چهار دهه وسواس بر علم و دانشگاه؛ چهار دهه عقبماندگی اقتصادی
|علی بابایی
در حوزۀ توسعۀ اقتصادی، یکی از جریانهای مطالعاتی همواره مهم، جریان «کچآپ (بهمعنای جهش سریع اقتصادی)» بوده است. چندی پیش، موفق شدیم تا کتاب یکی از تئوریسینهای مهم این جریان مطالعاتی، یعنی پروفسور کئون لی را ترجمه و تحت عنوان «راز جهش اقتصادی» تقدیم به علاقهمندان کشورمان کنیم. البته معتقدم برخی از مفاهیم مهمی که کئون لی در این کتاب بهعنوان عوامل اصلی کچآپ مطرح میکند، به قدری برای جامعۀ سیاستگذار و اقتصاددان کشور ناآشناست که حقیقتا کلمۀ «راز» را برای این کتاب برازنده میسازد.
کئون لی، مهمترین عامل کچآپ اقتصادی را «نوآوری» ذیل رویکرد «حفظ رشد صادرات» میداند. البته حتما برخی میگویند «این را که میدانستیم!». بله بسیاری از ما این عبارت را شنیدهایم؛ اما آن چیزی را که صاحبنظران اقتصادی ما در ایران، بسیار کم در مورد آن شنیدهاند، ادامۀ ماجراست. لی نشان میدهد که دو برداشت متفاوت از مفهوم نوآوری، دو مسیر کاملا متفاوت را برای دو دسته «کشورهای آسیای شرقی» و «کشورهای آمریکای لاتین» رقم زده است: «در دهۀ 50 میلادی، کشورهای آسیای شرقی، نوآوری را در توانمندی فناورانۀ صنعتی-بنگاهی تعریف نمودند و حال آنکه کشورهای آمریکای لاتین، نوآوری را در بخش علم و تحقیقات دانشگاهی خلاصه کردند».
"... در کشورهای آمریکای لاتین، شاهد یک جامعۀ علمیِ به دور از واقعیت و یک بخش صنعتی ضعیف بوده و هستیم. در آمریکای لاتین، به استثنای حوزههای معدودی، شناسایی اولویتهای تحقیقاتی، به طور سنتی بر عهدۀ جامعۀ دانشگاهی بوده که خود این جامعه نیز اولویتهای خود را بر اساس علایق جریان بینالمللی علم تعریف نموده است. در این کشورها، سیستم پاداش برای فعالیتهای تحقیقوتوسعه، به جای آنکه بر دستاوردهای فناورانه تاکید کند، بر دستاوردهای علمی تاکید میکند ... اما در مقابل، سیاستگذاران کشورهای آسیای شرقی، با تاکید بر توسعۀ صنعتی، «سیاست فناوری» را به «سیاست علم» ترجیح دادند و شرکتهای صنعتی کشورهای آسیای شرقی، دست به سرمایهگذاری قابل توجهی بر روی فعالیتهای تحقیقوتوسعه زدهاند ... "
"... مطالعات اقتصادسنجی اخیر بهخوبی نشان دادهاند که برای کشورهای در حال توسعه، علم، نه تاثیر قابلملاحظهای بر روی توسعۀ فناوری دارد و نه بر روی رشد اقتصادی؛ در مقابل، این ثبت پتنت شرکتهاست که منجر به تولید دانش علمی و توسعه اقتصادی میشود. یافتههای این تحقیقات نشان میدهند که مدل خطی نوآوری، که دانش علمی را به عنوان ورودی اصلی نوآوری صنعتی معرفی میکند، چندان قابل اتکا نیست ..."
و اینگونه است که به یکی از جملات طلایی کتاب میرسیم: "... یکی از پیامدهای مهم این یافتهها برای جامعۀ سیاستگذار این است که بدون اجرای سیاستهایی که تحقیقوتوسعۀ شرکتهای صنعتی را تشویق و تحریک نماید، سیاستهایی که صرفا بر بخش علم تاکید میکنند نمیتوانند منافع اقتصادی ملموسی در پی داشته باشند ..."
کمی در مورد جملۀ فوق بیندیشیم. آیا ما پس از انقلاب، راه آسیای شرقی را پیمودهایم یا راه آمریکای لاتین را؟ آیا تاکنون از یکی از سیاستگذاران مهم کشور، حتی یک جمله در مورد اهمیت تحقیقوتوسعۀ شرکتهای صنعتی شنیدهایم؟ آیا حتی یک مشوق یا فشار معنادار بر روی شرکتهای صنعتی (بهخصوص بزرگ)، برای دستیابی به توانمندی تحقیقوتوسعه، و انجام تحقیقوتوسعۀ بیشتر وجود داشته است؟ آیا غیر از این بوده است که اساسا شرکتهای بزرگ را صرفا بنگاههای تولیدی نامیدهایم (از نوع کامودیتی و کالاهای سادهای نظیر پراید) و تمام توجه خود در حوزۀ نوآوری در این چهار دهه را صَرف دانشگاه و شرکتهای زایشی دانشگاهی کوچک کردهایم؟
درواقع همین سیاست «تقویت توانمندی فناورانۀ بنگاهی» بوده است که توانست سامسونگ را از یک شرکت بازرگانی غذایی، تبدیل به شرکتی نماید که پارسال به تنهایی 16.4 میلیارد دلار صرف تحقیقوتوسعه کرده است (مقایسه کنید با کل تحقیقوتوسعۀ ایران در حدود 1.5 میلیارد دلار). یا تویوتای خودروساز در یک صنعت نسبتا بالغ به جایی برسد که پارسال 10 میلیارد دلار صرف تحقیقوتوسعه نماید.
ای کاش میشد مشاورانی که با هدف ساخت یک اتوپیای اقتصادی جدید با اقتباس از دانشمندانی نظیر ابن سینا و ابوریحان، سالهاست که تمام توجه رهبران و سیاستگذاران ما را به سمت بخش علم و دانشگاه معطوف نمودهاند و در مقابل، جامعه را درگیر حس حقارتِ عقب ماندگی فناوری و نوآوری کردهاند، این جملۀ طلایی را دوباره بخوانند: "بدون اجرای سیاستهایی که تحقیقوتوسعۀ شرکتهای صنعتی را تشویق و تحریک نماید، سیاستهایی که صرفا بر بخش علم تاکید میکنند نمیتوانند منافع اقتصادی ملموسی در پی داشته باشند".
✅ @karkhone
|علی بابایی
در حوزۀ توسعۀ اقتصادی، یکی از جریانهای مطالعاتی همواره مهم، جریان «کچآپ (بهمعنای جهش سریع اقتصادی)» بوده است. چندی پیش، موفق شدیم تا کتاب یکی از تئوریسینهای مهم این جریان مطالعاتی، یعنی پروفسور کئون لی را ترجمه و تحت عنوان «راز جهش اقتصادی» تقدیم به علاقهمندان کشورمان کنیم. البته معتقدم برخی از مفاهیم مهمی که کئون لی در این کتاب بهعنوان عوامل اصلی کچآپ مطرح میکند، به قدری برای جامعۀ سیاستگذار و اقتصاددان کشور ناآشناست که حقیقتا کلمۀ «راز» را برای این کتاب برازنده میسازد.
کئون لی، مهمترین عامل کچآپ اقتصادی را «نوآوری» ذیل رویکرد «حفظ رشد صادرات» میداند. البته حتما برخی میگویند «این را که میدانستیم!». بله بسیاری از ما این عبارت را شنیدهایم؛ اما آن چیزی را که صاحبنظران اقتصادی ما در ایران، بسیار کم در مورد آن شنیدهاند، ادامۀ ماجراست. لی نشان میدهد که دو برداشت متفاوت از مفهوم نوآوری، دو مسیر کاملا متفاوت را برای دو دسته «کشورهای آسیای شرقی» و «کشورهای آمریکای لاتین» رقم زده است: «در دهۀ 50 میلادی، کشورهای آسیای شرقی، نوآوری را در توانمندی فناورانۀ صنعتی-بنگاهی تعریف نمودند و حال آنکه کشورهای آمریکای لاتین، نوآوری را در بخش علم و تحقیقات دانشگاهی خلاصه کردند».
