Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
|سیدمهدی طباطبایی

مهم نیست کجا ، تهران یا کاراکاس ،بمبئی یا تگزاس ، شما فرض کن ،مریخ
هرکجای دنیا که تورم باشد ، آنهم تورم کلفت
فقط باید دوجمله گفت
خوشبخت ،انکه بدهکار است
بیچاره ، آنکس که طلبکار است .
کافی است از یک نفر ده ملیون تومن پول بگیری ، با پولش هر کوفتی بخری ، ده سال بعد که پولش را حتی با سود بانکی به او پس بدهی ، تو معجزه کرده ای تو دارا شده ای و طلبکارات مال باخته .....


حال بیایید یک کاری بکنیم ، برویم دهه هفتاد ، و حتی دهه هشتاد
بانک خصوصی تاسیس کنیم ، از مردم پول و سپرده بگیریم ، مشروع و قانونی
حال بیایید با پولها ، ملک بخریم ، پاساژ ،برج مرکز خرید ،اصلا بیاید مال بسازیم....
هر ماه سود پول مردم را هم میدهیم ، بلاخره سپرده گذاری که همیشه هست .
ده سال بعد ، ما املاکی داریم با قیمت صد برابر ، و سپرده گذار پولی دارد ده برابر قبل .
خوب حالا سپرده گذار میخواهد از ما ملک بخرد ؟! بسم الله ، ده ها برابر ما جلوتریم.

تکلیف گسترش و دیوانه وار شدن تورم چه میشود ؟!
هیچ‌، به من و شما چه ربطی دارد ؟!

✅ @karkhone
چرا هنوز تولیدات کارخانه‌ای مهم هستند؟
ترجمه مقاله‌ای از اندیشکده روزولت

| برزین جعفرتاش

1- از منظر تاریخی، مسیر توسعه همواره از فعالیت تولیدی بوده است
آن‌گونه که اقتصاددان نروژی، اریک رینرت در کتاب "چگونه کشورهای غنی، ثروتمند شده و چرا کشورهای فقیر بی‌چیز ماندند" نشان می‌دهد؛ دستاورد استراتژیک ملت‌های ثروتمند در چند قرن گذشته برای ایجاد ثروت و قدرت ملی، داشتن یک بخش تولیدی قدرتمند و باکیفیت بوده است. از طرفی انگلستان در قرن نوزدهم و رشد ایالات‌متحده، آلمان، ژاپن و شوروی در قرن بیستم، تا کشورهای جدیداً صنعتی شده مانند کره، تایوان و حالا چین، کلید کسب ثروت، فعالیت تولیدی بوده است.

2- تولید اساس قدرت‌های بزرگ جهانی است
قدرتمندترین ملت‌های جهان آن‌هایی هستند که کنترل فن‌آوری تولید را در دست دارند. منظور این نیست که کارخانه داشته و کالاهای بیشتری تولید می‌کنند، بلکه آن‌ها می‌دانند چگونه ماشین‌‌آلات ساخت کالاها را بسازند. کلید قدرت از این منظر "ابزار تولید" است.

هر جا که ماشین‌های صنعتی ساخته شود، قدرت‌های بزرگ ظهور می‌کند. طبق مطالعات انجام شده، هشتاد درصد ماشین‌آلات کارخانه‌های تولیدی توسط کشورهایی ساخته می‌شود که به آن‌ها قدرت‌های بزرگ می‌گوییم. ایالات‌متحده تا دهه پنجاه حدود 50 درصد ماشین‌آلات را تولید می‌کرد؛ حالا این نسبت به کمتر از سهم 16% درصدی کشور چین رسیده است.

3- تولید مهم‌ترین عامل رشد اقتصادی است
ساخت ماشین‌آلات و توسعه فن‌آوری آن‌ها، از پیش برنده‌های اصلی رشد اقتصادی است. بدون ماشین‌آلات صنعتی، رشد بلندمدت و پایدار امکان‌پذیر نیست. برای مثال رشد انفجاری اینترنت، گوشی‌های هوشمند و مانند آن، تماماً به‌واسطه بخش کوچکی از ماشین‌آلات بخش تولید تحت عنوان تجهیزات ساخت نیمه‌هادی (که خود وابسته به اشکال دیگری از ماشین‌آلات تولیدی است) ممکن شد.

به‌علاوه ‌ماشین‌‌های تولید خود به تولید دستگاه‌ها و ماشین‌آلات دیگر منجر می‌شوند. برای مثال یک قطعه فلزی تولیدشده نه‌تنها ممکن است جزئی از محصول دیگری مانند اتومبیل باشد، بلکه شاید برای ماشین‌آلات تولیدی دیگری هم استفاده گردد.

4- تجارت جهانی بر اساس کالا است و نه خدمات
یک کشور نمی‌تواند در ازای تمام کالای مورد نیازش، خدمات ارائه کند (مثبت شدن تراز تجاری).

طبق گزارش WTO، 80% تجارت جهانی بین کشورها تجارت کالاست. این بدین معنی است که تنها 20% تجارت جهانی خدمات است. این درصدها در خصوص آمریکا هم که به اصطلاح در دوران پساصنعتی قرار گرفته صادق است. در واقع حتی بدون تعدیل تورم، تراز منفی تجاری کالا در ایالات متحده، بین سال‌های 2000 تا 2010 حدود 7 هزار میلیارد دلار بود. اگر در مبالغه‌آمیزترین حالت، یک کشور صرفاً بخش خدمات داشته باشد، کشور فقیری خواهد بود، چراکه نمی‌تواند خدماتش را در مقابل کالای مورد نیازش مبادله کند؛ ارزش پولش بسیار کم خواهد بود. دلار هم در بلندمدت با مشکل روبرو خواهد شد، درواقع دوران پساصنعتی، همان دوران پیشاصنعتی است که آینده روشنی برای کشور نمیتوان متصور بود.

5- بخش خدمات وابسته به کالاهای تولیدی است
در بیشتر موارد خدمات، انجام عملی در رابطه با کالاهای تولیدی است. شما نمی‌توانید تجربه استفاده از چیزی را صادر کنید. خرده و عمده‌فروشی که یازده درصد اقتصاد آمریکا را تشکیل می‌دهد، عمل خریدوفروش کالاهای تولیدی است. بازار مسکن هم که 13 درصد اقتصاد را شامل می‌شود، به همین منوال عمل خریدوفروش یک کالای واقعی یعنی یک ساختمان است. حتی بخش خدمات بهداشت و سلامت هم که شامل 8 درصد اقتصاد می‌شود، عمل استفاده از ابزار پزشکی و دارویی است (اینجا).

بازار مالی هم که هدایت منابع مازاد به بخش‌های غیرمالی اقتصاد است، این بدان معنی است که حتی بازار مالی هم به‌طور غیرمستقیم وابسته به بخش تولیدی است. برای جمع‌بندی می‌توان ادعا نمود که سلامت یک اقتصاد یقیناً درگرو وجود یک بخش تولیدی سالم است.

