کار جنون ما به تماشا کشیده است / یعنی تو هم بیا که تماشای ما کنی
من دل ز ابروی تو نبرم به راستی / با تیغ کج اگر سرم از تن جدا کنی
سر تا قدم نشانهٔ تیر تو گشتهام / تیری خدا نکرده مبادا خطا کنی
تا کی در انتظار قیامت توان نشست / برخیز تا هزار قیامت به پا کنی
دانی که چیست حاصل انجام عاشقی / جانانه را ببینی و جان را فدا کنی
شکرانهای که شاه نکویان شدی به حسن / میباید التفات به حال گدا کنی
حیف آیدم کز آن لب شیرین بذلهگوی / الا ثنای خسرو کشورگشا کنی
شاها همیشه دست تو بالای گنج باد / من هی غزل سرایم و تو هی عطا کنی
آفاق را گرفت فروغی فروغ تو / وقت است اگر به دیدهٔ افلاک جا کنی
| میرزا عباس فروغی بسطامی علیه الرحمه
✅ @karkhone
من دل ز ابروی تو نبرم به راستی / با تیغ کج اگر سرم از تن جدا کنی
سر تا قدم نشانهٔ تیر تو گشتهام / تیری خدا نکرده مبادا خطا کنی
تا کی در انتظار قیامت توان نشست / برخیز تا هزار قیامت به پا کنی
دانی که چیست حاصل انجام عاشقی / جانانه را ببینی و جان را فدا کنی
شکرانهای که شاه نکویان شدی به حسن / میباید التفات به حال گدا کنی
حیف آیدم کز آن لب شیرین بذلهگوی / الا ثنای خسرو کشورگشا کنی
شاها همیشه دست تو بالای گنج باد / من هی غزل سرایم و تو هی عطا کنی
آفاق را گرفت فروغی فروغ تو / وقت است اگر به دیدهٔ افلاک جا کنی
| میرزا عباس فروغی بسطامی علیه الرحمه
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
قرارداد رانندگان تاکسی اینترنتی، کارگری میشود حکم یک قاضی علیه اوبر و لیفت بر اساس حکم یک قاضی در ایالت کالیفرنیای آمریکا، شرکتهای اوبر و لیفت مجبور خواهند شد با رانندگانشان به عنوان کارگر قرارداد ببندند، نه به عنوان پیمانکار مستقل. به گزارش گاردین،…
رانندگان اسنپ و تپسی و راه جهنم!
| امیرحسین خالقی
گفته اند قرارداد رانندگان تاکسی اینترنتی، کارگری میشود، بر اساس حکم یک قاضی در کالیفرنیا، شرکتهای اوبر و لیفت مجبور خواهند شد با رانندگانشان به عنوان کارگر قرارداد ببندند، نه به عنوان پیمانکار مستقل.
استدلال های حقوقی هم آورده اند که رانندگان این شرکت ها در معنای دقیق کلمه پیمانکار مستقل نیستند، در واقع کارمند به حساب می آیند و این معنایش حداقلی از دستمزد و مزایا برای رانندگان است. شرکتهای اوبر و لیفت تلاش کردهاند با تغییراتی در نرمافزارشان و همچنین با خرج کردن بیش از ۱۰۰ میلیون دلار برای کارزارهای تبلیغاتی و روابط عمومی ماجرا را طوری پیش ببرند که تحت تاثیر قانون جدید قرار نگیرند. می شود حدس زد در ایران هم استدلال هایی مشابه برای رانندگان شرکتهای اسنپ، تپسی و دیگر شرکتهای مسافربری اینترنتی مطرح شود. بسیاری معتقدند این شرکتها با برچسب "مستقل و آزاد"، خود را از تعهدات کارفرمای مسئول رها کردهاند. منتقدان بر این باورند که تنها در صورت وجود اتحادیه ای قدرتمند از رانندگان این شرکت ها است که میتوان امید به برقراری نوعی تعادل در رابطه یک طرفه قدرتِ مبتنی بر انحصار محض را داشت.
ظاهرا همه چیز خوب است، ولی بگذارید سر بزرگ قضیه که زیر لحاف است را هم ببینیم و استمبادهایی داشته باشیم. معنای این تغییر قرارداد برای شرکت های مسافربری اینترنتی هزینه های بالاتر است، می شود حدس زد که در صورت اجرای این قانون و افزایش موثر هزینه هایشان، سعی کنند اندازه شبکه رانندگانشان را کنترل کنند و حتی آن را کاهش دهند. یک نتیجه محتمل اینست که کسانی از افراد جویای کار دیگر نمی توانند وارد این شغل شوند، زیرا هر راننده جدید معنایش یک تعهد جدی برای شرکت هاست که طبیعی است اینجا با سختگیری بیشتری عمل کنند.
همچنین یحتمل این شرکت ها شرایط همکاری و نوع پرداختی به رانندگان را تغییر دهند و برای مثال دریافتی آنها که دستکم برای بخشی از رانندگان بسیار بالاتر است به همان "حداقل حقوق قانونی" کاهش یابد. غریب نیست که تعدادی از رانندگان ("پیمانکاران سابق") قید همکاری با این شرکت ها را بزنند و دنبال شغل پردرامدتری بروند. از آن سو کیفیت خدمت رسانی و پوشش این شرکت ها کاهش خواهد یافت یا در صورت اصرار بر حفظ شرایط قبلی مجبور به افزایش هزینه ها خواهند شد که معنایش اینست که برخی از مشتریان امکان استفاده از یک سرویس ارزان را از دست خواهند داد و نوع دیگری از تردد را برخواهند گزید.
بیایید فرض کنید این شرکت ها به دلایلی مثلا رقابت شدید قادر نباشند از تعداد کارکنان ("پیمانکاران سابق") کم کنند و همچنین نتوانند قانون را دور بزنند مجبور به پرداخت هزینه های بالاتر باشند، مشکل حل می شود؟ تردید دارم! در این حالت هم این صنعت در مقایسه با دیگران غیرجذاب می شود و نه تنها دیگر مقصد بسیاری از سرمایه گذاری های جدید نخواهد بود، بلکه سرمایه ها از آن خارج خواهند شد (بخوانید این صنعت کوچک تر و نحیف تر می شود) و چه بسا کسانی حتی سرمایه گذاری در خودروهای بدون سرنشین را جذاب تر از قبل ببینند!
باری، برای اظهار نظر دقیق باید حساب و کتاب کرد و خیلی متغیر ها را در نظر اورد، ولی به نظر با انکه حرف از دفاع از ضعیف هاست، چه بسا کار بیش از همه به زیان همان ها تمام شود، راه جهنم همیشه با نیت های خیر فرش شده است، والله اعلم.
✅ @karkhone
| امیرحسین خالقی
گفته اند قرارداد رانندگان تاکسی اینترنتی، کارگری میشود، بر اساس حکم یک قاضی در کالیفرنیا، شرکتهای اوبر و لیفت مجبور خواهند شد با رانندگانشان به عنوان کارگر قرارداد ببندند، نه به عنوان پیمانکار مستقل.
استدلال های حقوقی هم آورده اند که رانندگان این شرکت ها در معنای دقیق کلمه پیمانکار مستقل نیستند، در واقع کارمند به حساب می آیند و این معنایش حداقلی از دستمزد و مزایا برای رانندگان است. شرکتهای اوبر و لیفت تلاش کردهاند با تغییراتی در نرمافزارشان و همچنین با خرج کردن بیش از ۱۰۰ میلیون دلار برای کارزارهای تبلیغاتی و روابط عمومی ماجرا را طوری پیش ببرند که تحت تاثیر قانون جدید قرار نگیرند. می شود حدس زد در ایران هم استدلال هایی مشابه برای رانندگان شرکتهای اسنپ، تپسی و دیگر شرکتهای مسافربری اینترنتی مطرح شود. بسیاری معتقدند این شرکتها با برچسب "مستقل و آزاد"، خود را از تعهدات کارفرمای مسئول رها کردهاند. منتقدان بر این باورند که تنها در صورت وجود اتحادیه ای قدرتمند از رانندگان این شرکت ها است که میتوان امید به برقراری نوعی تعادل در رابطه یک طرفه قدرتِ مبتنی بر انحصار محض را داشت.
ظاهرا همه چیز خوب است، ولی بگذارید سر بزرگ قضیه که زیر لحاف است را هم ببینیم و استمبادهایی داشته باشیم. معنای این تغییر قرارداد برای شرکت های مسافربری اینترنتی هزینه های بالاتر است، می شود حدس زد که در صورت اجرای این قانون و افزایش موثر هزینه هایشان، سعی کنند اندازه شبکه رانندگانشان را کنترل کنند و حتی آن را کاهش دهند. یک نتیجه محتمل اینست که کسانی از افراد جویای کار دیگر نمی توانند وارد این شغل شوند، زیرا هر راننده جدید معنایش یک تعهد جدی برای شرکت هاست که طبیعی است اینجا با سختگیری بیشتری عمل کنند.
همچنین یحتمل این شرکت ها شرایط همکاری و نوع پرداختی به رانندگان را تغییر دهند و برای مثال دریافتی آنها که دستکم برای بخشی از رانندگان بسیار بالاتر است به همان "حداقل حقوق قانونی" کاهش یابد. غریب نیست که تعدادی از رانندگان ("پیمانکاران سابق") قید همکاری با این شرکت ها را بزنند و دنبال شغل پردرامدتری بروند. از آن سو کیفیت خدمت رسانی و پوشش این شرکت ها کاهش خواهد یافت یا در صورت اصرار بر حفظ شرایط قبلی مجبور به افزایش هزینه ها خواهند شد که معنایش اینست که برخی از مشتریان امکان استفاده از یک سرویس ارزان را از دست خواهند داد و نوع دیگری از تردد را برخواهند گزید.
بیایید فرض کنید این شرکت ها به دلایلی مثلا رقابت شدید قادر نباشند از تعداد کارکنان ("پیمانکاران سابق") کم کنند و همچنین نتوانند قانون را دور بزنند مجبور به پرداخت هزینه های بالاتر باشند، مشکل حل می شود؟ تردید دارم! در این حالت هم این صنعت در مقایسه با دیگران غیرجذاب می شود و نه تنها دیگر مقصد بسیاری از سرمایه گذاری های جدید نخواهد بود، بلکه سرمایه ها از آن خارج خواهند شد (بخوانید این صنعت کوچک تر و نحیف تر می شود) و چه بسا کسانی حتی سرمایه گذاری در خودروهای بدون سرنشین را جذاب تر از قبل ببینند!
باری، برای اظهار نظر دقیق باید حساب و کتاب کرد و خیلی متغیر ها را در نظر اورد، ولی به نظر با انکه حرف از دفاع از ضعیف هاست، چه بسا کار بیش از همه به زیان همان ها تمام شود، راه جهنم همیشه با نیت های خیر فرش شده است، والله اعلم.
✅ @karkhone
تلگرام چگونه ریال را تضعیف کرد؟!
| محمد فاضلی
یادم هست چند روزی قبل از فیلتر شدن تلگرام برخی مدیران فضای مجازی طرفدار فیلتر کردن در جلسات استدلال میکردند که دلیل ضرورت فیلتر کردن تلگرام، خطر آن برای پول ملی و خطر امنیت ملی است.
من به گوش خودم شنیدم و با چشمانم دیدم که میگفتند تلگرام قصد دارد یک ارز دیجیتال و پول مخصوص خودش راه بیندازد که پول ملی را از دور خارج میکند و سرمایه از کشور فرار میکند.
یک هفته بعد از آن تلگرام فیلتر شد و من سه سال است منتظرم تلگرام پول و ارز دیجیتال خودش را منتشر کند و ببینم چه بلایی سر پول ملی و فرار سرمایه میآید.
واقعیت این است که پول ملی کمارزش شد اما به تلگرام ربطی نداشت. انباشت سیاست اقتصادی غلط، بیثباتی و تحریم، و ناکارآمدی انباشته باعث همه اینها بوده؛ همان عللی که فعالان تلگرام دربارهاش مینویسند و مردم در فضای مجازی اصلاح آنها را مطالبه میکنند.
یک وقت فکر نکنید دلایل مدافعان طرح بستن فضای مجازی به اسم ساماندهی، به دلایل فیلتر تلگرام شباهت دارد!! ابدا، فقط خاطرهای یادم آمد.
✅ @karkhone
| محمد فاضلی
یادم هست چند روزی قبل از فیلتر شدن تلگرام برخی مدیران فضای مجازی طرفدار فیلتر کردن در جلسات استدلال میکردند که دلیل ضرورت فیلتر کردن تلگرام، خطر آن برای پول ملی و خطر امنیت ملی است.
من به گوش خودم شنیدم و با چشمانم دیدم که میگفتند تلگرام قصد دارد یک ارز دیجیتال و پول مخصوص خودش راه بیندازد که پول ملی را از دور خارج میکند و سرمایه از کشور فرار میکند.
یک هفته بعد از آن تلگرام فیلتر شد و من سه سال است منتظرم تلگرام پول و ارز دیجیتال خودش را منتشر کند و ببینم چه بلایی سر پول ملی و فرار سرمایه میآید.
واقعیت این است که پول ملی کمارزش شد اما به تلگرام ربطی نداشت. انباشت سیاست اقتصادی غلط، بیثباتی و تحریم، و ناکارآمدی انباشته باعث همه اینها بوده؛ همان عللی که فعالان تلگرام دربارهاش مینویسند و مردم در فضای مجازی اصلاح آنها را مطالبه میکنند.
یک وقت فکر نکنید دلایل مدافعان طرح بستن فضای مجازی به اسم ساماندهی، به دلایل فیلتر تلگرام شباهت دارد!! ابدا، فقط خاطرهای یادم آمد.
