ارزشمند ترین شرکت های استارتاپی در دنیا
بررسی های شرکت فن آوری CB Insights نشان می دهد ارزشمند ترین استارتاپ دنیا شرکت چینی Bytedance است که در حوزه هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی فعال است و برآورد می شود که ارزش این استارتاپ حدود 75 میلیارد دلار است.
همچنین بعد از آن نیز استارتاپهای Didi سرویس دهنده حمل و نقل، Stripe خدمات دهنده فن آوری های مالی، SpaceX خدمات دهنده مسافرت های فضائی، Airbnb پلتفرم اشتراک مکانهای اقامتی، Kuaishou سرویس به اشتراک گذاری ویدیو، Paytm شرکت تجارت الکترونیکی، Epic سازنده بازیهای ویدیوئی، DJI سازنده پهپادهای فیلمبرداری و در نهایت سرویس دهنده حمل و نقل Grab به ترتیب ارزشمندترین استارتاپهای دنیا محسوب می شوند.
نکته حائز اهمیت آنست که غیر از استارتاپ سنگاپوری Grab و استارتاپ هندی Paytm همگی ده استارتاپ ارزشمند دنیا آمریکایی و یا چینی هستند.
✅ @karkhone
بررسی های شرکت فن آوری CB Insights نشان می دهد ارزشمند ترین استارتاپ دنیا شرکت چینی Bytedance است که در حوزه هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی فعال است و برآورد می شود که ارزش این استارتاپ حدود 75 میلیارد دلار است.
همچنین بعد از آن نیز استارتاپهای Didi سرویس دهنده حمل و نقل، Stripe خدمات دهنده فن آوری های مالی، SpaceX خدمات دهنده مسافرت های فضائی، Airbnb پلتفرم اشتراک مکانهای اقامتی، Kuaishou سرویس به اشتراک گذاری ویدیو، Paytm شرکت تجارت الکترونیکی، Epic سازنده بازیهای ویدیوئی، DJI سازنده پهپادهای فیلمبرداری و در نهایت سرویس دهنده حمل و نقل Grab به ترتیب ارزشمندترین استارتاپهای دنیا محسوب می شوند.
نکته حائز اهمیت آنست که غیر از استارتاپ سنگاپوری Grab و استارتاپ هندی Paytm همگی ده استارتاپ ارزشمند دنیا آمریکایی و یا چینی هستند.
✅ @karkhone
داستان "سهام چرخه اي"
چرا خودرو سازي ايران به بخش خصوصي نرسيد؟
صنعت خودروسازی بعد از صنعت نفت، بزرگترین صنعت کشور محسوب میشود، شرایط نامتعادل صنعت خودرو، دولت را به سمتی میبرد که با طرح «ساماندهی صنعت خودرو» که مشکل خودروسازیها را دولتی بودن آن میداند، همراه میشود و در تلاش است تا صنایع خودروسازی به بخش خصوصی واگذار شود.
نارسایی ناشی از خصوصیسازی در شرکتهای خودروساز باعث بوجود آمدن یک سیستم پیچیده شده است.
با بررسی سهامداران دو شرکت بزرگ خودروساز، متوجه میشویم که آنها با استفاده از مدل «سهام چرخهای» ساختار تودرتویی برای خود ایجاد کردهاند که میتوانند نقش بسزایی در تصمیمات دولت ایفا کنند.
ساختار آنها حکایت از شرکتهایی دارد که نه به بخش خصوصی واقعی تعلق دارند و نه سرمایهای برای تشکیل داشتهاند، بلکه تنها با تاسیس این شرکتهای جدید، فروش سهام به آنها صورت گرفته در واقع آنها خود سهام خود را خریدهاند.
به طور مثال در شرکت سایپا همین سیستم حاکم است. شرکتهای سرمایهگذاری گروه صنعتی رنا، پیشگامان بازرگانی ستاره تابان، شرکت سرمایهگذاری سایپا، تجارت الكترونيك خودرو تابان، سرمایهگذاری و توسعه نیوان ابتکار و شرکت توسعه سرمایه رادین در مجموع ۹۵/۴۲ درصد از سهام شرکت سایپا را در اختیار دارند.
در حالیکه مالکیت بخش عمده و حاکمیت مدیریتی این شرکتها در اختیار شرکت سایپا و زیرمجموعههایش است و از این طریق سهامداری چرخهای به شکلی بسیار گسترده در این شرکت انجام شده است.
این ساختار پیچیده یک حلقه بسته مدیریتی را فراهم میکند که منجر به کوچکشدن شرکت شده و باعث میشود در این چرخه پول بلوکه شده و عملاً هیچگونه خصوصیسازیای صورت نگیرد.
✅ @karkhone
چرا خودرو سازي ايران به بخش خصوصي نرسيد؟
صنعت خودروسازی بعد از صنعت نفت، بزرگترین صنعت کشور محسوب میشود، شرایط نامتعادل صنعت خودرو، دولت را به سمتی میبرد که با طرح «ساماندهی صنعت خودرو» که مشکل خودروسازیها را دولتی بودن آن میداند، همراه میشود و در تلاش است تا صنایع خودروسازی به بخش خصوصی واگذار شود.
نارسایی ناشی از خصوصیسازی در شرکتهای خودروساز باعث بوجود آمدن یک سیستم پیچیده شده است.
با بررسی سهامداران دو شرکت بزرگ خودروساز، متوجه میشویم که آنها با استفاده از مدل «سهام چرخهای» ساختار تودرتویی برای خود ایجاد کردهاند که میتوانند نقش بسزایی در تصمیمات دولت ایفا کنند.
ساختار آنها حکایت از شرکتهایی دارد که نه به بخش خصوصی واقعی تعلق دارند و نه سرمایهای برای تشکیل داشتهاند، بلکه تنها با تاسیس این شرکتهای جدید، فروش سهام به آنها صورت گرفته در واقع آنها خود سهام خود را خریدهاند.
به طور مثال در شرکت سایپا همین سیستم حاکم است. شرکتهای سرمایهگذاری گروه صنعتی رنا، پیشگامان بازرگانی ستاره تابان، شرکت سرمایهگذاری سایپا، تجارت الكترونيك خودرو تابان، سرمایهگذاری و توسعه نیوان ابتکار و شرکت توسعه سرمایه رادین در مجموع ۹۵/۴۲ درصد از سهام شرکت سایپا را در اختیار دارند.
در حالیکه مالکیت بخش عمده و حاکمیت مدیریتی این شرکتها در اختیار شرکت سایپا و زیرمجموعههایش است و از این طریق سهامداری چرخهای به شکلی بسیار گسترده در این شرکت انجام شده است.
این ساختار پیچیده یک حلقه بسته مدیریتی را فراهم میکند که منجر به کوچکشدن شرکت شده و باعث میشود در این چرخه پول بلوکه شده و عملاً هیچگونه خصوصیسازیای صورت نگیرد.
✅ @karkhone
از پنبه تا آتش
مروري بر فعاليت هاي "علی اصغر حاجی بابا"؛ پیشکسوت صنعت کشور
در روز سه شنبه ١٣ خرداد ١٣٩٩، "علی اصغر حاجی بابا" از بزرگان صنعت کشور و موسس برخی از مطرح ترین شرکت های صنایع ریخته گری و ماشین سازی دار فانی را وداع گفت.
وی با توجه به سابقه کارآفرینی و علاقه به تأسیس صنایع و همچنین مهارت بسیاری که در این رشته بهدست آورده بود، توانست در آبادانی و پیشرفت صنعتی وطن نقش مهمي ايفا كند و به آزادی و حاکمیت قانون در کشورش بیندیشد.
"علی اصغر حاجی بابا" در سال ١٣١٠ در تهران متولد شد. او در سن ۱۳ سالگی، پس از دریافت گواهی ششم ابتدایی، با شاگردی نزد پدر و سپس به اتفاق برادران، وارد شغل لحافدوزی شد و آن را تا حد نیمه کارخانهای توسعه داد.
خانواده حاجی بابا، در زمینه تجارت پنبه و عرضه مستقیم و گسترده محصولات خود در تهران و پخش آن در شهرستانها به فعالیت مشغول شدند.
او در جریان مقاومت در برابر کودتای ٢٨ مرداد تهدید به آتش کشیده شدن لحافدوزیاش از سوی کودتاچیان مواجه شد و در جریان انقلاب اسلامی هم از سوی تعدادی از کارگرانش تهدید به مرگ شد، کتک خورد و حتی سرش شکست.
وي از پنبه فروشی به آهن فروشی روی آورد، زخم کارگرانش را تحمل کرد و به کارآفرینی ادامه داد تا اینکه که به کارآفرین پیشکسوت و بنیانگذار صنایع ریختهگری و فروآلیاژ کشور شناخته شد.
در دهه ۱۳۴۰ با ترور حسنعلی منصور، به دست محمد بخارایی که از قضا مدتی شاگرد علی اصغر حاجی بابا بود، زندگی و شغل این کارآفرین ایرانی زیر فشار سیاسی حکومت قرار گرفت. مدتی دستگیر و با انتشار عکسش در روزنامهها، تهدید به اعدام شد.
حاجی بابا در سال ۱۳۴۲ کارخانه ریختهگری «پارس متال» و در سال ۱۳۵۰کارخانه «شوفاژکار» را تاسیس کرد.
قسمت مهمی از فعالیتهای کارآفرینی حاجی بابا در سالهای بعد از انقلاب رقم خورد که به عنوان مثال میتوان به تاسیس کارخانههای رزیتان (۱۳۶۰)، فروسیلیس ایران (۱۳۶۱) و احیای فروآلیاژ ازنا (۱۳۸۱) و توسعه شوفاژکار (۱۳۸۹) و نیز تاسیس انجمن مدیران صنایع ایران اشاره کرد.
حاجی بابا با هزاران ضربه سنگین به توسعه صنایعی میاندیشید که روزی به راهشان انداخته است و امروز اداره آنها را به فرزندان و نوه هایش میسپارد.
پسرش محسن حاجی بابا که ادامهدهنده راه پدر در صنعت است، بهتازگی مدیر عاملی کارخانه رزیتان را به عهده گرفته است و حال باید دید نسل سوم خانواده، میراث خانوادگی را که نه فقط چند کارخانه، بلکه دستاورد دهها سال عشقورزی به وطن است به کجا میبرند و تا کجاها میرسانند.
(شایان ذکر است مراسم ختم این کارآفرین فقید کشور نیز امروز از ساعت 15 الی 18 در مسجد الغدیر در میرداماد برقرار میباشد. )
✅ @karkhone
مروري بر فعاليت هاي "علی اصغر حاجی بابا"؛ پیشکسوت صنعت کشور
در روز سه شنبه ١٣ خرداد ١٣٩٩، "علی اصغر حاجی بابا" از بزرگان صنعت کشور و موسس برخی از مطرح ترین شرکت های صنایع ریخته گری و ماشین سازی دار فانی را وداع گفت.
وی با توجه به سابقه کارآفرینی و علاقه به تأسیس صنایع و همچنین مهارت بسیاری که در این رشته بهدست آورده بود، توانست در آبادانی و پیشرفت صنعتی وطن نقش مهمي ايفا كند و به آزادی و حاکمیت قانون در کشورش بیندیشد.
"علی اصغر حاجی بابا" در سال ١٣١٠ در تهران متولد شد. او در سن ۱۳ سالگی، پس از دریافت گواهی ششم ابتدایی، با شاگردی نزد پدر و سپس به اتفاق برادران، وارد شغل لحافدوزی شد و آن را تا حد نیمه کارخانهای توسعه داد.
خانواده حاجی بابا، در زمینه تجارت پنبه و عرضه مستقیم و گسترده محصولات خود در تهران و پخش آن در شهرستانها به فعالیت مشغول شدند.
او در جریان مقاومت در برابر کودتای ٢٨ مرداد تهدید به آتش کشیده شدن لحافدوزیاش از سوی کودتاچیان مواجه شد و در جریان انقلاب اسلامی هم از سوی تعدادی از کارگرانش تهدید به مرگ شد، کتک خورد و حتی سرش شکست.
وي از پنبه فروشی به آهن فروشی روی آورد، زخم کارگرانش را تحمل کرد و به کارآفرینی ادامه داد تا اینکه که به کارآفرین پیشکسوت و بنیانگذار صنایع ریختهگری و فروآلیاژ کشور شناخته شد.
در دهه ۱۳۴۰ با ترور حسنعلی منصور، به دست محمد بخارایی که از قضا مدتی شاگرد علی اصغر حاجی بابا بود، زندگی و شغل این کارآفرین ایرانی زیر فشار سیاسی حکومت قرار گرفت. مدتی دستگیر و با انتشار عکسش در روزنامهها، تهدید به اعدام شد.
حاجی بابا در سال ۱۳۴۲ کارخانه ریختهگری «پارس متال» و در سال ۱۳۵۰کارخانه «شوفاژکار» را تاسیس کرد.
قسمت مهمی از فعالیتهای کارآفرینی حاجی بابا در سالهای بعد از انقلاب رقم خورد که به عنوان مثال میتوان به تاسیس کارخانههای رزیتان (۱۳۶۰)، فروسیلیس ایران (۱۳۶۱) و احیای فروآلیاژ ازنا (۱۳۸۱) و توسعه شوفاژکار (۱۳۸۹) و نیز تاسیس انجمن مدیران صنایع ایران اشاره کرد.
حاجی بابا با هزاران ضربه سنگین به توسعه صنایعی میاندیشید که روزی به راهشان انداخته است و امروز اداره آنها را به فرزندان و نوه هایش میسپارد.
پسرش محسن حاجی بابا که ادامهدهنده راه پدر در صنعت است، بهتازگی مدیر عاملی کارخانه رزیتان را به عهده گرفته است و حال باید دید نسل سوم خانواده، میراث خانوادگی را که نه فقط چند کارخانه، بلکه دستاورد دهها سال عشقورزی به وطن است به کجا میبرند و تا کجاها میرسانند.
(شایان ذکر است مراسم ختم این کارآفرین فقید کشور نیز امروز از ساعت 15 الی 18 در مسجد الغدیر در میرداماد برقرار میباشد. )
✅ @karkhone
جایگزین قرعهکشی خودرو
مقدمه:
طرح قرعه کشی خودرو، با رکورد شگفت انگیز 8میلیون نفر ثبت نام کننده نشان داد برازنده عنوان "لاتاری ملی" است!
در این طرح، برندگان خوش شانس (یا خوش رانت! ) چند ده میلیون تومان سود میکنند ولی گیر بقیه مردم چیزی نمی آید.
به هرحال اگر این قرعه کشی واقعی باشد، بهتر از وضعیت قبلی است که مردم "سرکار" بودند و همه خودروهای ثبت نامی ظرف چند میلی ثانیه نصیب عده ای خاص میشد!
جالبه که وضعیت مشابهی هم در عرضه اولیه سهام حاکم بود:
عرضه اولیه سهام در ایران، معمولا به قیمت پایین تر از ارزش آن عرضه میشود و خریداران آن معمولا میتوانند درصد سود خوبی را کسب کنند. (حالا به درست و غلط این موضوع کاری نداریم)
در سالهای قبل، این موضوع محلی برای رانت خواری شده بود و سهامها معمولا به دست مردم عادی نمی رسید.
چند وقتی است که رویه خوبی در بورس حاکم شده است به اسم ثبت سفارش یا بوک بیلدینگ! به این ترتیب که کل سهام به طور مساوی بین همه متقاضیان تقسیم میشود، که هرچند رقم ناچیزی است ولی حداقل عادلانه تر است.
مثلا در عرضه اولیه سهام پگاه گیلان، حدود سه میلیون نفر شرکت کردند و به هرکسی رقم ناچیز 15هزار تومان سهام رسید!
ایده ابتکاری برای خودرو:
از آنجایی که قرار است قرعه کشی های دیگری هم برگزار شود، یک ایده جایگزین را مطرح میکنیم.
فلسفه وجودی این ایده از این قرار است حالا که قرار است رانتی توزیع شود چرا بین همه مردم، یا تعدادی زیادی از مردم، و به طور مساوی تقسیم نشود؟
ایده از این قرار است:
الان مثلا ایران خودرو قراره 5هزارتا پژو پارس به قیمت کارخانه (حدود 80میلیون تومان) بفروشد. برای این منظور برای هر پژو پارس، 80میلیون بن با ارزش اسمی یک تومان منتشر میشود
مردم هم ثبت سفارش میکنند و به هرکسی تعداد معدودی بن میرسد. مردم پول را پرداخت میکند و 80میلیون تومان به ازای هر خودرو به ایران خودرو میرسد.
حالا بازار ثانویه برای این بن ها تشکیل میشه. کسانی که واقعا قصد خرید خودرو دارند باید وارد این بازار ثانویه شوند و از بقیه مردم بن بخرند تا اینکه بتوانند به 80 میلیون بن برسند و بروند خودرویشان را از خودروساز تحویل بگیرند.