"... در کشورهای آمریکای لاتین، شاهد یک جامعۀ علمیِ به دور از واقعیت و یک بخش صنعتی ضعیف بوده و هستیم. در آمریکای لاتین، به استثنای حوزههای معدودی، شناسایی اولویتهای تحقیقاتی، به طور سنتی بر عهدۀ جامعۀ دانشگاهی بوده که خود این جامعه نیز اولویتهای خود را بر اساس علایق جریان بینالمللی علم تعریف نموده است. در این کشورها، سیستم پاداش برای فعالیتهای تحقیقوتوسعه، به جای آنکه بر دستاوردهای فناورانه تاکید کند، بر دستاوردهای علمی تاکید میکند ... اما در مقابل، سیاستگذاران کشورهای آسیای شرقی، با تاکید بر توسعۀ صنعتی، «سیاست فناوری» را به «سیاست علم» ترجیح دادند و شرکتهای صنعتی کشورهای آسیای شرقی، دست به سرمایهگذاری قابل توجهی بر روی فعالیتهای تحقیقوتوسعه زدهاند ... "
"... مطالعات اقتصادسنجی اخیر بهخوبی نشان دادهاند که برای کشورهای در حال توسعه، علم، نه تاثیر قابلملاحظهای بر روی توسعۀ فناوری دارد و نه بر روی رشد اقتصادی؛ در مقابل، این ثبت پتنت شرکتهاست که منجر به تولید دانش علمی و توسعه اقتصادی میشود. یافتههای این تحقیقات نشان میدهند که مدل خطی نوآوری، که دانش علمی را به عنوان ورودی اصلی نوآوری صنعتی معرفی میکند، چندان قابل اتکا نیست ..."
و اینگونه است که به یکی از جملات طلایی کتاب میرسیم: "... یکی از پیامدهای مهم این یافتهها برای جامعۀ سیاستگذار این است که بدون اجرای سیاستهایی که تحقیقوتوسعۀ شرکتهای صنعتی را تشویق و تحریک نماید، سیاستهایی که صرفا بر بخش علم تاکید میکنند نمیتوانند منافع اقتصادی ملموسی در پی داشته باشند ..."
کمی در مورد جملۀ فوق بیندیشیم. آیا ما پس از انقلاب، راه آسیای شرقی را پیمودهایم یا راه آمریکای لاتین را؟ آیا تاکنون از یکی از سیاستگذاران مهم کشور، حتی یک جمله در مورد اهمیت تحقیقوتوسعۀ شرکتهای صنعتی شنیدهایم؟ آیا حتی یک مشوق یا فشار معنادار بر روی شرکتهای صنعتی (بهخصوص بزرگ)، برای دستیابی به توانمندی تحقیقوتوسعه، و انجام تحقیقوتوسعۀ بیشتر وجود داشته است؟ آیا غیر از این بوده است که اساسا شرکتهای بزرگ را صرفا بنگاههای تولیدی نامیدهایم (از نوع کامودیتی و کالاهای سادهای نظیر پراید) و تمام توجه خود در حوزۀ نوآوری در این چهار دهه را صَرف دانشگاه و شرکتهای زایشی دانشگاهی کوچک کردهایم؟
درواقع همین سیاست «تقویت توانمندی فناورانۀ بنگاهی» بوده است که توانست سامسونگ را از یک شرکت بازرگانی غذایی، تبدیل به شرکتی نماید که پارسال به تنهایی 16.4 میلیارد دلار صرف تحقیقوتوسعه کرده است (مقایسه کنید با کل تحقیقوتوسعۀ ایران در حدود 1.5 میلیارد دلار). یا تویوتای خودروساز در یک صنعت نسبتا بالغ به جایی برسد که پارسال 10 میلیارد دلار صرف تحقیقوتوسعه نماید.
ای کاش میشد مشاورانی که با هدف ساخت یک اتوپیای اقتصادی جدید با اقتباس از دانشمندانی نظیر ابن سینا و ابوریحان، سالهاست که تمام توجه رهبران و سیاستگذاران ما را به سمت بخش علم و دانشگاه معطوف نمودهاند و در مقابل، جامعه را درگیر حس حقارتِ عقب ماندگی فناوری و نوآوری کردهاند، این جملۀ طلایی را دوباره بخوانند: "بدون اجرای سیاستهایی که تحقیقوتوسعۀ شرکتهای صنعتی را تشویق و تحریک نماید، سیاستهایی که صرفا بر بخش علم تاکید میکنند نمیتوانند منافع اقتصادی ملموسی در پی داشته باشند".
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
✅ فرصت تامین مالی کسبوکارهای صادراتی
👈مجموعههایی که خطوط فعال صادراتی دارند و حائز شرایط ذیل هستند، جهت افزایش حجم کالای صادراتی و تامین سرمایه درگردش از طریق خطوط ارتباطی زیر با ما در ارتباط باشند:
1️⃣ تکمیل بودن فرآیند صادرات: تامین محصول، ارسال کالا، فروش در بازار مقصد و بازگشت ارز حاصل
2️⃣ دارا بودن سابقه مستند صادراتی
👤 09338888606
TEL: @exportkalaadmin
🆔 https://wa.me/989338888606
👈مجموعههایی که خطوط فعال صادراتی دارند و حائز شرایط ذیل هستند، جهت افزایش حجم کالای صادراتی و تامین سرمایه درگردش از طریق خطوط ارتباطی زیر با ما در ارتباط باشند:
1️⃣ تکمیل بودن فرآیند صادرات: تامین محصول، ارسال کالا، فروش در بازار مقصد و بازگشت ارز حاصل
2️⃣ دارا بودن سابقه مستند صادراتی
👤 09338888606
TEL: @exportkalaadmin
🆔 https://wa.me/989338888606
بنیانگذار میلیاردر علی بابا کجاست؟
به دنیال انتشار گزارش هایی مبنی بر مفقود شدن میلیاردر چینی، جک ما، بار دیگر ویدئو و مطالبی که ادعا می کنند مالک «علی بابا» خودکشی کرده و یا اینکه در زندان چین گرفتار است، در شبکه های اجتماعی دست به دست می شود.
گزارش شده است که در دو ماه گذشته جک ما، بنیانگذار «علی بابا» و گروه «ای ان تی» در انظار عمومی ظاهر نشده است. از جمله عدم حضور او به عنوان داور در فینال برنامه تلویزیونی قهرمانان تجارت در آفریقا.
به گفته بلومبرگ، جک ما که در اوائل قرن بیست و یکم لقب ثروتمندترین مرد چین را داشت حالا با ۵۰ میلیارد دلار سرمایه خالص در رده ۲۵ جهانی قراردارد.
به دلیل عدم حضور بنیانگذار علی بابا در فینال مسابقه تلویزیونی کارآفرینی، لوسی پنگ، مدیراجرایی این شرکت چینی جایگزین او شد.
روزنامه فایننشنال تایمز دلیل غیبت جک ما در این برنامه تلویزیونی را «تداخل برنامه های این میلیاردر عنوان کرده بود.»
گمانه زنی هایی مبنی بر اینکه ناپدید شدن جک ما را به به سخنرانی ای او در ماه اکتبر ربط دهد، وجود دارد. بنیانگذار علی بابا در شانگهای با انتقاد از قوانین بانکی چین خواستار تغییر این قوانین شد. جک ما در سخنرانی خود خواستار اصلاحات اساسی در ساختار بانکی چین شده بود.
در پی بی خبری از این میلیاردر چینی، بار دیگر هشتگ «جک ما کجاست» در صفحه توییتر داغ شده است.
✅ @karkhone
به دنیال انتشار گزارش هایی مبنی بر مفقود شدن میلیاردر چینی، جک ما، بار دیگر ویدئو و مطالبی که ادعا می کنند مالک «علی بابا» خودکشی کرده و یا اینکه در زندان چین گرفتار است، در شبکه های اجتماعی دست به دست می شود.
گزارش شده است که در دو ماه گذشته جک ما، بنیانگذار «علی بابا» و گروه «ای ان تی» در انظار عمومی ظاهر نشده است. از جمله عدم حضور او به عنوان داور در فینال برنامه تلویزیونی قهرمانان تجارت در آفریقا.
به گفته بلومبرگ، جک ما که در اوائل قرن بیست و یکم لقب ثروتمندترین مرد چین را داشت حالا با ۵۰ میلیارد دلار سرمایه خالص در رده ۲۵ جهانی قراردارد.
به دلیل عدم حضور بنیانگذار علی بابا در فینال مسابقه تلویزیونی کارآفرینی، لوسی پنگ، مدیراجرایی این شرکت چینی جایگزین او شد.
روزنامه فایننشنال تایمز دلیل غیبت جک ما در این برنامه تلویزیونی را «تداخل برنامه های این میلیاردر عنوان کرده بود.»
