Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
فیلتر کردن اپلیکیشن "تیک تاک" توسط آمریکا نقطه عطفی است در تاریخ اینترنت

در سال 2020 پردانلودترین اپلیکیشن در تمام جهان TikTok بوده است. این اپلیکیشن برای ساختن کلیپ های داب اسمش و رقص استفاده می شود که توانسته است بیشتر از فیسبوک، بیشتر از واتس اپ، بیشتر از اینستاگرام، و بیشتر از هر اپلیکیشن دیگر در جهان مشتری داشته باشد. ولی نکته مهم چیست؟ نکته مهم این است که بر خلاف دیگر اپلیکیشن های غول در جهان، TikTok یک اپلیکیشن آمریکایی نیست. به عبارت دیگر، برای اولین بار در تاریخ، صدر جدول غول های اینترنت دست یک شرکت آمریکایی نیست، بلکه به دست یک شرکت چینی رسیده است.

راه حل آمریکا در این رقابت چه بوده است؟ فیلتر کردن تیک تاک! در گذشته، هر گاه یک کشور دسترسی به یک اپلیکیشن را قطع و فیلتر کرده است، آمریکا با محکوم کردن این حرکت علیه آن کشور بیانیه داده است. فیلتر کردن فیسبوک، توییتر، تلگرام و امثالهم در ایران و چین و روسیه همیشه اهرم فشار بوده است. اینکه شما مجبورید با استفاده از فیلتر شکن و وی پی ان این متن را در تلگرام مطالعه کنید که در ایران فیلتر است، از نظر آمریکا سندی است بر دیکتاتور بودن دولت ایران.

ولی حالا که TikTok گوی سبقت را از آمریکایی ها ربوده است و حدود 100 میلیون کاربر آمریکایی از آن استفاده می کنند، قضیه فرق کرده است. در گذشته آمریکا با فشار آوردن به تیک تاک آن را مجبور کرده که همه سِرورهایش را از کشور چین خارج کند. آنها را مجاب کرده که مدیران چینی خودشان را عوض کنند و مدیران آمریکایی انتصاب کنند. آنها را مجبور کرده که رابطه خود را با دولت چین به حداقل برسانند. و حتی با وجود انجام همه این کارها توسط تیک تاک، آمریکا باز هم نتوانست آن را تحمل کند!

امروز رئیس جمهور ایالات متحده جلوی دوربین ها ایستاد و گفت که دستور فیلتر کردن این اپلیکیشن را در آمریکا داده است. به چه جرم؟ به جرم اینکه مبادا کاربران آمریکایی به صورت گسترده از یک اپلیکیشن چینی استفاده کنند. عجب طنز تلخی. فیلتر و سانسور وقتی به دست مخالفان آمریکا باشد محکوم است، ولی وقتی به دست خود آمریکا باشد جایز و مطلوب! بازی تا وقتی خوب است که آن ها جلو باشند، و به محض اینکه عقب بیافتند، بازی را به هم میزنند.

علیرضا بازارگان

✅ @karkhone
روسیه و چین مبادله بانکی با ایران را قطع کردند؛ تبعیت شرکای ایران از توصیه‌های FATF

پیگیری‌ها حاکی از آن است که کشورهای دوست نیز ناچار شدند نسبت به وضعیت ایران در FATF آرایش جدید بگیرند و فعالیت‌های بانکی و ارتباط مالی را محدود کنند.

روسیه و چین در انجام تراکنش با اشخاص حقیقی و حقوقی ایرانی، احتیاط به‌کار برده و از انجام تراکنش پرهیز می‌کنند. این خبر از سوی رئیس اتاق ایران و چین اعلام شده و پیگیری‌های «دنیای اقتصاد» نیز آن را تایید می‌کند.

منبع: کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد

(دوتا خبر هم باشه اینجا به یادگاری:
اولی در خصوص خارج شدن فولاد از بورس کالاست که تقریبا دوستان اون رو قطعی شده بدانند و زودتر از شنیدن خبرش اقدامات لازم رو انجام بدن.

دومی هم پیشنهاد شدن گزینه حسین مدرس خیابانی سرپرست فعلی وزارت صمت برای تصدی امر وزارت هست.

تا ببینیم خلاف کدومش ثابت میشه...)