واضح است که قیمت این بن ها در بازار ثانویه بالا می رود تا جایی که قیمت خرید خودرو با بن، نزدیک قیمت بازار میشود.
البته تعدادی از مردم هم ممکن است بن های خود را نفروشند و به عنوان یک دارایی دیجیتال و باارزشمند نگه دارند.
همین جا یک فرصت برای ایران خودرو وجود دارد که با علم به این موضوع، بن های بیشتری منتشر کند و پول بیشتری از مردم جمع کند.
ولی تعهد دارد هر خریداری که 80میلیون بن آورد، یک پرشیا تحویلش دهد.
قیمت خودرو برحسب ریال ثابت نیست ولی برحسب بن ثابت باید بماند!
مزایای این طرح:
حذف رانتهای ناعادلانه ناشی از فساد و پارتی بازی و عدم تکرار تراژدی سلطان خودرو.
حذف رانتهای عادلانه! ناشی از قرعه کشی و در عوض تقسیم مساوی بین متقاضیان
حذف سود نامتعارف برای خودروساز و انتقال آن به مردم به طور مساوی
شکل گیری پول نیمه خصوصی با پشتوانه خودرو!
امکان تامین مالی برای خودروساز
کاملا غیر ربوی بودن
مصون بودن از تورم
امکان سرمایه گذاری مردم در خرید بن به جای احتکار کردن خودرو
برخی نکات فنی و اجرایی :
تجارب خوبی که درباره عرضه ETF دولت کسب شد میتواند اینجا به کار بیاید. مثلا این که از طریق همه بانکها عرضه شد و منحصر به یک عرضه کننده واحد نبود.
همچنین این عرضه اولیه از روی خطهای موبایل و دستگاههای پوز هم قابل ارائه است (مشابه شارژ تلفن همراه) معیار عرضه اولیه هم فقط یک چیز باشد : کد ملی
پیشنهاد میشود بازار ثانویه این بن ها، کاملا غیرمتمرکز باشد. حالا اگر در بورس تهران هم معامله شد، مانعی نیست ولی منحصر به آن نباشد.
برای این منظور شهروندان یک حساب یا کیف بن دیجیتال دارند که بن هایشان در آن ذخیره میشود و در عین حال به راحتی میتوانند بن هایشان را به دوست و آشنا و هرکسی که خواستند منتقل کنند. اگر لازم باشد از بستر بلاکچین هم میتوان کمک گرفت. به نظر میرسد بتوان ظرف چندماه زیرساخت این موضوع را آماده کرد.
مبانی نظری طرح:
برای آشنایی بیشتر با مبانی این طرح میتوانید به کتاب خصوصی سازی پول تالیف فردریک فون هایک برنده نوبل اقتصاد مراجعه کنید!
نکته پایانی:
دقت کنید که طرفدار این روش قیمت گذاری خودرو نیستم، ولی به هر حال اگر اصرار بر این وضعیت وجود دارد چه بهتر که این رانت شیرین بین همه مردم تقسیم شود.
دکتر مهدی نصرتی
✅ @karkhone
مقدمه:
طرح قرعه کشی خودرو، با رکورد شگفت انگیز 8میلیون نفر ثبت نام کننده نشان داد برازنده عنوان "لاتاری ملی" است!
در این طرح، برندگان خوش شانس (یا خوش رانت! ) چند ده میلیون تومان سود میکنند ولی گیر بقیه مردم چیزی نمی آید.
به هرحال اگر این قرعه کشی واقعی باشد، بهتر از وضعیت قبلی است که مردم "سرکار" بودند و همه خودروهای ثبت نامی ظرف چند میلی ثانیه نصیب عده ای خاص میشد!
جالبه که وضعیت مشابهی هم در عرضه اولیه سهام حاکم بود:
عرضه اولیه سهام در ایران، معمولا به قیمت پایین تر از ارزش آن عرضه میشود و خریداران آن معمولا میتوانند درصد سود خوبی را کسب کنند. (حالا به درست و غلط این موضوع کاری نداریم)
در سالهای قبل، این موضوع محلی برای رانت خواری شده بود و سهامها معمولا به دست مردم عادی نمی رسید.
چند وقتی است که رویه خوبی در بورس حاکم شده است به اسم ثبت سفارش یا بوک بیلدینگ! به این ترتیب که کل سهام به طور مساوی بین همه متقاضیان تقسیم میشود، که هرچند رقم ناچیزی است ولی حداقل عادلانه تر است.
مثلا در عرضه اولیه سهام پگاه گیلان، حدود سه میلیون نفر شرکت کردند و به هرکسی رقم ناچیز 15هزار تومان سهام رسید!
ایده ابتکاری برای خودرو:
از آنجایی که قرار است قرعه کشی های دیگری هم برگزار شود، یک ایده جایگزین را مطرح میکنیم.
فلسفه وجودی این ایده از این قرار است حالا که قرار است رانتی توزیع شود چرا بین همه مردم، یا تعدادی زیادی از مردم، و به طور مساوی تقسیم نشود؟
ایده از این قرار است:
الان مثلا ایران خودرو قراره 5هزارتا پژو پارس به قیمت کارخانه (حدود 80میلیون تومان) بفروشد. برای این منظور برای هر پژو پارس، 80میلیون بن با ارزش اسمی یک تومان منتشر میشود
مردم هم ثبت سفارش میکنند و به هرکسی تعداد معدودی بن میرسد. مردم پول را پرداخت میکند و 80میلیون تومان به ازای هر خودرو به ایران خودرو میرسد.
حالا بازار ثانویه برای این بن ها تشکیل میشه. کسانی که واقعا قصد خرید خودرو دارند باید وارد این بازار ثانویه شوند و از بقیه مردم بن بخرند تا اینکه بتوانند به 80 میلیون بن برسند و بروند خودرویشان را از خودروساز تحویل بگیرند.
واضح است که قیمت این بن ها در بازار ثانویه بالا می رود تا جایی که قیمت خرید خودرو با بن، نزدیک قیمت بازار میشود.
البته تعدادی از مردم هم ممکن است بن های خود را نفروشند و به عنوان یک دارایی دیجیتال و باارزشمند نگه دارند.
همین جا یک فرصت برای ایران خودرو وجود دارد که با علم به این موضوع، بن های بیشتری منتشر کند و پول بیشتری از مردم جمع کند.
ولی تعهد دارد هر خریداری که 80میلیون بن آورد، یک پرشیا تحویلش دهد.
قیمت خودرو برحسب ریال ثابت نیست ولی برحسب بن ثابت باید بماند!
مزایای این طرح:
حذف رانتهای ناعادلانه ناشی از فساد و پارتی بازی و عدم تکرار تراژدی سلطان خودرو.
حذف رانتهای عادلانه! ناشی از قرعه کشی و در عوض تقسیم مساوی بین متقاضیان
حذف سود نامتعارف برای خودروساز و انتقال آن به مردم به طور مساوی
شکل گیری پول نیمه خصوصی با پشتوانه خودرو!
امکان تامین مالی برای خودروساز
کاملا غیر ربوی بودن
مصون بودن از تورم
امکان سرمایه گذاری مردم در خرید بن به جای احتکار کردن خودرو
برخی نکات فنی و اجرایی :
تجارب خوبی که درباره عرضه ETF دولت کسب شد میتواند اینجا به کار بیاید. مثلا این که از طریق همه بانکها عرضه شد و منحصر به یک عرضه کننده واحد نبود.
همچنین این عرضه اولیه از روی خطهای موبایل و دستگاههای پوز هم قابل ارائه است (مشابه شارژ تلفن همراه) معیار عرضه اولیه هم فقط یک چیز باشد : کد ملی
پیشنهاد میشود بازار ثانویه این بن ها، کاملا غیرمتمرکز باشد. حالا اگر در بورس تهران هم معامله شد، مانعی نیست ولی منحصر به آن نباشد.
برای این منظور شهروندان یک حساب یا کیف بن دیجیتال دارند که بن هایشان در آن ذخیره میشود و در عین حال به راحتی میتوانند بن هایشان را به دوست و آشنا و هرکسی که خواستند منتقل کنند. اگر لازم باشد از بستر بلاکچین هم میتوان کمک گرفت. به نظر میرسد بتوان ظرف چندماه زیرساخت این موضوع را آماده کرد.
مبانی نظری طرح:
برای آشنایی بیشتر با مبانی این طرح میتوانید به کتاب خصوصی سازی پول تالیف فردریک فون هایک برنده نوبل اقتصاد مراجعه کنید!
نکته پایانی:
دقت کنید که طرفدار این روش قیمت گذاری خودرو نیستم، ولی به هر حال اگر اصرار بر این وضعیت وجود دارد چه بهتر که این رانت شیرین بین همه مردم تقسیم شود.
دکتر مهدی نصرتی
✅ @karkhone
اگر شما دارای کسب و کار هستید این گزارش را مطالعه کنید:
در آینده نزدیک برای صنایع، سازمانها، شرکتها و موسسات خصوصی نیروی کار متخصص و خوش فکر که گرداننده امور باشد، قدرت تصمیم گیری داشته باشد و باری از دوش سازمان شما بردارد وجود نخواهد داشت.
الگوی فکری نسل جدید در ایران وارد جریان های جدید درآمد زایی شده.
گروه زیادی معتقدند یک گوشی موبایل قادر است تا پنج برابر حقوق ماهانه وزارت کار درآمدزایی کند. فقط بیش از هزار نفر در ایران پکیج های روش درآمد زایی با گوشی موبایل میفروشند که مهمترین آنها ۵۰۰ هزار نفر فالور دارد. این یعنی ۵۰۰ هزار نفر از نیروی کار کشور فقط گرد یک نفر جمع شده اند که معتقد است نباید برای سازمانی کار کنید.
بیش از یک میلیون نفر از نیروی کار ۲۵ الی ۴۰ سال با سرمایه گذاری در بورس، ارزهای دیجیتال و بازارهای مالی وارد این مدل جریان درآمد زایی شده اند که در گذشته این گروه سنی اساسا بازارهای مالی را یا نمی شناختند یا به عنوان شغل دوم لحاظ میکردند.
بیش از هزار نفر اینفلوئنسر اینستاگرام هستند و سی و پنج هزار نفر در تلاشند مانند این هزار نفر از این طریق به درآمد برسند.
۱۵هزار جوان به صورت اختصاصی شغل گردانندگی کانال تلگرامی را انتخاب کرده اند و در سال جمعا ۱۵ میلیارد تومان درآمد دارند .
در ایران ۶۶۵ نفر پیج اینستاگرام با فالوور های بین ۱ تا ۵ میلیون نفر دارند که برای هر تبلیغ در این پیج ها حدود ۱۰ میلیون تومان دریافت میکنند.
و در نهایت بخش عمده نیروی کار جوان، ترجیح میدهد نه دنبال کار باشد و نه مشغول به کاری.
چراکه ارزش زمان خود را بیشتر از این میداند که ۳۰ روز از عمر خود را به قیمت ۲ میلیون تومان بفروشد!
همین آمارها کافیست تا نسبت به تغییرات مدل فکری نسل جدید کنجکاو باشید و بدانید نیروی کار خوش فکر و مستعد در حال تبدیل شدن به یک منبع نایاب است.
این روزها سعی کنید با آموزش نیروهایی که دارید ، نوع دغدغه و نیازهای آنها را شناسایی کنید. آنها را آموزش دهید. برای آنها آینده روشنی متصور شوید و فراموش نکنید این حق طبیعی آنهاست که نگران آینده خود باشند.
نگران آینده آنها باشید و اگر تصور میکنید همین که به آنها حقوق و دستمزد به موقع می دهید کافیست، منتظر از دست دادن نیروهای خوب خود در شرایط سخت اقتصادی امروز باشید.
در زمان نگارش این متن، فقط بنده به دنبال ۵ مدیر فروش خوب و ۱۰ فرشنده خوب برای پنج سازمان هستم. اما فرد مستعد و توانمندی پیدا نکردم.
حتما شما هم در زمان مطالعه این متن مدتیست به دنبال چنین افرادی هستید.
امروز کمیابند. به زودی نایاب خواهند شد.
بخشی از این موضوع به دلیل تغییر مدل فکری این نسل است. بخش زیادی هم کارفرمایانی که حاضر نشدند بپذیرند نیروی کار امروز با گذشته تفاوت فکری و نگرشی دارد. نمیتوان با سبک مدیریتی گذشته بر نسل امروز مدیریت کرد.
تغییر کنید. قبل از آنکه مجبور شوید
Change, before you have to.
✅ @karkhone
در آینده نزدیک برای صنایع، سازمانها، شرکتها و موسسات خصوصی نیروی کار متخصص و خوش فکر که گرداننده امور باشد، قدرت تصمیم گیری داشته باشد و باری از دوش سازمان شما بردارد وجود نخواهد داشت.
الگوی فکری نسل جدید در ایران وارد جریان های جدید درآمد زایی شده.
گروه زیادی معتقدند یک گوشی موبایل قادر است تا پنج برابر حقوق ماهانه وزارت کار درآمدزایی کند. فقط بیش از هزار نفر در ایران پکیج های روش درآمد زایی با گوشی موبایل میفروشند که مهمترین آنها ۵۰۰ هزار نفر فالور دارد. این یعنی ۵۰۰ هزار نفر از نیروی کار کشور فقط گرد یک نفر جمع شده اند که معتقد است نباید برای سازمانی کار کنید.
بیش از یک میلیون نفر از نیروی کار ۲۵ الی ۴۰ سال با سرمایه گذاری در بورس، ارزهای دیجیتال و بازارهای مالی وارد این مدل جریان درآمد زایی شده اند که در گذشته این گروه سنی اساسا بازارهای مالی را یا نمی شناختند یا به عنوان شغل دوم لحاظ میکردند.
بیش از هزار نفر اینفلوئنسر اینستاگرام هستند و سی و پنج هزار نفر در تلاشند مانند این هزار نفر از این طریق به درآمد برسند.
۱۵هزار جوان به صورت اختصاصی شغل گردانندگی کانال تلگرامی را انتخاب کرده اند و در سال جمعا ۱۵ میلیارد تومان درآمد دارند .
در ایران ۶۶۵ نفر پیج اینستاگرام با فالوور های بین ۱ تا ۵ میلیون نفر دارند که برای هر تبلیغ در این پیج ها حدود ۱۰ میلیون تومان دریافت میکنند.
و در نهایت بخش عمده نیروی کار جوان، ترجیح میدهد نه دنبال کار باشد و نه مشغول به کاری.
چراکه ارزش زمان خود را بیشتر از این میداند که ۳۰ روز از عمر خود را به قیمت ۲ میلیون تومان بفروشد!
همین آمارها کافیست تا نسبت به تغییرات مدل فکری نسل جدید کنجکاو باشید و بدانید نیروی کار خوش فکر و مستعد در حال تبدیل شدن به یک منبع نایاب است.
این روزها سعی کنید با آموزش نیروهایی که دارید ، نوع دغدغه و نیازهای آنها را شناسایی کنید. آنها را آموزش دهید. برای آنها آینده روشنی متصور شوید و فراموش نکنید این حق طبیعی آنهاست که نگران آینده خود باشند.
نگران آینده آنها باشید و اگر تصور میکنید همین که به آنها حقوق و دستمزد به موقع می دهید کافیست، منتظر از دست دادن نیروهای خوب خود در شرایط سخت اقتصادی امروز باشید.
در زمان نگارش این متن، فقط بنده به دنبال ۵ مدیر فروش خوب و ۱۰ فرشنده خوب برای پنج سازمان هستم. اما فرد مستعد و توانمندی پیدا نکردم.
حتما شما هم در زمان مطالعه این متن مدتیست به دنبال چنین افرادی هستید.
امروز کمیابند. به زودی نایاب خواهند شد.
بخشی از این موضوع به دلیل تغییر مدل فکری این نسل است. بخش زیادی هم کارفرمایانی که حاضر نشدند بپذیرند نیروی کار امروز با گذشته تفاوت فکری و نگرشی دارد. نمیتوان با سبک مدیریتی گذشته بر نسل امروز مدیریت کرد.
تغییر کنید. قبل از آنکه مجبور شوید
Change, before you have to.
✅ @karkhone
المهدي و سنگ اندازي ها
واگذاري ناكام بزرگترين كارخانه آلومينيوم ايران به بخش خصوصي
معدنکاری و صنایع معدنی، همچون سایر بخشهای تولیدی و صنعتی کشور، فعالیت اقتصادی محسوب میشود. بر اساس اصل۴۴ قانون اساسی، سهام و مالکیت بهرهبرداری از معادن و صنایع معدنی، باید به بخش خصوصی واگذار شود و دولت در آن سهمی نداشته باشد، اما اتفاقی که برای این واگذاریها افتاده، شکلگیری «خصولتیها» بوده است که در مفهوم اقتصادی هیچ جایگاهی ندارد و گویا فقط مخصوص و ویژه ایران است!