گمانه زنی هایی مبنی بر اینکه ناپدید شدن جک ما را به به سخنرانی ای او در ماه اکتبر ربط دهد، وجود دارد. بنیانگذار علی بابا در شانگهای با انتقاد از قوانین بانکی چین خواستار تغییر این قوانین شد. جک ما در سخنرانی خود خواستار اصلاحات اساسی در ساختار بانکی چین شده بود.
در پی بی خبری از این میلیاردر چینی، بار دیگر هشتگ «جک ما کجاست» در صفحه توییتر داغ شده است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
گاوِ نر
|مهدیس پرپنجی
متاسفانه بر خلاف آنچه ترویج میشود، همان آب باریکه کارمندی برای بسیاری از افراد به مراتب امن تر است از رویای بزرگ کارآفرینی.
درست است که کارآفرینی کار هر کسی نیست و از طرفی دلیل نمیشود چون الان کارآفرین نیستید استعدادش را هم نداشته باشید ولی اصلی ترین عامل بر میگردد به محیطی که کارآفرین میخواهد در آنجا فعالیت کند. همان محیط کسب و کار.
گرچه ما در محیط کسب و کار محدود شده به مرزهای جغرافیایی کشور عزیزمان با تحریمهایی مواجه هستیم که محدودیتهای مستقیم و غیر مستقیم نبودن بستر بین المللی در فضای کسب و کار را به کارآفرینان تحمیل میکند و اثراتش فراتر از مرزها نیز ما را دچار آسیب و محدودیتهای فراوانی برای کارآفرینی نموده است ولی از آن مهمتر تفکر حاکم بر دستگاههای داخلی متولی (که کم هم نیستند) است که با بسیاری از نیازهای ترویج کارآفرینی در تضاد است که البته با خودش کنترلها و محدودیتها و رانتها و فسادهایی هم به دنبال دارد و به جای آنکه خودشان را خدمتگذار شما برای ایجاد سهلوت و بازکردن گره از کارتان بدانند، شما را به عنوان فرصتی برای کسب درآمد خودشان میبینند.
و این تنگی فضا برای کارآفرینی و رشد آن مانعی به مراتب بزرگتر از تحریمها است. فیلترینگ سایتهای مختلف هم از جمله موانعی است بر سر راه کسب و کارهای الکترونیکی.
بسیاری از آنهایی که تشویقتان میکنند وارد شوید حتی یک موسسه کوچک را هم اداره نکرده اند( البته بدون رانت)، حتی یکبار هم با ممیز مالیاتی مواجه نشده اند، حتی یکبار هم طعم بی منطقی سیستم را نچشیده اند. امروز اگر میخواهید در سایز بزرگ کار کنید، برای ورود به عرصه کارآفرینی باید خودتان را برای خیلی از سختی ها آماده کرده باشید یا به همان سایز کوچک بسنده کنید.
خلاصه آنکه این کارزار، گاو نر میخواهد و مرد کهن. لذا عزیزان جوانتر، در مواجهه با این مشکلات نا امید نشوید. شما شاید کم خطا نباشید، دور اندیش نباشید، برخی مسایل را بلد نباشید ولی همه این عدم موفقیتها به شما بر نمیگردد. عامل بزرگتری در بیرون از خود شما و کسب و کار شما قرار دارد که هپکوها، ارجها، آزمایشها و خیلی دیگر از بزرگان صنایع و کسب و کار را دچار آسیب نموده است.
من به آن میگویم فضای کسب و کار. اتمسفر پیرامون یک کسب و کار یا همان Business Environment که بارها در موردش سخن گفته ام و از اهمیت تاثیرش نوشته ام.
این تشویق به اینکه نا امید نشوید، به هیچ عنوان تشویق به ورود نیست. صرفا دلگرمی است که فکر نکنید از بی لیاقتی شماها بوده است که موفقیت حاصل نشده است.
گرچه در بسیاری از کشورهای مترقی نیز بالای 90% استارتاپها موفق نمیشوند. بنا بر دلایلی که عمدتا مشکلات راهبری و مدیریتی کسب و کار است (نه کمبود سرمایه) و شما البته که همان مشکلات را هم دارید.
✅ @karkhone
|مهدیس پرپنجی
متاسفانه بر خلاف آنچه ترویج میشود، همان آب باریکه کارمندی برای بسیاری از افراد به مراتب امن تر است از رویای بزرگ کارآفرینی.
درست است که کارآفرینی کار هر کسی نیست و از طرفی دلیل نمیشود چون الان کارآفرین نیستید استعدادش را هم نداشته باشید ولی اصلی ترین عامل بر میگردد به محیطی که کارآفرین میخواهد در آنجا فعالیت کند. همان محیط کسب و کار.
گرچه ما در محیط کسب و کار محدود شده به مرزهای جغرافیایی کشور عزیزمان با تحریمهایی مواجه هستیم که محدودیتهای مستقیم و غیر مستقیم نبودن بستر بین المللی در فضای کسب و کار را به کارآفرینان تحمیل میکند و اثراتش فراتر از مرزها نیز ما را دچار آسیب و محدودیتهای فراوانی برای کارآفرینی نموده است ولی از آن مهمتر تفکر حاکم بر دستگاههای داخلی متولی (که کم هم نیستند) است که با بسیاری از نیازهای ترویج کارآفرینی در تضاد است که البته با خودش کنترلها و محدودیتها و رانتها و فسادهایی هم به دنبال دارد و به جای آنکه خودشان را خدمتگذار شما برای ایجاد سهلوت و بازکردن گره از کارتان بدانند، شما را به عنوان فرصتی برای کسب درآمد خودشان میبینند.
و این تنگی فضا برای کارآفرینی و رشد آن مانعی به مراتب بزرگتر از تحریمها است. فیلترینگ سایتهای مختلف هم از جمله موانعی است بر سر راه کسب و کارهای الکترونیکی.
بسیاری از آنهایی که تشویقتان میکنند وارد شوید حتی یک موسسه کوچک را هم اداره نکرده اند( البته بدون رانت)، حتی یکبار هم با ممیز مالیاتی مواجه نشده اند، حتی یکبار هم طعم بی منطقی سیستم را نچشیده اند. امروز اگر میخواهید در سایز بزرگ کار کنید، برای ورود به عرصه کارآفرینی باید خودتان را برای خیلی از سختی ها آماده کرده باشید یا به همان سایز کوچک بسنده کنید.
خلاصه آنکه این کارزار، گاو نر میخواهد و مرد کهن. لذا عزیزان جوانتر، در مواجهه با این مشکلات نا امید نشوید. شما شاید کم خطا نباشید، دور اندیش نباشید، برخی مسایل را بلد نباشید ولی همه این عدم موفقیتها به شما بر نمیگردد. عامل بزرگتری در بیرون از خود شما و کسب و کار شما قرار دارد که هپکوها، ارجها، آزمایشها و خیلی دیگر از بزرگان صنایع و کسب و کار را دچار آسیب نموده است.
من به آن میگویم فضای کسب و کار. اتمسفر پیرامون یک کسب و کار یا همان Business Environment که بارها در موردش سخن گفته ام و از اهمیت تاثیرش نوشته ام.
این تشویق به اینکه نا امید نشوید، به هیچ عنوان تشویق به ورود نیست. صرفا دلگرمی است که فکر نکنید از بی لیاقتی شماها بوده است که موفقیت حاصل نشده است.
گرچه در بسیاری از کشورهای مترقی نیز بالای 90% استارتاپها موفق نمیشوند. بنا بر دلایلی که عمدتا مشکلات راهبری و مدیریتی کسب و کار است (نه کمبود سرمایه) و شما البته که همان مشکلات را هم دارید.
✅ @karkhone
«کوکاکولای سفید، یک نوشیدنی غیرامپریالیستی!»
|مهدی تدینی
کوکاکولا تا دهۀ ۱۹۴۰ چنان در زندگی روزمرۀ آمریکاییها جا باز کرده بود که گویی به بخشی از فرهنگ آمریکایی تبدیل شده بود. اولین لیوانِ کوکاکولا در یک داروخانۀ محقر و به منزلۀ یک نوشیدنی دارویی دقیقاً در هشتم مه ۱۸۸۶ ساخته و سر کشیده شد (۱۳۴ سال و چهار ماه پیش). روایت تاریخ کوکاکولا که خود مشتی نمونۀ خروار از تاریخ اقتصادی آمریکاست، بماند برای نوشتاری دیگر. در اینجا میخواهم بگویم چگونه میتوان کوکاکولا را از یک «نوشیدنیِ امپریالیستی» به یک نوشیدنی غیرامپریالیستی تبدیل کرد، با همان طعم، البته بدون آن رنگ امپریالیستیِ قهوهایِ سوخته!
