بندر لنگه،مادر شهر دوبی
دکتر محمود رئوفی
کتاب "دوبی سریع ترین شهر دنیا"نوشته جیم کرین باترجمه هرمز همایون پور در سال ۹۱ در ۴۱۲ صفحه توسط نشر نی منتشر شده است.این کتاب درچهار بخش وهیجده فصل چگونگی شکل گیری بندر دوبی را به تفصیل شرح می دهد.جیم کرین می نویسد:"کسی تصور نمی کرد که این دهکده کوچک روزی به شهری بدل شود که لقب سریع ترین شهر دنیا را به خود اختصاص دهد.در ۱۹۶۰ دوبی سفری آغاز کرد که از هر آنچه عرب ها در چندین صد سال انجام داده بودند هیجان انگیزتر بود.شهر با گذشت زمان بزرگ تر ودرخشان تر شد.دهکده نشینان که پدران شان ملخ می خوردند حال رداهای شفاف گلدوزی شده به تن میکردندوسالمندان بی سواد با جت های شخصی به خرید می رفتند."به قول نویسنده کتاب ،مادر شهر این دهکده که امروز مدرن ترین شهر دنیا محسوب میشود"بندرلنگه"بوده است. بندر لنگه،همان طور که از نامش پیداست بندری لنگه وبی همتا وبی نظیر بوده است که نام دیگرش بندر مروارید است.نویسنده در فصل دوم تحت عنوان:سرازیر شدن ثروت ایران به سمت دوبی می نویسد:"لنگه بندری سرزنده بامردمانی هوشمند بود که میدانستند چگونه پول بسازند اما با سخت گیری دولت تهران ووضع عوارض ومالیات فضای بی قید وبندی که ان مردم را جذب کرده بود از میان رفت.
در سال ۱۸۹۴ میلادی که شیخ مکتوم در دوبی به تخت حکومت نشست می خواست کارهایی برای جذب بازرگانان از ایران انجام دهد.در سال ۱۹۰۰ ایرانی ها کار اورا آسان کردند. آنها مالیات ها را در لنگه وبوشهر افزایش دادند ،مهاجرت ها شدت گرفت . شیخ مکتوم مراقب میوه های رسیده بود. پس طرحی در انداخت تا دوبی به مناسب ترین بندر برای کسب وکار در ناحیه سفلای خلیج فارس تبدیل شود. پنج درصد مالیات موجود ونیز عوارض گمرکی را ملغی کرد و دوبی را به صورت یک بندر آزاد در آورد.
در همان حال کارگزاران خود را به همه سوی خلیج فارس فرستاد تا بزرگترین بازرگانان را چه عرب وچه ایرانی به اقامت در دوبی برانگیزند.این کارگزاران به تجار وعده زمین رایگان گوش دادن به خواسته های آنان در مجلس فرمانروا وسیاست عدم دخالت دولت در امور تجارتی می دادند.این مشوق ها کارگر افتاد،سران تعدادی از بزرگترین خانواده های بازرگان ایرانی پذیرفتند که به دوبی بروند .
سرشماری سال ۱۹۰۱ نشان داد که پانصد ایرانی در دوبی اقامت گزیده اند.ظرف چند سال بعد روشن شد که بیش تر ایرانیانی که لنگه را ترک کرده اند در دوبی ساکن شده اند. "در ادامه جیم کرین می نویسد:ایرانیان در دوبی محله بستکیه را ساختند که نامش را از بستک شهر آبا واجدادی شان در جنوب مرکزی ایران گرفته بودند. ایرانی ها علاوه بر کسب وکارخود زبان،غداهای متنوع،موسیقی وآداب اجتماعی شان را نظیر مراسم عروسی که چندین روز طول می کشید را به دوبی آوردند. ایرانی ها رونق ودنیا دیدگی را به شهری آوردند که از هیچ یک از آنها آگاهی چندانی نداشت.
بیش تر اهالی دوبی هنوز در کلبه های سقف پوشالی زندگی می کردند وآب آشامیدنی خودرا از چاه های عمومی می گرفتند.اما شهر دارای محله مدرنی شد همان بستکیه که تازه ترین فناوری تهویه را وارد کرد:بادگیر.در ادامه مطلب کرین می نویسد:"رهبران دوبی از تجارت آزاد ومشوق های کسب وکارشیخ مکتوم درسها آموختند .آنان می دانند که صرفا با تغییراتی اندک در اوضاع واحوال وخردمندی ها بخت واقبال بندر لنگه ودوبی می تواند جابه جا شود".استان هرمزگان به ویژه غرب استان،در ۱۱۷ سال قبل یعنی یک قرن و۱۷ سال پیش بنیانگذار مدرنیسم در بندر دوبی بوده اند.
جالب اینجاست که استاندار هرمزگان در اواخر دوره قاجار واوایل دوران پهلوی سدیدالسلطنه بوده است که خود نویسنده ومحقق ومورخ بود وکتاب های تاریخی بسیاری از وی بجا مانده است که هنوز برخی از کتب ایشان منبع دست اول خلیج فارس وبنادر وسواحل جنوب ایران محسوب میگردد.این مختصر را بدین منظور آوردم که غافلان فهم کنند که استان هرمزگان همچون سایر مناطق ایران زمین از ازمنه دور،مهد دانش وارزش وبینش وصنعت وتجارت ومدنیت وشهرنشینی وابادانی بوده است.
✅ @karkhone
دکتر محمود رئوفی
کتاب "دوبی سریع ترین شهر دنیا"نوشته جیم کرین باترجمه هرمز همایون پور در سال ۹۱ در ۴۱۲ صفحه توسط نشر نی منتشر شده است.این کتاب درچهار بخش وهیجده فصل چگونگی شکل گیری بندر دوبی را به تفصیل شرح می دهد.جیم کرین می نویسد:"کسی تصور نمی کرد که این دهکده کوچک روزی به شهری بدل شود که لقب سریع ترین شهر دنیا را به خود اختصاص دهد.در ۱۹۶۰ دوبی سفری آغاز کرد که از هر آنچه عرب ها در چندین صد سال انجام داده بودند هیجان انگیزتر بود.شهر با گذشت زمان بزرگ تر ودرخشان تر شد.دهکده نشینان که پدران شان ملخ می خوردند حال رداهای شفاف گلدوزی شده به تن میکردندوسالمندان بی سواد با جت های شخصی به خرید می رفتند."به قول نویسنده کتاب ،مادر شهر این دهکده که امروز مدرن ترین شهر دنیا محسوب میشود"بندرلنگه"بوده است. بندر لنگه،همان طور که از نامش پیداست بندری لنگه وبی همتا وبی نظیر بوده است که نام دیگرش بندر مروارید است.نویسنده در فصل دوم تحت عنوان:سرازیر شدن ثروت ایران به سمت دوبی می نویسد:"لنگه بندری سرزنده بامردمانی هوشمند بود که میدانستند چگونه پول بسازند اما با سخت گیری دولت تهران ووضع عوارض ومالیات فضای بی قید وبندی که ان مردم را جذب کرده بود از میان رفت.
در سال ۱۸۹۴ میلادی که شیخ مکتوم در دوبی به تخت حکومت نشست می خواست کارهایی برای جذب بازرگانان از ایران انجام دهد.در سال ۱۹۰۰ ایرانی ها کار اورا آسان کردند. آنها مالیات ها را در لنگه وبوشهر افزایش دادند ،مهاجرت ها شدت گرفت . شیخ مکتوم مراقب میوه های رسیده بود. پس طرحی در انداخت تا دوبی به مناسب ترین بندر برای کسب وکار در ناحیه سفلای خلیج فارس تبدیل شود. پنج درصد مالیات موجود ونیز عوارض گمرکی را ملغی کرد و دوبی را به صورت یک بندر آزاد در آورد.
در همان حال کارگزاران خود را به همه سوی خلیج فارس فرستاد تا بزرگترین بازرگانان را چه عرب وچه ایرانی به اقامت در دوبی برانگیزند.این کارگزاران به تجار وعده زمین رایگان گوش دادن به خواسته های آنان در مجلس فرمانروا وسیاست عدم دخالت دولت در امور تجارتی می دادند.این مشوق ها کارگر افتاد،سران تعدادی از بزرگترین خانواده های بازرگان ایرانی پذیرفتند که به دوبی بروند .
سرشماری سال ۱۹۰۱ نشان داد که پانصد ایرانی در دوبی اقامت گزیده اند.ظرف چند سال بعد روشن شد که بیش تر ایرانیانی که لنگه را ترک کرده اند در دوبی ساکن شده اند. "در ادامه جیم کرین می نویسد:ایرانیان در دوبی محله بستکیه را ساختند که نامش را از بستک شهر آبا واجدادی شان در جنوب مرکزی ایران گرفته بودند. ایرانی ها علاوه بر کسب وکارخود زبان،غداهای متنوع،موسیقی وآداب اجتماعی شان را نظیر مراسم عروسی که چندین روز طول می کشید را به دوبی آوردند. ایرانی ها رونق ودنیا دیدگی را به شهری آوردند که از هیچ یک از آنها آگاهی چندانی نداشت.
بیش تر اهالی دوبی هنوز در کلبه های سقف پوشالی زندگی می کردند وآب آشامیدنی خودرا از چاه های عمومی می گرفتند.اما شهر دارای محله مدرنی شد همان بستکیه که تازه ترین فناوری تهویه را وارد کرد:بادگیر.در ادامه مطلب کرین می نویسد:"رهبران دوبی از تجارت آزاد ومشوق های کسب وکارشیخ مکتوم درسها آموختند .آنان می دانند که صرفا با تغییراتی اندک در اوضاع واحوال وخردمندی ها بخت واقبال بندر لنگه ودوبی می تواند جابه جا شود".استان هرمزگان به ویژه غرب استان،در ۱۱۷ سال قبل یعنی یک قرن و۱۷ سال پیش بنیانگذار مدرنیسم در بندر دوبی بوده اند.
جالب اینجاست که استاندار هرمزگان در اواخر دوره قاجار واوایل دوران پهلوی سدیدالسلطنه بوده است که خود نویسنده ومحقق ومورخ بود وکتاب های تاریخی بسیاری از وی بجا مانده است که هنوز برخی از کتب ایشان منبع دست اول خلیج فارس وبنادر وسواحل جنوب ایران محسوب میگردد.این مختصر را بدین منظور آوردم که غافلان فهم کنند که استان هرمزگان همچون سایر مناطق ایران زمین از ازمنه دور،مهد دانش وارزش وبینش وصنعت وتجارت ومدنیت وشهرنشینی وابادانی بوده است.
✅ @karkhone
نسل ما « دلهِ دزد» نبودند، واقعا می خواستیم برای مملکت کاری بکنیم
زمانی که در دبیرستان البرز تهران تحصیل میکردم همزمان بود با قدرتگیری مصدق. آن زمان دو تا شعار بود. یکی شعار چپها و توده ای ها که خواهان لغو قرارداد [۱۹۳۳] بودند، یکی هم شعار راستها یا ملیّون. ملیّون معتقد به ملی کردن نفت بودند و خوشبختانه من هم از ۱۴-۱۵ سالگی بر این عقیده بودم.