✅ @karkhone
۵ تاثیر قاطع تحریمها بر اقتصاد ایران:
۱- رشد اقتصادی منفی
۲- سقوط ارزش پول ملی
۳- نرخ تورم بالا
۴- کاهش تولید نفت
۵- سقوط درآمدهای نفتی

✅ @karkhone
«جهانی‌سازی یا چینی‌سازی؟»

مهدی تدینی

در روزهای اخیر حامیان معاهدۀ تجاری با چین دلایل خود را برای «خوب بودن» این معاهده کم‌وبیش بیان کرده‌اند. می‌توان گفت تأکید اصلی آن‌ها این است: «چین قدرت اول اقتصادی دنیاست (یا به زودی خواهد بود) و برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت اول اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.» اگر برای کشورم فقط یک آرزو داشته باشم، همین بود که روزی چنین استدلالی را بشنوم و چنین نگرشی به مبنای تصمیمگیری‌های کلان کشورم تبدیل شود؛ اما نه «فقط» در مورد چین، بلکه در مورد همۀ قدرت‌های اقتصادی جهان! در واقع اگر همین استدلال را بدون ذکر نام چین و بدون تأکید بر «قدرت اول» بازنویسی کنیم، چنین می‌شود: «برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت‌های بزرگ اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.»

اتفاقاً استدلال‌هایی که حامیان توافقنامۀ تجاری بلندمدت با چین مطرح می‌کنند استدلال‌های درستی است: «باید با قدرت اول اقتصادی دنیا هم‌پیمان شد.» این استدلال کاملاً درست است، اما چرا ما در طول دهه‌های گذشته هیچ‌گاه با هیچ یک از قدرت‌های اقتصادی بزرگ دنیا پیمان درخوری نبستیم و اصلاً برایمان مهم هم نبود که چنین کنیم -البته از هیچ‌گونه ستیز با قدرت‌های بزرگ پروایی نداشتیم. برای مثال، رئیس‌جمهور محترم پیشین که اساساً دکترینش نگاه به اقتصادهای کوچک ــ و در نهایت نوظهور ــ بود و به همین خاطر گاه از عجیب‌ترین کشورهای آفریقایی و گاه از آمریکای جنوبی سر درمی‌آورد. اصلاً مگر در تمام دهه‌های گذشته در ایران کسی از درهم‌تنیدگی در اقتصاد جهانی استقبال کرده یا به آن اولویت داده است؟ چیزی که برای ما هیچ‌گاه مهم نبود، جهانی شدن اقتصادمان بود. برای همین شنیدن چنین استدلالی آرزوست، البته در کلیت و نه فقط دربارۀ چین (و احتمالاً روسیه).

من از جزئیات این قرارداد اطلاع دقیقی ندارم و اصلاً هم بحثم جزئیات توافق با چین نیست. اگر هم به فرض جزئیات آن را بدانم سواد لازم برای ارزیابی آن را ندارم. برای این‌که بتوان جزئیات یک قرارداد را به درستی تحلیل کرد، نیاز به سواد گسترده در زمینۀ روابط تجاری بین‌المللی است؛ لازم است ما دست‌کم ده مورد از این دست توافقات را بشناسیم تا بتوانیم با نگاه تطبیقی جزئیات آن را ارزیابی کنیم. به همین دلیل حتی در صورت آگاهی از جزئیات توافق، من صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. مسئله‌ام رویکرد و فلسفۀ آن است که بحثی جدا از جزئیات است.

بزرگ‌ترین ضرورتی که برای ایران امروز می‌دانم، گشایش اقتصادی و جهانی‌شدنِ بی‌درنگ اقتصاد آن است. اتفاقاً این همان کاری است که خود چین و روسیه با تمام توان انجام داده‌اند. درگیری‌ها و منازعات سیاسی هیچ‌گاه باعث نشده است خللی در روابط اقتصادی این کشورها با رقبایشان ایجاد شود. کیست که نداند «جنگ تجاری» داغی از ۲۰۱۸ میان آمریکا و چین وجود دارد. اصلاً دلیل این جنگ همین است که تجارت فوق‌العاده خیره‌کننده‌ای میان دو کشور وجود دارد.