برای اینکه بدانیم کوکاکولا چطور سفید شد، باید برویم به شوروی. گئورگی ژوکوف، یکی از نامدارترین ژنرالهای روس است. در جنگ جهانی دوم از مسکو پیروزمندانه دفاع کرد، سال بعد (۱۹۴۳) پیروزِ نبرد استالینگراد شد و دو سال بعد هم فاتح برلین بود. شب نهم مه ۱۹۴۵، وقتی آلمان در برلین تسلیم شدن بیقیدوشرط خود را اعلام میکرد، گیرندۀ یادداشت تسلیم، ژنرال ژوکوف بود. از جمله سمتهای ژوکوف رئیس ستاد کل ارتش سرخ، مارشال اتحاد شوروی و وزارت دفاع شوروی (۱۹۵۵-۱۹۵۷) بود. حال اگر بلندپایهترین نظامی اتحاد شوروی که از قضا آنقدر هم خوشاقبال بود که از همۀ آن پاکسازیهای خونبارِ استالین در دهۀ ۱۹۳۰ قسر دررفته بود، هوس میکرد کولاکولای آمریکایی بنوشد، تکلیف چه بود؟ اگر استالین به طور تصادفی او را در حال نوشیدن این نوشیدنی امپریالیستی منحوس میدید، چه میشد. آدم عاقل در اتحاد شوروی میدانست که گول نشانهای نظامی آویخته به سینهاش را نباید بخورد! اگر نشانها و مدالهایش تا روی زانویش هم بیاید، باز تا جوخۀ اعدام یک شب فاصله دارد... اما طعم کوکاکولا چه میشود؟ میارزد کسی عنوان و مقام و حتی جانش را به خاطر این نوشیدنیِ کوفتی به خطر اندازد؟
اما دوست آن است که گیرد دست دوست، در پریشانی حالی و افسردگی... نظامیها در دنیا همیشه حس اخوتی با هم دارند، حتی اگر در دو سنگر رویاروی همدیگر آتش بر سر هم بریزند. تعلق به رستهای خاص نوعی قرابت بینالمللی پدید میآورد؛ هر چه این تعلق رستگی خاصتر باشد، قرابت و همدلی بینالمللی آنها هم بیشتر است. این مسئله از جمله میان نظامیان وجود دارد. نظامیان به دلیل اینکه پیش از شهروند بودن، «سربازمسلک»اند، این منش باعث میشود با نظامیان دیگر کشورها همحسی عمیقی داشته باشند. در جنگ جهانی دوم، آیزنهاور فرمانده نیروهای آمریکایی و خود از طرفداران کوکاکولا بود. اصلاً اجازه داده بود شرکت کولاکولا در نزدیک جبهه شعبۀ نوشابهپرکنی بزند! معتقد بود کوکانوشی روحیۀ سربازان را بالا میبرد.
پس از اشغال آلمان، آیزنهاور (که حتماً میدانید بعدها رئیسجمهور آمریکا هم شد)، طعم خاص کوکاکولا را به رفیق روس خود، گئورگی ژوکوف، چشانده بود. اما آن زمان دوران اشغالگری بود و چشم استالین از این گوشۀ دنیا دور بود. ژوکوف که نمیتوانست طعم کوکا را فراموش کند، از کلارک، یکی از ژنرالهای آمریکایی خواست که از شرکت کوکاکولا بپرسد آیا میتوانند نوعی کولا با همان طعم اما به رنگ سفید (رنگ ودکا) برای او تولید کنند؟ کلارک درخواست را به گوش رئیسجمهور ترومن رساند و ترومن درخواست را به گوش کوکاکولاییها. شیمیدانهای شرکت کوکاکولا هم این خواستۀ او را اجرا کردند و همان کولاکولا را بیرنگ درست کردند و در بطریهای شفاف با تشتکی مزین به ستارهای سرخ ــ نماد کمونیسم ــ برای ژوکوف میفرستادند.
ژوکوف از دولتمردان و نظامیان خوشاقبال شوروی بود که توانست تا مرگ استالین جایگاه خود را حفظ کند. پس از مرگ استالین برای مدتی حتی در پی خلأ قدرت پدیدآمده به مهرهای اساسی تبدیل شد؛ در واقع زیادی بزرگ شده بود و باید فکری برای سرنگونیاش میشد. پس از مرگ استالین خروشچوف در کنگرۀ بیستم آن سخنرانی معروف را علیه استالین و جنایاتش انجام داد. گروهی از بزرگان حزب علیه خروشچوف موضع گرفتند و چیزی نمانده بود او قافیه را ببازد. اما وقتی او در تنگنا افتاده بود، ژوکوف به عنوان بالاترین مقام ارتش جانب او را گرفت و تهدید کرد ارتش سرخ به نفع خروشچوف مداخله خواهد کرد و همین باعث ماندگاری خروشچوف در قدرت شد. اما این دِین برای این رهبر جدید آن هم در نظامی توتالیتر اصلاً خوشایند نیست. یک بار که ژوکوف به یوگسلاوی رفته بود، پیش از آنکه به وطن بازگردد، از همۀ مناصبش عزل شد و برای همیشه از قدرت کنار رفت.
از جمله افتخارات ژوکوف، در کنار افتخارات نظامی، این شد که فهمید چگونه میتوان یک نوشیدنی امپریالیستیـکاپیتالیستی را غیرامپریالیستی کرد!
✅ @karkhone
|مهدی تدینی
کوکاکولا تا دهۀ ۱۹۴۰ چنان در زندگی روزمرۀ آمریکاییها جا باز کرده بود که گویی به بخشی از فرهنگ آمریکایی تبدیل شده بود. اولین لیوانِ کوکاکولا در یک داروخانۀ محقر و به منزلۀ یک نوشیدنی دارویی دقیقاً در هشتم مه ۱۸۸۶ ساخته و سر کشیده شد (۱۳۴ سال و چهار ماه پیش). روایت تاریخ کوکاکولا که خود مشتی نمونۀ خروار از تاریخ اقتصادی آمریکاست، بماند برای نوشتاری دیگر. در اینجا میخواهم بگویم چگونه میتوان کوکاکولا را از یک «نوشیدنیِ امپریالیستی» به یک نوشیدنی غیرامپریالیستی تبدیل کرد، با همان طعم، البته بدون آن رنگ امپریالیستیِ قهوهایِ سوخته!
برای اینکه بدانیم کوکاکولا چطور سفید شد، باید برویم به شوروی. گئورگی ژوکوف، یکی از نامدارترین ژنرالهای روس است. در جنگ جهانی دوم از مسکو پیروزمندانه دفاع کرد، سال بعد (۱۹۴۳) پیروزِ نبرد استالینگراد شد و دو سال بعد هم فاتح برلین بود. شب نهم مه ۱۹۴۵، وقتی آلمان در برلین تسلیم شدن بیقیدوشرط خود را اعلام میکرد، گیرندۀ یادداشت تسلیم، ژنرال ژوکوف بود. از جمله سمتهای ژوکوف رئیس ستاد کل ارتش سرخ، مارشال اتحاد شوروی و وزارت دفاع شوروی (۱۹۵۵-۱۹۵۷) بود. حال اگر بلندپایهترین نظامی اتحاد شوروی که از قضا آنقدر هم خوشاقبال بود که از همۀ آن پاکسازیهای خونبارِ استالین در دهۀ ۱۹۳۰ قسر دررفته بود، هوس میکرد کولاکولای آمریکایی بنوشد، تکلیف چه بود؟ اگر استالین به طور تصادفی او را در حال نوشیدن این نوشیدنی امپریالیستی منحوس میدید، چه میشد. آدم عاقل در اتحاد شوروی میدانست که گول نشانهای نظامی آویخته به سینهاش را نباید بخورد! اگر نشانها و مدالهایش تا روی زانویش هم بیاید، باز تا جوخۀ اعدام یک شب فاصله دارد... اما طعم کوکاکولا چه میشود؟ میارزد کسی عنوان و مقام و حتی جانش را به خاطر این نوشیدنیِ کوفتی به خطر اندازد؟
اما دوست آن است که گیرد دست دوست، در پریشانی حالی و افسردگی... نظامیها در دنیا همیشه حس اخوتی با هم دارند، حتی اگر در دو سنگر رویاروی همدیگر آتش بر سر هم بریزند. تعلق به رستهای خاص نوعی قرابت بینالمللی پدید میآورد؛ هر چه این تعلق رستگی خاصتر باشد، قرابت و همدلی بینالمللی آنها هم بیشتر است. این مسئله از جمله میان نظامیان وجود دارد. نظامیان به دلیل اینکه پیش از شهروند بودن، «سربازمسلک»اند، این منش باعث میشود با نظامیان دیگر کشورها همحسی عمیقی داشته باشند. در جنگ جهانی دوم، آیزنهاور فرمانده نیروهای آمریکایی و خود از طرفداران کوکاکولا بود. اصلاً اجازه داده بود شرکت کولاکولا در نزدیک جبهه شعبۀ نوشابهپرکنی بزند! معتقد بود کوکانوشی روحیۀ سربازان را بالا میبرد.
