Forwarded from braincast | پادکست علوم شناختی و مغز (🎥 BR🧠INCAST📲)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📺 اپیزود چهارم: ارزش افزوده علوم شناختی در کسب و کار
🎦 لینک نمایش اپیزود چهارم braincast
🧠 درک کردن جعبه سیاه ذهن انسان بواسطه علوم شناختی میتواند هم در سطح فرد، و هم در سطح تیم منجر به توسعه شود. به نظر میرسد بیش از هر چیز، علوم شناختی در تعریف دقیقتری مسائل میتواند تاثیر بسیاری داشته باشد. توانمندسازی منابع انسانی از طریق بازیها، توسعه همدلی در سازمانها، مطالعه تصمیم مصرف کننده در بازار و ... مواردی از کاربرد علوم شناختی در کسب و کار هستند.
🆔 @braincastmedia
🎦 لینک نمایش اپیزود چهارم braincast
🧠 درک کردن جعبه سیاه ذهن انسان بواسطه علوم شناختی میتواند هم در سطح فرد، و هم در سطح تیم منجر به توسعه شود. به نظر میرسد بیش از هر چیز، علوم شناختی در تعریف دقیقتری مسائل میتواند تاثیر بسیاری داشته باشد. توانمندسازی منابع انسانی از طریق بازیها، توسعه همدلی در سازمانها، مطالعه تصمیم مصرف کننده در بازار و ... مواردی از کاربرد علوم شناختی در کسب و کار هستند.
🆔 @braincastmedia
همبستگی ضعیف میان تشکیل سرمایه انسانی و رشد اقتصادی در ایران
محور افقی: تغییر میانگین سطح تحصیلات بین ۱۹۹۰ و ۲۰۱۸
محور عمودی: تغییر تولید ناخالص سرانه
Migration and Brain Drain from Iran
«مهاجرت و خروج سرمایه انسانی از ایران»
پویا آزادی، متین میررمضانی، محسن مسگران
پروژه «ایران ۲۰۴۰ دانشگاه استنفورد»
✅ @karkhone
محور افقی: تغییر میانگین سطح تحصیلات بین ۱۹۹۰ و ۲۰۱۸
محور عمودی: تغییر تولید ناخالص سرانه
Migration and Brain Drain from Iran
«مهاجرت و خروج سرمایه انسانی از ایران»
پویا آزادی، متین میررمضانی، محسن مسگران
پروژه «ایران ۲۰۴۰ دانشگاه استنفورد»
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
چندی پیش تنی چند از دوستان بر من منت نهادند و درخواست این رو داشتند که درخصوص قرار داد تعریف شده فی مابین ایران و چین اظهار نظر کنم. الحمد الله از اونجایی که از کانال های زرد که امروزه قلوب مردم تهران و ایران دستشونه بیزار هستم و متنفر و درونشون عضویت ندارم…
(این متن دو سال پیش تحریر و نگارش شده است. )
نویسنده، پدرام سلطانی
این هفته سفری تجاری به چین داشتم. بیش از ١٢ سال است که با چینی ها تعاملات تجاری دارم و در این مدت مکرراٌ به چین سفر داشته ام. این سفر اما متفاوت از تمام سفرهای قبلی بود. اولین تغییر را در فرودگاه شانگهای احساس کردم، هنگامی که گذرنامه خود را به پلیس گذرنامه چین دادم و او شروع کرد به پرس و جو در خصوص علت سفر من به چین، محل اقامتم و داشتن بلیط برگشت. در تمام این ١٢ سال به خاطر نداشتم که هنگام ورود به چین با چنین سئوالاتی برخورد کرده باشم.
در اولین جلسه کاری ام دریافتم که حساب های شرکت های ایرانی ثبت شده در چین یک به یک در بانک های چینی در حال بسته شدن است و موضوع، بر خلاف آنچه که در اخبار ایران انعکاس یافته است، منحصر به دانشجویان و اشخاص حقیقی ایرانی نیست. حتی شرکت هایی که از ١٥-١٠ سال پیش در چین ثبت شده اند مشمول این رفتار جدید بانک های چینی شده اند. تجار ایرانی به کارمندان چینی خود متوسل شده اند و شرکت های جدیدی به نام آنان تأسیس می کنند و به امید امانتداری آن ها دارایی خود را به نامشان می زنند.
بیش از یک سال است که با یکی از شرکت های چینی مشغول مذاکره برای سرمایه گذاری مشترکی در ایران هستیم. در جلسه ای که برای ادامه مذاکرات با او داشتم خبر ناخوشایندی به من داد: دولت چین سرمایه گذاری شرکت های چینی در ایران را تقریباٌ ممنوع کرده است و به سختی مجوز سرمایه گذاری خارجی در ایران را صادر می کند.
تقریباٌ در همه جلساتی که داشتم مشتریان چینی اشاره به سخت تر شدن کار با ایران داشتند. اظهار می داشتند که بسیاری از شرکت های چینی ترجیح می دهند خرید خود را در شرایط برابر از ایران نداشته باشند زیرا پرداخت بسیار مشکل است و باید اسناد تجاری را تغییر دهند و به نام کشور دیگری بزنند تا امکان پرداخت پول از بانک هایشان فراهم شود.
"چین عزیز" آرام آرام، ایران این شریک وفادار خود را به حاشیه می راند. از سال ١٣٨٩ که شرکت دولتی نفت چین، علیرغم اخذ امتیازات ویژه از دولت وقت ایران در قرارداد 2.5 میلیارد دلاری سرمایه گذاری در میدان نفتی آزادگان، شروع به کند کردن کار و بهانه تراشی کرد، سیاست عقب گرد چین آشکار شد. قطعاٌ مشکل این نبود که آن ها توان انجام کار را نداشتند بلکه سیگنال پایین کشیدن فتیله کار با ایران را دریافت کرده بودند.
چینی ها در تمام این سال هایی که ایران عضو ناظر سازمان همکاری های شانگهای بود، تنها مخالف عضویت کامل ایران در این سازمان، که در آینده می تواند بزرگ ترین و مهم ترین سازمان اقتصادی آسیا باشد، بودند و برای جلوگیری از عضویت ایران در این سازمان در منشور آن گنجانده بودند که کشورهایی که سازمان ملل بر علیه شان تحریم هایی وضع کرده است نمی توانند به عضویت این سازمان در آیند. حتی پس از لغو تحریم های سازمان ملل، آن ها مخالف عضویت ایران باقی ماندند و در حالی که به عضویت کامل هند، رقیب آسیایی خود، در این سازمان رأی مثبت دادند اما با عضویت ایران موافقت نکردند.
چینی ها حتی در پروژه بلند پروازانه جاده ابریشم نوین مسیر تاریخی جاده ابریشم را به نحوی تغییر داده اند که از بالای ایران بگذرد و یک مسیر فرعی از مسیر اصلی برای ورود به ایران منشعب شده است. داستان سرمایه گذاری کلان چین در بندر گوادر پاکستان نیز مکمل این پروژه در دور زدن ایران است.
در طول این ١٢ سال، دشمنی آمریکا با ما، و ما با آمریکا، باعث شد که ایران به عنوان بهترین مسیر خطوط لوله انتقال نفت و گاز خلیج فارس و آسیای میانه به اروپا، از این مسیرها حذف شود و به یک مسیر فرعی در نقشه انتقال انرژی منطقه تبدیل شود. از بین رفتن این مزیت مهم ژئوپلیتیک ایران تلخ، اما قابل فهم است. اما این که چین، کشوری که این چنین از ما بهره برده است و ما به او چشم امید داشتیم، ایران را از مسیر ترانزیت کالا از شرق به غرب و شمال به جنوب کنار گذاشته است و نگاه درجه دومی به ایران دارد جای تأمل بسیار دارد.
*چین نشان داده است که در عرصه شطرنج جهانی هوشمندانه بازی می کند و چشم انداز بلند مدتی دارد. چرا چین چنین سیاستمدارانه و به آرامی ایران را به حاشیه می برد!!؟ او آینده را چه می بیند که پاکستان و افغانستان را به ایران ترجیح می دهد!!؟ چین برای چینی بند زده اقتصاد ایران چه نقشه ای می کشد!!؟*
✅ @karkhone
نویسنده، پدرام سلطانی
این هفته سفری تجاری به چین داشتم. بیش از ١٢ سال است که با چینی ها تعاملات تجاری دارم و در این مدت مکرراٌ به چین سفر داشته ام. این سفر اما متفاوت از تمام سفرهای قبلی بود. اولین تغییر را در فرودگاه شانگهای احساس کردم، هنگامی که گذرنامه خود را به پلیس گذرنامه چین دادم و او شروع کرد به پرس و جو در خصوص علت سفر من به چین، محل اقامتم و داشتن بلیط برگشت. در تمام این ١٢ سال به خاطر نداشتم که هنگام ورود به چین با چنین سئوالاتی برخورد کرده باشم.
در اولین جلسه کاری ام دریافتم که حساب های شرکت های ایرانی ثبت شده در چین یک به یک در بانک های چینی در حال بسته شدن است و موضوع، بر خلاف آنچه که در اخبار ایران انعکاس یافته است، منحصر به دانشجویان و اشخاص حقیقی ایرانی نیست. حتی شرکت هایی که از ١٥-١٠ سال پیش در چین ثبت شده اند مشمول این رفتار جدید بانک های چینی شده اند. تجار ایرانی به کارمندان چینی خود متوسل شده اند و شرکت های جدیدی به نام آنان تأسیس می کنند و به امید امانتداری آن ها دارایی خود را به نامشان می زنند.
بیش از یک سال است که با یکی از شرکت های چینی مشغول مذاکره برای سرمایه گذاری مشترکی در ایران هستیم. در جلسه ای که برای ادامه مذاکرات با او داشتم خبر ناخوشایندی به من داد: دولت چین سرمایه گذاری شرکت های چینی در ایران را تقریباٌ ممنوع کرده است و به سختی مجوز سرمایه گذاری خارجی در ایران را صادر می کند.
تقریباٌ در همه جلساتی که داشتم مشتریان چینی اشاره به سخت تر شدن کار با ایران داشتند. اظهار می داشتند که بسیاری از شرکت های چینی ترجیح می دهند خرید خود را در شرایط برابر از ایران نداشته باشند زیرا پرداخت بسیار مشکل است و باید اسناد تجاری را تغییر دهند و به نام کشور دیگری بزنند تا امکان پرداخت پول از بانک هایشان فراهم شود.