مشکل دقیقاً از نظر آمریکا اینجاست که برای مثال در سال ۲۰۱۷ آمریکا ۵۰۵ میلیارد دلار از چین واردات داشت، اما فقط ۱۳۰ میلیارد دلار به چین صادر کرد! این یعنی تراز تجاری آمریکا در برابر چین به طرز وحشتناکی منفی است و جنگ تجاری ترامپ با چین نیز سر همین است. از سال ۱۹۸۵ تراز تجاری آمریکا سال به سال بدتر می‌شود. توصیه می‌کنم در این صفحه (https://www.census.gov/foreign-trade/balance/c5700.html) آمار ریز تجارت آمریکا و چین را از ۱۹۸۵ ببینید. نسخه‌ای جادویی که چینی‌ها برای خودشان تجویز کردند، این بود که حتی با رقبا و دشمنان سیاسی‌شان روابط تجاری گسترده و در نهایت کمرشکنی را برقرار کردند.

در واقع در شرایطی که خود چین به سردمدار و پرشتاب‌ترین کشور در فرایند «جهانی‌شدن» تبدیل شده است، ما به جهانی‌سازی اقتصادمان بی‌اعتنا بودیم و هستیم. من از همۀ حامیان توافق تجاری بلندمدت با چین عاجزانه خواهش می‌کنم همین استدلال صحیح خود را بسط دهند و به کل جهان تسری دهند، وگرنه به جای «جهانی‌سازی» «چینی‌سازی» نصیبمان می‌شود. اگر اتحاد با قدرت اول اقتصادی جهان کار درست و معقولی است، پس بی‎اعتنایی تجاری به دیگر قدرت‌های اقتصادی جهان مصداق چیست؟ (حال از دشمنی و نزاع آشتی‌ناپذیر با قدرت‌های اقتصادی جهان حرفی نمی‌زنم که بر اساس همین استدلال تکلیف آن روشن است.)

✅ @karkhone
سال 1378 برای اینکه توزیع صنایع با گروههای فعالیتی مختلف را در مجموعه شهری تبریز به دست بیاورم، 11 هزار آدرس را تک تک خواندم و روی نقشه جانمایی کردم. با اینکه زمان زیادی برد، ولی نتیجه بسیار رضایت بخش بود.

همان سالها (و اندکی قبل تر)، وقتی میخواستیم آمار کارگاههای یک شهر بسیار کوچک که کمتر از 1000 کارگاه می شد را از روی بانک اطلاعات خام مرکز آمار ایران، تحلیل کنیم، در نرم افزار کواترو پرو که تحت داس بود، ماکرونویسی کردیم. برنامه ای نوشتیم که بتواند کل اطلاعات را در قالب گروههای عمده فعالیت تجمیع و خروجی دهد. وقتی خواستیم اجرا کنیم، بعد از تست درست عمل کردن، شب موقع ترک محل کار، برنامه را اجرا کردیم و روی مانیتور کاغذی زدیم که لطفا کامپیوتر خاموش نشود. فردا صبح برگشتیم، هنوز داشت کار میکرد. حدود ساعت 11 بالاخره نتیجه کار را دیدیم! (امروزه این کار حتی در مقیاس چند میلیون ردیف اطلاعات، با یک دستور PivotTable در نرم افزار اکسل در عرض چند ثانیه انجام می شود.)

یک روز با یکی از کارشناسان ارشد بازنشسته و قدیمی سازمان برنامه و بودجه مشغول صحبت بودم. نسلی قبل تر از ما! گفت قبل از انقلاب یکبار مدل تعادل عمومی با حدود 250 متغیر(فراموشی از من است) را دستی نوشته و محاسبه کرده است. البته چند ماه طول کشیده است!
صد البته از این کار کردن و زحمت کشیدن لذت می بردیم!

وقتی اینها را به نسل فعلی تعریف میکنم، میگویند شما چه حوصله ای داشتید! وقتی از آنها میخواهم 100 تا داده را روی نقشه کنترل کنند، دادشان هوا می رود که اوه! صد تا داده را تک تک کنترل کنیم؟ بگذارید ببینیم نرم افزاری نیست این کار را انجام دهد!
حالا این جماعت فست فودی، به راه فست فودی برای کسب درآمد نیز دست پیدا کرده است. دیگر معنی ندارد حتی وقت بگذاری و نرم افزاری پیدا کنی که 100 داده را کنترل کند! در همین زمانی که برای این کار میگذاری، میتوانی چند میلیون در بورس کاسب شوی! هنوز 2 ماه نشده است از زمان آزادسازی سهام عدالت! ارزش 7 میلیونی آن الان به نزدیک 20 میلیون تومان رسیده است! نزدیک 3 برابر. کافی است 7 میلیون قرض بگیری، در 2 ماه قرضت را پس میدهی و دو برابر آن را هم به دست آوردی! اصلا چرا باید کار کرد؟ چرا باید زحمت کشید و خود را به سختی انداخت؟
چند نسل را نابود کردیم!