پس از اشغال آلمان، آیزنهاور (که حتماً میدانید بعدها رئیسجمهور آمریکا هم شد)، طعم خاص کوکاکولا را به رفیق روس خود، گئورگی ژوکوف، چشانده بود. اما آن زمان دوران اشغالگری بود و چشم استالین از این گوشۀ دنیا دور بود. ژوکوف که نمیتوانست طعم کوکا را فراموش کند، از کلارک، یکی از ژنرالهای آمریکایی خواست که از شرکت کوکاکولا بپرسد آیا میتوانند نوعی کولا با همان طعم اما به رنگ سفید (رنگ ودکا) برای او تولید کنند؟ کلارک درخواست را به گوش رئیسجمهور ترومن رساند و ترومن درخواست را به گوش کوکاکولاییها. شیمیدانهای شرکت کوکاکولا هم این خواستۀ او را اجرا کردند و همان کولاکولا را بیرنگ درست کردند و در بطریهای شفاف با تشتکی مزین به ستارهای سرخ ــ نماد کمونیسم ــ برای ژوکوف میفرستادند.
ژوکوف از دولتمردان و نظامیان خوشاقبال شوروی بود که توانست تا مرگ استالین جایگاه خود را حفظ کند. پس از مرگ استالین برای مدتی حتی در پی خلأ قدرت پدیدآمده به مهرهای اساسی تبدیل شد؛ در واقع زیادی بزرگ شده بود و باید فکری برای سرنگونیاش میشد. پس از مرگ استالین خروشچوف در کنگرۀ بیستم آن سخنرانی معروف را علیه استالین و جنایاتش انجام داد. گروهی از بزرگان حزب علیه خروشچوف موضع گرفتند و چیزی نمانده بود او قافیه را ببازد. اما وقتی او در تنگنا افتاده بود، ژوکوف به عنوان بالاترین مقام ارتش جانب او را گرفت و تهدید کرد ارتش سرخ به نفع خروشچوف مداخله خواهد کرد و همین باعث ماندگاری خروشچوف در قدرت شد. اما این دِین برای این رهبر جدید آن هم در نظامی توتالیتر اصلاً خوشایند نیست. یک بار که ژوکوف به یوگسلاوی رفته بود، پیش از آنکه به وطن بازگردد، از همۀ مناصبش عزل شد و برای همیشه از قدرت کنار رفت.
از جمله افتخارات ژوکوف، در کنار افتخارات نظامی، این شد که فهمید چگونه میتوان یک نوشیدنی امپریالیستیـکاپیتالیستی را غیرامپریالیستی کرد!
✅ @karkhone
بعد از سه اپراتور چینی حالا این
لیست سهام شرکتهای چینی که معاملات انها در بورس بدستور ترامپ ممنوع خواهد شد.
✅ @karkhone
لیست سهام شرکتهای چینی که معاملات انها در بورس بدستور ترامپ ممنوع خواهد شد.
✅ @karkhone
"جنگ" های آینده؟
| امیرحسین خالقی
این طرح بلندپروازانه چین (سبز) است، بناست تا ۲۰۵۰ تکمیل شود، ۴ تا ۸ تریلیون دلار هزینه دارد و ۶۵ کشور را درگیر می کند.
می دانیم قدرت فقط از لوله تفنگ بیرون نمی آید، بلکه کشتی بازرگان و کارخانه صنعتگر و استارتاپ کارآفرین جوان هم از عوامل قدرت یک کشورند و چه بسا اهمیت شان از توپ و تفنگ کمتر نباشد. چین بنا دارد با اقتصاد کارستان کند.
اما هند احساس خطر می کند، شبه قاره دارد محاصره می شود و اقتدارش در اقیانوس هند رو به افول است، خودش جزء نقشه است (کریدور اقتصادی بنگلادش و چین و هند و میانمار)، ولی نگرانی وجود دارد: کریدور دیگر چین و پاکستان از وسط منطقه پرخطر و مورد مناقشه جامو و کشمیر می گذرد.
چینی ها نوع جدیدی از استعمار را در گوادر پاکستان و هامبانتوتا سریلانکا نشان داده اند و هندی ها نگران اند: شاید اول بازرگانان بیایند و بعد چکمه پوش ها! آن قدرت افسانه ای آن سوی آتلانتیک در رقابت با چین یحتمل روی همکاری با هند خیلی حساب خواهد کرد و زیاد از هند خواهیم شنید: چه جو سرکار باشد، چه دونالد! والله اعلم.
✅ @karkhone
| امیرحسین خالقی
این طرح بلندپروازانه چین (سبز) است، بناست تا ۲۰۵۰ تکمیل شود، ۴ تا ۸ تریلیون دلار هزینه دارد و ۶۵ کشور را درگیر می کند.
می دانیم قدرت فقط از لوله تفنگ بیرون نمی آید، بلکه کشتی بازرگان و کارخانه صنعتگر و استارتاپ کارآفرین جوان هم از عوامل قدرت یک کشورند و چه بسا اهمیت شان از توپ و تفنگ کمتر نباشد. چین بنا دارد با اقتصاد کارستان کند.
اما هند احساس خطر می کند، شبه قاره دارد محاصره می شود و اقتدارش در اقیانوس هند رو به افول است، خودش جزء نقشه است (کریدور اقتصادی بنگلادش و چین و هند و میانمار)، ولی نگرانی وجود دارد: کریدور دیگر چین و پاکستان از وسط منطقه پرخطر و مورد مناقشه جامو و کشمیر می گذرد.
چینی ها نوع جدیدی از استعمار را در گوادر پاکستان و هامبانتوتا سریلانکا نشان داده اند و هندی ها نگران اند: شاید اول بازرگانان بیایند و بعد چکمه پوش ها! آن قدرت افسانه ای آن سوی آتلانتیک در رقابت با چین یحتمل روی همکاری با هند خیلی حساب خواهد کرد و زیاد از هند خواهیم شنید: چه جو سرکار باشد، چه دونالد! والله اعلم.
✅ @karkhone
شرکت های کوچک و متوسط چگونه بازارهای هدف برای صادرات را شناسایی میکنند؟
| هادی نیلی احمدآبادی
- داستان صادرات، مثل داستان فیل مولانا می ماند هرکدام از ما صنعت یا تجارتی داریم و هر کدام از زاویه ایی به آن نگاه می کنیم. یک شخص با یک روش صادراتی در کشوری موفق بوده و دیگری با روش دیگر. بنابراین نمی توان نسخه واحد داشت، صادرات در اصول یکسان است ولی در اجرا هر مجموعه ای باید نسخه خودش را پیدا کند.
- یک شرکت کوچک و متوسط باید یکسری افق ها را ببیند، در ابتدا باید خودش را ارزیابی کند که چقدر برای صادرات آماده هستم؟ ببیند من چقدر می توانم ریسک کنم؟ چگونه می توانم در بازار حضور پیدا کنم؟
باید خودش را ارزیابی کند و به این نتیجه برسد که چگونه وارد بازار هدف صادراتی شوم:
صادرات مستقیم
صادرات غیر مستقیم:
از طریق واسطه های صادراتی
شرکتهای مدیریت صادرات
شرکتهای بازرگانی صادراتی
کنسرسیوم های صادراتی
و...
بعد از اینکه ارزیابی کردیم اگر فرض کنیم آماده ایم چه بکنیم؟
- انتخاب بازار هدف باید با آگاهی کامل از صنعت خود و مطالعات بازارهای هدف باشد، بازار ما ممکن است بازار ۲۰۰ میلیونی پاکستان در همسایگی ایران نباشد ولی نیجریه بازار هدفمان باشد. انتخاب بازار هدف سوال بسیار مهمی است که باید روی آن مطالعه شود و به صرف اینکه ما ۱۵ کشور همسایه داریم و قطعا امتیازاتشان خیلی بالا است نباشد؛ بنابراین باید دقت کرد که ممکن است فرصت های صادراتی در جاهای دیگری باشد.