"چین عزیز" آرام آرام، ایران این شریک وفادار خود را به حاشیه می راند. از سال ١٣٨٩ که شرکت دولتی نفت چین، علیرغم اخذ امتیازات ویژه از دولت وقت ایران در قرارداد 2.5 میلیارد دلاری سرمایه گذاری در میدان نفتی آزادگان، شروع به کند کردن کار و بهانه تراشی کرد، سیاست عقب گرد چین آشکار شد. قطعاٌ مشکل این نبود که آن ها توان انجام کار را نداشتند بلکه سیگنال پایین کشیدن فتیله کار با ایران را دریافت کرده بودند.
چینی ها در تمام این سال هایی که ایران عضو ناظر سازمان همکاری های شانگهای بود، تنها مخالف عضویت کامل ایران در این سازمان، که در آینده می تواند بزرگ ترین و مهم ترین سازمان اقتصادی آسیا باشد، بودند و برای جلوگیری از عضویت ایران در این سازمان در منشور آن گنجانده بودند که کشورهایی که سازمان ملل بر علیه شان تحریم هایی وضع کرده است نمی توانند به عضویت این سازمان در آیند. حتی پس از لغو تحریم های سازمان ملل، آن ها مخالف عضویت ایران باقی ماندند و در حالی که به عضویت کامل هند، رقیب آسیایی خود، در این سازمان رأی مثبت دادند اما با عضویت ایران موافقت نکردند.
چینی ها حتی در پروژه بلند پروازانه جاده ابریشم نوین مسیر تاریخی جاده ابریشم را به نحوی تغییر داده اند که از بالای ایران بگذرد و یک مسیر فرعی از مسیر اصلی برای ورود به ایران منشعب شده است. داستان سرمایه گذاری کلان چین در بندر گوادر پاکستان نیز مکمل این پروژه در دور زدن ایران است.
در طول این ١٢ سال، دشمنی آمریکا با ما، و ما با آمریکا، باعث شد که ایران به عنوان بهترین مسیر خطوط لوله انتقال نفت و گاز خلیج فارس و آسیای میانه به اروپا، از این مسیرها حذف شود و به یک مسیر فرعی در نقشه انتقال انرژی منطقه تبدیل شود. از بین رفتن این مزیت مهم ژئوپلیتیک ایران تلخ، اما قابل فهم است. اما این که چین، کشوری که این چنین از ما بهره برده است و ما به او چشم امید داشتیم، ایران را از مسیر ترانزیت کالا از شرق به غرب و شمال به جنوب کنار گذاشته است و نگاه درجه دومی به ایران دارد جای تأمل بسیار دارد.
*چین نشان داده است که در عرصه شطرنج جهانی هوشمندانه بازی می کند و چشم انداز بلند مدتی دارد. چرا چین چنین سیاستمدارانه و به آرامی ایران را به حاشیه می برد!!؟ او آینده را چه می بیند که پاکستان و افغانستان را به ایران ترجیح می دهد!!؟ چین برای چینی بند زده اقتصاد ایران چه نقشه ای می کشد!!؟*
✅ @karkhone
کارشکنی ها در مسیر تاسیس ذوب آهن اصفهان از زبان مرحوم تقی توکلی:
با خارجی ها کار کنید اما بدانید که آنها به دنبال منافع خود هستند و برادر شما نیستند !
تقی توکلی از تکنوکرات های برجسته دهه 40 و مدیر و موسس پروژه مس سرچشمه کرمان
حداقل از آغاز دهه 40 شمسی، صنعتی شدن ایران، آرزوی بسیاری از ما بود. همه ما هم می دانستیم که برای صنعتی شدن به ذوب آهن و خط آهن نیازداریم ، اما در مسیر تحقق این آرزو، با انواع فشارهای خارجی و داخلی مواجه شدیم. چون این هدف ما با اهداف آنها منطبق نبود
این کارشکنی خارجیها در دوره رضاشاه هم بود. ذوبآهن آرزوی ایرانیها بود. رضاشاه رفت و قرارداد تاسیس ذوبآهن برای تولید ۷۰ هزار تن با کروپ آلمان بست. قرار بود در کرج ذوبآهن ساخته شود که جایش البته غلط بود. اما در جنگ دوم جهانی، انگلیسیها پیروز شدند و پروژه ذوبآهن انجام نشد.
در دهه ۱۳۴۰، دولت ایران به آلمانها فشار آورد که مدیرعامل [کروپ] را بفرست و آن معامله ما را برگردان! اینبار به تولید ۲۰۰- ۳۰۰ هزارتن. بالاخره قرار میشود رئیس کروپ به ایران بیاید. درست در این زمان، آمریکاییها به آلمانیها فشار آوردند که کار را متوقف کنند. این خطِ منافع آمریکاییها بود. تا انقلاب هم همینطور بود. اساس حرفشان به شاه این بود که نمیشود هم ایران را صنعتی کنید و از لحاظ صنعتی بینیاز شوید، هم اینکه به ما نفت بفروشید!
از جمله مخاطرات صنعتیکردن ایران در آن دوره، ریسکهای سیاسی و امنیتی مذاکره و قرارداد بستن با روسها و همکاری اقتصادی با کمونیستها، در مناسبات بینالمللی و شرایط داخلی آن روزگار بود. ما در همان دهه ۴۰ تعارض با ایدئولوژی شوروی هم داشتیم، غائله روسها و فرقه آنها در آذربایجان و وقایع شوم دوره اشغال کشور را هم از یاد نبرده بودیم، ولی قبول کردیم که کارخانه و تکنولوژی ذوبآهن از روسها در برابر گاز بگیریم؛ ذوبآهنی که در آغاز تا ۶۰۰ هزار تن، و قابل ترقی به ۹۰۰ هزار تن ظرفیت بود.
تا قبل از آن، در مملکت خبری از صنعت فولاد نبود. قدرت ریختهگری چدن در ایران پنج هزار تن در سال بود و در سال 57 که انقلاب شد به بیش از ۷۰۰۰۰۰ تن رسیده بود. برنامهریزی شد تا از ۱۶ میلیون تن آهن حدود ۴ میلیون تن از طریق برج بلند و ۱۲ میلیون تن از طریق احیاء مستقیم با گاز تولید شود. همچنین برنامهریزی شد تا یک میلیون تن ورق برای ماشینسازی، ۳۰۰ هزار تن فولاد مخصوص برای ماشینسازی یا ۴۰۰ هزار تن مس، تولید شود و اهداف هم محقق شد.
نتیجه همان اقدامات منجر به جهش صنعتی در کشور شد. سرعت صنعتیشدن واقعا بالا و وحشتناک بود. به قدری سرعت صنعتی مملکت جلو رفت که هر ماشینی، هر تکنیکی وارد میشد، آن را میخورد.
من از آن دوره بود که اعتقاد پیدا کردم باید برای صنعتی کردن کشور از توان خارجی ها هم استفاده کرد اما باید بدانید که هیچ دولتی، هیچ ملتی، با هم برادر نیستند. وقتی دوست میشوند که منافعشان همراه هم باشد. اگر نباشد برخورد ایجاد میشود. الان هم همینطور است.
✅ @karkhone
با خارجی ها کار کنید اما بدانید که آنها به دنبال منافع خود هستند و برادر شما نیستند !
تقی توکلی از تکنوکرات های برجسته دهه 40 و مدیر و موسس پروژه مس سرچشمه کرمان
حداقل از آغاز دهه 40 شمسی، صنعتی شدن ایران، آرزوی بسیاری از ما بود. همه ما هم می دانستیم که برای صنعتی شدن به ذوب آهن و خط آهن نیازداریم ، اما در مسیر تحقق این آرزو، با انواع فشارهای خارجی و داخلی مواجه شدیم. چون این هدف ما با اهداف آنها منطبق نبود
این کارشکنی خارجیها در دوره رضاشاه هم بود. ذوبآهن آرزوی ایرانیها بود. رضاشاه رفت و قرارداد تاسیس ذوبآهن برای تولید ۷۰ هزار تن با کروپ آلمان بست. قرار بود در کرج ذوبآهن ساخته شود که جایش البته غلط بود. اما در جنگ دوم جهانی، انگلیسیها پیروز شدند و پروژه ذوبآهن انجام نشد.
در دهه ۱۳۴۰، دولت ایران به آلمانها فشار آورد که مدیرعامل [کروپ] را بفرست و آن معامله ما را برگردان! اینبار به تولید ۲۰۰- ۳۰۰ هزارتن. بالاخره قرار میشود رئیس کروپ به ایران بیاید. درست در این زمان، آمریکاییها به آلمانیها فشار آوردند که کار را متوقف کنند. این خطِ منافع آمریکاییها بود. تا انقلاب هم همینطور بود. اساس حرفشان به شاه این بود که نمیشود هم ایران را صنعتی کنید و از لحاظ صنعتی بینیاز شوید، هم اینکه به ما نفت بفروشید!
از جمله مخاطرات صنعتیکردن ایران در آن دوره، ریسکهای سیاسی و امنیتی مذاکره و قرارداد بستن با روسها و همکاری اقتصادی با کمونیستها، در مناسبات بینالمللی و شرایط داخلی آن روزگار بود. ما در همان دهه ۴۰ تعارض با ایدئولوژی شوروی هم داشتیم، غائله روسها و فرقه آنها در آذربایجان و وقایع شوم دوره اشغال کشور را هم از یاد نبرده بودیم، ولی قبول کردیم که کارخانه و تکنولوژی ذوبآهن از روسها در برابر گاز بگیریم؛ ذوبآهنی که در آغاز تا ۶۰۰ هزار تن، و قابل ترقی به ۹۰۰ هزار تن ظرفیت بود.
تا قبل از آن، در مملکت خبری از صنعت فولاد نبود. قدرت ریختهگری چدن در ایران پنج هزار تن در سال بود و در سال 57 که انقلاب شد به بیش از ۷۰۰۰۰۰ تن رسیده بود. برنامهریزی شد تا از ۱۶ میلیون تن آهن حدود ۴ میلیون تن از طریق برج بلند و ۱۲ میلیون تن از طریق احیاء مستقیم با گاز تولید شود. همچنین برنامهریزی شد تا یک میلیون تن ورق برای ماشینسازی، ۳۰۰ هزار تن فولاد مخصوص برای ماشینسازی یا ۴۰۰ هزار تن مس، تولید شود و اهداف هم محقق شد.
