Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
‍ رضا نیازمند :

⭕️ راه اندازی ۶۰ درصد صنایع در دهه ۴۰ با امضا و تشویق من بود

رضا نیازمند تحصیلات خود را در رشته معدن و ذوب فلزات در مقطع کارشناسی و دکترای مدیریت تکمیل کرد. وقتی نیازمند در سمت معاونت صنایع در وزارت دکتر عالیخانی، مشغول کار بود هم دو شرکت ایران ناسیونال و ماک ایران تأسیس شد.

نیازمند در خاطراتش از حمایت‌ مادر برای رسیدن به جایگاه مدیریتی‌اش به نیکی یاد می‌کند. بعد از فوت پدر، او دنبال کار بود و مادر خطاب به او گفته بود: «باید بروی دانشگاه و هر وقت مهندس شدی برو دنبال کار.»

او خود می‌گوید: «بعد برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شدم. وقتی به ایران برگشتم متوجه شدم کسی تحصیلات مدیریت صنعتی ندارد. ۶۰ درصد از صنایعی که آن موقع راه افتاد با امضا و تشویق من بود.»

ماجرای نجات کارخانه ولوو چه بود؟
در یکی از سفرهای نیازمند برای تهیه تجهیزات کارخانه یوریران به سوئد، او از نزدیک در جریان وضعیت بد برخی از کارخانه‌های این کشور از جمله ولوو قرار گرفت. کارخانه ولوو آن روزها در آستانه ورشکستگی بود و دکتر نیازمند از طریق رئیس اتاق صنایع سوئد بازدیدی از کارخانه داشت. در آن موقع او پیشنهادهایی ارایه کرد و آن توصیه‌ها از سوی مدیریت وقت پذیرفته شد. در نهایت راهنمایی‌های نیازمند به ثمر رسید و کارخانه ولوو نجات یافت. دستاوردهای مدیریتی او در خاک کشور سوئد در نهایت موجب شد تا پادشاه سوئد برای او نشان و لقب شوالیه در نظر بگیرد.

شاه سوئد طی فرمانی من را شوالیه سوئد کرد
او در بخشی از کتاب «تکنوکراسی و سیاستگذاری اقتصادی در ایران» که در واقع بیوگرافی مفصلی از او است درباره همین موضوع گفته «نشان به آن نشان که من شش ماه هر روز چهارشنبه شب می‌رفتم سوئد و جمعه شب برمی‌گشتم. آنها روش جدید را برقرار کردند و امتحان کردند بسیار خوب از آب درآمد

سپس روش جدید را در تمام کارخانه مستقر کردند. بهره‌وری بسیار بالا رفت و کارخانه از ورشکستگی نجات یافت. شاه سوئد هم طی فرمانی من را شوالیه سوئد کرد و در ۲۲ مارس ۱۹۷۶ فرمان یک عدد نشان شوالیه برایم صادر کرد و دعوت شدم بروم استکهلم و در آنجا این نشان رسما به من داده شود ولی اوضاع و احوال ایران مناسب برای رفتن من نبود و نشان و فرمان شوالیه سوئد را به تهران فرستادند و سفیر سوئد در یک مهمانی به من داد. سفیر سوئد پیغام داد که شما می‌توانید دو پسر خود را به سوئد بفرستید. تمام هزینه دانشگاه آنها را دولت خواهد داد و خودتان هم می‌توانید در سوئد مقیم شوید که با تشکر فراوان هردو پیشنهاد را رد کردم.»

از رضا نیازمند به عنوان ژنرال صنعت ایران و یکی از پایه‌گذاران توسعه صنعتی کشوریاد می‌شود. او ۱۸ آذر سال ۱۳۹۶ از دنیا رفت

کتاب « تکنوکراسی و سیاستگذاری اقتصادی در ایران به روایت دکتر رضا نیازمند» که به کوشش دکتر علی اصغر سعیدی و توسط نشر لوح فکر انتشار یافته است، بخشی از خاطرات رضا نیازمند را پوشش می دهد.

✅ @karkhone
‍ روایتی از بایزید مردوخی، اقتصاددان و پیشکسوت تدوین برنامه و برنامه ریزی

داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی (بخش اول)

بایزید مردوخی در خانواده ای متوسط از نظر مالی و غنی به لحاظ معرفتی در سنندج متولد شد. وی دبستان و متوسطه را در سنندج پشت سر ‌گذارند.
داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی
هرچند که مانند دیگر قومیت در این دوره با مشکلات آموزشی روبه‌رو بوده زیرا برای اولین بار با زبان فارسی آشنا شده است.
خودش در این‌باره روایت می‌کند من مانند خیلی از کردها برای اولین بار در مدرسه با زبان فارسی آشنا شدم به همین دلیل آموزش برایم کمی با کندی همراه بوده است.
بایزید مردوخی بعد از دوره دبستان در دوره متوسطه رشته ریاضی را انتخاب می‌کند و خلاف دوره دبستان این دوره را با موفقیت پشت سر می‌گذارد به‌طوری که شاگرد اول شهر می‌شود پس از پایان دوره آماده ورود به دانشگاه می‌شود.