فعالیتهای سیاسی من در بحبوحه جنبش ملیکردن صنعت نفت زیاد بود و خوب، آن سالها در عین جوانی خیلی فعال و به اصطلاح «گردنکلفت!» شده بودم. همین موجب شد که توسط تودهایها تهدید به قتل شوم. ازاینرو، خانوادهام تصمیم گرفتند که مرا به آمریکا «تبعید» کنند. و برای تحصیل در رشته مهندسی مکانیک به ایالت نبراسکای آمریکا رفتم. در آنجا هم قدری فعال بودم.
من یکی از همراهان حزب پان ایرانیست بودم. من نهمین فرد بودم. زمانی که مدرسه البرز میرفتم پدرم برایم اتومبیل خرید و آن اتومبیل کلا در راه حزب استفاده میشد. زمانی که در دبیرستان البرز تحصیل میکردم، دوستانم مانند آقای عالیخانی {که بعدها وزیر اقتصاد شد} و دیگران، دانشگاهی بودند.
آقای عالیخانی سرگروه پانایرانیستها در دانشگاه تهران بود. منتها قدرت حرکت اعتصابات در اختیار من بود. عکسی از من در سال ۱۳۲۸ گرفته شده بود که زیر آن نوشته بودند: «تقی کبریتساز، رئیس اعتصابات تهران»!
تاثیر روحیه ملی بر توسعه صنعتی
عشقِ زیادی در قلب ایرانیان هست. ایرانی احساساتی و ملیگراست. این عشق بر صنعت هم تاثیرگذار بوده است. شما باید به این بیاندیشید که چطور شد که تجار واردکننده کالای خارجی تبدیل شدند به کارخانهدار تولیدکننده کالا در داخل؟ آقای لاجوردی و آقای برخورداری و … اینها بازرگان بودند، چطور شد که اینها تولیدکننده شدند؟ چطور شد که صنعت اینقدر رشد کردند که شدند صادراتچی؟
الان دیگه شما نمیتوانید آن کار را بکنید! الان همه واردکنندهاند و دارند مملکت را میفروشند! به عنوان مثال، ۳۲۸ تن فندک وارد کردهاند. کلنگ وارد کردند! این کارها واقعا بیانصافیست، اقلا بگذارید یک عده که در محلههای شهرهایمان چکش میزنند و این اقلام را تولید میکنند، نانشان را بخورند! الان علاقه و مهر ایرانیت است که انگار مرده است. ببینید دیگر! جوانان امروز اکثرا دغدغه لذت فردی خود را دارند. پس ایران چه میشود؟ مملکت چه میشود؟
نسل ما دله دزد نبودند،می خواستیم برای کشور کار بکنیم
گذشته از این، در پروژههای ملی باید روحیه ملیگرایی و وطنخواهی ایجاد کرد. سیستم و سازمان موفق می شود که احساس کند در هیچ شرایطی دروغ گفته نمیشود، مخصوصا از جانب مدیران بالاتر. اگر کسی اینکاره نیست، بهتر است عذرخواهی کند و کنار رود. چون در طرحهای کلان که متعلق به ملت است و مال جد و آباء من که نیست، نمیشود، باید شبانه روز برای منافع ملت کار کرد.
ما هم سعی کردیم دلهدزدی در پول ملت نشود. علاقه به مدیرعامل بودن و ماندن نداشتم، اگرچه وزیر هم شدم. نسل ما که در کار بودند عمدتا اینطور فکر میکردند. دنبال منافع خود نبودیم، میخواستیم به کشور خدمت کنیم، اسممان بماند و شرافت انسانی حفظ شود. البته الان هم هستند آدمهایی که اینطور فکر کنند، همه که دزد و فاسد نیستند! الان هم اگر از نیروی موجود در متفکران و جوانان کشور استفاده شود شاید ظرف کمتر از ۷ تا ۱۰ سال صنعتی شویم.
مرحوم تقی توکلی بنیان گذار برند کبریت توکلی از برند های صد ساله ایرانی
✅ @karkhone
زمانی که در دبیرستان البرز تهران تحصیل میکردم همزمان بود با قدرتگیری مصدق. آن زمان دو تا شعار بود. یکی شعار چپها و توده ای ها که خواهان لغو قرارداد [۱۹۳۳] بودند، یکی هم شعار راستها یا ملیّون. ملیّون معتقد به ملی کردن نفت بودند و خوشبختانه من هم از ۱۴-۱۵ سالگی بر این عقیده بودم.
فعالیتهای سیاسی من در بحبوحه جنبش ملیکردن صنعت نفت زیاد بود و خوب، آن سالها در عین جوانی خیلی فعال و به اصطلاح «گردنکلفت!» شده بودم. همین موجب شد که توسط تودهایها تهدید به قتل شوم. ازاینرو، خانوادهام تصمیم گرفتند که مرا به آمریکا «تبعید» کنند. و برای تحصیل در رشته مهندسی مکانیک به ایالت نبراسکای آمریکا رفتم. در آنجا هم قدری فعال بودم.
من یکی از همراهان حزب پان ایرانیست بودم. من نهمین فرد بودم. زمانی که مدرسه البرز میرفتم پدرم برایم اتومبیل خرید و آن اتومبیل کلا در راه حزب استفاده میشد. زمانی که در دبیرستان البرز تحصیل میکردم، دوستانم مانند آقای عالیخانی {که بعدها وزیر اقتصاد شد} و دیگران، دانشگاهی بودند.
آقای عالیخانی سرگروه پانایرانیستها در دانشگاه تهران بود. منتها قدرت حرکت اعتصابات در اختیار من بود. عکسی از من در سال ۱۳۲۸ گرفته شده بود که زیر آن نوشته بودند: «تقی کبریتساز، رئیس اعتصابات تهران»!
تاثیر روحیه ملی بر توسعه صنعتی
عشقِ زیادی در قلب ایرانیان هست. ایرانی احساساتی و ملیگراست. این عشق بر صنعت هم تاثیرگذار بوده است. شما باید به این بیاندیشید که چطور شد که تجار واردکننده کالای خارجی تبدیل شدند به کارخانهدار تولیدکننده کالا در داخل؟ آقای لاجوردی و آقای برخورداری و … اینها بازرگان بودند، چطور شد که اینها تولیدکننده شدند؟ چطور شد که صنعت اینقدر رشد کردند که شدند صادراتچی؟
الان دیگه شما نمیتوانید آن کار را بکنید! الان همه واردکنندهاند و دارند مملکت را میفروشند! به عنوان مثال، ۳۲۸ تن فندک وارد کردهاند. کلنگ وارد کردند! این کارها واقعا بیانصافیست، اقلا بگذارید یک عده که در محلههای شهرهایمان چکش میزنند و این اقلام را تولید میکنند، نانشان را بخورند! الان علاقه و مهر ایرانیت است که انگار مرده است. ببینید دیگر! جوانان امروز اکثرا دغدغه لذت فردی خود را دارند. پس ایران چه میشود؟ مملکت چه میشود؟
نسل ما دله دزد نبودند،می خواستیم برای کشور کار بکنیم
گذشته از این، در پروژههای ملی باید روحیه ملیگرایی و وطنخواهی ایجاد کرد. سیستم و سازمان موفق می شود که احساس کند در هیچ شرایطی دروغ گفته نمیشود، مخصوصا از جانب مدیران بالاتر. اگر کسی اینکاره نیست، بهتر است عذرخواهی کند و کنار رود. چون در طرحهای کلان که متعلق به ملت است و مال جد و آباء من که نیست، نمیشود، باید شبانه روز برای منافع ملت کار کرد.
ما هم سعی کردیم دلهدزدی در پول ملت نشود. علاقه به مدیرعامل بودن و ماندن نداشتم، اگرچه وزیر هم شدم. نسل ما که در کار بودند عمدتا اینطور فکر میکردند. دنبال منافع خود نبودیم، میخواستیم به کشور خدمت کنیم، اسممان بماند و شرافت انسانی حفظ شود. البته الان هم هستند آدمهایی که اینطور فکر کنند، همه که دزد و فاسد نیستند! الان هم اگر از نیروی موجود در متفکران و جوانان کشور استفاده شود شاید ظرف کمتر از ۷ تا ۱۰ سال صنعتی شویم.
مرحوم تقی توکلی بنیان گذار برند کبریت توکلی از برند های صد ساله ایرانی
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
کرونا هم نتوانست حریف میلیاردها شود
علی رغم تاثیرات گسترده و عمیق کرونا بر روی اقتصاد و رونق کسب کار در سرتاسر دنیا، شواهد نشان می دهد مولتی میلیاردرها نه تنها ضرری نکرده اند بلکه به طور متوسط حدودا 20 درصد بر ثروتشان افزوده شده است.
بررسی های اندیشکده پژوهش های سیاستگذاری نشان می دهد در بین 5 فرد ثروتمند دنیا، بیشترین رشد ثروت در دوران کرونا را مارک زاکربرگ با افزایشی 58 درصدی به خود اختصاص داده و پس از او نیز جف بزوس، لری الیسون،بیل گیتس و وارن بافت بیشترین رشد ثروت را تجربه کرده اند.
✅ @karkhone
علی رغم تاثیرات گسترده و عمیق کرونا بر روی اقتصاد و رونق کسب کار در سرتاسر دنیا، شواهد نشان می دهد مولتی میلیاردرها نه تنها ضرری نکرده اند بلکه به طور متوسط حدودا 20 درصد بر ثروتشان افزوده شده است.
بررسی های اندیشکده پژوهش های سیاستگذاری نشان می دهد در بین 5 فرد ثروتمند دنیا، بیشترین رشد ثروت در دوران کرونا را مارک زاکربرگ با افزایشی 58 درصدی به خود اختصاص داده و پس از او نیز جف بزوس، لری الیسون،بیل گیتس و وارن بافت بیشترین رشد ثروت را تجربه کرده اند.
✅ @karkhone
میلتون فریدمن در ایران
میلتون فریدمن نوبلیست اقتصاد که تاثیرگذارترین اقتصاددان قرن اخیر شناخته میشود به همراه همسرش رز فریدمن در سال 1970 به ایران سفر کردهاند. او در کتاب خاطراتش به این سفر اشاره کرده و نوشته است: «در سپتامبر 1970 به دعوت بانک مرکزی ایران سفری یکهفتهای به این کشور داشتیم. در ایران یک سخنرانی با عنوان «سیاستهای پولی در یک جامعه در حال توسعه» ایراد کردم که بانک مرکزی هم متعاقباً آن را در نشریه خود چاپ کرد. همچنین در چندین نشست بحث و بررسی در مورد سیاست پولی و طرحهای توسعه اقتصادی با حضور مدیران دولتی شرکت کردم. با این همه بیشتر اوقات را در سفر و گردش به اطراف ایران بودیم. آن زمان هنوز شاه در قدرت بود و احتمالاً در اوج قدرت. در آن شرایط، به ویژه از نگاه یک گردشگر در یک سفر کوتاه، همه چیز منظم و آرام بود. یک کنسرسیوم خارجی مهمترین منابع ایران، یعنی نفت را با همکاری یک شرکت دولتی مدیریت میکرد. این مشارکت تحت قراردادی بود که بر اساس آن، ایران 50 درصد از سود حاصله را دریافت میکرد. اغلب بخشهای اقتصاد در اختیار دولت بود اما بازارهای خصوصی در صنایع کوچک و خردهفروشی رونق گرفته بود.»