نتیجه همان اقدامات منجر به جهش صنعتی در کشور شد. سرعت صنعتیشدن واقعا بالا و وحشتناک بود. به قدری سرعت صنعتی مملکت جلو رفت که هر ماشینی، هر تکنیکی وارد میشد، آن را میخورد.
من از آن دوره بود که اعتقاد پیدا کردم باید برای صنعتی کردن کشور از توان خارجی ها هم استفاده کرد اما باید بدانید که هیچ دولتی، هیچ ملتی، با هم برادر نیستند. وقتی دوست میشوند که منافعشان همراه هم باشد. اگر نباشد برخورد ایجاد میشود. الان هم همینطور است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
سال 2050 و مشکلاتی که هنوز اختراع نشده اند!
▪️یکی از پیش بینی های عجیب از آینده اینترنت این است که رشته های عصبی ذهن انسان به اینترنت متصل می شود. اتصــال عصبی باعث ارتباط بی واسطه میان ذهن انسان و اینترنت می شود. به این ترتیب انسان با ذهن خود می تواند با همه زیرساختهای فیزیکی و الکترونیکی و اقتصادی دنیا ارتباط برقرار کند. ما روزی خواهیم توانست با به خدمت گرفتن رباتهای متصل به اینترنت، دسترسی فیزیکی خود را در سطح جهان گسترش دهیم و از طریق ذهنمان با کتابخانه، سوپرکامیپوترها و حتی تلسکوپهای فضایی ارتباط برقرار کنیم. بدون نیاز به کارگذاشتن اسلات های حافظه در مغزمان، می توانیم با همه دنیا ارتباط بگیریم و اطلاعات عظیم را در مغزمان Download کنیم.
▪️این ارتباط با همه مزایایی که در پی دارد بسیار خطرناک هم خواهد بود! زیرا Cortical Modem که واسطه ارتباط مغزی ما با اینترنت است یک ارتباط دوسویه را برقرار خواهد کرد. در نتیجه تمام دغدغه هایی که در موضوع امنیت شبکه و اینترنت با آن روبرو هستیم و همچنین مشکلاتی که هنوز اختراع نشده اند به ذهنهای ما ورود خواهند کرد! در این میان شاید موضوعی مثل Spamها کمترین تهدید برای ذهن ما باشند. سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعــی آمریکا (DARPA) که هم اکنون روی تولید این مودم ها کار می کند از مشکلات احتمالی آینده آگاه است. به عنوان مثال چه کسی Password مودم ذهن شما را در اختیار خواهد داشت؟ چــه کسی جریان بروزرسانی غیرقابل اجتناب نــرم افزارهایی کــه در ذهــن شــما نصب شده است را بر عهده خواهد داشت؟ همان طور کــه نهادهای امنیتی امروز بــه تماس های تلفنی، ایمیل ها و استفاده اینترنت مردم دسترسی و نظارت دارند در 30 سال آینده به دنبال نظارت بر محتوای ذهنی مردم خواهند بود! گروه های هکری چقدر ممکن است از چنین راه هایی برای دسترسی به ذهن شما سوء استفاده کنند؟
▪️جالب است که با وجود این تهدیدات عجیب، باز هم بسیاری از مردم از چنین فناوری هایی استقبال می کنند.
🔶تلاقی نرم افزار و خیس افزار!
خیس افزار (Wetware) اصطلاحی است که به پیوند میان بافت های زنده وفناوری اطلاعات اشاره دارد و آن را می توان در زمره اصطلاحاتی مانند Software و Hardware قرار داد. مهندسی ژنتیک، داروهای احیاءکننده و فن آوری اطلاعات در نهایت هم گرا خواهند شد. پل زدن میان پردازش رایانه ای و اندام زنده مزایا و چالش هایی را به همراه خواهد داشت. درست همان طور که اتصال به شبکه ها باعث پیچیده شدن امنیت نظام بانکی، بخش زیرساختی مانند سدها و نیروگاه ها و بخش تولید شده است. چنین چالش هایی ما را یاد رمان Neuromancer نوشته گیبسون می اندازد که شخصیت داستان درمی یابد که عضو مهندسی شده و پیوند زده شده به او، هک شده تا زهری را در بدنش منتشر کند و او برای دریافت پادزهر باید کاری که توسط هکر از او خواسته شده را انجام دهد. همین حالا هم اعضای بدن مهندسی شده در آزمایش های درمانگاهی به کار می روند و هنگامی که این فناوری در آینده به طور یکنواخت و متقارن توزیع شود و در دسترس همگان قرار بگیرد، باید نگران بدافزارهایی باشیم که در خیس افزار ما و در بدن ما قرار گرفته و جریان می یابند! اگر این خیس افزار پس از قرارگیری در بدن نیازمند به روز رسانی باشد چه؟ چه کسانی مسئول مدیریت این به روز رسانی ها خواهند بود؟ و آیا چنین افرادی اجازه ارسال کدهای رایانه ای جدید از طریق شبکه بیولوژیکی را خواهند داشت؟
▪️به بیان دیگر، آیا ما باید برای تنظیمات به پزشک مراجعه کنیم و یا اینکه کدهای بیولوژیکی به شیوه دیگری منتشر می شوند؟ مثلا به شیوه ای که به طور همزمان برای همه انجام شود (Management console)؟ آیا قادر خواهیم بود که از دریافت این به روز رسانی ها اجتناب کنیم؟ در نهایت اینکه چه کسی Password عضوهای کاشته شده ما را خواهد داشت؟
▪️بار دیگر باید یادآور شد که هرچند فناوریهایی مثل Cortical Modem عجیب به نظر می رسد، اما هیچ کدام از این سناریوها با در نظرگرفتن آنچه ما از فیزیک، زیست شناسی و شیمی می دانیم غیرممکن نیستند و اتفاقا تقاضاهای زیادی نیز برای چنین فناوری هایی وجود خواهد داشت که از بیماری های ناشی از کهولت سن بکاهند و به کیفیت زندگی سالمندان بیافزایند، در نهایت سالخوردگی را از نقطه پایانی اجتناب ناپذیر به فرآیندی مدیریت شده و پیوسته تبدیل کنند. با این وجود هنوز راهی طولانی برای تحقق این هدف در پیش است.
پ.ن:
نوشتار فوق برداشت و ترجمه آزادی است از نظرات Robert Carlson که در کتاب «20 تغییر بزرگ تکنولوژی تا سال 2050» منتشر شده است.
✅ @karkhone
▪️یکی از پیش بینی های عجیب از آینده اینترنت این است که رشته های عصبی ذهن انسان به اینترنت متصل می شود. اتصــال عصبی باعث ارتباط بی واسطه میان ذهن انسان و اینترنت می شود. به این ترتیب انسان با ذهن خود می تواند با همه زیرساختهای فیزیکی و الکترونیکی و اقتصادی دنیا ارتباط برقرار کند. ما روزی خواهیم توانست با به خدمت گرفتن رباتهای متصل به اینترنت، دسترسی فیزیکی خود را در سطح جهان گسترش دهیم و از طریق ذهنمان با کتابخانه، سوپرکامیپوترها و حتی تلسکوپهای فضایی ارتباط برقرار کنیم. بدون نیاز به کارگذاشتن اسلات های حافظه در مغزمان، می توانیم با همه دنیا ارتباط بگیریم و اطلاعات عظیم را در مغزمان Download کنیم.
▪️این ارتباط با همه مزایایی که در پی دارد بسیار خطرناک هم خواهد بود! زیرا Cortical Modem که واسطه ارتباط مغزی ما با اینترنت است یک ارتباط دوسویه را برقرار خواهد کرد. در نتیجه تمام دغدغه هایی که در موضوع امنیت شبکه و اینترنت با آن روبرو هستیم و همچنین مشکلاتی که هنوز اختراع نشده اند به ذهنهای ما ورود خواهند کرد! در این میان شاید موضوعی مثل Spamها کمترین تهدید برای ذهن ما باشند. سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعــی آمریکا (DARPA) که هم اکنون روی تولید این مودم ها کار می کند از مشکلات احتمالی آینده آگاه است. به عنوان مثال چه کسی Password مودم ذهن شما را در اختیار خواهد داشت؟ چــه کسی جریان بروزرسانی غیرقابل اجتناب نــرم افزارهایی کــه در ذهــن شــما نصب شده است را بر عهده خواهد داشت؟ همان طور کــه نهادهای امنیتی امروز بــه تماس های تلفنی، ایمیل ها و استفاده اینترنت مردم دسترسی و نظارت دارند در 30 سال آینده به دنبال نظارت بر محتوای ذهنی مردم خواهند بود! گروه های هکری چقدر ممکن است از چنین راه هایی برای دسترسی به ذهن شما سوء استفاده کنند؟
▪️جالب است که با وجود این تهدیدات عجیب، باز هم بسیاری از مردم از چنین فناوری هایی استقبال می کنند.
🔶تلاقی نرم افزار و خیس افزار!