✅ @karkhone
لئون آهارونیان
مدیرعامل شرکت بین المللی حمل و نقل "ستی"
بنیان گذار و رییس هیئت مدیره شرکت فرآورده های گوشتی آندره از میان ما رفتند.
ضایعه درگذشت ایشان را به خانواده محترمشان ، عموم تولیدکنندگان و صنعتگران ایرانی تسلیت عرض مینماییم.
✅ @karkhone
مدیرعامل شرکت بین المللی حمل و نقل "ستی"
بنیان گذار و رییس هیئت مدیره شرکت فرآورده های گوشتی آندره از میان ما رفتند.
ضایعه درگذشت ایشان را به خانواده محترمشان ، عموم تولیدکنندگان و صنعتگران ایرانی تسلیت عرض مینماییم.
✅ @karkhone
کشورِ اَپل یا اژدهای اَپل ؟
(به بهانه افزایشِ ارزش شرکت اپل به دوهزار میلیارد دلار)
| محمدرضا اسلامی
با وجودِ بلایی که کرونا بر سر اقتصاد جهان آورده، «خبرِ جدید» مبنی بر افزوده شدنِ «ارزشِ» اپل به «دوهزار میلیارد دلار» بهانه ای است که تاملی دوباره در این بحث داشته باشیم.
دوسال پیش، خبری منتشر شد که ابعاد اقتصادی شرکت اپل را نشان می داد. آن زمان در یادداشتی به موضوع ارزش شرکت اپل پرداخته شد. در آن یادداشت از اپل به عنوان یک «کشور» یاد شد و نه شرکت!
چرا کشور اپل؟
نگاهى به بودجه كشور عربستان سعودی، به ما نشان می دهد که "چرا" باید شرکتی مانند اپل را فراتر از «شرکت» ببینیم و نگاهی در حدِّ قد و قواره یک کشور، به آن داشته باشیم: شركت آرامكو (نفت)عربستان در نيمه اول همان سال ٣٤ميليارد دلار سودِ فروش #نفت داشت در حالی که اپل در آن سال ۴۸ میلیارد دلار «سودِخالص» داشت! (لينك) یعنی فرزندانِ عبدالعزیز سعودی که در عربستان برروی نفت نشسته اند و طلای سیاه را بی ملال و بی زحمت از دل زمینِ بیرون می کشند و بی عرق جبین می فروشند به یک سبد اقتصادیِ ۳۴ میلیارد دلاری باید فکر کنند، حال آنکه هیات مدیره اَپل بر روی یک سود ۴۸ میلیارد دلاری برنامه ریزی می کنند.
ماجرا اما متوقف نماند! آن یکی (شاهزاده آل سعود) در این دو سالی که گذشت، هر سال (حدودا) همان مقدار نفت از دل زمین بیرون کشیده و فروخته، ولی هیات مدیرۀ اپل ظرف دو سال گذشته، ارزشِ «شرکت» را از هزارمیلیارد دلار، به دو هزار میلیارد دلار افزایش داده است. ابعادِ ذکاوت و توانمندیِ «هیات مدیره» اپل در این مقایسه است که نمایان می شود.
مسئله «تکنولوژی» است یا «انسانی» است؟
«اپل» یک شرکت «فن آوری» محسوب می شود. شرکتی که همچون ساحرانِ روزگارِ مصر قدیم، پیوسته در کار «سحر» و ساحری است و هر لحظه به شکلی این بتِ عیّار برآید. تفاوت این سِحر با ساحرانِ پیرامونِ موسی این است که اپل «محصول» تولید می کند و دایم به «کار جدید» مشغول است. اما این یک اشتباه کلیدی است که گمان کنیم «ماجرایِ اپل»، «ماجرای تکنولوژی» است. ماجرا، قبل از محصول و قبل از تکنولوژی، بحثِ انسان است. اینکه هيأت مديره اى كه گردشِ مالى به عظمتِ گردش مالىِ يك كشورِ نفتخيز را هدايت مى كنند، چطور دچار اختلافات مهلك و چرخۀ منازعاتِ بى پايان داخلى نمى شوند؟ چطور کودتا نمی شود بین اینها؟!
چطور چنین هیولای بزرگی از قدرت و ثروت، اهالیِ هیات مدیره را مَست نمی کند و «مستیِ قدرت» به بدمستی نمی کشد و زد و خوردی رخ نمی دهد؟!
اژدهایِ اپل؟
در انیمیشن سینمایی «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم»
(How to Train Your Dragon)
که برای کودکان تولید شده، سازندۀ کارتن، عنوان بسیار زیبایی را برای کارتن انتخاب کرد: «مهارِ اژدها» . حکایتِ بشر، همیشه حکایتِ مهار اژدها بوده؛ اینکه چطور و به چه فرمولی باید اژدها را مهار کرد. از اژدهای نفس تا اژدهای قدرت... بشر همیشه در یک تقلّای بی پایان بوده که «برای مهارِ اژدها چه باید کرد»؟! مثلا گفته می شود که «دموکراسی» تلاشِ ناقصِ بشر بوده برای کنترل و مهارِ اژدهای حاکمیت. مساله اساسی در این بحثِ اپل اینجاست که «قبل از» آنکه به موضوع از زاویه «مهندسی الکترونیک» یا کامپیوتر یا برق یا ... هر «مهندسیِ دیگری» نگاه کنیم، باید به موضوع از زاویه «تعاملِ انسانی» نگاه کنیم. باید از خود بپرسیم که چطور بین فرزندانِ عبدالعزیز بر سرِ «قدرت» دعوا می شود و عموزاده های سعودی به جانِ هم می افتند ولی در بینِ آقای «تیم کوک» (مدیرعاملِ سحرخیز!) با آرتور لوینسون، (مدیر عملیات) جِف ویلیامز «ساز و کاری» برقرار است که شرکت «متلاشی» نمی شود؟
بحث، قبل از آنکه بحثِ «کالا» باشد، بحثِ انسان است و «روابط انسانی»
دریغ که بهترین و نخبه ترین دانشجویانِ ما در این سالها (عموما) برای خواندن «مهندسی برق» و «الکترونیک» و «کامپیوتر» و ... (اساسا برای "مهندسی" ) عازم ایالات متحده شدند و ما در این سالها از دانشِ «شرکت داری» و مهارتِ «باهم کارکردن» و سازوکارِ «حقوقی» بنگاههایی مانند اَپل، تقریبا هیچ نمی دانیم.
دریغ است که از جزئیات اختلافاتِ مابین شاهزاده ولید بن طلال و شاهزاده بن سلمان بیشتر می دانیم تا «ساز و کار حقوقیِ» حاکم بر شرکت اوبر و اپل و آمازون و لیفت و ...
اپل و حاکمیت
یک نکته دیگر هم در این بحث مهم است و آن مسئله «حاکمیت و بنگاه اقتصادی» است. به نظر می رسد که یک تعریفِ مشخص از موضوع "همزیستیِ" حاکمیت با بخشِ خصوصیِ فیل پیکر باید شکل گیرد تا مشخص باشد که حدّ و حدود «بزرگ شدنِ» بخشِ خصوصی تا کجاست؟!
اگر حاکمیت بخواهد اضافه بر «مالیات» بر شانه و گردنِ بخشِ خصوصی چیزی «دیکته» کند، این حدّ و حدود باید کاملا شفاف باشد. اگر نباشد، هرگز بخشِ خصوصی از حدّ و حدودی بزرگتر نخواهد شد.
✅ @karkhone
(به بهانه افزایشِ ارزش شرکت اپل به دوهزار میلیارد دلار)
| محمدرضا اسلامی
با وجودِ بلایی که کرونا بر سر اقتصاد جهان آورده، «خبرِ جدید» مبنی بر افزوده شدنِ «ارزشِ» اپل به «دوهزار میلیارد دلار» بهانه ای است که تاملی دوباره در این بحث داشته باشیم.
دوسال پیش، خبری منتشر شد که ابعاد اقتصادی شرکت اپل را نشان می داد. آن زمان در یادداشتی به موضوع ارزش شرکت اپل پرداخته شد. در آن یادداشت از اپل به عنوان یک «کشور» یاد شد و نه شرکت!
چرا کشور اپل؟
نگاهى به بودجه كشور عربستان سعودی، به ما نشان می دهد که "چرا" باید شرکتی مانند اپل را فراتر از «شرکت» ببینیم و نگاهی در حدِّ قد و قواره یک کشور، به آن داشته باشیم: شركت آرامكو (نفت)عربستان در نيمه اول همان سال ٣٤ميليارد دلار سودِ فروش #نفت داشت در حالی که اپل در آن سال ۴۸ میلیارد دلار «سودِخالص» داشت! (لينك) یعنی فرزندانِ عبدالعزیز سعودی که در عربستان برروی نفت نشسته اند و طلای سیاه را بی ملال و بی زحمت از دل زمینِ بیرون می کشند و بی عرق جبین می فروشند به یک سبد اقتصادیِ ۳۴ میلیارد دلاری باید فکر کنند، حال آنکه هیات مدیره اَپل بر روی یک سود ۴۸ میلیارد دلاری برنامه ریزی می کنند.
ماجرا اما متوقف نماند! آن یکی (شاهزاده آل سعود) در این دو سالی که گذشت، هر سال (حدودا) همان مقدار نفت از دل زمین بیرون کشیده و فروخته، ولی هیات مدیرۀ اپل ظرف دو سال گذشته، ارزشِ «شرکت» را از هزارمیلیارد دلار، به دو هزار میلیارد دلار افزایش داده است. ابعادِ ذکاوت و توانمندیِ «هیات مدیره» اپل در این مقایسه است که نمایان می شود.
مسئله «تکنولوژی» است یا «انسانی» است؟
«اپل» یک شرکت «فن آوری» محسوب می شود. شرکتی که همچون ساحرانِ روزگارِ مصر قدیم، پیوسته در کار «سحر» و ساحری است و هر لحظه به شکلی این بتِ عیّار برآید. تفاوت این سِحر با ساحرانِ پیرامونِ موسی این است که اپل «محصول» تولید می کند و دایم به «کار جدید» مشغول است. اما این یک اشتباه کلیدی است که گمان کنیم «ماجرایِ اپل»، «ماجرای تکنولوژی» است. ماجرا، قبل از محصول و قبل از تکنولوژی، بحثِ انسان است. اینکه هيأت مديره اى كه گردشِ مالى به عظمتِ گردش مالىِ يك كشورِ نفتخيز را هدايت مى كنند، چطور دچار اختلافات مهلك و چرخۀ منازعاتِ بى پايان داخلى نمى شوند؟ چطور کودتا نمی شود بین اینها؟!
چطور چنین هیولای بزرگی از قدرت و ثروت، اهالیِ هیات مدیره را مَست نمی کند و «مستیِ قدرت» به بدمستی نمی کشد و زد و خوردی رخ نمی دهد؟!
اژدهایِ اپل؟
در انیمیشن سینمایی «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم»
(How to Train Your Dragon)
که برای کودکان تولید شده، سازندۀ کارتن، عنوان بسیار زیبایی را برای کارتن انتخاب کرد: «مهارِ اژدها» . حکایتِ بشر، همیشه حکایتِ مهار اژدها بوده؛ اینکه چطور و به چه فرمولی باید اژدها را مهار کرد. از اژدهای نفس تا اژدهای قدرت... بشر همیشه در یک تقلّای بی پایان بوده که «برای مهارِ اژدها چه باید کرد»؟! مثلا گفته می شود که «دموکراسی» تلاشِ ناقصِ بشر بوده برای کنترل و مهارِ اژدهای حاکمیت. مساله اساسی در این بحثِ اپل اینجاست که «قبل از» آنکه به موضوع از زاویه «مهندسی الکترونیک» یا کامپیوتر یا برق یا ... هر «مهندسیِ دیگری» نگاه کنیم، باید به موضوع از زاویه «تعاملِ انسانی» نگاه کنیم. باید از خود بپرسیم که چطور بین فرزندانِ عبدالعزیز بر سرِ «قدرت» دعوا می شود و عموزاده های سعودی به جانِ هم می افتند ولی در بینِ آقای «تیم کوک» (مدیرعاملِ سحرخیز!) با آرتور لوینسون، (مدیر عملیات) جِف ویلیامز «ساز و کاری» برقرار است که شرکت «متلاشی» نمی شود؟
بحث، قبل از آنکه بحثِ «کالا» باشد، بحثِ انسان است و «روابط انسانی»
دریغ که بهترین و نخبه ترین دانشجویانِ ما در این سالها (عموما) برای خواندن «مهندسی برق» و «الکترونیک» و «کامپیوتر» و ... (اساسا برای "مهندسی" ) عازم ایالات متحده شدند و ما در این سالها از دانشِ «شرکت داری» و مهارتِ «باهم کارکردن» و سازوکارِ «حقوقی» بنگاههایی مانند اَپل، تقریبا هیچ نمی دانیم.
دریغ است که از جزئیات اختلافاتِ مابین شاهزاده ولید بن طلال و شاهزاده بن سلمان بیشتر می دانیم تا «ساز و کار حقوقیِ» حاکم بر شرکت اوبر و اپل و آمازون و لیفت و ...
اپل و حاکمیت
یک نکته دیگر هم در این بحث مهم است و آن مسئله «حاکمیت و بنگاه اقتصادی» است. به نظر می رسد که یک تعریفِ مشخص از موضوع "همزیستیِ" حاکمیت با بخشِ خصوصیِ فیل پیکر باید شکل گیرد تا مشخص باشد که حدّ و حدود «بزرگ شدنِ» بخشِ خصوصی تا کجاست؟!