به قلم محمد اولاد

✅ @karkhone
از کفش ملی تا چرم بوستون
راهی که بورژوازی ملی ایران پیمود و نحسی امانش را برید

|مهدی قدیمی

‏یکی بود، یکی نبود. یک نفر بود که اواخر دهه ۲۰ از کشورهای بلوک شرق مثل چک‌واسلواکی کفش لاستیکی وارد می‌کرد. کم‌کم خودش دستگاه خرید و از سال ۳۰ کفش تولید کرد. کارخانه را توسعه داد و شد صادرکننده ی کفش به شوروی و رومانی و بلوک شرق.

از دهه‌ی ۴۰، بیست و دو بچه‌ی زیر ۲ سال را تحت پوشش آموزشی بنیادش گرفت تا مدیران آینده باشند. سرمایه اولیه‌ی شرکت ۱۰ میلیون ریال و ماشین‌آلاتش ۶ دستگاه پرس و معدودی ماشین‌آلات دیگر، کارگران بیست نفر و محصول روزانه منحصر به پانصد جفت کفش تنیس بود.

در بهمن ۳۶ پس از شش سال سرمایه‌ی ثبت شده‌ی شرکت از ۱۰ میلیون ریال به ۱۲۵ میلیون ریال و سرمایه‌ی در گردش به ۳۰۰ میلیون ریال بالغ شد. سال ۴۲ ماشین‌آلات کارخانه حدود ۵۰۰ دستگاه و ارزش‌شان برابر ۴۰ میلیون ریال و ظرفیت تولیدی کارخانه در ۲۴ ساعت، ۲۴ هزار جفت و تولید روزانه، ۱۲ هزار جفت بود.

سال ۵۷، شرکتش بیش از ۱۱ هزار نفر کارگر و کارمند و فروشنده و ... و حدود ۴۰۰ فروشگاه در شهرهای مختلف #ایران داشت که تمامی آن‌ها، در سال ۵۸ مصادره شد. از این پس، کفش ملی بین دولت و سازمان بازنشستگی دست به دست می‌شد. ماشین آلات را یک به یک فروختند و کارخانه‌ای به آن عظمت را تبدیل به انبار کردند. نیروهایش به کم‌تر از هزار نفر رسیدند.

خودش رفت و می‌گویند بچه‌هایی که تحت پوشش داشت را هم با خود برد به آمریکا، و آن‌جا کارخانه‌ی کفش چرم بوستون را راه انداخت و در مصر هم کارخانه‌ی کفش استاندارد.

سال‌ها از مصادره‌ی دارایی‌هایش که گنجینه‌ای خودساخته از بورژوازی_ملی ایران بود، می‌گذشت، نه نامی از برند ملی باقی مانده بود و نه چیزی از کارخانه اما پیغام فرستاد که بگذارید برگردم و کفش ملی را احیا و ده‌هزار شغل برای جوانان ایجاد کنم. تا سال ۸۵ که در آمریکا چشم از جهان بست، هیچ کس پاسخش را نداد.

روح مرحوم محمد رحیم متقی ایروانی شاد که حالا چهل سال پس از غصب اموالش، می‌گویند📌 خاطراتی که او ساخته را بنویسید تا از میراثش به شما کفش بدهیم.
‎

پی‌نوشت: اکانت توییتری منسوب به کفش ملی، از کاربران درخواست کرده تا با ذکر خاطرات خود از این برند، کفش جایزه بگیرند

✅ @karkhone
وزارت کار رفته به یکسری استارتاپ‌ها گیر داده که شما چرا نیروهاتون رو دورکار کردید و ما بهشون بیمه نمیدیم! همه باید حضوری بیان سر کار!

بعد مسئولان میان میشنن پشت تریبون صداوسیما میگن مردم هم باید رعایت کنند! خدایی ساقی‌تون کیه؟!

