ایرانخودرو چگونه تاسیس شد؟
روایتی از رضا نیازمند درباره تلاش خیامیها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش پایانی)
توسعه و بهبود فضای کارخانه همیشه برای آن ها در اولویت قرار داشت. روزی آقای خیامی مهمانی مفصلی ترتیب می دهد و نیازمند هم برخلاف اینکه اغلب در مهمانی ها شرکت نمی کرد به آن مهمانی می رود. همسر آقای خیامی بعد از معرفی خود از آقای نیازمند می خواهد تا از همسرش که عاشق خرید ماشین آلات برای کارخانه است، خواهش کند برای خانه شان هم یک دست مبل بخرد تا از مهمان ها خجالت نکشند. نیازمند واقعا تعجب می کند که خیامی با اینهمه درآمد و با این همه علاقه به همسرش خرید برای توسعه و بهبود کارخانه را به خرید یک دست مبل برای خانه اش ترجیح می دهد.
خیامیها و برخوردارها پولهایشان را از راه حلال به دست آوردند و صنایع را توسعه دادند و مقدار زیادی خیرات و مبرات داشتند و در جامعه مذهبی افراد محترمی به شمار میآمدند. به کارگرانشان خیلی خوب میرسیدند و صنایعی را ایجاد کردندکه نیاز کشور بود و فایدههای زیادی برای زندگی مردم داشت. آنان نزد دولتمردان و تکنوکراتها هم از احترام خاصی برخوردار بودند.
در زمان فعالیت های نیازمند و عالیخانی در وزارت اقتصاد، بیشتر کارها بدون حاشیه انجام می شد. روند کار طوری بود که اگر به نتیجه برسد، حتما کار خودش دیده می شود. یکی از تصمیم هایی که خیلی مهم بود این بود که قرار شد به کسی پروانه مونتاژکاری ندهند.
حتی یکبار یک آلمانی جهت اخذ پروانه ساخت مرسدس بنز نزد نیازمند می آید. آن ها برنامه ساخت داخل را از او جویا می شوند که بررسی کنند تا چند سال دیگر قادر خواهند بود در ایران بخشی از قطعات مرسدس بنز را تولید کنند. آن آلمانی می گوید که شما ستاره مرسدس بنز را هم نمی توانید بسازید چند سال بعد از این جریان که کارخانه ایران ناسیونال راه افتاده بود، نیازمند و عالیخانی به آلمان رفتند. در آن زمان دولت آلمان با دولت ایران قهر کرده بود. شاه گفته بود که یک عده بروند و مقدمات آشتی را فراهم کنند. تیمی هشت نفره شامل عالیخانی، نیازمند، رئیس وقت اتاق بازرگانی، رئیس اتاق صنایع و خردجو که رئیس بانک توسعه صنعتی بود، راهی آلمان شدند. آنجا خیلی با احترام با آنها برخورد می شود. این تیم هر جا می رفتند بیرق ایران بالای هتل آنها آویزان بود. چراغ قرمزها به احترام آن ها سبز می شد و اسکورت داشتند. در چنین موقعیتی، مرسدس بنز هم از آنها دعوت می کند که از کارخانه اش دیدن کنند. در سالنی می نشینند و رئیس کل مرسدس بنز به خاطر احترام به آنها می گوید اولین اتومبیلی که ساخته ایم را روغن کاری و تمیز کرده ایم و می خواهیم آقای وزیر را سوار کنیم و شخصا من هم آن را برانم. همه به بیرون می روند. در محوطه کارخانه ای بسیار بزرگ قرار می گیرند در محیطی که گلکاری و درختکاری های زیبایی به چشم می خورد و مانند جنگل می مانست. اتومبیل را می آورند. اتومبیلی که مثل درشکه بود ولی به جای اسب ها یک موتور بود. رئیس بنز پشت فرمان می نشیند. خودرو را خودش راه می اندازد و خیلی آهسته تقریباً به سرعت پیاده روی به همراه عالیخانی حرکت می کنند. دوری می زنند و از سمتی وارد می شوند. او ترمز را می گیرد ولی ترمز نمی ایستد. چون کمی هم سرازیری بوده است، آلمانی ها فوری می دوند و با دست نمی توانند خودرو را نگه دارند به سختی پیاده می شوند. نیازمند می بیند آن فردی که به او گفته بود شما ستاره بنز را هم نمی توانید بسازید کنارش ایستاده است. به او می گوید این همان اتومبیلی است که می خواستید بسازید، اما ترمزش نگرفت ولی الآن ایران ناسیونال کلی خودرو می سازد و همه ترمز هایش هم می گیرد.
✅ @karkhone
روایتی از رضا نیازمند درباره تلاش خیامیها برای ایجاد صنعت خودرو در ایران (بخش پایانی)
توسعه و بهبود فضای کارخانه همیشه برای آن ها در اولویت قرار داشت. روزی آقای خیامی مهمانی مفصلی ترتیب می دهد و نیازمند هم برخلاف اینکه اغلب در مهمانی ها شرکت نمی کرد به آن مهمانی می رود. همسر آقای خیامی بعد از معرفی خود از آقای نیازمند می خواهد تا از همسرش که عاشق خرید ماشین آلات برای کارخانه است، خواهش کند برای خانه شان هم یک دست مبل بخرد تا از مهمان ها خجالت نکشند. نیازمند واقعا تعجب می کند که خیامی با اینهمه درآمد و با این همه علاقه به همسرش خرید برای توسعه و بهبود کارخانه را به خرید یک دست مبل برای خانه اش ترجیح می دهد.
خیامیها و برخوردارها پولهایشان را از راه حلال به دست آوردند و صنایع را توسعه دادند و مقدار زیادی خیرات و مبرات داشتند و در جامعه مذهبی افراد محترمی به شمار میآمدند. به کارگرانشان خیلی خوب میرسیدند و صنایعی را ایجاد کردندکه نیاز کشور بود و فایدههای زیادی برای زندگی مردم داشت. آنان نزد دولتمردان و تکنوکراتها هم از احترام خاصی برخوردار بودند.
در زمان فعالیت های نیازمند و عالیخانی در وزارت اقتصاد، بیشتر کارها بدون حاشیه انجام می شد. روند کار طوری بود که اگر به نتیجه برسد، حتما کار خودش دیده می شود. یکی از تصمیم هایی که خیلی مهم بود این بود که قرار شد به کسی پروانه مونتاژکاری ندهند.
حتی یکبار یک آلمانی جهت اخذ پروانه ساخت مرسدس بنز نزد نیازمند می آید. آن ها برنامه ساخت داخل را از او جویا می شوند که بررسی کنند تا چند سال دیگر قادر خواهند بود در ایران بخشی از قطعات مرسدس بنز را تولید کنند. آن آلمانی می گوید که شما ستاره مرسدس بنز را هم نمی توانید بسازید چند سال بعد از این جریان که کارخانه ایران ناسیونال راه افتاده بود، نیازمند و عالیخانی به آلمان رفتند. در آن زمان دولت آلمان با دولت ایران قهر کرده بود. شاه گفته بود که یک عده بروند و مقدمات آشتی را فراهم کنند. تیمی هشت نفره شامل عالیخانی، نیازمند، رئیس وقت اتاق بازرگانی، رئیس اتاق صنایع و خردجو که رئیس بانک توسعه صنعتی بود، راهی آلمان شدند. آنجا خیلی با احترام با آنها برخورد می شود. این تیم هر جا می رفتند بیرق ایران بالای هتل آنها آویزان بود. چراغ قرمزها به احترام آن ها سبز می شد و اسکورت داشتند. در چنین موقعیتی، مرسدس بنز هم از آنها دعوت می کند که از کارخانه اش دیدن کنند. در سالنی می نشینند و رئیس کل مرسدس بنز به خاطر احترام به آنها می گوید اولین اتومبیلی که ساخته ایم را روغن کاری و تمیز کرده ایم و می خواهیم آقای وزیر را سوار کنیم و شخصا من هم آن را برانم. همه به بیرون می روند. در محوطه کارخانه ای بسیار بزرگ قرار می گیرند در محیطی که گلکاری و درختکاری های زیبایی به چشم می خورد و مانند جنگل می مانست. اتومبیل را می آورند. اتومبیلی که مثل درشکه بود ولی به جای اسب ها یک موتور بود. رئیس بنز پشت فرمان می نشیند. خودرو را خودش راه می اندازد و خیلی آهسته تقریباً به سرعت پیاده روی به همراه عالیخانی حرکت می کنند. دوری می زنند و از سمتی وارد می شوند. او ترمز را می گیرد ولی ترمز نمی ایستد. چون کمی هم سرازیری بوده است، آلمانی ها فوری می دوند و با دست نمی توانند خودرو را نگه دارند به سختی پیاده می شوند. نیازمند می بیند آن فردی که به او گفته بود شما ستاره بنز را هم نمی توانید بسازید کنارش ایستاده است. به او می گوید این همان اتومبیلی است که می خواستید بسازید، اما ترمزش نگرفت ولی الآن ایران ناسیونال کلی خودرو می سازد و همه ترمز هایش هم می گیرد.
✅ @karkhone
Forwarded from karkhone | کارخانه (کاری)
لغو نمایشگاه Computex 2020 بدلیل کرونا
نمایشگاه Computex 2020 که از بزرگترین رویدادهای نمایشگاهی آسیا است و قرار بود در مهرماه ۹۹ در تایوان برگزار شود بدلیل شیوع کرونا رسما لغو شد.
منبع
پ. ن:
جای تعجب است که در این شرایط که ایران در رده 10 کشور اول شیوع کرونا قرار دارد و با پیک دوم کرونا مواجه هستیم سازمان نظام صنفی کشور اصرار دارد نمایشگاه #الکامپ را در شهریورماه برگزار کند.
✅ @karkhone
نمایشگاه Computex 2020 که از بزرگترین رویدادهای نمایشگاهی آسیا است و قرار بود در مهرماه ۹۹ در تایوان برگزار شود بدلیل شیوع کرونا رسما لغو شد.
منبع
پ. ن:
جای تعجب است که در این شرایط که ایران در رده 10 کشور اول شیوع کرونا قرار دارد و با پیک دوم کرونا مواجه هستیم سازمان نظام صنفی کشور اصرار دارد نمایشگاه #الکامپ را در شهریورماه برگزار کند.
✅ @karkhone
کارآفرین 20 ساله دروغ است
اطلاعات بدست آمده از دایره سرشماری و اداره کل مالیات های درون مرزی ( IRS ) آمریکا , نشان می دهد که میانگین سن بنیاگذاران کسب و کارهای موفق ۴۲ سال می باشد. بر خلاف بسیاری از تبلیغات مجلات و مدارس کسب و کار که این سن را ۲۲ سالگی نشان میدهند.
چرا این مسئله مهم است؟
ایده های خوب در هر سنی به ذهن می آید ، اما تجربه ای را با خود به همراه دارد که آنها را به داستنهای موفقیت تبدیل می کند. استیو جابز هنگام کمک در پیدایش اپل ۲۱ سال سن داشت ، اما زمان اختراع iMac توسط این شرکت یک مدیر عامل ۴۳ ساله بود.
با صرف نظر از آنچه در مورد افراد فوق العاده ۲۲ ساله شنیده اید ،نشستن در گوشه ای از دفترهای گسترده استارتاپهای محبوب آنها در دره سیلیکون (Silicon Valley) ، اگر قصد دارید تا موفقترین کارآفرین های را پیدا کنید ، باید به چند دهه گذشته برگردید.
طبق مقاله کاری ارائه شده از دانشگاه MIT Sloan توسط پرفسور پیر آزولای (Pierre Azoulay) و دانشجوی دوره دکترا دنیل کیم (Daniel Kim) ، میانگین سن کارآفرینانی که شروع به کار شرکتها را آغاز کرده و شروع به استخدام نیرو نموده اند ، حداقل یک مورد استخدامی دارای ۴۲ سال سن می باشد.
به گفته آزولای : ” اگر شما چیزی نمی دانستید و دو ایده یکسان داشتید ، یکی از آنها توسط یک شخص بسیار جوان و یکی توسط شخصی میان سال پیشنهاد شده بود و اگر میخواستید موفقیتتان را پیش بینی کنید ، ریسک انجام کار با یک فرد میانسال جهت بهتر شدن اوضاع ، تنها چیزی هست که باید آن را ادامه دهید.
محققان داده ها را ، به استخدام با تکنولوژی بالا ، شرکت های پشتیبانی شده توسط VC و شرکت های ثبت اختراع تقسیم کردند. در کل ایالات متحده ، میانگین سن بنیانگذاران به ترتیب برای این تقسیم ها ۴۳ ، ۴۲ و ۴۵ سال بوده است.
بین سالهای ۲۰۰۷ الی ۲۰۱۴ ، کمتر از یک درصد شرکت های استارتاپی با عملکرد بالا توسط افراد با میانگین سنی ۲۰ سال راه اندازی شده بودند. همچنین سرمایه گذاری های جدید با بالاترین میزان رشد ، دارای بنیانگذارانی با میانگین سنی ۴۵ سال بوده اند.
کیم و آزولای ، همچنین دریافتند ، در صورتی که کارآفرینان ، قبلا در یک بخش خاص استخدام شده بودند، ۱۲۵ درصد موفق تر از زمانی بودند که کسب و کار خود را آغاز کردند.
به گفته کیم در اکونومیست ، ایده لزوما نباید بسیار ادامه دار باشد.
به گفته او: ” در این تئوری ، ما می دانیم که با افزایش سن تجربه های بسیاری بدست می آیند. برای مثال ، مقدار زیادی از سرمایه انسانی را از طریق تجربه بدست می آورید. همچنین منابع مالی بیشتری را به تناسب افزایش سنتان و ارتباط های اجتماعی بدست می آورید که همه این ها به احتمال زیاد ، شانس موفقیت شما را به عنوان یک کارآفرین افزایش می دهد “.
بسیاری از کسب و کارها با نیت موفق شدن شروع به کار کرده اند ، اما همچنان مانند یکه خشک شکویی یا پیتزا فروشی کوچک مانده اند.
به گفته کیم ، این نقطه شروع چیزی است که باید تنظیم شود. کارآفرینی را چگونه تعریف می کنید؟ روزی است که یک نفر را استخدام می کنید ، روزی که با ایده خود به کاراژتان می آیید ، یا روزی است که در یک شتاب دهنده ثبت نام می کنید؟
هیچ توافقی در مقررات چگونگی تعریف شما از یک کارآفرین وجود ندارد.