6- تولید یعنی خلق شغل
بیشتر مشاغل، مستقیم یا غیرمستقیم وابسته به بخش تولید می‌باشند. در سال 2005، بخش تولیدی ژاپن شامل 20.2 درصد اقتصاد این کشور می‌شد، در آلمان 23.2 درصد و در آمریکا 13.4 درصد. به استناد همین آمار،{اینجا} اگر بخش تولیدی آمریکا به‌اندازه بخش تولیدی ژاپن بود، این کشور دارای 7 میلیون شغل باکیفیت بالا، پایدار و با حقوق مناسب می‌شد. اگر نسبت بخش تولید به‌اندازه کشور آلمان بود، آمریکا ده میلیون شغل بیشتر داشت.

طبق گزارش موسسه سیاست اقتصادی، هر شغل تولیدی تقریباً از سه شغل دیگر در اقتصاد حمایت می‌کند. این موضوع با توجه به پنج دلیلی که در بالا ذکر شد منطقی به نظر می‌رسد.

✅ @karkhone
تنها چند روز بعد از هک شدن شبکه FireEye و سرقت ابزارهای محرمانه این شرکت:
حمله پیچیده هکرهای دولتی به وزارت خزانه‎داری آمریکا

رویترز: وزارت خزانه‌داری آمریکا مورد حمله سایبری قرار گرفته و اطلاعات آن سرقت شده است. هکرهای پیچیده‌ای که مورد حمایت یک دولت خارجی بوده عامل این حمله سایبری بوده‌اند.
به گفته خبرنگار رویترز، سازمان ملی اطلاعات و چند سازمان دیگر مورد حمله قرار گرفته و اطلاعات آنها هک شده است.
رسانه‌ها گزارش داده‌اند که این حمله سایبری باعث شده تا نشست اضطراری شورای امنیت ملی در کاخ سفید برگزار شود.
گفته شده هکرها موفق شده اند ترافیک Emailهای داخلی وزارت خزانه داری آمریکا را برای ماه ها مانیتور کنند.
هکرهای دولتی روسی متهم شماره یک این حملات هستند.

پ.ن:
کمربندها را محکم ببندید! طی روزهای آینده خبرهای بیشتری از هک و نفوذ به سازمانهای مهم خواهیم شنید. به نظر می رسد این حملات با حمله پیچیده به شبکه FireEye که هفته گذشته کشف شد بی ارتباط نیست.
اگر
مسئول تامین امنیت شبکه هستید این توصیه نامه مرکز ماهر را مطالعه نمایید.

پ. ن:
مطالعه این چند خبر خالی از لطف نیست.
https://t.me/Karkhoone/2039


✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
به زمین خوردن غول ها (راجع به شرکت توشیبا و احوال زار این روزهایش) *نگارش متن در تاریخ فوریه 2014 بوده است | این متن به قلم محمدرضا اسلامی در 5 بخش تنظیم شده است. (5/3) در دو نوبت قبل در خصوص احوال تلخ این روزهای توشیبا صحبت شد؛ صحبت از اینکه در دنیایِ…
به زمین خوردن غول ها
(راجع به شرکت توشیبا و احوال زار این روزهایش)
*نگارش متن در تاریخ فوریه 2014 بوده است

| این متن به قلم محمدرضا اسلامی در 5 بخش تنظیم شده است. (5/4)

ترَک در شمشیر سامورایی


طی سه یادداشت فوق در خصوص بحران در شرکت توشیبا ژاپن و نفس گیر بودن رقابت هایِ این سالها بین مجموعه های عظیم صنعتی صحبت شد.
متن زیر که یادداشت دوست ارجمند جناب دکتر بهرام تهرانی هست در این خصوص خواندنی است. دکتر تهرانی که جزء فارغ التحصیلان دانشگاههای ژاپن هستند سالهاست که در مرکز تحقیق و توسعه تویوتا (قلب توسعه فن آوری تویوتا) مشغول به کار هستند. این دست تحلیل ها از جهت اینکه از سوی افرادی است که مستقیماً با بدنه صنعت ژاپن درگیر هستند، خواندنی تر است.
یادداشت

ترَک در شمشیر سامورایی

ژاپن باخت و تمام شد! این شعاری است که اخیرا از همکاران و دوستانِ ژاپنی خود زیاد میشنوم. حقیقت این است که ژاپن بسیاری از بازارهایِ پرسود خود را از دست داده و وضعیت بسیاری از شرکتهای آن اسفناک است! "سونی" پرآوازه، که زمانی به داشتن یکی از محصولات آن افتخار میکردیم هم اکنون فقط از طریق فروش بازی و توزیع فیلم، به سختی روزگار میگذراند و عملاً شرکتی ورشکسته است.
علت غول شدن اقتصاد ژاپن، تولید ارزان و انبوه و سود بالای فروش بود. حدود ۴۵ سال قبل، شرکتهای ژاپنی با سرقت تکنولوژیهای متوسطی مانند خودرو، وسایل برقی و ... از اروپا و آمریکا از یکسو و از سویی دیگر با استثمار کارمندان (حقوقهای پایین و ساعات کار بالا) توانستند هزینه هایِ تولید را بشدت پایین آورده و بازارهای دنیا را تسخیر کنند. با فروش و سود فراوان (گاهی قیمت فروش به دهها برابر هزینه تمام شده میرسد! مثلاً هزینه ساخت یک لکسوس ۳۵۰ میلیون تومانی، حدود ۴۰ تا ۵۰ میلیون تومان برای تویوتا است!) توانستند سرمایه زیادی انباشته کنند (بسیاری از شرکتهای ژاپنی هم اکنون از آن سرمایه ارتزاق میکنند که البته کفگیر به ته دیگ رسیده است)!

ولی از حدود ۲۰ سال قبل شرکتهای کره ای و اخیراً چینی، با بکارگیری روشهایی مشابهِ شرکتهای ژاپنی، توانستند تولید بمراتب ارزانتری داشته و گام به گام در حال شکست و عقب راندن شرکتهای ژاپنی از بازارهای دنیا هستند !

امروزه تکنولوژیهای تولید با کیفیت و ارزان وسایل برقی، خودرو و غیره امر پیچیده و پنهانی نیست و میتوان با مدیریتی منسجم و انضباط پادگانی، تولید کننده بسیار خوبی برای این محصولات بود (مانند شرکتهای چینی که در زمانی بسیار کوتاه سازنده همه نوع محصولات شده اند).

پی نوشت:
برخی تحلیلگران بر این باورند که ژاپنی ها به دلیلِ سابقه آشنایی با روشهایِ بازاریابی و همچنین داشتن زیرساخت ها و کارخانه های بسیار قوی، از این شرایط عبور خواهند کرد و در اصطلاح دود از کنده بلند می شود و اکنون آتش زیر خاکسترند. ولی برخی دیگر (همچون یادداشت فوق دکتر تهرانی) معتقدند رقابت ها به قدری تنگ و نفسگیر است که به سرعت زمین می خوری و بعد از ورشکست شدن ، بلند شدنِ دوباره برای یک غول آسان نخواهد بود.

بلندشدنِ دوباره برای سنگین وزن ها سخت تر است.

✅ @karkhone
حباب‌های اقتصادی می‌خواهیم

در اوایل دهه 1960 و آغاز عصر کامپیوتر، قیمت سهام شرکت‌هایی که در اسمشان کلماتی مثل الکترونیک بود رشد چشمگیری داشتند، اما این حباب قیمتی هم مثل بسیاری دیگر از این نوع بهمراه قیمت آن سهام‌ها سقوط کرد. اما سرمایه‌گذاران حافظه ضعیفی دارند. هیجان مشابهی در شرکت‌های کامپیوتری، زیست فناوری، اینترنتی، و نانوتکنولوژی هم بعدا بوقوع پیوست.