رز فریدمن از این سفر خاطره جالبی را بازگو کرده است: «ما را از تهران با ماشین به اصفهان بردند. شهری که معروف بود مرکز فرش و قالی است. مانند تمامی گردشگران ما هم از یک کارگاه فرشبافی بازدید کردیم. از آنچه میدیدیم شوکه شده بودیم. دستگاههای بافندگی بسیار بزرگی به طور عمودی کار گذاشته شده بود که احتمالاً شش یا هشت فوت و شاید هم بیشتر ارتفاع داشت. روی یک داربست مرتفع در بالای دستگاه، دخترانی مشغول به کار بودند که حتی به سن نوجوانی هم نرسیده بودند و به چشم من حدود هشتساله میآمدند. به ما گفتند که این دختران در زدن گرههای ظریف بسیار ماهرند و ساعتها روی آن داربست کار میکنند.
از اصفهان به شیراز رفتیم. شهری که ویرانههای پرسپولیس را در خود دارد. برای رفتن به محل ویرانههای پرسپولیس یک تاکسی اجاره کردیم، یک مرسدس بسیار قدیمی که البته بسیار خوب نگهداری شده بود. وقتی میلتون از راننده قیمت آن ماشین در بازار را پرسید، راننده عددی را گفت که با آن میشد همان موقع در آلمان یک مرسدس نو خرید. مثل این را قبلاً در هند هم دیده بودیم. ایران برای توسعه صنعت خودرو داخلی خود، تعرفهای بازدارنده روی واردات خودروهای خارجی وضع، و واردات خودروهای کارکرده را هم به شدت محدود کرده بود.» میلتون فریدمن در سال ۱۹۷۶، نوبل اقتصاد را به دلیل پژوهش بر تحلیل مصرف، نظریه و تاریخچه پولی و پیچیدگی سیاست پایدارسازی از آن خود کرد.
ناشر: تجارت فردا
✅ @karkhone
میلتون فریدمن نوبلیست اقتصاد که تاثیرگذارترین اقتصاددان قرن اخیر شناخته میشود به همراه همسرش رز فریدمن در سال 1970 به ایران سفر کردهاند. او در کتاب خاطراتش به این سفر اشاره کرده و نوشته است: «در سپتامبر 1970 به دعوت بانک مرکزی ایران سفری یکهفتهای به این کشور داشتیم. در ایران یک سخنرانی با عنوان «سیاستهای پولی در یک جامعه در حال توسعه» ایراد کردم که بانک مرکزی هم متعاقباً آن را در نشریه خود چاپ کرد. همچنین در چندین نشست بحث و بررسی در مورد سیاست پولی و طرحهای توسعه اقتصادی با حضور مدیران دولتی شرکت کردم. با این همه بیشتر اوقات را در سفر و گردش به اطراف ایران بودیم. آن زمان هنوز شاه در قدرت بود و احتمالاً در اوج قدرت. در آن شرایط، به ویژه از نگاه یک گردشگر در یک سفر کوتاه، همه چیز منظم و آرام بود. یک کنسرسیوم خارجی مهمترین منابع ایران، یعنی نفت را با همکاری یک شرکت دولتی مدیریت میکرد. این مشارکت تحت قراردادی بود که بر اساس آن، ایران 50 درصد از سود حاصله را دریافت میکرد. اغلب بخشهای اقتصاد در اختیار دولت بود اما بازارهای خصوصی در صنایع کوچک و خردهفروشی رونق گرفته بود.»
رز فریدمن از این سفر خاطره جالبی را بازگو کرده است: «ما را از تهران با ماشین به اصفهان بردند. شهری که معروف بود مرکز فرش و قالی است. مانند تمامی گردشگران ما هم از یک کارگاه فرشبافی بازدید کردیم. از آنچه میدیدیم شوکه شده بودیم. دستگاههای بافندگی بسیار بزرگی به طور عمودی کار گذاشته شده بود که احتمالاً شش یا هشت فوت و شاید هم بیشتر ارتفاع داشت. روی یک داربست مرتفع در بالای دستگاه، دخترانی مشغول به کار بودند که حتی به سن نوجوانی هم نرسیده بودند و به چشم من حدود هشتساله میآمدند. به ما گفتند که این دختران در زدن گرههای ظریف بسیار ماهرند و ساعتها روی آن داربست کار میکنند.
از اصفهان به شیراز رفتیم. شهری که ویرانههای پرسپولیس را در خود دارد. برای رفتن به محل ویرانههای پرسپولیس یک تاکسی اجاره کردیم، یک مرسدس بسیار قدیمی که البته بسیار خوب نگهداری شده بود. وقتی میلتون از راننده قیمت آن ماشین در بازار را پرسید، راننده عددی را گفت که با آن میشد همان موقع در آلمان یک مرسدس نو خرید. مثل این را قبلاً در هند هم دیده بودیم. ایران برای توسعه صنعت خودرو داخلی خود، تعرفهای بازدارنده روی واردات خودروهای خارجی وضع، و واردات خودروهای کارکرده را هم به شدت محدود کرده بود.» میلتون فریدمن در سال ۱۹۷۶، نوبل اقتصاد را به دلیل پژوهش بر تحلیل مصرف، نظریه و تاریخچه پولی و پیچیدگی سیاست پایدارسازی از آن خود کرد.
ناشر: تجارت فردا
✅ @karkhone
قول بدید فقط هوس نکنید. در دنیا اینجوری خودرو میفروشند...
بسیاری از شرکت های خودروسازی دنیا، محصولات خود را با وام های بلند مدت و سود پایین عرضه می کنند تا در یک بازار شدیدا رقابتی، مشتریان بیشتری جذب کنند. در چنین بازاری، مشتریان مجبور به شرکت در قرعه کشی یا طرح پیش فروش نیستند و به جای آنکه هزینه خودرو را قبل از تحویل بپردازند، در مدت چند سال پس از تحویل خودرو، پرداخت می کنند.
در آمریکا اکثر مردم برای خرید خودرو وامهایی با سود کمتر از پنج درصد دریافت می کنند (جزییات). به طور مثال برای یک ماشین ۲۰ هزار دلاری، مشتری می تواند در همان روز خرید ماشین، یک وام پنج ساله بگیرد، هر قسط ۳۸۰ دلار.
در ماه های اخیر و در پی فشارهای اقتصادی ناشی از کرونا، خودروسازها برای جذب بیشتر مشتریان و رقابت با سایر شرکت ها، شرایط وام را بیشتر از گذشته تسهیل کرده اند، از جمله:
- تعویق ۳ تا ۶ ماهه اقساط وام ماشین (Deferral)
- بخشیدن ۲ تا ۶ قسط از وام ماشین (Waived)
- وام با سود صفر درصد (برای مشتریان با سابقه بانکی بسیار خوب)
بومرنگ
✅ @karkhone
بسیاری از شرکت های خودروسازی دنیا، محصولات خود را با وام های بلند مدت و سود پایین عرضه می کنند تا در یک بازار شدیدا رقابتی، مشتریان بیشتری جذب کنند. در چنین بازاری، مشتریان مجبور به شرکت در قرعه کشی یا طرح پیش فروش نیستند و به جای آنکه هزینه خودرو را قبل از تحویل بپردازند، در مدت چند سال پس از تحویل خودرو، پرداخت می کنند.
در آمریکا اکثر مردم برای خرید خودرو وامهایی با سود کمتر از پنج درصد دریافت می کنند (جزییات). به طور مثال برای یک ماشین ۲۰ هزار دلاری، مشتری می تواند در همان روز خرید ماشین، یک وام پنج ساله بگیرد، هر قسط ۳۸۰ دلار.
در ماه های اخیر و در پی فشارهای اقتصادی ناشی از کرونا، خودروسازها برای جذب بیشتر مشتریان و رقابت با سایر شرکت ها، شرایط وام را بیشتر از گذشته تسهیل کرده اند، از جمله:
- تعویق ۳ تا ۶ ماهه اقساط وام ماشین (Deferral)
- بخشیدن ۲ تا ۶ قسط از وام ماشین (Waived)
- وام با سود صفر درصد (برای مشتریان با سابقه بانکی بسیار خوب)
بومرنگ
✅ @karkhone
اطلاعات شرکتهای تحریمشده امروز توسط اُفک پیرامون صنعت فولاد به شرح زیر است:
1. شرکت BETTER FUTURE GENERAL TRADING، مستقر در امارات متحده عربی (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
2. شرکت GLOBAL INDUSTRIAL AND ENGINEERING SUPPLY، مستقر در هنگکنگ (به موجب قانون منع اشاعه تسلیحاتی و آزادی ایران)
3. شرکت سنگ آهن مرکزی ایران، مستقر در ایران (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱)
4. شرکت فولاد متیل، مستقر در ایران، (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
5. شرکت PACIFIC STEEL FZE، مستقر در امارات متحده عربی (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
6. شرکت جهان فولاد سیرجان، مستقر در ایران (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱)
7. شرکت TARA STEEL TRADING GMBH، مستقر در آلمان (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
8. شرکت TUKA METAL TRADING DMCC، مستقر در امارات متحده عربی (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
✅ @karkhone
1. شرکت BETTER FUTURE GENERAL TRADING، مستقر در امارات متحده عربی (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
2. شرکت GLOBAL INDUSTRIAL AND ENGINEERING SUPPLY، مستقر در هنگکنگ (به موجب قانون منع اشاعه تسلیحاتی و آزادی ایران)
3. شرکت سنگ آهن مرکزی ایران، مستقر در ایران (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱)
4. شرکت فولاد متیل، مستقر در ایران، (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
5. شرکت PACIFIC STEEL FZE، مستقر در امارات متحده عربی (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
6. شرکت جهان فولاد سیرجان، مستقر در ایران (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱)
7. شرکت TARA STEEL TRADING GMBH، مستقر در آلمان (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
8. شرکت TUKA METAL TRADING DMCC، مستقر در امارات متحده عربی (طبق مفاد فرمان اجرایی شماره ۱۳۸۷۱، به بهانه ارتباط با شرکت فولاد مبارکه سپاهان)
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
چند روز پیش بود که این عکس رو در حساب شخصیم منتشر کردم و پرسیدم: اگر این کنگره دست شما بود کی رو دعوت میکردید و باهاش هم صحبت میشدید؟
از کودکان تا فعالان صنعت نساجی تا فعال حقوق بشر در جواب ها بود. البته باید بگم که عده ای هم ظن بر این برده بودند که این عکس رو در اینترنت سرچ کردم و منتشر کردم که باید بگم خیر اینطور نیست و شما میتونید با شرکت در برنامه ای که در حال تدوین اون هستیم یکی از صندلی های این تصویر رو با رعایت فاصله هوشمند برای خود کنید.
با آقای سید حمید حسینی عضو هیات مدیره اتاق مشترک و آقای رضازاده رایزن اسبق بازرگانی ایران در عراق برای حضور صحبت کردیم و یک ارائه جذاب هم مهمان آقای کاوه دلیری هستیم.
موضوعش؟ بهتون به زودی اطلاع میدیم ولی از شواهد باید بفهمید که درباره عراق هست.
اگر علاقهمند حضور در این برنامه هستید فرصت رو غنیمت بدونید و از هم اکنون اقدام به ثبت نام کنید.
راه های ارتباطی جهت ثبت نام:
@Gkarkhone
09128151326
زمان: هفته سوم تیرماه
✅ @karkhone
از کودکان تا فعالان صنعت نساجی تا فعال حقوق بشر در جواب ها بود. البته باید بگم که عده ای هم ظن بر این برده بودند که این عکس رو در اینترنت سرچ کردم و منتشر کردم که باید بگم خیر اینطور نیست و شما میتونید با شرکت در برنامه ای که در حال تدوین اون هستیم یکی از صندلی های این تصویر رو با رعایت فاصله هوشمند برای خود کنید.