اگر حاکمیت بخواهد اضافه بر «مالیات» بر شانه و گردنِ بخشِ خصوصی چیزی «دیکته» کند، این حدّ و حدود باید کاملا شفاف باشد. اگر نباشد، هرگز بخشِ خصوصی از حدّ و حدودی بزرگتر نخواهد شد.
✅ @karkhone
Bloomberg
The Aramco Accounts: Inside the World’s Most Profitable Company
It’s a cornerstone of the global economy, producing and selling 10 million barrels of oil every day. Yet for four decades the financial performance of Saudi Aramco has been one of the biggest secrets in global business, limited to a tiny circle of executives…
این مقاله نگاه شما را نسبت به سیاست، تغییر می دهد
لطفا این مقاله را بارها بخوانید ، به سادگی آن را رد نکنید ، آمار های آن را راستی آزمایی کنید تا از درستی آمار های آن را مطمئن شوید
حتما با دوستان خود در مورد صحت پیام مقاله چالش کنید
قسمت اول :
بدهی خارجی جهان از ١٢٧٠٠ میلیارد دلار در سال ٢٠٠۵ به ٧۶ هزار میلیارد دلار در پایان سال ٢٠١٨ افزایش یافته است : برای آگاهی از آمار این مقاله در خصوص بدهی خارجی به سایت ذیل مراجعه شود :
https://www.indexmundi.com/g/g.aspx?v=94&c=xx&l=en
این حجم از افرایش بدهی خارجی ، شگفت انگیز است ، شگفت انگیز که نه ، بهت آور است
اما چه کشورهایی بیشتر بدهکارند ؟
چهار کشور چین ، ژاپن ، کره ، آمریکا و اتحادیه اروپا بر روی هم ۵٠ هزار میلیارد دلار بدهی خارجی دارند ، به عبارت دیگر از ٧۶ هزار میلیارد دلار بدهی جهانی ۶۵ درصد آن فقط به چهار کشور یاد شده و اتحادیه اروپا تعلق دارد
بدهی خارجی این چهار کشور و اتحادیه اروپا از ١٢٧٠٠ میلیارد دلار در سال ٢٠٠۵ به ۵٠ هزار میلیارد دلار در سال ٢٠١٨ افزایش یافته است
افزایش ٣٧ هزار میلیارد دلاری بدهی خارجی این کشور ها نشان می دهد بسیاری از خریدهای خارجی این کشور ها از سال ٢٠٠۵ تا کنون با استقراض بوده و هننوز پول آن پرداخت نشده است
پیام آشکار این مقاله این است که این چهار کشور و اتحادیه اروپا ، از سال ٢٠٠۵ تا کنون بسیار بیش از جیب خود خرج کرده اند
رشد بدهی از سال ٢٠٠۵ تا کنون بسیار بیش از رشد اقتصادی این کشور ها بوده است
این پنج کشور و اتحادیه اروپا ، در رفاهی زندگی کرده اند که برای آن زحمت نکشیده اند
این پنج کشور و اتحادیه اروپا ، از سال ٢٠٠۵ تا کنون با استقراض اداره شده اند ، این کشور ها قرض می کنند و زندگی می کنند
قسمت دوم
این چهار کشور و اتحادیه اروپا ۶۵ درصد نفت جهان را در سال ٢٠١٨ وارد کرده اند : برای آگاهی از آمارهای این مقاله در خصوص واردات نفت به سایت ذیل مراجعه کنید :
https://www.indexmundi.com/g/g.aspx?v=93&c=xx&l=en
این چهار کشور و اتحادیه اروپا همه نفتی را که از سال ٢٠٠۵ تا کنون خریداری کرده اند از محل استتقراض بوده است
این کشور ها نفت را نسیه می خرند و پول آن را ١۴ سال است که نداده اند ، البته به نوعی داده اند ، یعنی فرض گرفته اند و مدام قرض را تمدید کرده اند
نتیجه گیری :
۶۵ درصد نفت جهان را اعتباری می خرند یعنی با وام
البته منظور این نیست که خرید نفت در دنیا نقدی نیست ، بعضاً نقدی است اما نهایتاً رشد ٣٧ هزار میلیارد دلاری بدهی خارجی این کشور ها گواه این است که این کشورها یک عمر است که دارند با استقراض اداره میشوند
قسمت سوم
خلاصه قسمت اول و دوم :
۶۵ درصد نفت دنیا را چهار کشور فوق و اتحادیه اروپا وارد می کنند
۶۵ درصد بدهی خارجی دنیا را هم این چهار کشور و اتحادیه اروپا دارند
اینکه هم ۶۵ درصد نفت دنیا را کشورهایی وارد می کنند که ۶۵ درصد بدهی خارجی دنیا را هم دارند اشتباه تایپی نیست
قسمت چهارم
اما کشور های صادر کننده نفت چگونه نفت خود را به این پنج کشور و منطقه می فروشند ؟ آیا این کشور ها نیز ۶۵ درصد نفت خود را نسیه می فروشند و تا کنون در عمل ۶۵ درصد پول نفت خود را دریافت نکرده اند؟
اگر نقد می فروشند باید یک واسطه ای بین این پنج کشور و اتحادیه اروپا باشد تا این واسطه نفت را به عنوان مثال نقد از ایران بخرد و نسیه به اینها بفروشد ؟ آیا اینگونه است ؟
این واسطه باید عقل معاش هم نداشته باشد ، بله چنین واسطه ای وجود دارد ولی نه با ویژگی که گفته شد
این واسطه بانکهای انگلیس و آمریکا هستند ، آمریکا ۴٧٠٠ بانک دارد اما عمده کار دست ۵ بانک است ، در انگلیس هم عمده کار دست ۴ بانک است ، پس ٩ بانک عمده تامین مالی خریداران نفت را انجام می دهند
اما این ٩ بانک منابع لازم برای پرداخت وام به
خریداران نفت را از کجا می آورند ؟ از جیب خود نمی دهند ، به غیر از ایران ، ونزوئلا و نیجریه بقیه کشورهای صادر کننده نفت حدودا ۶۵ درصد درآمد ناشی از صادرات نفت را خرج نمی کنند بلکه در آمریکا و انگلیس پس انداز می کنند و این ۶۵ درصد هم نهایتا از این ٩ بانک سر در می آورد ، این بانکها هم این ۶۵ درصد را به این چهار کشور و اتحادیه اروپا وام می دهند
نه کشور های صادر کننده نفت به این بانکها می گویند پول ما را بدهید و نه این پنج کشور و اتحادیه اروپا بدهی را پس می دهند
✅ @karkhone
لطفا این مقاله را بارها بخوانید ، به سادگی آن را رد نکنید ، آمار های آن را راستی آزمایی کنید تا از درستی آمار های آن را مطمئن شوید
حتما با دوستان خود در مورد صحت پیام مقاله چالش کنید
قسمت اول :
بدهی خارجی جهان از ١٢٧٠٠ میلیارد دلار در سال ٢٠٠۵ به ٧۶ هزار میلیارد دلار در پایان سال ٢٠١٨ افزایش یافته است : برای آگاهی از آمار این مقاله در خصوص بدهی خارجی به سایت ذیل مراجعه شود :
https://www.indexmundi.com/g/g.aspx?v=94&c=xx&l=en
این حجم از افرایش بدهی خارجی ، شگفت انگیز است ، شگفت انگیز که نه ، بهت آور است
اما چه کشورهایی بیشتر بدهکارند ؟
چهار کشور چین ، ژاپن ، کره ، آمریکا و اتحادیه اروپا بر روی هم ۵٠ هزار میلیارد دلار بدهی خارجی دارند ، به عبارت دیگر از ٧۶ هزار میلیارد دلار بدهی جهانی ۶۵ درصد آن فقط به چهار کشور یاد شده و اتحادیه اروپا تعلق دارد
بدهی خارجی این چهار کشور و اتحادیه اروپا از ١٢٧٠٠ میلیارد دلار در سال ٢٠٠۵ به ۵٠ هزار میلیارد دلار در سال ٢٠١٨ افزایش یافته است
افزایش ٣٧ هزار میلیارد دلاری بدهی خارجی این کشور ها نشان می دهد بسیاری از خریدهای خارجی این کشور ها از سال ٢٠٠۵ تا کنون با استقراض بوده و هننوز پول آن پرداخت نشده است
پیام آشکار این مقاله این است که این چهار کشور و اتحادیه اروپا ، از سال ٢٠٠۵ تا کنون بسیار بیش از جیب خود خرج کرده اند
رشد بدهی از سال ٢٠٠۵ تا کنون بسیار بیش از رشد اقتصادی این کشور ها بوده است
این پنج کشور و اتحادیه اروپا ، در رفاهی زندگی کرده اند که برای آن زحمت نکشیده اند
این پنج کشور و اتحادیه اروپا ، از سال ٢٠٠۵ تا کنون با استقراض اداره شده اند ، این کشور ها قرض می کنند و زندگی می کنند
قسمت دوم
این چهار کشور و اتحادیه اروپا ۶۵ درصد نفت جهان را در سال ٢٠١٨ وارد کرده اند : برای آگاهی از آمارهای این مقاله در خصوص واردات نفت به سایت ذیل مراجعه کنید :
https://www.indexmundi.com/g/g.aspx?v=93&c=xx&l=en
این چهار کشور و اتحادیه اروپا همه نفتی را که از سال ٢٠٠۵ تا کنون خریداری کرده اند از محل استتقراض بوده است
این کشور ها نفت را نسیه می خرند و پول آن را ١۴ سال است که نداده اند ، البته به نوعی داده اند ، یعنی فرض گرفته اند و مدام قرض را تمدید کرده اند
نتیجه گیری :
۶۵ درصد نفت جهان را اعتباری می خرند یعنی با وام
البته منظور این نیست که خرید نفت در دنیا نقدی نیست ، بعضاً نقدی است اما نهایتاً رشد ٣٧ هزار میلیارد دلاری بدهی خارجی این کشور ها گواه این است که این کشورها یک عمر است که دارند با استقراض اداره میشوند
قسمت سوم
خلاصه قسمت اول و دوم :
۶۵ درصد نفت دنیا را چهار کشور فوق و اتحادیه اروپا وارد می کنند
۶۵ درصد بدهی خارجی دنیا را هم این چهار کشور و اتحادیه اروپا دارند
اینکه هم ۶۵ درصد نفت دنیا را کشورهایی وارد می کنند که ۶۵ درصد بدهی خارجی دنیا را هم دارند اشتباه تایپی نیست
قسمت چهارم
اما کشور های صادر کننده نفت چگونه نفت خود را به این پنج کشور و منطقه می فروشند ؟ آیا این کشور ها نیز ۶۵ درصد نفت خود را نسیه می فروشند و تا کنون در عمل ۶۵ درصد پول نفت خود را دریافت نکرده اند؟
اگر نقد می فروشند باید یک واسطه ای بین این پنج کشور و اتحادیه اروپا باشد تا این واسطه نفت را به عنوان مثال نقد از ایران بخرد و نسیه به اینها بفروشد ؟ آیا اینگونه است ؟
این واسطه باید عقل معاش هم نداشته باشد ، بله چنین واسطه ای وجود دارد ولی نه با ویژگی که گفته شد
این واسطه بانکهای انگلیس و آمریکا هستند ، آمریکا ۴٧٠٠ بانک دارد اما عمده کار دست ۵ بانک است ، در انگلیس هم عمده کار دست ۴ بانک است ، پس ٩ بانک عمده تامین مالی خریداران نفت را انجام می دهند
اما این ٩ بانک منابع لازم برای پرداخت وام به
خریداران نفت را از کجا می آورند ؟ از جیب خود نمی دهند ، به غیر از ایران ، ونزوئلا و نیجریه بقیه کشورهای صادر کننده نفت حدودا ۶۵ درصد درآمد ناشی از صادرات نفت را خرج نمی کنند بلکه در آمریکا و انگلیس پس انداز می کنند و این ۶۵ درصد هم نهایتا از این ٩ بانک سر در می آورد ، این بانکها هم این ۶۵ درصد را به این چهار کشور و اتحادیه اروپا وام می دهند
نه کشور های صادر کننده نفت به این بانکها می گویند پول ما را بدهید و نه این پنج کشور و اتحادیه اروپا بدهی را پس می دهند
✅ @karkhone
Indexmundi
World - Debt - external - Historical Data Graphs per Year
اقتصاد جنسیت Sexual Economics (بخش اول)
| کاترین ووز - استاد روانشناسی اجتماعی از دانشکده اقتصاد و بازاریابی دانشگاه مینهسوتا
تصور کنید یک روز روزنامه ای رو برمیدارید و خبری میخونید به این مضمون که ماموران دولتی در بریتانیا به یک گروه از خارجی ها اجازه اقامت بریتانیا دادند بدون اینکه مراحل قانونی بدرستی طی بشن. بعد در ادامه می خونید که اینها یک گروه زن بسیار خوشگل بودن. در پایان می خونید که احتمال برقراری رابطه جنسی بین افسران اداره مهاجرت و این زن ها وجود داشته.
چند روز بعد دوباره در روزنامه خبری در مورد مجموعه مراکز خرید Vianese می بینید که به خانم ها یک پیشنهاد ویژه میدن. خانم هایی که حاضر بشن با بالاتنه لخت بیان به مرکز خرید یک بطری شامپاین، یک وعده غذای مجانی و یک کوپن خرید تا 40 یورو دریافت می کنند.