این مقاله نیویورکر توضیح میدهد که با وجود نگاه منفی به حباب‌ها، در عمل منافع حاصله از این سرمایه‌گذاری‌ها و تکنولوژی‌ها برای جامعه بسیارند. مساله نوآوری این است که بسیاری از پول‌های صرف شده خرج ایده‌های بد میشوند، ولی بعضی از آنها هم نصیب ایده‌های خوب میشوند. این فرایندی شلخته است ولی همچنان بهترین فرایند موجود است. در بحث تکنولوژی‌های انقلابی مثل نانوتکنولوژی و هوش مصنوعی، سرمایه‌گذارانِ بیش از حد خوشبین در واقع برای منفعت عمومی عمل میکنند. پیشرفت از میان خیالات آزمندانه متولد میگردد.

لینک به مقاله

✅ @karkhone
Forwarded from karkhone | کارخانه (Mehdi)
چند لحظه به این 2 آدرس نگاه بندازید و ببین تفاوتی می‌بینید؟

Apple.com
Αpple.com

متوجه تفاوت‌شون شدید؟ احتمالا نه. چون هر دو به لحاظ گرافیکی شبیهن، اما وقتی روشون بزنی می‌بینی که سایت‌های مختلفی باز میشن. چون اولی از A حروف انگلیسی و دومی از A حروف یونانی استفاده کرده.

گاهی وقت‌ها هکرها یا به اصطلاح تخصصی‌تر کسانی کار فیشینگ برای دزدیدن اطلاعات حساس شما از جمله مشخصات کارت‌های بانکی، مشخصات ورود به حساب اینترنت بانک‌ها یا حتی مشخصات ورود به اکانت‌های شما مثل اینستاگرام و ایمیل انجام میدن آدرس‌های اینترنتی مشابه میسازن و شما رو به طرق مختلف به سمت آدرس اشتباه هدایت می‌کنند تا مشخصات‌تون رو اونجا وارد کنید و تقدیم هکر کنید. مثلا به شما ایمیلی می‌فرستند که لازمه وارد حساب اینستاگرامتون بشید و تنظیماتی رو تغییر بدید. اما صفحه‌ای که برای ورود مشخصات به اون هدایت میشید، سایت اصلی اینستاگرام نیست و نسخه شبیه‌سازی شده اون صفحه‌ست. یا مثلا برای انجام یک پرداخت اینترنتی، به سمت درگاه پرداختی هدایت میشید که روی آدرس اصلی نیست و روی آدرس مشابهیه که ورود اطلاعات کارت‌تون در اونجا به قیمت دادن اطلاعات کارت بانکی به فرد هکر تموم می‌شه. گاهی اوقات تشخیص این تفاوت‌ها با دقت زیاد در آدرس به صورت چشمی ممکنه.

مثلا:


bankmellat.com
bankrnellat.com
(استفاده از n و r به جای m)

یا

Shaparak.IR
Shaparak.lR
(استفاده از L کوچک به جای i بزرگ)

اما گاهی این تفاوت‌ها اصلا با چشم قابل تشخیص نیست، مشابه نمونه‌ای که در اول پیام گفتیم.

امیدواریم این اقدام باعث بشود هیچ‌وقت دچار دردسر در اینترنت نشوید.

✅ @karkhone
باید برای رفع تحریم ها تلاش بسیار کرد! امّا موانع رفع تحریم بسیار بیشتر از تصور هستند!

( این نوشتار بخشی از مجموعه گفتارهای «تحریم ها و مذاکرات» است.)

علی رغم قطعی شدن ریاست جمهوری آقای بایدن، انتظار رفع مشکلات اقتصادی و بحران های ناشی از سیاست های خصمانه آقای ترامپ بسیار خوشبینانه است. ولی نگاهی به خط و مشی بیان شده در گفتار مسئولان ارشد جمهوری اسلامی ایران و همچنین سیگنال هایی که طرف آمریکایی داده است، بارقه های امید را برای کاهش فشارهای اقتصادی و سیاسی، خصوصاً در جهت رفع بعضی از تحریم ها، زنده کرده است. امّا بی شک انجام مذاکرات، خصوصاً در سطوح کشورهایی با سابقه حدود نیم قرن تقابل، و حضور عواملی که نان خود را در تنش و انزوای ایران می بیند، بسیار مشکل است. در این نوشتار سعی شده به اختصار به برخی از موضوعات تأثیرگذار اشاره شود.

کاسبان تحریم! وقتی صحبت از لابی ضد ایرانی می شود، بیشتر توجهات به مخالفین، اعم از گروه ها و کشورهایی که پرچمدار مخالفت با اعتلای ایران هستند جلب می شود. ولی حقیقت این است که گاهی کشورها و یا اتحادیه های به ظاهر بی طرف و یا دوست، چه در شرق چه در غرب، از اینکه ایران بتواند به عنوان یک کشور ثروتمند و مستقل در منطقه ایفای نقش کند خرسند نخواهند شد. کافی است نگاهی به واکنش های بعضی از کشورهای غربی بیندازیم! حال این سئوال مطرح می شود که آیا همان کشورهایی که به بهانه تحریم های آمریکا از کوچکترین همکاری دریغ کرده و در مواردی کالا و خدمات خود را به هزینه های بسیار بالاتر از معمول به ایران عرضه کردند، از عادی شدن روابط تجاری ایران و جهان خوشحال می شوند؟ خصوصاً اگر حس کنند رقیبی مانند آمریکا وجود دارد؟


تردید نکنیم که مخالفین اعتلای ایران با استفاده از نفوذ خود در لایه های تصمیم گیری، خصوصاً در کنگره آمریکا، رسانه ها و حتی نهادهای بین المللی، تمام تلاش خود را برای انزوای ایران و افزودن به مشکلات اقتصادی به کار خواهند برد. به عنوان مثال آقای توماس فریدمن، که به عنوان یک نظریه پرداز با افکار خاص شناخته می شود، در یک نوشتار در 29 نوامبر در روزنامه نیویورک تایمز می نویسد “Dear Joe, It’s Not About Iran’s Nukes Anymore” و در آن به نوعی به آقای بایدن هشدار می دهد که در وضعیت کنونی، حتی اگر قصد برگشت به برجام را دارید، دیگر شرایط 4 سال قبل مهیّا نیست!

شاید این نوشتار آقای فریدمن را هم بتوان به مانند دیگر تحلیل های منتشره این روزها پنداشت! امّا واقعیت این است که ایشان یک نویسنده معمولی نیست! و موضوع و محتوای نظر ایشان هم یک خبر معمولی نیست! تا جایی که پس از انتشار آن، بسیاری از دست اندرکاران مخالف مذاکرات در کشورهای منطقه، از جمله یکی از وزرای یک کشور عربی حاشیه خلیج فارس، در مصاحبه ای رسمی که در آن ادعای نیاز به وجود برجام پلاس را مطرح نموده، به عنوان سند و دلیل ادعای خود به نوشتار آقای فریدمن استناد میکند!