همواره به محض اینکه بخش خصوصی به اقتصاد ورود پیدا میکند، مخالفتهایی نیز صورت میگیرد و مشکلاتی گریبان آنها را میگیرد. ضمن اینکه مقاومت شرکتهای دولتی در برابر این واگذاریها فراوان است چون بودن زیر چتر دولت، آنها را فربهتر میکند.
واضح است که در این شرایط، بخش خصوصی مثلاً شرایط استخدام 30 نفر که توسط یکی از مقامات شهرستان سفارش شده است را ندارد، همچنین برایش امکان پرداخت هزینه تبلیغات انتخاباتی نمایندگان مجلس آن شهر نیز ممکن و میسر نیست.
با این وجود مخالفتها شروع شده و خیلی زود شمشیرها از رو بسته میشود. وقتی محلِ رانت گرفته شود، همه به بخش خصوصی حمله کرده و آنگاه با تمام توان سعی دارند تا آن شرکت و کسبوکار زمین بخورد و این انگ را به پیشانی بخش خصوصی میچسبانند که توان مدیریت ندارد.
یکی از بهترین و سالمترین واگذاریهای دولت، شرکت آلومینیوم المهدی بود که به بخش خصوصی سپرده شد. اما دیری نپایید که حس و طعم واقعی این خصوصیسازی در بین اعضای واقعی بخش خصوصی به تلخی گرایید و در مقابل آن مقاومت و مخالفتهایی صورت گرفت.
المهدی اقساط این واگذاری را به درستی پرداخت میکرد ولی با موانعی که سر راه او قرار گرفت، نتوانست همراه با بخش خصوصی راه خود را طی کند.
انتظارات و توقعات از این خصوصیسازی با درصدی که دولت اعلام کرده بود، کمی دور از واقعیت بود. بهعنوان مثال وامی که از خارج ایران گرفته شده بود، اقساطش باید به صورت یورو و با ارز آزاد پرداخت میشد اما در مقابل، محصولات باید مطابق سامانه نظام یکپارچه معاملات ارزی (نیما) به فروش میرسید.
زمانی که المهدی در اختیار بخش دولتی بود، به سازمان بیمه تامین اجتماعی هزینهای پرداخت نمیکرد. به اداره برق نیز بابت مصارف صنعتی پولی نمیداد اما به محض اینکه به بخش خصوصی سپرده شد، همه ادارههای دولتی، مدعی وصول مطالبات خود شدند.
در زمانی که المهدی در اختیار دولت بود، همه محصولات آن توسط دولت خریداری میشد اما پس از واگذاری، دولت خریدهای خود را قطع کرد تا المهدی زمین بخورد.
در چنین شرایطی المهدی نتوانست به تعهداتش عمل کند و به شکست محکوم شد. پس از آن صحبتهای زیادی شنیده شد که مدعی بودند خصوصیسازی شکست خورده است. پس از این اتفاقات، سازمان خصوصیسازی با توجه به وکالتی که در اختیار داشت، المهدی را به مپنا که شرکتی شبهدولتی است واگذار کرد.
هیچ کشوری با خصوصیسازی زمین نخورده است، قطعاً دولت جمهوری اسلامی ایران هم میتواند از تجربیات سایر کشورها استفاده کند و با روی آوردن به خصوصیسازی، باعث رشد و ارتقاء صنایع مختلف شود.
اگر فشارها برداشته شود و حواشی نیز کمتر گردد و حاکمیت بتواند شرایط یکسانی برای هر دو بخش فراهم سازد، میتوان به فعالیتهای بخش خصوصی امیدوارتر بود.
✅ @karkhone
واگذاري ناكام بزرگترين كارخانه آلومينيوم ايران به بخش خصوصي
معدنکاری و صنایع معدنی، همچون سایر بخشهای تولیدی و صنعتی کشور، فعالیت اقتصادی محسوب میشود. بر اساس اصل۴۴ قانون اساسی، سهام و مالکیت بهرهبرداری از معادن و صنایع معدنی، باید به بخش خصوصی واگذار شود و دولت در آن سهمی نداشته باشد، اما اتفاقی که برای این واگذاریها افتاده، شکلگیری «خصولتیها» بوده است که در مفهوم اقتصادی هیچ جایگاهی ندارد و گویا فقط مخصوص و ویژه ایران است!
همواره به محض اینکه بخش خصوصی به اقتصاد ورود پیدا میکند، مخالفتهایی نیز صورت میگیرد و مشکلاتی گریبان آنها را میگیرد. ضمن اینکه مقاومت شرکتهای دولتی در برابر این واگذاریها فراوان است چون بودن زیر چتر دولت، آنها را فربهتر میکند.
واضح است که در این شرایط، بخش خصوصی مثلاً شرایط استخدام 30 نفر که توسط یکی از مقامات شهرستان سفارش شده است را ندارد، همچنین برایش امکان پرداخت هزینه تبلیغات انتخاباتی نمایندگان مجلس آن شهر نیز ممکن و میسر نیست.
با این وجود مخالفتها شروع شده و خیلی زود شمشیرها از رو بسته میشود. وقتی محلِ رانت گرفته شود، همه به بخش خصوصی حمله کرده و آنگاه با تمام توان سعی دارند تا آن شرکت و کسبوکار زمین بخورد و این انگ را به پیشانی بخش خصوصی میچسبانند که توان مدیریت ندارد.
یکی از بهترین و سالمترین واگذاریهای دولت، شرکت آلومینیوم المهدی بود که به بخش خصوصی سپرده شد. اما دیری نپایید که حس و طعم واقعی این خصوصیسازی در بین اعضای واقعی بخش خصوصی به تلخی گرایید و در مقابل آن مقاومت و مخالفتهایی صورت گرفت.
المهدی اقساط این واگذاری را به درستی پرداخت میکرد ولی با موانعی که سر راه او قرار گرفت، نتوانست همراه با بخش خصوصی راه خود را طی کند.
انتظارات و توقعات از این خصوصیسازی با درصدی که دولت اعلام کرده بود، کمی دور از واقعیت بود. بهعنوان مثال وامی که از خارج ایران گرفته شده بود، اقساطش باید به صورت یورو و با ارز آزاد پرداخت میشد اما در مقابل، محصولات باید مطابق سامانه نظام یکپارچه معاملات ارزی (نیما) به فروش میرسید.
زمانی که المهدی در اختیار بخش دولتی بود، به سازمان بیمه تامین اجتماعی هزینهای پرداخت نمیکرد. به اداره برق نیز بابت مصارف صنعتی پولی نمیداد اما به محض اینکه به بخش خصوصی سپرده شد، همه ادارههای دولتی، مدعی وصول مطالبات خود شدند.
در زمانی که المهدی در اختیار دولت بود، همه محصولات آن توسط دولت خریداری میشد اما پس از واگذاری، دولت خریدهای خود را قطع کرد تا المهدی زمین بخورد.
در چنین شرایطی المهدی نتوانست به تعهداتش عمل کند و به شکست محکوم شد. پس از آن صحبتهای زیادی شنیده شد که مدعی بودند خصوصیسازی شکست خورده است. پس از این اتفاقات، سازمان خصوصیسازی با توجه به وکالتی که در اختیار داشت، المهدی را به مپنا که شرکتی شبهدولتی است واگذار کرد.
هیچ کشوری با خصوصیسازی زمین نخورده است، قطعاً دولت جمهوری اسلامی ایران هم میتواند از تجربیات سایر کشورها استفاده کند و با روی آوردن به خصوصیسازی، باعث رشد و ارتقاء صنایع مختلف شود.
اگر فشارها برداشته شود و حواشی نیز کمتر گردد و حاکمیت بتواند شرایط یکسانی برای هر دو بخش فراهم سازد، میتوان به فعالیتهای بخش خصوصی امیدوارتر بود.
✅ @karkhone
بانکهای مرکزی اکثر کشورهای برجسته خاورمیانه - غیر از ایران - در حال بکار گیری خدمات بلاکچینی
گزارش ها حاکی از آن است که در پی روی آوری بسیاری از بانکها و سازمانهای بزرگ در کشورهایی نظیر ترکیه، امارات، مصر، اردن و بحرین به خدمات بلاکچینی، بانک مرکزی عربستان سعودی با هدف پیشی گرفتن در این حوزه و در خلال طرحی عظیم آغاز به بکارگیری راهکاری بلاکچینی در خدمات بانکداری بین المللی کرده است.
بانک مرکزی عربستان در راستای طرح نوین تسهیلات فرامرزی از راهکارهای بلاکچینی برای ارسال حواله جات استفاده می کند و از دیگر سو نیز در حال گسترش فعالیت های رمزارزی با بانکهای اماراتی است.
گفتنی است قدرتهای همسایه نه تنها راهکارهای بلاکچینی اتخاذ کرده اند بلکه در کشورهایی نظیر ترکیه پاره ای از مبادلات بین المللی با ارز دیجیتال انجام می شود و بانک مرکزی نیز در پی پیاده سازی قریب الوقوع ارز دیجیتال ملی است.
منبع: فوربز
https://www.forbes.com/sites/michaeloloughlin/2020/06/08/saudi-arabia-central-bank-leads-the-way-with-blockchain-powered-transfer/#5bfbbff16d4e
✅ @karkhone
گزارش ها حاکی از آن است که در پی روی آوری بسیاری از بانکها و سازمانهای بزرگ در کشورهایی نظیر ترکیه، امارات، مصر، اردن و بحرین به خدمات بلاکچینی، بانک مرکزی عربستان سعودی با هدف پیشی گرفتن در این حوزه و در خلال طرحی عظیم آغاز به بکارگیری راهکاری بلاکچینی در خدمات بانکداری بین المللی کرده است.
بانک مرکزی عربستان در راستای طرح نوین تسهیلات فرامرزی از راهکارهای بلاکچینی برای ارسال حواله جات استفاده می کند و از دیگر سو نیز در حال گسترش فعالیت های رمزارزی با بانکهای اماراتی است.
گفتنی است قدرتهای همسایه نه تنها راهکارهای بلاکچینی اتخاذ کرده اند بلکه در کشورهایی نظیر ترکیه پاره ای از مبادلات بین المللی با ارز دیجیتال انجام می شود و بانک مرکزی نیز در پی پیاده سازی قریب الوقوع ارز دیجیتال ملی است.
منبع: فوربز
https://www.forbes.com/sites/michaeloloughlin/2020/06/08/saudi-arabia-central-bank-leads-the-way-with-blockchain-powered-transfer/#5bfbbff16d4e
✅ @karkhone
Forbes
Saudi Arabia Central Bank Leads The Way With Blockchain-Powered Transfer
While fintech is on the rise across the region, this new money transfer via blockchain by the central bank will no doubt shine the much-deserved spotlight on fintech in Saudi Arabia.
طرح پیشخرید + پیشفروش محصولات و خدمات مورد نیاز توسط افراد حقیقی و حقوقی
خلاصه ایده:
1- هر فرد حقیقی و حقوقی میتواند هر نیاز خود را پیشخرید کند اعم از محصولات یا خدمات.
2- هر پیشخرید شامل چند فیلد اساسی است:
مشخصات کلی (مثلا یخچال تیپ فلان، دوره تحصیلی فلان، خدمات تشخیص/ درمان فلان بیماری)
تاریخی که محصولات/ خدمات مورد نیاز است
میزان پیشپرداخت (مقداری از قیمت که خریدار موقع ثبت پیشخرید پرداخت میکند)
نحوه تسویه (موقع دریافت محصول/ خدمت با بصورت اقساطی)
3- هر تاجر (شفافی*) میتواند محصولات و خدماتی را به مردم پیشفروش کند.
4- اسناد خرید و فروش هر محصول در بازار قابل خرید و فروش است
5- ارائه مشاوره رسمی به عموم مردم که دو نوع مشاوره است:
یک راهنمای استاندارد شامل توصیههایی برای شناسایی و اولویتبندی نیازها برای افراد حقیقی و خانوادههاست مثل نیازهای سلامتی، تحصیلی، شغلی و اسکان.
یکه راهنمای نحوه ثبت پیشخرید، نحوه انتخاب تاجر معتبر، و نحوه پیشپرداخت و پرداخت.
(احتمالا مشاوره مشابهی برای SME ها هم لازم/ مفید باشد. بعلاوه ارائه مشاورههای خصوصی به افراد حقیقی و حقوقی نیز مجاز و مفید است.)
6- تولیدکنندگان و ارائه کنندگان مختلف نیز میتوانند محصولات/ خدمات آتی خود را پیشفروش کنند.
7- سوسیدهای عمومی فقط شامل امور ضروری، تکالیف قانون اساسی و امور اضطراری میشود و در موارد دیگر قیمتها در بازار آزاد تعیین میشود.
8- کلیه دستگاههای عمومی موظف به تامین محصولات و خدمات مورد نیاز از بازار پیشخرید، و موظف به عرضه محصولات و خدمات خود در بازارند (کمک و کیف این را باید بیشتر فکر و مشورت کنم هنوز مطمئن نیستم ولی حتما باید تابع قانون تجارت مثل خصوصیها باشند)
منظور شفاف بودن گردش مالی مربوط به این پیشخریدها و پیشفروشهاست
فواید:
پیشخریدها بخاطر داشتن عنصر پیشپرداخت، سیگنال معتبر و قابل اتکا به تجار و تولیدکنندگان میدهد که چگونه سرمایهگذاری کنند.
افراد میتواند ذخیره اندک خود را صرف پیشخرید موارد مهم و باارزش کنند
سرمایهگذاران میتوانند با ملاحظه سیگنالهای قابل اتکای پیشخرید، اقدام به سرمایهگذاری کنند.
ترکیب پیشخریدها و پیشفروشها علامت خیلی مفیدی برای مقامات عمومی خواهد بود اگر در سیاستگذاری و اجرا تابع قوانین معتبر و حقوق افراد باشند.
معایب:
افراد طبقه محروم آمادگی ذهنی پیشخرید ندارند و اگر راهنمایی خوبی نشوند ممکن اسیر رقابتی شوند که دیگران در آن بمراتب آمادهترند.
تضمین استاندارد محصولات، مسئله مهمی است و تجار و تولیدکنندگان نزدیک به مقامات عمومی، میتوانند حداقل در کوتاه مدت، اجناس و خدمات با کیفیت کمتر را به مشتریان (مخصوصا در مناطق محروم و اقلیتنشین) قالب کنند و با استناد به برخی بندهای مبهم قراردادی، در قبال کمفروشی مواخذه نشوند.
تجار و تولیدکنندگان نزدیک به مقامات عمومی، میتوانند با استناد به فعالیت در این زمینه از رانتهای فراوانی استفاده کنند.
اگر زیرساخت الکترونیک کشور صدمه جدی ببیند، این بازار تا حد زیادی مختل میشود (ثبت و پروسس باید طوری باشد که در شرایط صدمه، بتواند موقتا بصورت غیرآنلاین ادامه یابد)
(مهم: باید نظرخواهی کنم از چند نفر اقتصاددان، متخصص تجارت انبوه، متخصص استاندارد و مخصوصا حقوقدان تجارت. آیا باید جداجدا مشورت کنم یا اینکه بصورت مثلا میزگرد یا جلسه توفان فکری یا چی؟)
به قلم عیسی پیلهور (راه ارتباطی با نگارنده @Issa_pilehvar )
✅ @karkhone
خلاصه ایده:
1- هر فرد حقیقی و حقوقی میتواند هر نیاز خود را پیشخرید کند اعم از محصولات یا خدمات.
2- هر پیشخرید شامل چند فیلد اساسی است:
مشخصات کلی (مثلا یخچال تیپ فلان، دوره تحصیلی فلان، خدمات تشخیص/ درمان فلان بیماری)
تاریخی که محصولات/ خدمات مورد نیاز است
میزان پیشپرداخت (مقداری از قیمت که خریدار موقع ثبت پیشخرید پرداخت میکند)
نحوه تسویه (موقع دریافت محصول/ خدمت با بصورت اقساطی)
3- هر تاجر (شفافی*) میتواند محصولات و خدماتی را به مردم پیشفروش کند.
4- اسناد خرید و فروش هر محصول در بازار قابل خرید و فروش است
5- ارائه مشاوره رسمی به عموم مردم که دو نوع مشاوره است:
یک راهنمای استاندارد شامل توصیههایی برای شناسایی و اولویتبندی نیازها برای افراد حقیقی و خانوادههاست مثل نیازهای سلامتی، تحصیلی، شغلی و اسکان.
یکه راهنمای نحوه ثبت پیشخرید، نحوه انتخاب تاجر معتبر، و نحوه پیشپرداخت و پرداخت.
(احتمالا مشاوره مشابهی برای SME ها هم لازم/ مفید باشد. بعلاوه ارائه مشاورههای خصوصی به افراد حقیقی و حقوقی نیز مجاز و مفید است.)
6- تولیدکنندگان و ارائه کنندگان مختلف نیز میتوانند محصولات/ خدمات آتی خود را پیشفروش کنند.
7- سوسیدهای عمومی فقط شامل امور ضروری، تکالیف قانون اساسی و امور اضطراری میشود و در موارد دیگر قیمتها در بازار آزاد تعیین میشود.