وی اقتصاد را به عنوان رشته دانشگاهی خود انتخاب می کند و پس از اتمام دوره دانشگاه به ترجمه کتاب فلسفه اقتصادی جن‌رابینسون می‌پردازد.

یکی از افتخارات نهاد برنامه‌ریزی، ایجاد حساب ذخیره ارزی بود. بایزید مردوخی از بدو تاسیس این حساب تا شروعِ فعالیتِ دولت احمدی‌نژاد، دبیریِ هیات امنا را برعهده داشت.

او ایجاد این حساب را حاصل تلاش نظام تدبیر کشور می‌داند و تشکیل آن را بهترین عملکرد نظام تدبیر معرفی می‌کند. مردوخی معتقد است: «اگر آن روند تکامل پیدا می‌کرد، امروز شرایط بسیار متفاوت با گذشته بود اما متاسفانه چنین اتفاقی صورت نگرفت.»

در همان زمان بحث تشکیل حساب، بایزید مردوخی به همراه خانم دکتر فیروزه خلعتبری طرحی را به طهماسب مظاهری که در آن زمان مشاور اقتصادی رئیس‌جمهور بود، ارائه دادند.

طرح بر این اساس بود که منابع پیش‌بینی شده در برنامه در خارج از کشور سرمایه‌گذاری مالی شود، یعنی به جای سرمایه‌گذاری فیزیکی با ایجاد سازوکاری صرف، سرمایه‌گذاری مالی شود و سود آن صرف توسعه در داخل شود اما این طرح به‌رغم استقبال شدید اولیه با سکوت برگزار شد.

📌طی گفت و گوی علی میرزایی با بایزید مردوخی که در کتاب روشنایی ها و سایه ها منشر شده است سوال زیر در رابطه با مقوله ذخایر ارزی در سال ١٣٧٩ از مردوخی پرسیده می شود :

"آقای مردوخی اگر اجازه بدهید بپردازیم به مقوله حساب دخیره ارزی که شما به طور جدی با آن سروکار داشتید. به یادتان هست این حساب تا روزی که شما کارتان را ترک کردید چقدر ورودی و چقدر خروجی داشت؟ سهم بخش خصوصی و سهم بخش دولتی به چه میزان بود؟ تا جایی که من به یاد دارم، این حساب با هدف تقویت بخش خصوصی تأسیس شد، ولی حالا دولت مصرف کننده اصلی است. در زمان شما وضعیت چگونه بود؟

موجودی حساب ذخیره ارزی، طبق قانون و مصوبه دولت، پنجاه درصدش برای طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی بود، و پنجاه درصدش هم ذخیره می شد تا اگر درآمد ارزی کشور از محل فروش نفت کمتر از میزانی بود که در هر سال، طبق برنامه پنج ساله، به دولت اختصاص داده می شد، به دولت داده شود.

مثلا اگر طبق برنامه پنج ساله سوم، در یک سال برنامه سهم ارزی دولت پانزده میلیارد دلار بود ولی از محل درآمد صادراتی حاصل از فروش نفت خام دوازده میلیارد دلار عاید می شد، آن سه میلیارد دلار کسری از حساب ذخیره ارزی در اختیار قرار داده می شد.



✅ @karkhone
مدیرعامل شرکت‌های بزرگ تکنولوژی آمریکا پاسخگوی سوالات کنگره بودند.
اسناد منتشر شده از مکاتبات داخل شرکت‌ها نشان می‌دهد که آنها از قدرت خود برای تخریب شرکت‌های کوچک‌تر استفاده می کنند.

https://www.wired.com/story/facebook-amazon-documents-captivated-hearing/

مطالب جالب و مرتبط:

https://twitter.com/benedictevans/status/1288806083570565120

https://twitter.com/benedictevans/status/1288800476784361473

https://twitter.com/benedictevans/status/1288806397010903041


✅ @karkhone
‍ بیت کوین الان یا الان؟

چند روز پیش و در مصاحبت با یکی از دوستان بود که روند صعود مارکت کپ بیت کوین از 2016 با رقم چیزی حدود 5 میلیارد دلار رو تا امروز بررسی کردیم و به رشد حدود 30 برابری اون رسیدیم.