بفرض در کتاب تاریختون میخونید که استرالیا در دهه 1800 زندانیان رو شکنجه میکرده از جمله خلافکاران در ملا عام شلاق می خوردن. اما زندانیان زن یک گزینه دیگه هم داشتند که مردها نداشتن. اگر حاضر میشدند لخت بشن میزان مجازات نصف میشد.
چیزی که در تمام این داستان ها مشترک هست این ایده هست که جنسیت مثل کالایی میمونه که در مالکیت زنان هست و مردها تمایل به معامله منابع برای بدست آوردن اون (سکس) بشکل های مختلف دارند. این منابع میتونه مثل مثال های ما زندگی در یک کشور خارجی باشه، میتونه پول باشه، یا کاهش مجازات سنگین.
این ایده به "اقتصاد جنسیت" معروف هست و به ما در پیش بینی رفتارهای مردم براساس اصول اقتصادی پایه کمک می کنه. ایده مرکزی این تئوری این هست که کشورها، فرهنگ ها و افراد با جنسیت زنانه مثل یک کالای باارزش برخورد می کنند اما از طرف دیگه جنسیت مردانه ارزشی نداره. زن ها مالک سکس هستند و اونها تصمیم میگیرند چطور، با چه کسی و چه زمانی سکس داشته باشن، و مردها برعکس با منابع دیگه وارد این معامله میشن. این منابع میتونن پولی باشن، یا چیزی مثل حق و حقوق مثل حق رای یا زمین، یا احساسی مثل توجه و مهربانی و نشان دادن عاطفه. یا میتونن منابع با محوریت رابطه باشن مثل تعهد، ازخودگذشتگی، ازدواج و بچه. در تئوری اقتصاد جنسیت قیمت بالای جنسیت که مقدار اهمیت و ارزش منابعی داده شده هست زمانی که بالا باشه به نفع زن هست و وقتی پایین باشه به نفع مرد. هدف زن دستیابی به حداکثر منابع ممکن قبل از انجام سکس و هدف مرد دستیابی به سکس بدون پرداخت هرگونه منابعی هست.
خب منظور از سکس در اینجا چیه؟
سکس میتونه صرفا در نزدیک بودن به یک زن جذاب باشه، یا دیدن تصاویر جذاب جنسی، انواع نشانه های توجه جنسی مثل قرار ملاقات، لاس زدن، لمس کردن، نوازش و در نهایت مقاربت جنسی
حالا ما چطور میدونیم که سکس یک منبع زنانه هست؟
در یک آزمایش از گروهی از مردها و زن ها پرسیدند داشتن سکس بعد از چندبار قرار ملاقات صحیح هست. بطور معمول عددی که مردها گفتند نصف زن ها بود. سپس از اونها پرسیده شد در عالم واقعیت بعد از چند قرار ملاقات سکس داشتند و معلوم شد عدد مورد نظر زن ها به واقعیت نزدیک تر بوده یعنی زن ها تصمیم گیرنده در مورد زمان سکس بودند که این ایده که زن ها نگهدارنده سکس هستند رو مورد تاکید قرار میده.
در تحقیق دیگه ای، بعد از مطالعه بیش از 200 مقاله ما 12 طبقه بندی برای انگیزه های جنسی تعیین کردیم، مثل اینکه مردم هر چندوقت یکبار رویاهای جنسی دارند، تعداد شریک های جنسی که دوست دارند داشته باشند، تمایل به انواع عمل های جنسی، میزان خودارضایی. در کل این 12 گروه طبقه بندی، مشاهدات بشدت از اینکه مردها تمایل بیشتری به سکس دارند پشتیبانی کرد.
✅ @karkhone
| کاترین ووز - استاد روانشناسی اجتماعی از دانشکده اقتصاد و بازاریابی دانشگاه مینهسوتا
تصور کنید یک روز روزنامه ای رو برمیدارید و خبری میخونید به این مضمون که ماموران دولتی در بریتانیا به یک گروه از خارجی ها اجازه اقامت بریتانیا دادند بدون اینکه مراحل قانونی بدرستی طی بشن. بعد در ادامه می خونید که اینها یک گروه زن بسیار خوشگل بودن. در پایان می خونید که احتمال برقراری رابطه جنسی بین افسران اداره مهاجرت و این زن ها وجود داشته.
چند روز بعد دوباره در روزنامه خبری در مورد مجموعه مراکز خرید Vianese می بینید که به خانم ها یک پیشنهاد ویژه میدن. خانم هایی که حاضر بشن با بالاتنه لخت بیان به مرکز خرید یک بطری شامپاین، یک وعده غذای مجانی و یک کوپن خرید تا 40 یورو دریافت می کنند.
بفرض در کتاب تاریختون میخونید که استرالیا در دهه 1800 زندانیان رو شکنجه میکرده از جمله خلافکاران در ملا عام شلاق می خوردن. اما زندانیان زن یک گزینه دیگه هم داشتند که مردها نداشتن. اگر حاضر میشدند لخت بشن میزان مجازات نصف میشد.
چیزی که در تمام این داستان ها مشترک هست این ایده هست که جنسیت مثل کالایی میمونه که در مالکیت زنان هست و مردها تمایل به معامله منابع برای بدست آوردن اون (سکس) بشکل های مختلف دارند. این منابع میتونه مثل مثال های ما زندگی در یک کشور خارجی باشه، میتونه پول باشه، یا کاهش مجازات سنگین.
این ایده به "اقتصاد جنسیت" معروف هست و به ما در پیش بینی رفتارهای مردم براساس اصول اقتصادی پایه کمک می کنه. ایده مرکزی این تئوری این هست که کشورها، فرهنگ ها و افراد با جنسیت زنانه مثل یک کالای باارزش برخورد می کنند اما از طرف دیگه جنسیت مردانه ارزشی نداره. زن ها مالک سکس هستند و اونها تصمیم میگیرند چطور، با چه کسی و چه زمانی سکس داشته باشن، و مردها برعکس با منابع دیگه وارد این معامله میشن. این منابع میتونن پولی باشن، یا چیزی مثل حق و حقوق مثل حق رای یا زمین، یا احساسی مثل توجه و مهربانی و نشان دادن عاطفه. یا میتونن منابع با محوریت رابطه باشن مثل تعهد، ازخودگذشتگی، ازدواج و بچه. در تئوری اقتصاد جنسیت قیمت بالای جنسیت که مقدار اهمیت و ارزش منابعی داده شده هست زمانی که بالا باشه به نفع زن هست و وقتی پایین باشه به نفع مرد. هدف زن دستیابی به حداکثر منابع ممکن قبل از انجام سکس و هدف مرد دستیابی به سکس بدون پرداخت هرگونه منابعی هست.
خب منظور از سکس در اینجا چیه؟
سکس میتونه صرفا در نزدیک بودن به یک زن جذاب باشه، یا دیدن تصاویر جذاب جنسی، انواع نشانه های توجه جنسی مثل قرار ملاقات، لاس زدن، لمس کردن، نوازش و در نهایت مقاربت جنسی
حالا ما چطور میدونیم که سکس یک منبع زنانه هست؟
در یک آزمایش از گروهی از مردها و زن ها پرسیدند داشتن سکس بعد از چندبار قرار ملاقات صحیح هست. بطور معمول عددی که مردها گفتند نصف زن ها بود. سپس از اونها پرسیده شد در عالم واقعیت بعد از چند قرار ملاقات سکس داشتند و معلوم شد عدد مورد نظر زن ها به واقعیت نزدیک تر بوده یعنی زن ها تصمیم گیرنده در مورد زمان سکس بودند که این ایده که زن ها نگهدارنده سکس هستند رو مورد تاکید قرار میده.
در تحقیق دیگه ای، بعد از مطالعه بیش از 200 مقاله ما 12 طبقه بندی برای انگیزه های جنسی تعیین کردیم، مثل اینکه مردم هر چندوقت یکبار رویاهای جنسی دارند، تعداد شریک های جنسی که دوست دارند داشته باشند، تمایل به انواع عمل های جنسی، میزان خودارضایی. در کل این 12 گروه طبقه بندی، مشاهدات بشدت از اینکه مردها تمایل بیشتری به سکس دارند پشتیبانی کرد.
✅ @karkhone
سکون
«کارگران ژاپنی در تهران مشغول به کار هستند». این زیرنویس عکسی است که در سال ١٣۵۴ در یکی از روزنامههای ایران چاپ شده بود اما خب چرخ روزگار چرخید و کار به جایی رسید که ژاپنیها حتی برای پذیرش کارگران ایرانی هزار شرط میگذارند.
ژاپن اما تنها کشوری نیست که در طول ۴٠ سال اخیر به اندازۀ چهل هزار سال نوری از ما پیشی گرفته است، زمانی که ایرانیها در کارخانهٔ «ایران ناسیونال» در کار تولید و مونتاژ پیکان بودند مردم کرهٔ جنوبی در کارخانهٔ «کیا» دلشان به تولید دوچرخه خوش بود اما امروز همان کره و همان کیا، خودروهایی میسازد که در بازارهای آمریکا به فروش میرسند. میگویند سود خالص دو شرکت «الجی» و «سامسونگ» کره از کل فروش نفت ایران بالاتر است.
تا همین ۴۰ سال پیش چین هم حرفی برای گفتن نداشت و کشوری بود فقیر، پرجمعیت ، هر لحظه در آستانۀ مصیبتی تازه اما چین بدبخت دیروز، امروز به جایی رسیده که از سوزن خیاطی تا ماهواره را میسازد. چینیها تا همین سه چهار دههٔ پیش حتی یک کیلومتر اتوبان نداشتند و اینک یکی از بزرگترین شبکههای بزرگراهی دنیا متعلق به چین است.
مالزی هم ماجرایی مشابه دارد، ٢۵ سال پیش که دکتر «ماهاتیر محمد» مطب خود در آمریکا را به مقصد دفتر نخست وزیری مالزی ترک کرد روی تابلوی کوچکی بر در مطبش نوشت: «دکتر برای معالجه به کشورش رفته و به زودی بازمیگردد» و به زودی هم برگشت زیرا برای رساندن کشوری که اکثر مردمانش بالای درخت زندگی میکردند به آنجایی که هم اکنون هست تنها ٢۵ سال تلاش و برنامهریزی کافی بود.
اماراتمتحده هم نمونهای دیگر است، امارات هر چند کشوری صنعتی که دارای فناوریهای خاص خود باشد نیست اما شیوخ عرب توانستند در کوتاه زمانی یک صحرای لمیزرع را به یکی از مراکز بزرگ تجاری-توریستی جهان تبدیل کنند، یکی از ایرانیانی که از دهها سال پیش در دوبی قهوهخانه داشت و هنوز هم دارد تعریف میکرد که تا ٣۵ سال پیش اهالی دوبی کنار ساحل میرفتند و به دریا نگاه میکردند تا ببینند لنجهای ایرانی کی از راه میرسند تا برایشان آب شیرین بیاورند.
ادامه دادن این فهرست کار چندان مشکلی نیست و افزودن نام کشورهای دیگری مثل هند، ترکیه، سنگاپور و آذربایجان و ارمنستان و ... چیزی جز حسرت بیشتر به دنبال نخواهد داشت. ما هم در این میان یا واقعاً نمیفهمیم و یا خودمان را به نفهمی زدهایم و هنوز در بحثهای کلان به اجماع هم نرسیدهایم، هنوز بر سر این دعواست که اقتصادمان چه الگویی داشته باشد، هنوز بعد از ۴٠ سال حکومتداری در تعریف جمهوریت و اسلامیت بحث و جدل میکنیم یا دربارۀ نقش و میزان مداخلهٔ حکومت در زندگی فردی افراد اختلاف داریم هنوز در پیچ سنت و مدرنیته گیر کردهایم و همایش برگزار میکنیم. البته شاید در شرایط فعلی گفتن چنین حرفی بیشتر به لطیفه شباهت داشته باشد ولی باور کنید ما هم میتوانیم اگر بخواهیم.
✅ @karkhone
«کارگران ژاپنی در تهران مشغول به کار هستند». این زیرنویس عکسی است که در سال ١٣۵۴ در یکی از روزنامههای ایران چاپ شده بود اما خب چرخ روزگار چرخید و کار به جایی رسید که ژاپنیها حتی برای پذیرش کارگران ایرانی هزار شرط میگذارند.
ژاپن اما تنها کشوری نیست که در طول ۴٠ سال اخیر به اندازۀ چهل هزار سال نوری از ما پیشی گرفته است، زمانی که ایرانیها در کارخانهٔ «ایران ناسیونال» در کار تولید و مونتاژ پیکان بودند مردم کرهٔ جنوبی در کارخانهٔ «کیا» دلشان به تولید دوچرخه خوش بود اما امروز همان کره و همان کیا، خودروهایی میسازد که در بازارهای آمریکا به فروش میرسند. میگویند سود خالص دو شرکت «الجی» و «سامسونگ» کره از کل فروش نفت ایران بالاتر است.
تا همین ۴۰ سال پیش چین هم حرفی برای گفتن نداشت و کشوری بود فقیر، پرجمعیت ، هر لحظه در آستانۀ مصیبتی تازه اما چین بدبخت دیروز، امروز به جایی رسیده که از سوزن خیاطی تا ماهواره را میسازد. چینیها تا همین سه چهار دههٔ پیش حتی یک کیلومتر اتوبان نداشتند و اینک یکی از بزرگترین شبکههای بزرگراهی دنیا متعلق به چین است.
مالزی هم ماجرایی مشابه دارد، ٢۵ سال پیش که دکتر «ماهاتیر محمد» مطب خود در آمریکا را به مقصد دفتر نخست وزیری مالزی ترک کرد روی تابلوی کوچکی بر در مطبش نوشت: «دکتر برای معالجه به کشورش رفته و به زودی بازمیگردد» و به زودی هم برگشت زیرا برای رساندن کشوری که اکثر مردمانش بالای درخت زندگی میکردند به آنجایی که هم اکنون هست تنها ٢۵ سال تلاش و برنامهریزی کافی بود.