خیس افزار (Wetware) اصطلاحی است که به پیوند میان بافت های زنده وفناوری اطلاعات اشاره دارد و آن را می توان در زمره اصطلاحاتی مانند Software و Hardware قرار داد. مهندسی ژنتیک، داروهای احیاءکننده و فن آوری اطلاعات در نهایت هم گرا خواهند شد. پل زدن میان پردازش رایانه ای و اندام زنده مزایا و چالش هایی را به همراه خواهد داشت. درست همان طور که اتصال به شبکه ها باعث پیچیده شدن امنیت نظام بانکی، بخش زیرساختی مانند سدها و نیروگاه ها و بخش تولید شده است. چنین چالش هایی ما را یاد رمان Neuromancer نوشته گیبسون می اندازد که شخصیت داستان درمی یابد که عضو مهندسی شده و پیوند زده شده به او، هک شده تا زهری را در بدنش منتشر کند و او برای دریافت پادزهر باید کاری که توسط هکر از او خواسته شده را انجام دهد. همین حالا هم اعضای بدن مهندسی شده در آزمایش های درمانگاهی به کار می روند و هنگامی که این فناوری در آینده به طور یکنواخت و متقارن توزیع شود و در دسترس همگان قرار بگیرد، باید نگران بدافزارهایی باشیم که در خیس افزار ما و در بدن ما قرار گرفته و جریان می یابند! اگر این خیس افزار پس از قرارگیری در بدن نیازمند به روز رسانی باشد چه؟ چه کسانی مسئول مدیریت این به روز رسانی ها خواهند بود؟ و آیا چنین افرادی اجازه ارسال کدهای رایانه ای جدید از طریق شبکه بیولوژیکی را خواهند داشت؟
▪️به بیان دیگر، آیا ما باید برای تنظیمات به پزشک مراجعه کنیم و یا اینکه کدهای بیولوژیکی به شیوه دیگری منتشر می شوند؟ مثلا به شیوه ای که به طور همزمان برای همه انجام شود (Management console)؟ آیا قادر خواهیم بود که از دریافت این به روز رسانی ها اجتناب کنیم؟ در نهایت اینکه چه کسی Password عضوهای کاشته شده ما را خواهد داشت؟
▪️بار دیگر باید یادآور شد که هرچند فناوریهایی مثل Cortical Modem عجیب به نظر می رسد، اما هیچ کدام از این سناریوها با در نظرگرفتن آنچه ما از فیزیک، زیست شناسی و شیمی می دانیم غیرممکن نیستند و اتفاقا تقاضاهای زیادی نیز برای چنین فناوری هایی وجود خواهد داشت که از بیماری های ناشی از کهولت سن بکاهند و به کیفیت زندگی سالمندان بیافزایند، در نهایت سالخوردگی را از نقطه پایانی اجتناب ناپذیر به فرآیندی مدیریت شده و پیوسته تبدیل کنند. با این وجود هنوز راهی طولانی برای تحقق این هدف در پیش است.
پ.ن:
نوشتار فوق برداشت و ترجمه آزادی است از نظرات Robert Carlson که در کتاب «20 تغییر بزرگ تکنولوژی تا سال 2050» منتشر شده است.
✅ @karkhone
Gizmodo UK
DARPA is Working on a "Cortical Modem" That Plugs Into Your DNA
DARPA, the US military's defence research arm, has got its blue-sky brainstorming cap on again, courting investment for a "cortical modem" that would plug into your very DNA.
رضا نیازمند :
⭕️ راه اندازی ۶۰ درصد صنایع در دهه ۴۰ با امضا و تشویق من بود
رضا نیازمند تحصیلات خود را در رشته معدن و ذوب فلزات در مقطع کارشناسی و دکترای مدیریت تکمیل کرد. وقتی نیازمند در سمت معاونت صنایع در وزارت دکتر عالیخانی، مشغول کار بود هم دو شرکت ایران ناسیونال و ماک ایران تأسیس شد.
نیازمند در خاطراتش از حمایت مادر برای رسیدن به جایگاه مدیریتیاش به نیکی یاد میکند. بعد از فوت پدر، او دنبال کار بود و مادر خطاب به او گفته بود: «باید بروی دانشگاه و هر وقت مهندس شدی برو دنبال کار.»
او خود میگوید: «بعد برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شدم. وقتی به ایران برگشتم متوجه شدم کسی تحصیلات مدیریت صنعتی ندارد. ۶۰ درصد از صنایعی که آن موقع راه افتاد با امضا و تشویق من بود.»
ماجرای نجات کارخانه ولوو چه بود؟
در یکی از سفرهای نیازمند برای تهیه تجهیزات کارخانه یوریران به سوئد، او از نزدیک در جریان وضعیت بد برخی از کارخانههای این کشور از جمله ولوو قرار گرفت. کارخانه ولوو آن روزها در آستانه ورشکستگی بود و دکتر نیازمند از طریق رئیس اتاق صنایع سوئد بازدیدی از کارخانه داشت. در آن موقع او پیشنهادهایی ارایه کرد و آن توصیهها از سوی مدیریت وقت پذیرفته شد. در نهایت راهنماییهای نیازمند به ثمر رسید و کارخانه ولوو نجات یافت. دستاوردهای مدیریتی او در خاک کشور سوئد در نهایت موجب شد تا پادشاه سوئد برای او نشان و لقب شوالیه در نظر بگیرد.
شاه سوئد طی فرمانی من را شوالیه سوئد کرد
او در بخشی از کتاب «تکنوکراسی و سیاستگذاری اقتصادی در ایران» که در واقع بیوگرافی مفصلی از او است درباره همین موضوع گفته «نشان به آن نشان که من شش ماه هر روز چهارشنبه شب میرفتم سوئد و جمعه شب برمیگشتم. آنها روش جدید را برقرار کردند و امتحان کردند بسیار خوب از آب درآمد
سپس روش جدید را در تمام کارخانه مستقر کردند. بهرهوری بسیار بالا رفت و کارخانه از ورشکستگی نجات یافت. شاه سوئد هم طی فرمانی من را شوالیه سوئد کرد و در ۲۲ مارس ۱۹۷۶ فرمان یک عدد نشان شوالیه برایم صادر کرد و دعوت شدم بروم استکهلم و در آنجا این نشان رسما به من داده شود ولی اوضاع و احوال ایران مناسب برای رفتن من نبود و نشان و فرمان شوالیه سوئد را به تهران فرستادند و سفیر سوئد در یک مهمانی به من داد. سفیر سوئد پیغام داد که شما میتوانید دو پسر خود را به سوئد بفرستید. تمام هزینه دانشگاه آنها را دولت خواهد داد و خودتان هم میتوانید در سوئد مقیم شوید که با تشکر فراوان هردو پیشنهاد را رد کردم.»
از رضا نیازمند به عنوان ژنرال صنعت ایران و یکی از پایهگذاران توسعه صنعتی کشوریاد میشود. او ۱۸ آذر سال ۱۳۹۶ از دنیا رفت
کتاب « تکنوکراسی و سیاستگذاری اقتصادی در ایران به روایت دکتر رضا نیازمند» که به کوشش دکتر علی اصغر سعیدی و توسط نشر لوح فکر انتشار یافته است، بخشی از خاطرات رضا نیازمند را پوشش می دهد.
✅ @karkhone
⭕️ راه اندازی ۶۰ درصد صنایع در دهه ۴۰ با امضا و تشویق من بود
رضا نیازمند تحصیلات خود را در رشته معدن و ذوب فلزات در مقطع کارشناسی و دکترای مدیریت تکمیل کرد. وقتی نیازمند در سمت معاونت صنایع در وزارت دکتر عالیخانی، مشغول کار بود هم دو شرکت ایران ناسیونال و ماک ایران تأسیس شد.
نیازمند در خاطراتش از حمایت مادر برای رسیدن به جایگاه مدیریتیاش به نیکی یاد میکند. بعد از فوت پدر، او دنبال کار بود و مادر خطاب به او گفته بود: «باید بروی دانشگاه و هر وقت مهندس شدی برو دنبال کار.»
او خود میگوید: «بعد برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شدم. وقتی به ایران برگشتم متوجه شدم کسی تحصیلات مدیریت صنعتی ندارد. ۶۰ درصد از صنایعی که آن موقع راه افتاد با امضا و تشویق من بود.»
ماجرای نجات کارخانه ولوو چه بود؟
در یکی از سفرهای نیازمند برای تهیه تجهیزات کارخانه یوریران به سوئد، او از نزدیک در جریان وضعیت بد برخی از کارخانههای این کشور از جمله ولوو قرار گرفت. کارخانه ولوو آن روزها در آستانه ورشکستگی بود و دکتر نیازمند از طریق رئیس اتاق صنایع سوئد بازدیدی از کارخانه داشت. در آن موقع او پیشنهادهایی ارایه کرد و آن توصیهها از سوی مدیریت وقت پذیرفته شد. در نهایت راهنماییهای نیازمند به ثمر رسید و کارخانه ولوو نجات یافت. دستاوردهای مدیریتی او در خاک کشور سوئد در نهایت موجب شد تا پادشاه سوئد برای او نشان و لقب شوالیه در نظر بگیرد.
شاه سوئد طی فرمانی من را شوالیه سوئد کرد
او در بخشی از کتاب «تکنوکراسی و سیاستگذاری اقتصادی در ایران» که در واقع بیوگرافی مفصلی از او است درباره همین موضوع گفته «نشان به آن نشان که من شش ماه هر روز چهارشنبه شب میرفتم سوئد و جمعه شب برمیگشتم. آنها روش جدید را برقرار کردند و امتحان کردند بسیار خوب از آب درآمد
سپس روش جدید را در تمام کارخانه مستقر کردند. بهرهوری بسیار بالا رفت و کارخانه از ورشکستگی نجات یافت. شاه سوئد هم طی فرمانی من را شوالیه سوئد کرد و در ۲۲ مارس ۱۹۷۶ فرمان یک عدد نشان شوالیه برایم صادر کرد و دعوت شدم بروم استکهلم و در آنجا این نشان رسما به من داده شود ولی اوضاع و احوال ایران مناسب برای رفتن من نبود و نشان و فرمان شوالیه سوئد را به تهران فرستادند و سفیر سوئد در یک مهمانی به من داد. سفیر سوئد پیغام داد که شما میتوانید دو پسر خود را به سوئد بفرستید. تمام هزینه دانشگاه آنها را دولت خواهد داد و خودتان هم میتوانید در سوئد مقیم شوید که با تشکر فراوان هردو پیشنهاد را رد کردم.»
از رضا نیازمند به عنوان ژنرال صنعت ایران و یکی از پایهگذاران توسعه صنعتی کشوریاد میشود. او ۱۸ آذر سال ۱۳۹۶ از دنیا رفت
کتاب « تکنوکراسی و سیاستگذاری اقتصادی در ایران به روایت دکتر رضا نیازمند» که به کوشش دکتر علی اصغر سعیدی و توسط نشر لوح فکر انتشار یافته است، بخشی از خاطرات رضا نیازمند را پوشش می دهد.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
روایتی از بایزید مردوخی، اقتصاددان و پیشکسوت تدوین برنامه و برنامه ریزی
داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی (بخش اول)
بایزید مردوخی در خانواده ای متوسط از نظر مالی و غنی به لحاظ معرفتی در سنندج متولد شد. وی دبستان و متوسطه را در سنندج پشت سر گذارند.
داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی
هرچند که مانند دیگر قومیت در این دوره با مشکلات آموزشی روبهرو بوده زیرا برای اولین بار با زبان فارسی آشنا شده است.
خودش در اینباره روایت میکند من مانند خیلی از کردها برای اولین بار در مدرسه با زبان فارسی آشنا شدم به همین دلیل آموزش برایم کمی با کندی همراه بوده است.