نتیجه اینکه، وضعیت اقتصادی جامعه به هیچ وجه در شأن شهروندان ایرانی به عنوان یک کشور ثروتمند و دارای پتانسیل های بالا نیست. لذا همانطور که در گفتار مدیران ارشد نظام به صراحت اعلام شد، تلاش باید هم برای رفع تحریم باشد هم خنثی سازی تحریم ها. اما باید در نظر داشت که مذاکرات به این سادگی نیست که یک نفر با یک امضا از برجام خارج شد و حالا یک نفر با یک امضا برگردد! این یعنی یک مسکّن موقت که شاید برای استفاده تبلیغی و سیاسی احزاب و گروه ها مفید باشد، اما برای یک کشور مفید نیست! لذا، لطفاً تعارفات را کنار بگذاریم. اگر قصدی برای حل موضوعات وجود داشته باشد، باید با حفظ سه اصل عزت، حکمت و مصلحت، اقدام نمود، بدون آنکه وقت کشور و اقتصاد کشور در مسائلی چون تعداد مذاکره کننده ها و اضافه یا کم کردن کشورهای واسطه مذاکره تلف شود.


✅ @karkhone
کشور آلمان نه تنها قطب اقتصادی اتحادیه اروپا به شمار می رود بلکه یکی سطح رفاه زندگی نیز در این کشور مثال زدنی است.
🇩🇪🇩🇪🇩🇪
کسب اقامت دائم آلمان از طریق سرمایه گذاری و یا کسب و کار یکی از روش های متداول بین متخصصینی است که میخواهند اقامت دائم این کشور را کسب نمایند.

کشور آلمان شرایط خاصی را برای استارتاپ ها، کسب و کارهای تجاری و نوین، فریلنسرها و حتی خود اشتغالی در این کشور ایجاد کرده که در میان کشورهای اتحادیه اروپا بی نظیر است.

🔺🔺🔺 گروه مشاورین WBG مستقر در آلمان با 8 سال سابقه فعالیت در حوزه مشاوره سرمایه گذاری، کسب و کار و اقامت در آلمان میتواند در این مسیر همراه شما باشد.
در صورت داشتن هرگونه سوال میتوانید به صورت رایگان آن را با مشاورین ما مطرح کنید:
برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت و یا کانال تلگرام گروه WBG مراجعه کنید:

🆔 @wisebusinessgroup
🌐 www.LifeinGermany.ir
✉️ whatsapp: (+49)-157-8631-2323
‍ چرا مذاکره ایران و آلمان درباره احداث ذوب آهن اصفهان به نتیجه نرسید؟ (2/1)

| روایت ابوالحسن ابتهاج از احداث بزرگترین کارخانه فولاد کشور

ابوالحسن ابتهاج می‌نویسد: برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوب‌آهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوب‌آهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.

در باره ایده و نحوه شکل گیری شرکت دوب آهن اصفهان به عنوان نخستین کارخانه فولاد سازی بزرگ ایران، روایت های مختلفی وجود دارد .
یکی از روایت‌ها نیز توسط ابوالحسن ابتهاج، رییس پرقدرت سازمان برنامه و بودجه در کتاب خاطرات وی درج شده است. ابوالحسن ابتهاج براساس عادتی که در سراسر کتاب خاطراتش دیده می‌شود، از موضع بالا و از نگاه یک کارشناس ارشد و همچنین فردی که در اقتصاد ایران و به‌ویژه طرح‌های زیربنایی نقش اول را داشته است، در بازگویی این داستان نیز چنین رویه‌ای را اتخاذ کرده است.

با این همه و به دلیل منصب او در سازمان برنامه و بودجه و حتی به عنوان کارشناس و فعال بخش خصوصی، روایت او خواندنی است:

طرح ذوب‌آهن

در زمان رضاشاه قراردادی با دماگ – کروپ آلمان برای احداث کارخانه ذوب‌آهن منعقد شده بود. امضای قرارداد با این شرکت که از بزرگ‌ترین شرکت‌های صنعتی آلمان بود با عجله و بدون مطالعه کافی انجام شد و در نتیجه محل نامناسبی را در کرج برای این کار انتخاب کرده بودند و پس از جنگ جهانی دوم احداث ذوب‌آهن کرج متوقف گردید.

یکی از طرح‌های مهمی که اجرای آن در سازمان برنامه در نظر گرفته شده بود، تاسیس کارخانه ذوب‌آهن بود. برای اجرای چنین طرحی لازم بود مطالعات بسیار دقیقی، مخصوصا از نظر تعیین محل مناسب برای احداث کارخانه، به عمل بیاید، به طوری که دسترسی به معادن سنگ‌آهن و زغال‌سنگ و آب مورد نیاز آسان باشد.

بانک جهانی به کلی با احداث کارخانه ذوب‌آهن در کشورهای در حال توسعه مخالف بود، به این علت که بعضی از این کشورها بدون مطالعه کافی از احداث کارخانه ذوب‌آهن، زیان فراوان دیده بودند. بانک جهانی اعتقاد داشت احداث کارخانه ذوب‌آهن در بیشتر کشورها با شتاب و زیر فشار زمامداران وقت صورت گرفته است، چراکه این افراد اصرار داشتند طرح بزرگ و چشمگیری به اسم آنها ایجاد گردد.

به هر حال برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوب‌آهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوب‌آهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.

من براساس آن با دماگ – کروپ وارد صحبت شدم.وقتی با نماینده کنسرسیوم وارد مذاکره شدم او گفت که تاسیس ذوب‌آهن در کرج به این دلیل عملی نبوده که معادن شمال ایران به اندازه کافی سنگ‌آهن نداشته و فقط مصرف دو سال کارخانه را تامین می‌کرده است.

گذشته از آن زغال‌سنگ این ناحیه برای مصرف کوره‌های ذوب‌آهن مناسب نبود. پرسیدم چطور چنین محلی را برای ایجاد ذوب‌آهن انتخاب کردید؟ جواب داد به ما گفتند شاه (رضاشاه) دستور داده است محل کارخانه باید همین جا باشد و ما هم ناچار قبول کردیم. به این ترتیب محل نامناسبی را انتخاب کردند و مقداری از ماشین‌آلات را نیز از آلمان به ایران حمل و در کرج نصب نمودند. هنگام وقوع جنگ جهانی دوم شوروی باقیمانده ماشین‌آلات را در بین راه توقیف کرد و در نتیجه طرح ذوب‌آهن کرج ناتمام ماند.

نظیر همین خبط را ترک‌ها در زمان آتاتورک مرتکب شدند. یک روز نماینده شرکت انگلیسی مهندس مشاور طرح ذوب‌آهن ترکیه در سازمان برنامه به دیدن من آمد و تقاضا کرد شرکت او را به عنوان مهندس مشاور استخدام نماییم.