با آقای سید حمید حسینی عضو هیات مدیره اتاق مشترک و آقای رضازاده رایزن اسبق بازرگانی ایران در عراق برای حضور صحبت کردیم و یک ارائه جذاب هم مهمان آقای کاوه دلیری هستیم.
موضوعش؟ بهتون به زودی اطلاع میدیم ولی از شواهد باید بفهمید که درباره عراق هست.
اگر علاقهمند حضور در این برنامه هستید فرصت رو غنیمت بدونید و از هم اکنون اقدام به ثبت نام کنید.
راه های ارتباطی جهت ثبت نام:
@Gkarkhone
09128151326
زمان: هفته سوم تیرماه
✅ @karkhone
به مناسبت اولین سالگرد درگذشت، وزیر قدرتمند اقتصاد در دهه 40
ماجرای گزارش سناتور کندی که به برکناری تدریجی عالیخانی توسط شاه منجر شد.
در آرشیو خاطرات سناتور کندی میخوانیم که میگوید گزارشها از حضور برخی افراد ملیگرا در رأس اقتصاد حکایت دارد. شاه از این گزارشها نگران شده بود که مبادا چنین افرادی جای او را بگیرند. از سویی دیگر عالیخانی به دلیل مقاومت در برابر خواستههای دربار مورد کینه شاه قرارگرفته بود
یکی از ویژگیهای مهم دکتر علینقی عالیخانی، وزیر اقتصاد دهه ۱۳۴۰، استقلال عمل او در مقابل دربار و تاکید بیش از اندازه بر دیدگاههای کارشناسی بود تا جایی که به تدریج از چشم شاه و اطرافیان افتاد.
دکتر علی اصغر سعیدی، پژوهشگر تاریخ صنعتی ایران، درباره عالیخانی میگوید:
تدوین یک منشور سازمانی از مهمترین اقدامات او و تیمش بود به طوری که حتی مجوز کارخانه سیمان در داخل محدوده شعاع ۱۲۰ متری تهران را به آقای معینیان بهعنوان رئیس دفتر مخصوص شاه نداد. تا جایی که شاه گفته بود “این دراز به ما هم مجوز نمیدهد!”
در موضوع اعطای مجوز مونتاژ خودرو «جیپ اخوان» نیز به شدت مخالفت کرد. بطوریکه نهایتا او را دور زدند و مجوز را مستقیما از شخص شاه گرفتند. علیخانی هم البته هیچ وقت به این قبیل افراد بها نمیداد.
رضا نیازمند، معاون علینقی عالیخانی درباره استقلال او در تصمیم گیری ها حتی در مقابل شاه، این چنین می گوید: روزی عالیخانی وارد دربار شد و دید یکی از کارمندان وزارت از دربار خارج میشود، از او سوال کرد: برای چه به آنجا آمدهای؟ او پاسخ داده که برای گزارش دهی به شاه آمده است. فردای آن روز عالیخانی او را برکنار کرد، اما در جلسه بعدی وزیر اقتصاد با شاه، محمدرضا به شدت وی را مواخذه کرد که در این کشور مردم نمی توانند شخصا به شاه گزارش دهند، اما عالیخانی از تصمیمش بر نگشت!
یکی از مسائل مهمی که باید مورد تحلیل قرار گیرد، نحوه برکناری او از وزارت اقتصاد و حذف تدریجیاش از نظام تصمیمگیری است. او در آن سالها در کار خودش موفق شده و کارآمدی خود را ثابت کرده بود. در آرشیو خاطرات سناتور کندی میخوانیم که میگوید گزارشها از حضور برخی افراد ملیگرا در رأس اقتصاد حکایت دارد.
شاه از این گزارشها نگران شده بود که مبادا چنین افرادی جای او را بگیرند. از سویی دیگر عالیخانی به دلیل مقاومت در برابر خواستههای دربار مورد کینه شاه قرارگرفته بود. این موارد سبب شد تا او بهتدریج از وزارت اقتصاد حذف شود و مدت کوتاهی ریاست دانشگاه تهران را بر عهده گیرد. پس از برکناری از دانشگاه تهران هم دیگر هیچ پست دولتی به او ندادند اما کماکان جلسات خود را با همان تیم کارشناسی خود و فعالان صنعتی ادامه میداد و آنها را راهنمایی میکرد.
✅ @karkhone
ماجرای گزارش سناتور کندی که به برکناری تدریجی عالیخانی توسط شاه منجر شد.
در آرشیو خاطرات سناتور کندی میخوانیم که میگوید گزارشها از حضور برخی افراد ملیگرا در رأس اقتصاد حکایت دارد. شاه از این گزارشها نگران شده بود که مبادا چنین افرادی جای او را بگیرند. از سویی دیگر عالیخانی به دلیل مقاومت در برابر خواستههای دربار مورد کینه شاه قرارگرفته بود
یکی از ویژگیهای مهم دکتر علینقی عالیخانی، وزیر اقتصاد دهه ۱۳۴۰، استقلال عمل او در مقابل دربار و تاکید بیش از اندازه بر دیدگاههای کارشناسی بود تا جایی که به تدریج از چشم شاه و اطرافیان افتاد.
دکتر علی اصغر سعیدی، پژوهشگر تاریخ صنعتی ایران، درباره عالیخانی میگوید:
تدوین یک منشور سازمانی از مهمترین اقدامات او و تیمش بود به طوری که حتی مجوز کارخانه سیمان در داخل محدوده شعاع ۱۲۰ متری تهران را به آقای معینیان بهعنوان رئیس دفتر مخصوص شاه نداد. تا جایی که شاه گفته بود “این دراز به ما هم مجوز نمیدهد!”
در موضوع اعطای مجوز مونتاژ خودرو «جیپ اخوان» نیز به شدت مخالفت کرد. بطوریکه نهایتا او را دور زدند و مجوز را مستقیما از شخص شاه گرفتند. علیخانی هم البته هیچ وقت به این قبیل افراد بها نمیداد.
رضا نیازمند، معاون علینقی عالیخانی درباره استقلال او در تصمیم گیری ها حتی در مقابل شاه، این چنین می گوید: روزی عالیخانی وارد دربار شد و دید یکی از کارمندان وزارت از دربار خارج میشود، از او سوال کرد: برای چه به آنجا آمدهای؟ او پاسخ داده که برای گزارش دهی به شاه آمده است. فردای آن روز عالیخانی او را برکنار کرد، اما در جلسه بعدی وزیر اقتصاد با شاه، محمدرضا به شدت وی را مواخذه کرد که در این کشور مردم نمی توانند شخصا به شاه گزارش دهند، اما عالیخانی از تصمیمش بر نگشت!
یکی از مسائل مهمی که باید مورد تحلیل قرار گیرد، نحوه برکناری او از وزارت اقتصاد و حذف تدریجیاش از نظام تصمیمگیری است. او در آن سالها در کار خودش موفق شده و کارآمدی خود را ثابت کرده بود. در آرشیو خاطرات سناتور کندی میخوانیم که میگوید گزارشها از حضور برخی افراد ملیگرا در رأس اقتصاد حکایت دارد.
شاه از این گزارشها نگران شده بود که مبادا چنین افرادی جای او را بگیرند. از سویی دیگر عالیخانی به دلیل مقاومت در برابر خواستههای دربار مورد کینه شاه قرارگرفته بود. این موارد سبب شد تا او بهتدریج از وزارت اقتصاد حذف شود و مدت کوتاهی ریاست دانشگاه تهران را بر عهده گیرد. پس از برکناری از دانشگاه تهران هم دیگر هیچ پست دولتی به او ندادند اما کماکان جلسات خود را با همان تیم کارشناسی خود و فعالان صنعتی ادامه میداد و آنها را راهنمایی میکرد.
✅ @karkhone
دنیای امروز، دنیای پر سرعت و پر رقابتی است. سرعت رشد کسب و کارها و شدت رقابت در یک صنعت یا شاخه ای از کسب و کارها به قدری زیاد شده است که باید برای برنده شدن درفضای رقابتی از هر فرصت و ابزاری استفاده کرد.
دوره مهارت آموزی مارکتینگ با این هدف طراحی شده است که اطلاعات حوزه مارکتینگ را به صورت طبقه بندی شده و کاربردی یاد بگیرید و بتوانید بعد از گذراندن دوره سریع جذب بازار کار شوید و یا کسب و کار خودتان را ارتقاء بخشید.
شروع دوره: دوشنبه 16 تیرماه 99
اطلاعات بیشتر: https://bit.ly/3dmdpvT
برای ثبت نام و کسب اطلاعات بیشتر میتوانید با شماره تماس ۰۹۰۵۳۷۸۵۰۵۸ در تماس باشید.
@tehran_marketing
دوره مهارت آموزی مارکتینگ با این هدف طراحی شده است که اطلاعات حوزه مارکتینگ را به صورت طبقه بندی شده و کاربردی یاد بگیرید و بتوانید بعد از گذراندن دوره سریع جذب بازار کار شوید و یا کسب و کار خودتان را ارتقاء بخشید.
شروع دوره: دوشنبه 16 تیرماه 99
اطلاعات بیشتر: https://bit.ly/3dmdpvT
برای ثبت نام و کسب اطلاعات بیشتر میتوانید با شماره تماس ۰۹۰۵۳۷۸۵۰۵۸ در تماس باشید.
@tehran_marketing
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کبریت بی خطر "توکّلي"
در این فُتوفیلم تعدادی از تولیدات این کارخانه را در كنار عكسهايي از محمدتقي توكلي، مشاهده می کنید.
فرزند محمد تقی توکلی و نوه حاج تقی کبریت ساز از اعضا افتخاری انجمن کلکسیون داران کبریت کشور است و در مجموعه خانواده توکلی بیش از ۲۰ هزار قوطی کبریت وجود دارد.
✅ @karkhone
در این فُتوفیلم تعدادی از تولیدات این کارخانه را در كنار عكسهايي از محمدتقي توكلي، مشاهده می کنید.
فرزند محمد تقی توکلی و نوه حاج تقی کبریت ساز از اعضا افتخاری انجمن کلکسیون داران کبریت کشور است و در مجموعه خانواده توکلی بیش از ۲۰ هزار قوطی کبریت وجود دارد.
✅ @karkhone
روایت داستان زندگی آدمهای معمولی چه اهمیتی دارد؟
شرحي بر يك عكس از روستائيان آفتاب نشينِ باخرز
قاسم خرمي
این روزها، وقتی به این قبیل تصاویر قدیمی و دسته جمعی در کتب، مجلات و یا شبکه های اینترنتی نگاه میکنیم، معمولا چنین اسامی و عباراتی در حاشیه یا در توضیح آن نوشته شده است:
« از راست به چپ در ردیف دوم ایستاده: محمد علی ذکاالملک فروغی، علی اکبر داور، علی اصغر حکمت، سید حسن تقی زاده، سعید نفیسی، نفر بعدی ناشناس احتمالا ابراهیم پور داود…
«از چپ به راست نشسته: حمید عنایت، احسان طبری، خلیل ملکی، ایستاده کنار ملکی جلال آل احمد، جوان قدبلند سبیلو سیاوش کسرایی، فرد پشت به تصویر محمود دولت آبادی و پسر بچه ایستاده سعید سلطان پور……
اینگونه نام بردن از نخبگان و نام آشنایان، البته رسم نیکویی است. همه اینها جدای از افکار متفاوتشان بخشی از هویت فرهنگی ما محسوب میشوند و اگر روزی دیدیم که فرزندانمان از عکسهایی که به آنها نشان میدهیم، کسی را نمی شناسند، بدانیم که آغاز گسست و انحطاط تاریخی ماست.