بایزید مردوخی بعد از دوره دبستان در دوره متوسطه رشته ریاضی را انتخاب میکند و خلاف دوره دبستان این دوره را با موفقیت پشت سر میگذارد بهطوری که شاگرد اول شهر میشود پس از پایان دوره آماده ورود به دانشگاه میشود.
وی اقتصاد را به عنوان رشته دانشگاهی خود انتخاب می کند و پس از اتمام دوره دانشگاه به ترجمه کتاب فلسفه اقتصادی جنرابینسون میپردازد.
یکی از افتخارات نهاد برنامهریزی، ایجاد حساب ذخیره ارزی بود. بایزید مردوخی از بدو تاسیس این حساب تا شروعِ فعالیتِ دولت احمدینژاد، دبیریِ هیات امنا را برعهده داشت.
او ایجاد این حساب را حاصل تلاش نظام تدبیر کشور میداند و تشکیل آن را بهترین عملکرد نظام تدبیر معرفی میکند. مردوخی معتقد است: «اگر آن روند تکامل پیدا میکرد، امروز شرایط بسیار متفاوت با گذشته بود اما متاسفانه چنین اتفاقی صورت نگرفت.»
در همان زمان بحث تشکیل حساب، بایزید مردوخی به همراه خانم دکتر فیروزه خلعتبری طرحی را به طهماسب مظاهری که در آن زمان مشاور اقتصادی رئیسجمهور بود، ارائه دادند.
طرح بر این اساس بود که منابع پیشبینی شده در برنامه در خارج از کشور سرمایهگذاری مالی شود، یعنی به جای سرمایهگذاری فیزیکی با ایجاد سازوکاری صرف، سرمایهگذاری مالی شود و سود آن صرف توسعه در داخل شود اما این طرح بهرغم استقبال شدید اولیه با سکوت برگزار شد.
📌طی گفت و گوی علی میرزایی با بایزید مردوخی که در کتاب روشنایی ها و سایه ها منشر شده است سوال زیر در رابطه با مقوله ذخایر ارزی در سال ١٣٧٩ از مردوخی پرسیده می شود :
"آقای مردوخی اگر اجازه بدهید بپردازیم به مقوله حساب دخیره ارزی که شما به طور جدی با آن سروکار داشتید. به یادتان هست این حساب تا روزی که شما کارتان را ترک کردید چقدر ورودی و چقدر خروجی داشت؟ سهم بخش خصوصی و سهم بخش دولتی به چه میزان بود؟ تا جایی که من به یاد دارم، این حساب با هدف تقویت بخش خصوصی تأسیس شد، ولی حالا دولت مصرف کننده اصلی است. در زمان شما وضعیت چگونه بود؟
موجودی حساب ذخیره ارزی، طبق قانون و مصوبه دولت، پنجاه درصدش برای طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی بود، و پنجاه درصدش هم ذخیره می شد تا اگر درآمد ارزی کشور از محل فروش نفت کمتر از میزانی بود که در هر سال، طبق برنامه پنج ساله، به دولت اختصاص داده می شد، به دولت داده شود.
مثلا اگر طبق برنامه پنج ساله سوم، در یک سال برنامه سهم ارزی دولت پانزده میلیارد دلار بود ولی از محل درآمد صادراتی حاصل از فروش نفت خام دوازده میلیارد دلار عاید می شد، آن سه میلیارد دلار کسری از حساب ذخیره ارزی در اختیار قرار داده می شد.
✅ @karkhone
داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی (بخش اول)
بایزید مردوخی در خانواده ای متوسط از نظر مالی و غنی به لحاظ معرفتی در سنندج متولد شد. وی دبستان و متوسطه را در سنندج پشت سر گذارند.
داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی
هرچند که مانند دیگر قومیت در این دوره با مشکلات آموزشی روبهرو بوده زیرا برای اولین بار با زبان فارسی آشنا شده است.
خودش در اینباره روایت میکند من مانند خیلی از کردها برای اولین بار در مدرسه با زبان فارسی آشنا شدم به همین دلیل آموزش برایم کمی با کندی همراه بوده است.
بایزید مردوخی بعد از دوره دبستان در دوره متوسطه رشته ریاضی را انتخاب میکند و خلاف دوره دبستان این دوره را با موفقیت پشت سر میگذارد بهطوری که شاگرد اول شهر میشود پس از پایان دوره آماده ورود به دانشگاه میشود.
وی اقتصاد را به عنوان رشته دانشگاهی خود انتخاب می کند و پس از اتمام دوره دانشگاه به ترجمه کتاب فلسفه اقتصادی جنرابینسون میپردازد.
یکی از افتخارات نهاد برنامهریزی، ایجاد حساب ذخیره ارزی بود. بایزید مردوخی از بدو تاسیس این حساب تا شروعِ فعالیتِ دولت احمدینژاد، دبیریِ هیات امنا را برعهده داشت.
او ایجاد این حساب را حاصل تلاش نظام تدبیر کشور میداند و تشکیل آن را بهترین عملکرد نظام تدبیر معرفی میکند. مردوخی معتقد است: «اگر آن روند تکامل پیدا میکرد، امروز شرایط بسیار متفاوت با گذشته بود اما متاسفانه چنین اتفاقی صورت نگرفت.»
در همان زمان بحث تشکیل حساب، بایزید مردوخی به همراه خانم دکتر فیروزه خلعتبری طرحی را به طهماسب مظاهری که در آن زمان مشاور اقتصادی رئیسجمهور بود، ارائه دادند.
طرح بر این اساس بود که منابع پیشبینی شده در برنامه در خارج از کشور سرمایهگذاری مالی شود، یعنی به جای سرمایهگذاری فیزیکی با ایجاد سازوکاری صرف، سرمایهگذاری مالی شود و سود آن صرف توسعه در داخل شود اما این طرح بهرغم استقبال شدید اولیه با سکوت برگزار شد.
📌طی گفت و گوی علی میرزایی با بایزید مردوخی که در کتاب روشنایی ها و سایه ها منشر شده است سوال زیر در رابطه با مقوله ذخایر ارزی در سال ١٣٧٩ از مردوخی پرسیده می شود :
"آقای مردوخی اگر اجازه بدهید بپردازیم به مقوله حساب دخیره ارزی که شما به طور جدی با آن سروکار داشتید. به یادتان هست این حساب تا روزی که شما کارتان را ترک کردید چقدر ورودی و چقدر خروجی داشت؟ سهم بخش خصوصی و سهم بخش دولتی به چه میزان بود؟ تا جایی که من به یاد دارم، این حساب با هدف تقویت بخش خصوصی تأسیس شد، ولی حالا دولت مصرف کننده اصلی است. در زمان شما وضعیت چگونه بود؟
موجودی حساب ذخیره ارزی، طبق قانون و مصوبه دولت، پنجاه درصدش برای طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی بود، و پنجاه درصدش هم ذخیره می شد تا اگر درآمد ارزی کشور از محل فروش نفت کمتر از میزانی بود که در هر سال، طبق برنامه پنج ساله، به دولت اختصاص داده می شد، به دولت داده شود.
مثلا اگر طبق برنامه پنج ساله سوم، در یک سال برنامه سهم ارزی دولت پانزده میلیارد دلار بود ولی از محل درآمد صادراتی حاصل از فروش نفت خام دوازده میلیارد دلار عاید می شد، آن سه میلیارد دلار کسری از حساب ذخیره ارزی در اختیار قرار داده می شد.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
مدیرعامل شرکتهای بزرگ تکنولوژی آمریکا پاسخگوی سوالات کنگره بودند.
اسناد منتشر شده از مکاتبات داخل شرکتها نشان میدهد که آنها از قدرت خود برای تخریب شرکتهای کوچکتر استفاده می کنند.
https://www.wired.com/story/facebook-amazon-documents-captivated-hearing/
مطالب جالب و مرتبط:
https://twitter.com/benedictevans/status/1288806083570565120
https://twitter.com/benedictevans/status/1288800476784361473
https://twitter.com/benedictevans/status/1288806397010903041
✅ @karkhone
اسناد منتشر شده از مکاتبات داخل شرکتها نشان میدهد که آنها از قدرت خود برای تخریب شرکتهای کوچکتر استفاده می کنند.
https://www.wired.com/story/facebook-amazon-documents-captivated-hearing/
مطالب جالب و مرتبط:
https://twitter.com/benedictevans/status/1288806083570565120
https://twitter.com/benedictevans/status/1288800476784361473
https://twitter.com/benedictevans/status/1288806397010903041
✅ @karkhone
WIRED
The Facebook and Amazon Documents That Captivated the Hearing
Here’s a look at how Mark Zuckerberg plotted the Instagram acquisition. Plus: Inside Amazon’s plan to take down Diapers.com.
بیت کوین الان یا الان؟
چند روز پیش و در مصاحبت با یکی از دوستان بود که روند صعود مارکت کپ بیت کوین از 2016 با رقم چیزی حدود 5 میلیارد دلار رو تا امروز بررسی کردیم و به رشد حدود 30 برابری اون رسیدیم.
دغدغه اصلی که مارو به این محاسبه واداشت بحث سرمایه گزاری نکردن روی این ارزش نهفته بود.
نکته اول: شاید ما در دنیای رمزارز ها فقط بیت کوین رو بشناسیم و نهایتا اتریوم ولی باید توجه داشت که ما چیزی قریب به 100 رمزارز معتبر درحال حاضر داریم و بدلیل کلاهبرداری های صورت گرفته در این فضا دوستان چندان رغبتی به سایر رمزارز ها ندارند پس چون شناختی هم نسبت به نقششون و کاری که انجام میدن ندارن سرمایه گزاری نمیکنند و از محل رشد ارزش اون رمزارز بهرهمند نمیشن.
و اما نکته دوم: شاید با تحلیل تکنیکال بورس و یا حتی خرید و فروش رمزارز ها برای ورود و خروج سرمایه رو بشه پیش برد ولی یک نکته مهم در دنیای رمزارز ها آگاهی از کارکرد و اهداف اونهاست که در قالب وایت پیپر هر رمزارز منتشر میشه. مسلح شدن به این آگاهی باعث میشه تا اسیر دست نهنگ های بازار نشید و روی ارزش های بلندمدت که خلق میشن سرمایه گزاری کنید.
و اما نکته آخر که یکی از کشفیات جالبم هستش.