اگر ۲۲ ساله هستید یا احتمالا فقط از یک برنامه MBA بیرون آمده اید و این دیدگاه اجتماعی وجود دارد که در حال حاضر نباید یک کارآفرین باشید ، درباره آن دوباره فکر کنید . زیرا ممکن است ایده ای بزرگ داشته باشید اما مهارتها یا تجربه ای جهت مطرح کردن واقعی این ایده نداشته باشید. درباره مسیرهای کاری به عنوان گزینه ها فکر کنید ، نه فقط به عنوان مسیرهایی مطلق.
http://mitsloan.mit.edu/ideas-made-to-matter/20-year-old-entrepreneur-lie
✅ @karkhone
اطلاعات بدست آمده از دایره سرشماری و اداره کل مالیات های درون مرزی ( IRS ) آمریکا , نشان می دهد که میانگین سن بنیاگذاران کسب و کارهای موفق ۴۲ سال می باشد. بر خلاف بسیاری از تبلیغات مجلات و مدارس کسب و کار که این سن را ۲۲ سالگی نشان میدهند.
چرا این مسئله مهم است؟
ایده های خوب در هر سنی به ذهن می آید ، اما تجربه ای را با خود به همراه دارد که آنها را به داستنهای موفقیت تبدیل می کند. استیو جابز هنگام کمک در پیدایش اپل ۲۱ سال سن داشت ، اما زمان اختراع iMac توسط این شرکت یک مدیر عامل ۴۳ ساله بود.
با صرف نظر از آنچه در مورد افراد فوق العاده ۲۲ ساله شنیده اید ،نشستن در گوشه ای از دفترهای گسترده استارتاپهای محبوب آنها در دره سیلیکون (Silicon Valley) ، اگر قصد دارید تا موفقترین کارآفرین های را پیدا کنید ، باید به چند دهه گذشته برگردید.
طبق مقاله کاری ارائه شده از دانشگاه MIT Sloan توسط پرفسور پیر آزولای (Pierre Azoulay) و دانشجوی دوره دکترا دنیل کیم (Daniel Kim) ، میانگین سن کارآفرینانی که شروع به کار شرکتها را آغاز کرده و شروع به استخدام نیرو نموده اند ، حداقل یک مورد استخدامی دارای ۴۲ سال سن می باشد.
به گفته آزولای : ” اگر شما چیزی نمی دانستید و دو ایده یکسان داشتید ، یکی از آنها توسط یک شخص بسیار جوان و یکی توسط شخصی میان سال پیشنهاد شده بود و اگر میخواستید موفقیتتان را پیش بینی کنید ، ریسک انجام کار با یک فرد میانسال جهت بهتر شدن اوضاع ، تنها چیزی هست که باید آن را ادامه دهید.
محققان داده ها را ، به استخدام با تکنولوژی بالا ، شرکت های پشتیبانی شده توسط VC و شرکت های ثبت اختراع تقسیم کردند. در کل ایالات متحده ، میانگین سن بنیانگذاران به ترتیب برای این تقسیم ها ۴۳ ، ۴۲ و ۴۵ سال بوده است.
بین سالهای ۲۰۰۷ الی ۲۰۱۴ ، کمتر از یک درصد شرکت های استارتاپی با عملکرد بالا توسط افراد با میانگین سنی ۲۰ سال راه اندازی شده بودند. همچنین سرمایه گذاری های جدید با بالاترین میزان رشد ، دارای بنیانگذارانی با میانگین سنی ۴۵ سال بوده اند.
کیم و آزولای ، همچنین دریافتند ، در صورتی که کارآفرینان ، قبلا در یک بخش خاص استخدام شده بودند، ۱۲۵ درصد موفق تر از زمانی بودند که کسب و کار خود را آغاز کردند.
به گفته کیم در اکونومیست ، ایده لزوما نباید بسیار ادامه دار باشد.
به گفته او: ” در این تئوری ، ما می دانیم که با افزایش سن تجربه های بسیاری بدست می آیند. برای مثال ، مقدار زیادی از سرمایه انسانی را از طریق تجربه بدست می آورید. همچنین منابع مالی بیشتری را به تناسب افزایش سنتان و ارتباط های اجتماعی بدست می آورید که همه این ها به احتمال زیاد ، شانس موفقیت شما را به عنوان یک کارآفرین افزایش می دهد “.
بسیاری از کسب و کارها با نیت موفق شدن شروع به کار کرده اند ، اما همچنان مانند یکه خشک شکویی یا پیتزا فروشی کوچک مانده اند.
به گفته کیم ، این نقطه شروع چیزی است که باید تنظیم شود. کارآفرینی را چگونه تعریف می کنید؟ روزی است که یک نفر را استخدام می کنید ، روزی که با ایده خود به کاراژتان می آیید ، یا روزی است که در یک شتاب دهنده ثبت نام می کنید؟
هیچ توافقی در مقررات چگونگی تعریف شما از یک کارآفرین وجود ندارد.
اگر ۲۲ ساله هستید یا احتمالا فقط از یک برنامه MBA بیرون آمده اید و این دیدگاه اجتماعی وجود دارد که در حال حاضر نباید یک کارآفرین باشید ، درباره آن دوباره فکر کنید . زیرا ممکن است ایده ای بزرگ داشته باشید اما مهارتها یا تجربه ای جهت مطرح کردن واقعی این ایده نداشته باشید. درباره مسیرهای کاری به عنوان گزینه ها فکر کنید ، نه فقط به عنوان مسیرهایی مطلق.
http://mitsloan.mit.edu/ideas-made-to-matter/20-year-old-entrepreneur-lie
✅ @karkhone
MIT Management Sloan School
The 20-year-old entrepreneur is a lie
Data shows the average age of successful business founders is 42.
دادستانی فدرال آمریکا اعلام کرد که «سید سجاد شهیدیان»، صراف ایرانی، اتهام نقض تحریمهای ایران را پذیرفته است.
آقای شهیدیان مدیر شرکت صرافی «پرداخت ۲۴» (payment24) به کلاهبرداری بانکی، پولشویی، جعل هویت و نقض تحریمهای ایران متهم شده است.
دادگاه تفهیم اتهام او در اواخر اردیبهشت در دادگاه منطقهای مینیاپولیس آمریکا برگزار شده بود. وی در پاییز سال ۹۷، به درخواست یک دادگاه آمریکایی، در لندن دستگیر و ماه گذشته به آمریکا مسترد شد.
(خواب بودن دستگاه دیپلماسی رو که بزاریم کنار یک نکته در مورد پرونده ایشون برامون جالب بود اونم اینکه طبق شنیده ها خودشون درخواست بررسی پرونده در امریکا رو داشتن و علت استرداد هم همین بوده. اگر اطلاعات دیگری در این باره دارید ذیل این پست در بخش نظرات درج کنید. )
✅ @karkhone
آقای شهیدیان مدیر شرکت صرافی «پرداخت ۲۴» (payment24) به کلاهبرداری بانکی، پولشویی، جعل هویت و نقض تحریمهای ایران متهم شده است.
دادگاه تفهیم اتهام او در اواخر اردیبهشت در دادگاه منطقهای مینیاپولیس آمریکا برگزار شده بود. وی در پاییز سال ۹۷، به درخواست یک دادگاه آمریکایی، در لندن دستگیر و ماه گذشته به آمریکا مسترد شد.
(خواب بودن دستگاه دیپلماسی رو که بزاریم کنار یک نکته در مورد پرونده ایشون برامون جالب بود اونم اینکه طبق شنیده ها خودشون درخواست بررسی پرونده در امریکا رو داشتن و علت استرداد هم همین بوده. اگر اطلاعات دیگری در این باره دارید ذیل این پست در بخش نظرات درج کنید. )
✅ @karkhone
جاي پاي «شاگردان شريعتي» بر «اقتصاد ملي»
به مناسبت 29 خرداد، سالروز در گذشت دكتر علي شريعتي در سال 56
دكتر صادق ظفري
شريعتي، صاحبان صنايع بزرگ و بورژوازي صنعتي رو به رشد ايران طي دهه 40 و 50 شمسي را به «گرگ خون خوار»، «روباه مکار»، «موش سکهپرست» و «خوك كثيف» تشبيه مي كرد كه «کارش به این و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن» است!!!
اين خطابه هاي آتشين در زير گنبد آبي حسينه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سالهای نهضت انقلابی، زماني طنين انداز بود كه به دنبال سرمایهگذاریهای هنگفت دولتی، در فاصله سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، دست كم به استناد آمارهاي داخلي و خارجي، تغييرات اساسي در صنعت و اقتصاد ايران ايجاد شده بود. شمار کارخانههای کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانههای متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانههای بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسیده بود.
تولید ناخالص داخلی ایران در یکروند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال رسید. و نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ده و نیم درصدی را نشان میداد). در حقیقت بین سالهای 1946 و 1979، ایران به تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی، از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شده بود.
اما روشنفکران چپ زده ماركسيست و مسلمان، روشنفکران دولتی سنتگرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت، شکوفایی اقتصادی در اين برهه را حاصل وادادگی به غرب، سرمایهداری را به مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر مینمودند. در نگاه روشنفکراني همچون شریعتی، نراقی، آل احمد و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایهدار ايران، نمایندگان بتپرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند!
ضديت با صنعت و مدرنيسم، محدود به شريعتي نبود، شاگردان او حتي در تفسير اين تفكر ضد صنعتي، گامهايي فراتر از او برداشتند. به عنوان مثال دكتر ابراهيم يزدي وزیر خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد شریعتی نیز درباره سرمایهداری چنین می اندیشید: «آسمانخراشهایِ شرکتهای بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچهای بیقوارهای سر از زمین بیرون آوردهاند، ... بتهایی هستند که در پشتشان یک باند سازمانیافته مخرب مشغول فعالیت است»!
انقلاب اسلامي با این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد، آغاز شد و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایهداران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایهدارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک به یک به مصادره اموال و در خوشبینانهترین حالت ممکن یعنی به مهاجرت و ورشکستگی تن دادند و كشور در بحرا اقتصادي فرو رفت
در طول سالهای ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود« هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش» و سرمایهداری را همچون ستونهای کفر و شرکتهای کارآفرین را مانند بتکده میپنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایهگذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد خبری نبود اما اقتصادی عدالتخواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه، به یادگار ماند !
نگاه معيوب روشنفکران چپ زده به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت تودهای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سالهای پس از انقلاب، رشد اقتصادی دهه 40 و 50 شمسی بهسان عصر طلائی غیر قابل تکرار مینمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی، به حساب مي آمد، مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند، امری نبود جز اولویت توسعهخواهی در ایران!
اكنون آيا ما از آن تفكر صنعت ستيز و آن دوران اقتصاد برانداز درس گرفته ايم؟
به راستی آیا تجربه 4 دهه دوری از اولویت توسعهخواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟
آیا تجربه بکارگیری اندیشه روشنفکران عقبمانده و ضد سرمایه، چيزي جز اضمحلال اقتصادی به بارآورده است؟
تولیدکنندگان، کارآفرینان و سرمایهداران ایرانی بایستی تا کجا از سخنان و نگاه وارونه اي که سرمایهداری را ادامه راه شیطان و استکبار میدانست ! متضرر شوند؟
متن کامل مقاله جهت مطالعه:
https://t.me/Karkhoone/1257
✅ @karkhone
به مناسبت 29 خرداد، سالروز در گذشت دكتر علي شريعتي در سال 56
دكتر صادق ظفري
شريعتي، صاحبان صنايع بزرگ و بورژوازي صنعتي رو به رشد ايران طي دهه 40 و 50 شمسي را به «گرگ خون خوار»، «روباه مکار»، «موش سکهپرست» و «خوك كثيف» تشبيه مي كرد كه «کارش به این و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن» است!!!
اين خطابه هاي آتشين در زير گنبد آبي حسينه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سالهای نهضت انقلابی، زماني طنين انداز بود كه به دنبال سرمایهگذاریهای هنگفت دولتی، در فاصله سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، دست كم به استناد آمارهاي داخلي و خارجي، تغييرات اساسي در صنعت و اقتصاد ايران ايجاد شده بود. شمار کارخانههای کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانههای متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانههای بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسیده بود.
تولید ناخالص داخلی ایران در یکروند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال رسید. و نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ده و نیم درصدی را نشان میداد). در حقیقت بین سالهای 1946 و 1979، ایران به تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی، از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شده بود.
اما روشنفکران چپ زده ماركسيست و مسلمان، روشنفکران دولتی سنتگرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت، شکوفایی اقتصادی در اين برهه را حاصل وادادگی به غرب، سرمایهداری را به مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر مینمودند. در نگاه روشنفکراني همچون شریعتی، نراقی، آل احمد و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایهدار ايران، نمایندگان بتپرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند!
ضديت با صنعت و مدرنيسم، محدود به شريعتي نبود، شاگردان او حتي در تفسير اين تفكر ضد صنعتي، گامهايي فراتر از او برداشتند. به عنوان مثال دكتر ابراهيم يزدي وزیر خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد شریعتی نیز درباره سرمایهداری چنین می اندیشید: «آسمانخراشهایِ شرکتهای بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچهای بیقوارهای سر از زمین بیرون آوردهاند، ... بتهایی هستند که در پشتشان یک باند سازمانیافته مخرب مشغول فعالیت است»!
انقلاب اسلامي با این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد، آغاز شد و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایهداران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایهدارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک به یک به مصادره اموال و در خوشبینانهترین حالت ممکن یعنی به مهاجرت و ورشکستگی تن دادند و كشور در بحرا اقتصادي فرو رفت
در طول سالهای ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود« هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش» و سرمایهداری را همچون ستونهای کفر و شرکتهای کارآفرین را مانند بتکده میپنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایهگذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد خبری نبود اما اقتصادی عدالتخواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه، به یادگار ماند !
نگاه معيوب روشنفکران چپ زده به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت تودهای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سالهای پس از انقلاب، رشد اقتصادی دهه 40 و 50 شمسی بهسان عصر طلائی غیر قابل تکرار مینمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی، به حساب مي آمد، مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند، امری نبود جز اولویت توسعهخواهی در ایران!