این درباره افراد شاخص و معروف بود، اما ثبت و شرح زندگی فردی و اجتماعی آدم های معمولی و ناشناخته چه می شود؟
مثلا این عکس که اینجا مشاهده میکنید، با همه آن تصاویر مندرج در کتابها و رسانهها متفاوت است. جمعی از اهالی آفتاب نشین روستای سلطان آباد باخرز از شهرهای شرقی خراسان رضوی که حدود ۳۵ یا ۴۰ سال پیش، احتمالا در یک روز پاییزی کنار دیوار قرار گرفته و تصویری جمعی را ثبت کردهاند تا به قول محمود دولت آبادی بگویند: بالاخره «ما نیز مردمی هستیم»!؛ از وقایعی که به ندرت روی میدهد. این شاید تنها عکس به جای مانده از افراد حاضر در این قاب باشد.
شک ندارم که هیچ کدام شما، هیچ کدام از این افراد را نمی شناسید! حتی نسل های جدید ترِ همان روستا، دیگر خیلی از افراد درون این تصویر که بعضا روی در خاک کشیدهاند، را به خاطر ندارند! من اما همه آنها را فرد به فرد میشناسم و میدانم که زندگی هر کدام از آنها داستانی دارد.
داستانی از رنجی بی پایان، تلاشهای بیوقفهای که اغلب به جایی نمیرسید و اندک خوشی هایی که مایه حیات و بقاء بود. بیشتر آنهایی که به آن دیوار تکیه دادهاند، فرصتی برای سوادآموزی و تحرک اجتماعی نداشتند، اما به قول مارتین لوترکینگ «هر کدام آنها رویایی داشتند»! که در تحقق آن رویا، بخشی از تاریخ محلی پیرامون خود و تکهای از تاریخ اجتماعی ما را شکل دادهاند.
تصویر نفر اول در ردیف نشسته و از چپ به راست متعلق به اوستا اکبر عبداللهی است که به عنوان یک معمار محلی اغلب ساختمانهای مسکونی شهرک شهید بهشتی فعلی که جایگزین روستای قدیمی سلطان آباد شده است، را او به دست خود ساخت. او پدر شهید هم بود که فرزندش، بخشی از حماسه و افتخار ملی ما در دفاع از میهن را رقم زده است.
تصویر نفر اول ایستاده از سمت راست، عیسی خوافی است که عمری را در کوره پزخانههای آجر پزی تهران، خشت مالید. عیسی و دیگران در تمام برج های بلند مرتبه تهران، لااقل به اندازه یک آجر سهیمند.
اگر روزی کار به برداشتن دیوارها و حصارهای تهران رسید، یادتان باشد که از مردم روستای سلطان آباد و نیمی از مردم روستاهای باخرز کمک بگیرید! تمام آجرها و دیوارهای ضخیم از رم آنها فروخواهند ریخت!
نفر وسط ایستاده که دست در جیب دارد، اوستا محمود، آسیابان روستا است که بدون او و آسیابش گندمی به نانی بدل نمیشد و از گلویی فرو نمیرفت. او می داند که ارزش یک مَن آرد، چند لیتر عرق پیشانی است.
از راست به چپ، نفر چهارم ایستاده که دستها را زیر بغل گرفته است، خان آقای نوروزی است که چهار دهه شوفر مینی بوس روستا بود. من شاهد تلف شدن عمر او بودهام، چرا که هر روز نیمی از وقت او صرف رانندگی و حمل مسافر به تربت جام و نیم دیگر صرف تعمیر مینی بوس بنز خاور دست دوم شد. او تکان خورده ترین فردِ جادههای خاکی و ناهموار باخرز است.
بقیه افراد در تصویر نیز هر کدام داستان جداگانه دارند، اما فصل مشترک قصه زندگی تمام آنها، «از یاد رفتگی» است. هیچ کس درباره آنها چیزی ننوشت و این عکس جمعی بر دیوار هیچ موزهای نقش نيست.
در حالیکه بخش بزرگی از تاریخ اجتماعی ایران امروز ما ،همین تقلای مردمان گمنام و معمولی برای زنده ماندن و خلق زندگی شرافتمندانه در فضای نابرابر و ظالمانه است.
می گویند تاریخ را همواره قوم پیروز نوشته اند، بیاییم بیرون از جدالها، قدری هم در باره زندگی و زمانه آدم هایی بنویسیم که موضوع هیچ جنگی نبوده اند! مثل مردم روستاهای باخرز، تایباد، صالح آباد و تربت جام. ما برای بودن، ماندن و جلو رفتن به تاریخ محلی و اجتماعی خودمان نیاز داریم.
✅ @karkhone
شرحي بر يك عكس از روستائيان آفتاب نشينِ باخرز
قاسم خرمي
این روزها، وقتی به این قبیل تصاویر قدیمی و دسته جمعی در کتب، مجلات و یا شبکه های اینترنتی نگاه میکنیم، معمولا چنین اسامی و عباراتی در حاشیه یا در توضیح آن نوشته شده است:
« از راست به چپ در ردیف دوم ایستاده: محمد علی ذکاالملک فروغی، علی اکبر داور، علی اصغر حکمت، سید حسن تقی زاده، سعید نفیسی، نفر بعدی ناشناس احتمالا ابراهیم پور داود…
«از چپ به راست نشسته: حمید عنایت، احسان طبری، خلیل ملکی، ایستاده کنار ملکی جلال آل احمد، جوان قدبلند سبیلو سیاوش کسرایی، فرد پشت به تصویر محمود دولت آبادی و پسر بچه ایستاده سعید سلطان پور……
اینگونه نام بردن از نخبگان و نام آشنایان، البته رسم نیکویی است. همه اینها جدای از افکار متفاوتشان بخشی از هویت فرهنگی ما محسوب میشوند و اگر روزی دیدیم که فرزندانمان از عکسهایی که به آنها نشان میدهیم، کسی را نمی شناسند، بدانیم که آغاز گسست و انحطاط تاریخی ماست.
این درباره افراد شاخص و معروف بود، اما ثبت و شرح زندگی فردی و اجتماعی آدم های معمولی و ناشناخته چه می شود؟
مثلا این عکس که اینجا مشاهده میکنید، با همه آن تصاویر مندرج در کتابها و رسانهها متفاوت است. جمعی از اهالی آفتاب نشین روستای سلطان آباد باخرز از شهرهای شرقی خراسان رضوی که حدود ۳۵ یا ۴۰ سال پیش، احتمالا در یک روز پاییزی کنار دیوار قرار گرفته و تصویری جمعی را ثبت کردهاند تا به قول محمود دولت آبادی بگویند: بالاخره «ما نیز مردمی هستیم»!؛ از وقایعی که به ندرت روی میدهد. این شاید تنها عکس به جای مانده از افراد حاضر در این قاب باشد.
شک ندارم که هیچ کدام شما، هیچ کدام از این افراد را نمی شناسید! حتی نسل های جدید ترِ همان روستا، دیگر خیلی از افراد درون این تصویر که بعضا روی در خاک کشیدهاند، را به خاطر ندارند! من اما همه آنها را فرد به فرد میشناسم و میدانم که زندگی هر کدام از آنها داستانی دارد.
داستانی از رنجی بی پایان، تلاشهای بیوقفهای که اغلب به جایی نمیرسید و اندک خوشی هایی که مایه حیات و بقاء بود. بیشتر آنهایی که به آن دیوار تکیه دادهاند، فرصتی برای سوادآموزی و تحرک اجتماعی نداشتند، اما به قول مارتین لوترکینگ «هر کدام آنها رویایی داشتند»! که در تحقق آن رویا، بخشی از تاریخ محلی پیرامون خود و تکهای از تاریخ اجتماعی ما را شکل دادهاند.
تصویر نفر اول در ردیف نشسته و از چپ به راست متعلق به اوستا اکبر عبداللهی است که به عنوان یک معمار محلی اغلب ساختمانهای مسکونی شهرک شهید بهشتی فعلی که جایگزین روستای قدیمی سلطان آباد شده است، را او به دست خود ساخت. او پدر شهید هم بود که فرزندش، بخشی از حماسه و افتخار ملی ما در دفاع از میهن را رقم زده است.
تصویر نفر اول ایستاده از سمت راست، عیسی خوافی است که عمری را در کوره پزخانههای آجر پزی تهران، خشت مالید. عیسی و دیگران در تمام برج های بلند مرتبه تهران، لااقل به اندازه یک آجر سهیمند.
اگر روزی کار به برداشتن دیوارها و حصارهای تهران رسید، یادتان باشد که از مردم روستای سلطان آباد و نیمی از مردم روستاهای باخرز کمک بگیرید! تمام آجرها و دیوارهای ضخیم از رم آنها فروخواهند ریخت!
نفر وسط ایستاده که دست در جیب دارد، اوستا محمود، آسیابان روستا است که بدون او و آسیابش گندمی به نانی بدل نمیشد و از گلویی فرو نمیرفت. او می داند که ارزش یک مَن آرد، چند لیتر عرق پیشانی است.
از راست به چپ، نفر چهارم ایستاده که دستها را زیر بغل گرفته است، خان آقای نوروزی است که چهار دهه شوفر مینی بوس روستا بود. من شاهد تلف شدن عمر او بودهام، چرا که هر روز نیمی از وقت او صرف رانندگی و حمل مسافر به تربت جام و نیم دیگر صرف تعمیر مینی بوس بنز خاور دست دوم شد. او تکان خورده ترین فردِ جادههای خاکی و ناهموار باخرز است.
بقیه افراد در تصویر نیز هر کدام داستان جداگانه دارند، اما فصل مشترک قصه زندگی تمام آنها، «از یاد رفتگی» است. هیچ کس درباره آنها چیزی ننوشت و این عکس جمعی بر دیوار هیچ موزهای نقش نيست.
در حالیکه بخش بزرگی از تاریخ اجتماعی ایران امروز ما ،همین تقلای مردمان گمنام و معمولی برای زنده ماندن و خلق زندگی شرافتمندانه در فضای نابرابر و ظالمانه است.
می گویند تاریخ را همواره قوم پیروز نوشته اند، بیاییم بیرون از جدالها، قدری هم در باره زندگی و زمانه آدم هایی بنویسیم که موضوع هیچ جنگی نبوده اند! مثل مردم روستاهای باخرز، تایباد، صالح آباد و تربت جام. ما برای بودن، ماندن و جلو رفتن به تاریخ محلی و اجتماعی خودمان نیاز داریم.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
برگي از یادداشت های اسدالله عَلَم، دوشنبه ١٠ تير ١٣٥٣
از نطق ويلسون تا كشف قرادادهای مضحك
صبح شرفیاب شدم. شاهنشاه اظهار مرحمت و خوشوقتی کردند که زود حالم خوب شده. نزدیک دو ساعت شرفیاب بودم، خیلی کارها زیاد جمع شده بود.