حتما از این نمودار ها دیدید که میگه اگر در فلان سال 1 دلار روی یوتیوب میزاشتی الان پولت چند برابر شده بود.
ما نسخه ایرانی شده اون رو در قالب یک ربات تلگرامی برای بیت کوین پیدا کردیم.
حتما شما هم تجربه اش کنید.
(البته من باگ این بات رو هم یافتم. سالی که یک روز بیشتر از کبیسه داره و تاریخ 31 اسفند در اون تعریف شده است مبنای تقویم دوستان بوده! )
ربات:
@binvest_ir_bot
کانال ربات:
@binvest_ir
چند روز پیش و در مصاحبت با یکی از دوستان بود که روند صعود مارکت کپ بیت کوین از 2016 با رقم چیزی حدود 5 میلیارد دلار رو تا امروز بررسی کردیم و به رشد حدود 30 برابری اون رسیدیم.
دغدغه اصلی که مارو به این محاسبه واداشت بحث سرمایه گزاری نکردن روی این ارزش نهفته بود.
نکته اول: شاید ما در دنیای رمزارز ها فقط بیت کوین رو بشناسیم و نهایتا اتریوم ولی باید توجه داشت که ما چیزی قریب به 100 رمزارز معتبر درحال حاضر داریم و بدلیل کلاهبرداری های صورت گرفته در این فضا دوستان چندان رغبتی به سایر رمزارز ها ندارند پس چون شناختی هم نسبت به نقششون و کاری که انجام میدن ندارن سرمایه گزاری نمیکنند و از محل رشد ارزش اون رمزارز بهرهمند نمیشن.
و اما نکته دوم: شاید با تحلیل تکنیکال بورس و یا حتی خرید و فروش رمزارز ها برای ورود و خروج سرمایه رو بشه پیش برد ولی یک نکته مهم در دنیای رمزارز ها آگاهی از کارکرد و اهداف اونهاست که در قالب وایت پیپر هر رمزارز منتشر میشه. مسلح شدن به این آگاهی باعث میشه تا اسیر دست نهنگ های بازار نشید و روی ارزش های بلندمدت که خلق میشن سرمایه گزاری کنید.
و اما نکته آخر که یکی از کشفیات جالبم هستش.
حتما از این نمودار ها دیدید که میگه اگر در فلان سال 1 دلار روی یوتیوب میزاشتی الان پولت چند برابر شده بود.
ما نسخه ایرانی شده اون رو در قالب یک ربات تلگرامی برای بیت کوین پیدا کردیم.
حتما شما هم تجربه اش کنید.
(البته من باگ این بات رو هم یافتم. سالی که یک روز بیشتر از کبیسه داره و تاریخ 31 اسفند در اون تعریف شده است مبنای تقویم دوستان بوده! )
ربات:
@binvest_ir_bot
کانال ربات:
@binvest_ir
Telegram
attach 📎
روایتی از بایزید مردوخی، اقتصاددان و پیشکسوت تدوین برنامه و برنامه ریزی
داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی (بخش دوم و پایانی)
البته پس از تصویب قوۀ قانون گذاری، یعنی مجلس، ما تمام همت مان را گذاشته بودیم روی طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی. از جمله به این علت که درآمد دولت از محل فروش نفت خام کافی بود، کسری نداشت.
ولی در همان سال ۱۳۷۹، در کمال تاسف، دولت و مجلس تفاهم کردند که یک میلیارد و دویست و پنجاه میلیون دلار از حساب ذخیره ارزی برداشت کنند.
در حالی که نه دولت کسری درآمد ارزی داشت و نه آن برداشت برای مصارفی بود که توجیه داشت. پول برداشتند برای پرداخت پاداش بازنشسته ها، یا احداث راه روستایی. و من تمام تلاشم را کردم که جلوی این کار را بگیرم. به کمیسیون برنامه و بودجه مجلس هم رفتم.
چند نماینده مجلس هم با من هم رای بودند ولی موافقان با برداشت می گفتند: ما خودمان قانون گذاریم! واقعا هیچ توجیهی نداشت که دولت با مصرف ارز پاداش بازنشسته ها را بدهد، یا راه روستایی احداث کند. به هر حال تفاهم مجلس و دولت کار را تمام کرد.
این سنت ادامه پیدا کرد، و تا سال پایانی برنامه سوم، هر وقت که نیازی پیش آمد، دولت از حساب ذخیره ارزی برداشت کرد. گاه با توجیه و موجه، و گاه بدون توجیه و ناموجه. نتیجه این که سی میلیارد دلار به حساب ذخیره ارزی وارد شد، و از این محل فقط نزدیک به هفت میلیارد دلار به طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی تخصیص داده شد.
البته اضافه کنم که برداشت های دولت مانع از استفاده بخش خصوصی نبود. بخش خصوصی طرح های اندکی داشت و مقیاس نیاز ارزی این طرح ها به طور متوسط هفت میلیون دلار بود.
در پایان کار موجودی صندوق چقدر بود؟
ده میلیارد دلار.
بنابراین دولت سیزده میلیارد دلار، یعنی تقریبا دو برابر بخش خصوصی برداشت کرده بود، و همه اش هم خارج از مجوز برنامه پنج ساله؟
همین طور است. دولت در ده مورد برداشت کرد؛ سیزده میلیارد دلار، در حالی که مجوز قانونی برداشت هفده میلیارد دلار را گرفته بود. "
بایزید مردوخی از دانشمندان علم اقتصاد در ایران و از مدیران ارشد سازمان مدیریت و برنامه ریزی بودند و مایه افتخار خاندان مردوخی.
✅ @karkhone
داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی (بخش دوم و پایانی)
البته پس از تصویب قوۀ قانون گذاری، یعنی مجلس، ما تمام همت مان را گذاشته بودیم روی طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی. از جمله به این علت که درآمد دولت از محل فروش نفت خام کافی بود، کسری نداشت.
ولی در همان سال ۱۳۷۹، در کمال تاسف، دولت و مجلس تفاهم کردند که یک میلیارد و دویست و پنجاه میلیون دلار از حساب ذخیره ارزی برداشت کنند.
در حالی که نه دولت کسری درآمد ارزی داشت و نه آن برداشت برای مصارفی بود که توجیه داشت. پول برداشتند برای پرداخت پاداش بازنشسته ها، یا احداث راه روستایی. و من تمام تلاشم را کردم که جلوی این کار را بگیرم. به کمیسیون برنامه و بودجه مجلس هم رفتم.
چند نماینده مجلس هم با من هم رای بودند ولی موافقان با برداشت می گفتند: ما خودمان قانون گذاریم! واقعا هیچ توجیهی نداشت که دولت با مصرف ارز پاداش بازنشسته ها را بدهد، یا راه روستایی احداث کند. به هر حال تفاهم مجلس و دولت کار را تمام کرد.
این سنت ادامه پیدا کرد، و تا سال پایانی برنامه سوم، هر وقت که نیازی پیش آمد، دولت از حساب ذخیره ارزی برداشت کرد. گاه با توجیه و موجه، و گاه بدون توجیه و ناموجه. نتیجه این که سی میلیارد دلار به حساب ذخیره ارزی وارد شد، و از این محل فقط نزدیک به هفت میلیارد دلار به طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی تخصیص داده شد.
البته اضافه کنم که برداشت های دولت مانع از استفاده بخش خصوصی نبود. بخش خصوصی طرح های اندکی داشت و مقیاس نیاز ارزی این طرح ها به طور متوسط هفت میلیون دلار بود.
در پایان کار موجودی صندوق چقدر بود؟
ده میلیارد دلار.
بنابراین دولت سیزده میلیارد دلار، یعنی تقریبا دو برابر بخش خصوصی برداشت کرده بود، و همه اش هم خارج از مجوز برنامه پنج ساله؟
همین طور است. دولت در ده مورد برداشت کرد؛ سیزده میلیارد دلار، در حالی که مجوز قانونی برداشت هفده میلیارد دلار را گرفته بود. "
بایزید مردوخی از دانشمندان علم اقتصاد در ایران و از مدیران ارشد سازمان مدیریت و برنامه ریزی بودند و مایه افتخار خاندان مردوخی.
✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
كميته قضايى مجلس نمايندگان آمريكا از مديران اپل، گوگل ، فيس بوك و آمازون پرسيدند آيا اعتقاد دارند چين فناورى را از شركت هاى آمريكايى مى دزدد؟
كوك (اپل ) : تجربه اش را نداشتيم
پيچاى (گوگل): ما هم نداشتيم
زاكربرگ (فيس بوك): بله، كاملا
بزوس (آمازون): درباره اش خوانده ام
✅ @karkhone
كوك (اپل ) : تجربه اش را نداشتيم
پيچاى (گوگل): ما هم نداشتيم
زاكربرگ (فيس بوك): بله، كاملا
بزوس (آمازون): درباره اش خوانده ام
✅ @karkhone
پاول دورف کماکان ول کن اپل نیست - این بار با پیگیری قضائی
گزارشات حاکی از آن است که تلگرام اندکی پس از نامه آتشین پاول دورف خطاب به اپل و دزد خطاب کردن آنها، با ارائه دادخواستی به کمیساریای اروپا در امور رقابتهای بازرگانی، پیرامون انحصار طلبی اپل شکایت کرد.
در حال حاضر شرکت اپل با دو پرونده باز در اتحادیه اروپا روبروست که یکی از آنها در رابطه با اپل استور و کارمزد دریافت شده از توسعه دهندگان است که ماهیانه به 1 میلیارد دلار می رسد.
گفتنی است پیش از تلگرام نیز دو شرکت بزرگ Spotify و Rakuten از شرکت اپل و کارمزد 30 درصدی که به توسعه دهندگان تحمیل می کند به اتحادیه اروپا شکایت کرده بودند.
بخش دیگری از ماجرای اپل و پاول دورف:
https://t.me/Karkhoone/1387
https://www.ft.com/content/88589fc5-8410-4274-859c-d27b3d83fe20
✅ @karkhone
گزارشات حاکی از آن است که تلگرام اندکی پس از نامه آتشین پاول دورف خطاب به اپل و دزد خطاب کردن آنها، با ارائه دادخواستی به کمیساریای اروپا در امور رقابتهای بازرگانی، پیرامون انحصار طلبی اپل شکایت کرد.