اكنون آيا ما از آن تفكر صنعت ستيز و آن دوران اقتصاد برانداز درس گرفته ايم؟
به راستی آیا تجربه 4 دهه دوری از اولویت توسعهخواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟
آیا تجربه بکارگیری اندیشه روشنفکران عقبمانده و ضد سرمایه، چيزي جز اضمحلال اقتصادی به بارآورده است؟
تولیدکنندگان، کارآفرینان و سرمایهداران ایرانی بایستی تا کجا از سخنان و نگاه وارونه اي که سرمایهداری را ادامه راه شیطان و استکبار میدانست ! متضرر شوند؟
متن کامل مقاله جهت مطالعه:
https://t.me/Karkhoone/1257
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
اگر نام گوینده این سخنان را ندانید، فکر می کنید چه کسی گفته و از کدام تریبون پخش شده است؟
«در چشم ما بورژوازی پلید است، نه تنها نابود میشود که باید نابودش کرد. نه تنها به این علت که با تولید جمعی -در نظام صنعتی جدید- مغایر است، محکوم است، بلکه بیشتر…
«در چشم ما بورژوازی پلید است، نه تنها نابود میشود که باید نابودش کرد. نه تنها به این علت که با تولید جمعی -در نظام صنعتی جدید- مغایر است، محکوم است، بلکه بیشتر…
یک تحقیق نشان می دهد که در ۱۵ سال گذشته کشورهای مختلفی مبدا و مقصد حملات سایبری بوده اند. براساس آماری که از حملات شناخته شده وجود دارد، حدودا ۷۵ درصد حملات سایبری توسط ۴ کشور چین، روسیه، ایران و کره شمالی طرح ریزی شده و آمریکا هدف ۲۵ درصد حملات سایبری بوده است. به عنوان مثال از سال ۲۰۰۶ ایران ۴۴ حمله سایبری اجرا کرده و حداقل ۱۰ بار نیز هدف حملات سایبری قرار گرفته.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
فن سالار نابغه (بخش اول)
گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران
علینقی عالیخانی متولد بهمن ۱۳۰۷، پس از پایان تحصیلات در دبیرستان البرز، وارد دانشگاه تهران شد و در رشته علوم سیاسی فارغالتحصیل شد و پس از آن راهی فرانسه شد و در دانشگاه پاریس، ابتدا در رشته حقوق بینالملل عمومی به اخذ دیپلم مطالعات عالی و سپس در رشته اقتصاد به اخذ دکترای دولتی اقتصاد نائل شد.
در سال ۱۳۳۶ به ایران بازگشت و مدتی در نخستوزیری و سپس شرکت ملی نفت ایران به کار مشغول بود و به موازات آن مشاور اتاق بازرگانی تهران شد. در بهمن ۱۳۴۱ وزیر اقتصاد شد و تا مرداد ۱۳۴۸ در این سمت ماند.
از ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ رئیس دانشگاه تهران بود. از آن پس از فعالیتهای دولتی کناره گرفت و در بخش خصوصی به فعالیت پرداخت.
او در بهمن ۱۳۴۱ هنگامی به وزارت اقتصاد خوانده شد که از یکسو با اعلام برنامه اصلاحات ارضی محمدرضاشاه پهلوی، تنشهای گوناگونی در جامعه شکل میگرفت و از سوی دیگر ایجاد فرصتهای سرمایهگذاری در بخش صنعتی ضرورت مییافت.
در همین حال دو وزرات بازرگانی و صنایع به دلیل رقابت شدید و فلجکننده از برنامهریزی بازمانده و کشور را به رکود اقتصادی کشانده بودند.
نخستوزیر وقت، اسدالله علم، به گفته خود از شاه دستور گرفته بود که آن دو وزارتخانه را یکجا کند و اقتصاددانِ نگرشداری را که در آمریکا آموزش ندیده باشد به اداره تشکیلات تازه بگمارد.
اسدالله علم پس از پُرسوجو علینقی عالیخانی را نزد خود میخواند و میگوید قصد دارد دو وزارتخانه نامبرده را یکی کند و از او میپرسد چه نامی بر آن میتوان نهاد. عالیخانی بدون تامل میگوید «وزارت اقتصاد».
اسدالله علم همان هنگام به او میگوید «از شما هم میخواهم که وزیر این وزارتخانه جدید باشید.» علینقی عالیخانی آن هنگام تنها ۳۴ سال داشت.
وی تا مرداد ۱۳۴۸ اداره وزارت اقتصاد را بر عهده داشت و در این دوران از یکسو به تاسیس صنایع گوناگون بنیادی در نقاط مختلف کشور پرداخت و از سوی دیگر بستر توسعه صنعتی کشور را برای سالهای پس از آن فراهم ساخت.
عالیخانی گفته که نگرش اقتصادی او همواره «گونهای از سوسیالیسم اروپائی» بوده و «نظام بیرحمانه» آمریکا را نمیپذیرفته و «توزیع درآمد» همواره دغدغه خاطر او بوده است.
عالیخانی از اولین کسانی بود که با داشتن تحصیلات عالی در رشته اقتصاد به عنوان سیاستمدار وارد تشکیلات سیاسی ایران شد. در آن زمان نه تنها در ایران، بلکه حتی در بسیاری از کشورهای پیشرفته جهان هم تخصص اقتصاد در دیوانسالاری بسیار نادر بود و داشتن وزیری اقتصاددان پدیدهای عادی محسوب نمیشد.
وزارت اقتصاد که از ترکیب چند وزارتخانه دیگر تشکیل شده بود عمدتاً مسئولیت نظارت و هدایت شرایط اقتصادی کشور و حل مشکلاتی را برعهده داشت که در اوایل دهه ۱۳۴۰ گریبانگیر اقتصاد ایران بود.
عالیخانی را میتوان از اولین اعضای بدنه فنسالاری ایران دانست که در دهه بعد به عنوان یکی از کارآمدترین تشکیلات کارشناسی در سطح بینالمللی شهرت یافت. دوره تصدی او در وزارت اقتصاد (در سالهای ۴۸-۱۳۴۱) با تصویب و به اجرا درآمدن اصلاحات شاه موسوم به «انقلاب سفید» همزمان بود.
✅ @karkhone
گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران
علینقی عالیخانی متولد بهمن ۱۳۰۷، پس از پایان تحصیلات در دبیرستان البرز، وارد دانشگاه تهران شد و در رشته علوم سیاسی فارغالتحصیل شد و پس از آن راهی فرانسه شد و در دانشگاه پاریس، ابتدا در رشته حقوق بینالملل عمومی به اخذ دیپلم مطالعات عالی و سپس در رشته اقتصاد به اخذ دکترای دولتی اقتصاد نائل شد.
در سال ۱۳۳۶ به ایران بازگشت و مدتی در نخستوزیری و سپس شرکت ملی نفت ایران به کار مشغول بود و به موازات آن مشاور اتاق بازرگانی تهران شد. در بهمن ۱۳۴۱ وزیر اقتصاد شد و تا مرداد ۱۳۴۸ در این سمت ماند.
از ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ رئیس دانشگاه تهران بود. از آن پس از فعالیتهای دولتی کناره گرفت و در بخش خصوصی به فعالیت پرداخت.
او در بهمن ۱۳۴۱ هنگامی به وزارت اقتصاد خوانده شد که از یکسو با اعلام برنامه اصلاحات ارضی محمدرضاشاه پهلوی، تنشهای گوناگونی در جامعه شکل میگرفت و از سوی دیگر ایجاد فرصتهای سرمایهگذاری در بخش صنعتی ضرورت مییافت.
در همین حال دو وزرات بازرگانی و صنایع به دلیل رقابت شدید و فلجکننده از برنامهریزی بازمانده و کشور را به رکود اقتصادی کشانده بودند.
نخستوزیر وقت، اسدالله علم، به گفته خود از شاه دستور گرفته بود که آن دو وزارتخانه را یکجا کند و اقتصاددانِ نگرشداری را که در آمریکا آموزش ندیده باشد به اداره تشکیلات تازه بگمارد.
اسدالله علم پس از پُرسوجو علینقی عالیخانی را نزد خود میخواند و میگوید قصد دارد دو وزارتخانه نامبرده را یکی کند و از او میپرسد چه نامی بر آن میتوان نهاد. عالیخانی بدون تامل میگوید «وزارت اقتصاد».
اسدالله علم همان هنگام به او میگوید «از شما هم میخواهم که وزیر این وزارتخانه جدید باشید.» علینقی عالیخانی آن هنگام تنها ۳۴ سال داشت.
وی تا مرداد ۱۳۴۸ اداره وزارت اقتصاد را بر عهده داشت و در این دوران از یکسو به تاسیس صنایع گوناگون بنیادی در نقاط مختلف کشور پرداخت و از سوی دیگر بستر توسعه صنعتی کشور را برای سالهای پس از آن فراهم ساخت.
عالیخانی گفته که نگرش اقتصادی او همواره «گونهای از سوسیالیسم اروپائی» بوده و «نظام بیرحمانه» آمریکا را نمیپذیرفته و «توزیع درآمد» همواره دغدغه خاطر او بوده است.
عالیخانی از اولین کسانی بود که با داشتن تحصیلات عالی در رشته اقتصاد به عنوان سیاستمدار وارد تشکیلات سیاسی ایران شد. در آن زمان نه تنها در ایران، بلکه حتی در بسیاری از کشورهای پیشرفته جهان هم تخصص اقتصاد در دیوانسالاری بسیار نادر بود و داشتن وزیری اقتصاددان پدیدهای عادی محسوب نمیشد.
وزارت اقتصاد که از ترکیب چند وزارتخانه دیگر تشکیل شده بود عمدتاً مسئولیت نظارت و هدایت شرایط اقتصادی کشور و حل مشکلاتی را برعهده داشت که در اوایل دهه ۱۳۴۰ گریبانگیر اقتصاد ایران بود.
عالیخانی را میتوان از اولین اعضای بدنه فنسالاری ایران دانست که در دهه بعد به عنوان یکی از کارآمدترین تشکیلات کارشناسی در سطح بینالمللی شهرت یافت. دوره تصدی او در وزارت اقتصاد (در سالهای ۴۸-۱۳۴۱) با تصویب و به اجرا درآمدن اصلاحات شاه موسوم به «انقلاب سفید» همزمان بود.
✅ @karkhone
چه کارآفرینانی زمین می خورند ؟ کدام ها دوباره بلند می شوند؟
این روزها کتب زیادی با موضوع شیوههای آموزش کسب و کار منتشر میشود که در حقیقت مبانی نظری کارآفرینی است و هیچ آموزشی درباره چالشهایی که در عمل یک سرمایهگذار و صنعتگر با آن مواجه میشود نمیدهد. برخی هم کارآفرینی را نتیجه شاگردی و آموزش تجربی میدانند و از مبانی تئوریک آن بیاطلاعند.
اما سعید افشار به عنوان یکی از کارآفرینانی که هم دارای دانش نظری و هم تجربه عملی در صنعت است درباره علل موفقیت و یا شکست در کارآفرینی میگوید:
اگر بخواهم خلاصه بگویم برای ورود موفق به امر صنعت و کارآفرین شدن، سه شرط لازم است: شاگردی کردن، پذیرش منطق علوم انسانی و فهم اصل تغییر. اگر کسی این لوازم را فراهم سازد، امکان ندارد شکست بخورد. بنابراین شروع کار فقط با آموزش و کسب مهارت است.
یک اشتباهی که برخی ها دارند این است که تصور میکنند با وام دادن میتوانند کارآفرین تولید کنند. در حالیکه کارآفرین باید آموزش ببیند و شاگردی کند. تبدیل شدن یک فرد به کارآفرین و صاحب کسب و پیشه یک روند و پروسه است، پروژه نیست.
به صنعت نمیتوان صرفا از منظر فنی و حتی پزشکی نگاه کرد. به صنعت باید با نگاه حکیم نگریست. اینها آموزشهایی است که باید در فرایند کار ببینند. در جامعه ما بسیاری از افرادی که وارد صنعت میشوند با این آموزش و نگرش میانهای ندارند. به همین دلیل میبینیم که متاسفانه در حال حاضر فاصله بین تاسیس و تعطیل یک واحد صنعتی به کمتر از ۶ ماه رسیده است. چون بسیاری از اینها یکی از الزامات مهم کارآفرینی که اصل «تغییر» است را نادیده می گیرند. به این معنا که سیر تحولات صنعتی را درک نمی کنند.
برخی هم به غلط فکر می کنند که با وام دادن و وام گرفتن کارآفرین ساخته می شود! میلتون فردیدمن، اقتصاددان مشهور توصیه می کرد که از دولت نباید وام گرفت در عمل هم بهره بانکی هزینه تولید و قیمت را افرایش میدهد.
برای شروع کار باید از صفر شروع کرد. اینهایی که به دنبال وام بدون سرمایه هستند، اشتباه میکنند، با وام ۳۰-۲۰ درصدی نمیشود تولید کرد
ورشکستگی و نجات از ورشکستگی یک پدیده عام و جهانی است.البته افتادن و بلند شدن در اقتصاد کار سادهای نیست اما این کار در بخش خصوصی شدنیتر است.
کسانی که در بخش خصوصی بهویژه بخش فروش کار میکنند معمولا اعتماد به نفس بالایی دارند. اینها معمولا شکست را نمیپذیرند. افرادی که پرورش یافته بخش خصوصی باشند ممکن است زمین بخورند اما بلند میشوند. ممکن است این چرخه ۱۰ بار هم تکرار شود ولی شکست نمیخورد.
اگر این دیدگاه حاکم باشد امکان رشد و توسعه وجود دارد. البته زمین خوردن بخش خصوصی در حال حاضر هم عمدتا ناشی از سطح دانش پایین و یا بیاطلاعاتی از تئوریهای جدید مدیریتی است.
ما صاحبان صنایع باید متوجه باشیم که حداقل ۵۰ درصد ورشکستگیها مستقیما متوجه خود ماست، ۵۰ درصد هم ممکن است به قوانین و مشکلات دولتی برگردد. چون به منطق علوم انسانی و اصل تغییر توجهی نداریم
“سعید منصور افشار” مدیرعامل صنایع الکترونیک افشار
✅ @karkhone
این روزها کتب زیادی با موضوع شیوههای آموزش کسب و کار منتشر میشود که در حقیقت مبانی نظری کارآفرینی است و هیچ آموزشی درباره چالشهایی که در عمل یک سرمایهگذار و صنعتگر با آن مواجه میشود نمیدهد. برخی هم کارآفرینی را نتیجه شاگردی و آموزش تجربی میدانند و از مبانی تئوریک آن بیاطلاعند.