گفتم آنچه از طرح ذوب‌آهن ترکیه شنیده‌ام مبنی‌بر آن است که مجریان طرح دچار اشتباهات بزرگی شده‌‌اند. جواب داد ما تقصیر نداشتیم، رییس ستاد ارتش ترکیه شخصا محل کارخانه را تعیین نمود. پرسیدم چطور شرکت شما چنین عیب بزرگی را خاطرنشان نکرد، فلسفه استخدام مشاور این است که چنانچه مسوولان امر دچار اشتباهاتی بشوند آنان را متوجه اشتباهات خود بنماید و هر گاه صاحب کار اصرار در اجرای نظر خود نمود مهندس مشاور باید از قبول مسوولیت خودداری کند. به هر حال به نماینده آن شرکت گفتم که متاسفانه از استخدام موسسه‌ای که مرتکب چنین غفلتی شده است معذورم.

✅ @karkhone
عوامل موفقیت پیشروها در انقلاب صنعتی چهارم

گزارش مشترک موسسه مکنزی و مجمع جهانی اقتصاد با بررسی روند حرکت ۴۴شرکت پیشرو که عمدتا متعلق به چین، آمریکا و آلمان هستند، درزمینه دیجیتالی شدن توصیه‌هایی برای کشورهای در حال توسعه و صنعتی دارد.

پیشروها عنوانی است که به شرکت‌های صنعتی نوآور داده شده است. این شرکت‌ها که چهار ویژگی عمده را در فرآیند تولید خود اعم از «فرآیندهای کسب و کار»، «سیستم‌های مدیریتی و منابع انسانی»، «اینترنت اشیا» و «سامانه‌های داده‌محور» به‌کار بسته و روی آنها متمرکز شده‌اند، از طریق توجه به شش عامل مختلف، توانسته‌اند برندگان بازی اقتصاد در عصر انقلاب صنعتی چهارم باشند.

موسسه مطالعات و پژوهش‌های بازرگانی که اخیرا بخشی از گزارش دو نهاد مذکور را ترجمه و منتشر کرده، شش عامل را به‌عنوان دلیل اصلی موفقیت شرکت‌های پیشرو جهان نظیر تسلا، هوآوی و آمازون ذکر کرده است. در واقع شیوه به‌کارگیری فناوری‌های برآمده از انقلاب صنعتی چهارم «رویکرد چابک برای تغییرات و پاسخگویی»، « اکوسیستم فناورانه»، «استقبال از دیجیتالی شدن و اتوماسیون صنعتی»، «توجه به اینترنت اشیا»، «تحلیل‌های پیشرفته و پیش‌بینانه» و «به‌کارگیری واقعیت‌های مجازی و افزوده» زمینه‌ساز موفقیت بنگاه‌های صنعتی های‌تک است.

این موسسه هشدار داده شرکت‌های ایرانی به دلایل عمدتا سیاسی و اطلاعاتی از موج انقلاب اول تا سوم صنعتی دور مانده‌اند و هم‌اینک به دلیل تحریم‌ها ممکن است از فواید موج چهارم انقلاب صنعتی دور بمانند.

لینک گزارش (زبان اصلی)
Industry’s fast-mover advantage: Enterprise value from digital factories


متن کامل گزارش (ترجمه فارسی)

✅ @karkhone
سراب نخبه‌گرایی مردم ایران

|رضا دهدار

پیشرفت اقتصادی را نمیشود مهندسی کرد. نمیشود الگوی واحدی را برای آن در نظر گرفت. فقط میتوان انسان‌ها را آزاد گذاشت تا هر کس بنا بر شرایط شخصی خود به دنبال ترجیحات ذهنی و رفع نیازهایش برود. هیچ برنامه دقیقی که بتواند رشد کیفی اقتصاد را اندازه بگیرد، وجود ندارد. تنها بازار آزاد است که رشد کیفی ایجاد میکند.

مردم عموما فریب بزرگی اقتصادها را می‌خورند. جی‌دی‌پی اصلا شاخص خوبی برای توسعه کیفی نیست.‌ لوکزامبورگ به مراتب بازار قدرتمندتری نسبت به چین دارد. لیختن‌اشتاین هم همین‌طور. فراموش نکنیم که جی‌دی‌پی شوروی هم بالا بود و اقتصادانان غربی مانند ساموئلسون، مبهوت و شیفته آن شده، و معتقد بودند که در آینده، شوروی غرب را پشت سر خواهد گذاشت ولی عملاً شوروی فروپاشید به این خاطر که رشد مصنوعی دوامی ندارد.

عموم کشورهای در حال توسعه مانند چین، برزیل، آفریقای جنوبی و حتی ایران هم یک فرمت تقریبا مشابه‌اند. توسعه نخبه‌گرا هیچ جا شاخص کیفی را نمی‌سنجد. ایران از نظر جی‌دی‌پی وضعیت‌ بهتری نسبت به نروژ دارد اما سطح کیفی زندگی نروژی‌ها کجا و مردم ایران کجا؟ بروکرات‌ها در این کشورها برای رشد اقتصادی برنامه‌ریزی می‌کنند و هیچ بهایی به بازار آزاد نمی‌دهند. شرکت‌های قدرتمند و بزرگ هم وصل به دولت هستند.

ایلان ماسک وقتی به آلمان می‌رود تا از کارخانه تسلا بازدید کند، نیازی ندارد تا خانم مرکل؛ صدراعظم آلمان را ملاقات کند اما وقتی به ترکیه می‌رود، حتماً باید با رجب طیب اردوغان دیدار کند. اقتصاد دولتی و نخبه‌گرا کلی با بازارآزاد توفیر دارد. برای همین وقتی ترامپ اقتصاد ایران را تحریم میکند، اوضاع بسیار وخیم میشود. اقتصاد چین با اینکه مثلاً بزرگترین بانک‌های دنیا را دارد، باز هم این "ترین" اصلا کیفی نیست. چون دولتی است. به ضرب چماق دولت کار می‌کند. اگر آمریکا به بانک ملی چین چپ نگاه کند، دچار بحران میشود، چون تحت تاثیر مستقیم تنش سیاسی قرار می‌‌گیرد.‌ چون بازار آزادی وجود ندارد.

مع الاسف مردم ایران هم دوست دارند تا یک دولت متخصص و نخبه‌سالار راس کار بیاید و همین مدل توسعه از بالا را پیش ببرد. مردم تقاضای این را ندارند تا در یک اقتصاد آزاد بتوانند کالا تولید، و بیزنس کنند. اینها که اکنون از آخوندها برگشته‌اند، تقاضا دارند که یک نخبه کراواتیِ دانشگاهی برای آنها مدل توسعه را تعریف کند. با این دیدگاه مردم ایران در بهترین حالت به جایی می‌رسند که ترکیه یا برزیل رسید. هیچ‌وقت بازار ایران مثل بازار کره جنوبی یا ژاپن نخواهد شد.

✅ @karkhone
🔴 تخفیف مشترک 10 کسب و کار B2B ایرانی به مناسبت یلدا:

🔸دفترشما
🔸رایچت
🔸دیدار
🔸پونیشا
🔸نوین هاب
🔸هاست ایران
🔸لندین
🔸زیبال
🔸نجوا
🔸دادسان

🔔مهلت استفاده: تنها تا 3 دی ماه
#B2BCAMP
☑️برای آشنایی با میزان تخفیف و استفاده به این سایت زیر بروید:

🌐👉https://b2n.ir/073611
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
❤ #روزپرستار ❤

امسال ۳۰ آذر در تقویم ملی ما به نام پرستار نقش بسته است تا فرصتی را فراهم آورد تا بار دیگر تلاش بی‌دریغ و مهر پرستاران عزیز را در این دوران سخت همه‌گیری کرونا به یادآوریم و قدردان آنها باشیم.