در حال حاضر شرکت اپل با دو پرونده باز در اتحادیه اروپا روبروست که یکی از آنها در رابطه با اپل استور و کارمزد دریافت شده از توسعه دهندگان است که ماهیانه به 1 میلیارد دلار می رسد.
گفتنی است پیش از تلگرام نیز دو شرکت بزرگ Spotify و Rakuten از شرکت اپل و کارمزد 30 درصدی که به توسعه دهندگان تحمیل می کند به اتحادیه اروپا شکایت کرده بودند.
بخش دیگری از ماجرای اپل و پاول دورف:
https://t.me/Karkhoone/1387
https://www.ft.com/content/88589fc5-8410-4274-859c-d27b3d83fe20
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
انتقاد بسیار تند پاول دورف از شرکت اپل و دزد خطاب کردن آنها
پاول دورف از بنیانگذاران تلگرام اندکی پس از آپدیت جدید تلگرام که ویژگیهای برجسته ای همچون افزایش حجم فایلهای ارسالی تا 2 گیگا بایت و امکان آپلود ویدیو بجای تصویر پروفایل به آن افزوده شده است، در…
پاول دورف از بنیانگذاران تلگرام اندکی پس از آپدیت جدید تلگرام که ویژگیهای برجسته ای همچون افزایش حجم فایلهای ارسالی تا 2 گیگا بایت و امکان آپلود ویدیو بجای تصویر پروفایل به آن افزوده شده است، در…
فیلتر کردن اپلیکیشن "تیک تاک" توسط آمریکا نقطه عطفی است در تاریخ اینترنت
در سال 2020 پردانلودترین اپلیکیشن در تمام جهان TikTok بوده است. این اپلیکیشن برای ساختن کلیپ های داب اسمش و رقص استفاده می شود که توانسته است بیشتر از فیسبوک، بیشتر از واتس اپ، بیشتر از اینستاگرام، و بیشتر از هر اپلیکیشن دیگر در جهان مشتری داشته باشد. ولی نکته مهم چیست؟ نکته مهم این است که بر خلاف دیگر اپلیکیشن های غول در جهان، TikTok یک اپلیکیشن آمریکایی نیست. به عبارت دیگر، برای اولین بار در تاریخ، صدر جدول غول های اینترنت دست یک شرکت آمریکایی نیست، بلکه به دست یک شرکت چینی رسیده است.
راه حل آمریکا در این رقابت چه بوده است؟ فیلتر کردن تیک تاک! در گذشته، هر گاه یک کشور دسترسی به یک اپلیکیشن را قطع و فیلتر کرده است، آمریکا با محکوم کردن این حرکت علیه آن کشور بیانیه داده است. فیلتر کردن فیسبوک، توییتر، تلگرام و امثالهم در ایران و چین و روسیه همیشه اهرم فشار بوده است. اینکه شما مجبورید با استفاده از فیلتر شکن و وی پی ان این متن را در تلگرام مطالعه کنید که در ایران فیلتر است، از نظر آمریکا سندی است بر دیکتاتور بودن دولت ایران.
ولی حالا که TikTok گوی سبقت را از آمریکایی ها ربوده است و حدود 100 میلیون کاربر آمریکایی از آن استفاده می کنند، قضیه فرق کرده است. در گذشته آمریکا با فشار آوردن به تیک تاک آن را مجبور کرده که همه سِرورهایش را از کشور چین خارج کند. آنها را مجاب کرده که مدیران چینی خودشان را عوض کنند و مدیران آمریکایی انتصاب کنند. آنها را مجبور کرده که رابطه خود را با دولت چین به حداقل برسانند. و حتی با وجود انجام همه این کارها توسط تیک تاک، آمریکا باز هم نتوانست آن را تحمل کند!
امروز رئیس جمهور ایالات متحده جلوی دوربین ها ایستاد و گفت که دستور فیلتر کردن این اپلیکیشن را در آمریکا داده است. به چه جرم؟ به جرم اینکه مبادا کاربران آمریکایی به صورت گسترده از یک اپلیکیشن چینی استفاده کنند. عجب طنز تلخی. فیلتر و سانسور وقتی به دست مخالفان آمریکا باشد محکوم است، ولی وقتی به دست خود آمریکا باشد جایز و مطلوب! بازی تا وقتی خوب است که آن ها جلو باشند، و به محض اینکه عقب بیافتند، بازی را به هم میزنند.
علیرضا بازارگان
✅ @karkhone
در سال 2020 پردانلودترین اپلیکیشن در تمام جهان TikTok بوده است. این اپلیکیشن برای ساختن کلیپ های داب اسمش و رقص استفاده می شود که توانسته است بیشتر از فیسبوک، بیشتر از واتس اپ، بیشتر از اینستاگرام، و بیشتر از هر اپلیکیشن دیگر در جهان مشتری داشته باشد. ولی نکته مهم چیست؟ نکته مهم این است که بر خلاف دیگر اپلیکیشن های غول در جهان، TikTok یک اپلیکیشن آمریکایی نیست. به عبارت دیگر، برای اولین بار در تاریخ، صدر جدول غول های اینترنت دست یک شرکت آمریکایی نیست، بلکه به دست یک شرکت چینی رسیده است.
راه حل آمریکا در این رقابت چه بوده است؟ فیلتر کردن تیک تاک! در گذشته، هر گاه یک کشور دسترسی به یک اپلیکیشن را قطع و فیلتر کرده است، آمریکا با محکوم کردن این حرکت علیه آن کشور بیانیه داده است. فیلتر کردن فیسبوک، توییتر، تلگرام و امثالهم در ایران و چین و روسیه همیشه اهرم فشار بوده است. اینکه شما مجبورید با استفاده از فیلتر شکن و وی پی ان این متن را در تلگرام مطالعه کنید که در ایران فیلتر است، از نظر آمریکا سندی است بر دیکتاتور بودن دولت ایران.
ولی حالا که TikTok گوی سبقت را از آمریکایی ها ربوده است و حدود 100 میلیون کاربر آمریکایی از آن استفاده می کنند، قضیه فرق کرده است. در گذشته آمریکا با فشار آوردن به تیک تاک آن را مجبور کرده که همه سِرورهایش را از کشور چین خارج کند. آنها را مجاب کرده که مدیران چینی خودشان را عوض کنند و مدیران آمریکایی انتصاب کنند. آنها را مجبور کرده که رابطه خود را با دولت چین به حداقل برسانند. و حتی با وجود انجام همه این کارها توسط تیک تاک، آمریکا باز هم نتوانست آن را تحمل کند!
امروز رئیس جمهور ایالات متحده جلوی دوربین ها ایستاد و گفت که دستور فیلتر کردن این اپلیکیشن را در آمریکا داده است. به چه جرم؟ به جرم اینکه مبادا کاربران آمریکایی به صورت گسترده از یک اپلیکیشن چینی استفاده کنند. عجب طنز تلخی. فیلتر و سانسور وقتی به دست مخالفان آمریکا باشد محکوم است، ولی وقتی به دست خود آمریکا باشد جایز و مطلوب! بازی تا وقتی خوب است که آن ها جلو باشند، و به محض اینکه عقب بیافتند، بازی را به هم میزنند.
علیرضا بازارگان
✅ @karkhone
روسیه و چین مبادله بانکی با ایران را قطع کردند؛ تبعیت شرکای ایران از توصیههای FATF
پیگیریها حاکی از آن است که کشورهای دوست نیز ناچار شدند نسبت به وضعیت ایران در FATF آرایش جدید بگیرند و فعالیتهای بانکی و ارتباط مالی را محدود کنند.
روسیه و چین در انجام تراکنش با اشخاص حقیقی و حقوقی ایرانی، احتیاط بهکار برده و از انجام تراکنش پرهیز میکنند. این خبر از سوی رئیس اتاق ایران و چین اعلام شده و پیگیریهای «دنیای اقتصاد» نیز آن را تایید میکند.
منبع: کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
(دوتا خبر هم باشه اینجا به یادگاری:
اولی در خصوص خارج شدن فولاد از بورس کالاست که تقریبا دوستان اون رو قطعی شده بدانند و زودتر از شنیدن خبرش اقدامات لازم رو انجام بدن.
دومی هم پیشنهاد شدن گزینه حسین مدرس خیابانی سرپرست فعلی وزارت صمت برای تصدی امر وزارت هست.
تا ببینیم خلاف کدومش ثابت میشه...)
✅ @karkhone
پیگیریها حاکی از آن است که کشورهای دوست نیز ناچار شدند نسبت به وضعیت ایران در FATF آرایش جدید بگیرند و فعالیتهای بانکی و ارتباط مالی را محدود کنند.
روسیه و چین در انجام تراکنش با اشخاص حقیقی و حقوقی ایرانی، احتیاط بهکار برده و از انجام تراکنش پرهیز میکنند. این خبر از سوی رئیس اتاق ایران و چین اعلام شده و پیگیریهای «دنیای اقتصاد» نیز آن را تایید میکند.
منبع: کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
(دوتا خبر هم باشه اینجا به یادگاری:
اولی در خصوص خارج شدن فولاد از بورس کالاست که تقریبا دوستان اون رو قطعی شده بدانند و زودتر از شنیدن خبرش اقدامات لازم رو انجام بدن.
دومی هم پیشنهاد شدن گزینه حسین مدرس خیابانی سرپرست فعلی وزارت صمت برای تصدی امر وزارت هست.
تا ببینیم خلاف کدومش ثابت میشه...)
✅ @karkhone
۵ تاثیر قاطع تحریمها بر اقتصاد ایران:
۱- رشد اقتصادی منفی
۲- سقوط ارزش پول ملی
۳- نرخ تورم بالا
۴- کاهش تولید نفت
۵- سقوط درآمدهای نفتی
✅ @karkhone
۱- رشد اقتصادی منفی
۲- سقوط ارزش پول ملی
۳- نرخ تورم بالا
۴- کاهش تولید نفت
۵- سقوط درآمدهای نفتی
✅ @karkhone
«جهانیسازی یا چینیسازی؟»
مهدی تدینی
در روزهای اخیر حامیان معاهدۀ تجاری با چین دلایل خود را برای «خوب بودن» این معاهده کموبیش بیان کردهاند. میتوان گفت تأکید اصلی آنها این است: «چین قدرت اول اقتصادی دنیاست (یا به زودی خواهد بود) و برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت اول اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.» اگر برای کشورم فقط یک آرزو داشته باشم، همین بود که روزی چنین استدلالی را بشنوم و چنین نگرشی به مبنای تصمیمگیریهای کلان کشورم تبدیل شود؛ اما نه «فقط» در مورد چین، بلکه در مورد همۀ قدرتهای اقتصادی جهان! در واقع اگر همین استدلال را بدون ذکر نام چین و بدون تأکید بر «قدرت اول» بازنویسی کنیم، چنین میشود: «برقراری معاهدات بلندمدت با قدرتهای بزرگ اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.»