8- کلیه دستگاههای عمومی موظف به تامین محصولات و خدمات مورد نیاز از بازار پیشخرید، و موظف به عرضه محصولات و خدمات خود در بازارند (کمک و کیف این را باید بیشتر فکر و مشورت کنم هنوز مطمئن نیستم ولی حتما باید تابع قانون تجارت مثل خصوصیها باشند)
منظور شفاف بودن گردش مالی مربوط به این پیشخریدها و پیشفروشهاست
فواید:
پیشخریدها بخاطر داشتن عنصر پیشپرداخت، سیگنال معتبر و قابل اتکا به تجار و تولیدکنندگان میدهد که چگونه سرمایهگذاری کنند.
افراد میتواند ذخیره اندک خود را صرف پیشخرید موارد مهم و باارزش کنند
سرمایهگذاران میتوانند با ملاحظه سیگنالهای قابل اتکای پیشخرید، اقدام به سرمایهگذاری کنند.
ترکیب پیشخریدها و پیشفروشها علامت خیلی مفیدی برای مقامات عمومی خواهد بود اگر در سیاستگذاری و اجرا تابع قوانین معتبر و حقوق افراد باشند.
معایب:
افراد طبقه محروم آمادگی ذهنی پیشخرید ندارند و اگر راهنمایی خوبی نشوند ممکن اسیر رقابتی شوند که دیگران در آن بمراتب آمادهترند.
تضمین استاندارد محصولات، مسئله مهمی است و تجار و تولیدکنندگان نزدیک به مقامات عمومی، میتوانند حداقل در کوتاه مدت، اجناس و خدمات با کیفیت کمتر را به مشتریان (مخصوصا در مناطق محروم و اقلیتنشین) قالب کنند و با استناد به برخی بندهای مبهم قراردادی، در قبال کمفروشی مواخذه نشوند.
تجار و تولیدکنندگان نزدیک به مقامات عمومی، میتوانند با استناد به فعالیت در این زمینه از رانتهای فراوانی استفاده کنند.
اگر زیرساخت الکترونیک کشور صدمه جدی ببیند، این بازار تا حد زیادی مختل میشود (ثبت و پروسس باید طوری باشد که در شرایط صدمه، بتواند موقتا بصورت غیرآنلاین ادامه یابد)
(مهم: باید نظرخواهی کنم از چند نفر اقتصاددان، متخصص تجارت انبوه، متخصص استاندارد و مخصوصا حقوقدان تجارت. آیا باید جداجدا مشورت کنم یا اینکه بصورت مثلا میزگرد یا جلسه توفان فکری یا چی؟)
به قلم عیسی پیلهور (راه ارتباطی با نگارنده @Issa_pilehvar )
✅ @karkhone
يادگار خاندان امين الضرب
روايتي از اقدامات خاندان امینالضرب در اقتصاد ایران
خاندان امینالضرب در تاریخ ایران، تجارت را از دایره تنگ و انحصاری دولت رهایی دادند و توانستند در سایه ثروت بسیاری که از طریق ارتباطات خارجی و داخلی خود فراهم آورده بودند، به پیشگامان تجدد در ایران بدل شوند.
خانواده اي كه به هر ايراني آموخت در سخت ترين شرايط استبدادي، با وجود نظام ايلي و فقدان هر گونه محاسبات درست حقوقي و امكانات اوليه مثل جاده، بندر، دانشگاه و ... مي توان اقدام به كارهاي بزرگ كرد.
امینالضربها در زمره نخستین پیشگامان تجدد در تاریخ ایران به شمار میروند و با توجه به سرمایهای که در اختیار داشتند، واردکننده بسیاری از صنایع جدید به ایران بدون دخالت دولت بودند.
محمد حسين امين الضرب كه بسیاری او را به عنوان «پدر برق ایران» مینامند؛ با خریداری یک کارخانه برق شهری در سال ١٢٨٤ه.ش از روسیه حدود چهارهزار چراغ در تهران روشن کرد. او بعدها مولدها و تجهیزات دیگری را نیز خریداری کرد تا این کارخانه را توسعه دهد.
دامنه فعاليت خانواده امين الضرب را مي توان در زمينه كريستال، فيروزه، الماس، پنبه، چاي، قند، شكر، صابون، ترياك، شال، پشم و ... برشمرد.
نقش امين الضرب ها در تشكيل مجلس «وکلای تجار» به عنوان اولین نهاد حامی تجار ایران بسيار قابل توجه مي باشد. نهادي كه بعدها به اتاق بازرگانی تغییر نام داد.
اين خاندان، يادآور انسانهايي مسئول و فعال در عصر نااميدي ها هستند، كساني كه در تعيين سرنوشتشان منفعل عمل نكردند.
مورخان تاریخ اقتصاد ایران اعتقاد دارند، پایه تمامی فعالیتهای صنفی و تخصصی بخش بازرگانی کشور از همین نهاد شکل گرفته است.
این نهاد مدرن اقتصادی توسط امین الضرب بنیان گذاری شد و تا سال ١٣٠٥ نیز با همین نام به کار ادامه میداد.
در ١٦ مهرماه همین سال، این نهاد به «اتاق تجارت تهران» تغییر نام داد و برای اولین بار در فهرست تشکل های، وزارت بازرگانی به ثبت رسید.
تا سال ١٣١١ ریاست اتاق همچنان برعهده حاج امین اصفهانی بود.در بين سال هاي ١٣١٣ تا سال ١٣٣٥ و دوران ریاست نیکپور، اتاق تجار بار دیگر نام خود را تغییر داد و براساس عرف بین المللی، عنوان «اتاق بازرگانی» برای آن انتخاب شد.
از آنجايي كه اتاق بازرگانی تنها به پشتیبانی از بدنه تجاری کشور می پرداخت در سال ۱۳۴۸ از ادغام دو اتاق بازرگانی و اتاق صنایع و معادن ایران بوجود آمد.
در سال ١٣٩٥ اتاق بازرگانی تهران از اعطای نشان امینالضرب، رونمايي كرد و قرار شد از آن به عنوان يك نوبل اقتصادی ياد شود.
مهمترين هدف اين نشان تقويت روحيه كارآفريني با توجه به مشکلات موجود و تشويق ارتقاي فضای کسبوکار در بين فعالان اقتصادی مي باشد.
✅ @karkhone
روايتي از اقدامات خاندان امینالضرب در اقتصاد ایران
خاندان امینالضرب در تاریخ ایران، تجارت را از دایره تنگ و انحصاری دولت رهایی دادند و توانستند در سایه ثروت بسیاری که از طریق ارتباطات خارجی و داخلی خود فراهم آورده بودند، به پیشگامان تجدد در ایران بدل شوند.
خانواده اي كه به هر ايراني آموخت در سخت ترين شرايط استبدادي، با وجود نظام ايلي و فقدان هر گونه محاسبات درست حقوقي و امكانات اوليه مثل جاده، بندر، دانشگاه و ... مي توان اقدام به كارهاي بزرگ كرد.
امینالضربها در زمره نخستین پیشگامان تجدد در تاریخ ایران به شمار میروند و با توجه به سرمایهای که در اختیار داشتند، واردکننده بسیاری از صنایع جدید به ایران بدون دخالت دولت بودند.
محمد حسين امين الضرب كه بسیاری او را به عنوان «پدر برق ایران» مینامند؛ با خریداری یک کارخانه برق شهری در سال ١٢٨٤ه.ش از روسیه حدود چهارهزار چراغ در تهران روشن کرد. او بعدها مولدها و تجهیزات دیگری را نیز خریداری کرد تا این کارخانه را توسعه دهد.
دامنه فعاليت خانواده امين الضرب را مي توان در زمينه كريستال، فيروزه، الماس، پنبه، چاي، قند، شكر، صابون، ترياك، شال، پشم و ... برشمرد.
نقش امين الضرب ها در تشكيل مجلس «وکلای تجار» به عنوان اولین نهاد حامی تجار ایران بسيار قابل توجه مي باشد. نهادي كه بعدها به اتاق بازرگانی تغییر نام داد.
اين خاندان، يادآور انسانهايي مسئول و فعال در عصر نااميدي ها هستند، كساني كه در تعيين سرنوشتشان منفعل عمل نكردند.
مورخان تاریخ اقتصاد ایران اعتقاد دارند، پایه تمامی فعالیتهای صنفی و تخصصی بخش بازرگانی کشور از همین نهاد شکل گرفته است.
این نهاد مدرن اقتصادی توسط امین الضرب بنیان گذاری شد و تا سال ١٣٠٥ نیز با همین نام به کار ادامه میداد.
در ١٦ مهرماه همین سال، این نهاد به «اتاق تجارت تهران» تغییر نام داد و برای اولین بار در فهرست تشکل های، وزارت بازرگانی به ثبت رسید.
تا سال ١٣١١ ریاست اتاق همچنان برعهده حاج امین اصفهانی بود.در بين سال هاي ١٣١٣ تا سال ١٣٣٥ و دوران ریاست نیکپور، اتاق تجار بار دیگر نام خود را تغییر داد و براساس عرف بین المللی، عنوان «اتاق بازرگانی» برای آن انتخاب شد.
از آنجايي كه اتاق بازرگانی تنها به پشتیبانی از بدنه تجاری کشور می پرداخت در سال ۱۳۴۸ از ادغام دو اتاق بازرگانی و اتاق صنایع و معادن ایران بوجود آمد.
در سال ١٣٩٥ اتاق بازرگانی تهران از اعطای نشان امینالضرب، رونمايي كرد و قرار شد از آن به عنوان يك نوبل اقتصادی ياد شود.
مهمترين هدف اين نشان تقويت روحيه كارآفريني با توجه به مشکلات موجود و تشويق ارتقاي فضای کسبوکار در بين فعالان اقتصادی مي باشد.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
کمابیش رویکرد ثابتی در یکصد سال اخیر داشته ایم
در قبال طبیعت فعالیت اقتصادی.
این دستورالعمل پیرو گران شدن پنیر در تبریز در حدود ۱۳۲۷ صادر شده است.
توجه کنید فرقه پیشه وری در ۱۳۲۴ برچیده شده بوده است.
لذا این دستپخت کمونیست ها نیست.
همه همین طوری بوده اند.
(پیشاپیش از مناعت طبع دوستان آذری برای بیان حقایق صنعتی و اقتصادی سپاس گزاریم. )
✅ @karkhone
در قبال طبیعت فعالیت اقتصادی.
این دستورالعمل پیرو گران شدن پنیر در تبریز در حدود ۱۳۲۷ صادر شده است.
توجه کنید فرقه پیشه وری در ۱۳۲۴ برچیده شده بوده است.
لذا این دستپخت کمونیست ها نیست.
همه همین طوری بوده اند.
(پیشاپیش از مناعت طبع دوستان آذری برای بیان حقایق صنعتی و اقتصادی سپاس گزاریم. )
✅ @karkhone
اتحاد جماهیر شوروی هم کشتی کشتی نفت روسیه را مفت به کشورهای همقماش خود میداد تا نفوذ امپراتوری سرخ را در سراسر جهان حفظ کند ، از بلغارستان بگیرید تا لهستان ، مجارستان ، چکسلواکی ، رومانی ، آلمان شرقی و کوبا که نفت مفت برادر بزرگ را میگرفتند و بلافاصله به کشورهای غربی به قیمت بازار آزاد میفروختند تا درآمد حاصل را صرف اقتصاد رو به زوالشان بکنند . شوروی سالیانه ٣٠ میلیارد دلار صرف کمک اقتصادی به کشورهای متحدش میکرد در حالی که اقتصاد ویران داخلی خودش به شدت به این پول نیاز داشت
پل کندی مورخ انگلیسی میگوید : چنانچه یک کشور حیطۀ حاکمیت خود را در امور خارجی بیش از حد گسترش دهد نه تنها منفعتی نصیب خود نمیکند بلکه به واسطۀ این هزینههای بیهوده در معرض فروپاشی داخلی قرار میگیرد و اصولا راز نابودی شوروی در همین ویژگی نهفته بود.
در عین حال شوروی مجبور بود علاوه بر صدور نفت و گاز مفت ، بخش قابل توجهی از بودجه سالیانهاش را هم صرف تولید تسلیحات نظامی کند تا در رقابت تسلیحاتی با آمریکا و غرب کم نیاورد ولی نهایتا آنچه سرنوشت این کشور را رقم زد نه تعداد موشکهای هستهایش بود نه تعداد کشورهای کمونیستی متحد بلکه نبود کاغذ توالت در فروشگاههای مسکو و بلگراد نقطۀ پایان این امپراتوری را رقم زد.
آرمانگرایی شدید ویژگی اصلی جامعه شوروی بود اما دولت شوروی در انتقال این آرمانها به نسلهای بعد عاجز بود در نتیجه وقتی یک حکومت دشمنان خارجی زیادی دارد تنها در صورتی میتواند كار خود را پیش ببرد كه به ملتش متكی باشد ولی مردم واقعا چرا باید از حاکمانی دروغگو و بیلیاقت حمایت کنند ؟!
✅ @karkhone
پل کندی مورخ انگلیسی میگوید : چنانچه یک کشور حیطۀ حاکمیت خود را در امور خارجی بیش از حد گسترش دهد نه تنها منفعتی نصیب خود نمیکند بلکه به واسطۀ این هزینههای بیهوده در معرض فروپاشی داخلی قرار میگیرد و اصولا راز نابودی شوروی در همین ویژگی نهفته بود.
در عین حال شوروی مجبور بود علاوه بر صدور نفت و گاز مفت ، بخش قابل توجهی از بودجه سالیانهاش را هم صرف تولید تسلیحات نظامی کند تا در رقابت تسلیحاتی با آمریکا و غرب کم نیاورد ولی نهایتا آنچه سرنوشت این کشور را رقم زد نه تعداد موشکهای هستهایش بود نه تعداد کشورهای کمونیستی متحد بلکه نبود کاغذ توالت در فروشگاههای مسکو و بلگراد نقطۀ پایان این امپراتوری را رقم زد.
آرمانگرایی شدید ویژگی اصلی جامعه شوروی بود اما دولت شوروی در انتقال این آرمانها به نسلهای بعد عاجز بود در نتیجه وقتی یک حکومت دشمنان خارجی زیادی دارد تنها در صورتی میتواند كار خود را پیش ببرد كه به ملتش متكی باشد ولی مردم واقعا چرا باید از حاکمانی دروغگو و بیلیاقت حمایت کنند ؟!
✅ @karkhone
"مصطفی عالی نسب"؛ کارآفرین ملی یا مارکسیست مسلمان
صنعتگری که به مردم کشورش استفاده از نفت را آموخت
در سال ۱۲۹۸ خانواده ای تبریزی در شهر کاظمین پسري به دنیا آوردند كه بعدها نقش مهمي در پيوند اقتصاد و کارآفرینی ايفا كرد.
"میر مصطفی عالی نسب" که پیش وند "میر" را به واسطه سیادت خانواده در نام خود داشت، در سال ۱۳۱۶ به تنهایی راهی تهران شد و در دوره های آموزشی حسابداری شرکت کرد.
او دوره های آموزش زبان انگلیسی و فرانسه را نیز پشت سر گذاشت و به طور همزمان در بخش حسابداری شرکت تجاری اتفاق، فعالیت می کرد.
پس از مدت کوتاهی با پیشرفت در امور شغلی موفق شد ریاست حسابداری شرکت را به عهده بگيرد.
مصطفي مطالعات خود را دائما در زمینه های اقتصادی، اسلامی و سایر بخش ها تعمیم مي داد. مطالعاتي كه براي او هم جنبه نظری داشتند و هم برای فهم هرچه بهتر مشکلات، نیازها و مسائل اقتصاد ایران انجام می شدند.
مطالعه مكاتب اقتصادی را از نظریه افلاطون آغاز کرد و هنگامی که به مکتب تاریخی آلمان رسید، مجذوب استحکام نظری و راه گشایی های عملی آن شد.
او همزمان در کنار این مطالعات، در مورد مناطق مختلف ایران نیز به تحقیق مي پرداخت.
با توجه به اينكه مذهب در اين خانواده ریشه پرقدرتي داشت، عالی نسب توانست در كنار مرتضی مطهری و سید محمد حسین بهشتی جلسات و مباحث مستمری را دنبال كند و همچنين از دوستان نزديك علامه محمد تقی جعفری نیز محسوب مي شد.
در سال ۱۳۲۰ پس از گذراندن چند دوره آموزشی و کار در شرکت اتفاق، بر اثر اشغال ایران توسط متفقین به تبریز بازگشت و کسب و کار مستقلی به راه انداخت.
پس از تسلط حزب دموکرات در شهریور ۱۳۲۴ بر تبریز، میرمصطفی عالی نسب بار دیگر به تهران آمد و تا سال ۱۳۲۸ به تجارت ظروف چینی و بلور مشغول شد.