دغدغه اصلی که مارو به این محاسبه واداشت بحث سرمایه گزاری نکردن روی این ارزش نهفته بود.
نکته اول: شاید ما در دنیای رمزارز ها فقط بیت کوین رو بشناسیم و نهایتا اتریوم ولی باید توجه داشت که ما چیزی قریب به 100 رمزارز معتبر درحال حاضر داریم و بدلیل کلاهبرداری های صورت گرفته در این فضا دوستان چندان رغبتی به سایر رمزارز ها ندارند پس چون شناختی هم نسبت به نقششون و کاری که انجام میدن ندارن سرمایه گزاری نمیکنند و از محل رشد ارزش اون رمزارز بهره‌مند نمیشن.

و اما نکته دوم: شاید با تحلیل تکنیکال بورس و یا حتی خرید و فروش رمزارز ها برای ورود و خروج سرمایه رو بشه پیش برد ولی یک نکته مهم در دنیای رمزارز ها آگاهی از کارکرد و اهداف اونهاست که در قالب وایت پیپر هر رمزارز منتشر میشه. مسلح شدن به این آگاهی باعث میشه تا اسیر دست نهنگ های بازار نشید و روی ارزش های بلندمدت که خلق میشن سرمایه گزاری کنید.

و اما نکته آخر که یکی از کشفیات جالبم هستش.
حتما از این نمودار ها دیدید که میگه اگر در فلان سال 1 دلار روی یوتیوب میزاشتی الان پولت چند برابر شده بود.
ما نسخه ایرانی شده اون رو در قالب یک ربات تلگرامی برای بیت کوین پیدا کردیم.
حتما شما هم تجربه اش کنید.

(البته من باگ این بات رو هم یافتم. سالی که یک روز بیشتر از کبیسه داره و تاریخ 31 اسفند در اون تعریف شده است مبنای تقویم دوستان بوده! )

ربات:
@binvest_ir_bot

کانال ربات:
@binvest_ir
روایتی از بایزید مردوخی، اقتصاددان و پیشکسوت تدوین برنامه و برنامه ریزی

داستانِ تلخِ حساب ذخیره ارزی (بخش دوم و پایانی)

البته پس از تصویب قوۀ قانون گذاری، یعنی مجلس، ما تمام همت مان را گذاشته بودیم روی طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی. از جمله به این علت که درآمد دولت از محل فروش نفت خام کافی بود، کسری نداشت.

ولی در همان سال ۱۳۷۹، در کمال تاسف، دولت و مجلس تفاهم کردند که یک میلیارد و دویست و پنجاه میلیون دلار از حساب ذخیره ارزی برداشت کنند.

در حالی که نه دولت کسری درآمد ارزی داشت و نه آن برداشت برای مصارفی بود که توجیه داشت. پول برداشتند برای پرداخت پاداش بازنشسته ها، یا احداث راه روستایی. و من تمام تلاشم را کردم که جلوی این کار را بگیرم. به کمیسیون برنامه و بودجه مجلس هم رفتم.
چند نماینده مجلس هم با من هم رای بودند ولی موافقان با برداشت می گفتند: ما خودمان قانون گذاریم! واقعا هیچ توجیهی نداشت که دولت با مصرف ارز پاداش بازنشسته ها را بدهد، یا راه روستایی احداث کند. به هر حال تفاهم مجلس و دولت کار را تمام کرد.
این سنت ادامه پیدا کرد، و تا سال پایانی برنامه سوم، هر وقت که نیازی پیش آمد، دولت از حساب ذخیره ارزی برداشت کرد. گاه با توجیه و موجه، و گاه بدون توجیه و ناموجه. نتیجه این که سی میلیارد دلار به حساب ذخیره ارزی وارد شد، و از این محل فقط نزدیک به هفت میلیارد دلار به طرح های سرمایه گذاری بخش خصوصی تخصیص داده شد.

البته اضافه کنم که برداشت های دولت مانع از استفاده بخش خصوصی نبود. بخش خصوصی طرح های اندکی داشت و مقیاس نیاز ارزی این طرح ها به طور متوسط هفت میلیون دلار بود.

در پایان کار موجودی صندوق چقدر بود؟
ده میلیارد دلار.

بنابراین دولت سیزده میلیارد دلار، یعنی تقریبا دو برابر بخش خصوصی برداشت کرده بود، و همه اش هم خارج از مجوز برنامه پنج ساله؟

همین طور است. دولت در ده مورد برداشت کرد؛ سیزده میلیارد دلار، در حالی که مجوز قانونی برداشت هفده میلیارد دلار را گرفته بود. "
بایزید مردوخی از دانشمندان علم اقتصاد در ایران و از مدیران ارشد سازمان مدیریت و برنامه ریزی بودند و مایه افتخار خاندان مردوخی.

✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
كميته قضايى مجلس نمايندگان آمريكا از مديران اپل، گوگل ، فيس بوك و آمازون پرسيدند آيا اعتقاد دارند چين فناورى را از شركت هاى آمريكايى مى دزدد؟

كوك (اپل ) : تجربه اش را نداشتيم
پيچاى (گوگل): ما هم نداشتيم
زاكربرگ (فيس بوك): بله، كاملا
بزوس (آمازون): درباره اش خوانده ام

✅ @karkhone
پاول دورف کماکان ول کن اپل نیست - این بار با پیگیری قضائی

گزارشات حاکی از آن است که تلگرام اندکی پس از نامه آتشین پاول دورف خطاب به اپل و دزد خطاب کردن آنها، با ارائه دادخواستی به کمیساریای اروپا در امور رقابتهای بازرگانی، پیرامون انحصار طلبی اپل شکایت کرد.

در حال حاضر شرکت اپل با دو پرونده باز در اتحادیه اروپا روبروست که یکی از آنها در رابطه با اپل استور و کارمزد دریافت شده از توسعه دهندگان است که ماهیانه به 1 میلیارد دلار می رسد.

گفتنی است پیش از تلگرام نیز دو شرکت بزرگ Spotify و Rakuten از شرکت اپل و کارمزد 30 درصدی که به توسعه دهندگان تحمیل می کند به اتحادیه اروپا شکایت کرده بودند.

بخش دیگری از ماجرای اپل و پاول دورف:
https://t.me/Karkhoone/1387


https://www.ft.com/content/88589fc5-8410-4274-859c-d27b3d83fe20


✅ @karkhone
فیلتر کردن اپلیکیشن "تیک تاک" توسط آمریکا نقطه عطفی است در تاریخ اینترنت

در سال 2020 پردانلودترین اپلیکیشن در تمام جهان TikTok بوده است. این اپلیکیشن برای ساختن کلیپ های داب اسمش و رقص استفاده می شود که توانسته است بیشتر از فیسبوک، بیشتر از واتس اپ، بیشتر از اینستاگرام، و بیشتر از هر اپلیکیشن دیگر در جهان مشتری داشته باشد. ولی نکته مهم چیست؟ نکته مهم این است که بر خلاف دیگر اپلیکیشن های غول در جهان، TikTok یک اپلیکیشن آمریکایی نیست. به عبارت دیگر، برای اولین بار در تاریخ، صدر جدول غول های اینترنت دست یک شرکت آمریکایی نیست، بلکه به دست یک شرکت چینی رسیده است.

راه حل آمریکا در این رقابت چه بوده است؟ فیلتر کردن تیک تاک! در گذشته، هر گاه یک کشور دسترسی به یک اپلیکیشن را قطع و فیلتر کرده است، آمریکا با محکوم کردن این حرکت علیه آن کشور بیانیه داده است. فیلتر کردن فیسبوک، توییتر، تلگرام و امثالهم در ایران و چین و روسیه همیشه اهرم فشار بوده است. اینکه شما مجبورید با استفاده از فیلتر شکن و وی پی ان این متن را در تلگرام مطالعه کنید که در ایران فیلتر است، از نظر آمریکا سندی است بر دیکتاتور بودن دولت ایران.

ولی حالا که TikTok گوی سبقت را از آمریکایی ها ربوده است و حدود 100 میلیون کاربر آمریکایی از آن استفاده می کنند، قضیه فرق کرده است. در گذشته آمریکا با فشار آوردن به تیک تاک آن را مجبور کرده که همه سِرورهایش را از کشور چین خارج کند. آنها را مجاب کرده که مدیران چینی خودشان را عوض کنند و مدیران آمریکایی انتصاب کنند. آنها را مجبور کرده که رابطه خود را با دولت چین به حداقل برسانند. و حتی با وجود انجام همه این کارها توسط تیک تاک، آمریکا باز هم نتوانست آن را تحمل کند!

امروز رئیس جمهور ایالات متحده جلوی دوربین ها ایستاد و گفت که دستور فیلتر کردن این اپلیکیشن را در آمریکا داده است. به چه جرم؟ به جرم اینکه مبادا کاربران آمریکایی به صورت گسترده از یک اپلیکیشن چینی استفاده کنند. عجب طنز تلخی. فیلتر و سانسور وقتی به دست مخالفان آمریکا باشد محکوم است، ولی وقتی به دست خود آمریکا باشد جایز و مطلوب! بازی تا وقتی خوب است که آن ها جلو باشند، و به محض اینکه عقب بیافتند، بازی را به هم میزنند.