استارتاپ‌ها اندازه کل عمر وزارت کار تو این کشور کار آفرینی کردن. الان هم دارن به سلامت جامعه اهمیت میدن و نیروهاشون رو دور کار کردن. خودشونم راضی‌اند! تمام غول‌های کسب‌وکار دنیا هم الان دورکاری دارند. وزارت کار محترم شما دقیقا از کدوم سیاره اومدید که دارید جلوی اینها رو میگیرید؟؟؟


✅ @karkhone
Forwarded from karkhone | کارخانه (Mehdi)
در خصوص گشایش اقتصادی روز دوشنبه که روحانی درباره آن صحبت کرده، نظر شما چیست و فکر میکنید کدام مورد باشد؟

لطفا ذیل این پست در بخش نظرات درج کنید.

گزینه هایی که تاکنون ازشون سخن به میان رفته:

برداشت از صندوق ها

حل و فصل ماجرای FATF

✅ @karkhone
استارت‌آپ نیوزلندی Emrod با همکاری دومین شرکت بزرگ توزیع برق این کشور درصدد محقق کردن یکی از رویاهای نیکولا تسلای بزرگ پس از صد و بیست سال است.

نیکولا تسلا مدتها به دنبال این ایده بود که الکتریسیته را بصورت بی‌سیم منتقل کند و تلاش‌های زیادی هم برای این مهم داشت، از جمله یکبار به کمک یک سیم‌پیچ تسلای 50 متری توانست چراغ‌هایی را در 3 کیلومتری روشن کند (البته به بهای سوختن ژنراتور اصلی و خاموشی شهر کلرادواسپرینگ!) ولی خب توفیق چندانی در بزرگ کردن ایده‌اش پیدا نکرد و وستینگهاوس و جی پی مورگان به عنوان سرمایه‌گذار خیلی از این ایده استقبال نکردند.

روایتی هست که وقتی تسلا با هیجان درباره اینکه به تمام نقاط کره زمین برق بی‌سیم می‌دهیم و حتی در دریاها کشتی‌ها با این انرژی حرکت می‌کنند، مورگان گفت پس من کنتورهایم رو کجا بگذارم!

بهرشکل استارت‌آپ Emrod این رویای بزرگ را با موفقیت تست کرده و با کمک سرمایه‌گذاری شرکت Powerco (دومین شرکت بزرگ توزیع برق نیوزلند) میخواهد آن را بصورت عملیاتی‌تری امتحان کند. این شرکت هدف از اینکار را در مرحله اول رساندن برق به مکان‌های دورافتاده بیان کرده است و اینکه در هنگام تعمیرات شبکه همچنان بتواند برق‌رسانی را انجام دهد.

مکانیزم هم به این صورت است که خیلی ساده! دو آنتن فرستنده و گیرنده و تعدادی رله در مسیر طیف خاصی از امواج را ساطع و دریافت و ارسال می‌کنند که البته فرکانس خطرناک! هم ندارد و در طول موج امواج رادیویی است. البته که شرایط جوی در این بخش بسیار اثرگذار هستند ولی از لحاظ هزینه و در مقام مقایسه بسیار بسیار کم هزینه‌تر از خطوط و تجهیزات انتقال برق و تعمیرات و نگهداری آن‌ها هست و برآوردها نشان می‌دهد که این فناوری 50 درصد تلفات انرژی کمتر، 85 درصد قطعی و خرابی کمتر و 65 درصد هزینه کمتر در مقایسه با بهترین فناوری فعلی انتقال برق خواهد داشت و البته ظاهراً آسیب‌های محیط‌زیستی آن‌ها را هم نخواهد داشت.

این اختراع می‌تواند انرژی‌های تجدیدپذیر را هم بشدت تقویت کند، زیرا در بسیار از موارد این انرژی‌ها در نقاطی تامین می‌شوند که از محل مصرف خیلی فاصله دارند و البته شاید رویای انرژی رایگان تسلا را محقق سازند. بهرشکل فناوری قدیمی و 150 ساله کابل های مسی خطوط انتقال قدرت در حال تهدید و البته ظرفیت‌های بزرگی در حوزه انرژی حال گشایش است.
---
منبع:
https://www.inavateonthenet.net/news/article/nz-to-trial-worlds-first-long-range-wireless-power-transmission


✅ @karkhone
خبر: "MTN سهامش در ایرانسل را می‌دهد و می‌رود"

مدیرعامل گروه MTN از برنامه خود برای خروج از بازار تلفن همراه خاورمیانه در میان‌مدت و از طریق فروش ۷۵درصد از سهامش در MTN سوریه و برنامه‌ریزی برای تمرکز بر بازار آفریقا خبر داد و تاکید کرد که این شرکت درحال برنامه ریزی برای واگذار کردن ۴۹درصد سهام خود در ایرانسل است.