در بازار بزرگ تهران حجره او در تیمچه حاجب الدوله یکی از پر رفت و آمدترین حجره ها شد. قدرت فعالیت اقتصادی او شهرت ویژه ای پیدا کرد و هنوز ۳۰ سال را تمام نکرده بود که تجربه های متنوعی در فعالیت های اقتصادی از مدیریت حسابداری شرکت اتفاق در تهران، فروش سهام، کار در شرکت ها تا فعالیت مستقل تجارت ظروف چینی در تبریز و تهران را از سر گذراند.
وی با مطالعات دینی و بررسی های اقتصادی ای كه داشت و همچنين به واسطه رویکردهای ملی، تصمیم گرفت مسیر فعالیت های خود را تغییر دهد و در مسیر تولید ملی گام بردارد. عالی نسب از سال ۱۳۲۸ دیگر کارت بازرگانی اش را تمدید نکرد.
اين تصمیم عالی نسب برای تغییر رویه در فعالیت های اقتصادی مصادف شد با ملی کردن صنعت نفت كه توسط محمد مصدق انجام گرفت.
با توجه به اينكه آن زمان چراغ های نفتی توسط کمپانی والور انگلستان به ایران می آمد با تحریم این کشور دچار مشکل شده بوديم.
بخش دوم این متن را در لینک زیر مطالعه بفرمایید:
https://bit.ly/30sFfUx
✅ @karkhone
صنعتگری که به مردم کشورش استفاده از نفت را آموخت
در سال ۱۲۹۸ خانواده ای تبریزی در شهر کاظمین پسري به دنیا آوردند كه بعدها نقش مهمي در پيوند اقتصاد و کارآفرینی ايفا كرد.
"میر مصطفی عالی نسب" که پیش وند "میر" را به واسطه سیادت خانواده در نام خود داشت، در سال ۱۳۱۶ به تنهایی راهی تهران شد و در دوره های آموزشی حسابداری شرکت کرد.
او دوره های آموزش زبان انگلیسی و فرانسه را نیز پشت سر گذاشت و به طور همزمان در بخش حسابداری شرکت تجاری اتفاق، فعالیت می کرد.
پس از مدت کوتاهی با پیشرفت در امور شغلی موفق شد ریاست حسابداری شرکت را به عهده بگيرد.
مصطفي مطالعات خود را دائما در زمینه های اقتصادی، اسلامی و سایر بخش ها تعمیم مي داد. مطالعاتي كه براي او هم جنبه نظری داشتند و هم برای فهم هرچه بهتر مشکلات، نیازها و مسائل اقتصاد ایران انجام می شدند.
مطالعه مكاتب اقتصادی را از نظریه افلاطون آغاز کرد و هنگامی که به مکتب تاریخی آلمان رسید، مجذوب استحکام نظری و راه گشایی های عملی آن شد.
او همزمان در کنار این مطالعات، در مورد مناطق مختلف ایران نیز به تحقیق مي پرداخت.
با توجه به اينكه مذهب در اين خانواده ریشه پرقدرتي داشت، عالی نسب توانست در كنار مرتضی مطهری و سید محمد حسین بهشتی جلسات و مباحث مستمری را دنبال كند و همچنين از دوستان نزديك علامه محمد تقی جعفری نیز محسوب مي شد.
در سال ۱۳۲۰ پس از گذراندن چند دوره آموزشی و کار در شرکت اتفاق، بر اثر اشغال ایران توسط متفقین به تبریز بازگشت و کسب و کار مستقلی به راه انداخت.
پس از تسلط حزب دموکرات در شهریور ۱۳۲۴ بر تبریز، میرمصطفی عالی نسب بار دیگر به تهران آمد و تا سال ۱۳۲۸ به تجارت ظروف چینی و بلور مشغول شد.
در بازار بزرگ تهران حجره او در تیمچه حاجب الدوله یکی از پر رفت و آمدترین حجره ها شد. قدرت فعالیت اقتصادی او شهرت ویژه ای پیدا کرد و هنوز ۳۰ سال را تمام نکرده بود که تجربه های متنوعی در فعالیت های اقتصادی از مدیریت حسابداری شرکت اتفاق در تهران، فروش سهام، کار در شرکت ها تا فعالیت مستقل تجارت ظروف چینی در تبریز و تهران را از سر گذراند.
وی با مطالعات دینی و بررسی های اقتصادی ای كه داشت و همچنين به واسطه رویکردهای ملی، تصمیم گرفت مسیر فعالیت های خود را تغییر دهد و در مسیر تولید ملی گام بردارد. عالی نسب از سال ۱۳۲۸ دیگر کارت بازرگانی اش را تمدید نکرد.
اين تصمیم عالی نسب برای تغییر رویه در فعالیت های اقتصادی مصادف شد با ملی کردن صنعت نفت كه توسط محمد مصدق انجام گرفت.
با توجه به اينكه آن زمان چراغ های نفتی توسط کمپانی والور انگلستان به ایران می آمد با تحریم این کشور دچار مشکل شده بوديم.
بخش دوم این متن را در لینک زیر مطالعه بفرمایید:
https://bit.ly/30sFfUx
✅ @karkhone
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در چین، آمریکا، و کشورهای مختلف جهان، اشتباهات فاجعهبار دولتها منجر شد به اینکه ویروس تبدیل به بحران شود و این بیزینسها هستند که با موفقیت در حال نجات جان انسانها هستند. در حالیکه آمریکا با کمبود ماسک روبروست شرکت هانی بال دو کارخانه جدید برای تولید ماسک n95 برپا کرده و میزان تولید خود را ۴ برابر نمود. شرکت فیسبوک 720,000 ماسک اهدا نموده است شرکت گلدمن ساکس 600,000 اپل 10,000,000. این درحالی است که دولت فدرال 1.5 میلیون ماسک در انبارها دارد ولی از تخصیص آن در زمان مناسب عاجز است. شرکت جاکی اینترنشنال تولید لباسهای پزشکی خود را گسترش داده و 10,000 یونیفرم به کارمندان بخشهای حساس پزشکی نیویورک اهدا نمود. شرکت یونایتد تکنولوژی 90,000 هزار وسایل حفاظتی به آژانس مدیریت بحران آمریکا اهدا نمود. شرکت مای پیلو مرکز خدمات تلفنی خود را برای کمک به وضعیت پاندمی تغییر داده و 75% ظرفیت خود را به تولید ماسک تبدیل کرده است. داستانهای مشابهی در سراسر جهان در حال وقوع هستند.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
خودرویی که هرگز چپ نمیکند
خودروسازی سایپا از تولید ژیان تا امروز
سایپا در سال ١٣٤٥ توسط یک لبنانی ایرانیتبار به نام آنتوان آیسه تاسیس شد. آیسه، زمینی را که امروزه محل کارخانه مرکزی سایپا است متری سه ریال از ارتش خرید و این کارخانه را در آن بنا نهاد.
سایپا کار خود را با تولید محصولات سیتروئن فرانسه آغاز کرد و تا مدتها این نام را به عنوان بخشی از نام خود یدک میکشید.
کلمه «سایپا» که در ابتدا «سایپاک» بود از ابتدای کلمات عبارت فرانسوی" Société anonyme iranienne de production des Automobile Citroen" گرفته شده است.
در سالهای ١٣٢٨ و ١٣٢٩ شرکتهایی به نام «شبدیز» و «سیرمات» نمایندگی سیتروئن در ایران را داشتند.
قبل از سایپا، ایرانیان با محصولات سیتروئن آشنایی داشتند ولی با توجه به تنوع خودروهای آن زمان، برندهای آمریکایی، محبوبیت بیشتری داشت و خرید اول ایرانیان بود.
با این وجود آیسه تصمیم گرفت خودرویی ارزانقیمت و قابل خرید برای قشر متوسط تولید کند و میدانست که بازار ایران تشنه آن است.
در آن زمان برادران کاشانچی، فیات ١١٠٠ را در ایران مونتاژ میکردند. شرکت بازرگانی جیپ ایران نیز توسط جعفر اخوان مشغول مونتاژ جیپ شهباز و وانت سیمرغ بود و برادران خیامی هم کمی آنطرفتر کلنگ اولیه ساختوساز تولید پیکان را به زمین زده بودند.
در همان زمان، تولید مدل سیتروئن دایان که در ایران ژیان نامیده میشد، آغاز شد. در ابتدا ژیان در دو مدل سواری و وانت به نام «آکا» تولید شد.
امکانات و فضای تولید بسیار کوچک و محدود بود. خودروهای دو سیلندر، برای اینکه بتوانند خود را در دل خریداران ایرانی جا کنند راه درازی در پیش داشتند!
قیمت پایین ژیان، یک مزیت مهم به شمار میرفت و به آرامی قشر متوسط روی خوشی نسبت به آن نشان داد. در سال اول ٢٦٣ دستگاه آکا و ٦١ دستگاه ژیان سواری تولید شد.
قیمت این خودرو در اوایل عرضه حدود هشت هزار تومان بود. در سالهای بعد و در دهه ٥٠ به سیزده هزار تومان رسید. سیستم تعلیق مستقل این خودرو عالی بود و به راحتی باعث پایداری خودرو میشد.
ترمزها هیدرولیک و دارای گیربکس چهارسرعته بود و با وجود موتور ضعیف به دلیل وزن کم، بهخوبی میتوانست حرکت کند. ژیان خیلی زود به «خودرویی که هرگز چپ نمیکند»، مشهور شد.
اما در دهه ٥٠ شمسی نتوانست با رقبای بهروز خود مقابله کند، بنابراین خودرویی کوچک و سبک با موتوری به حجم ٩٥٠ سیسی به نام رنو ٥ وارد بازار ایران شد.
در اردیبهشت سال ١٣٥٤ «سیتروئن» از نام شرکت حذف شد و به این ترتیب نام شرکت به «سایپا» تغییر پیدا کرد.
سایپا در ۱۶ تیرماه ۱۳۵۸ طبق قانون «حفاظت از صنایع» یا همان بند "ج" به مالکیت دولت در آمد و از آذر سال ۱۳۶۰ تحت سرپرستی سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران قرار گرفت.
سایپا در ابتدای دهه ۷۰ شمسی با آغاز مونتاژ کیا پراید با نام «صبا» برای مدل صندوقدار و «نسیم» برای نمونه هاچبک نفسی تازه کرد.
پراید به یک خودروی مدرن و در عین حال خوشقیمت و خوشتعمیر برای مردمی که طی سالهای جنگ تحمیلی، از خودروهای به یادگار مانده از دوران پیش از انقلاب اسلامی یا اندک محصولات تولید داخل مانند پیکان استفاده میکردند تبدیل شد.
پراید توانست با تکیه بر مشخصات فنی قابل قبول، شتاب اولیه مناسب، تعمیر و نگهداری ساده و ارزان جای خود را نزد عموم مردم باز کند.
سایپا در سال ١٣٧٤ در بورس اوراق بهادار تهران پذیرفته شد و بعد از آن در دی ۱۳۸۷ به موجب قانون بودجه کشور ۵۱ درصد از سهام آن، در بورس واگذار گردید.
در سال ۱۳۸۹ با تصویب مجمع فوقالعاده اکثریت، هیئتمدیره آن به بخش خصوصی واگذار شد.
مونتاژ و ورود ریو در ابتدای دهه ٨٠ و معرفی محصولات جدید در دهه نود که از آن به عنوان دوران شکوفایی در سایپا یاد میشود، راهی متفاوت از گذشته در برابر این خودروسازی قرار داد.
خودروسازی سایپا از سال ١٣٦٠ تاکنون دوازده بار مدیریت خود را تغییر داده است. تورج منصور(١٣٦٣-١٣٦٧)، منوچهر غروی (١٣٦٧-١٣٧٣)، بهرام شریعت (١٣٧٣- ١٣٧٦)، سیفاله ابراهیمی(١٣٧٦-١٣٨٠)، احمد قلعهبانی(١٣٨٠-١٣٨٦)، مهرداد بذرپاش(١٣٨٦-١٣٨٨)، نعمتاله پوستیندوز(١٣٨٨-١٣٩٢)، سعید مدنی(١٣٩٢-١٣٩٤)، مهدی جمالی(١٣٩٤-١٣٩٦)، محسن قاسم جهرودی(١٣٩٦-١٣٩٧)، محمدرضا سروش(آبان ١٣٩٧- ٣٠ دی١٣٩٧) و میرجواد سلیمانی(١٣٩٧- تاکنون) از سکانداران سایپا بودهاند.
✅ @karkhone
خودروسازی سایپا از تولید ژیان تا امروز
سایپا در سال ١٣٤٥ توسط یک لبنانی ایرانیتبار به نام آنتوان آیسه تاسیس شد. آیسه، زمینی را که امروزه محل کارخانه مرکزی سایپا است متری سه ریال از ارتش خرید و این کارخانه را در آن بنا نهاد.
سایپا کار خود را با تولید محصولات سیتروئن فرانسه آغاز کرد و تا مدتها این نام را به عنوان بخشی از نام خود یدک میکشید.
کلمه «سایپا» که در ابتدا «سایپاک» بود از ابتدای کلمات عبارت فرانسوی" Société anonyme iranienne de production des Automobile Citroen" گرفته شده است.
در سالهای ١٣٢٨ و ١٣٢٩ شرکتهایی به نام «شبدیز» و «سیرمات» نمایندگی سیتروئن در ایران را داشتند.
قبل از سایپا، ایرانیان با محصولات سیتروئن آشنایی داشتند ولی با توجه به تنوع خودروهای آن زمان، برندهای آمریکایی، محبوبیت بیشتری داشت و خرید اول ایرانیان بود.
با این وجود آیسه تصمیم گرفت خودرویی ارزانقیمت و قابل خرید برای قشر متوسط تولید کند و میدانست که بازار ایران تشنه آن است.
در آن زمان برادران کاشانچی، فیات ١١٠٠ را در ایران مونتاژ میکردند. شرکت بازرگانی جیپ ایران نیز توسط جعفر اخوان مشغول مونتاژ جیپ شهباز و وانت سیمرغ بود و برادران خیامی هم کمی آنطرفتر کلنگ اولیه ساختوساز تولید پیکان را به زمین زده بودند.
در همان زمان، تولید مدل سیتروئن دایان که در ایران ژیان نامیده میشد، آغاز شد. در ابتدا ژیان در دو مدل سواری و وانت به نام «آکا» تولید شد.
امکانات و فضای تولید بسیار کوچک و محدود بود. خودروهای دو سیلندر، برای اینکه بتوانند خود را در دل خریداران ایرانی جا کنند راه درازی در پیش داشتند!
قیمت پایین ژیان، یک مزیت مهم به شمار میرفت و به آرامی قشر متوسط روی خوشی نسبت به آن نشان داد. در سال اول ٢٦٣ دستگاه آکا و ٦١ دستگاه ژیان سواری تولید شد.
قیمت این خودرو در اوایل عرضه حدود هشت هزار تومان بود. در سالهای بعد و در دهه ٥٠ به سیزده هزار تومان رسید. سیستم تعلیق مستقل این خودرو عالی بود و به راحتی باعث پایداری خودرو میشد.
ترمزها هیدرولیک و دارای گیربکس چهارسرعته بود و با وجود موتور ضعیف به دلیل وزن کم، بهخوبی میتوانست حرکت کند. ژیان خیلی زود به «خودرویی که هرگز چپ نمیکند»، مشهور شد.
اما در دهه ٥٠ شمسی نتوانست با رقبای بهروز خود مقابله کند، بنابراین خودرویی کوچک و سبک با موتوری به حجم ٩٥٠ سیسی به نام رنو ٥ وارد بازار ایران شد.
در اردیبهشت سال ١٣٥٤ «سیتروئن» از نام شرکت حذف شد و به این ترتیب نام شرکت به «سایپا» تغییر پیدا کرد.
سایپا در ۱۶ تیرماه ۱۳۵۸ طبق قانون «حفاظت از صنایع» یا همان بند "ج" به مالکیت دولت در آمد و از آذر سال ۱۳۶۰ تحت سرپرستی سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران قرار گرفت.
سایپا در ابتدای دهه ۷۰ شمسی با آغاز مونتاژ کیا پراید با نام «صبا» برای مدل صندوقدار و «نسیم» برای نمونه هاچبک نفسی تازه کرد.
پراید به یک خودروی مدرن و در عین حال خوشقیمت و خوشتعمیر برای مردمی که طی سالهای جنگ تحمیلی، از خودروهای به یادگار مانده از دوران پیش از انقلاب اسلامی یا اندک محصولات تولید داخل مانند پیکان استفاده میکردند تبدیل شد.
پراید توانست با تکیه بر مشخصات فنی قابل قبول، شتاب اولیه مناسب، تعمیر و نگهداری ساده و ارزان جای خود را نزد عموم مردم باز کند.
سایپا در سال ١٣٧٤ در بورس اوراق بهادار تهران پذیرفته شد و بعد از آن در دی ۱۳۸۷ به موجب قانون بودجه کشور ۵۱ درصد از سهام آن، در بورس واگذار گردید.
در سال ۱۳۸۹ با تصویب مجمع فوقالعاده اکثریت، هیئتمدیره آن به بخش خصوصی واگذار شد.