علیرضا بازارگان

✅ @karkhone
روسیه و چین مبادله بانکی با ایران را قطع کردند؛ تبعیت شرکای ایران از توصیه‌های FATF

پیگیری‌ها حاکی از آن است که کشورهای دوست نیز ناچار شدند نسبت به وضعیت ایران در FATF آرایش جدید بگیرند و فعالیت‌های بانکی و ارتباط مالی را محدود کنند.

روسیه و چین در انجام تراکنش با اشخاص حقیقی و حقوقی ایرانی، احتیاط به‌کار برده و از انجام تراکنش پرهیز می‌کنند. این خبر از سوی رئیس اتاق ایران و چین اعلام شده و پیگیری‌های «دنیای اقتصاد» نیز آن را تایید می‌کند.

منبع: کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد

(دوتا خبر هم باشه اینجا به یادگاری:
اولی در خصوص خارج شدن فولاد از بورس کالاست که تقریبا دوستان اون رو قطعی شده بدانند و زودتر از شنیدن خبرش اقدامات لازم رو انجام بدن.

دومی هم پیشنهاد شدن گزینه حسین مدرس خیابانی سرپرست فعلی وزارت صمت برای تصدی امر وزارت هست.

تا ببینیم خلاف کدومش ثابت میشه...)

✅ @karkhone
۵ تاثیر قاطع تحریمها بر اقتصاد ایران:
۱- رشد اقتصادی منفی
۲- سقوط ارزش پول ملی
۳- نرخ تورم بالا
۴- کاهش تولید نفت
۵- سقوط درآمدهای نفتی

✅ @karkhone
«جهانی‌سازی یا چینی‌سازی؟»

مهدی تدینی

در روزهای اخیر حامیان معاهدۀ تجاری با چین دلایل خود را برای «خوب بودن» این معاهده کم‌وبیش بیان کرده‌اند. می‌توان گفت تأکید اصلی آن‌ها این است: «چین قدرت اول اقتصادی دنیاست (یا به زودی خواهد بود) و برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت اول اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.» اگر برای کشورم فقط یک آرزو داشته باشم، همین بود که روزی چنین استدلالی را بشنوم و چنین نگرشی به مبنای تصمیمگیری‌های کلان کشورم تبدیل شود؛ اما نه «فقط» در مورد چین، بلکه در مورد همۀ قدرت‌های اقتصادی جهان! در واقع اگر همین استدلال را بدون ذکر نام چین و بدون تأکید بر «قدرت اول» بازنویسی کنیم، چنین می‌شود: «برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت‌های بزرگ اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.»

اتفاقاً استدلال‌هایی که حامیان توافقنامۀ تجاری بلندمدت با چین مطرح می‌کنند استدلال‌های درستی است: «باید با قدرت اول اقتصادی دنیا هم‌پیمان شد.» این استدلال کاملاً درست است، اما چرا ما در طول دهه‌های گذشته هیچ‌گاه با هیچ یک از قدرت‌های اقتصادی بزرگ دنیا پیمان درخوری نبستیم و اصلاً برایمان مهم هم نبود که چنین کنیم -البته از هیچ‌گونه ستیز با قدرت‌های بزرگ پروایی نداشتیم. برای مثال، رئیس‌جمهور محترم پیشین که اساساً دکترینش نگاه به اقتصادهای کوچک ــ و در نهایت نوظهور ــ بود و به همین خاطر گاه از عجیب‌ترین کشورهای آفریقایی و گاه از آمریکای جنوبی سر درمی‌آورد. اصلاً مگر در تمام دهه‌های گذشته در ایران کسی از درهم‌تنیدگی در اقتصاد جهانی استقبال کرده یا به آن اولویت داده است؟ چیزی که برای ما هیچ‌گاه مهم نبود، جهانی شدن اقتصادمان بود. برای همین شنیدن چنین استدلالی آرزوست، البته در کلیت و نه فقط دربارۀ چین (و احتمالاً روسیه).

من از جزئیات این قرارداد اطلاع دقیقی ندارم و اصلاً هم بحثم جزئیات توافق با چین نیست. اگر هم به فرض جزئیات آن را بدانم سواد لازم برای ارزیابی آن را ندارم. برای این‌که بتوان جزئیات یک قرارداد را به درستی تحلیل کرد، نیاز به سواد گسترده در زمینۀ روابط تجاری بین‌المللی است؛ لازم است ما دست‌کم ده مورد از این دست توافقات را بشناسیم تا بتوانیم با نگاه تطبیقی جزئیات آن را ارزیابی کنیم. به همین دلیل حتی در صورت آگاهی از جزئیات توافق، من صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. مسئله‌ام رویکرد و فلسفۀ آن است که بحثی جدا از جزئیات است.