اما سعید افشار به عنوان یکی از کارآفرینانی که هم دارای دانش نظری و هم تجربه عملی در صنعت است درباره علل موفقیت و یا شکست در کارآفرینی میگوید:
اگر بخواهم خلاصه بگویم برای ورود موفق به امر صنعت و کارآفرین شدن، سه شرط لازم است: شاگردی کردن، پذیرش منطق علوم انسانی و فهم اصل تغییر. اگر کسی این لوازم را فراهم سازد، امکان ندارد شکست بخورد. بنابراین شروع کار فقط با آموزش و کسب مهارت است.
یک اشتباهی که برخی ها دارند این است که تصور میکنند با وام دادن میتوانند کارآفرین تولید کنند. در حالیکه کارآفرین باید آموزش ببیند و شاگردی کند. تبدیل شدن یک فرد به کارآفرین و صاحب کسب و پیشه یک روند و پروسه است، پروژه نیست.
به صنعت نمیتوان صرفا از منظر فنی و حتی پزشکی نگاه کرد. به صنعت باید با نگاه حکیم نگریست. اینها آموزشهایی است که باید در فرایند کار ببینند. در جامعه ما بسیاری از افرادی که وارد صنعت میشوند با این آموزش و نگرش میانهای ندارند. به همین دلیل میبینیم که متاسفانه در حال حاضر فاصله بین تاسیس و تعطیل یک واحد صنعتی به کمتر از ۶ ماه رسیده است. چون بسیاری از اینها یکی از الزامات مهم کارآفرینی که اصل «تغییر» است را نادیده می گیرند. به این معنا که سیر تحولات صنعتی را درک نمی کنند.
برخی هم به غلط فکر می کنند که با وام دادن و وام گرفتن کارآفرین ساخته می شود! میلتون فردیدمن، اقتصاددان مشهور توصیه می کرد که از دولت نباید وام گرفت در عمل هم بهره بانکی هزینه تولید و قیمت را افرایش میدهد.
برای شروع کار باید از صفر شروع کرد. اینهایی که به دنبال وام بدون سرمایه هستند، اشتباه میکنند، با وام ۳۰-۲۰ درصدی نمیشود تولید کرد
ورشکستگی و نجات از ورشکستگی یک پدیده عام و جهانی است.البته افتادن و بلند شدن در اقتصاد کار سادهای نیست اما این کار در بخش خصوصی شدنیتر است.
کسانی که در بخش خصوصی بهویژه بخش فروش کار میکنند معمولا اعتماد به نفس بالایی دارند. اینها معمولا شکست را نمیپذیرند. افرادی که پرورش یافته بخش خصوصی باشند ممکن است زمین بخورند اما بلند میشوند. ممکن است این چرخه ۱۰ بار هم تکرار شود ولی شکست نمیخورد.
اگر این دیدگاه حاکم باشد امکان رشد و توسعه وجود دارد. البته زمین خوردن بخش خصوصی در حال حاضر هم عمدتا ناشی از سطح دانش پایین و یا بیاطلاعاتی از تئوریهای جدید مدیریتی است.
ما صاحبان صنایع باید متوجه باشیم که حداقل ۵۰ درصد ورشکستگیها مستقیما متوجه خود ماست، ۵۰ درصد هم ممکن است به قوانین و مشکلات دولتی برگردد. چون به منطق علوم انسانی و اصل تغییر توجهی نداریم
“سعید منصور افشار” مدیرعامل صنایع الکترونیک افشار
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
خلق/ تشخیص
اگر یک تابلوی نقاشی را از داخل خرتوپرتهای کسی، ۱۰۰۰ دلار بخرید و آن را در بازار ۲۵۰۰۰ دلار بفروشید، آیا ناگهان ارزش تابلو به صورت معجزهآسایی بالا رفته یا اینکه تازه بازار به ارزش آن پی برده است؟ ( ارزشی که آن تابلو از قبل هم داشت.)
وقتی Alta Vista از پرداخت یک میلیون دلار برای خرید گوگل منصرف شد، آیا ارزش گوگل کم بود یا Alta Vista ارزش آن را تشخیص نداده بود؟
اغلب اوقات، تاخیر واضحی بین خلق یک چیزِ مفید و تشخیص ارزشِ آن توسط بازار وجود دارد.
این فرصتی است برای دلالان و سرمایهگذاران تا قبل از تشخیص بازار، اقدام به خریدِ آن کنند.
و این فرصت و یا تلهای است برای خلقکنندگان (creators) که ممکن است به خاطر عدم دریافت تشویق و تمجید فوری بابت چیزی که ساختهاند، دچار یأس و ناامیدی شوند.
وقتی برای مشاهدهی ارزشگذاری و تشخیص، نگاهی به جهان بیرون میاندازیم، احتمالاً دربارهی ارزش ذاتی چیزی که خلق کردهایم، گیج و سردرگم شویم. با گذشت زمان، شاید آن چیزها وارد عرصه شوند ولی در واقع این اتفاق نادری است.
خلقکردنِ چیزی بعلاوهی پشتکار، میتواند به تشخیص و شناسایی محصول توسط بازار بیانجامد. ولی با اینهمه، خلق چیزی حتی اگر تشخیص داده نشود، هنوز هم یک تلاش ارزشمند محسوب میشود.
نوشته ستگادین/ ترجمه مصطفی منبری
✅ @karkhone
اگر یک تابلوی نقاشی را از داخل خرتوپرتهای کسی، ۱۰۰۰ دلار بخرید و آن را در بازار ۲۵۰۰۰ دلار بفروشید، آیا ناگهان ارزش تابلو به صورت معجزهآسایی بالا رفته یا اینکه تازه بازار به ارزش آن پی برده است؟ ( ارزشی که آن تابلو از قبل هم داشت.)
وقتی Alta Vista از پرداخت یک میلیون دلار برای خرید گوگل منصرف شد، آیا ارزش گوگل کم بود یا Alta Vista ارزش آن را تشخیص نداده بود؟
اغلب اوقات، تاخیر واضحی بین خلق یک چیزِ مفید و تشخیص ارزشِ آن توسط بازار وجود دارد.
این فرصتی است برای دلالان و سرمایهگذاران تا قبل از تشخیص بازار، اقدام به خریدِ آن کنند.
و این فرصت و یا تلهای است برای خلقکنندگان (creators) که ممکن است به خاطر عدم دریافت تشویق و تمجید فوری بابت چیزی که ساختهاند، دچار یأس و ناامیدی شوند.
وقتی برای مشاهدهی ارزشگذاری و تشخیص، نگاهی به جهان بیرون میاندازیم، احتمالاً دربارهی ارزش ذاتی چیزی که خلق کردهایم، گیج و سردرگم شویم. با گذشت زمان، شاید آن چیزها وارد عرصه شوند ولی در واقع این اتفاق نادری است.
خلقکردنِ چیزی بعلاوهی پشتکار، میتواند به تشخیص و شناسایی محصول توسط بازار بیانجامد. ولی با اینهمه، خلق چیزی حتی اگر تشخیص داده نشود، هنوز هم یک تلاش ارزشمند محسوب میشود.
نوشته ستگادین/ ترجمه مصطفی منبری
✅ @karkhone
ناصر الدین شاه در بخشی از خاطرات روزانه خود داستان بازدید از یک کارخانه صنعتی در ورشو لهستان را اینگونه توصیف می کند: «بعد رفتیم مرتبه دویم و سیم و چهارم این کارخانه، آنجا زنها نشسته بودند و بعضی اسبابها را که این کارخانهها درست میکند میدوزند با چرخ، اما چرخ پائی و دستی نیست با بخار چرخ را حرکت میدهند، اینها میدوزند همینطور این سه مرتبه بالا زن و دختر نشسته بود و کار میکرد، هرچه نگاه کردم که توی این زنها یک زن خوشگل پیدا کنم نبود، اقلاً دو هزار زن در این کارخانه کار میکند، توی اینها یک زن نبود که خوب باشد تمام زرد و رنگ پریده بودند، از شدت کار تمام زنها بیمصرف و زرد هستند، این بیچارهها در بیست و چهار ساعت ۹ ساعت باید کار کنند»!
این نگاه کسی است که کل نیمه دوم قرن نوزده را پادشاه ایران بوده است. در نظر ایشان(و بالطبع سایر شاهان قاجار) زنی که قیافه جذاب و دلربا ندارد" زنی بی مصرف" است، چرا که زن ایده آل و با مصرف زنی است که مصرف جنسی داشته باشد و این مسئله به عنوان امری طبیعی و بدیهی به رسمیت شناخته شده است.
اما دنیا در همان پنجاه سالی که ایشان با چنین تفکراتی در ایران قدرت را در دست داشت، روز به روز در حال تغییرات اساسی و در نوردیدن مرزهای جدید بود. ژاپن ها در همان سالها با انقلاب میجی وارد عصر جدیدی شده بودند و اروپا و آمریکا روز به روز با اختراعات و اکتشافات جدید مرزهای علم و تکنولوژی را گسترش می داد...
نمونه هایی از اختراعات جهان در سالهای حکومت ناصر الدین شاه در ایران:
_تلفن اولیه (آنتونیو میوچی) • سال 1852
_آسانسور (الیشا اوتیس) • سال 1858
_ کابل تلگراف زیر دریا (فردریک گیزبورن) سال 1860
_لامپ روشنایی (ژوزف سوان) • سال 1862
_پاستوریزه کردن (لویی پاستور) • سال 1866:
_ دینامیت (آلفرد نوبل) • سال 1869
_جاروبرقی (مک گافرز) • سال 1870
_راهآهن (اندرو هالیدی) • سال 1874
_ماشین برقی (استفن دادلفیلد) • سال 1874
_د د ت (اوتمار زیدلر) • سال 1876
_کاربوراتور گازوئیلی (دایملر) • سال 1876
_ بلندگو (الکساندر گراهام بل) • سال 1877
_ گرامافون (توماس ادیسون) • سال 1877
_ میکروفون (امیل برلینر) • سال 1878
_ لامپ اشعه کاتدی (ویلیام کروکز) • سال 1880
_تلفن (الکساندر گراهامبل) • سال 1880
_ زلزله نگار (جان میلن) • سال 1881
_فلز یاب (الکساندر گراهامبل) • سال 1882
_هواکش برقی (اسکات ویلر) • سال 1884
_ کارت منگنه (هرمان هولریث) • سال 1885
_ماشینسواری (کارل بنز) • سال 1885
_موتور سیکلت (دایملر و مایباخ) • سال 1885
_مبدّل جریان متناوب (ویلیام استنلی) • سال 1886
_ماشین ظرفشویی (ژوزفین کوچرین) • سال 1886
_موتور گازوئیلی (دایملر) • سال 1887
_دوربین دستی کداک (جورج ایستمن) • سال 1891
_پله برقی (جس رنو) • سال 1892
_عکاسی رنگی (فردریک ایوز) • سال 1893
_ارتباط بیسیم (نیکولا تسلا) • سال 1893
_رادیو (نیکولاتسلا) • سال 1895
_ رادیو تلگراف (مارکونی) • سال 1895
_ موتور دیزلی (رودلف دیزل) • سال 1898
_ کنترل از راه دور (نیکولا تسلا) • سال 1899
_ ضبط صوت مغناطیسی (والدمار پولسن) • سال 1899
در زمینه اندیشه های سیاسی و اجتماعی نیز جهان غرب در حال تجربه عصر جدیدی بود و آموزش سیاسی شهروندان و گسترش حق رای همگانی به عنوان حق طبیعی مردم با جدیت در حال پیگیری بود.
طبیعی است باچنین تاریخی مقایسه کشوری مانند ایران (و هر کشور خاورمیانه ای) با اروپاییان مقایسه ای اشتباه و بیهوده است و نتیجه ای جز سرخوردگی و عصبانیت و ارائه برداشت های غلط، چیزی در پی نخواهد داشت.
امروزه در کل خاورمیانه هنوز یک کالای برند صنعتی (مانند برندهای معروف غربی و شرقی.. سونی. رنو. هیوندا. بنز و..) که بتواند حتی در یک قاره جهان هم نام و اسمی به هم زده باشد، وجود ندارد و اگر هم کشوری در این منطقه به رفاه و ثروثی دست یافته است،صرفا بر اساس منطق "توسعه سوپر مارکتی" (فروش مواد خام و کسب ثروت) یا توسعه گردشگری بوده است.
مقایسه مداوم ایران با غرب چه در زمینه ارائه خدمات و امکانات رفاهی در هنگام مواجه با بلایای طبیعی و چه در زمینه توسعه اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی (که این روزها مدام از سوی برخی رسانه ها و شبکه های مجازی اتفاق می افتد و عمدتا همراه با تمسخر خدمات دهی و کالای تولید داخل: مثلا نوع خدمت رسانی به سیل زدگان و تولید سمند و پراید و تانک و پهپاد و..) همراه است در نهایت چیزی جز عدم اعتماد به نفس و نفرت و بیگانگی از جامعه خود در پی نخواهد داشت.
در نهایت بدون اینکه بخواهیم مدافع وضعیت موجود بوده یا در پی توجیه ناکارآمدی ها مفاسد موجود برآییم، باید به یاد داشته باشیم که ما میراث دار ناصر الدین شاهان، آنهم در نقطه ای از جهان هستیم که خیلی از کشورهای پر ادعایش توان تولید همین سمند و پراید و تانک را هم ندارند
✅ @karkhone
این نگاه کسی است که کل نیمه دوم قرن نوزده را پادشاه ایران بوده است. در نظر ایشان(و بالطبع سایر شاهان قاجار) زنی که قیافه جذاب و دلربا ندارد" زنی بی مصرف" است، چرا که زن ایده آل و با مصرف زنی است که مصرف جنسی داشته باشد و این مسئله به عنوان امری طبیعی و بدیهی به رسمیت شناخته شده است.
اما دنیا در همان پنجاه سالی که ایشان با چنین تفکراتی در ایران قدرت را در دست داشت، روز به روز در حال تغییرات اساسی و در نوردیدن مرزهای جدید بود. ژاپن ها در همان سالها با انقلاب میجی وارد عصر جدیدی شده بودند و اروپا و آمریکا روز به روز با اختراعات و اکتشافات جدید مرزهای علم و تکنولوژی را گسترش می داد...