اتفاقاً استدلالهایی که حامیان توافقنامۀ تجاری بلندمدت با چین مطرح میکنند استدلالهای درستی است: «باید با قدرت اول اقتصادی دنیا همپیمان شد.» این استدلال کاملاً درست است، اما چرا ما در طول دهههای گذشته هیچگاه با هیچ یک از قدرتهای اقتصادی بزرگ دنیا پیمان درخوری نبستیم و اصلاً برایمان مهم هم نبود که چنین کنیم -البته از هیچگونه ستیز با قدرتهای بزرگ پروایی نداشتیم. برای مثال، رئیسجمهور محترم پیشین که اساساً دکترینش نگاه به اقتصادهای کوچک ــ و در نهایت نوظهور ــ بود و به همین خاطر گاه از عجیبترین کشورهای آفریقایی و گاه از آمریکای جنوبی سر درمیآورد. اصلاً مگر در تمام دهههای گذشته در ایران کسی از درهمتنیدگی در اقتصاد جهانی استقبال کرده یا به آن اولویت داده است؟ چیزی که برای ما هیچگاه مهم نبود، جهانی شدن اقتصادمان بود. برای همین شنیدن چنین استدلالی آرزوست، البته در کلیت و نه فقط دربارۀ چین (و احتمالاً روسیه).
من از جزئیات این قرارداد اطلاع دقیقی ندارم و اصلاً هم بحثم جزئیات توافق با چین نیست. اگر هم به فرض جزئیات آن را بدانم سواد لازم برای ارزیابی آن را ندارم. برای اینکه بتوان جزئیات یک قرارداد را به درستی تحلیل کرد، نیاز به سواد گسترده در زمینۀ روابط تجاری بینالمللی است؛ لازم است ما دستکم ده مورد از این دست توافقات را بشناسیم تا بتوانیم با نگاه تطبیقی جزئیات آن را ارزیابی کنیم. به همین دلیل حتی در صورت آگاهی از جزئیات توافق، من صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. مسئلهام رویکرد و فلسفۀ آن است که بحثی جدا از جزئیات است.
بزرگترین ضرورتی که برای ایران امروز میدانم، گشایش اقتصادی و جهانیشدنِ بیدرنگ اقتصاد آن است. اتفاقاً این همان کاری است که خود چین و روسیه با تمام توان انجام دادهاند. درگیریها و منازعات سیاسی هیچگاه باعث نشده است خللی در روابط اقتصادی این کشورها با رقبایشان ایجاد شود. کیست که نداند «جنگ تجاری» داغی از ۲۰۱۸ میان آمریکا و چین وجود دارد. اصلاً دلیل این جنگ همین است که تجارت فوقالعاده خیرهکنندهای میان دو کشور وجود دارد.
مشکل دقیقاً از نظر آمریکا اینجاست که برای مثال در سال ۲۰۱۷ آمریکا ۵۰۵ میلیارد دلار از چین واردات داشت، اما فقط ۱۳۰ میلیارد دلار به چین صادر کرد! این یعنی تراز تجاری آمریکا در برابر چین به طرز وحشتناکی منفی است و جنگ تجاری ترامپ با چین نیز سر همین است. از سال ۱۹۸۵ تراز تجاری آمریکا سال به سال بدتر میشود. توصیه میکنم در این صفحه (https://www.census.gov/foreign-trade/balance/c5700.html) آمار ریز تجارت آمریکا و چین را از ۱۹۸۵ ببینید. نسخهای جادویی که چینیها برای خودشان تجویز کردند، این بود که حتی با رقبا و دشمنان سیاسیشان روابط تجاری گسترده و در نهایت کمرشکنی را برقرار کردند.
در واقع در شرایطی که خود چین به سردمدار و پرشتابترین کشور در فرایند «جهانیشدن» تبدیل شده است، ما به جهانیسازی اقتصادمان بیاعتنا بودیم و هستیم. من از همۀ حامیان توافق تجاری بلندمدت با چین عاجزانه خواهش میکنم همین استدلال صحیح خود را بسط دهند و به کل جهان تسری دهند، وگرنه به جای «جهانیسازی» «چینیسازی» نصیبمان میشود. اگر اتحاد با قدرت اول اقتصادی جهان کار درست و معقولی است، پس بیاعتنایی تجاری به دیگر قدرتهای اقتصادی جهان مصداق چیست؟ (حال از دشمنی و نزاع آشتیناپذیر با قدرتهای اقتصادی جهان حرفی نمیزنم که بر اساس همین استدلال تکلیف آن روشن است.)
✅ @karkhone
مهدی تدینی
در روزهای اخیر حامیان معاهدۀ تجاری با چین دلایل خود را برای «خوب بودن» این معاهده کموبیش بیان کردهاند. میتوان گفت تأکید اصلی آنها این است: «چین قدرت اول اقتصادی دنیاست (یا به زودی خواهد بود) و برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت اول اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.» اگر برای کشورم فقط یک آرزو داشته باشم، همین بود که روزی چنین استدلالی را بشنوم و چنین نگرشی به مبنای تصمیمگیریهای کلان کشورم تبدیل شود؛ اما نه «فقط» در مورد چین، بلکه در مورد همۀ قدرتهای اقتصادی جهان! در واقع اگر همین استدلال را بدون ذکر نام چین و بدون تأکید بر «قدرت اول» بازنویسی کنیم، چنین میشود: «برقراری معاهدات بلندمدت با قدرتهای بزرگ اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.»
اتفاقاً استدلالهایی که حامیان توافقنامۀ تجاری بلندمدت با چین مطرح میکنند استدلالهای درستی است: «باید با قدرت اول اقتصادی دنیا همپیمان شد.» این استدلال کاملاً درست است، اما چرا ما در طول دهههای گذشته هیچگاه با هیچ یک از قدرتهای اقتصادی بزرگ دنیا پیمان درخوری نبستیم و اصلاً برایمان مهم هم نبود که چنین کنیم -البته از هیچگونه ستیز با قدرتهای بزرگ پروایی نداشتیم. برای مثال، رئیسجمهور محترم پیشین که اساساً دکترینش نگاه به اقتصادهای کوچک ــ و در نهایت نوظهور ــ بود و به همین خاطر گاه از عجیبترین کشورهای آفریقایی و گاه از آمریکای جنوبی سر درمیآورد. اصلاً مگر در تمام دهههای گذشته در ایران کسی از درهمتنیدگی در اقتصاد جهانی استقبال کرده یا به آن اولویت داده است؟ چیزی که برای ما هیچگاه مهم نبود، جهانی شدن اقتصادمان بود. برای همین شنیدن چنین استدلالی آرزوست، البته در کلیت و نه فقط دربارۀ چین (و احتمالاً روسیه).
من از جزئیات این قرارداد اطلاع دقیقی ندارم و اصلاً هم بحثم جزئیات توافق با چین نیست. اگر هم به فرض جزئیات آن را بدانم سواد لازم برای ارزیابی آن را ندارم. برای اینکه بتوان جزئیات یک قرارداد را به درستی تحلیل کرد، نیاز به سواد گسترده در زمینۀ روابط تجاری بینالمللی است؛ لازم است ما دستکم ده مورد از این دست توافقات را بشناسیم تا بتوانیم با نگاه تطبیقی جزئیات آن را ارزیابی کنیم. به همین دلیل حتی در صورت آگاهی از جزئیات توافق، من صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. مسئلهام رویکرد و فلسفۀ آن است که بحثی جدا از جزئیات است.
بزرگترین ضرورتی که برای ایران امروز میدانم، گشایش اقتصادی و جهانیشدنِ بیدرنگ اقتصاد آن است. اتفاقاً این همان کاری است که خود چین و روسیه با تمام توان انجام دادهاند. درگیریها و منازعات سیاسی هیچگاه باعث نشده است خللی در روابط اقتصادی این کشورها با رقبایشان ایجاد شود. کیست که نداند «جنگ تجاری» داغی از ۲۰۱۸ میان آمریکا و چین وجود دارد. اصلاً دلیل این جنگ همین است که تجارت فوقالعاده خیرهکنندهای میان دو کشور وجود دارد.
مشکل دقیقاً از نظر آمریکا اینجاست که برای مثال در سال ۲۰۱۷ آمریکا ۵۰۵ میلیارد دلار از چین واردات داشت، اما فقط ۱۳۰ میلیارد دلار به چین صادر کرد! این یعنی تراز تجاری آمریکا در برابر چین به طرز وحشتناکی منفی است و جنگ تجاری ترامپ با چین نیز سر همین است. از سال ۱۹۸۵ تراز تجاری آمریکا سال به سال بدتر میشود. توصیه میکنم در این صفحه (https://www.census.gov/foreign-trade/balance/c5700.html) آمار ریز تجارت آمریکا و چین را از ۱۹۸۵ ببینید. نسخهای جادویی که چینیها برای خودشان تجویز کردند، این بود که حتی با رقبا و دشمنان سیاسیشان روابط تجاری گسترده و در نهایت کمرشکنی را برقرار کردند.
در واقع در شرایطی که خود چین به سردمدار و پرشتابترین کشور در فرایند «جهانیشدن» تبدیل شده است، ما به جهانیسازی اقتصادمان بیاعتنا بودیم و هستیم. من از همۀ حامیان توافق تجاری بلندمدت با چین عاجزانه خواهش میکنم همین استدلال صحیح خود را بسط دهند و به کل جهان تسری دهند، وگرنه به جای «جهانیسازی» «چینیسازی» نصیبمان میشود. اگر اتحاد با قدرت اول اقتصادی جهان کار درست و معقولی است، پس بیاعتنایی تجاری به دیگر قدرتهای اقتصادی جهان مصداق چیست؟ (حال از دشمنی و نزاع آشتیناپذیر با قدرتهای اقتصادی جهان حرفی نمیزنم که بر اساس همین استدلال تکلیف آن روشن است.)
✅ @karkhone
www.census.gov
International Trade