همکاران گروه صنعتی پاکشو به پاس گرامیداشت این روز و قدردانی از زحمات پرستاران فداکار، پیام ویژه‌ای را ارسال کردند که می‌توانید در این ویدئو ببینید.

🆔 @pakshoo
‍ چرا مذاکره ایران و آلمان درباره احداث ذوب آهن اصفهان به نتیجه نرسید؟ (2/2)

| روایت ابوالحسن ابتهاج از احداث بزرگترین کارخانه فولاد کشور

ابوالحسن ابتهاج می‌نویسد: برای فراهم کردن زمینه کار اسماعیل زنجانی را به سرپرستی کار ذوب‌آهن تعیین و یک متخصص فرانسوی را هم مامور همکاری با او کردم. این دو نفر مطالعاتی درباره کارخانه ذوب‌آهن کرج انجام دادند و گزارشی تهیه کردند.


مذاکره با آلمانی ها

با سابقه اطلاعاتی که در ایجاد صنعت ذوب‌آهن در کشورهای در حال توسعه داشتم و با توجه به نظر مخالف محافل بین‌المللی و اینکه ذوب‌آهن صنعتی است که چنانچه بدون احتیاط و مطالعه جمیع جهات تاسیس شود نتایج وخیمی خواهد داشت، از آغاز امر تصمیم گرفتم که نباید به سفارش و خرید ماشین‌آلات اکتفا کرد، بلکه باید شرکت بزرگی را که در صنعت فولادسازی شهرت دارد در کار تاسیس کارخانه شریک نمود.

نخستین‌بار که موضوع مشارکت را با نمایندگان دماگ – کروپ در تهران در میان گذاشتم دیدم که موضوع به هیچ وجه مورد استقبال آنها نیست. ولی من ادامه مذاکرات را منوط به قبول این شرط نمودم.مذاکرات با نمایندگان کنسرسیوم دماگ – کروپ تقریبا یک سال و نیم طول کشید تا در پاییز سال ۱۳۳۶ بنا به دعوت دولت آلمان فدرال به کشور مزبور مسافرت نمودم و در ملاقاتی که با «برتولد بایتس» رییس شرکت کروپ داشتم موضوع مشارکت را یک بار دیگر مطرح کردم و گفتم صلاح ایران در این است که شما در طرح ذوب‌آهن با ما شریک شوید، نه اینکه فقط کارخانه‌ای به ما بفروشید و موضوع همان جا خاتمه پیدا کند.

من میل داشتم دماگ – کروپ دست‌کم بیست درصد در طرح ذوب‌آهن ایران شریک شود. اعتقاد من این بود که برای اطمینان از صحت اجرای این برنامه، آلمان‌ها را در سود و زیان آن شریک کنیم تا وظایف آنها منحصر به فروش و نصب ماشین‌آلات نباشد، بلکه در ایجاد کارخانه‌ای که احداث می‌شود به عنوان سرمایه‌گذار ذی‌نفع باشند.

بایتس در پاسخ گفت: متاسفانه قانون آلمان به ما اجازه سرمایه‌گذاری در خارج را نمی‌دهد و رفع این مانع با دولت است. یکی دو روز بعد با «ارهارد»، وزیر اقتصاد آلمان فدرال که بعد از جنگ جهانی دوم اقتصاد آلمان را از نابودی نجات داد و بعدها صدراعظم شد و شخص بسیار بانفوذی به شمار می‌رفت، ملاقات کردم. در ضمن صحبت موضوع مشارکت دماگ – کروپ در ذوب‌آهن ایران را مطرح کردم.

ارهارد گفت: متاسفانه قانون ما اجازه سرمایه‌گذاری در خارج را به شرکت‌های آلمانی نمی‌دهد. با تعجب گفتم، عجیب است که با این همه پیشرفت عظیم اقتصادی و صنعتی چطور این نقص بزرگ را هنوز برطرف نکرده‌اید؟ گفت حق با شماست و من هم لازم می‌دانم که این نقص هرچه زودتر رفع و اصلاح شود.

✅ @karkhone
اگر چشم و گوشتون باز نمیشه!

به همین سادگی:
شما بانک دارید، تصمیم به ساخت مال میگیرید، از بانکتون وام میگیرید، پروژه را شروع میکنید ، در میانه کار بدلیل بدهی مال تون را به بانکتون واگذار میکنید، حالا بانکتون میشه زیانده و ترازش بشدت به هم میریزه، مالتون را در مزایده از بانکتون میخرید به قیمت بالا ، بانکتون ترازهای مالی‌اش ترمیم میشه ، چندسال دیگه شما اقساط وام مال تون را نمیتونید به بانکتون بدید ، بانکتون مال را از شما بجای بدهی تون برمیداره...

✅ @karkhone
یک درس بزرگ از حملات سایبری اخیر

شرکت SolarWinds در وب سایت خود بخشی داشت که لیست مشتریانش را برای عموم به نمایش گذاشته بود. در این لیست بیش از 425 شرکت از لیست مشهور 500 شرکت برتر دنیا به انتخاب نشریه Fortune قرار داشتند. علاوه بر این، اسم سازمانهای نظامی (ازجمله پنتاگون) و دستگاه های دولتی آمریکا هم در لیست مشتریان این شرکت دیده میشد. همین موضوع باعث شده بود تا هکرها سرنخهای خوبی بدست آوردند و مطمئن شوند که طعمه را به درستی انتخاب کرده اند! SolarWinds بعد از رسوایی اخیر این لیست را از وب سایتش حذف کرد.

انتشار لیست مشتریان در وب سایت تولیدکنندگان و فروشندگان محصولات و نرم افزارها می تواند امنیت آنها را خدشه دار کند.
شایسته است مرکز افتا، همه شرکتهایی را که از این مرکز مجوز فعالیت گرفته اند از انتشار عمومی لیست مشتریان منع کند. کارفرماها نیز می توانند در قراردادهای خود با پیمانکاران بر عدم انتشار نام کارفرما در لیست مشتریان تاکید کنند.

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
به زمین خوردن غول ها (راجع به شرکت توشیبا و احوال زار این روزهایش) *نگارش متن در تاریخ فوریه 2014 بوده است | این متن به قلم محمدرضا اسلامی در 5 بخش تنظیم شده است. (5/4) ترَک در شمشیر سامورایی طی سه یادداشت فوق در خصوص بحران در شرکت توشیبا ژاپن…
به زمین خوردن غول ها
(راجع به شرکت توشیبا و احوال زار این روزهایش)
*نگارش متن در تاریخ فوریه 2014 بوده است

| این متن به قلم محمدرضا اسلامی در 5 بخش تنظیم شده است. (5/5)

در یادداشت قبل به وضعیت شرکت سونی اشاره ای شده بود. این امر مدخلی خواهد بود که پس از بحث های توشیبا ، پاناسونیک و تویوتا، گفتگویی در خصوص وضعیت شرکت سونی داشته باشیم.
دوستانی تذکر دادند که وضعیت سونی در بازار تهران بسیار خوب و پررونق است و چطور گفته می شود که سونی دیگر در آن اوجِ سابق نیست؟ در پاسخ باید گفت، بحث آسیب های شدیدی که شرکت های ژاپنی دارند از شرکت های چینی متحمل می شوند را با دور زدن در بازار نمی شود حس کرد؛ باید گزارش‌های مالی این شرکت ها را مرور کرد و وارد جزئیات اعداد و ارقام شد.