بزرگ‌ترین ضرورتی که برای ایران امروز می‌دانم، گشایش اقتصادی و جهانی‌شدنِ بی‌درنگ اقتصاد آن است. اتفاقاً این همان کاری است که خود چین و روسیه با تمام توان انجام داده‌اند. درگیری‌ها و منازعات سیاسی هیچ‌گاه باعث نشده است خللی در روابط اقتصادی این کشورها با رقبایشان ایجاد شود. کیست که نداند «جنگ تجاری» داغی از ۲۰۱۸ میان آمریکا و چین وجود دارد. اصلاً دلیل این جنگ همین است که تجارت فوق‌العاده خیره‌کننده‌ای میان دو کشور وجود دارد.

مشکل دقیقاً از نظر آمریکا اینجاست که برای مثال در سال ۲۰۱۷ آمریکا ۵۰۵ میلیارد دلار از چین واردات داشت، اما فقط ۱۳۰ میلیارد دلار به چین صادر کرد! این یعنی تراز تجاری آمریکا در برابر چین به طرز وحشتناکی منفی است و جنگ تجاری ترامپ با چین نیز سر همین است. از سال ۱۹۸۵ تراز تجاری آمریکا سال به سال بدتر می‌شود. توصیه می‌کنم در این صفحه (https://www.census.gov/foreign-trade/balance/c5700.html) آمار ریز تجارت آمریکا و چین را از ۱۹۸۵ ببینید. نسخه‌ای جادویی که چینی‌ها برای خودشان تجویز کردند، این بود که حتی با رقبا و دشمنان سیاسی‌شان روابط تجاری گسترده و در نهایت کمرشکنی را برقرار کردند.

در واقع در شرایطی که خود چین به سردمدار و پرشتاب‌ترین کشور در فرایند «جهانی‌شدن» تبدیل شده است، ما به جهانی‌سازی اقتصادمان بی‌اعتنا بودیم و هستیم. من از همۀ حامیان توافق تجاری بلندمدت با چین عاجزانه خواهش می‌کنم همین استدلال صحیح خود را بسط دهند و به کل جهان تسری دهند، وگرنه به جای «جهانی‌سازی» «چینی‌سازی» نصیبمان می‌شود. اگر اتحاد با قدرت اول اقتصادی جهان کار درست و معقولی است، پس بی‎اعتنایی تجاری به دیگر قدرت‌های اقتصادی جهان مصداق چیست؟ (حال از دشمنی و نزاع آشتی‌ناپذیر با قدرت‌های اقتصادی جهان حرفی نمی‌زنم که بر اساس همین استدلال تکلیف آن روشن است.)

✅ @karkhone
سال 1378 برای اینکه توزیع صنایع با گروههای فعالیتی مختلف را در مجموعه شهری تبریز به دست بیاورم، 11 هزار آدرس را تک تک خواندم و روی نقشه جانمایی کردم. با اینکه زمان زیادی برد، ولی نتیجه بسیار رضایت بخش بود.

همان سالها (و اندکی قبل تر)، وقتی میخواستیم آمار کارگاههای یک شهر بسیار کوچک که کمتر از 1000 کارگاه می شد را از روی بانک اطلاعات خام مرکز آمار ایران، تحلیل کنیم، در نرم افزار کواترو پرو که تحت داس بود، ماکرونویسی کردیم. برنامه ای نوشتیم که بتواند کل اطلاعات را در قالب گروههای عمده فعالیت تجمیع و خروجی دهد. وقتی خواستیم اجرا کنیم، بعد از تست درست عمل کردن، شب موقع ترک محل کار، برنامه را اجرا کردیم و روی مانیتور کاغذی زدیم که لطفا کامپیوتر خاموش نشود. فردا صبح برگشتیم، هنوز داشت کار میکرد. حدود ساعت 11 بالاخره نتیجه کار را دیدیم! (امروزه این کار حتی در مقیاس چند میلیون ردیف اطلاعات، با یک دستور PivotTable در نرم افزار اکسل در عرض چند ثانیه انجام می شود.)

یک روز با یکی از کارشناسان ارشد بازنشسته و قدیمی سازمان برنامه و بودجه مشغول صحبت بودم. نسلی قبل تر از ما! گفت قبل از انقلاب یکبار مدل تعادل عمومی با حدود 250 متغیر(فراموشی از من است) را دستی نوشته و محاسبه کرده است. البته چند ماه طول کشیده است!
صد البته از این کار کردن و زحمت کشیدن لذت می بردیم!