راب شوتر، مدیرعامل گروه MTN، در یک کنفرانس تلفنی با رسانه‌ها برای اعلام گزارش عملکرد این شرکت در نیمه نخست سال جاری میلادی با اعلام این خبر گفت:

مذاکرات گسترده‌ای را برای فروش سهام این اپراتور در سوریه به TeleInvest که مالک ۲۵درصد دیگر از سهام این اپراتور است، آغاز کرده‌ایم.

با بازنگری و مرور برنامه‌های‌مان، به این باور رسیده‌ایم که بهتر است گروه MTN با خروج از منطقه خاورمیانه با نظم و برنامه‌ریزی، روی استراتژی پان‌آفریقایی خود تمرکز کند.

ورود MTN به منطقه با اتهام‌های فراوانی مواجه شد که نادیده گرفته شدند. از جمله اینکه برای دریافت پروانه فعالیت ۱۵ساله در ایران متهم شدیم که رشوه پرداخت کرده‌ایم یا اینکه به گروه‌های نظامی در افغانستان کمک کرده‌ایم.

از سوی دیگر، تحریم‌های آمریکا موجب شد تا بازگشت سرمایه و سودمان از فعالیت در ایران با سختی‌های فراوانی مواجه شود که کشمکش‌های طولانی‌مدت و چالش‌های باعث شد تا فعالیت در ایران کار بسیار سختی باشد.

تمرکز اولیه گروه MTN بعنوان سهامدار خارجی شرکت خدمات ارتباطی ام‌تی‌ان ایرانسل، روی خروج از فعالیت اپراتوری در سوریه، افغانستان و یمن و برنامه‌ریزی برای واگذار کردن ۴۹درصد سهام خود در ایرانسل است.

( خبر اعلامی از سوی اقای محمدحسن خلج (مدیرعامل فعلی! اسنپ) مبنی بر اینکه برنامه ای برای ورود به بورس ندارند بسیار نزدیک به این خبر ارزیابی میشود. )

✅ @karkhone
کارگر ایرانی با حقوق ماهیانه کمتر از صد دلار، یک سوم ارزان‌تر از کارگر چینی است. این مزیت ناخواسته بهترین فرصت را برای سرمایه‌گذاری در صنایع کاربر و با فن‌آوری ساده و متوسط ایجاد کرده است. حتی از نگاه بازار آزادی و مزیت نسبی هم، اولویت امروز کشور باید توسعه صنایع کاربر و با فن‌آوری ساده و متوسط باشد.

تصویر: حداقل حقوق در چین از سال 2006 تا 2020 به یوان چین که به حدود 300 دلار رسیده است.

✅ @karkhone
در دو قرنی که از انقلاب صنعتی گذشته، تنها هفت کشور غیرغربی صنعتی شدند: ژاپن، کره جنوبی، تایوان، هنگ‌کنگ، سنگاپور، روسیه و اسرائیل!

نکته: فرآیند توسعه اصلا آسان نیست.

✅ @karkhone
‍ تاملی بر دوگانه دروغین تحریم خارجی و ناکارآمدی داخلی

معمولا از تحریم خارجی و ناکارآمدی داخلی به عنوان ریشه مشکلات جامعه ایرانی نام می‌برند. می‌خواهیم نشان دهیم که چرا نبایستی به این دو مقوله به عنوان دو متغیر جدا از هم نگاه کرد.

تحریم‌ها حداقل از سه طریق به طور مستقیم و جدی بر ناکارآمدی‌های داخلی دولت تاثیرگذارند. نمودار زیر به خوبی رابطه درآمد سرانه و کارآمدی دولت را نشان می‌دهد. به عبارت دیگر رابطه بسیار قوی بین پیشرفت اقتصادی و کیفیت حکمرانی وجود دارد.

از این رو وجود دولتی کارآمد در یک جامعه فقیر "تقریبا" غیرممکن است. با در نظر گرفتن این نکته، شاید درک رفتارهای عجیب دولت‌ها در کشورهای با درآمد سرانه پایین، از هند و فلیپین گرفته تا کشورهای آفریقایی و آمریکای لاتین راحت‌تر باشد.