مونتاژ و ورود ریو در ابتدای دهه ٨٠ و معرفی محصولات جدید در دهه نود که از آن به عنوان دوران شکوفایی در سایپا یاد میشود، راهی متفاوت از گذشته در برابر این خودروسازی قرار داد.
خودروسازی سایپا از سال ١٣٦٠ تاکنون دوازده بار مدیریت خود را تغییر داده است. تورج منصور(١٣٦٣-١٣٦٧)، منوچهر غروی (١٣٦٧-١٣٧٣)، بهرام شریعت (١٣٧٣- ١٣٧٦)، سیفاله ابراهیمی(١٣٧٦-١٣٨٠)، احمد قلعهبانی(١٣٨٠-١٣٨٦)، مهرداد بذرپاش(١٣٨٦-١٣٨٨)، نعمتاله پوستیندوز(١٣٨٨-١٣٩٢)، سعید مدنی(١٣٩٢-١٣٩٤)، مهدی جمالی(١٣٩٤-١٣٩٦)، محسن قاسم جهرودی(١٣٩٦-١٣٩٧)، محمدرضا سروش(آبان ١٣٩٧- ٣٠ دی١٣٩٧) و میرجواد سلیمانی(١٣٩٧- تاکنون) از سکانداران سایپا بودهاند.
✅ @karkhone
سوسیالیسم شریعتی
در حساسترین مقطع تاریخ در تله قرائتهای نادرست از دین، جامعه و اقتصاد گرفتار شدیم. زمانی که جامعه ایران به سمت انقلابی تاریخی حرکت میکرد،«سوسیالیستهای مسلمان» سرنخ افکار عمومی را در دست گرفتند و به تقبیح مهمترین پیشرانهای توسعه پرداختند.
آنها آزادی اقتصادی، مالکیت خصوصی، انباشت سرمایه و تعامل با جهان را نفی کردند و به دفاع از خودکفایی، عدالت اجتماعی و برابری برخاستند. سوسیالیسم، قبله آنان بود و زمانی که تفکراتشان با مفاهیم دینی درآمیخت، تغییر آن دشوارتر شد.
در میان سوسیالیستهای مسلمان جایگاه علی شریعتی از آن جهت ویژه است که بیشترین اثرگذاری را بر ذهنیت جامعه ایران در سالهای منتهی به انقلاب داشت. 43 سال از فقدان او میگذرد؛ اگر زنده بود همان حرفها را تکرار میکرد؟
سر مقاله این هفته تجارت فردا به قلم دکتر امیر حسین خالقی را در لینک زیر به صورت کامل مطالعه کنید:
https://t.me/Karkhoone/1247
✅ @karkhone
در حساسترین مقطع تاریخ در تله قرائتهای نادرست از دین، جامعه و اقتصاد گرفتار شدیم. زمانی که جامعه ایران به سمت انقلابی تاریخی حرکت میکرد،«سوسیالیستهای مسلمان» سرنخ افکار عمومی را در دست گرفتند و به تقبیح مهمترین پیشرانهای توسعه پرداختند.
آنها آزادی اقتصادی، مالکیت خصوصی، انباشت سرمایه و تعامل با جهان را نفی کردند و به دفاع از خودکفایی، عدالت اجتماعی و برابری برخاستند. سوسیالیسم، قبله آنان بود و زمانی که تفکراتشان با مفاهیم دینی درآمیخت، تغییر آن دشوارتر شد.
در میان سوسیالیستهای مسلمان جایگاه علی شریعتی از آن جهت ویژه است که بیشترین اثرگذاری را بر ذهنیت جامعه ایران در سالهای منتهی به انقلاب داشت. 43 سال از فقدان او میگذرد؛ اگر زنده بود همان حرفها را تکرار میکرد؟
سر مقاله این هفته تجارت فردا به قلم دکتر امیر حسین خالقی را در لینک زیر به صورت کامل مطالعه کنید:
https://t.me/Karkhoone/1247
✅ @karkhone
اقیانوس آبی مکزیک در اقیانوس قرمز بازار نفت جهانی!
تعطیلی فعالیت های اقتصادی و انجماد بازارهای جهانی در اثر شیوع کووید 19 منجر به کاهش شدید تقاضا و نهایتا افت شدید قیمت نفت گردید. در این میان، جنگ قیمتی نفت میان عربستان و روسیه اوضاع را وخیم تر کرد و افت قیمت تا آنجا پیش رفت که حتی روزی قراردادهای نفت خام وست تگزاس اینترمدیت(WTI)تا محدوده های منفی هم سقوط کرد.
در حالی که بیشتر اقتصادهای متکی به صادرات نفت به علت کاهش درآمد با معضل کسری بودجه دست و پنجه نرم می کنند، در این میان یک اقتصاد است که اوضاع متفاوتی دارد و او کسی نیست جز مکزیک؛ آن هم به شکرانه بهره مندی از قراردادهای مشتقه! جالب اینجاست با وجود اینکه مکزیک مانند عربستان، روسیه، نیجریه، الجزایر و سایر اقتصادهای حوزه خلیج فارس به درآمدهای نفتی متکی است، اما توانسته با یک برنامه پوشش ریسک نوسانات قیمت نفت، به اهداف بودجه ای سال 2020 خود به خوبی دست یابد!
اما چگونه؟
این پوشش ریسک مستلزم خرید حق اختیار فروش(Put Option)از تعدادی بانک های وال استریت توسط وزارت مالی مکزیک می باشد؛ آن هم قراردادهایی کاملا سفارشی در قالب OTC و محرمانه و در حجم و اندازه دلخواه دولت مکزیک! اخیرا آشکار شده مکزیک سالیان سال است که دارد از این ابزار بهره می برد و طبق گزارش مجله World Oil این برنامه چندین بار اقتصادش را نجات داده است! ظاهرا در اوج بحران مالی جهانی سال 2009 یک سود 5.1 میلیارد دلاری و در سالهای 2015 و 2016 به ترتیب سود 6.4 و 2.7 میلیارد دلاری نصیب این اقتصاد نموده و البته سود انتظاری امسال 6.2 میلیارد دلار می باشد!
اینPut Optionبرای دولت مکزیک این امکان را ایجاد کرد که در شرایطی که متوسط قیمت فروش نفت 15 دلار در هر بشکه بود، نفت خود را با قیمت 49 دلار بفروشد! با خریدPut Option، مکزیک در واقع یک بیمه نامه ای می خرد که در مقابل افت قیمت نفت، از خود محافظت می کند.
نکته جالب در خصوصPut Optionدر مقایسه با سایر اوراق مشتقه مانند فوروارد و فیوچر که پوشش ریسک را در یک قیمت مشخص قفل کرده و دارنده اوراق را تنها در مقابل حرکت های نامطلوب قیمت محافظت می کنند، این است که به دارنده اوراق این امکان را می دهند که از هر دو حالت سقوط و صعود قیمت کسب منفعت نماید! دلیلش هم این است که بر خلاف فوروارد و فیوچر که اعمال حق اجباری است، در آپشن ها اجباری در کار نیست!
بنابراین وقتی قیمت نفت می ریزد، دارندهPut Optionاز حق خود استفاده کرده و با قیمت از پیش تعیین شده نفت خود را می فروشد و وقتی قیمت نفت بالا می رود از این حق استفاده نکرده و با قیمت بالاتر از قیمت از پیش تعیین شده می فروشد! به عبارت دیگر؛ اینPut Optionها به دولت مکزیک اطمینان می دهد که بتواند نفت خود را حداقل با قیمت بشکه ای 49 دلار در هر بشکه بفروشد و وقتی قیمت روز بیشتر از 49 دلار باشد، با قیمت روز (Spot) بفروشد و سود بیشتری کسب کند!
به همین دلیل است که از این ابزار به عنوان سلاح مخفی مکزیک در جنگ قیمتی نفت یاد می شود!
The Secret Weapon Giving Mexico Power in the Oil-Price War...
لازم به ذکر است که قیمت حق اختیار خرید یا فروش؛ از فوروارد و فیوچر گرانتر بوده و مکزیک سالانه بطور متوسط چیزی حدود یک میلیارد دلار برای خرید این آپشن ها سرمایه گذاری می کند!
از سوی دیگر؛ برنامه پوشش ریسک نوسانات قیمت نفت؛ علاوه بر ایجاد درآمد های نفتی هدف گذاری شده در بودجه، برای این اقتصاد یک مزیت راهبردی عظیمی در تعامل با اوپک ایجاد کرده است. به عنوان مثال؛ امسال اوپک از مکزیک خواست که تولید خود را 400 هزار بشکه در روز کاهش دهد و مکزیک بدون واهمه از ریزش قیمت نفت در اثر افزایش تولید، تنها 100 هزار بشکه تولید خود را کاهش داد!
سخن آخر و جان کلام اینکه؛ تجربه موفق مکزیک اکنون برای بسیاری از صادر کنندگان نفت و سایر کالاهای اساسی آن هم در بازار پر ریسک تجارت بین الملل به عنوان یک الگوی موفق، بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. مکزیک با استفاده از دو فاکتور "نو آوری" و "تمایز" بجای قرار گرفتن در اقیانوس قرمز رقابت قیمتی و اتلاف منابع، برای خود یک اقیانوس آبی و امن فراهم آورده و با کمترین ریسک توانسته نفت خود را با قیمت های مد نظر بودجه ای؛ چه در دوران بحران مالی جهانی 2009 و چه در دوران کووید 19 به فروش برساند. این موضوع تایید و تاکیدیست بر اهمیت استفاده از قراردادها و عقود پوشش ریسک در فضای تجارت پر ریسک بین الملل و پر واضح است عدم بهره مندی از چنین ابزارها و مکانیسم هایی و انجام تجارت به روش های سنتی؛ به معنی اتلاف منابع و حذف شدن می باشد!
امیرعباس زینت بخش
✅ @karkhone
تعطیلی فعالیت های اقتصادی و انجماد بازارهای جهانی در اثر شیوع کووید 19 منجر به کاهش شدید تقاضا و نهایتا افت شدید قیمت نفت گردید. در این میان، جنگ قیمتی نفت میان عربستان و روسیه اوضاع را وخیم تر کرد و افت قیمت تا آنجا پیش رفت که حتی روزی قراردادهای نفت خام وست تگزاس اینترمدیت(WTI)تا محدوده های منفی هم سقوط کرد.
در حالی که بیشتر اقتصادهای متکی به صادرات نفت به علت کاهش درآمد با معضل کسری بودجه دست و پنجه نرم می کنند، در این میان یک اقتصاد است که اوضاع متفاوتی دارد و او کسی نیست جز مکزیک؛ آن هم به شکرانه بهره مندی از قراردادهای مشتقه! جالب اینجاست با وجود اینکه مکزیک مانند عربستان، روسیه، نیجریه، الجزایر و سایر اقتصادهای حوزه خلیج فارس به درآمدهای نفتی متکی است، اما توانسته با یک برنامه پوشش ریسک نوسانات قیمت نفت، به اهداف بودجه ای سال 2020 خود به خوبی دست یابد!
اما چگونه؟
این پوشش ریسک مستلزم خرید حق اختیار فروش(Put Option)از تعدادی بانک های وال استریت توسط وزارت مالی مکزیک می باشد؛ آن هم قراردادهایی کاملا سفارشی در قالب OTC و محرمانه و در حجم و اندازه دلخواه دولت مکزیک! اخیرا آشکار شده مکزیک سالیان سال است که دارد از این ابزار بهره می برد و طبق گزارش مجله World Oil این برنامه چندین بار اقتصادش را نجات داده است! ظاهرا در اوج بحران مالی جهانی سال 2009 یک سود 5.1 میلیارد دلاری و در سالهای 2015 و 2016 به ترتیب سود 6.4 و 2.7 میلیارد دلاری نصیب این اقتصاد نموده و البته سود انتظاری امسال 6.2 میلیارد دلار می باشد!
اینPut Optionبرای دولت مکزیک این امکان را ایجاد کرد که در شرایطی که متوسط قیمت فروش نفت 15 دلار در هر بشکه بود، نفت خود را با قیمت 49 دلار بفروشد! با خریدPut Option، مکزیک در واقع یک بیمه نامه ای می خرد که در مقابل افت قیمت نفت، از خود محافظت می کند.
نکته جالب در خصوصPut Optionدر مقایسه با سایر اوراق مشتقه مانند فوروارد و فیوچر که پوشش ریسک را در یک قیمت مشخص قفل کرده و دارنده اوراق را تنها در مقابل حرکت های نامطلوب قیمت محافظت می کنند، این است که به دارنده اوراق این امکان را می دهند که از هر دو حالت سقوط و صعود قیمت کسب منفعت نماید! دلیلش هم این است که بر خلاف فوروارد و فیوچر که اعمال حق اجباری است، در آپشن ها اجباری در کار نیست!
بنابراین وقتی قیمت نفت می ریزد، دارندهPut Optionاز حق خود استفاده کرده و با قیمت از پیش تعیین شده نفت خود را می فروشد و وقتی قیمت نفت بالا می رود از این حق استفاده نکرده و با قیمت بالاتر از قیمت از پیش تعیین شده می فروشد! به عبارت دیگر؛ اینPut Optionها به دولت مکزیک اطمینان می دهد که بتواند نفت خود را حداقل با قیمت بشکه ای 49 دلار در هر بشکه بفروشد و وقتی قیمت روز بیشتر از 49 دلار باشد، با قیمت روز (Spot) بفروشد و سود بیشتری کسب کند!
به همین دلیل است که از این ابزار به عنوان سلاح مخفی مکزیک در جنگ قیمتی نفت یاد می شود!
The Secret Weapon Giving Mexico Power in the Oil-Price War...
لازم به ذکر است که قیمت حق اختیار خرید یا فروش؛ از فوروارد و فیوچر گرانتر بوده و مکزیک سالانه بطور متوسط چیزی حدود یک میلیارد دلار برای خرید این آپشن ها سرمایه گذاری می کند!
از سوی دیگر؛ برنامه پوشش ریسک نوسانات قیمت نفت؛ علاوه بر ایجاد درآمد های نفتی هدف گذاری شده در بودجه، برای این اقتصاد یک مزیت راهبردی عظیمی در تعامل با اوپک ایجاد کرده است. به عنوان مثال؛ امسال اوپک از مکزیک خواست که تولید خود را 400 هزار بشکه در روز کاهش دهد و مکزیک بدون واهمه از ریزش قیمت نفت در اثر افزایش تولید، تنها 100 هزار بشکه تولید خود را کاهش داد!
سخن آخر و جان کلام اینکه؛ تجربه موفق مکزیک اکنون برای بسیاری از صادر کنندگان نفت و سایر کالاهای اساسی آن هم در بازار پر ریسک تجارت بین الملل به عنوان یک الگوی موفق، بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. مکزیک با استفاده از دو فاکتور "نو آوری" و "تمایز" بجای قرار گرفتن در اقیانوس قرمز رقابت قیمتی و اتلاف منابع، برای خود یک اقیانوس آبی و امن فراهم آورده و با کمترین ریسک توانسته نفت خود را با قیمت های مد نظر بودجه ای؛ چه در دوران بحران مالی جهانی 2009 و چه در دوران کووید 19 به فروش برساند. این موضوع تایید و تاکیدیست بر اهمیت استفاده از قراردادها و عقود پوشش ریسک در فضای تجارت پر ریسک بین الملل و پر واضح است عدم بهره مندی از چنین ابزارها و مکانیسم هایی و انجام تجارت به روش های سنتی؛ به معنی اتلاف منابع و حذف شدن می باشد!
امیرعباس زینت بخش
✅ @karkhone
Be open, be impatient, be hopeful ...
مدیرعامل گوگل ۲۷ سال پیش برای تحصیل در مقطع ارشد رشته مهندسی مواد دانشگاه استنفورد از هندوستان به آمریکا آمد، در حالی که بلیط سفرش معادل یک سال حقوق پدرش بود. او اخیرا یک سخنرانی برای فارغ التحصیلان ۲۰۲۰ داشته:
هرگز تصور نمی کردم روزی از حیاط پشتی خانه در یک جشن فارغ التحصیلی آنلاین، به همراه رئیس جمهور سابق آمریکا و دیگر افراد مشهور صحبت کنم. امروز باید روز جشن دستاوردهایتان می بود، اما احتمالا در اندوه از دست رفته ها [به خاطر کرونا] هستید و در این شرایط، امید داشتن کار سختی ست. اما تاریخ ثابت کرده که شما بر سختی ها چیره خواهید شد، همانند نسلی که پس از آنفولانزای مرگبار [اسپانیایی]، یا در میانه جنگ ویتنام، یا پیش از حملات یازده سپتامبر، فارغ التحصیل شد.