اماراتمتحده هم نمونهای دیگر است، امارات هر چند کشوری صنعتی که دارای فناوریهای خاص خود باشد نیست اما شیوخ عرب توانستند در کوتاه زمانی یک صحرای لمیزرع را به یکی از مراکز بزرگ تجاری-توریستی جهان تبدیل کنند، یکی از ایرانیانی که از دهها سال پیش در دوبی قهوهخانه داشت و هنوز هم دارد تعریف میکرد که تا ٣۵ سال پیش اهالی دوبی کنار ساحل میرفتند و به دریا نگاه میکردند تا ببینند لنجهای ایرانی کی از راه میرسند تا برایشان آب شیرین بیاورند.
ادامه دادن این فهرست کار چندان مشکلی نیست و افزودن نام کشورهای دیگری مثل هند، ترکیه، سنگاپور و آذربایجان و ارمنستان و ... چیزی جز حسرت بیشتر به دنبال نخواهد داشت. ما هم در این میان یا واقعاً نمیفهمیم و یا خودمان را به نفهمی زدهایم و هنوز در بحثهای کلان به اجماع هم نرسیدهایم، هنوز بر سر این دعواست که اقتصادمان چه الگویی داشته باشد، هنوز بعد از ۴٠ سال حکومتداری در تعریف جمهوریت و اسلامیت بحث و جدل میکنیم یا دربارۀ نقش و میزان مداخلهٔ حکومت در زندگی فردی افراد اختلاف داریم هنوز در پیچ سنت و مدرنیته گیر کردهایم و همایش برگزار میکنیم. البته شاید در شرایط فعلی گفتن چنین حرفی بیشتر به لطیفه شباهت داشته باشد ولی باور کنید ما هم میتوانیم اگر بخواهیم.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اقتصاد جنسیت Sexual Economics (بخش اول) | کاترین ووز - استاد روانشناسی اجتماعی از دانشکده اقتصاد و بازاریابی دانشگاه مینهسوتا تصور کنید یک روز روزنامه ای رو برمیدارید و خبری میخونید به این مضمون که ماموران دولتی در بریتانیا به یک گروه از خارجی…
اقتصاد جنسیت Sexual Economics (بخش دوم و پایانی)
| کاترین ووز - استاد روانشناسی اجتماعی از دانشکده اقتصاد و بازاریابی دانشگاه مینهسوتا
یک تئوری اقتصادی وجود داره بنام تئوری حداقل تمایل که میگه وقتی دو گروه اقدام به چانه زنی می کنند، طرف با تمایل کمتر به معامله، قدرت بیشتری دارد. خب اگه شما تا حالا توی یک رابطه عاشقانه بودید که میزان علاقه شما بیشتر از طرف مقابل بوده حتما این رو حس کردید که شما بیشتر از طرف مقابل مایه میگذارید. بنابراین وقتی زن ها وارد چانه زنی در مورد جنسیت میشن از اونجایی که مردها بطور کل بیشتر تمایل به سکس دارن، زن ها می تونن درخواست منابع بیشتری در ازای سکس بکنن.
یکی دیگه از اطلاعاتی که به ما در فهم اقتصاد جنسیت کمک کرد موقعیت هایی هستند که در اونها تعداد زنان و مردان در یک محیط محلی متفاوت هست. بنابراین اگر بفهمیم زنان مالک سکس و مردها متقاضی سکس هستد (این تشبیه دور از ادب خواهد بود) اما چون داریم در مورد مدل اقتصادی صحبت می کنیم می تونیم زنان رو بعنوان فروشنده و مردها رو خریدار بدونیم. در یکی از این تحقیقات محققان در مطالعه ای تاریخی از آنالیز لباس زنان فهمیدند وقتی تعداد مردان در یک محیط محلی نسبت به زنان خیلی خیلی بیشتر باشه، این یعنی قدرت چانه زنی زنان باز هم افزایش پیدا میکنه و در مورد لباس هم فهمیدند طول دامن زنان در این شرایط از همه بلندتر بوده است.
برعکس این هم اتفاق افتاده یعنی وقتی تعداد زنان از مردان در یک محیط محلی بیشتر باشه طول دامن کوتاه تر شده که با توجه به تئوری و افزایش و کاهش طول دامن میفهمیم اینکار مثل عمل تبلیغات هست که جنسیت زنان درواقع بنوعی کالای اونها هست و پوشیدن لباس های اغوا کننده راهی هست برای سکسی تر به چشم اومدن، که این نیاز وقتی زنان در حال رقابت با سایر زنان باشن افزایش پیدا میکنه و وقتی تعداد زنان خیلی بیشتر از مردان باشه نیازی به پوشیدن لباس های سکسی بیشتر میشه و وقتی تعداد مردان خیلی بیشتر باشه زنان مجبور به پوشیدن لباس های خیلی سکسی نیستند و طول دامن بلند بوده.
در مقاله دیگه که از زنان و مردان سوال شد چیزی که بیش از همه شما رو در مورد رابطه و قرار ملاقات عصبانی میکنه چی هست و شواهدی در پشتیبانی تئوری اقتصاد جنسیت دیده شد. زن ها گفتند آزاردهنده ترین چیز قول هایی هست که قبل از سکس داده میشه و بمحض انجام سکس مرد دیگه در دسترس نبوده و رابطه رو ادامه نمیده. شکایت مردها اما متفاوت بود. اونها گفتند وقتی که با یک زن برای مدت طولانی رابطه داشتن و به او انواع هدایا رو دادن چه مالی و چه احساسی و مهربانی، رابطه هرگز به مرحله سکس نرسید.
در آزمایش دیگه ای، با علم به اینکه زن ها بطور عمومی از تبلیغات سکسی خوششون نمیاد و اونها رو نامطلوب، احمقانه و ظالمانه میدونن، تلاش کردیم با القای مفهوم انتقال منابع از مرد به زن روی نظر اونها تاثیر بزاریم.
سه عدد تبلیغ پرینت شده برای یک ساعت تهیه کردیم و به سه گروه دادیم. در یکی ساعت با پس زمینه یک کوه، در دیگری پس زمینه ای سکسی، و در آخری پس زمینه ای سکسی اما با یک روبان قرمز و این جمله که "این ساعتی است که مردان به زنان خاص زندگی خود هدیه می دهند". به این ترتیب ما نظر سه گروه شرکت کنندگان رو در مورد سه تبلیغ خواستیم. میزان علاقه زن ها به تبلیغ سکسی بمراتب کمتر از تبلیغ با پس زمینه کوه بود اما تبلیغ سکسی با روبان و نوشته به اندازه تصویر کوه مورد توجه زنان قرار گرفت.
در ازمایش مشابه، قبل از نشان دادن تبلیغات به گروه ها از اونها خواستیم متنی رو بخونن که مربوط به یک زوج جوان بود. در متن ها در یک حالت مرد و زن زندگی خوبی دارند و مرد وفادار هست. در دیگری مرد چندان وفادار نیست و در سومین نسخه اصلا این مساله وفاداری مطرح نمیشه. بهمین صورت زن ها بعد از خوندن داستان وفاداری عکس العمل مثبت تری به تبلیغ سکسی و بعد از خوندن داستان بی وفایی عکس العمل منفی تری نسبت به اون نشون دادن که نشون میدن مفهوم انتقال یا عدم انتقال منابع از مرد به زن در نگاه او چقدر موثر هست.
منبع https://bit.ly/2VANrQI
✅ @karkhone
| کاترین ووز - استاد روانشناسی اجتماعی از دانشکده اقتصاد و بازاریابی دانشگاه مینهسوتا
یک تئوری اقتصادی وجود داره بنام تئوری حداقل تمایل که میگه وقتی دو گروه اقدام به چانه زنی می کنند، طرف با تمایل کمتر به معامله، قدرت بیشتری دارد. خب اگه شما تا حالا توی یک رابطه عاشقانه بودید که میزان علاقه شما بیشتر از طرف مقابل بوده حتما این رو حس کردید که شما بیشتر از طرف مقابل مایه میگذارید. بنابراین وقتی زن ها وارد چانه زنی در مورد جنسیت میشن از اونجایی که مردها بطور کل بیشتر تمایل به سکس دارن، زن ها می تونن درخواست منابع بیشتری در ازای سکس بکنن.
یکی دیگه از اطلاعاتی که به ما در فهم اقتصاد جنسیت کمک کرد موقعیت هایی هستند که در اونها تعداد زنان و مردان در یک محیط محلی متفاوت هست. بنابراین اگر بفهمیم زنان مالک سکس و مردها متقاضی سکس هستد (این تشبیه دور از ادب خواهد بود) اما چون داریم در مورد مدل اقتصادی صحبت می کنیم می تونیم زنان رو بعنوان فروشنده و مردها رو خریدار بدونیم. در یکی از این تحقیقات محققان در مطالعه ای تاریخی از آنالیز لباس زنان فهمیدند وقتی تعداد مردان در یک محیط محلی نسبت به زنان خیلی خیلی بیشتر باشه، این یعنی قدرت چانه زنی زنان باز هم افزایش پیدا میکنه و در مورد لباس هم فهمیدند طول دامن زنان در این شرایط از همه بلندتر بوده است.
برعکس این هم اتفاق افتاده یعنی وقتی تعداد زنان از مردان در یک محیط محلی بیشتر باشه طول دامن کوتاه تر شده که با توجه به تئوری و افزایش و کاهش طول دامن میفهمیم اینکار مثل عمل تبلیغات هست که جنسیت زنان درواقع بنوعی کالای اونها هست و پوشیدن لباس های اغوا کننده راهی هست برای سکسی تر به چشم اومدن، که این نیاز وقتی زنان در حال رقابت با سایر زنان باشن افزایش پیدا میکنه و وقتی تعداد زنان خیلی بیشتر از مردان باشه نیازی به پوشیدن لباس های سکسی بیشتر میشه و وقتی تعداد مردان خیلی بیشتر باشه زنان مجبور به پوشیدن لباس های خیلی سکسی نیستند و طول دامن بلند بوده.
در مقاله دیگه که از زنان و مردان سوال شد چیزی که بیش از همه شما رو در مورد رابطه و قرار ملاقات عصبانی میکنه چی هست و شواهدی در پشتیبانی تئوری اقتصاد جنسیت دیده شد. زن ها گفتند آزاردهنده ترین چیز قول هایی هست که قبل از سکس داده میشه و بمحض انجام سکس مرد دیگه در دسترس نبوده و رابطه رو ادامه نمیده. شکایت مردها اما متفاوت بود. اونها گفتند وقتی که با یک زن برای مدت طولانی رابطه داشتن و به او انواع هدایا رو دادن چه مالی و چه احساسی و مهربانی، رابطه هرگز به مرحله سکس نرسید.
در آزمایش دیگه ای، با علم به اینکه زن ها بطور عمومی از تبلیغات سکسی خوششون نمیاد و اونها رو نامطلوب، احمقانه و ظالمانه میدونن، تلاش کردیم با القای مفهوم انتقال منابع از مرد به زن روی نظر اونها تاثیر بزاریم.
سه عدد تبلیغ پرینت شده برای یک ساعت تهیه کردیم و به سه گروه دادیم. در یکی ساعت با پس زمینه یک کوه، در دیگری پس زمینه ای سکسی، و در آخری پس زمینه ای سکسی اما با یک روبان قرمز و این جمله که "این ساعتی است که مردان به زنان خاص زندگی خود هدیه می دهند". به این ترتیب ما نظر سه گروه شرکت کنندگان رو در مورد سه تبلیغ خواستیم. میزان علاقه زن ها به تبلیغ سکسی بمراتب کمتر از تبلیغ با پس زمینه کوه بود اما تبلیغ سکسی با روبان و نوشته به اندازه تصویر کوه مورد توجه زنان قرار گرفت.
در ازمایش مشابه، قبل از نشان دادن تبلیغات به گروه ها از اونها خواستیم متنی رو بخونن که مربوط به یک زوج جوان بود. در متن ها در یک حالت مرد و زن زندگی خوبی دارند و مرد وفادار هست. در دیگری مرد چندان وفادار نیست و در سومین نسخه اصلا این مساله وفاداری مطرح نمیشه. بهمین صورت زن ها بعد از خوندن داستان وفاداری عکس العمل مثبت تری به تبلیغ سکسی و بعد از خوندن داستان بی وفایی عکس العمل منفی تری نسبت به اون نشون دادن که نشون میدن مفهوم انتقال یا عدم انتقال منابع از مرد به زن در نگاه او چقدر موثر هست.
منبع https://bit.ly/2VANrQI
✅ @karkhone
YouTube
Sexual Economics: A Model of Heterosexual Behavior by Dr. Kathleen Vohs
ایران دیگه جای موندن نیست!
| دکتر نظام بهرامی کمیل
"اینجا دیگه جای موندن نیست. تا چند سال دیگه همه منابع نفتی و ذخایر معدنی رو تموم میکنند؛ بحران آب و آلودگی هوا هم هر سال بیشتر میشه؛ دیگه نه دریایی میمونه، نه جنگلی، نه کار و باری. فساد و ناکارآمدی هم که اصلاح ناپذیر شده. امیدی به آینده نیست؛ از ما که گذشت؛ هرکس بتونه بچههاش رو بفرسته اونور بُرد کرده. هرکی بِره زرنگی کرده، اونکه بمونه بدبخته، شانس بیاره به گدایی میافته، شانسم نیاره به...."