- امروزه شرکت های تحقیقات بازار بزرگ دنیا گزارش هایشان راجع به صنایع مختلف در مناطق مختلف دنیا را می فروشند و شما می توانید استفاده کنید با هزینه های بیشتر هم می توانید به شکل مطالعات میدانی از تیم هایی که در بازار های هدف مطالعات میدانی انجام میدهند استفاده کنید. یک سری منابع و ابزارهایی هم موجود است، مانند سایت اتاق بازرگانی تهران، در آنجا مشخص شده که در سال ۹۶ به کدام کشورها چه چیزهایی صادر شده و ریز صادرات کالاها را شما می توانید مشاهده کنید. می توانید در سایتITC سازمان تجارت جهانی بخش ابزارهای تحلیل را ببینید و مقایسه کنید که کجای کار هستید...از Trade Map و Market Access Map وسایر ابزارها جهت تحلیل بازارهای هدف استفاده کنید.
-شما یک شرکت کوچک و متوسط هستید و اصلاً توان ندارید که سفر تحقیقات بازار میدانی انجام دهید پس دیجیتال مارکتینگ و استفاده از ابزار های مطالعه بازار کتابخانه ای در واقع یک بستری است که در اختیار شماست و شما می توانید بازار های هدف خودتان را مورد شناسایی قرار دهید. ولی آیا کافی است خیر؟
- حضور در بازارهای هدف به هر جهت لازم و تکمیل کننده مطالعات کتابخانهای است، باید بازار هدفتان را ببینید، لمس کنید، هم می تواند با داده ها باشد و هم می تواند با حضور فیزیکی باشد. الزاماً همه با یک نسخه نباید در این مسیر روند، هر کس می تواند نسخه خودش را در کار صادراتیش پیداکند. یک شرکت کوچک و متوسط نمی تواند هدف بگذارد که من می خواهم تا انتهای سال یک دفتری را در عمان باز کنم چراکه کلی هزینه می برد. من دیدگاهم در واقع این است که شما اول از آن بازار پول در بیاورید بعد در بازار حضور فیزیکی داشته باشید، از عراق ۱۰۰ هزار دلار، ۲۰۰ هزار دلار، یک میلیون دلار در بیاورید و سپس واردش شوید و بازارتان را عمق دهید.
- صادرات خدمات یکی از بهترین صادرات هاست؛ در حوزه نرم افزار در حوزه مهندسی، مشاوره، طراحی و خیلی فرصتهای صادراتی خوبی نهفته است.
✅ @karkhone
| هادی نیلی احمدآبادی
- داستان صادرات، مثل داستان فیل مولانا می ماند هرکدام از ما صنعت یا تجارتی داریم و هر کدام از زاویه ایی به آن نگاه می کنیم. یک شخص با یک روش صادراتی در کشوری موفق بوده و دیگری با روش دیگر. بنابراین نمی توان نسخه واحد داشت، صادرات در اصول یکسان است ولی در اجرا هر مجموعه ای باید نسخه خودش را پیدا کند.
- یک شرکت کوچک و متوسط باید یکسری افق ها را ببیند، در ابتدا باید خودش را ارزیابی کند که چقدر برای صادرات آماده هستم؟ ببیند من چقدر می توانم ریسک کنم؟ چگونه می توانم در بازار حضور پیدا کنم؟
باید خودش را ارزیابی کند و به این نتیجه برسد که چگونه وارد بازار هدف صادراتی شوم:
صادرات مستقیم
صادرات غیر مستقیم:
از طریق واسطه های صادراتی
شرکتهای مدیریت صادرات
شرکتهای بازرگانی صادراتی
کنسرسیوم های صادراتی
و...
بعد از اینکه ارزیابی کردیم اگر فرض کنیم آماده ایم چه بکنیم؟
- انتخاب بازار هدف باید با آگاهی کامل از صنعت خود و مطالعات بازارهای هدف باشد، بازار ما ممکن است بازار ۲۰۰ میلیونی پاکستان در همسایگی ایران نباشد ولی نیجریه بازار هدفمان باشد. انتخاب بازار هدف سوال بسیار مهمی است که باید روی آن مطالعه شود و به صرف اینکه ما ۱۵ کشور همسایه داریم و قطعا امتیازاتشان خیلی بالا است نباشد؛ بنابراین باید دقت کرد که ممکن است فرصت های صادراتی در جاهای دیگری باشد.
- امروزه شرکت های تحقیقات بازار بزرگ دنیا گزارش هایشان راجع به صنایع مختلف در مناطق مختلف دنیا را می فروشند و شما می توانید استفاده کنید با هزینه های بیشتر هم می توانید به شکل مطالعات میدانی از تیم هایی که در بازار های هدف مطالعات میدانی انجام میدهند استفاده کنید. یک سری منابع و ابزارهایی هم موجود است، مانند سایت اتاق بازرگانی تهران، در آنجا مشخص شده که در سال ۹۶ به کدام کشورها چه چیزهایی صادر شده و ریز صادرات کالاها را شما می توانید مشاهده کنید. می توانید در سایتITC سازمان تجارت جهانی بخش ابزارهای تحلیل را ببینید و مقایسه کنید که کجای کار هستید...از Trade Map و Market Access Map وسایر ابزارها جهت تحلیل بازارهای هدف استفاده کنید.
-شما یک شرکت کوچک و متوسط هستید و اصلاً توان ندارید که سفر تحقیقات بازار میدانی انجام دهید پس دیجیتال مارکتینگ و استفاده از ابزار های مطالعه بازار کتابخانه ای در واقع یک بستری است که در اختیار شماست و شما می توانید بازار های هدف خودتان را مورد شناسایی قرار دهید. ولی آیا کافی است خیر؟
- حضور در بازارهای هدف به هر جهت لازم و تکمیل کننده مطالعات کتابخانهای است، باید بازار هدفتان را ببینید، لمس کنید، هم می تواند با داده ها باشد و هم می تواند با حضور فیزیکی باشد. الزاماً همه با یک نسخه نباید در این مسیر روند، هر کس می تواند نسخه خودش را در کار صادراتیش پیداکند. یک شرکت کوچک و متوسط نمی تواند هدف بگذارد که من می خواهم تا انتهای سال یک دفتری را در عمان باز کنم چراکه کلی هزینه می برد. من دیدگاهم در واقع این است که شما اول از آن بازار پول در بیاورید بعد در بازار حضور فیزیکی داشته باشید، از عراق ۱۰۰ هزار دلار، ۲۰۰ هزار دلار، یک میلیون دلار در بیاورید و سپس واردش شوید و بازارتان را عمق دهید.
- صادرات خدمات یکی از بهترین صادرات هاست؛ در حوزه نرم افزار در حوزه مهندسی، مشاوره، طراحی و خیلی فرصتهای صادراتی خوبی نهفته است.
✅ @karkhone
بیانیه مشترک سازمانهای اطلاعاتی آمریکا: منشأ حملات سایبری اخیر، روسیه است.
سازمانهای اطلاعاتی آمریکا در بیانیه مشترکی اعلام کردند حمله گسترده سایبری به ایالات متحده، تلاشی برای جمعآوری اطلاعات بوده و ادامه داشته و واکنشی مطابق با آن از سوی ما داده خواهد شد.
عامل تهدید مداوم با منشأ روسیه، مسئول اغلب یا کل خطرات سایبری است که اخیرا علیه شبکههای دولتی و غیردولتی بهوجود آمده است.
گفتنی است ترامپ تلاش کرده بود تا منشا این حملات را به چین نسبت دهد.
منبع
(بازخوانی این خبر نیز توصیه میشود.)
✅ @karkhone
سازمانهای اطلاعاتی آمریکا در بیانیه مشترکی اعلام کردند حمله گسترده سایبری به ایالات متحده، تلاشی برای جمعآوری اطلاعات بوده و ادامه داشته و واکنشی مطابق با آن از سوی ما داده خواهد شد.
عامل تهدید مداوم با منشأ روسیه، مسئول اغلب یا کل خطرات سایبری است که اخیرا علیه شبکههای دولتی و غیردولتی بهوجود آمده است.
گفتنی است ترامپ تلاش کرده بود تا منشا این حملات را به چین نسبت دهد.
منبع
(بازخوانی این خبر نیز توصیه میشود.)