خانواده من تا ده سالگی تلفن نداشت، تلویزیون ما فقط یک کانال داشت، تا قبل از آمدن به آمریکا به کامپیوتر دسترسی کامل نداشتم. علی رغم آن گذشته اما، امروز به صورت آنلاین برای شما سخنرانی می کنم، چیزی که برای شما کاملا عادیست. حالا تصور کنید شما چه پیشرفت هایی خواهید داشت، چیزهایی که نسل ما تصورش هم نمی کند. همیشه پیشرفت از دل سختی ها بیرون می آید. نسل شما نیز آینده بهتری خواهد ساخت، حتی اگر امروز تصوری از آینده ندارید. همانطور که من ۲۷ سال پیش تصوری از امروز نداشتم.
من همیشه عاشق فناوری بودم، اما مدتها طول کشید تا بفهمم اینترنت همان ابزاری ست که مرا به رویاهایم می رساند. به همین دلیل تغییر شغل دادم و به گوگل پیوستم. اگر ادامه تحصیل می دادم امروز مدرک دکتری داشتم که خانواده ام به آن افتخار کند، اما ممکن بود از بسیاری فرصت ها محروم شوم و قطعا مدیرعامل گوگل نبودم.
در کنار خوش شانسی، تنها چیزی که مرا به اینجا رساند، علاقه زیاد به فناوری و یک ذهن باز (open mind) بود. شما نیز به دنبال علاقه تان بروید، نه دنبال انتظارات خانواده، دوستان و جامعه. تنها نصیحت من به شما: "ذهن باز داشته باشيد، بی تاب و امیدوار باشيد". دراین صورت تاریخ از شما یاد خواهد کرد، نه برای آنچه که [به خاطر کرونا] از دست دادید، بلکه برای تغییرات [پیشرفتی] که ایجاد کردید. شما این شانس را دارید که هر چیزی را تغییر دهید...
بومرنگ
✅ @karkhone
مدیرعامل گوگل ۲۷ سال پیش برای تحصیل در مقطع ارشد رشته مهندسی مواد دانشگاه استنفورد از هندوستان به آمریکا آمد، در حالی که بلیط سفرش معادل یک سال حقوق پدرش بود. او اخیرا یک سخنرانی برای فارغ التحصیلان ۲۰۲۰ داشته:
هرگز تصور نمی کردم روزی از حیاط پشتی خانه در یک جشن فارغ التحصیلی آنلاین، به همراه رئیس جمهور سابق آمریکا و دیگر افراد مشهور صحبت کنم. امروز باید روز جشن دستاوردهایتان می بود، اما احتمالا در اندوه از دست رفته ها [به خاطر کرونا] هستید و در این شرایط، امید داشتن کار سختی ست. اما تاریخ ثابت کرده که شما بر سختی ها چیره خواهید شد، همانند نسلی که پس از آنفولانزای مرگبار [اسپانیایی]، یا در میانه جنگ ویتنام، یا پیش از حملات یازده سپتامبر، فارغ التحصیل شد.
خانواده من تا ده سالگی تلفن نداشت، تلویزیون ما فقط یک کانال داشت، تا قبل از آمدن به آمریکا به کامپیوتر دسترسی کامل نداشتم. علی رغم آن گذشته اما، امروز به صورت آنلاین برای شما سخنرانی می کنم، چیزی که برای شما کاملا عادیست. حالا تصور کنید شما چه پیشرفت هایی خواهید داشت، چیزهایی که نسل ما تصورش هم نمی کند. همیشه پیشرفت از دل سختی ها بیرون می آید. نسل شما نیز آینده بهتری خواهد ساخت، حتی اگر امروز تصوری از آینده ندارید. همانطور که من ۲۷ سال پیش تصوری از امروز نداشتم.
من همیشه عاشق فناوری بودم، اما مدتها طول کشید تا بفهمم اینترنت همان ابزاری ست که مرا به رویاهایم می رساند. به همین دلیل تغییر شغل دادم و به گوگل پیوستم. اگر ادامه تحصیل می دادم امروز مدرک دکتری داشتم که خانواده ام به آن افتخار کند، اما ممکن بود از بسیاری فرصت ها محروم شوم و قطعا مدیرعامل گوگل نبودم.
در کنار خوش شانسی، تنها چیزی که مرا به اینجا رساند، علاقه زیاد به فناوری و یک ذهن باز (open mind) بود. شما نیز به دنبال علاقه تان بروید، نه دنبال انتظارات خانواده، دوستان و جامعه. تنها نصیحت من به شما: "ذهن باز داشته باشيد، بی تاب و امیدوار باشيد". دراین صورت تاریخ از شما یاد خواهد کرد، نه برای آنچه که [به خاطر کرونا] از دست دادید، بلکه برای تغییرات [پیشرفتی] که ایجاد کردید. شما این شانس را دارید که هر چیزی را تغییر دهید...
بومرنگ
✅ @karkhone
Telegram
بوم رنگ٢
youtu.be/gEDChDOM1_U
سیناد و سرنوشت سیاه
ظهور خودروی سیناد و سرانجام آن در بازار ایران
سمند نقطه شروع خودروسازی بومی و واقعی در ایران نبود، بلکه در ابتدای سال ١٣٧٩ یک خودروساز گمنام و پیشرو در جزیره کیش خودرو مدرن و ایرانی سیناد را وارد بازار کرد.
سیناد خودرویی با طراحی جدید و بدنه کامپوزیت، به عنوان تجربهایی نو در صنعت ایران بود.
در سالهای ١٣٧٤ تا ١٣٧٦ دو دوست به نامهای محمد صفاری کرمانی و کامران نقدی، ایده تاسیس شرکت کیش خودرو را عملی کردند.
با توجه به دید و نگرش خاصی که آن زمان به منطقه آزاد تجاری کیش به جهت رقابت با شهرهای عربی حاشيه خليج فارس به ويژه دوبي دوبی وجود داشت، این شرکت در سال ١٣٧٤ با مشارکت بخش خصوصی، سرمایهگذار خارجی و بانک صنعت و معدن به منظور تولید سالانه ٥٠٠٠ دستگاه خودرو سواری در منطقه آزاد کیش تاسیس شد.
سیناد فرزند تحولات مثبت در عصر اصلاحات شد. خودرویی که سنگ بنای آن را دولت سازندگی گذاشت و در سال ١٣٧٩ به نتیجهای ملموس رسید.
نقطهای امیدوارکننده در صنعت
خودروسازی ایران که بهوسیله تلاشهای بخش خصوصی با موضوع معافیتهای مالی منطقه آزاد کیش، سعی داشت برندی بومی را برای بازارهای داخلی و اهداف صادراتی توسعه دهد.
سیناد در ابتدای ورود به بازار، خودرویی لذتبخش، متفاوت و جوانپسند تلقی شد که در عین کممصرف بودن و اقتصادی بودن برای چهار یا پنج نفر سرنشین فضای کافی داشت.
حتی در هنگام حمل اشیاء سبک، به لطف درب بزرگ عقب و قابلیت خوابانیدن ردیف پشتی صندلیها، خودرویی مناسب مسافرت به حساب میآمد.
کیش خودرو موفق شد برای خودرو سیناد از موسسه مایرا انگلستان، تاییدیه تست تصادف دريافت کند و توسط یک شرکت مهندسی مشاور، تعداد انگشتشماری از این خودرو را با نام سلطان به انگلستان صادر کند.
با وجود این مشخصات، عمده کسانی که فرصت رانندگی با سیناد ١ و ٢ را داشتند، هندلینگ، تعادل و لذت رانندگی خودرو را میستایند اما از کیفیت مواد و طراحی داخلی، جنس مواد بهکار رفته در بدنه (فایبرگلاس) و فرم عجیب بدنه (کراساوور کامپکت دو در و کوپه) شاکی بودند.
عاملی که در برخورد اول برای بیننده جالب به نظر میرسید هنگام استفاده مداوم، خریدار را با مسائل متعددی روبرو میکرد.
حتی در سال ١٣٨٣ به دنبال طراحی سری کوپه به این خودرو جوانپسند، فرمی خشن، عجیب و تهاجمی تعلق گرفت و محصولی روانه بازار شد که به رغم برخی ویژگیهای مثبت، باز هم قربانی ضعف آشکار در کیفیت ساخت و تولید بدنهاش شد.
بعد از طرحهای بهبودیافتهی سیناد، کیش خودرو در حال تکمیل پروژههای جالبی نظیر ساخت نمونههای وانت، SUV پنج درب و حتی نمونه کوپه بر اساس پلت فرم سیناد بود که ناگهان دچار مشكلات مدیریتی و فروپاشی شد و با وجود موفقیت در عرضه یک خودرو کاملا مستقل، دیری نپایید که این شرکت به سرعت درگیر حواشی مدیریتی و اقتصادی شد که در نهایت آن را به ورطه ورشکستگی کشانید.
سیناد که قرار بود صادرکننده محصولات بازطراحی شده رنو در بازارهای منطقهای و حتی قاره اروپا باشد، هرگز فرصت کمر راست کردن زیر بار بدهی و ورشکستگی را نیافت.
سوالات زیادی درباره چرایی بیتوجهی
وزارت صنایع به این برند بومی وجود دارد. چرا وقتی امجی انگلیس یا ولوو سوئد ورشکست شد، سرمایهگذاران داخلی و خارجی سریعاً زمینه بازگرداندن شرکت به وضعیت عادی را کلید زدند اما در ایران، کیش خودرو برای همیشه به خواب فرو رفت.
شاید اگر سیناد در نسلهای بعدی به بازار میآمد، ایران خودرو و سایپا کمی احساس ترس کرده و تن به رقابت برای تولید محصولات بهتر میدادند.
✅ @karkhone
ظهور خودروی سیناد و سرانجام آن در بازار ایران
سمند نقطه شروع خودروسازی بومی و واقعی در ایران نبود، بلکه در ابتدای سال ١٣٧٩ یک خودروساز گمنام و پیشرو در جزیره کیش خودرو مدرن و ایرانی سیناد را وارد بازار کرد.
سیناد خودرویی با طراحی جدید و بدنه کامپوزیت، به عنوان تجربهایی نو در صنعت ایران بود.
در سالهای ١٣٧٤ تا ١٣٧٦ دو دوست به نامهای محمد صفاری کرمانی و کامران نقدی، ایده تاسیس شرکت کیش خودرو را عملی کردند.
با توجه به دید و نگرش خاصی که آن زمان به منطقه آزاد تجاری کیش به جهت رقابت با شهرهای عربی حاشيه خليج فارس به ويژه دوبي دوبی وجود داشت، این شرکت در سال ١٣٧٤ با مشارکت بخش خصوصی، سرمایهگذار خارجی و بانک صنعت و معدن به منظور تولید سالانه ٥٠٠٠ دستگاه خودرو سواری در منطقه آزاد کیش تاسیس شد.
سیناد فرزند تحولات مثبت در عصر اصلاحات شد. خودرویی که سنگ بنای آن را دولت سازندگی گذاشت و در سال ١٣٧٩ به نتیجهای ملموس رسید.
نقطهای امیدوارکننده در صنعت
خودروسازی ایران که بهوسیله تلاشهای بخش خصوصی با موضوع معافیتهای مالی منطقه آزاد کیش، سعی داشت برندی بومی را برای بازارهای داخلی و اهداف صادراتی توسعه دهد.
سیناد در ابتدای ورود به بازار، خودرویی لذتبخش، متفاوت و جوانپسند تلقی شد که در عین کممصرف بودن و اقتصادی بودن برای چهار یا پنج نفر سرنشین فضای کافی داشت.
حتی در هنگام حمل اشیاء سبک، به لطف درب بزرگ عقب و قابلیت خوابانیدن ردیف پشتی صندلیها، خودرویی مناسب مسافرت به حساب میآمد.
کیش خودرو موفق شد برای خودرو سیناد از موسسه مایرا انگلستان، تاییدیه تست تصادف دريافت کند و توسط یک شرکت مهندسی مشاور، تعداد انگشتشماری از این خودرو را با نام سلطان به انگلستان صادر کند.
با وجود این مشخصات، عمده کسانی که فرصت رانندگی با سیناد ١ و ٢ را داشتند، هندلینگ، تعادل و لذت رانندگی خودرو را میستایند اما از کیفیت مواد و طراحی داخلی، جنس مواد بهکار رفته در بدنه (فایبرگلاس) و فرم عجیب بدنه (کراساوور کامپکت دو در و کوپه) شاکی بودند.
عاملی که در برخورد اول برای بیننده جالب به نظر میرسید هنگام استفاده مداوم، خریدار را با مسائل متعددی روبرو میکرد.
حتی در سال ١٣٨٣ به دنبال طراحی سری کوپه به این خودرو جوانپسند، فرمی خشن، عجیب و تهاجمی تعلق گرفت و محصولی روانه بازار شد که به رغم برخی ویژگیهای مثبت، باز هم قربانی ضعف آشکار در کیفیت ساخت و تولید بدنهاش شد.
بعد از طرحهای بهبودیافتهی سیناد، کیش خودرو در حال تکمیل پروژههای جالبی نظیر ساخت نمونههای وانت، SUV پنج درب و حتی نمونه کوپه بر اساس پلت فرم سیناد بود که ناگهان دچار مشكلات مدیریتی و فروپاشی شد و با وجود موفقیت در عرضه یک خودرو کاملا مستقل، دیری نپایید که این شرکت به سرعت درگیر حواشی مدیریتی و اقتصادی شد که در نهایت آن را به ورطه ورشکستگی کشانید.
سیناد که قرار بود صادرکننده محصولات بازطراحی شده رنو در بازارهای منطقهای و حتی قاره اروپا باشد، هرگز فرصت کمر راست کردن زیر بار بدهی و ورشکستگی را نیافت.
سوالات زیادی درباره چرایی بیتوجهی
وزارت صنایع به این برند بومی وجود دارد. چرا وقتی امجی انگلیس یا ولوو سوئد ورشکست شد، سرمایهگذاران داخلی و خارجی سریعاً زمینه بازگرداندن شرکت به وضعیت عادی را کلید زدند اما در ایران، کیش خودرو برای همیشه به خواب فرو رفت.
شاید اگر سیناد در نسلهای بعدی به بازار میآمد، ایران خودرو و سایپا کمی احساس ترس کرده و تن به رقابت برای تولید محصولات بهتر میدادند.
✅ @karkhone
ما نيز بهتر است پايمان را از روي گلوي همديگر برداريم !
در باره شبكه فساد« اكبرطبري» و خونخواهان «جورج فلويد» آمريكايي در ايران
متهماني با پيشانيهاي كبود و پيراهن هاي سفيد، يقههاي بسته و دهانهاي گشوده، ريشهاي بلند و ريشههایي فاسد، سرهايي رو به آسمان و دستهايي در جيب مردمان، انگشترهاي عقيق در انگشت و تسبيحي درشت در مشت و زمزمه اي مدام بر لب: سبحان الله، سبحان الله...!
اين صحنه مشترك رسيدگي به اتهاماتي اغلب مقاماتي است كه اينروزها محاكمات آنها از صفحه تلويزيون پخش مي شود! من هنوز از شوك دادگاه و اتهامات اكبر طبري و تشكيل باند دزدي او در نقش معاون اجرايي دفتر رئيس قوه قضائيه جمهوري اسلامي خارج نشدهام. شايد بگوييد مسائل طبيعي را، خيلي جدي گرفتهام! اما به نظر من اين فقره، خيلي خيلي طبيعي نيست. وارد عصر جديدي از تبهكاري سازمان يافته و بدتر از آن، ماله كشي سازمان يافته شدهايم كه علل و عمق آن معلوم و انتها و چشم انداز آن نامعلوم است.
ما در اين مملكت، آدمهاي دزد نديدهاي نيستيم، اما حداقل خود من در تمام عمرم، هيچ وقت اين همه سارق ظاهر الصلاح را، يكجا به چشم خود نديده بودم. من هم ضرب المثل «رفيق دزد و شريك قافله» را شنيدهام، اما اينها رفيق دزد نبودند، خودِ خودِ دزدند كه قضا و قدر اين كاروان دزد زده را نیز در چنگ گرفته بودند و اگر از قضا، در دستگاه قضا، تغييري حاصل نميشد، چه بسا كه اين موجودات پليد همچنان سرفراز و با دست باز، مجريان قانون شرع اقدس و طلبكار هرکس و نا کس هم بودند!
به آن جوان اخمو و گوش شكسته و نشسته در رديف متهمان نگاه كرديد! بيژن قاسم زاده را مي گويم. ميدانيد او در مقام قاضي دادگاه رسيدگي به جرايم رسانهاي، تا حالا چندين نفر را بيكار و آواره كرده و به خاك سياه نشانده است؟ چندين رسانه و صداي مستقل را كه ميتوانستند، عامل افشا و پيشگيري لااقل بخشي از اين تبهكاريها باشند را خاموش كرده و چندين كسب و كار اينترنتي را با صدور حكم توقيف تلگرام، تعطيل و ورشكست كرده است؟
آيا اين دزد تبهكار به خاطر دفاع از ارزشهاي اخلاقي و اسلامي، فضاي مجازي را تخته و مافياي فروش فيلتر شكن را پرورده كرد ؟ ديديد كه با اقدام او تلگرام برچيده نشد، اما مي دانيد كه چند هزار ساعت وقت مردم و حتي وقت دستگاه اطلاع رساني دولت را صرف دانلود و نصب و فعال سازي فيلترشكنها براي اطلاع و ارسال متداول ترين اخبار حوزه كاري خود كرد؟ حالا درباره حجه الاسلام قاضي غلامرضا منصوري لااقل دلمان خوش است كه 500 هزار رشوه را به يورو گرفته است، اگر به دلار گرفته بود، يقينا عواطف ضد آمريكايي ما، بيش از اينها خدشه دار و بر آشفته مي شد!