فایل پی. دی. اف گزارش مالی 2013 سونی ، به اشتراک گذاشته می شود. در این گزارش توضیحاتی در خصوص تولیدات سونی در حوزه های:

"موبایل + دوربین عکاسی و فیلمبرداری + گیم (بازی) + تلویزیون + تجهیزات پزشکی"

ارایه شده است. در نوبت های بعد به جزئیات این گزارش ورود خواهیم کرد. اما فعلاً برای یک چشم انداز کلی، در اسلاید زیر وضعیت کلی سونی در 2012 و 2013 با هم مقایسه شده است (صفحه شش گزارش). در 2012 مجموعه تمام تلاشهای کارخانجات و مدیران نتوانست جلو ضرر دهی شرکت را بگیرد و در مجموع سونی 456 میلیارد ین ضرر داده است. یکسال بعد تلاشهای مدیران و کارکنان منجر به بهبود وضعیت در 2013 شد و این شرکت اندکی سود ده شد.

با این وجود، سود خالص سونی در 2013، (Net Income) ، بسیار ناچیز بوده است: فقط 43میلیارد ین.
[یعنی چیزی کمتر از "نیم میلیارد دلار" برای یک امپراطوری! با 125هزار کارمند]
به عنوان یک مقایسه ذهنی، می توان این عدد سود کمتر از نیم میلیارد دلار سونی را با اتهام حدود سه میلیارد دلاری بابک زنجانی مقایسه کرد.


باز برای یک مقایسه ذهنی دیگر، اگر این سود را با سود تویوتا مقایسه کنیم می بینیم کمتر از نیم میلیارد دلار سودِ سونی در برابر 22میلیارد دلار سود تویوتا ، عدد بسیار ناچیزی است. دلیلش این است که چینی ها (و حتی کره ای ها) هنوز نتوانسته اند نام درخشان تویوتا را (که در ذهن ها با کیفیت قرین شده) بشکنند و لذا تفاوتِ ماهوی در روندِ کامیابی و عدم کامیابی بین سونی (صنایع الکترونیک) و تویوتا (صنایع خودرو) شاهدیم. شاید اگر روزی وضعیتِ صنعت خودرو هم مثل صنایع الکترونیک شود، همین بلا بر سر تویوتا و هوندا نیز بیاید.

اما برگردیم به گزارش مالی سونی. با اینکه تلاشهای مدیران وضعیت خوبی را در 2013 نسبت به 2012 ایجاد کرده بود ولی اسلاید دوم در پایین نشان می دهد که این روَند حفظ نشد و مجدداً می بینیم که سال مالی 2017 نسبت به سال مالی 2016 ، سال ناموفقی برای سونی محسوب می شود: حدود 6% کاهش فروش.

در این باره بیشتر گفتگو خواهیم کرد.


پی نوشت: در گزارش مالی سال 2017 هر 112 ین، یک دلار در نظر گرفته شده است.

✅ @karkhone
نظر شهيد آوينى درباره فيلترينگ

| محمدرضا اسلامى

سيد مرتضى آوينى در آن سالها كه هنوز «ماهواره» وجود نداشت (و در جامعه بحث فيلترينگ/ممنوعيت "ويدئو" بود!)، در مقاله ‏اي زيبا و جذاب (و البته سينمايي و ديالوگ‏ مانند)، نظراتى ارائه داده است که در آن بحث هاى جدى درباره بى ثمر بودنِ «محدودسازى» دارد.

خواندن حرفهاي آن سال شهيد آوينى درباره "ماهواره" و شجاعت او در پيش بينى و نقد رفتار "فيلترينگ منشانه" اسباب تعجب و حيرت است. اينكه چطور حكايت همچنان باقى است؟

همان متن را امروز بخوانيم و بجاى كلمات "ماهواره" و "ويدئو"، بگذاريم "تلگرام" (يا هر گرام ديگرى) يا هر مظهرى از مظاهر مدرنيته و زندگى جديد.

از متن يادداشت آوينى :

« از تو مي‏پرسم: اگر چنين مي‏شُد که بتوان برنامه‏ هاي ماهواره ‏ها را با همين آنتن‏ هاي معمولي تلويزيون گرفت، ما چه مي‏گفتيم؟ آيا درست بود که بگوييم: خوب! تکليف ماهواره‏ ها را روشن کرديم؟... نه! »

« ما بايد بدانيم که در چه دنيايي زندگي مي‏کنيم و با توجه به اين واقعيتها، راه هايی براي حفظِ فرهنگ خودمان پيدا کنيم. با فرار کردن و انزوا گرفتن و ديوار به دور خود کشيدن که مسأله ما حل نمي‏شود. ما عادت کرده‏ ايم که براي دور ماندن از خطرات، اصل را بر پرهيز بگذاريم» (!)

« همين عکس العملي که اکنون در برابر "ويدئو" وجود دارد (*توجه: يادداشت در سال ١٣٧١ نوشته شده) پيش از اين در برابر راديو و بعد تلويزيون نيز وجود داشته است. اين مواجهه، توفيقی اجباری است که به انکشاف حقيقت دين مدد خواهد رسانيد و نه فقط مددرسانی، که اصلا در عالمی که حقايق به اضدادشان شناخته مي‏شوند، اين تنها راه ظهور و انکشاف حقيقتِ دين است.

حقيقت دين در جهاد رخ خواهد نمود نه در رهبانيت؛ و پناه گرفتن در پس ديوارها و صندوق‏خانه ‏ها (!) در مواجهه با دنياي جديد، نوعي رهبانيت است.»

«حكايتِ ما، حکايت آن پادشاه است که شازده کوچولو در ستارۀ اول ديد. پادشاه فرمان‏هاي عاقلانه‏ اى مي‏داد؛ چرا که علاقه‏ مند بود که فرمان‏ هايش اجرا شود. مثلا وقتي شازده کوچولو مي‏پرسيد: اجازه هست بنشينم؟ پادشاه مي‏گفت: به تو فرمان مي‏دهم که بنشيني! »

«مگر ما تنها ميراث‏ دارانِ اين دين هستيم؟ و يا مگر دين اسلام لاي پنبه و زَرورق حفظ شده است؟ (!) و تازه مگر اين ماهواره‏ ها راشيطان در مدار زمين نگه داشته است؟ (!)

دوست من! ضعف ماست که دشمن را قدرت‏مند جلوه مي‏دهد. ما تا آنجا بنيانِ کارمان را بر "گريختن" و "پناه گرفتن" گذاشته ‏ايم که از يک نوار ويدئو هم دشمني غول‏ پيکر براي خودمان تراشيده ‏ايم. مگر اين نوار بى زبان فقط در برابر فيلم‏هاي مبتذل حساسيت دارد » (؟!)