✅ @karkhone
تفاهمنامه کارخانه و استارتاپ (2/1)
|برزین جعفرتاش
اندرویی و چانگ در مقاله "بازگرداندن تولید به توسعه" به غفلت از "تولید" در ادبیات اقتصادی و همچنین سیاستگذاری اقتصادی کشورها اشاره میکنند. برخلاف مکاتب کلاسیک اقتصاد که همواره تحول شیوه تولید محور توسعه بود (از تقسیم کار آدام اسمیت گرفته تا سیستم تولید کارخانه مارکس)، عموم مکاتب اقتصادی مدرن "مبادله بازاری" را محور تحلیلهایشان قرار دادند.
این غفلت از سال 2000 و با ظهور پدیده فنآوری اطلاعات و رشته نوآوری تشدید شد و هنوز کشورهای در حال توسعه هستند که تصور میکنند بدون صنعتی شدن، میتوانند اقتصاد خدمات_محور دانش_بنیان داشته باشند.
در گفتگویی که در مورد "انقلاب دیجیتال" و توسعه اقتصادی کشور داشتم، درباره این انحراف که منجر به غفلت از بخش تولیدی اقتصاد شده است توضیحاتی دادم.
از آنجا که در بین ۴۴ شرکت پیشرو جهان در زمینه تولید صنعتی روباتیک و دیجیتالی، نام شرکتهایی از خاورمیانه نظیر پتکیم و فورد اوتوسان ترکیه، یونیلور امارات متحده عربی و آرامکو عربستان سعودی به چشم میخورد، دسترسی به سطوح بالای تولید که با استانداردهای انقلاب صنعتی چهارم همسو باشد، دور از دسترس نیست.
نباید در پیوستن به موج چهارم انقلاب صنعتی، اهمیت تولید کارخانهای را نادیده گرفت. جعفرتاش افزود: «انقلاب فناوری که از سال ۲۰۰۰ شروع شد، ترند مهمی است که امروزه در حوزه سیاستگذاری صنعتی مورد تاکید بسیاری از کشورها است و بسیاری از سیاستگذاران صنعتی کشورهای در حال توسعه و حتی کشورهای توسعهیافته را گمراه کرد. این روند البته ریشه در اتفاقات ابتدای دهه ۹۰ و ظهور یکباره شرکتهای حوزه فناوری اطلاعات و رشد چشمگیر سهام آنها دارد. این اتفاقات مجموعا وضعیتی را به وجود آورد که به ظاهر زمینه عبور از جهان صنعتی و ورود به عصر اقتصاد دانشی و خدماتمحور را فراهم کرد. از منظر سیاستگذاری صنعتی نیز این تحول هم منشا فواید مثبت بوده و هم مضراتی را در پی دارد. جنبه مثبت این موضوع به تکنولوژیهایی نظیر یادگیری ماشینی، هوش مصنوعی، روباتیک و فناوریاطلاعات مربوط است که باعث تحول در ساختار تولید و افزایش بهرهوری شد و حجم اقتصاد را طی سالیان اخیر به شدت افزایش داد و بر اقتصادهای ملی هم اثرگذار بود.»
وی معتقد است: «جنبه منفی موضوع اما به کاهش اهمیت تولید صنعتی در نقشه نظر سیاستگذار، بهخصوص در کشورهای در حال توسعه برمیگردد. اغلب دیده میشود در کشورهایی مانند کشور خودمان که زیرساخت صنعتی و ظرفیت تولید مناسب ندارند، تمایل به سمت توسعه جهتگیری به سمت انقلاب دیجیتالی از طریق ایجاد اقتصاد پساصنعتی خدماتمحور و دانشبنیان وجود دارد، هرچند بدون صنعتی شدن، توفیق در بخش خدماتی و دانشبنیان بعید به نظر میرسد.»
جعفرتاش در نقد این شیوه از سیاستگذاری عنوان کرد: «حرف کسانی که پیرو این سبک از سیاستگذاری صنعتی هستند، این است که خدمات نیازی به زیرساختهای کلان اعم از جاده و ریل و کارخانه ندارد. همین که تعدادی جوان در فضایی اشتراکی، کسبوکاری راهاندازی کنند و اصطلاحا از طریق کد زدن، به ثروتهای کلان برسند، کافی است. اما این قبیل کشورها در سیاستگذاری خود به یک نکته خاص توجه نمیکنند.
/ دنیای اقتصاد
✅ @karkhone
|برزین جعفرتاش
اندرویی و چانگ در مقاله "بازگرداندن تولید به توسعه" به غفلت از "تولید" در ادبیات اقتصادی و همچنین سیاستگذاری اقتصادی کشورها اشاره میکنند. برخلاف مکاتب کلاسیک اقتصاد که همواره تحول شیوه تولید محور توسعه بود (از تقسیم کار آدام اسمیت گرفته تا سیستم تولید کارخانه مارکس)، عموم مکاتب اقتصادی مدرن "مبادله بازاری" را محور تحلیلهایشان قرار دادند.
این غفلت از سال 2000 و با ظهور پدیده فنآوری اطلاعات و رشته نوآوری تشدید شد و هنوز کشورهای در حال توسعه هستند که تصور میکنند بدون صنعتی شدن، میتوانند اقتصاد خدمات_محور دانش_بنیان داشته باشند.
در گفتگویی که در مورد "انقلاب دیجیتال" و توسعه اقتصادی کشور داشتم، درباره این انحراف که منجر به غفلت از بخش تولیدی اقتصاد شده است توضیحاتی دادم.
از آنجا که در بین ۴۴ شرکت پیشرو جهان در زمینه تولید صنعتی روباتیک و دیجیتالی، نام شرکتهایی از خاورمیانه نظیر پتکیم و فورد اوتوسان ترکیه، یونیلور امارات متحده عربی و آرامکو عربستان سعودی به چشم میخورد، دسترسی به سطوح بالای تولید که با استانداردهای انقلاب صنعتی چهارم همسو باشد، دور از دسترس نیست.
نباید در پیوستن به موج چهارم انقلاب صنعتی، اهمیت تولید کارخانهای را نادیده گرفت. جعفرتاش افزود: «انقلاب فناوری که از سال ۲۰۰۰ شروع شد، ترند مهمی است که امروزه در حوزه سیاستگذاری صنعتی مورد تاکید بسیاری از کشورها است و بسیاری از سیاستگذاران صنعتی کشورهای در حال توسعه و حتی کشورهای توسعهیافته را گمراه کرد. این روند البته ریشه در اتفاقات ابتدای دهه ۹۰ و ظهور یکباره شرکتهای حوزه فناوری اطلاعات و رشد چشمگیر سهام آنها دارد. این اتفاقات مجموعا وضعیتی را به وجود آورد که به ظاهر زمینه عبور از جهان صنعتی و ورود به عصر اقتصاد دانشی و خدماتمحور را فراهم کرد. از منظر سیاستگذاری صنعتی نیز این تحول هم منشا فواید مثبت بوده و هم مضراتی را در پی دارد. جنبه مثبت این موضوع به تکنولوژیهایی نظیر یادگیری ماشینی، هوش مصنوعی، روباتیک و فناوریاطلاعات مربوط است که باعث تحول در ساختار تولید و افزایش بهرهوری شد و حجم اقتصاد را طی سالیان اخیر به شدت افزایش داد و بر اقتصادهای ملی هم اثرگذار بود.»
وی معتقد است: «جنبه منفی موضوع اما به کاهش اهمیت تولید صنعتی در نقشه نظر سیاستگذار، بهخصوص در کشورهای در حال توسعه برمیگردد. اغلب دیده میشود در کشورهایی مانند کشور خودمان که زیرساخت صنعتی و ظرفیت تولید مناسب ندارند، تمایل به سمت توسعه جهتگیری به سمت انقلاب دیجیتالی از طریق ایجاد اقتصاد پساصنعتی خدماتمحور و دانشبنیان وجود دارد، هرچند بدون صنعتی شدن، توفیق در بخش خدماتی و دانشبنیان بعید به نظر میرسد.»
جعفرتاش در نقد این شیوه از سیاستگذاری عنوان کرد: «حرف کسانی که پیرو این سبک از سیاستگذاری صنعتی هستند، این است که خدمات نیازی به زیرساختهای کلان اعم از جاده و ریل و کارخانه ندارد. همین که تعدادی جوان در فضایی اشتراکی، کسبوکاری راهاندازی کنند و اصطلاحا از طریق کد زدن، به ثروتهای کلان برسند، کافی است. اما این قبیل کشورها در سیاستگذاری خود به یک نکته خاص توجه نمیکنند.