این جملات را این روزها بیش از هر زمان دیگری میشنویم. واقعا ملّت شریفی هستیم! واقعا وطن دوستان نامداری هستیم! خیلی با غیرتیم! درست مثل همون زمان که کشور را تقدیم اسکندر و عمر و چنگیز کردیم. البته اون زمان، امکان فرار به کانادا و امریکا و اروپا نبود؛ برای همین موندیم و دهها سال نوکری متجاوزان رو کردیم. اما حالا که شیره جان این آب و خاک را کشیدم و فرستادیم اون طرف آب؛ خودمون هم میتونیم تشریف ببریم. فقط نمیدونم چرا اینقدر طلبکاریم؟
انتظار داریم خودمون اونور آب کاسبی و زندگی کنیم، اما اگر یه روز خبری شد؛ همه بیان برای ما فرش قرمز بندازند! چرا؟ چون غمِ وطن خیلی سنگینه! چون زندگی در غربت خیلی سخته! خلاصه ملت باید بیاند؛ ما رو بزارند رو سرشون و حلوا حلوا کنند!!
تمام شواهد نشاندهنده این است که از چهار میلیون ایرانی خارج کشور؛ چهار هزارتاشون به فکر ایران و ایرانی نیستند. اکثرشون حاضر نیستند برای کشورشون کوچکترین هزینهای بدهند. خیلی هنر کنند با یک آیدی مستعار یا عکس شیروخورشید به حکومت فحش میدن، یا به مردم داخل میگند: "ملت چرا نشستید؟" در عمر با عزتّشان، شهامت نکردهاند کوچکترین گامی برا اصلاح کشورشون بردارند. یک دلار از پولشان را برای حمایت از خانوادههای در فشار ایرانی هزینه نکردهاند؛ یک ریال برای کار فرهنگی در کشورشون خرج نکردند؛ اما خیلی خیلی طلبکارند!
میبخشید که این آب و خاک به شما خیلی بدهکاره و نتونسته به شکل شایسته و بایسته از شما تقدیر کنه! در هرجایی که هستید، از ترکیه و کانادا و کویت گرفته تا امریکا و انگلیس و سوئد؛ به جای اینکه همش فکر کنید چطور میشه پول روی پول گذاشت؛ و یا نق زد که مردم ایران نادان و عقب افتادهاند؛ لطفاً فقط تاریخ کشوری را که در آن تشریف دارید، مطالعه کنید تا ببینید مردم آنجا چطور کشورشان رو ساختند. شما هم اگه غیرت دارید؛ یک دهم همان کارها را انجام دهید.
بنظر من، دزدها و اختلاسگرهای وطنی که پول و ثروتشون رو همینجا سرمایهگذاری میکنند و موجب کار و تولید در کشور خودشون میشوند؛ نسبت به اونهایی که پول حلال یا حرامشون رو از کشور خارج میکنند و یک قدم برا اصلاح و آبادی کشورشان برنمیدارن؛ به این کشور کمتر خیانت میکنند.
( با احترام محضر تمام دوستان خارج از کشور که میزبانشون هستیم. این مطلب رو شایسه مطالعه دیدیم. )
✅ @karkhone
| دکتر نظام بهرامی کمیل
"اینجا دیگه جای موندن نیست. تا چند سال دیگه همه منابع نفتی و ذخایر معدنی رو تموم میکنند؛ بحران آب و آلودگی هوا هم هر سال بیشتر میشه؛ دیگه نه دریایی میمونه، نه جنگلی، نه کار و باری. فساد و ناکارآمدی هم که اصلاح ناپذیر شده. امیدی به آینده نیست؛ از ما که گذشت؛ هرکس بتونه بچههاش رو بفرسته اونور بُرد کرده. هرکی بِره زرنگی کرده، اونکه بمونه بدبخته، شانس بیاره به گدایی میافته، شانسم نیاره به...."
این جملات را این روزها بیش از هر زمان دیگری میشنویم. واقعا ملّت شریفی هستیم! واقعا وطن دوستان نامداری هستیم! خیلی با غیرتیم! درست مثل همون زمان که کشور را تقدیم اسکندر و عمر و چنگیز کردیم. البته اون زمان، امکان فرار به کانادا و امریکا و اروپا نبود؛ برای همین موندیم و دهها سال نوکری متجاوزان رو کردیم. اما حالا که شیره جان این آب و خاک را کشیدم و فرستادیم اون طرف آب؛ خودمون هم میتونیم تشریف ببریم. فقط نمیدونم چرا اینقدر طلبکاریم؟
انتظار داریم خودمون اونور آب کاسبی و زندگی کنیم، اما اگر یه روز خبری شد؛ همه بیان برای ما فرش قرمز بندازند! چرا؟ چون غمِ وطن خیلی سنگینه! چون زندگی در غربت خیلی سخته! خلاصه ملت باید بیاند؛ ما رو بزارند رو سرشون و حلوا حلوا کنند!!
تمام شواهد نشاندهنده این است که از چهار میلیون ایرانی خارج کشور؛ چهار هزارتاشون به فکر ایران و ایرانی نیستند. اکثرشون حاضر نیستند برای کشورشون کوچکترین هزینهای بدهند. خیلی هنر کنند با یک آیدی مستعار یا عکس شیروخورشید به حکومت فحش میدن، یا به مردم داخل میگند: "ملت چرا نشستید؟" در عمر با عزتّشان، شهامت نکردهاند کوچکترین گامی برا اصلاح کشورشون بردارند. یک دلار از پولشان را برای حمایت از خانوادههای در فشار ایرانی هزینه نکردهاند؛ یک ریال برای کار فرهنگی در کشورشون خرج نکردند؛ اما خیلی خیلی طلبکارند!
میبخشید که این آب و خاک به شما خیلی بدهکاره و نتونسته به شکل شایسته و بایسته از شما تقدیر کنه! در هرجایی که هستید، از ترکیه و کانادا و کویت گرفته تا امریکا و انگلیس و سوئد؛ به جای اینکه همش فکر کنید چطور میشه پول روی پول گذاشت؛ و یا نق زد که مردم ایران نادان و عقب افتادهاند؛ لطفاً فقط تاریخ کشوری را که در آن تشریف دارید، مطالعه کنید تا ببینید مردم آنجا چطور کشورشان رو ساختند. شما هم اگه غیرت دارید؛ یک دهم همان کارها را انجام دهید.
بنظر من، دزدها و اختلاسگرهای وطنی که پول و ثروتشون رو همینجا سرمایهگذاری میکنند و موجب کار و تولید در کشور خودشون میشوند؛ نسبت به اونهایی که پول حلال یا حرامشون رو از کشور خارج میکنند و یک قدم برا اصلاح و آبادی کشورشان برنمیدارن؛ به این کشور کمتر خیانت میکنند.
( با احترام محضر تمام دوستان خارج از کشور که میزبانشون هستیم. این مطلب رو شایسه مطالعه دیدیم. )
✅ @karkhone
💻 دوره آنلاین ساخت گزارش حرفهای
🎁 ۲۰۰.۰۰۰ تومان تخفیف ویژه همراهان کانال کارخونه با کد kh200
📆 شروع دوره: شهریور ۹۹
روزهای شنبه و دوشنبه ساعت ۱۶ تا ۲۰
⏰ زمان دوره: ۴۰ ساعت
• طراحی گزارش و داشبورد کاربردی در Excel
• طراحی گزارش تحلیلی و ساخت داشبورد در Power Bi
• ساخت پرزنتیشن حرفهای با Prezi
• ساخت پرزنتیشن حرفهای با Focusky
• آشنایی با اینفوگرافیک
⭐️ برای اطلاعات بیشتر درباره شرایط ثبتنام به @IA_support پیام دهید یا با شماره 09011070434 تماس بگیرید.
@InfogramAcademy 📢
#تبلیغ
🎁 ۲۰۰.۰۰۰ تومان تخفیف ویژه همراهان کانال کارخونه با کد kh200
📆 شروع دوره: شهریور ۹۹
روزهای شنبه و دوشنبه ساعت ۱۶ تا ۲۰
⏰ زمان دوره: ۴۰ ساعت
• طراحی گزارش و داشبورد کاربردی در Excel
• طراحی گزارش تحلیلی و ساخت داشبورد در Power Bi
• ساخت پرزنتیشن حرفهای با Prezi
• ساخت پرزنتیشن حرفهای با Focusky
• آشنایی با اینفوگرافیک
⭐️ برای اطلاعات بیشتر درباره شرایط ثبتنام به @IA_support پیام دهید یا با شماره 09011070434 تماس بگیرید.
@InfogramAcademy 📢
#تبلیغ
آمازون فعالیت کارکنانش در شبکههای اجتماعی رو زیر نظر داره و حتی از گروههای خصوصی فیسبوکشون جاسوسی میکنه.
در بخشی از اسناد اومده که یکی از اهداف، نظارت بر رانندگانی است که برنامه اعتصاب و اعتراض دارند.
به افراد یادآوری شده که این بخش از کارشون محرمانه است و نباید درز کنه.
منبع:
https://www.vice.com/en_us/article/3azegw/amazon-is-spying-on-its-workers-in-closed-facebook-groups-internal-reports-show
✅ @karkhone
در بخشی از اسناد اومده که یکی از اهداف، نظارت بر رانندگانی است که برنامه اعتصاب و اعتراض دارند.
به افراد یادآوری شده که این بخش از کارشون محرمانه است و نباید درز کنه.
منبع:
https://www.vice.com/en_us/article/3azegw/amazon-is-spying-on-its-workers-in-closed-facebook-groups-internal-reports-show
✅ @karkhone
بازار صادرات نرم افزار و خدمات نرم افزاری، بی سر و صدا در حال رشد
ورود به بازارهای خارجی و شناسایی فرصت های صادراتی از مسائل مهم کسب و کارها است که برخی کسب و کارهای نوپا هم با آن مواجه هستند. حتی برخی از این کسب و کارها در همان نقطه شروع با هدف تولید محصول یا خدمات قابل صادرات، فعالیت شان را آغاز می کنند. با هدف آشنایی با برخی ویژگی های فضای صادرات، با هادی نیلی احمدآبادی گفتگو کردیم. با این گفتگو همراه باشید.
ادامه مطلب:
https://bit.ly/2QXp0sw
(ضمن تشکر از اقای علی رضوی توصیه میکنیم تجارب اقای نیلی رو بهعنوان کسی که هم حوزه فناوری رو رصد میکنند و هم ارتباط خوبی با تولید و بازرگانی دارند رو از دست ندید. )
✅ @karkhone
ورود به بازارهای خارجی و شناسایی فرصت های صادراتی از مسائل مهم کسب و کارها است که برخی کسب و کارهای نوپا هم با آن مواجه هستند. حتی برخی از این کسب و کارها در همان نقطه شروع با هدف تولید محصول یا خدمات قابل صادرات، فعالیت شان را آغاز می کنند. با هدف آشنایی با برخی ویژگی های فضای صادرات، با هادی نیلی احمدآبادی گفتگو کردیم. با این گفتگو همراه باشید.
ادامه مطلب:
https://bit.ly/2QXp0sw
(ضمن تشکر از اقای علی رضوی توصیه میکنیم تجارب اقای نیلی رو بهعنوان کسی که هم حوزه فناوری رو رصد میکنند و هم ارتباط خوبی با تولید و بازرگانی دارند رو از دست ندید. )
✅ @karkhone
چرا بزرگ زیباست؟ تئوریها و واقعیتها
| دکتر حمید پاداش؛ عضو هیأت علمی دانشگاه تهران و مترجم کتاب بزرگ زیباست
رابطه اندازه بنگاهها و توسعه همواره یکی از موضوعات علمی مورد مجادله بین اقتصاددانان بوده است. دو ایده مشخص دراین باره مطرح شده و میشود: عدهای معتقدند شرکتهای کوچک و متوسط(از جمله استارت آپها) موتور محرک توسعه کشورها هستند. این شرکتها منبع اصلی نوآوری، بهرهوری، اشتغال و حتی برابری نسبی درآمد هستند. مدافعان ایده "کوچک زیباست"، بنیان تئوریک آن را تا آدام اسمیت هم نسبت میدهند.
در مقابل، عدهای از اقتصاددانان معتقدند شرکتهای کوچک و متوسط منابع لازم و کافی برای تحقیق و توسعه ندارند و بنابراین نمیتوانند منشأ نوآوری و بهرهوری باشند. اشتغال این شرکتها نیز از کیفیت و امنیت برخوردار نیست و اتفاقاً تمرکز این شرکتها در کشورهای در حال توسعهای است که از توزیع مناسب درآمد برخوردار نیستند. در حقیقت، شرکتهای کوچک، سرریز بنگاههای بزرگ هستند. بنگاههای بزرگ میتوانند برای ایجاد زنجیره ارزش، شرکتهای نوآور و بهرهور را به تعداد زیاد ایجاد یا خریداری نمایند و حتی خود بازاری بزرگ برای شرکتهای کوچک شوند. دستمزد بیشتر، آموزش بهتر، فناوری بالاتر، اشتغال پایدارتر، بهرهوری بالاتر، صادرات بیشتر، مسؤولیت اجتماعی بیشتر، تمکین مالیاتی بالاتر و نوآوری بیشتر همه جزو مزایای بنگاههای بزرگ هستند.
مدافعان ایده "بزرگ زیباست"، بنیان تئوریک خود را به اندیشههای شومپیتر نسبت میدهند. این دو رویکرد، رویکردهای اصلی درباره نسبت اندازه بنگاه و توسعه هستند. در ادبیات علمی، رویکرد سومی به نام رویکرد بینابینی تعریف نشده است اما کاملاً روشن است که میشود چنین رویکردی نیز متصور شد.