نمونه هایی از اختراعات جهان در سالهای حکومت ناصر الدین شاه در ایران:
_تلفن اولیه (آنتونیو میوچی) • سال 1852
_آسانسور (الیشا اوتیس) • سال 1858
_ کابل تلگراف زیر دریا (فردریک گیزبورن) سال 1860
_لامپ روشنایی (ژوزف سوان) • سال 1862
_پاستوریزه کردن (لویی پاستور) • سال 1866:
_ دینامیت (آلفرد نوبل) • سال 1869
_جاروبرقی (مک گافرز) • سال 1870
_راهآهن (اندرو هالیدی) • سال 1874
_ماشین برقی (استفن دادلفیلد) • سال 1874
_د د ت (اوتمار زیدلر) • سال 1876
_کاربوراتور گازوئیلی (دایملر) • سال 1876
_ بلندگو (الکساندر گراهام بل) • سال 1877
_ گرامافون (توماس ادیسون) • سال 1877
_ میکروفون (امیل برلینر) • سال 1878
_ لامپ اشعه کاتدی (ویلیام کروکز) • سال 1880
_تلفن (الکساندر گراهامبل) • سال 1880
_ زلزله نگار (جان میلن) • سال 1881
_فلز یاب (الکساندر گراهامبل) • سال 1882
_هواکش برقی (اسکات ویلر) • سال 1884
_ کارت منگنه (هرمان هولریث) • سال 1885
_ماشینسواری (کارل بنز) • سال 1885
_موتور سیکلت (دایملر و مایباخ) • سال 1885
_مبدّل جریان متناوب (ویلیام استنلی) • سال 1886
_ماشین ظرفشویی (ژوزفین کوچرین) • سال 1886
_موتور گازوئیلی (دایملر) • سال 1887
_دوربین دستی کداک (جورج ایستمن) • سال 1891
_پله برقی (جس رنو) • سال 1892
_عکاسی رنگی (فردریک ایوز) • سال 1893
_ارتباط بیسیم (نیکولا تسلا) • سال 1893
_رادیو (نیکولاتسلا) • سال 1895
_ رادیو تلگراف (مارکونی) • سال 1895
_ موتور دیزلی (رودلف دیزل) • سال 1898
_ کنترل از راه دور (نیکولا تسلا) • سال 1899
_ ضبط صوت مغناطیسی (والدمار پولسن) • سال 1899
در زمینه اندیشه های سیاسی و اجتماعی نیز جهان غرب در حال تجربه عصر جدیدی بود و آموزش سیاسی شهروندان و گسترش حق رای همگانی به عنوان حق طبیعی مردم با جدیت در حال پیگیری بود.
طبیعی است باچنین تاریخی مقایسه کشوری مانند ایران (و هر کشور خاورمیانه ای) با اروپاییان مقایسه ای اشتباه و بیهوده است و نتیجه ای جز سرخوردگی و عصبانیت و ارائه برداشت های غلط، چیزی در پی نخواهد داشت.
امروزه در کل خاورمیانه هنوز یک کالای برند صنعتی (مانند برندهای معروف غربی و شرقی.. سونی. رنو. هیوندا. بنز و..) که بتواند حتی در یک قاره جهان هم نام و اسمی به هم زده باشد، وجود ندارد و اگر هم کشوری در این منطقه به رفاه و ثروثی دست یافته است،صرفا بر اساس منطق "توسعه سوپر مارکتی" (فروش مواد خام و کسب ثروت) یا توسعه گردشگری بوده است.
مقایسه مداوم ایران با غرب چه در زمینه ارائه خدمات و امکانات رفاهی در هنگام مواجه با بلایای طبیعی و چه در زمینه توسعه اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی (که این روزها مدام از سوی برخی رسانه ها و شبکه های مجازی اتفاق می افتد و عمدتا همراه با تمسخر خدمات دهی و کالای تولید داخل: مثلا نوع خدمت رسانی به سیل زدگان و تولید سمند و پراید و تانک و پهپاد و..) همراه است در نهایت چیزی جز عدم اعتماد به نفس و نفرت و بیگانگی از جامعه خود در پی نخواهد داشت.
در نهایت بدون اینکه بخواهیم مدافع وضعیت موجود بوده یا در پی توجیه ناکارآمدی ها مفاسد موجود برآییم، باید به یاد داشته باشیم که ما میراث دار ناصر الدین شاهان، آنهم در نقطه ای از جهان هستیم که خیلی از کشورهای پر ادعایش توان تولید همین سمند و پراید و تانک را هم ندارند
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
فن سالار نابغه (بخش اول) گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران علینقی عالیخانی متولد بهمن ۱۳۰۷، پس از پایان تحصیلات در دبیرستان البرز، وارد دانشگاه تهران شد و در رشته علوم سیاسی فارغالتحصیل شد و پس از آن راهی فرانسه شد و در دانشگاه پاریس،…
فن سالار نابغه (بخش دوم)
گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران
عالیخانی از لحاظ فلسفه اقتصادی، نگرشی نوینگرا و متمایل به چپ داشت. بر همین اساس نیز الگوی اقتصادی مورد نظر او، که با اهداف سیاسی - اجتماعی شاه هم انطباق داشت، اساساً شامل تاکید بر توسعه سریع بخش صنعت (و بعدها مجتمعهای کشاورزی - صنعتی) و تبدیل اقتصاد «شبهفئودالی - تجاری» ایران به یک اقتصاد صنعتی پیشرفته بود.
عالیخانی در دوره صدارت سه نخستوزیر - اسدالله علم، حسنعلی منصور و امیرعباس هویدا - سمت وزارت اقتصاد را حفظ کرد. با توجه به اختلاف عمیق فکری و شخصیتی علم و هویدا، دوام او در این سمت را باید نشانه نیاز دستگاه حکومتی به او، توانایی سیاسی و به احتمال زیاد، اتکای شاه به کسانی مانند او دانست.
عالیخانی همان ابتدا محمد یگانه را به عنوان معاون اقتصادی، رضا نیازمند را به عنوان معاون صنعتی، رکنالدین سادات تهرانی را به عنوان معاون بازرگانی و غلامرضا کیانپور را به عنوان رئیس گمرک ایران برگزید. خیلیها معتقدند تکنوکراسی ایران از این تاریخ آغاز شده است.
فرآیندی که آن روزها در تمام کشورهای منطقه پیشرو بود و اگر ادامه پیدا میکرد و شاه در دهه پنجاه با اشتباه در سیاستگذاری متوقفش نمیکرد، شاید ایران کم از کره جنوبی امروز نداشت. عالیخانی علاوه بر اتکا به چنین تیم قدرتمند و تکنوکراتی، حمایت صفی اصفیا در سازمان برنامه و بودجه را نیز داشت. بسیاری از اتفاقات ماندگار سیاستگذاری اقتصادی که رشد بینظیر اقتصاد ایران را در این دوره به دنبال داشت، در دوران همکاری مشترک این دو رخ داده است. به نظرم هنر اصلی عالیخانی و تیم تکنوکراتش این بود که ذینفعان واردات را ذینفع تولید کردند. بر خلاف دوره حاضر که دولتهای ما ذینفعان تولید را با سیاستهای نادرست اقتصادی به ذینفعان واردات تبدیل کردهاند.
خودش به نقل از استاد فرانسویاش میگوید که در دنیای واقعی شما به عنوان یک جراح باید با کارد آشپزخانه و روی میز آشپزخانه جراحی کنید و اوضاع شبیه آنچه در تئوریهای اقتصادی گفته میشود، نیست. این جمله گویای عملکرد خود عالیخانی هم هست.
بهکارگیری یک تیم تکنوکرات از دیگر دستاوردهای دوره عالیخانی است. بخش اجرایی وزارت و معاونت صنعتی و معدنی را به رضا نیازمند سپرد، محمد یگانه که از اقتصاددانان برجسته دنیا بود و از طرف بانک جهانی مطالعاتی را در خصوص تونس و مراکش انجام داده بود، مسئول تدوین برنامههای کلان این وزارتخانه کرد. سادات تهرانی که خود از خانوادهای بازاری و بازرگان بود را نیز به معاونت بازرگانی انتخاب کرد تا نبض بازار را در دست گیرد.
از رضا نیازمند که معاونت صنعتی و معدنی وزارت اقتصاد را بر عهده داشت پرسیده می شود که در اولین ملاقاتتان عالیخانی را چطور دیدید و او می گوید؛ دیدم جوانی بلندقد وارد جلسه شورای معاونان وزارت شد و شروع به صحبت کرد. در همان جلسه همه متوجه شدند که او با سایر وزرایی که دیده بودند فرق دارد. بینشی در توسعه داشت که تا به حال از مدیران اقتصادی کشور نشنیده بودیم.
عالیخانی وقتی که از فرانسه به ایران آمد و وزیر شد مسافرتهای هدفمندی را به بیشتر مناطق ایران آغاز کرد تا دیدی کلی به کشور پیدا کند و از علم اقتصادی که آموخته بود استفاده کرده و مدلی برای توسعه اقتصادی ایران طراحی کند.
او پیش از اینکه وزیر اقتصاد شود، مدتی مشاور اتاق بازرگانی ایران بود. این موضوع سبب شد تا با ادبیات بخش خصوصی و طرز تفکر بازرگانان و صنعتگران آشنا شود. به طوری که وقتی به وزارت اقتصاد رسید نظام اداری را تغییر داد و کاری کرد تا بخش خصوصی و سرمایهگذاران نسبت به دولت اعتماد حاصل کرده و در جهت توسعه کشور بکوشند.این تغییرات کار را به جایی رساند که در دوره وزارت او ایران وامی از خارج نگرفت و در این دوره سرمایهگذاران داخلی ایران صنایع بزرگی را پایهگذاری کردند چراکه عالیخانی توانسته بود اعتماد آنان را جلب کند.
از سویی دیگر نظام مالیاتی و اظهارنامهها را محرمانه و غیرقابل سوءاستفاده از سوی دولت قلمداد کرد. این فرهنگ سازمانی چنان رواج یافت که روزی خود عالیخانی فرم اظهارنامه یکی از بازرگانان را میخواست اما کارمند مربوطه اعلام کرد که این فرمها محرمانه است.تدوین یک منشور سامانی از مهمترین اقدامات او و تیمش بود به طوری که حتی مجوز کارخانه سیمان در داخل محدوده شعاع ۱۲۰ متری تهران را به معینیان به عنوان رئیس دفتر مخصوص شاه نداد. تا جایی که شاه گفته بود “این دراز به ما هم مجوز نمیدهد”.
در زمان وی تولیدات داخلی رشد یافت و صنایع بسیاری متولد شدند. در این میان اما مدافعان واردات و مخالفان تولید داخل استدلال میآورند که تولیدات داخلی کیفیت ندارد و باید واردات کالا صورت گیرد. فشار آنان از طریق رسانهها شروع شد اما عالیخانی مقاومت میکرد تا تولید داخلی رشد کند.
✅ @karkhone
گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران
عالیخانی از لحاظ فلسفه اقتصادی، نگرشی نوینگرا و متمایل به چپ داشت. بر همین اساس نیز الگوی اقتصادی مورد نظر او، که با اهداف سیاسی - اجتماعی شاه هم انطباق داشت، اساساً شامل تاکید بر توسعه سریع بخش صنعت (و بعدها مجتمعهای کشاورزی - صنعتی) و تبدیل اقتصاد «شبهفئودالی - تجاری» ایران به یک اقتصاد صنعتی پیشرفته بود.
عالیخانی در دوره صدارت سه نخستوزیر - اسدالله علم، حسنعلی منصور و امیرعباس هویدا - سمت وزارت اقتصاد را حفظ کرد. با توجه به اختلاف عمیق فکری و شخصیتی علم و هویدا، دوام او در این سمت را باید نشانه نیاز دستگاه حکومتی به او، توانایی سیاسی و به احتمال زیاد، اتکای شاه به کسانی مانند او دانست.
عالیخانی همان ابتدا محمد یگانه را به عنوان معاون اقتصادی، رضا نیازمند را به عنوان معاون صنعتی، رکنالدین سادات تهرانی را به عنوان معاون بازرگانی و غلامرضا کیانپور را به عنوان رئیس گمرک ایران برگزید. خیلیها معتقدند تکنوکراسی ایران از این تاریخ آغاز شده است.
فرآیندی که آن روزها در تمام کشورهای منطقه پیشرو بود و اگر ادامه پیدا میکرد و شاه در دهه پنجاه با اشتباه در سیاستگذاری متوقفش نمیکرد، شاید ایران کم از کره جنوبی امروز نداشت. عالیخانی علاوه بر اتکا به چنین تیم قدرتمند و تکنوکراتی، حمایت صفی اصفیا در سازمان برنامه و بودجه را نیز داشت. بسیاری از اتفاقات ماندگار سیاستگذاری اقتصادی که رشد بینظیر اقتصاد ایران را در این دوره به دنبال داشت، در دوران همکاری مشترک این دو رخ داده است. به نظرم هنر اصلی عالیخانی و تیم تکنوکراتش این بود که ذینفعان واردات را ذینفع تولید کردند. بر خلاف دوره حاضر که دولتهای ما ذینفعان تولید را با سیاستهای نادرست اقتصادی به ذینفعان واردات تبدیل کردهاند.
خودش به نقل از استاد فرانسویاش میگوید که در دنیای واقعی شما به عنوان یک جراح باید با کارد آشپزخانه و روی میز آشپزخانه جراحی کنید و اوضاع شبیه آنچه در تئوریهای اقتصادی گفته میشود، نیست. این جمله گویای عملکرد خود عالیخانی هم هست.
بهکارگیری یک تیم تکنوکرات از دیگر دستاوردهای دوره عالیخانی است. بخش اجرایی وزارت و معاونت صنعتی و معدنی را به رضا نیازمند سپرد، محمد یگانه که از اقتصاددانان برجسته دنیا بود و از طرف بانک جهانی مطالعاتی را در خصوص تونس و مراکش انجام داده بود، مسئول تدوین برنامههای کلان این وزارتخانه کرد. سادات تهرانی که خود از خانوادهای بازاری و بازرگان بود را نیز به معاونت بازرگانی انتخاب کرد تا نبض بازار را در دست گیرد.
از رضا نیازمند که معاونت صنعتی و معدنی وزارت اقتصاد را بر عهده داشت پرسیده می شود که در اولین ملاقاتتان عالیخانی را چطور دیدید و او می گوید؛ دیدم جوانی بلندقد وارد جلسه شورای معاونان وزارت شد و شروع به صحبت کرد. در همان جلسه همه متوجه شدند که او با سایر وزرایی که دیده بودند فرق دارد. بینشی در توسعه داشت که تا به حال از مدیران اقتصادی کشور نشنیده بودیم.
عالیخانی وقتی که از فرانسه به ایران آمد و وزیر شد مسافرتهای هدفمندی را به بیشتر مناطق ایران آغاز کرد تا دیدی کلی به کشور پیدا کند و از علم اقتصادی که آموخته بود استفاده کرده و مدلی برای توسعه اقتصادی ایران طراحی کند.