از مسائل مهم این که شاهنشاه فرمودند: نطق دیشب ویلسون نخست وزیر انگلیس را در کنگره سوسیالیستها شنیدی؟
عرض کردم: بلی شنیدم فرمودند: غلطهای زیادی در خصوص قیمت نفت کرده بود که باید پایین بیاید، از کیسینجر(سياستمدار و ديپلمات آمريكايي) تقلید می کند.
عرض کردم: به هر صورت حرف ما حساب است. مي گوييم شما قیمت مواد ساخته شده را ظرف چند سال اخیر چه قدر بالا برده اید؟
قیمت نفت را هم روی آن حساب کنید.فرمودند: گوش شنوا ندارند.
عرایض سفیر انگلیس را عرض کردم، از جمله در خصوص ساختمان کارخانه اسلحه سازی اصفهان که کار عقب است.
هم چنین عرایض سفیر آمریکا را در مورد خرید گندم بانک عمران (چون وسیله برادرش انجام می پذیرد) و این که عرض کرد من چون برادرم آلوده است، دست به این کار نمیزنم. اما حق با اینهاست.
فرمودند: دستوراتی به دولت دادم. عرض کردم: کار بانک عمران که غلط نبود. فرمودند: قراردادهای مضحک که به هر صورت داشته اند یعنی متن قرارداد خط خوردگی دارد.
عرض کردم: بعید است. فرمودند: دولت این طور می گوید. عرض کردم: سفير شوروی مرا به شام دعوت کرده.
فرمودند: قبول کن، با آن که حاضر به اضافه کردن قیمت گاز نشده اند. عرض کردم: مجبورند بالأخره قبول کنند، حالا شیر گاز در دست ماست.
در مورد امیرهوشنگ(امير هوشنگو دولو؛ از منتقدان پهلوي) باز مدتی صحبت شد و خندیدیم. بعد مرخص شده به کارهای همه روزه و ملاقاتهاگذشت.
✅ @karkhone
از نطق ويلسون تا كشف قرادادهای مضحك
صبح شرفیاب شدم. شاهنشاه اظهار مرحمت و خوشوقتی کردند که زود حالم خوب شده. نزدیک دو ساعت شرفیاب بودم، خیلی کارها زیاد جمع شده بود.
از مسائل مهم این که شاهنشاه فرمودند: نطق دیشب ویلسون نخست وزیر انگلیس را در کنگره سوسیالیستها شنیدی؟
عرض کردم: بلی شنیدم فرمودند: غلطهای زیادی در خصوص قیمت نفت کرده بود که باید پایین بیاید، از کیسینجر(سياستمدار و ديپلمات آمريكايي) تقلید می کند.
عرض کردم: به هر صورت حرف ما حساب است. مي گوييم شما قیمت مواد ساخته شده را ظرف چند سال اخیر چه قدر بالا برده اید؟
قیمت نفت را هم روی آن حساب کنید.فرمودند: گوش شنوا ندارند.
عرایض سفیر انگلیس را عرض کردم، از جمله در خصوص ساختمان کارخانه اسلحه سازی اصفهان که کار عقب است.
هم چنین عرایض سفیر آمریکا را در مورد خرید گندم بانک عمران (چون وسیله برادرش انجام می پذیرد) و این که عرض کرد من چون برادرم آلوده است، دست به این کار نمیزنم. اما حق با اینهاست.
فرمودند: دستوراتی به دولت دادم. عرض کردم: کار بانک عمران که غلط نبود. فرمودند: قراردادهای مضحک که به هر صورت داشته اند یعنی متن قرارداد خط خوردگی دارد.
عرض کردم: بعید است. فرمودند: دولت این طور می گوید. عرض کردم: سفير شوروی مرا به شام دعوت کرده.
فرمودند: قبول کن، با آن که حاضر به اضافه کردن قیمت گاز نشده اند. عرض کردم: مجبورند بالأخره قبول کنند، حالا شیر گاز در دست ماست.
در مورد امیرهوشنگ(امير هوشنگو دولو؛ از منتقدان پهلوي) باز مدتی صحبت شد و خندیدیم. بعد مرخص شده به کارهای همه روزه و ملاقاتهاگذشت.
✅ @karkhone
تا ثریا می رود دیوار کج
تلویزیون در مستندی به نام «در انتظار تدبیر» خواستار تدبیر دولت برای صادرات گوجه فرنگی و پیاز شده است.
مستند تلویزیون با انعکاس تصویر محصولات گوجه و پیاز بر زمین مانده کشاورزان در جنوب کرمان و وانت های پر از محصول گوجه و پیاز و بدون مشتری اغاز می شود و با ارائه راه حل ادامه می یابد. کلیدواژه ای که بیش از هر چیزی و بارها تکرار می شود صادرات است.
مشکل امسال مازاد گوجه و پیاز در ایران از وقتی شروع شد که صادرات ان به عراق به علت بسته شدن مرزها ناشی از کرونا قطع شد. هم زمان ایران در وصول مطالبات دلاری خود از عراق هم با مشکل روبروست و همین کمبود ارز موجب افزایش قیمت دلار از ۱۲ هزار تومان به ۲۰ هزار تومان و اختلال در واردات کالاهای اساسی کشاورزی همچون دانه های روغنی و کنجاله شده طوری که دیگر اجزای امنیت غذایی کشور همچون تولید مرغ را هم به خطر انداخته است.
امسال قرار است ۱۴ میلیارد دلار محصولات اساسی و استراتژیک کشاورزی وارد شود در حالی که سیاست های کلی کشاورزی و همچنین اقتصاد مقاومتی، دولت را مکلف کرده است تا کشور را از واردات این محصولات بی نیاز کند. ابلاغ این سیاست کلی اگرچه به صورت قانونی در سال 91 صورت گرفته است اما خودکفایی در محصولات اساسی کشاورزی از ارمان های نخستین در انقلاب اسلامی بوده و در سخنان امام هم بارها بر ان تاکید شده و در دولت های مختلف برای ان مثلا برنامه ریزی پنج ساله و ده ساله شده است!
براساس ماده 31 قانون برنامه ششم دولت موظف بوده است برای تحقق سیاست های کلی فوق الذکر تا پایان سال 1400 در محصولات اساسی کشاورزی خودکفا شود.
خودکفایی ۹۵ درصدی در محصولات استراتژیک کشاورزی به میزان ۱۴ میلیارد دلار جایی برای تولید با هدف صادرات گوجه و پیاز و خیار و هندوانه باقی نمی گذارد! یکی از علل وضعیت امروز بازار ایران و کمبود ارز، خوش بینی گذشته به صادرات خیار و گوجه و پیاز و هندوانه و امثال ان است.
صداوسیمایی که باید سیاست کلی نظام برای امنیت غذایی را به گفتمان عمومی جامعه تبدیل و پیشرفت ان را براساس اسناد نظام پیگیری و نظارت می کرده است مبلغ صادرات گوجه و خیار شده است!
اگر از من بپرسند که مشکل اقتصاد ایران کجاست می گویم فرهنگ و رسانه! فاصله راه حل های موجود مشکلات اقتصاد ایران که در سیاست های کلی و برنامه ها و قوانین کشور مدون شده است با باورهای عمومی رایج در کشور بسیار فاحش است و عمده این شکاف، نتیجه بی سیاستی و بی مدیریتی در صداوسیماست. رسانه بدون سند سیاست کلی و اولویت های مبتنی بر قانون، قطار اقتصاد ایران را از ریل خارج و یا سرعت ان را دچار کندی و نوسان می کند و تجربه نشان داده است که عاقبت ژورنالیست های چنین رسانه هایی، حیرت و ناامیدی و سرنوشت مدیران و سیاستمداران ان، نامه های سرگشاده طلبکار از رهبری و نظام است:
خشت اول چون نهاد معمار کج
تا ثریا می رود دیوار کج
✅ @karkhone
تلویزیون در مستندی به نام «در انتظار تدبیر» خواستار تدبیر دولت برای صادرات گوجه فرنگی و پیاز شده است.
مستند تلویزیون با انعکاس تصویر محصولات گوجه و پیاز بر زمین مانده کشاورزان در جنوب کرمان و وانت های پر از محصول گوجه و پیاز و بدون مشتری اغاز می شود و با ارائه راه حل ادامه می یابد. کلیدواژه ای که بیش از هر چیزی و بارها تکرار می شود صادرات است.
مشکل امسال مازاد گوجه و پیاز در ایران از وقتی شروع شد که صادرات ان به عراق به علت بسته شدن مرزها ناشی از کرونا قطع شد. هم زمان ایران در وصول مطالبات دلاری خود از عراق هم با مشکل روبروست و همین کمبود ارز موجب افزایش قیمت دلار از ۱۲ هزار تومان به ۲۰ هزار تومان و اختلال در واردات کالاهای اساسی کشاورزی همچون دانه های روغنی و کنجاله شده طوری که دیگر اجزای امنیت غذایی کشور همچون تولید مرغ را هم به خطر انداخته است.
امسال قرار است ۱۴ میلیارد دلار محصولات اساسی و استراتژیک کشاورزی وارد شود در حالی که سیاست های کلی کشاورزی و همچنین اقتصاد مقاومتی، دولت را مکلف کرده است تا کشور را از واردات این محصولات بی نیاز کند. ابلاغ این سیاست کلی اگرچه به صورت قانونی در سال 91 صورت گرفته است اما خودکفایی در محصولات اساسی کشاورزی از ارمان های نخستین در انقلاب اسلامی بوده و در سخنان امام هم بارها بر ان تاکید شده و در دولت های مختلف برای ان مثلا برنامه ریزی پنج ساله و ده ساله شده است!
براساس ماده 31 قانون برنامه ششم دولت موظف بوده است برای تحقق سیاست های کلی فوق الذکر تا پایان سال 1400 در محصولات اساسی کشاورزی خودکفا شود.
خودکفایی ۹۵ درصدی در محصولات استراتژیک کشاورزی به میزان ۱۴ میلیارد دلار جایی برای تولید با هدف صادرات گوجه و پیاز و خیار و هندوانه باقی نمی گذارد! یکی از علل وضعیت امروز بازار ایران و کمبود ارز، خوش بینی گذشته به صادرات خیار و گوجه و پیاز و هندوانه و امثال ان است.
صداوسیمایی که باید سیاست کلی نظام برای امنیت غذایی را به گفتمان عمومی جامعه تبدیل و پیشرفت ان را براساس اسناد نظام پیگیری و نظارت می کرده است مبلغ صادرات گوجه و خیار شده است!
اگر از من بپرسند که مشکل اقتصاد ایران کجاست می گویم فرهنگ و رسانه! فاصله راه حل های موجود مشکلات اقتصاد ایران که در سیاست های کلی و برنامه ها و قوانین کشور مدون شده است با باورهای عمومی رایج در کشور بسیار فاحش است و عمده این شکاف، نتیجه بی سیاستی و بی مدیریتی در صداوسیماست. رسانه بدون سند سیاست کلی و اولویت های مبتنی بر قانون، قطار اقتصاد ایران را از ریل خارج و یا سرعت ان را دچار کندی و نوسان می کند و تجربه نشان داده است که عاقبت ژورنالیست های چنین رسانه هایی، حیرت و ناامیدی و سرنوشت مدیران و سیاستمداران ان، نامه های سرگشاده طلبکار از رهبری و نظام است:
خشت اول چون نهاد معمار کج
تا ثریا می رود دیوار کج
✅ @karkhone
از تهران نو تا آبعلی و مرودشت (بخش اول)
نگاهی به زندگی و زمانه "محسن آزمایش"، كارآفرين و بنيانگذار كارخانه "آزمايش"
محسن اشتهاردیان(آزمایش) متولد سال ١٣٠٤ در تهران؛ صنعتگر و کارآفرینی بود که بدون ارث پدری و سرمایه اولیه کارش را از شاگردی در بازار تهران آغاز کرد.