کتاب "بزرگ زیباست" در سال ۲۰۱۸ توسط انتشارات دانشگاه MIT منتشر شد و مجدداً مجادله جدی بین اقتصاددانان ایجاد نمود؛ نویسندگان کتاب، اتکینسون و لیند، اقتصاد سیاسی گرایش به سمت بنگاههای کوچک را از منظر تاریخی و اقتصادی در آمریکای امروز(تا دوره ترامپ) را تحلیل و نقد کردهاند؛ مطابق این رهیافت، همه دولتها و رؤسای جمهور در آمریکا(از کارتر و ریگان تا اوباما و ترامپ)، حداقل در کارزارهای انتخاباتیشان، بر دفاع از شرکتهای کوچک تأکید کردهاند. سیاست، اولین و مهم ترین دلیل محبوبیت شرکتهای SME بوده و هست؛ چون با مناطق و حوزههای انتخاباتی و محلی سروکار دارند. دلیل دوم آن، ایدئولوژی است؛ محبوبیت SMEها در طول زمان با ارزشهای آمریکاییها و سنت جمهوری خواهی آنها گره خورده است. با این حال، واقعیتها حاکی از روندهای دیگری است که معمولاً از آنها چشم پوشی میشود؛ به عنوان نمونه، تنها ۱۰ درصد آمریکاییها خوداشتغال هستند(۹۰ درصد مزدبگیر هستند) و بیش از ۵۰ درصد مزدبگیران برای شرکتهای متوسط، بزرگ و سازمانهای دولتی و عمومی کار میکنند. البته، در همان حال ۵۷ درصد آمریکاییها دوست دارند برای خودشان کار کنند. تفاوت بین ۱۰ درصد و ۵۷ درصد تفاوت بین واقعیتها و آرزوهاست. علاوه بر این، نرخ استارت آپها به سیکلهای کسب و کاری وابسته است؛ بعد از بحران ۲۰۰۸، نرخ استارت آپهای حوزه ساخت و ساز تا ۲۶ درصد کاهش و بعد از پیدایش نفت شیل، نرخ استارت آپهای حوزه معدن تا ۳۰ درصد افزایش داشته است. بنابراین، نرخ استارت آپها در وهله اول تابع عملکرد کل اقتصاد است. علاوه بر این، نرخ استارت آپها به شدت رقابت در حوزه بینالملل و سیاست رقابتی داخلی نیز وابسته است.
در حقیقت، آنچه از مفاد کتاب بزرگ زیباست مستفاد میشود این است که تاریخ توسعه، تاریخ کوچکها وبزرگها نیست؛ تاریخ امواج متوالی نوآوری است که شومپیتر از آنها با عنوان "پارادایمهای فنی-اقتصادی" نام میبرد. اندازه بنگاهها در اقتصادهای پیشرفته تابعی از تغییرات بنیادین در فناوریهاست و تغییرات فناوری ریشه در تغییرات اقتصاد تولید دارد. ماهیت فناوریهای تولیدی است که اندازه بنگاه را تغییر میدهد. در بخش غیرتولیدی، فناوری اطلاعات از طریق ارتقای بهرهوری، اندازه بنگاه را تعیین میکند.
✅ @karkhone
| دکتر حمید پاداش؛ عضو هیأت علمی دانشگاه تهران و مترجم کتاب بزرگ زیباست
رابطه اندازه بنگاهها و توسعه همواره یکی از موضوعات علمی مورد مجادله بین اقتصاددانان بوده است. دو ایده مشخص دراین باره مطرح شده و میشود: عدهای معتقدند شرکتهای کوچک و متوسط(از جمله استارت آپها) موتور محرک توسعه کشورها هستند. این شرکتها منبع اصلی نوآوری، بهرهوری، اشتغال و حتی برابری نسبی درآمد هستند. مدافعان ایده "کوچک زیباست"، بنیان تئوریک آن را تا آدام اسمیت هم نسبت میدهند.
در مقابل، عدهای از اقتصاددانان معتقدند شرکتهای کوچک و متوسط منابع لازم و کافی برای تحقیق و توسعه ندارند و بنابراین نمیتوانند منشأ نوآوری و بهرهوری باشند. اشتغال این شرکتها نیز از کیفیت و امنیت برخوردار نیست و اتفاقاً تمرکز این شرکتها در کشورهای در حال توسعهای است که از توزیع مناسب درآمد برخوردار نیستند. در حقیقت، شرکتهای کوچک، سرریز بنگاههای بزرگ هستند. بنگاههای بزرگ میتوانند برای ایجاد زنجیره ارزش، شرکتهای نوآور و بهرهور را به تعداد زیاد ایجاد یا خریداری نمایند و حتی خود بازاری بزرگ برای شرکتهای کوچک شوند. دستمزد بیشتر، آموزش بهتر، فناوری بالاتر، اشتغال پایدارتر، بهرهوری بالاتر، صادرات بیشتر، مسؤولیت اجتماعی بیشتر، تمکین مالیاتی بالاتر و نوآوری بیشتر همه جزو مزایای بنگاههای بزرگ هستند.
مدافعان ایده "بزرگ زیباست"، بنیان تئوریک خود را به اندیشههای شومپیتر نسبت میدهند. این دو رویکرد، رویکردهای اصلی درباره نسبت اندازه بنگاه و توسعه هستند. در ادبیات علمی، رویکرد سومی به نام رویکرد بینابینی تعریف نشده است اما کاملاً روشن است که میشود چنین رویکردی نیز متصور شد.
کتاب "بزرگ زیباست" در سال ۲۰۱۸ توسط انتشارات دانشگاه MIT منتشر شد و مجدداً مجادله جدی بین اقتصاددانان ایجاد نمود؛ نویسندگان کتاب، اتکینسون و لیند، اقتصاد سیاسی گرایش به سمت بنگاههای کوچک را از منظر تاریخی و اقتصادی در آمریکای امروز(تا دوره ترامپ) را تحلیل و نقد کردهاند؛ مطابق این رهیافت، همه دولتها و رؤسای جمهور در آمریکا(از کارتر و ریگان تا اوباما و ترامپ)، حداقل در کارزارهای انتخاباتیشان، بر دفاع از شرکتهای کوچک تأکید کردهاند. سیاست، اولین و مهم ترین دلیل محبوبیت شرکتهای SME بوده و هست؛ چون با مناطق و حوزههای انتخاباتی و محلی سروکار دارند. دلیل دوم آن، ایدئولوژی است؛ محبوبیت SMEها در طول زمان با ارزشهای آمریکاییها و سنت جمهوری خواهی آنها گره خورده است. با این حال، واقعیتها حاکی از روندهای دیگری است که معمولاً از آنها چشم پوشی میشود؛ به عنوان نمونه، تنها ۱۰ درصد آمریکاییها خوداشتغال هستند(۹۰ درصد مزدبگیر هستند) و بیش از ۵۰ درصد مزدبگیران برای شرکتهای متوسط، بزرگ و سازمانهای دولتی و عمومی کار میکنند. البته، در همان حال ۵۷ درصد آمریکاییها دوست دارند برای خودشان کار کنند. تفاوت بین ۱۰ درصد و ۵۷ درصد تفاوت بین واقعیتها و آرزوهاست. علاوه بر این، نرخ استارت آپها به سیکلهای کسب و کاری وابسته است؛ بعد از بحران ۲۰۰۸، نرخ استارت آپهای حوزه ساخت و ساز تا ۲۶ درصد کاهش و بعد از پیدایش نفت شیل، نرخ استارت آپهای حوزه معدن تا ۳۰ درصد افزایش داشته است. بنابراین، نرخ استارت آپها در وهله اول تابع عملکرد کل اقتصاد است. علاوه بر این، نرخ استارت آپها به شدت رقابت در حوزه بینالملل و سیاست رقابتی داخلی نیز وابسته است.
در حقیقت، آنچه از مفاد کتاب بزرگ زیباست مستفاد میشود این است که تاریخ توسعه، تاریخ کوچکها وبزرگها نیست؛ تاریخ امواج متوالی نوآوری است که شومپیتر از آنها با عنوان "پارادایمهای فنی-اقتصادی" نام میبرد. اندازه بنگاهها در اقتصادهای پیشرفته تابعی از تغییرات بنیادین در فناوریهاست و تغییرات فناوری ریشه در تغییرات اقتصاد تولید دارد. ماهیت فناوریهای تولیدی است که اندازه بنگاه را تغییر میدهد. در بخش غیرتولیدی، فناوری اطلاعات از طریق ارتقای بهرهوری، اندازه بنگاه را تعیین میکند.
✅ @karkhone
🎓 آکادمی اینفوگرام با همکاری شتابدهنده VCast برگزار میکند:
🎯 بوتکمپ دیجیتال مارکتینگ
(۱۰۰ ساعت آموزش کاربردی با امکان کارآموزی و استخدام پس از دوره)
🎁 ۱.۹ میلیون تومان کمک هزینه آموزشی
برای ۳۰ نفر اول (معادل ۵۰٪ مبلغ ثبت نام)
📆 شروع دوره: هفته اول مهر
برای شرکت در آزمون تعیین سطح (رایگان) کلیک کنید👇
https://bit.ly/2QQzNou
#تبلیغ
🎯 بوتکمپ دیجیتال مارکتینگ
(۱۰۰ ساعت آموزش کاربردی با امکان کارآموزی و استخدام پس از دوره)
🎁 ۱.۹ میلیون تومان کمک هزینه آموزشی
برای ۳۰ نفر اول (معادل ۵۰٪ مبلغ ثبت نام)
📆 شروع دوره: هفته اول مهر
برای شرکت در آزمون تعیین سطح (رایگان) کلیک کنید👇
https://bit.ly/2QQzNou
#تبلیغ
حسن خسروشاهي؛ تنها باز مانده نسل كارخانه داران بزرگ ايران
کاش تا زنده است از او اعاده حیثیت شود
| قاسم خرمی
از نسل عجايب صنعت اين سرزمين كه طي دو دهه 40 و 50 شمسي، چهره اقتصاد ايران را عوض كردند، دو سه نفري بيشتر زنده نمانده اند؛ يكي از آنها حسن خسروشاهي مدیرعامل صنايع غذايي «مينو» است كه با حدود 80 سال سن، هم اكنون در كانادا زندگي مي كند.
نام خسروشاهي ها، اينروزها با «دارا خسروشاهي» مدير عامل «اوبر» به عنوان بزرگترين شركت تاكسي هاي اينترنتي در جهان با دارایی ۲۵ میلیارد دلاری بر سر زبان ها افتاده است كه اسنپ و تپ سي و غيره از روي كار آن الگو برداري كرده اند. اما خانواده خسروشاهي، از قديمي ترين خانواده هاي صنعتگر ايراني هستند كه از دوره قاجاريه در حوزه اقتصاد و تجارت ايران فعال بودند.
علي خسروشاهي دو پسر به نام «حسن» و «كاظم» داشت كه در اواخر دهه 30 شمسي گروه صنعتي مينو را راه اندازي كرد و آن را به حسن سپرد و پسر ديگرش كاظم خسروشاهي در زمينه صنايع دارويي و بهداشتي فعال بود و شركت هاي «توليد دارو» و «تولي پرس» را تاسيس كرد.
حسن خسروشاهي شركت مينو را تبديل به بزرگترين و مشهورترين شركت توليد صنايع خوراكي در ايران مثل بيسكويت، ويفر، شكلات، تافي، پفك و غيره كرد. مردم ايران براي نخستين بار شكلات را با مينو شناختند و هنوز هم براي بسياري ازمردم، شكلات مترادف با مينو است.
با وقوع انقلاب اسلامي، اموال خسروشاهي ها مصادره شد و حسن خسروشاهي بعد از مدتي دوندگي برای بازپس گیری اموال ، نهايتا با نا اميدي كشور را ترك كرد و به كانادا رفت. او در كانادا فروشگاهي با عنوان «فيوچر شاپ» را تاسيس كرد كه در زمينه فروش قطعات الكترونيكي فعاليت داشت.
خسروشاهي با هوش و كوشش خود، بزودي اين فروشگاه را به بزرگترين فروشگاه زنجيره اي كانادا با 90 شعبه و حدود 8000 كارمند تبديل كرد و مبدل به يكي از بزرگترين سرمايه داران آن كشور شد.
در عوض، شركت دولتی شده مينو، هر روز عقب تر رفت تا از رونق افتاد و ساختمان آن در جاده شهريار تبديل به انبار خودروهاي اسقاطي شد. طنز تاریخ اینجاست که همان کسانی که از اداره امور جاری شرکت بزرگ مینو ناتوان ماندند، خسرو شاهی را سرمایه دار وابسته و رانتی می دانستند که بی هیچ صلاحیتی و صرفا در زد و بند با حکومت، پولی انباشته و کارخانه ای راه انداخته است!
خسرو شاهی ثابت کرد که بیرون از ایران هم کارآفرین بزرگی است و استعدادی که در خدمت جامعه مرفه کاناداست اکنون می توانست، مشکلی از جامعه گرفتار ایران حل کند. تعدادی از نوادگان خسرو شاهی ها مثل علی و هادی پرتو در فیسبوک، دراپ باکس، زاپوش، ایر بی آن بی و دیگر استارتاپ ها سرمایه گذاری کرده و غولی در این صنعت شدند. امیر و کاوه خسروشاهی در حوزه بانکی در آمریکا فعالیت می کنند و از منتقدین جدی سیاست های ترامپ به حساب می آیند
مسلما خسروشاهی دیگر به ثروت مصادره شده و اسقاط شده خود در ایران، نیازی ندارد ولی ای کاش تا زنده است از او که تمام داشته هایش ناشی از نبوغ و کار و شرافت بود، اعاده حیثیت شود
ثروت حسن خسروشاهي که هم اکنون در زمینه بانکداری و پروژه سازی مشغول است را حدود 2 ميليارد دلار تخمين مي زنند كه هفتمين فرد ثروتمند كانادا به حساب مي آيد.