او پیش از اینکه وزیر اقتصاد شود، مدتی مشاور اتاق بازرگانی ایران بود. این موضوع سبب شد تا با ادبیات بخش خصوصی و طرز تفکر بازرگانان و صنعتگران آشنا شود. به طوری که وقتی به وزارت اقتصاد رسید نظام اداری را تغییر داد و کاری کرد تا بخش خصوصی و سرمایهگذاران نسبت به دولت اعتماد حاصل کرده و در جهت توسعه کشور بکوشند.این تغییرات کار را به جایی رساند که در دوره وزارت او ایران وامی از خارج نگرفت و در این دوره سرمایهگذاران داخلی ایران صنایع بزرگی را پایهگذاری کردند چراکه عالیخانی توانسته بود اعتماد آنان را جلب کند.
از سویی دیگر نظام مالیاتی و اظهارنامهها را محرمانه و غیرقابل سوءاستفاده از سوی دولت قلمداد کرد. این فرهنگ سازمانی چنان رواج یافت که روزی خود عالیخانی فرم اظهارنامه یکی از بازرگانان را میخواست اما کارمند مربوطه اعلام کرد که این فرمها محرمانه است.تدوین یک منشور سامانی از مهمترین اقدامات او و تیمش بود به طوری که حتی مجوز کارخانه سیمان در داخل محدوده شعاع ۱۲۰ متری تهران را به معینیان به عنوان رئیس دفتر مخصوص شاه نداد. تا جایی که شاه گفته بود “این دراز به ما هم مجوز نمیدهد”.
در زمان وی تولیدات داخلی رشد یافت و صنایع بسیاری متولد شدند. در این میان اما مدافعان واردات و مخالفان تولید داخل استدلال میآورند که تولیدات داخلی کیفیت ندارد و باید واردات کالا صورت گیرد. فشار آنان از طریق رسانهها شروع شد اما عالیخانی مقاومت میکرد تا تولید داخلی رشد کند.
✅ @karkhone
خارج از نوبت...
فراخوان ثبتنام در رویداد صادرکننده نمونه ملی سال 99
(هم زمانی این فراخوان خوب و تهدید امروز رییس جمهور علیه صادرکنندگان مانند کسوف امروز از اتفاقات نادری هست که سالیانه در ایران رقم میخوره.
درسته که خطابه رییس جمهور محترم نسبت به صادرکنندگان متخلف بوده ولی شاید یاداوری داستان مدرسه ای که دانش اموز نداره چه به کارش میاد مدیر و ناظم بهشون یاداوری کنه که ادم با ابشخور خودش اینجوری تا نمیکنه حضرت والا. شما که الان تنها منبع تامینتون ارز صادرات غیرنفتی هست خیلی قدم هارو بلند بلند برندارید. تا بعد! )
✅ @karkhone
فراخوان ثبتنام در رویداد صادرکننده نمونه ملی سال 99
(هم زمانی این فراخوان خوب و تهدید امروز رییس جمهور علیه صادرکنندگان مانند کسوف امروز از اتفاقات نادری هست که سالیانه در ایران رقم میخوره.
درسته که خطابه رییس جمهور محترم نسبت به صادرکنندگان متخلف بوده ولی شاید یاداوری داستان مدرسه ای که دانش اموز نداره چه به کارش میاد مدیر و ناظم بهشون یاداوری کنه که ادم با ابشخور خودش اینجوری تا نمیکنه حضرت والا. شما که الان تنها منبع تامینتون ارز صادرات غیرنفتی هست خیلی قدم هارو بلند بلند برندارید. تا بعد! )
✅ @karkhone
نشریه اکونومیست در شماره این هفته خود، سه سرمقاله را بهطور مجزا به سه موضوع اختصاص داده است.
در نسخه آمریکا، مطلب به جف بزوس، مالک آمازون میپردازد و از او بهعنوان مهمترین سرمایهدار قرن بیست و یکم نام میبرد.
نسخه بریتانیای این نشریه نیز به بررسی ریشههای تبدیل بریتانیا به کشوری با بالاترین نرخ مرگومیر در جهان سرمایهداری پرداخته است.
اما این نشریه در نسخه دیگر خود وضعیت جهان را، ۷۵ سال پس از تاسیس سازمان مللمتحد مورد کنکاش قرار میدهد. این مطلب تضعیف سازمانهای بینالمللی نظیر سازمان ملل و سازمان تجارت جهانی را بررسی میکند که ماهیت پیدایش آنها کمک به خروج جهان از هرجومرج و استقرار نظم در آن بود.
✅ @karkhone
در نسخه آمریکا، مطلب به جف بزوس، مالک آمازون میپردازد و از او بهعنوان مهمترین سرمایهدار قرن بیست و یکم نام میبرد.
نسخه بریتانیای این نشریه نیز به بررسی ریشههای تبدیل بریتانیا به کشوری با بالاترین نرخ مرگومیر در جهان سرمایهداری پرداخته است.
اما این نشریه در نسخه دیگر خود وضعیت جهان را، ۷۵ سال پس از تاسیس سازمان مللمتحد مورد کنکاش قرار میدهد. این مطلب تضعیف سازمانهای بینالمللی نظیر سازمان ملل و سازمان تجارت جهانی را بررسی میکند که ماهیت پیدایش آنها کمک به خروج جهان از هرجومرج و استقرار نظم در آن بود.
✅ @karkhone
فن سالار نابغه (بخش سوم و پایانی)
گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران
یکی دیگر از اقدامات عالیخانی که برخی روشنفکران آدرس غلط درباره آن دادهاند، مونتاژکاری در صنایع کشور است. عالیخانی واردات بسیاری از کالاهایی را که به روش سیکیدی تولید میشد آزاد کرد تا سیکیدیکاری به تعمیق ساخت داخلی منتهی شده و در ادامه صنایع بزرگ خودروسازی و لوازم خانگی با تمام حلقههای ارزش افزوده ایجاد شود.
عالیخانی یک انسان ممتاز بود که سیاست ایران در زمان مناسب به او رو کرد و عالیخانی توانست حداکثر استفاده را از این فرصت ببرد و هشت سال کشور را به مسیری برد که نه تنها موفقیتهای خارقالعاده و چشمگیری را به اقتصاد ایران هدیه داد، بلکه ریل توسعه اقتصادی را در کشور تغییر داد. عالیخانی اقتصاد کشور را بر ریل توسعه صنعتی نشاند و ایران هنوز بعد از پنجاه و چند سال دارد از مزایا، نتایج و میوههای آن موفقیت استفاده میکند.
به نوشته سرگه بارسقیان، در هفتهنامه «تجارت فردا» (۲۵ بهمن ۱۳۹۳)، آنچه عالیخانی را هفت سال در وزارت اقتصاد ماندگار کرد، برگرفته از نسخههای غربی کپیبرداریشده از فرنگ نبود. از معلمانش در پاریس آموخته بود که اقتصاد موجود زندهای است که باید با آن در جامعه آشنا شوید. بنابراین رفت پی شناخت و کسب اطلاعات چون «در زمینه اقتصاد متاسفانه یا خوشبختانه، شعار کوچکترین نقشی بازی نمیکند». عالیخانی کلیددار اقتصادی شد که با نفت بشکهای یک دلار و ۸۲ سنت در سال ۱۳۴۲ حدود ۸۰۰ میلیون دلار درآمد نفتی داشت. او در حالی قرار بود دکتر شاخت ایران باشد که ۸۰ درصد درآمد کشور از فروش نفت تامین میشد و هنوز جایگاه صادرات غیرنفتی و سیاستهای وارداتی چنان که باید تدوین نشده بود.
بانک بینالملل، راهاندازی ماشینسازی تبریز، تراکتورسازی تبریز، ارج، موتور دیزل پرکینز تبریز، موتور دیزل آذربایجان، ماشینسازی اراک، تاسیس شرکت سهامی کود شیمیایی، مجتمع پتروشیمی بندر شاهپور، شرکت سهامی پتروشیمی آبادان، تاسیس شرکت شیمیایی خارک و دهها نهاد و بنگاه اقتصادی دیگر از دستاوردهای ریاست وی بر وزارت اقتصاد و حمایت از بخش خصوصی و نهادهای خصوصی تولیدکننده بود.
مدیریت عالیخانی بر وزارت اقتصاد یکی از درخشانترین دورههای رشد اقتصادی و توسعه صنعتی ایران را رقم زد ولی پس از انقلاب اسلامی مجبور به ترک ایران و مهاجرت به کشور فرانسه شد و اموال و داراییهایش به موجب قانون مصوب شورای انقلاب، مصادره گشت.
عالیخانی پس از انقلاب اسلامی، مشاور اقتصادی سازمانهای مختلف بینالمللی و شرکتهای خصوصی بود و در سالهای اخیر کتاب خاطرات روزنوشت اسدالله علم به ویراستاری او در ایران منتشر شد.
سرانجام علینقی عالیخانی وزیر اقتصاد دوره طلایی ایران در دهه ۴۰ خورشیدی و با کارنامه درخشان اقتصادی، سهشنبه ۴ تیر ۱۳۹۸ در سن ۹۱ سالگی در واشنگتن درگذشت.
✅ @karkhone
گذری بر فعالیت های "علینقی عالیخانی" در اقتصاد ایران
یکی دیگر از اقدامات عالیخانی که برخی روشنفکران آدرس غلط درباره آن دادهاند، مونتاژکاری در صنایع کشور است. عالیخانی واردات بسیاری از کالاهایی را که به روش سیکیدی تولید میشد آزاد کرد تا سیکیدیکاری به تعمیق ساخت داخلی منتهی شده و در ادامه صنایع بزرگ خودروسازی و لوازم خانگی با تمام حلقههای ارزش افزوده ایجاد شود.
عالیخانی یک انسان ممتاز بود که سیاست ایران در زمان مناسب به او رو کرد و عالیخانی توانست حداکثر استفاده را از این فرصت ببرد و هشت سال کشور را به مسیری برد که نه تنها موفقیتهای خارقالعاده و چشمگیری را به اقتصاد ایران هدیه داد، بلکه ریل توسعه اقتصادی را در کشور تغییر داد. عالیخانی اقتصاد کشور را بر ریل توسعه صنعتی نشاند و ایران هنوز بعد از پنجاه و چند سال دارد از مزایا، نتایج و میوههای آن موفقیت استفاده میکند.
به نوشته سرگه بارسقیان، در هفتهنامه «تجارت فردا» (۲۵ بهمن ۱۳۹۳)، آنچه عالیخانی را هفت سال در وزارت اقتصاد ماندگار کرد، برگرفته از نسخههای غربی کپیبرداریشده از فرنگ نبود. از معلمانش در پاریس آموخته بود که اقتصاد موجود زندهای است که باید با آن در جامعه آشنا شوید. بنابراین رفت پی شناخت و کسب اطلاعات چون «در زمینه اقتصاد متاسفانه یا خوشبختانه، شعار کوچکترین نقشی بازی نمیکند». عالیخانی کلیددار اقتصادی شد که با نفت بشکهای یک دلار و ۸۲ سنت در سال ۱۳۴۲ حدود ۸۰۰ میلیون دلار درآمد نفتی داشت. او در حالی قرار بود دکتر شاخت ایران باشد که ۸۰ درصد درآمد کشور از فروش نفت تامین میشد و هنوز جایگاه صادرات غیرنفتی و سیاستهای وارداتی چنان که باید تدوین نشده بود.
بانک بینالملل، راهاندازی ماشینسازی تبریز، تراکتورسازی تبریز، ارج، موتور دیزل پرکینز تبریز، موتور دیزل آذربایجان، ماشینسازی اراک، تاسیس شرکت سهامی کود شیمیایی، مجتمع پتروشیمی بندر شاهپور، شرکت سهامی پتروشیمی آبادان، تاسیس شرکت شیمیایی خارک و دهها نهاد و بنگاه اقتصادی دیگر از دستاوردهای ریاست وی بر وزارت اقتصاد و حمایت از بخش خصوصی و نهادهای خصوصی تولیدکننده بود.
مدیریت عالیخانی بر وزارت اقتصاد یکی از درخشانترین دورههای رشد اقتصادی و توسعه صنعتی ایران را رقم زد ولی پس از انقلاب اسلامی مجبور به ترک ایران و مهاجرت به کشور فرانسه شد و اموال و داراییهایش به موجب قانون مصوب شورای انقلاب، مصادره گشت.
عالیخانی پس از انقلاب اسلامی، مشاور اقتصادی سازمانهای مختلف بینالمللی و شرکتهای خصوصی بود و در سالهای اخیر کتاب خاطرات روزنوشت اسدالله علم به ویراستاری او در ایران منتشر شد.
سرانجام علینقی عالیخانی وزیر اقتصاد دوره طلایی ایران در دهه ۴۰ خورشیدی و با کارنامه درخشان اقتصادی، سهشنبه ۴ تیر ۱۳۹۸ در سن ۹۱ سالگی در واشنگتن درگذشت.
✅ @karkhone
بندر لنگه،مادر شهر دوبی
دکتر محمود رئوفی
کتاب "دوبی سریع ترین شهر دنیا"نوشته جیم کرین باترجمه هرمز همایون پور در سال ۹۱ در ۴۱۲ صفحه توسط نشر نی منتشر شده است.این کتاب درچهار بخش وهیجده فصل چگونگی شکل گیری بندر دوبی را به تفصیل شرح می دهد.جیم کرین می نویسد:"کسی تصور نمی کرد که این دهکده کوچک روزی به شهری بدل شود که لقب سریع ترین شهر دنیا را به خود اختصاص دهد.در ۱۹۶۰ دوبی سفری آغاز کرد که از هر آنچه عرب ها در چندین صد سال انجام داده بودند هیجان انگیزتر بود.شهر با گذشت زمان بزرگ تر ودرخشان تر شد.دهکده نشینان که پدران شان ملخ می خوردند حال رداهای شفاف گلدوزی شده به تن میکردندوسالمندان بی سواد با جت های شخصی به خرید می رفتند."به قول نویسنده کتاب ،مادر شهر این دهکده که امروز مدرن ترین شهر دنیا محسوب میشود"بندرلنگه"بوده است. بندر لنگه،همان طور که از نامش پیداست بندری لنگه وبی همتا وبی نظیر بوده است که نام دیگرش بندر مروارید است.نویسنده در فصل دوم تحت عنوان:سرازیر شدن ثروت ایران به سمت دوبی می نویسد:"لنگه بندری سرزنده بامردمانی هوشمند بود که میدانستند چگونه پول بسازند اما با سخت گیری دولت تهران ووضع عوارض ومالیات فضای بی قید وبندی که ان مردم را جذب کرده بود از میان رفت.