او در یازده سالگی شاگرد یک آهنگر در تهران شد و از همان موقع با تلاش و کوشش توانست توجه صاحب کارگاه را به خود جلب کند و مزدی معادل یک تومان در هفته برای او در نظر گرفته شد.
مدت ها در کارگاه های کوچک کار کرد و سرمایه های اندکش را جمع کرد تا روزی بتواند کار بزرگی انجام دهد.
در نوجوانی پدرش را که روحانی بود، از دست داد و هزینه های خانواده پس از مرگ پدر بر دوش او قرار گرفت.وی بخت این را نداشت که بتواند تحصیلات خود را از کلاس چهارم فراتر ببرد و دیگر از آموزش رسمی برخوردار نشد.
او از نظر خانوادگی دارای موقعیت اقتصادی برجسته ای نبود و شرایط یادگیریِ تجربی و آموختن آموزش های لازم اقتصادی و شیوه های تولید درآمد را در حجره یا شرکت پدر و اعضای خانواده نداشت.
او سرانجام در سال ۱۳۱۸ با ۱۴۰ تومان پس انداز و انعام دریافتی از آخرین استادکار خود، مغازه کوچکی در خیابان عین الدوله خرید.
باتوجه به اینکه طی ٧ سال در آهنگری مهارت و تخصص خوبی به دست آورده بود، در کارگاه خود به ساخت در و پنجره مشغول شد و سرمایه اش اندک اندک افزایش یافت.
او صبح تا غروب در کارگاه کار می کرد تا اندوخته ای به دست آورد و با آن پایه های زندگی مادر، برادر و خواهرانش را تامین نماید. محسن توانست در این راه اعتماد بسیاری از اطرافیان را به خودش جلب کند.
اعتبار و اعتمادی که به او کمک کرد با سرمایه کم به سرمایه گذاری و فعالیت در سایر حوزه ها مشغول شود. اهمیت سرمایه و مهارت در تامین درآمد را طی شش تا هفت سال فراگرفت.
در سال ۱۳۲۱ در حالی که هفده سال داشت با یکی از خویشاوندانش خود به نام بتول عاصمی ازدواج نمود.
در سال ١٣٢٩ در حالی که فکر می کرد اشتهاردیان فامیلی جذاب نیست، روانه ثبت احوال شد و نام خانوادگی خود را به «آزمایش» تغییر داد و بعد از آن روز «محسن آزمایش» بود.
محسن که بسیار علاقه مند بود تا خانواده ای بزرگ تشکیل دهد از ازدواج با بتول صاحب فرزندی نشد.
در سال ١٣٣٧ به پیشنهاد همسرش با یکی از خویشاوندانش مجددا ازدواج نمود. بتول عاصمی تصمیم گرفت تا با این ازدواج پایه های زندگی خود و محسن را قوی تر از گذشته کند.
فرزانه سیمن پور ۱۵ سال بیشتر نداشت که به عقد محسن در آمد.
پسری به نام امیرمسعود، متولد سال ١٣٣٩ و سه دختر به نام مژگان متولد ١٣٤٠، نادی ١٣٤٤ و نازنین١٣٤٩ حاصل ازدواج محسن آزمایش با فرزانه سیمینپور بود.
با توجه به اینکه در آغاز سال ۱۳۳۰ لوله کشی شهر تهران مورد توجه جدی دولت و شهرداری قرار گرفت.
اکثر کارهای آن در تاسیس لوله کشی آب، مثل کندن کوچه ها و خیابان ها، انشعابات آب، ساخت لوله آب، تاسیسات و انبار و... از طریق مناقصه به پیمانکاران خصوصی واگذار می شد.
محسن آزمایش نیز در برخی از این
مناقصه ها مشارکت فعال داشت. وی توانست اجرای برخی از این فعالیت ها را به دست آورد.
همچنین در اواسط سال های سی، به ساخت صندلی فلزی و مبل در شرق تهران روی آورد.وی برخی از این صندلی های ساخت کارگاهش را به سازنده اتاق اتوبوس در ایران نیز می فروخت.
در کنار ساخت صندلی، کارگاهی برای آبکاری داشت. در این کارگاه به بهترین نحو، صندلی و سایر وسایل ساخت فلزی آبکاری می شدند.
✅ @karkhone
نگاهی به زندگی و زمانه "محسن آزمایش"، كارآفرين و بنيانگذار كارخانه "آزمايش"
محسن اشتهاردیان(آزمایش) متولد سال ١٣٠٤ در تهران؛ صنعتگر و کارآفرینی بود که بدون ارث پدری و سرمایه اولیه کارش را از شاگردی در بازار تهران آغاز کرد.
او در یازده سالگی شاگرد یک آهنگر در تهران شد و از همان موقع با تلاش و کوشش توانست توجه صاحب کارگاه را به خود جلب کند و مزدی معادل یک تومان در هفته برای او در نظر گرفته شد.
مدت ها در کارگاه های کوچک کار کرد و سرمایه های اندکش را جمع کرد تا روزی بتواند کار بزرگی انجام دهد.
در نوجوانی پدرش را که روحانی بود، از دست داد و هزینه های خانواده پس از مرگ پدر بر دوش او قرار گرفت.وی بخت این را نداشت که بتواند تحصیلات خود را از کلاس چهارم فراتر ببرد و دیگر از آموزش رسمی برخوردار نشد.
او از نظر خانوادگی دارای موقعیت اقتصادی برجسته ای نبود و شرایط یادگیریِ تجربی و آموختن آموزش های لازم اقتصادی و شیوه های تولید درآمد را در حجره یا شرکت پدر و اعضای خانواده نداشت.
او سرانجام در سال ۱۳۱۸ با ۱۴۰ تومان پس انداز و انعام دریافتی از آخرین استادکار خود، مغازه کوچکی در خیابان عین الدوله خرید.
باتوجه به اینکه طی ٧ سال در آهنگری مهارت و تخصص خوبی به دست آورده بود، در کارگاه خود به ساخت در و پنجره مشغول شد و سرمایه اش اندک اندک افزایش یافت.
او صبح تا غروب در کارگاه کار می کرد تا اندوخته ای به دست آورد و با آن پایه های زندگی مادر، برادر و خواهرانش را تامین نماید. محسن توانست در این راه اعتماد بسیاری از اطرافیان را به خودش جلب کند.
اعتبار و اعتمادی که به او کمک کرد با سرمایه کم به سرمایه گذاری و فعالیت در سایر حوزه ها مشغول شود. اهمیت سرمایه و مهارت در تامین درآمد را طی شش تا هفت سال فراگرفت.
در سال ۱۳۲۱ در حالی که هفده سال داشت با یکی از خویشاوندانش خود به نام بتول عاصمی ازدواج نمود.
در سال ١٣٢٩ در حالی که فکر می کرد اشتهاردیان فامیلی جذاب نیست، روانه ثبت احوال شد و نام خانوادگی خود را به «آزمایش» تغییر داد و بعد از آن روز «محسن آزمایش» بود.
محسن که بسیار علاقه مند بود تا خانواده ای بزرگ تشکیل دهد از ازدواج با بتول صاحب فرزندی نشد.
در سال ١٣٣٧ به پیشنهاد همسرش با یکی از خویشاوندانش مجددا ازدواج نمود. بتول عاصمی تصمیم گرفت تا با این ازدواج پایه های زندگی خود و محسن را قوی تر از گذشته کند.
فرزانه سیمن پور ۱۵ سال بیشتر نداشت که به عقد محسن در آمد.
پسری به نام امیرمسعود، متولد سال ١٣٣٩ و سه دختر به نام مژگان متولد ١٣٤٠، نادی ١٣٤٤ و نازنین١٣٤٩ حاصل ازدواج محسن آزمایش با فرزانه سیمینپور بود.
با توجه به اینکه در آغاز سال ۱۳۳۰ لوله کشی شهر تهران مورد توجه جدی دولت و شهرداری قرار گرفت.
اکثر کارهای آن در تاسیس لوله کشی آب، مثل کندن کوچه ها و خیابان ها، انشعابات آب، ساخت لوله آب، تاسیسات و انبار و... از طریق مناقصه به پیمانکاران خصوصی واگذار می شد.
محسن آزمایش نیز در برخی از این
مناقصه ها مشارکت فعال داشت. وی توانست اجرای برخی از این فعالیت ها را به دست آورد.
همچنین در اواسط سال های سی، به ساخت صندلی فلزی و مبل در شرق تهران روی آورد.وی برخی از این صندلی های ساخت کارگاهش را به سازنده اتاق اتوبوس در ایران نیز می فروخت.
در کنار ساخت صندلی، کارگاهی برای آبکاری داشت. در این کارگاه به بهترین نحو، صندلی و سایر وسایل ساخت فلزی آبکاری می شدند.
✅ @karkhone
Forwarded from هفتهنامه شنبه
دوره ایده کسب و کار موفق
داشتن یک ایده اولین قدم برای راه اندازی کسب و کار
اما این ایده رو چطور پیدا کنیم؟
چطور میتونیم بفهمیم ایدمون قابلیت این رو داره که به یک کسب و کار موفق تبدیل بشه؟
اینها سوالاتی هست که تو ذهن همهی کسایی که استارتاپ دارن یا علاقهمند به این حوزه هستن، وجود داره
ما در آکادمی شنبه تصمیم گرفتیم تا وبیناری در رابطه با راهاندازی استارتاپ برگزار کنیم و اون هم با تدریس یکی از استارتاپیهای موفق، مانوئل اوهانجانیانس، مدیر و بنیانگذار استارتاپ ایسمینار
تجربه بی نظیر شرکت در این دوره رو از دست ندید
زمان برگزاری دوره : 15 تیرماه
ساعت : 16 الی 19
کد تخفیف :
academshanbe10
ثبت نام از طریق :
https://eseminar.tv/wb10350
داشتن یک ایده اولین قدم برای راه اندازی کسب و کار
اما این ایده رو چطور پیدا کنیم؟
چطور میتونیم بفهمیم ایدمون قابلیت این رو داره که به یک کسب و کار موفق تبدیل بشه؟
اینها سوالاتی هست که تو ذهن همهی کسایی که استارتاپ دارن یا علاقهمند به این حوزه هستن، وجود داره
ما در آکادمی شنبه تصمیم گرفتیم تا وبیناری در رابطه با راهاندازی استارتاپ برگزار کنیم و اون هم با تدریس یکی از استارتاپیهای موفق، مانوئل اوهانجانیانس، مدیر و بنیانگذار استارتاپ ایسمینار
تجربه بی نظیر شرکت در این دوره رو از دست ندید
زمان برگزاری دوره : 15 تیرماه
ساعت : 16 الی 19
کد تخفیف :
academshanbe10
ثبت نام از طریق :
https://eseminar.tv/wb10350
خوشبینی سرمایه داران ایرانی نسبت به تحولات سیاسی دهه 50
آگهی استخدام و طرح توسعه شرکت مینو چند ماه مانده به انقلاب ۵۷
خسروشاهی در هنگام درگیرهای انقلاب در تدارک توسعه شرکت بود و حتی به پاریس رفته بود تا برای برای عقد قرارداد در خصوص توسعه صادرات محصولات خود{ مینو و تولی پرس} با فرانسوی ها مذاکره کند!