به چهره خونسرد اكبر طبري كه تنها يك قلم فساد او 50 ميليارد تومان است، نگاه كرديد؟ تمام متهمان و زندانيان سياسي و عقيدتي هيچ؛ بهتر است بحث را جناحي نكنيم! فقط لحظه اي هم به عقب برگرديد و خيل زندانياني را بشماريد كه به جرم سرقت قالپاق خودرو گرفتارند، به دست هاي بريده سارقان گرسنه و در جستجوي نان فكر كنيد، به جوانان 20 ساله و سرگشته اي كه به خاطر كيف ربايي در خيابان حلق آويز شدند، به خرده قاچاقچي نگون بخت و ايژ سواري فكر كنيد كه به خاطر حمل چند صد گرم مواد مخدر در مرزهاي شرق كشور اعدام شده و خانواده و فرزندان بي پناهشان، از سر ناچاري، به راه پدر رفته و اكنون عضو با تجربه تري از شبكه قاچاق كشور شدهاند.
هيچ مجرمي قابل دفاع نيست اما آيا جرم افراد يقه چركين و رها شده در خيابانها و بيابانهاي كشوركه از هيچ چشمي پنهان نمي ماند، با جرم مقامات يقه بسته و تكبيرگوي دستگاه قضايي نظام، يكسان است؟ گيرم كه اينها از اساس دزد مادرزاد بودهاند كه حسب اتفاق به رديف پاكان خدمتگزار ارتقاء يافتهاند! در اين صورت، وظيفه و ماموريت دستگاه عريض و طويل بازرسي و نظارتي و حراستي و امنيتي كشور چه مي شود؟
آنهايي كه يقه محمود صادقي فرزند شهيد و نماينده مجلس را فقط به خاطر چون و چرا درباره حسابهاي قوه قضائيه گرفته بودند و هنوز هم رها نكردهاند، در اين چندساله، در كدام سنگر ديگري مشغول خدمتگذاري بودند؟ آن كفن پوشان خودجوش چه شدند؟ آنهايي كه روزگاري براي پاره شدن عكس امام در قيام و خروش بودند، اكنون چرا در قبال نابودي راه و رسم امام ساكتند؟«آفرین بر نظر پاکِ خطاپوش» شما!!
مع الوصف، اين روزها كه همه سوگوار و خون خواه «جورج فلويد» آمريكايي هستيم ! بد نیست قدري هم به فكر گلوي مردمان خودمان باشيم كه هر روز زير بار هزاران مشكل معیشتی و اجتماعی، فشاري به مراتب سنگين تر از پاي پلیس آمریکایی را بر گردن خود احساس مي كنند. فشاري كه اتفاقا بخش اعظم آن، از جانب امثال همين شبكههای فاسد طبري و ديگران وارد ميشود و كسي را یارای در افتادن با آنها نیست.
قاسم خرمی
✅ @karkhone
ما نيز بهتر است پايمان را از روي گلوي همديگر برداريم !
در باره شبكه فساد« اكبرطبري» و خونخواهان «جورج فلويد» آمريكايي در ايران
متهماني با پيشانيهاي كبود و پيراهن هاي سفيد، يقههاي بسته و دهانهاي گشوده، ريشهاي بلند و ريشههایي فاسد، سرهايي رو به آسمان و دستهايي در جيب مردمان، انگشترهاي عقيق در انگشت و تسبيحي درشت در مشت و زمزمه اي مدام بر لب: سبحان الله، سبحان الله...!
اين صحنه مشترك رسيدگي به اتهاماتي اغلب مقاماتي است كه اينروزها محاكمات آنها از صفحه تلويزيون پخش مي شود! من هنوز از شوك دادگاه و اتهامات اكبر طبري و تشكيل باند دزدي او در نقش معاون اجرايي دفتر رئيس قوه قضائيه جمهوري اسلامي خارج نشدهام. شايد بگوييد مسائل طبيعي را، خيلي جدي گرفتهام! اما به نظر من اين فقره، خيلي خيلي طبيعي نيست. وارد عصر جديدي از تبهكاري سازمان يافته و بدتر از آن، ماله كشي سازمان يافته شدهايم كه علل و عمق آن معلوم و انتها و چشم انداز آن نامعلوم است.
ما در اين مملكت، آدمهاي دزد نديدهاي نيستيم، اما حداقل خود من در تمام عمرم، هيچ وقت اين همه سارق ظاهر الصلاح را، يكجا به چشم خود نديده بودم. من هم ضرب المثل «رفيق دزد و شريك قافله» را شنيدهام، اما اينها رفيق دزد نبودند، خودِ خودِ دزدند كه قضا و قدر اين كاروان دزد زده را نیز در چنگ گرفته بودند و اگر از قضا، در دستگاه قضا، تغييري حاصل نميشد، چه بسا كه اين موجودات پليد همچنان سرفراز و با دست باز، مجريان قانون شرع اقدس و طلبكار هرکس و نا کس هم بودند!
به آن جوان اخمو و گوش شكسته و نشسته در رديف متهمان نگاه كرديد! بيژن قاسم زاده را مي گويم. ميدانيد او در مقام قاضي دادگاه رسيدگي به جرايم رسانهاي، تا حالا چندين نفر را بيكار و آواره كرده و به خاك سياه نشانده است؟ چندين رسانه و صداي مستقل را كه ميتوانستند، عامل افشا و پيشگيري لااقل بخشي از اين تبهكاريها باشند را خاموش كرده و چندين كسب و كار اينترنتي را با صدور حكم توقيف تلگرام، تعطيل و ورشكست كرده است؟
آيا اين دزد تبهكار به خاطر دفاع از ارزشهاي اخلاقي و اسلامي، فضاي مجازي را تخته و مافياي فروش فيلتر شكن را پرورده كرد ؟ ديديد كه با اقدام او تلگرام برچيده نشد، اما مي دانيد كه چند هزار ساعت وقت مردم و حتي وقت دستگاه اطلاع رساني دولت را صرف دانلود و نصب و فعال سازي فيلترشكنها براي اطلاع و ارسال متداول ترين اخبار حوزه كاري خود كرد؟ حالا درباره حجه الاسلام قاضي غلامرضا منصوري لااقل دلمان خوش است كه 500 هزار رشوه را به يورو گرفته است، اگر به دلار گرفته بود، يقينا عواطف ضد آمريكايي ما، بيش از اينها خدشه دار و بر آشفته مي شد!
به چهره خونسرد اكبر طبري كه تنها يك قلم فساد او 50 ميليارد تومان است، نگاه كرديد؟ تمام متهمان و زندانيان سياسي و عقيدتي هيچ؛ بهتر است بحث را جناحي نكنيم! فقط لحظه اي هم به عقب برگرديد و خيل زندانياني را بشماريد كه به جرم سرقت قالپاق خودرو گرفتارند، به دست هاي بريده سارقان گرسنه و در جستجوي نان فكر كنيد، به جوانان 20 ساله و سرگشته اي كه به خاطر كيف ربايي در خيابان حلق آويز شدند، به خرده قاچاقچي نگون بخت و ايژ سواري فكر كنيد كه به خاطر حمل چند صد گرم مواد مخدر در مرزهاي شرق كشور اعدام شده و خانواده و فرزندان بي پناهشان، از سر ناچاري، به راه پدر رفته و اكنون عضو با تجربه تري از شبكه قاچاق كشور شدهاند.
هيچ مجرمي قابل دفاع نيست اما آيا جرم افراد يقه چركين و رها شده در خيابانها و بيابانهاي كشوركه از هيچ چشمي پنهان نمي ماند، با جرم مقامات يقه بسته و تكبيرگوي دستگاه قضايي نظام، يكسان است؟ گيرم كه اينها از اساس دزد مادرزاد بودهاند كه حسب اتفاق به رديف پاكان خدمتگزار ارتقاء يافتهاند! در اين صورت، وظيفه و ماموريت دستگاه عريض و طويل بازرسي و نظارتي و حراستي و امنيتي كشور چه مي شود؟
آنهايي كه يقه محمود صادقي فرزند شهيد و نماينده مجلس را فقط به خاطر چون و چرا درباره حسابهاي قوه قضائيه گرفته بودند و هنوز هم رها نكردهاند، در اين چندساله، در كدام سنگر ديگري مشغول خدمتگذاري بودند؟ آن كفن پوشان خودجوش چه شدند؟ آنهايي كه روزگاري براي پاره شدن عكس امام در قيام و خروش بودند، اكنون چرا در قبال نابودي راه و رسم امام ساكتند؟«آفرین بر نظر پاکِ خطاپوش» شما!!
مع الوصف، اين روزها كه همه سوگوار و خون خواه «جورج فلويد» آمريكايي هستيم ! بد نیست قدري هم به فكر گلوي مردمان خودمان باشيم كه هر روز زير بار هزاران مشكل معیشتی و اجتماعی، فشاري به مراتب سنگين تر از پاي پلیس آمریکایی را بر گردن خود احساس مي كنند. فشاري كه اتفاقا بخش اعظم آن، از جانب امثال همين شبكههای فاسد طبري و ديگران وارد ميشود و كسي را یارای در افتادن با آنها نیست.
قاسم خرمی
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
یک بحث آمایشی:
در تحلیلها بسیار گفته میشود که سهم شهرنشینی در طول ۵۰ سال گذشته به شدت افزایش یافته و روستاها در حال نابودی است و از این موضوع، به عنوان نابودی بخش کشاورزی یاد میشود. آمار چه می گوید؟
آمار میگوید مساحت کل اراضی کشاورزی ایران از ۹ میلیون و ۴۲۱ هزار هکتار در سال ۱۳۵۳ به ۱۶ میلیون و پانصد هزار هکتار در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است. یعنی ۷۵ درصد افزایش در کل مساحت کشاورزی. آمار میگوید حجم کل تولید بخش کشاورزی از ۱۷ میلیون و ۸۴۰ هزار تن در سال ۱۳۵۳ به ۱۱۷ میلیون و ۷۰۰ هزار تن در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است یعنی ۶.۶ برابر. بدین ترتیب بهره وری هر هکتار زمین کشاورزی از ۱.۸۹ تن در هکتار به ۷.۱۳ تن در هکتار افزایش یافته یعنی ۳.۷۷ برابر!
در نظریات توسعه اقتصادی، تولید نیروی انسانی ساده و ارزان برای بخش صنعت و خدمات از وظایف بخش روستایی قید شده است.
مسلما مساحت اراضی کشاورزی یک روستا، نمی تواند به اندازه رشد جمعیت روستا افزایش یابد. بنابراین، ماندن همه جمعیت در روستا، یعنی یک زمین کشاورزی که تامین نیاز یک خانوار ۵ نفره را میکرد، الان تامین نیاز ۴ خانوار ۴ نفره را بکند! این یعنی گسترش فقر. در حالیکه، حتی با حداقل دستمزدها، شرایط بهتری دربخش صنعت و خدمات خواهند داشت و تولید بیشتر.
دست از داستان سرایی برداریم. مهاجرت روستاییان منجر به نابودی کشاورزی نشده است. آزادی انتخاب روستایی را با اصرار بر عدم مهاجرت خدشه دار نکنیم. اگر به روستا به مثابه واحد تولیدی نگاه کنیم، سکونت شاغلینش میتواند جدا از واحد تولیدش باشد.
چند تجربه:
۱-در اوایل دهه ۸۰ به روستاهای پیرامون دریاچه اوان در الموت رفتم. مسئله تعریف شده این بود که چه خدماتی به این روستاها بدهیم تا مهاجرت نکنند! مشاهداتم نشان داد که روستائیان در تهران و قزوین هم خانه داشتند و به فعالیت گل فروشی مشغول بودند و در فصل کشاورزی هم در روستا حاضر بودند و به تولید کشاورزی می پرداختند. کشاورزی پر رونقی هم داشت.
گفتم چرا میخواهید اینها در روستا بمانند؟ چه اشکالی دارد در شهر زندگی کنند و از بهترین خدمات شهر با کمترین هزینه برای دولت (تامین خدمات در تک تک روستاها) برخوردار باشند ولی کشاورزی شان هم پر رونق ادامه داشته باشد؟
(من از تیم مطالعه حذف شدم حتی هزینه های قبلی ام را هم ندادند!)
۲- عشایر اندیمشک و عشایر بناب (در دو طرح مختلف در دهه ۸۰) به من گفتند در شهر خانه دارند و خواهرها و برادرها نوبتی هر کدام ۲ هفته در ییلاق میمانند!
(تولید به راه است و زندگی به سامان)
۳- در زلزله ورزقان به روستایی رسیدم و دیدم علم های یک هیئت یک محله تبریز کامل آنجاست. پرسیدم، گفتند همه ساکنین روستا در تبریز خانه دارند. اینجا فقط برای کشاورزی می آیند.
به قلم محمد اولاد
✅ @karkhone
در تحلیلها بسیار گفته میشود که سهم شهرنشینی در طول ۵۰ سال گذشته به شدت افزایش یافته و روستاها در حال نابودی است و از این موضوع، به عنوان نابودی بخش کشاورزی یاد میشود. آمار چه می گوید؟
آمار میگوید مساحت کل اراضی کشاورزی ایران از ۹ میلیون و ۴۲۱ هزار هکتار در سال ۱۳۵۳ به ۱۶ میلیون و پانصد هزار هکتار در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است. یعنی ۷۵ درصد افزایش در کل مساحت کشاورزی. آمار میگوید حجم کل تولید بخش کشاورزی از ۱۷ میلیون و ۸۴۰ هزار تن در سال ۱۳۵۳ به ۱۱۷ میلیون و ۷۰۰ هزار تن در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است یعنی ۶.۶ برابر. بدین ترتیب بهره وری هر هکتار زمین کشاورزی از ۱.۸۹ تن در هکتار به ۷.۱۳ تن در هکتار افزایش یافته یعنی ۳.۷۷ برابر!
در نظریات توسعه اقتصادی، تولید نیروی انسانی ساده و ارزان برای بخش صنعت و خدمات از وظایف بخش روستایی قید شده است.
مسلما مساحت اراضی کشاورزی یک روستا، نمی تواند به اندازه رشد جمعیت روستا افزایش یابد. بنابراین، ماندن همه جمعیت در روستا، یعنی یک زمین کشاورزی که تامین نیاز یک خانوار ۵ نفره را میکرد، الان تامین نیاز ۴ خانوار ۴ نفره را بکند! این یعنی گسترش فقر. در حالیکه، حتی با حداقل دستمزدها، شرایط بهتری دربخش صنعت و خدمات خواهند داشت و تولید بیشتر.
دست از داستان سرایی برداریم. مهاجرت روستاییان منجر به نابودی کشاورزی نشده است. آزادی انتخاب روستایی را با اصرار بر عدم مهاجرت خدشه دار نکنیم. اگر به روستا به مثابه واحد تولیدی نگاه کنیم، سکونت شاغلینش میتواند جدا از واحد تولیدش باشد.
چند تجربه:
۱-در اوایل دهه ۸۰ به روستاهای پیرامون دریاچه اوان در الموت رفتم. مسئله تعریف شده این بود که چه خدماتی به این روستاها بدهیم تا مهاجرت نکنند! مشاهداتم نشان داد که روستائیان در تهران و قزوین هم خانه داشتند و به فعالیت گل فروشی مشغول بودند و در فصل کشاورزی هم در روستا حاضر بودند و به تولید کشاورزی می پرداختند. کشاورزی پر رونقی هم داشت.
گفتم چرا میخواهید اینها در روستا بمانند؟ چه اشکالی دارد در شهر زندگی کنند و از بهترین خدمات شهر با کمترین هزینه برای دولت (تامین خدمات در تک تک روستاها) برخوردار باشند ولی کشاورزی شان هم پر رونق ادامه داشته باشد؟
(من از تیم مطالعه حذف شدم حتی هزینه های قبلی ام را هم ندادند!)
۲- عشایر اندیمشک و عشایر بناب (در دو طرح مختلف در دهه ۸۰) به من گفتند در شهر خانه دارند و خواهرها و برادرها نوبتی هر کدام ۲ هفته در ییلاق میمانند!
(تولید به راه است و زندگی به سامان)
۳- در زلزله ورزقان به روستایی رسیدم و دیدم علم های یک هیئت یک محله تبریز کامل آنجاست. پرسیدم، گفتند همه ساکنین روستا در تبریز خانه دارند. اینجا فقط برای کشاورزی می آیند.
به قلم محمد اولاد
✅ @karkhone