در سال ۱۸۹۴ میلادی که شیخ مکتوم در دوبی به تخت حکومت نشست می خواست کارهایی برای جذب بازرگانان از ایران انجام دهد.در سال ۱۹۰۰ ایرانی ها کار اورا آسان کردند. آنها مالیات ها را در لنگه وبوشهر افزایش دادند ،مهاجرت ها شدت گرفت . شیخ مکتوم مراقب میوه های رسیده بود. پس طرحی در انداخت تا دوبی به مناسب ترین بندر برای کسب وکار در ناحیه سفلای خلیج فارس تبدیل شود. پنج درصد مالیات موجود ونیز عوارض گمرکی را ملغی کرد و دوبی را به صورت یک بندر آزاد در آورد.
در همان حال کارگزاران خود را به همه سوی خلیج فارس فرستاد تا بزرگترین بازرگانان را چه عرب وچه ایرانی به اقامت در دوبی برانگیزند.این کارگزاران به تجار وعده زمین رایگان گوش دادن به خواسته های آنان در مجلس فرمانروا وسیاست عدم دخالت دولت در امور تجارتی می دادند.این مشوق ها کارگر افتاد،سران تعدادی از بزرگترین خانواده های بازرگان ایرانی پذیرفتند که به دوبی بروند .
سرشماری سال ۱۹۰۱ نشان داد که پانصد ایرانی در دوبی اقامت گزیده اند.ظرف چند سال بعد روشن شد که بیش تر ایرانیانی که لنگه را ترک کرده اند در دوبی ساکن شده اند. "در ادامه جیم کرین می نویسد:ایرانیان در دوبی محله بستکیه را ساختند که نامش را از بستک شهر آبا واجدادی شان در جنوب مرکزی ایران گرفته بودند. ایرانی ها علاوه بر کسب وکارخود زبان،غداهای متنوع،موسیقی وآداب اجتماعی شان را نظیر مراسم عروسی که چندین روز طول می کشید را به دوبی آوردند. ایرانی ها رونق ودنیا دیدگی را به شهری آوردند که از هیچ یک از آنها آگاهی چندانی نداشت.
بیش تر اهالی دوبی هنوز در کلبه های سقف پوشالی زندگی می کردند وآب آشامیدنی خودرا از چاه های عمومی می گرفتند.اما شهر دارای محله مدرنی شد همان بستکیه که تازه ترین فناوری تهویه را وارد کرد:بادگیر.در ادامه مطلب کرین می نویسد:"رهبران دوبی از تجارت آزاد ومشوق های کسب وکارشیخ مکتوم درسها آموختند .آنان می دانند که صرفا با تغییراتی اندک در اوضاع واحوال وخردمندی ها بخت واقبال بندر لنگه ودوبی می تواند جابه جا شود".استان هرمزگان به ویژه غرب استان،در ۱۱۷ سال قبل یعنی یک قرن و۱۷ سال پیش بنیانگذار مدرنیسم در بندر دوبی بوده اند.
جالب اینجاست که استاندار هرمزگان در اواخر دوره قاجار واوایل دوران پهلوی سدیدالسلطنه بوده است که خود نویسنده ومحقق ومورخ بود وکتاب های تاریخی بسیاری از وی بجا مانده است که هنوز برخی از کتب ایشان منبع دست اول خلیج فارس وبنادر وسواحل جنوب ایران محسوب میگردد.این مختصر را بدین منظور آوردم که غافلان فهم کنند که استان هرمزگان همچون سایر مناطق ایران زمین از ازمنه دور،مهد دانش وارزش وبینش وصنعت وتجارت ومدنیت وشهرنشینی وابادانی بوده است.
✅ @karkhone
دکتر محمود رئوفی
کتاب "دوبی سریع ترین شهر دنیا"نوشته جیم کرین باترجمه هرمز همایون پور در سال ۹۱ در ۴۱۲ صفحه توسط نشر نی منتشر شده است.این کتاب درچهار بخش وهیجده فصل چگونگی شکل گیری بندر دوبی را به تفصیل شرح می دهد.جیم کرین می نویسد:"کسی تصور نمی کرد که این دهکده کوچک روزی به شهری بدل شود که لقب سریع ترین شهر دنیا را به خود اختصاص دهد.در ۱۹۶۰ دوبی سفری آغاز کرد که از هر آنچه عرب ها در چندین صد سال انجام داده بودند هیجان انگیزتر بود.شهر با گذشت زمان بزرگ تر ودرخشان تر شد.دهکده نشینان که پدران شان ملخ می خوردند حال رداهای شفاف گلدوزی شده به تن میکردندوسالمندان بی سواد با جت های شخصی به خرید می رفتند."به قول نویسنده کتاب ،مادر شهر این دهکده که امروز مدرن ترین شهر دنیا محسوب میشود"بندرلنگه"بوده است. بندر لنگه،همان طور که از نامش پیداست بندری لنگه وبی همتا وبی نظیر بوده است که نام دیگرش بندر مروارید است.نویسنده در فصل دوم تحت عنوان:سرازیر شدن ثروت ایران به سمت دوبی می نویسد:"لنگه بندری سرزنده بامردمانی هوشمند بود که میدانستند چگونه پول بسازند اما با سخت گیری دولت تهران ووضع عوارض ومالیات فضای بی قید وبندی که ان مردم را جذب کرده بود از میان رفت.
در سال ۱۸۹۴ میلادی که شیخ مکتوم در دوبی به تخت حکومت نشست می خواست کارهایی برای جذب بازرگانان از ایران انجام دهد.در سال ۱۹۰۰ ایرانی ها کار اورا آسان کردند. آنها مالیات ها را در لنگه وبوشهر افزایش دادند ،مهاجرت ها شدت گرفت . شیخ مکتوم مراقب میوه های رسیده بود. پس طرحی در انداخت تا دوبی به مناسب ترین بندر برای کسب وکار در ناحیه سفلای خلیج فارس تبدیل شود. پنج درصد مالیات موجود ونیز عوارض گمرکی را ملغی کرد و دوبی را به صورت یک بندر آزاد در آورد.
در همان حال کارگزاران خود را به همه سوی خلیج فارس فرستاد تا بزرگترین بازرگانان را چه عرب وچه ایرانی به اقامت در دوبی برانگیزند.این کارگزاران به تجار وعده زمین رایگان گوش دادن به خواسته های آنان در مجلس فرمانروا وسیاست عدم دخالت دولت در امور تجارتی می دادند.این مشوق ها کارگر افتاد،سران تعدادی از بزرگترین خانواده های بازرگان ایرانی پذیرفتند که به دوبی بروند .
سرشماری سال ۱۹۰۱ نشان داد که پانصد ایرانی در دوبی اقامت گزیده اند.ظرف چند سال بعد روشن شد که بیش تر ایرانیانی که لنگه را ترک کرده اند در دوبی ساکن شده اند. "در ادامه جیم کرین می نویسد:ایرانیان در دوبی محله بستکیه را ساختند که نامش را از بستک شهر آبا واجدادی شان در جنوب مرکزی ایران گرفته بودند. ایرانی ها علاوه بر کسب وکارخود زبان،غداهای متنوع،موسیقی وآداب اجتماعی شان را نظیر مراسم عروسی که چندین روز طول می کشید را به دوبی آوردند. ایرانی ها رونق ودنیا دیدگی را به شهری آوردند که از هیچ یک از آنها آگاهی چندانی نداشت.
بیش تر اهالی دوبی هنوز در کلبه های سقف پوشالی زندگی می کردند وآب آشامیدنی خودرا از چاه های عمومی می گرفتند.اما شهر دارای محله مدرنی شد همان بستکیه که تازه ترین فناوری تهویه را وارد کرد:بادگیر.در ادامه مطلب کرین می نویسد:"رهبران دوبی از تجارت آزاد ومشوق های کسب وکارشیخ مکتوم درسها آموختند .آنان می دانند که صرفا با تغییراتی اندک در اوضاع واحوال وخردمندی ها بخت واقبال بندر لنگه ودوبی می تواند جابه جا شود".استان هرمزگان به ویژه غرب استان،در ۱۱۷ سال قبل یعنی یک قرن و۱۷ سال پیش بنیانگذار مدرنیسم در بندر دوبی بوده اند.
جالب اینجاست که استاندار هرمزگان در اواخر دوره قاجار واوایل دوران پهلوی سدیدالسلطنه بوده است که خود نویسنده ومحقق ومورخ بود وکتاب های تاریخی بسیاری از وی بجا مانده است که هنوز برخی از کتب ایشان منبع دست اول خلیج فارس وبنادر وسواحل جنوب ایران محسوب میگردد.این مختصر را بدین منظور آوردم که غافلان فهم کنند که استان هرمزگان همچون سایر مناطق ایران زمین از ازمنه دور،مهد دانش وارزش وبینش وصنعت وتجارت ومدنیت وشهرنشینی وابادانی بوده است.
✅ @karkhone
نسل ما « دلهِ دزد» نبودند، واقعا می خواستیم برای مملکت کاری بکنیم
زمانی که در دبیرستان البرز تهران تحصیل میکردم همزمان بود با قدرتگیری مصدق. آن زمان دو تا شعار بود. یکی شعار چپها و توده ای ها که خواهان لغو قرارداد [۱۹۳۳] بودند، یکی هم شعار راستها یا ملیّون. ملیّون معتقد به ملی کردن نفت بودند و خوشبختانه من هم از ۱۴-۱۵ سالگی بر این عقیده بودم.
فعالیتهای سیاسی من در بحبوحه جنبش ملیکردن صنعت نفت زیاد بود و خوب، آن سالها در عین جوانی خیلی فعال و به اصطلاح «گردنکلفت!» شده بودم. همین موجب شد که توسط تودهایها تهدید به قتل شوم. ازاینرو، خانوادهام تصمیم گرفتند که مرا به آمریکا «تبعید» کنند. و برای تحصیل در رشته مهندسی مکانیک به ایالت نبراسکای آمریکا رفتم. در آنجا هم قدری فعال بودم.
من یکی از همراهان حزب پان ایرانیست بودم. من نهمین فرد بودم. زمانی که مدرسه البرز میرفتم پدرم برایم اتومبیل خرید و آن اتومبیل کلا در راه حزب استفاده میشد. زمانی که در دبیرستان البرز تحصیل میکردم، دوستانم مانند آقای عالیخانی {که بعدها وزیر اقتصاد شد} و دیگران، دانشگاهی بودند.
آقای عالیخانی سرگروه پانایرانیستها در دانشگاه تهران بود. منتها قدرت حرکت اعتصابات در اختیار من بود. عکسی از من در سال ۱۳۲۸ گرفته شده بود که زیر آن نوشته بودند: «تقی کبریتساز، رئیس اعتصابات تهران»!
تاثیر روحیه ملی بر توسعه صنعتی
عشقِ زیادی در قلب ایرانیان هست. ایرانی احساساتی و ملیگراست. این عشق بر صنعت هم تاثیرگذار بوده است. شما باید به این بیاندیشید که چطور شد که تجار واردکننده کالای خارجی تبدیل شدند به کارخانهدار تولیدکننده کالا در داخل؟ آقای لاجوردی و آقای برخورداری و … اینها بازرگان بودند، چطور شد که اینها تولیدکننده شدند؟ چطور شد که صنعت اینقدر رشد کردند که شدند صادراتچی؟
الان دیگه شما نمیتوانید آن کار را بکنید! الان همه واردکنندهاند و دارند مملکت را میفروشند! به عنوان مثال، ۳۲۸ تن فندک وارد کردهاند. کلنگ وارد کردند! این کارها واقعا بیانصافیست، اقلا بگذارید یک عده که در محلههای شهرهایمان چکش میزنند و این اقلام را تولید میکنند، نانشان را بخورند! الان علاقه و مهر ایرانیت است که انگار مرده است. ببینید دیگر! جوانان امروز اکثرا دغدغه لذت فردی خود را دارند. پس ایران چه میشود؟ مملکت چه میشود؟
نسل ما دله دزد نبودند،می خواستیم برای کشور کار بکنیم
گذشته از این، در پروژههای ملی باید روحیه ملیگرایی و وطنخواهی ایجاد کرد. سیستم و سازمان موفق می شود که احساس کند در هیچ شرایطی دروغ گفته نمیشود، مخصوصا از جانب مدیران بالاتر. اگر کسی اینکاره نیست، بهتر است عذرخواهی کند و کنار رود. چون در طرحهای کلان که متعلق به ملت است و مال جد و آباء من که نیست، نمیشود، باید شبانه روز برای منافع ملت کار کرد.
ما هم سعی کردیم دلهدزدی در پول ملت نشود. علاقه به مدیرعامل بودن و ماندن نداشتم، اگرچه وزیر هم شدم. نسل ما که در کار بودند عمدتا اینطور فکر میکردند. دنبال منافع خود نبودیم، میخواستیم به کشور خدمت کنیم، اسممان بماند و شرافت انسانی حفظ شود. البته الان هم هستند آدمهایی که اینطور فکر کنند، همه که دزد و فاسد نیستند! الان هم اگر از نیروی موجود در متفکران و جوانان کشور استفاده شود شاید ظرف کمتر از ۷ تا ۱۰ سال صنعتی شویم.
مرحوم تقی توکلی بنیان گذار برند کبریت توکلی از برند های صد ساله ایرانی
✅ @karkhone
زمانی که در دبیرستان البرز تهران تحصیل میکردم همزمان بود با قدرتگیری مصدق. آن زمان دو تا شعار بود. یکی شعار چپها و توده ای ها که خواهان لغو قرارداد [۱۹۳۳] بودند، یکی هم شعار راستها یا ملیّون. ملیّون معتقد به ملی کردن نفت بودند و خوشبختانه من هم از ۱۴-۱۵ سالگی بر این عقیده بودم.
فعالیتهای سیاسی من در بحبوحه جنبش ملیکردن صنعت نفت زیاد بود و خوب، آن سالها در عین جوانی خیلی فعال و به اصطلاح «گردنکلفت!» شده بودم. همین موجب شد که توسط تودهایها تهدید به قتل شوم. ازاینرو، خانوادهام تصمیم گرفتند که مرا به آمریکا «تبعید» کنند. و برای تحصیل در رشته مهندسی مکانیک به ایالت نبراسکای آمریکا رفتم. در آنجا هم قدری فعال بودم.