وقتی اینها را به نسل فعلی تعریف میکنم، میگویند شما چه حوصله ای داشتید! وقتی از آنها میخواهم 100 تا داده را روی نقشه کنترل کنند، دادشان هوا می رود که اوه! صد تا داده را تک تک کنترل کنیم؟ بگذارید ببینیم نرم افزاری نیست این کار را انجام دهد!
حالا این جماعت فست فودی، به راه فست فودی برای کسب درآمد نیز دست پیدا کرده است. دیگر معنی ندارد حتی وقت بگذاری و نرم افزاری پیدا کنی که 100 داده را کنترل کند! در همین زمانی که برای این کار میگذاری، میتوانی چند میلیون در بورس کاسب شوی! هنوز 2 ماه نشده است از زمان آزادسازی سهام عدالت! ارزش 7 میلیونی آن الان به نزدیک 20 میلیون تومان رسیده است! نزدیک 3 برابر. کافی است 7 میلیون قرض بگیری، در 2 ماه قرضت را پس میدهی و دو برابر آن را هم به دست آوردی! اصلا چرا باید کار کرد؟ چرا باید زحمت کشید و خود را به سختی انداخت؟
چند نسل را نابود کردیم!

به قلم محمد اولاد

✅ @karkhone
از کفش ملی تا چرم بوستون
راهی که بورژوازی ملی ایران پیمود و نحسی امانش را برید

|مهدی قدیمی

‏یکی بود، یکی نبود. یک نفر بود که اواخر دهه ۲۰ از کشورهای بلوک شرق مثل چک‌واسلواکی کفش لاستیکی وارد می‌کرد. کم‌کم خودش دستگاه خرید و از سال ۳۰ کفش تولید کرد. کارخانه را توسعه داد و شد صادرکننده ی کفش به شوروی و رومانی و بلوک شرق.

از دهه‌ی ۴۰، بیست و دو بچه‌ی زیر ۲ سال را تحت پوشش آموزشی بنیادش گرفت تا مدیران آینده باشند. سرمایه اولیه‌ی شرکت ۱۰ میلیون ریال و ماشین‌آلاتش ۶ دستگاه پرس و معدودی ماشین‌آلات دیگر، کارگران بیست نفر و محصول روزانه منحصر به پانصد جفت کفش تنیس بود.

در بهمن ۳۶ پس از شش سال سرمایه‌ی ثبت شده‌ی شرکت از ۱۰ میلیون ریال به ۱۲۵ میلیون ریال و سرمایه‌ی در گردش به ۳۰۰ میلیون ریال بالغ شد. سال ۴۲ ماشین‌آلات کارخانه حدود ۵۰۰ دستگاه و ارزش‌شان برابر ۴۰ میلیون ریال و ظرفیت تولیدی کارخانه در ۲۴ ساعت، ۲۴ هزار جفت و تولید روزانه، ۱۲ هزار جفت بود.

سال ۵۷، شرکتش بیش از ۱۱ هزار نفر کارگر و کارمند و فروشنده و ... و حدود ۴۰۰ فروشگاه در شهرهای مختلف #ایران داشت که تمامی آن‌ها، در سال ۵۸ مصادره شد. از این پس، کفش ملی بین دولت و سازمان بازنشستگی دست به دست می‌شد. ماشین آلات را یک به یک فروختند و کارخانه‌ای به آن عظمت را تبدیل به انبار کردند. نیروهایش به کم‌تر از هزار نفر رسیدند.

خودش رفت و می‌گویند بچه‌هایی که تحت پوشش داشت را هم با خود برد به آمریکا، و آن‌جا کارخانه‌ی کفش چرم بوستون را راه انداخت و در مصر هم کارخانه‌ی کفش استاندارد.

سال‌ها از مصادره‌ی دارایی‌هایش که گنجینه‌ای خودساخته از بورژوازی_ملی ایران بود، می‌گذشت، نه نامی از برند ملی باقی مانده بود و نه چیزی از کارخانه اما پیغام فرستاد که بگذارید برگردم و کفش ملی را احیا و ده‌هزار شغل برای جوانان ایجاد کنم. تا سال ۸۵ که در آمریکا چشم از جهان بست، هیچ کس پاسخش را نداد.

روح مرحوم محمد رحیم متقی ایروانی شاد که حالا چهل سال پس از غصب اموالش، می‌گویند📌 خاطراتی که او ساخته را بنویسید تا از میراثش به شما کفش بدهیم.
‎

پی‌نوشت: اکانت توییتری منسوب به کفش ملی، از کاربران درخواست کرده تا با ذکر خاطرات خود از این برند، کفش جایزه بگیرند

✅ @karkhone
وزارت کار رفته به یکسری استارتاپ‌ها گیر داده که شما چرا نیروهاتون رو دورکار کردید و ما بهشون بیمه نمیدیم! همه باید حضوری بیان سر کار!