در ابتدای پیروزی انقلاب هیچ کس فکر نمیکرد که کار به مصادره کارخانهها کشیده شود.
به عنوان مثال در بحبوحه انقلاب، دکتر کاظم خسروشاهی، وزیر بازرگانی کابینههای هویدا و آموزگار که خود و خانوادهاش از کارخانهداران کشور در صنایع دارویی و غذایی بودند، درگیر فعالیتهای عادی و روز مره شرکت خود بودند.
خسروشاهیها، خود از خانواده روحانیزاده بودند و اصلا تصور نمیکردند روحانیونی که بواسطه انقلاب اسلامی قدرت را در کنترل گرفته بودند، روزی به مصادره اموال و تخفیف مالکیت خصوصی اقدام کنند. حتی آنها فکر می کردند در یک حکومت شیعه و اسلامی، با آنها برخورد بهتری هم صورت بگیرد.
به همین دلیل، خسروشاهی در هنگام درگیرهای انقلاب در تدارک توسعه شرکت بود و حتی به پاریس رفته بود تا برای برای عقد قرارداد در خصوص توسعه صادرات محصولات خود{ مینو و تولی پرس} با فرانسوی ها مذاکره کند!
این آگهی مربوط به استخدام نیرو در شرکت نیرو به تاریخ تیرماه ۵۷ است اما به ناگاه با تصویت «قانون حفاظت از صنایع« در تیرماه ۱۳۵۸ ورق برگشت و اموال خسروشاهی مصادره شد
گزیدهای از مقاله “جریانهای سیاسی و سرمایهداری صنعتی در ایران” نوشته تیرداد بنکدار
✅ @karkhone
آگهی استخدام و طرح توسعه شرکت مینو چند ماه مانده به انقلاب ۵۷
خسروشاهی در هنگام درگیرهای انقلاب در تدارک توسعه شرکت بود و حتی به پاریس رفته بود تا برای برای عقد قرارداد در خصوص توسعه صادرات محصولات خود{ مینو و تولی پرس} با فرانسوی ها مذاکره کند!
در ابتدای پیروزی انقلاب هیچ کس فکر نمیکرد که کار به مصادره کارخانهها کشیده شود.
به عنوان مثال در بحبوحه انقلاب، دکتر کاظم خسروشاهی، وزیر بازرگانی کابینههای هویدا و آموزگار که خود و خانوادهاش از کارخانهداران کشور در صنایع دارویی و غذایی بودند، درگیر فعالیتهای عادی و روز مره شرکت خود بودند.
خسروشاهیها، خود از خانواده روحانیزاده بودند و اصلا تصور نمیکردند روحانیونی که بواسطه انقلاب اسلامی قدرت را در کنترل گرفته بودند، روزی به مصادره اموال و تخفیف مالکیت خصوصی اقدام کنند. حتی آنها فکر می کردند در یک حکومت شیعه و اسلامی، با آنها برخورد بهتری هم صورت بگیرد.
به همین دلیل، خسروشاهی در هنگام درگیرهای انقلاب در تدارک توسعه شرکت بود و حتی به پاریس رفته بود تا برای برای عقد قرارداد در خصوص توسعه صادرات محصولات خود{ مینو و تولی پرس} با فرانسوی ها مذاکره کند!
این آگهی مربوط به استخدام نیرو در شرکت نیرو به تاریخ تیرماه ۵۷ است اما به ناگاه با تصویت «قانون حفاظت از صنایع« در تیرماه ۱۳۵۸ ورق برگشت و اموال خسروشاهی مصادره شد
گزیدهای از مقاله “جریانهای سیاسی و سرمایهداری صنعتی در ایران” نوشته تیرداد بنکدار
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
از تهران نو تا آبعلی و مرودشت (بخش دوم)
نگاهی به زندگی و زمانه "محسن آزمایش"، كارآفرين و بنيانگذار كارخانه "آزمايش"
در سال ۱۳۳۶ کارگاهش در آتش سوخت و بخش بزرگی از سرمایه اش در اثر این حادثه نابود شد. از همین روی ۱۶ اسفند سال ۱۳۳۷ زمینی در جاده تهران نو خرید و این بار بیرون شهر پایه های کسب وکار خود را گذارد.
شرکت آزمایش در سال ۱۳۴۴ شروع به بهره برداری کرد. سرمایه اولیه آن سی میلیون ریال بود و پس از چند مرحله در سال ۱۳۴۷ سرمایه شرکت به ۲۰۰ میلیون ریال افزایش یافت. او کمی بعد زمینی به مساحت ۱۸۵ هزار متر در کیلومتر ۱۰ جاده آبعلی خرید و به مجموعه سابق افزوده شد، اینگونه بود که کارخانه ای بزرگ متولد شد و «آزمایش» نام گرفت.
در همان سال تولید چندین محصول، اعم از ۵ مدل یخچال، ۷ مدل کولر، ۳ مدل آبگرمکن، ۴ نمونه بخاری و ۶ مدل اجاق گاز به تولیدات کارخانه آزمایش اضافه شد.
او هرگز اعتقادی به استفاده از مشاوران خارجی نداشت و تنها در یک دوره، یک کارشناس خارجی در مجموعه آزمایش وارد شد. خارجی ها تنها می توانستند در مرحله راه اندازی کارخانه حضور داشته باشند. همچنین برای رسیدگی به امور اجرایی کارخانه خود از یک سرهنگ بازنشسته کمک می گرفت و امنیت کارخانه را به این شکل حفظ می کرد.
با توجه به تحقیقات و مدارک باقی مانده از آن زمان، کارخانه آزمایش حقوقی بیشتر از مجموعه های دولتی به کارکنان خود پرداخت می کرد. محسن آزمایش برای کارکنان خود احترامی بسیار قائل بود و به اشکال مختلف امکانات و تسهیلاتی را برای آنان فراهم می کرد.
آزمایش توانست تولیدات خود را بیش از مصرف داخل برآورده کند، بنابراین به علت مرغوبیت، ارزانی و نزدیکی به کشورهای عربی همسایه به آنجا صادر شد. افغانستان، کویت وشیخ نشین های حاشیه خلیج فارس بازارهایی بودند که محسن توانست، آنها را فتح کند، سی درصد بازار افغانستان در اختیار محصولات او قرار گرفت. محسن آزمایش در دهه ۴۰ بلخ را فتح کرد.
محسن به سبب مشکلات و گرفتاری های خانوادگی از تحصیل بازماند ولی در کارخانه خود، کارگاه های فنی برای تحصیل کارمندان خود بنا کرد. در کارخانه آزمایش تهران هنرستانی وجود داشت که حدود ۱۰۰ هنرجو در آن به صورت شبانهروزی مشغول آموزش نظری و عملی در شرکت بودند که در سال سوم به ۳۰۰ نفر توسعه پیدا کرد.
وی علاوه بر کارخانه آزمایش، فعالیت صنعتی خود را توسعه داد. در شهر صنعتی ساوه شرکت فابیست را در اوایل دهه پنجاه تاسیس نمود و به تولید پنلهای پیشساخته (ورقهای با طول بلند) اقدام نمود. از محصول این کارخانه برای ساخت کارخانه آزمایش مرودشت نیز استفاده کرد.
محسن آزمایش در نظر داشت در مجتمع صنعتی آزمایش در مرودشت یک میلیون و چهارصدهزار دستگاه وسیله خانگی یخچال، کولر، اجاق گاز، بخاری، تلویزیون رنگی، آبگرمکن، ماشین لباسشویی و ظرفشویی تولید نماید.
✅ @karkhone
نگاهی به زندگی و زمانه "محسن آزمایش"، كارآفرين و بنيانگذار كارخانه "آزمايش"
در سال ۱۳۳۶ کارگاهش در آتش سوخت و بخش بزرگی از سرمایه اش در اثر این حادثه نابود شد. از همین روی ۱۶ اسفند سال ۱۳۳۷ زمینی در جاده تهران نو خرید و این بار بیرون شهر پایه های کسب وکار خود را گذارد.
شرکت آزمایش در سال ۱۳۴۴ شروع به بهره برداری کرد. سرمایه اولیه آن سی میلیون ریال بود و پس از چند مرحله در سال ۱۳۴۷ سرمایه شرکت به ۲۰۰ میلیون ریال افزایش یافت. او کمی بعد زمینی به مساحت ۱۸۵ هزار متر در کیلومتر ۱۰ جاده آبعلی خرید و به مجموعه سابق افزوده شد، اینگونه بود که کارخانه ای بزرگ متولد شد و «آزمایش» نام گرفت.
در همان سال تولید چندین محصول، اعم از ۵ مدل یخچال، ۷ مدل کولر، ۳ مدل آبگرمکن، ۴ نمونه بخاری و ۶ مدل اجاق گاز به تولیدات کارخانه آزمایش اضافه شد.
او هرگز اعتقادی به استفاده از مشاوران خارجی نداشت و تنها در یک دوره، یک کارشناس خارجی در مجموعه آزمایش وارد شد. خارجی ها تنها می توانستند در مرحله راه اندازی کارخانه حضور داشته باشند. همچنین برای رسیدگی به امور اجرایی کارخانه خود از یک سرهنگ بازنشسته کمک می گرفت و امنیت کارخانه را به این شکل حفظ می کرد.
با توجه به تحقیقات و مدارک باقی مانده از آن زمان، کارخانه آزمایش حقوقی بیشتر از مجموعه های دولتی به کارکنان خود پرداخت می کرد. محسن آزمایش برای کارکنان خود احترامی بسیار قائل بود و به اشکال مختلف امکانات و تسهیلاتی را برای آنان فراهم می کرد.
آزمایش توانست تولیدات خود را بیش از مصرف داخل برآورده کند، بنابراین به علت مرغوبیت، ارزانی و نزدیکی به کشورهای عربی همسایه به آنجا صادر شد. افغانستان، کویت وشیخ نشین های حاشیه خلیج فارس بازارهایی بودند که محسن توانست، آنها را فتح کند، سی درصد بازار افغانستان در اختیار محصولات او قرار گرفت. محسن آزمایش در دهه ۴۰ بلخ را فتح کرد.
محسن به سبب مشکلات و گرفتاری های خانوادگی از تحصیل بازماند ولی در کارخانه خود، کارگاه های فنی برای تحصیل کارمندان خود بنا کرد. در کارخانه آزمایش تهران هنرستانی وجود داشت که حدود ۱۰۰ هنرجو در آن به صورت شبانهروزی مشغول آموزش نظری و عملی در شرکت بودند که در سال سوم به ۳۰۰ نفر توسعه پیدا کرد.
وی علاوه بر کارخانه آزمایش، فعالیت صنعتی خود را توسعه داد. در شهر صنعتی ساوه شرکت فابیست را در اوایل دهه پنجاه تاسیس نمود و به تولید پنلهای پیشساخته (ورقهای با طول بلند) اقدام نمود. از محصول این کارخانه برای ساخت کارخانه آزمایش مرودشت نیز استفاده کرد.
محسن آزمایش در نظر داشت در مجتمع صنعتی آزمایش در مرودشت یک میلیون و چهارصدهزار دستگاه وسیله خانگی یخچال، کولر، اجاق گاز، بخاری، تلویزیون رنگی، آبگرمکن، ماشین لباسشویی و ظرفشویی تولید نماید.
✅ @karkhone