من یکی از همراهان حزب پان ایرانیست بودم. من نهمین فرد بودم. زمانی که مدرسه البرز میرفتم پدرم برایم اتومبیل خرید و آن اتومبیل کلا در راه حزب استفاده میشد. زمانی که در دبیرستان البرز تحصیل میکردم، دوستانم مانند آقای عالیخانی {که بعدها وزیر اقتصاد شد} و دیگران، دانشگاهی بودند.
آقای عالیخانی سرگروه پانایرانیستها در دانشگاه تهران بود. منتها قدرت حرکت اعتصابات در اختیار من بود. عکسی از من در سال ۱۳۲۸ گرفته شده بود که زیر آن نوشته بودند: «تقی کبریتساز، رئیس اعتصابات تهران»!
تاثیر روحیه ملی بر توسعه صنعتی
عشقِ زیادی در قلب ایرانیان هست. ایرانی احساساتی و ملیگراست. این عشق بر صنعت هم تاثیرگذار بوده است. شما باید به این بیاندیشید که چطور شد که تجار واردکننده کالای خارجی تبدیل شدند به کارخانهدار تولیدکننده کالا در داخل؟ آقای لاجوردی و آقای برخورداری و … اینها بازرگان بودند، چطور شد که اینها تولیدکننده شدند؟ چطور شد که صنعت اینقدر رشد کردند که شدند صادراتچی؟
الان دیگه شما نمیتوانید آن کار را بکنید! الان همه واردکنندهاند و دارند مملکت را میفروشند! به عنوان مثال، ۳۲۸ تن فندک وارد کردهاند. کلنگ وارد کردند! این کارها واقعا بیانصافیست، اقلا بگذارید یک عده که در محلههای شهرهایمان چکش میزنند و این اقلام را تولید میکنند، نانشان را بخورند! الان علاقه و مهر ایرانیت است که انگار مرده است. ببینید دیگر! جوانان امروز اکثرا دغدغه لذت فردی خود را دارند. پس ایران چه میشود؟ مملکت چه میشود؟
نسل ما دله دزد نبودند،می خواستیم برای کشور کار بکنیم
گذشته از این، در پروژههای ملی باید روحیه ملیگرایی و وطنخواهی ایجاد کرد. سیستم و سازمان موفق می شود که احساس کند در هیچ شرایطی دروغ گفته نمیشود، مخصوصا از جانب مدیران بالاتر. اگر کسی اینکاره نیست، بهتر است عذرخواهی کند و کنار رود. چون در طرحهای کلان که متعلق به ملت است و مال جد و آباء من که نیست، نمیشود، باید شبانه روز برای منافع ملت کار کرد.
ما هم سعی کردیم دلهدزدی در پول ملت نشود. علاقه به مدیرعامل بودن و ماندن نداشتم، اگرچه وزیر هم شدم. نسل ما که در کار بودند عمدتا اینطور فکر میکردند. دنبال منافع خود نبودیم، میخواستیم به کشور خدمت کنیم، اسممان بماند و شرافت انسانی حفظ شود. البته الان هم هستند آدمهایی که اینطور فکر کنند، همه که دزد و فاسد نیستند! الان هم اگر از نیروی موجود در متفکران و جوانان کشور استفاده شود شاید ظرف کمتر از ۷ تا ۱۰ سال صنعتی شویم.
مرحوم تقی توکلی بنیان گذار برند کبریت توکلی از برند های صد ساله ایرانی
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
کرونا هم نتوانست حریف میلیاردها شود
علی رغم تاثیرات گسترده و عمیق کرونا بر روی اقتصاد و رونق کسب کار در سرتاسر دنیا، شواهد نشان می دهد مولتی میلیاردرها نه تنها ضرری نکرده اند بلکه به طور متوسط حدودا 20 درصد بر ثروتشان افزوده شده است.
بررسی های اندیشکده پژوهش های سیاستگذاری نشان می دهد در بین 5 فرد ثروتمند دنیا، بیشترین رشد ثروت در دوران کرونا را مارک زاکربرگ با افزایشی 58 درصدی به خود اختصاص داده و پس از او نیز جف بزوس، لری الیسون،بیل گیتس و وارن بافت بیشترین رشد ثروت را تجربه کرده اند.
✅ @karkhone
علی رغم تاثیرات گسترده و عمیق کرونا بر روی اقتصاد و رونق کسب کار در سرتاسر دنیا، شواهد نشان می دهد مولتی میلیاردرها نه تنها ضرری نکرده اند بلکه به طور متوسط حدودا 20 درصد بر ثروتشان افزوده شده است.
بررسی های اندیشکده پژوهش های سیاستگذاری نشان می دهد در بین 5 فرد ثروتمند دنیا، بیشترین رشد ثروت در دوران کرونا را مارک زاکربرگ با افزایشی 58 درصدی به خود اختصاص داده و پس از او نیز جف بزوس، لری الیسون،بیل گیتس و وارن بافت بیشترین رشد ثروت را تجربه کرده اند.
✅ @karkhone
میلتون فریدمن در ایران
میلتون فریدمن نوبلیست اقتصاد که تاثیرگذارترین اقتصاددان قرن اخیر شناخته میشود به همراه همسرش رز فریدمن در سال 1970 به ایران سفر کردهاند. او در کتاب خاطراتش به این سفر اشاره کرده و نوشته است: «در سپتامبر 1970 به دعوت بانک مرکزی ایران سفری یکهفتهای به این کشور داشتیم. در ایران یک سخنرانی با عنوان «سیاستهای پولی در یک جامعه در حال توسعه» ایراد کردم که بانک مرکزی هم متعاقباً آن را در نشریه خود چاپ کرد. همچنین در چندین نشست بحث و بررسی در مورد سیاست پولی و طرحهای توسعه اقتصادی با حضور مدیران دولتی شرکت کردم. با این همه بیشتر اوقات را در سفر و گردش به اطراف ایران بودیم. آن زمان هنوز شاه در قدرت بود و احتمالاً در اوج قدرت. در آن شرایط، به ویژه از نگاه یک گردشگر در یک سفر کوتاه، همه چیز منظم و آرام بود. یک کنسرسیوم خارجی مهمترین منابع ایران، یعنی نفت را با همکاری یک شرکت دولتی مدیریت میکرد. این مشارکت تحت قراردادی بود که بر اساس آن، ایران 50 درصد از سود حاصله را دریافت میکرد. اغلب بخشهای اقتصاد در اختیار دولت بود اما بازارهای خصوصی در صنایع کوچک و خردهفروشی رونق گرفته بود.»
رز فریدمن از این سفر خاطره جالبی را بازگو کرده است: «ما را از تهران با ماشین به اصفهان بردند. شهری که معروف بود مرکز فرش و قالی است. مانند تمامی گردشگران ما هم از یک کارگاه فرشبافی بازدید کردیم. از آنچه میدیدیم شوکه شده بودیم. دستگاههای بافندگی بسیار بزرگی به طور عمودی کار گذاشته شده بود که احتمالاً شش یا هشت فوت و شاید هم بیشتر ارتفاع داشت. روی یک داربست مرتفع در بالای دستگاه، دخترانی مشغول به کار بودند که حتی به سن نوجوانی هم نرسیده بودند و به چشم من حدود هشتساله میآمدند. به ما گفتند که این دختران در زدن گرههای ظریف بسیار ماهرند و ساعتها روی آن داربست کار میکنند.
از اصفهان به شیراز رفتیم. شهری که ویرانههای پرسپولیس را در خود دارد. برای رفتن به محل ویرانههای پرسپولیس یک تاکسی اجاره کردیم، یک مرسدس بسیار قدیمی که البته بسیار خوب نگهداری شده بود. وقتی میلتون از راننده قیمت آن ماشین در بازار را پرسید، راننده عددی را گفت که با آن میشد همان موقع در آلمان یک مرسدس نو خرید. مثل این را قبلاً در هند هم دیده بودیم. ایران برای توسعه صنعت خودرو داخلی خود، تعرفهای بازدارنده روی واردات خودروهای خارجی وضع، و واردات خودروهای کارکرده را هم به شدت محدود کرده بود.» میلتون فریدمن در سال ۱۹۷۶، نوبل اقتصاد را به دلیل پژوهش بر تحلیل مصرف، نظریه و تاریخچه پولی و پیچیدگی سیاست پایدارسازی از آن خود کرد.
ناشر: تجارت فردا
✅ @karkhone
میلتون فریدمن نوبلیست اقتصاد که تاثیرگذارترین اقتصاددان قرن اخیر شناخته میشود به همراه همسرش رز فریدمن در سال 1970 به ایران سفر کردهاند. او در کتاب خاطراتش به این سفر اشاره کرده و نوشته است: «در سپتامبر 1970 به دعوت بانک مرکزی ایران سفری یکهفتهای به این کشور داشتیم. در ایران یک سخنرانی با عنوان «سیاستهای پولی در یک جامعه در حال توسعه» ایراد کردم که بانک مرکزی هم متعاقباً آن را در نشریه خود چاپ کرد. همچنین در چندین نشست بحث و بررسی در مورد سیاست پولی و طرحهای توسعه اقتصادی با حضور مدیران دولتی شرکت کردم. با این همه بیشتر اوقات را در سفر و گردش به اطراف ایران بودیم. آن زمان هنوز شاه در قدرت بود و احتمالاً در اوج قدرت. در آن شرایط، به ویژه از نگاه یک گردشگر در یک سفر کوتاه، همه چیز منظم و آرام بود. یک کنسرسیوم خارجی مهمترین منابع ایران، یعنی نفت را با همکاری یک شرکت دولتی مدیریت میکرد. این مشارکت تحت قراردادی بود که بر اساس آن، ایران 50 درصد از سود حاصله را دریافت میکرد. اغلب بخشهای اقتصاد در اختیار دولت بود اما بازارهای خصوصی در صنایع کوچک و خردهفروشی رونق گرفته بود.»
رز فریدمن از این سفر خاطره جالبی را بازگو کرده است: «ما را از تهران با ماشین به اصفهان بردند. شهری که معروف بود مرکز فرش و قالی است. مانند تمامی گردشگران ما هم از یک کارگاه فرشبافی بازدید کردیم. از آنچه میدیدیم شوکه شده بودیم. دستگاههای بافندگی بسیار بزرگی به طور عمودی کار گذاشته شده بود که احتمالاً شش یا هشت فوت و شاید هم بیشتر ارتفاع داشت. روی یک داربست مرتفع در بالای دستگاه، دخترانی مشغول به کار بودند که حتی به سن نوجوانی هم نرسیده بودند و به چشم من حدود هشتساله میآمدند. به ما گفتند که این دختران در زدن گرههای ظریف بسیار ماهرند و ساعتها روی آن داربست کار میکنند.
از اصفهان به شیراز رفتیم. شهری که ویرانههای پرسپولیس را در خود دارد. برای رفتن به محل ویرانههای پرسپولیس یک تاکسی اجاره کردیم، یک مرسدس بسیار قدیمی که البته بسیار خوب نگهداری شده بود. وقتی میلتون از راننده قیمت آن ماشین در بازار را پرسید، راننده عددی را گفت که با آن میشد همان موقع در آلمان یک مرسدس نو خرید. مثل این را قبلاً در هند هم دیده بودیم. ایران برای توسعه صنعت خودرو داخلی خود، تعرفهای بازدارنده روی واردات خودروهای خارجی وضع، و واردات خودروهای کارکرده را هم به شدت محدود کرده بود.» میلتون فریدمن در سال ۱۹۷۶، نوبل اقتصاد را به دلیل پژوهش بر تحلیل مصرف، نظریه و تاریخچه پولی و پیچیدگی سیاست پایدارسازی از آن خود کرد.
ناشر: تجارت فردا
✅ @karkhone
قول بدید فقط هوس نکنید. در دنیا اینجوری خودرو میفروشند...
بسیاری از شرکت های خودروسازی دنیا، محصولات خود را با وام های بلند مدت و سود پایین عرضه می کنند تا در یک بازار شدیدا رقابتی، مشتریان بیشتری جذب کنند. در چنین بازاری، مشتریان مجبور به شرکت در قرعه کشی یا طرح پیش فروش نیستند و به جای آنکه هزینه خودرو را قبل از تحویل بپردازند، در مدت چند سال پس از تحویل خودرو، پرداخت می کنند.
در آمریکا اکثر مردم برای خرید خودرو وامهایی با سود کمتر از پنج درصد دریافت می کنند (جزییات). به طور مثال برای یک ماشین ۲۰ هزار دلاری، مشتری می تواند در همان روز خرید ماشین، یک وام پنج ساله بگیرد، هر قسط ۳۸۰ دلار.
در ماه های اخیر و در پی فشارهای اقتصادی ناشی از کرونا، خودروسازها برای جذب بیشتر مشتریان و رقابت با سایر شرکت ها، شرایط وام را بیشتر از گذشته تسهیل کرده اند، از جمله:
- تعویق ۳ تا ۶ ماهه اقساط وام ماشین (Deferral)
- بخشیدن ۲ تا ۶ قسط از وام ماشین (Waived)
- وام با سود صفر درصد (برای مشتریان با سابقه بانکی بسیار خوب)
بومرنگ
✅ @karkhone
بسیاری از شرکت های خودروسازی دنیا، محصولات خود را با وام های بلند مدت و سود پایین عرضه می کنند تا در یک بازار شدیدا رقابتی، مشتریان بیشتری جذب کنند. در چنین بازاری، مشتریان مجبور به شرکت در قرعه کشی یا طرح پیش فروش نیستند و به جای آنکه هزینه خودرو را قبل از تحویل بپردازند، در مدت چند سال پس از تحویل خودرو، پرداخت می کنند.
در آمریکا اکثر مردم برای خرید خودرو وامهایی با سود کمتر از پنج درصد دریافت می کنند (جزییات). به طور مثال برای یک ماشین ۲۰ هزار دلاری، مشتری می تواند در همان روز خرید ماشین، یک وام پنج ساله بگیرد، هر قسط ۳۸۰ دلار.
در ماه های اخیر و در پی فشارهای اقتصادی ناشی از کرونا، خودروسازها برای جذب بیشتر مشتریان و رقابت با سایر شرکت ها، شرایط وام را بیشتر از گذشته تسهیل کرده اند، از جمله:
- تعویق ۳ تا ۶ ماهه اقساط وام ماشین (Deferral)
- بخشیدن ۲ تا ۶ قسط از وام ماشین (Waived)
- وام با سود صفر درصد (برای مشتریان با سابقه بانکی بسیار خوب)
بومرنگ
✅ @karkhone