‎
مرتضى آوينى اگر امروز زنده بود و در يكى از اين روزهاى بهارى بر روى مين هاى فكّه از ميان ما نرفته بود، احتمالا يك كانال تلگرامى داشت و احتمالا در آن همچنان بر بى ثمر بودن ديوار كشيدن ها ، مى نوشت. احتمالا صداى مرتضى آوينى اگر زنده بود چندان شنيده نمى شد ، چه اگر نبود آن گونه ى رفتنش، اين گونه ى از زيستن اش را نمى شناختيم.

آنكه آن روز بر فيلترينگ ماهواره، آنگونه تاخت، امروز اگر بود بر فيلترينگ تلگرام و ديگر "گرام" ها چه مى گفت؟


منبع:کتاب رستاخیز جان صفحه ١١٣

پى نوشت:
مراد از فيلترينگ در اين يادداشت، محدودكردن است، يا همان كه آوينى مى گويد: ديوار كشيدن. يا آنكه گفته: تكليف را روشن كردن!
يا پرهيز.

✅ @karkhone
از اسماعیل بخشی و سلبریتی‌های نیشکر هفت‌ تپه "قهرمانِ خیرخواه" نسازیم!


| مرتضی کاظمی

۱. شرکت کشت‌وصنعت نیشکر هفت‌تپه از ابتدای تأسیس دولتی و قبل از خصوصی‌سازی سالها زیان‌ده بوده است. در ده‌ساله منتهی به عرضه و واگذاری، ارزش بازدهی این شرکت و ارزش ویژه دفتری آن منفی بوده؛ قبل از خصوصی‌سازی بدهی‌های این بنگاه به حدود ۵۰۰ میلیارد تومان رسیده و همچنین شرکت با زیان انباشتهٔ حدود ۳۵۰ میلیارد تومان مواجه بوده است.
۲. با چنین وصفی، هیأت واگذاری (شامل وزارای اقتصاد و دادگستری و روسای اتاق‌های بازرگانی و تعاون و همچنین دو نماینده مجلس و وزیر مربوطه در کنار رییس سازمان برنامه‌بودجه) تصمیم گرفته‌اند این شرکت به بخش خصوصی واگذار شود. سازمان خصوصی‌سازی برای واگذاری، روالی مشخص و مصوب داشته است. این شیوه، کامل و بی‌عیب نیست و می‌توانسته بسیار بهتر از این باشد اما قانونی است. طی ده‌سال، هفت مزایده برگزار شده و اطلاعیه‌هایی منتشر شده اما بعد از سال‌ها فقط و فقط یک متقاضی (یعنی آقایان اسدبیگی و شرکا) در این مزایده‌ها شرکت کرده‌اند.‌
۳. آیا کاری خلاف قانون انجام شده؟ ما صحبت‌های مسؤولین را شنیدیم و ادعاهای هر دو طرف را در رسانه‌ها مطالعه کردیم؛ به نظر من این خصوصی‌سازی مطابق با روال قانونی انجام شده است. کسانی که ادعا می‌کنند کاری غیرقانونی انجام شده سند و مدرکی برای ادعایشان ارائه نکرده و به‌ نظر می‌رسد فقط با گمانه‌زنی و اتهام‌زنی به تهییج و جوسازی بسنده می‌کنند.
۴. در پایان سال ۹۳ تعداد کارکنان در این شرکت حدود ۲۵۰۰ نفر بوده و همین تعداد در اطلاعیه‌ها و صورت‌های مالی منعکس شده است. خریداران خود را برای این تعداد (که احتمالاً بسیاری از همین تعداد، نیروی مازاد بوده‌اند) آماده کرده بودند اما بنا به گفتهٔ مسؤولین در زمانی که در حال هماهنگی و تنظیم قرارداد بوده‌اند (احتمالاً در مدت سه ماه) متأسفانه حدود دو هزار نفر به کارگران و کارکنان این بنگاه افزوده شده‌ است. این هجومِ نیروهای مازاد احتمالاً با فشار عوامل سیاسی و اجتماعی و توسط مدیران دولتی (قبل از خصوصی سازی) اتفاق افتاده و باعث شده ده‌ها میلیارد تومان به هزینه‌های این شرکت تحمیل شود.
۵. فکر می‌کنم آقایان اسدبیگی اگر با محاسبات دقیق و اطلاعات مناسب تصمیم می‌گرفتند از تحویل گرفتن این شرکت خودداری می‌کردند اما در هر حال، درست یا اشتباه، خریداران پس از ورود، صدها میلیارد تومان هزینه و ریسک این سرمایه‌گذاری را پذیرفته‌اند. آنگونه که من مطالعه کردم متوجه شدم قراردادی که با سازمان خصوصی‌سازی داشتند قانونی بوده و تا زمانی که به تعهدات خود عمل کرده باشند مالک و مدیر این شرکت بوده و هستند.
۶. حداقل حقی که مدیران و مالکان یک بنگاه اقتصادی دارند اخراج نیروی مازاد مطابق با قراردادهایشان است. این حق مدیر و مالکان بوده افرادی مثل آقای اسماعیل بخشی و هزاران کارگر مازاد از این شرکت کنار گذاشته شوند. شرکت نیشکر هفت‌تپه یک بنگاه "اقتصادی" است و هیچ گاه قرار نبوده یک "خیریه" باشد. لطفاً به کلمه "اقتصادی" دقت کنید. بنگاه اقتصادی یک خیریه یا سازمان برای حمایتهای اجتماعی نبوده و نیست. حتی اگر خیریه هم بوده مجاز و شایسته نبوده افرادی مثل آقای اسماعیل بخشی و حامیانش خود را به این بنگاه یا هر بنگاه دیگری تحمیل کند. ضمن همدلی با این کارگران عزیز؛ امیدوارم این عزیزان بتوانند ضمن حفظ عزت‌نفس به جای تحمیل و فشار در جستجوی شغلی مناسب باشند.
۷. آنگونه که در رسانه‌ها منعکس شده آقای بخشی و بعضی از کارگران علاقه‌مند هستند این شرکت را تحویل بگیرند. چه ایده‌ٔ پرریسک و خوبی! به نظرم لازم است شرکتی (سهامی یا تعاونی) تشکیل و این شرکت را تحویل بگیرند. برای اینکه پوست‌ در بازی داشته باشند لازم است سرمایه‌گذاری سنگینی در حد صدها میلیارد تومان انجام دهند و با فعالیت شبانه‌روزی این بنگاه را بعد از ده‌ها سال‌ زیاندهی به بنگاهی سودآور تبدیل کنند. چنین اتفاقی به نفع همه است. آقای بخشی به عنوان یک سلبریتی کارگری می‌تواند سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و برابری‌طلب‌های ایران را به منظور سرمایه‌گذاری و مشارکت در حل مشکلاتی که سال‌هاست گریبانگیر یک شرکت دولتی بوده بسیج کند و تئوری‌های سوسیالیست‌های این مملکت را آزمون کند.
به نظرم فرصت خوبی است. بسیار خوشحال می‌شوم این فرصت تاریخی در اختیار این بزرگواران گذاشته شود تا پس‌اندازهایشان را از طریق خرید سهام در اختیار کارگران بگذارند و با سرمایه‌گذاری در این بنگاه اثبات کنند خطابه‌هایشان در حمایت از کارگران و عدالت‌‌طلبی فقط حرف نبوده است.

✅ @karkhone