بعد مسئولان میان میشنن پشت تریبون صداوسیما میگن مردم هم باید رعایت کنند! خدایی ساقی‌تون کیه؟!

استارتاپ‌ها اندازه کل عمر وزارت کار تو این کشور کار آفرینی کردن. الان هم دارن به سلامت جامعه اهمیت میدن و نیروهاشون رو دور کار کردن. خودشونم راضی‌اند! تمام غول‌های کسب‌وکار دنیا هم الان دورکاری دارند. وزارت کار محترم شما دقیقا از کدوم سیاره اومدید که دارید جلوی اینها رو میگیرید؟؟؟


✅ @karkhone
Forwarded from karkhone | کارخانه (Mehdi)
در خصوص گشایش اقتصادی روز دوشنبه که روحانی درباره آن صحبت کرده، نظر شما چیست و فکر میکنید کدام مورد باشد؟

لطفا ذیل این پست در بخش نظرات درج کنید.

گزینه هایی که تاکنون ازشون سخن به میان رفته:

برداشت از صندوق ها

حل و فصل ماجرای FATF

✅ @karkhone
استارت‌آپ نیوزلندی Emrod با همکاری دومین شرکت بزرگ توزیع برق این کشور درصدد محقق کردن یکی از رویاهای نیکولا تسلای بزرگ پس از صد و بیست سال است.

نیکولا تسلا مدتها به دنبال این ایده بود که الکتریسیته را بصورت بی‌سیم منتقل کند و تلاش‌های زیادی هم برای این مهم داشت، از جمله یکبار به کمک یک سیم‌پیچ تسلای 50 متری توانست چراغ‌هایی را در 3 کیلومتری روشن کند (البته به بهای سوختن ژنراتور اصلی و خاموشی شهر کلرادواسپرینگ!) ولی خب توفیق چندانی در بزرگ کردن ایده‌اش پیدا نکرد و وستینگهاوس و جی پی مورگان به عنوان سرمایه‌گذار خیلی از این ایده استقبال نکردند.

روایتی هست که وقتی تسلا با هیجان درباره اینکه به تمام نقاط کره زمین برق بی‌سیم می‌دهیم و حتی در دریاها کشتی‌ها با این انرژی حرکت می‌کنند، مورگان گفت پس من کنتورهایم رو کجا بگذارم!

بهرشکل استارت‌آپ Emrod این رویای بزرگ را با موفقیت تست کرده و با کمک سرمایه‌گذاری شرکت Powerco (دومین شرکت بزرگ توزیع برق نیوزلند) میخواهد آن را بصورت عملیاتی‌تری امتحان کند. این شرکت هدف از اینکار را در مرحله اول رساندن برق به مکان‌های دورافتاده بیان کرده است و اینکه در هنگام تعمیرات شبکه همچنان بتواند برق‌رسانی را انجام دهد.

مکانیزم هم به این صورت است که خیلی ساده! دو آنتن فرستنده و گیرنده و تعدادی رله در مسیر طیف خاصی از امواج را ساطع و دریافت و ارسال می‌کنند که البته فرکانس خطرناک! هم ندارد و در طول موج امواج رادیویی است. البته که شرایط جوی در این بخش بسیار اثرگذار هستند ولی از لحاظ هزینه و در مقام مقایسه بسیار بسیار کم هزینه‌تر از خطوط و تجهیزات انتقال برق و تعمیرات و نگهداری آن‌ها هست و برآوردها نشان می‌دهد که این فناوری 50 درصد تلفات انرژی کمتر، 85 درصد قطعی و خرابی کمتر و 65 درصد هزینه کمتر در مقایسه با بهترین فناوری فعلی انتقال برق خواهد داشت و البته ظاهراً آسیب‌های محیط‌زیستی آن‌ها را هم نخواهد داشت.

این اختراع می‌تواند انرژی‌های تجدیدپذیر را هم بشدت تقویت کند، زیرا در بسیار از موارد این انرژی‌ها در نقاطی تامین می‌شوند که از محل مصرف خیلی فاصله دارند و البته شاید رویای انرژی رایگان تسلا را محقق سازند. بهرشکل فناوری قدیمی و 150 ساله کابل های مسی خطوط انتقال قدرت در حال تهدید و البته ظرفیت‌های بزرگی در حوزه انرژی حال گشایش است.
---
منبع:
https://www.inavateonthenet.net/news/article/nz-to-trial-worlds-first-long-range-wireless-power-transmission


✅ @karkhone