✅ @karkhone
کاش تا زنده است از او اعاده حیثیت شود
| قاسم خرمی
از نسل عجايب صنعت اين سرزمين كه طي دو دهه 40 و 50 شمسي، چهره اقتصاد ايران را عوض كردند، دو سه نفري بيشتر زنده نمانده اند؛ يكي از آنها حسن خسروشاهي مدیرعامل صنايع غذايي «مينو» است كه با حدود 80 سال سن، هم اكنون در كانادا زندگي مي كند.
نام خسروشاهي ها، اينروزها با «دارا خسروشاهي» مدير عامل «اوبر» به عنوان بزرگترين شركت تاكسي هاي اينترنتي در جهان با دارایی ۲۵ میلیارد دلاری بر سر زبان ها افتاده است كه اسنپ و تپ سي و غيره از روي كار آن الگو برداري كرده اند. اما خانواده خسروشاهي، از قديمي ترين خانواده هاي صنعتگر ايراني هستند كه از دوره قاجاريه در حوزه اقتصاد و تجارت ايران فعال بودند.
علي خسروشاهي دو پسر به نام «حسن» و «كاظم» داشت كه در اواخر دهه 30 شمسي گروه صنعتي مينو را راه اندازي كرد و آن را به حسن سپرد و پسر ديگرش كاظم خسروشاهي در زمينه صنايع دارويي و بهداشتي فعال بود و شركت هاي «توليد دارو» و «تولي پرس» را تاسيس كرد.
حسن خسروشاهي شركت مينو را تبديل به بزرگترين و مشهورترين شركت توليد صنايع خوراكي در ايران مثل بيسكويت، ويفر، شكلات، تافي، پفك و غيره كرد. مردم ايران براي نخستين بار شكلات را با مينو شناختند و هنوز هم براي بسياري ازمردم، شكلات مترادف با مينو است.
با وقوع انقلاب اسلامي، اموال خسروشاهي ها مصادره شد و حسن خسروشاهي بعد از مدتي دوندگي برای بازپس گیری اموال ، نهايتا با نا اميدي كشور را ترك كرد و به كانادا رفت. او در كانادا فروشگاهي با عنوان «فيوچر شاپ» را تاسيس كرد كه در زمينه فروش قطعات الكترونيكي فعاليت داشت.
خسروشاهي با هوش و كوشش خود، بزودي اين فروشگاه را به بزرگترين فروشگاه زنجيره اي كانادا با 90 شعبه و حدود 8000 كارمند تبديل كرد و مبدل به يكي از بزرگترين سرمايه داران آن كشور شد.
در عوض، شركت دولتی شده مينو، هر روز عقب تر رفت تا از رونق افتاد و ساختمان آن در جاده شهريار تبديل به انبار خودروهاي اسقاطي شد. طنز تاریخ اینجاست که همان کسانی که از اداره امور جاری شرکت بزرگ مینو ناتوان ماندند، خسرو شاهی را سرمایه دار وابسته و رانتی می دانستند که بی هیچ صلاحیتی و صرفا در زد و بند با حکومت، پولی انباشته و کارخانه ای راه انداخته است!
خسرو شاهی ثابت کرد که بیرون از ایران هم کارآفرین بزرگی است و استعدادی که در خدمت جامعه مرفه کاناداست اکنون می توانست، مشکلی از جامعه گرفتار ایران حل کند. تعدادی از نوادگان خسرو شاهی ها مثل علی و هادی پرتو در فیسبوک، دراپ باکس، زاپوش، ایر بی آن بی و دیگر استارتاپ ها سرمایه گذاری کرده و غولی در این صنعت شدند. امیر و کاوه خسروشاهی در حوزه بانکی در آمریکا فعالیت می کنند و از منتقدین جدی سیاست های ترامپ به حساب می آیند
مسلما خسروشاهی دیگر به ثروت مصادره شده و اسقاط شده خود در ایران، نیازی ندارد ولی ای کاش تا زنده است از او که تمام داشته هایش ناشی از نبوغ و کار و شرافت بود، اعاده حیثیت شود
ثروت حسن خسروشاهي که هم اکنون در زمینه بانکداری و پروژه سازی مشغول است را حدود 2 ميليارد دلار تخمين مي زنند كه هفتمين فرد ثروتمند كانادا به حساب مي آيد.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
مواد اولیه حیاتی اروپا
مثل همه مناطق، اتحادیه اروپا هم تحقیقات زیادی در مورد توسعه پایدار و امنیتش انجام میده. یکی از این موارد، مواد خام اولیه و مهم هستن.
کمیسیون اروپا برای اولین بار لیست مواد اولیه حیاتی برای اروپا رو در سال 2011 چاپ کرد و هر سه سال اون رو بروز میکنه.
برای امسال، 30 ماده اولیه درنظر گرفته شدن (برای مثال، از 2017 تا الآن 5 ماده جدید به لیست اضافه شدن).
اما چطور یک ماده به عنوان ماده حیاتی در لیست قرار میگیره؟ دو معیار اتحادیه اروپا "اهمیت اقتصادی" و "ریسک در تولید" هستن. برای مثال، در سال 2020 "هلیم" از لیست به دلیل کاهش اهمیت اقتصادی بیرون رفت.
منابع تولید کننده این مواد خیلی متراکم هستن. وابستگی اتحادیه اروپا در واردات اغلب فلزات بین 75 تا 100% هست. برای مثال، چین 98% از عناصر کمیاب زمین که اروپا نیاز داره رو تامین میکنه، ترکیه 98% از بورات، آفریقای جنوبی 71% از پلاتونیوم و ...
نمودار
زیر بزرگترین کشورهای تامین کننده مواد خام حیاتی به اروپا هستن.
برای دستیابی به سناریوی خنثای اقلیمی (تولید و مصرف گازهای گلخانه ای برابر باشه)، اروپا در مقایسه با الآن برای باتری های وسایل نقلیه الکتریکی و ذخیره انرژی به 18 برابر لیتیوم بیشتر و 5 برابر کبالت بیشتر در سال 2030
نیاز داره. همینطور نسبت به سال 2050، 60 برابر لیتیوم و 15 برابر کبالت بیشتر.همچنین، تقاضا برای عناصر کمیاب مورد استفاده در آهن رباهای دائمی، به عنوان مثال برای وسایل نقلیه الکتریکی، فن آوری های دیجیتال یا توربین های بادی، میتونه تا سال 2050 ده برابر بشه. بارزترین نمونه افزایش تقاضا همین باتری ها برای ذخیره برق هستن که به فلزاتی مثل آلومینیوم، کبالت، آهن، سرب، لیتیوم، منگنز و نیکل نیاز دارن و اگر مسیر جلوگیری از افزایش دما تا کمتر از 2 درجه سانتیگراد پیش بره، تقاضا برای این فلزات تا سال 2050 میتونه 1000 درصد بیشتر بشه.
پس همونطور که دیدیم خیلی از مواد خام اولیه برای پیشرفت صنعت از خارج از اروپا وارد میشه و برای کاهش وابستگی، راه های مختلفی هست. یکی از راه هاه مهم بازیافت هست. به عنوان مثال ، بیش از 50٪ بعضی از فلزات مانند آهن، روی یا پلاتین بازیافت می شن و بیش از 25٪ از مصرف اتحادیه اروپا را پوشش می دن.
نمودار زیر نشون میده چقدر از فلزات بازیافت میشن.
یکی از راه های دیگه چیه؟ اینکه روشی پیدا بشه تا این فلزات کمیاب با مورد دیگه ای جایگزین بشن و خب اروپا میخواد سرمایه گذاری بزرگی هم در این زمینه انجام بده.
اما اوضاع داخل خود اروپا درباره تولید چطوره؟
نمودار زیر پتانسیل منابع اولیه خام مهم در اتحادیه اروپا رو نشون میده که پتانسیل برای توسعه لیتیوم، نیکل، کبالت، گرافیت و منگنز وجود داره.
نمودار بعدی معادن مواد اولیه باتری، کارخانه های تولید باتری و معادن ذغال سنگ رو نشون میده و میشه دید که مواد اولیه باتری بیشتر در مناطقی هستن که به شدت به صنایع آلاینده وابسته ان.
یک راه جالب پیشنهادی اشاره شده در گزارش هم استفاده بیشتر از یورو برای خرید و فروش ها هست تا وابستگی به مثلا دلار کاهش پیدا کنه، این کار ریسک نوسان قیمت رو هم کم میکنه.
یکی از موارد دیگه وصل کردن کشورهای بالکان غربی به اروپا هست. برای مثال، صربستان بورات داره و آلبانی پلاتونیوم. اما به جای اینکه این روابط رو یکهو و همه رو با هم شروع کنن، پیشنهاد میشه که با توجه به نیاز صنعت، روابط اولویت بندی بشن.
✅ @karkhone
مثل همه مناطق، اتحادیه اروپا هم تحقیقات زیادی در مورد توسعه پایدار و امنیتش انجام میده. یکی از این موارد، مواد خام اولیه و مهم هستن.
کمیسیون اروپا برای اولین بار لیست مواد اولیه حیاتی برای اروپا رو در سال 2011 چاپ کرد و هر سه سال اون رو بروز میکنه.
برای امسال، 30 ماده اولیه درنظر گرفته شدن (برای مثال، از 2017 تا الآن 5 ماده جدید به لیست اضافه شدن).
اما چطور یک ماده به عنوان ماده حیاتی در لیست قرار میگیره؟ دو معیار اتحادیه اروپا "اهمیت اقتصادی" و "ریسک در تولید" هستن. برای مثال، در سال 2020 "هلیم" از لیست به دلیل کاهش اهمیت اقتصادی بیرون رفت.
منابع تولید کننده این مواد خیلی متراکم هستن. وابستگی اتحادیه اروپا در واردات اغلب فلزات بین 75 تا 100% هست. برای مثال، چین 98% از عناصر کمیاب زمین که اروپا نیاز داره رو تامین میکنه، ترکیه 98% از بورات، آفریقای جنوبی 71% از پلاتونیوم و ...
نمودار
زیر بزرگترین کشورهای تامین کننده مواد خام حیاتی به اروپا هستن.
برای دستیابی به سناریوی خنثای اقلیمی (تولید و مصرف گازهای گلخانه ای برابر باشه)، اروپا در مقایسه با الآن برای باتری های وسایل نقلیه الکتریکی و ذخیره انرژی به 18 برابر لیتیوم بیشتر و 5 برابر کبالت بیشتر در سال 2030
نیاز داره. همینطور نسبت به سال 2050، 60 برابر لیتیوم و 15 برابر کبالت بیشتر.همچنین، تقاضا برای عناصر کمیاب مورد استفاده در آهن رباهای دائمی، به عنوان مثال برای وسایل نقلیه الکتریکی، فن آوری های دیجیتال یا توربین های بادی، میتونه تا سال 2050 ده برابر بشه. بارزترین نمونه افزایش تقاضا همین باتری ها برای ذخیره برق هستن که به فلزاتی مثل آلومینیوم، کبالت، آهن، سرب، لیتیوم، منگنز و نیکل نیاز دارن و اگر مسیر جلوگیری از افزایش دما تا کمتر از 2 درجه سانتیگراد پیش بره، تقاضا برای این فلزات تا سال 2050 میتونه 1000 درصد بیشتر بشه.
پس همونطور که دیدیم خیلی از مواد خام اولیه برای پیشرفت صنعت از خارج از اروپا وارد میشه و برای کاهش وابستگی، راه های مختلفی هست. یکی از راه هاه مهم بازیافت هست. به عنوان مثال ، بیش از 50٪ بعضی از فلزات مانند آهن، روی یا پلاتین بازیافت می شن و بیش از 25٪ از مصرف اتحادیه اروپا را پوشش می دن.
نمودار زیر نشون میده چقدر از فلزات بازیافت میشن.
یکی از راه های دیگه چیه؟ اینکه روشی پیدا بشه تا این فلزات کمیاب با مورد دیگه ای جایگزین بشن و خب اروپا میخواد سرمایه گذاری بزرگی هم در این زمینه انجام بده.
اما اوضاع داخل خود اروپا درباره تولید چطوره؟
نمودار زیر پتانسیل منابع اولیه خام مهم در اتحادیه اروپا رو نشون میده که پتانسیل برای توسعه لیتیوم، نیکل، کبالت، گرافیت و منگنز وجود داره.
نمودار بعدی معادن مواد اولیه باتری، کارخانه های تولید باتری و معادن ذغال سنگ رو نشون میده و میشه دید که مواد اولیه باتری بیشتر در مناطقی هستن که به شدت به صنایع آلاینده وابسته ان.
یک راه جالب پیشنهادی اشاره شده در گزارش هم استفاده بیشتر از یورو برای خرید و فروش ها هست تا وابستگی به مثلا دلار کاهش پیدا کنه، این کار ریسک نوسان قیمت رو هم کم میکنه.
یکی از موارد دیگه وصل کردن کشورهای بالکان غربی به اروپا هست. برای مثال، صربستان بورات داره و آلبانی پلاتونیوم. اما به جای اینکه این روابط رو یکهو و همه رو با هم شروع کنن، پیشنهاد میشه که با توجه به نیاز صنعت، روابط اولویت بندی بشن.
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
✅ @karkhone