1. در نتیجه اولین تاثیر تحریم‌ها بر کیفیت حکمرانی اثر تحریم بر کاهش درآمد کشور است. در چنین شرایطی دولت بودجه کافی برای پرداخت مناسب به کارمندان و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها نداشته و در تامین نیازهای اساسی شهروندان مانند بهداشت، آموزش و مسکن دچار مشکل می‌شود. این مسائل به صورت انواع ناکارآمدی در سطح جامعه خود را نشان می‌دهد.

2. دومین اثر تحریم بر حکمرانی، غیررسمی شدن امور است که زمینه سوء استفاده و فساد را فراهم می‌کند. پدیده‌هایی مثل بابک زنجانی و رضا ضراب در نتیجه انسداد مجاری رسمی اقتصاد بواسطه تحریم بوجود آمدند. حاکمیت قانون، یعنی مناسبات جامعه در بستر نهادهای رسمی دنبال شود و از اینرو ظهور نهادهای غیررسمی مانند "رویه‌های دور زدن تحریم"، یک عقب‌گرد نهادی است که تحریم‌ها برای جامعه ایران به ارمغان آورده است.

3. سومین اثر تحریم بر حکمرانی، تبعات انزوای ایران است. همانند یک بنگاه اقتصادی وقتی یک دولت وارد مناسبات بین‌الملل می‌شود، برای تدوام همکاری ناگزیر به رعایت استانداردهای بین‌المللی است. برای یک کشور منزوی بی‌تفاوتی و عدم توجه نسبت به این استانداردها آسان‌تر است. همچنین تعامل با طرف‌های خارجی، زمینه را برای یادگیری و انتقال دانش‌های ضمنی حقوقی، مدیریتی و اداری فراهم می‌کند.

با توجه به این موارد تحریم‌ها نه تنها مانع از رشد اقتصادی و بروز مشکلات معیشتی شده، بلکه ایرانیان را از داشتن "دولتی" بهتر نیز محروم کرده است. از اینرو اشتباه است که تصور کنیم ناکارآمدی‌های داخلی و تحریم‌های خارجی دو عامل جداگانه هستند.

با توجه به توضیحات:
آیا تمام ناکارآمدی‌های داخلی ناشی از تحریم‌هاست؟ قطعا خیر

آیا تحریم‌های خارجی نقش مستقیم و مهمی بر ایجاد و تشدید ناکارآمدی‌های داخلی دارند؟ قطعا بله

✅ @karkhone
اختصاص تمام رانت‌های تحقیق و توسعه به مثلث دانش‌ بنیان، نانو و استارتاپ نشان از یک باور اشتباه مرسوم می‌دهد. آن هم اینکه یک کشور بدون صنعتی‌شدن می‌تواند وارد فاز به اصطلاح اقتصاد جدید (New economy) شود. در صورتی که سوابق نشان میدهد، توسعه بدون صنعتی‌شدن ممکن نیست.

https://www.theguardian.com/commentisfree/2016/may/18/making-things-matter-britain-forgot-manufacturing-brexit

(برای جذابیت بیشتر به تحقیق مخاطبان در این حوزه به این پرسش پاسخ دهید.
برند تولیدی چون "نان سحر" به نظر شما تولیدی است و یا یک واحد دانش بنیان؟ )

✅ @karkhone
جزیره شایستگان مدیریت اقتصادی دهه چهل

دکتر عالیخانی خیلی زود افراد بسیار شایسته‌ای را به همکاری دعوت کرد.
دکتر رکن‌الدین سادات تهرانی، فارغ‌التحصیل دانشگاه کلمبیا، فرزند یکی از تجّار شاخص تهران با تجربه کار تجاری را معاون بازرگانی خود کرد.
دکتر محمد یگانه، دارای دکتری اقتصاد از دانشگاه کلمبیا که در سازمان ملل مشغول بود به ایران دعوت کرد و مسئولیت دفتر مطالعات اقتصادی را که تازه تاسیس کرده‌بود به او سپرد.
دکتر احمد ضیائی را که دکتری اقتصاد از فرانسه داشت و به گفته مهندس رضا نیازمند مرد شریفی بود معاون اداری و پارلمانی وزارت کرد تا خیال عالیخانی از کارهای اداری راحت شده و بر مسائل اقتصادی متمرکز شود.
در نهایت، مهندس رضا نیازمند با سابقه درخشان در صنعت و بنیانگذار و مدیر سازمان مدیریت صنعتی را به عنوان معاون صنعتی خود برگزید. به گفته نیازمند، عالیخانی هماهنگی بی‌نظیری بین معاون‌های خود ایجاد کرد (سعیدی، 1392، 128).

دکتر عالیخانی نیز نقش جلسات روزانه و هفتگی با معاونین خود را در ایجاد انسجام و هماهنگی درونی در وزارت اقتصاد قابل توجه می‌داند (دهباشی، 1393 ، 177).
نکته جالب اینکه نظام حقوقی و استخدامی بخش بررسی‌های اقتصادی وزارت اقتصاد، مانند سازمان برنامه متفاوت از دولت بود. برای اینکار عالیخانی از بودجه سازمان برنامه استفاده کرد و دست محمد یگانه را برای استخدام افراد شایسته و دادن حقوق بالاتر از کارمندان دولتی باز گذاشت (عالیخانی، 1381، 77).

عوامل بالا در کنار هم ظهور جزیره‌های شایستگی در کشورهای در حال توسعه که با کمبود نیروهای بروکراتیک حرفه‌ای مواجه هستند را به خوبی توضیح می‌دهد. به گفته رودریک ، شاید کشورهای در حال توسعه دارای بروكراسي‌های کارآمد نباشند، امّا حتما تعدادی بروکرات حرفه‌ای در هر کشور وجود دارد که به وضوح از شایستگی بسیار بیشتری برخوردارند (2004).
جالب اینکه تا به امروز همچنان گرد هم آوردن بروکرات‌های شایسته در ذیل یک دستگاه مجری سیاست صنعتی راه‌حلی است که توسط بسیاری از اندیشمندان اقتصاد توسعه توصیه می‌گردد.
(Rodrik, 2004; Chang, 2010).

✅ @karkhone
چه صنایعی باید هدف گرفته شوند؟
جاستین لین، اقتصاددان ارشد سابق بانک جهانی - مدیر مرکز اقتصاد ساختاگرایی جدید دانشگاه پکن

شواهد تاریخی نشان می‌دهند که تمام کشورهای موفق دنیا در مرحله گذار، از سیاست‌های صنعتی برای تسهیل به‌روزرسانی صنایع خود استفاده کردند. آن‌ها صنایعی را در کشورهایی انتخاب کردند که اولاً ساختار داشته‌های اولیه مشابهی داشتند، ثانياً رشد پویایی را تجربه می‌کردند و ثالثاً درآمد سرانه نسبتاً بالاتری (نه خیلی بالاتر) از آن‌ها داشتند.

• انگلستان صنایع هلند در قرن شانزده و هفدهم را هدف گرفت؛ درآمد سرانه این کشور 70% هلند بود.
• آلمان، فرانسه و آمریکا، صنایع انگلستان در اواخر قرن نوزدهم را هدف قراردادند؛ درآمد سرانه این کشورها حدود 60% تا 75% انگلستان بود.
• در دوران میجی، ژاپن صنایع پروسیا (آلمان) را هدف قرار داد؛ درآمد سرانه ژاپن حدود 40% پروسیا بود. در دهه 1960، ژاپن صنایع ایالات‌متحده را برگزید؛ درآمد سرانه این کشور در آن دوران 40% درآمد سرانه ایالات‌متحده بود.
• در دهه 60 تا 80 قرن بیستم، کره، تایوان، هنگ‌کنگ و سنگاپور صنایع ژاپنی را هدف قراردادند؛ درآمد سرانه آن‌ها 50% درآمد سرانه ژاپن بود.
• کشور موریس در دهه هفتاد، صنایع پارچه و پوشاک هنگ‌کنگ را انتخاب کرد؛ درآمد سرانه این کشور 50% هنگ‌کنگ بود.
• در دهه هشتاد، ایرلند صنایع دارویی، شیمیایی، الکترونیک و اطلاعات ایالات‌متحده را انتخاب کرد؛ درآمد سرانه این کشور حدود 45% ایالات‌متحده بود.
• در دهه نود، کاستاریکا صنعت بسته‌بندی و امتحان چیپ حافظه کشور تایوان را هدف گرفت. درآمد سرانه این کشور حدود 40 درصد تایوان بود که در این بخش‌ها، کشور مطرحی محسوب می‌شد.

✅ @karkhone