/ دنیای اقتصاد
✅ @karkhone
چرا بعضی جوامع نوآورتر هستند؟
این مقاله با مطالعه دادههای 192 کشور در دروه زمانی 2001 تا 2008 به بررسی تفاوت تراکم سازمانهای تاسیسی، سرمایهگذاری ملی در تحقیق و توسعه، انتقال تکنولوژی به شرکتهای جدید، کیفیت علم، آموزش ریاضیات و مهندسی، دسترسی به سرمایهگذاری ریسک پذیر، و سیاستها و حمایت دولتی از کارآفرینی میپرازد، ولی برخلاف تئوری های موجود، شواهد تجربی چندانی برای تاثیر آنها بر افزایش نوآوری مشاهده نمیکند.
در مقابل، قویترین فاکتور برای پیش بینی فعالیتهای نوآورانه، کارآفرینی و نرخ تاسیس سازمانی بالاتر در واقع هنجارهای اجتماعی هستند. این مقاله مشاهده میکند که جوامع برابرتر و آنهایی که ارزش بیشتری به عملکرد بهتر میگذارند و به آن پاداش میدهند دارای نرخ تاسیس سازمانی بالاتری بودند.
لینک به مقاله
✅ @karkhone
این مقاله با مطالعه دادههای 192 کشور در دروه زمانی 2001 تا 2008 به بررسی تفاوت تراکم سازمانهای تاسیسی، سرمایهگذاری ملی در تحقیق و توسعه، انتقال تکنولوژی به شرکتهای جدید، کیفیت علم، آموزش ریاضیات و مهندسی، دسترسی به سرمایهگذاری ریسک پذیر، و سیاستها و حمایت دولتی از کارآفرینی میپرازد، ولی برخلاف تئوری های موجود، شواهد تجربی چندانی برای تاثیر آنها بر افزایش نوآوری مشاهده نمیکند.
در مقابل، قویترین فاکتور برای پیش بینی فعالیتهای نوآورانه، کارآفرینی و نرخ تاسیس سازمانی بالاتر در واقع هنجارهای اجتماعی هستند. این مقاله مشاهده میکند که جوامع برابرتر و آنهایی که ارزش بیشتری به عملکرد بهتر میگذارند و به آن پاداش میدهند دارای نرخ تاسیس سازمانی بالاتری بودند.
لینک به مقاله
✅ @karkhone
Ssrn
Why are Some Societies more Entrepreneurial than Others? Evidence from 192 Countries over 2001-2018 by Valentina Assenova :: SSRN
Why do societies vary in their rates of entrepreneurship and organizational founding? Drawing on the largest available longitudinal sample comprising 192 countr
هِدشات اختلافات
آغاز نشست سران شورای همکاری خلیجفارس در تالار آیینه شهر العلا عربستان شور یک تفاهم رو با خودش به همراه داشت. بعد از قریب به سه سال حالا کشور های شورای همکاری به قطر روی خوش نشان دادند.
این تفاهم اما نکات بسیار جالبی داشت که در هجوم تولیدمحتوای رسانهها علیه مخاطبین به مانند همیشه از چشم اونها باز موند که در ادامه به بخشی از این موارد اشاره خواهیم کرد.
1. تفاهم صورت گرفته یک بیانیه مشترک بود و نه یک توافق که به امضای سران این کشور ها رسید.
2. نشست سران ۶ کشور عضو شورای همکاری خلیجفارس علی رغم تبلیغات گسترده رسانه ای پیرامون سازش و مصالحه میان اعضای این شورا همچنان با غیبت هیثم بن طارق، حمد بن عیسی و محمد بن زاید، رهبران ارشد ۳ کشور عمان، بحرین و امارات در این اجلاس همراه بود.
حاضرین شامل:
نواف الاحمد، امیر کویت
تمیم بن حمد، امیر قطر
محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی
محمد بن راشد آل مکتوم، نایب رئیس امارات متحده عربی
سلمان بن حمد، ولیعهد بحرین
فهد بن محمود آل سعید، معاون نخست وزیر سلطنت عمان
ملک سلمان پادشاه عربستان چهارمین رهبر غایب در چهل و یکمین نشست افتتاحیه سران شورای همکاری خلیجفارس
3. همزمان با امضای بیانیه العلا توسط سران کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، پس از ساعاتی فعالیت کارزارهای رسانه ای دولت های محاصره کننده قطر و شبکه الجزیره قطر بر علیه یکدیگر متوقف شد و خط تبلیغاتی جدیدی با هدف بهبود روابط طرفین شکل گرفت.
4. علی العمادی وزیر اقتصاد قطر در نخستین پرواز مستقیم با عبور از فراز آسمان عربستان سعودی عازم مصر شد تا در مراسم افتتاحیه هتل سن رژی که با سرمایه گذاری شرکت قطری الدیار در ساحل قاهره بنا شده، شرکت نماید.
بنابراین به نظر می رسد مصر نیز تلویحا به قطع روابط با قطر پایان بخشیده است.
5. سخنان دکتر «نایف فلاح الحجرف» دبیر کل کویتی شورای همکاری خلیج فارس و اهم توافقات
(6. این ویدیو و سایر ویدیو های مشابه که این مدت حتما دیدید نشان از این داره که تعامل دوباره با چند کشور عربی برای کشوری چون قطر نیز به یقین ثمراتی در پی خواهد داشت.)
/ با تشکر از دوستان در رسانه بن بست خاورمیانه بابت مستندات
✅ @karkhone
آغاز نشست سران شورای همکاری خلیجفارس در تالار آیینه شهر العلا عربستان شور یک تفاهم رو با خودش به همراه داشت. بعد از قریب به سه سال حالا کشور های شورای همکاری به قطر روی خوش نشان دادند.
این تفاهم اما نکات بسیار جالبی داشت که در هجوم تولیدمحتوای رسانهها علیه مخاطبین به مانند همیشه از چشم اونها باز موند که در ادامه به بخشی از این موارد اشاره خواهیم کرد.
1. تفاهم صورت گرفته یک بیانیه مشترک بود و نه یک توافق که به امضای سران این کشور ها رسید.
2. نشست سران ۶ کشور عضو شورای همکاری خلیجفارس علی رغم تبلیغات گسترده رسانه ای پیرامون سازش و مصالحه میان اعضای این شورا همچنان با غیبت هیثم بن طارق، حمد بن عیسی و محمد بن زاید، رهبران ارشد ۳ کشور عمان، بحرین و امارات در این اجلاس همراه بود.
حاضرین شامل:
نواف الاحمد، امیر کویت
تمیم بن حمد، امیر قطر
محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی
محمد بن راشد آل مکتوم، نایب رئیس امارات متحده عربی
سلمان بن حمد، ولیعهد بحرین
فهد بن محمود آل سعید، معاون نخست وزیر سلطنت عمان
ملک سلمان پادشاه عربستان چهارمین رهبر غایب در چهل و یکمین نشست افتتاحیه سران شورای همکاری خلیجفارس
3. همزمان با امضای بیانیه العلا توسط سران کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، پس از ساعاتی فعالیت کارزارهای رسانه ای دولت های محاصره کننده قطر و شبکه الجزیره قطر بر علیه یکدیگر متوقف شد و خط تبلیغاتی جدیدی با هدف بهبود روابط طرفین شکل گرفت.
4. علی العمادی وزیر اقتصاد قطر در نخستین پرواز مستقیم با عبور از فراز آسمان عربستان سعودی عازم مصر شد تا در مراسم افتتاحیه هتل سن رژی که با سرمایه گذاری شرکت قطری الدیار در ساحل قاهره بنا شده، شرکت نماید.
بنابراین به نظر می رسد مصر نیز تلویحا به قطع روابط با قطر پایان بخشیده است.
5. سخنان دکتر «نایف فلاح الحجرف» دبیر کل کویتی شورای همکاری خلیج فارس و اهم توافقات
(6. این ویدیو و سایر ویدیو های مشابه که این مدت حتما دیدید نشان از این داره که تعامل دوباره با چند کشور عربی برای کشوری چون قطر نیز به یقین ثمراتی در پی خواهد داشت.)
/ با تشکر از دوستان در رسانه بن بست خاورمیانه بابت مستندات
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
برخی شرکت ها و افرادی که در حال ترک سیلیکون ولی و دیگر نقاط به سمت تگزاس هستند
رژیمهای مالیاتی سنگین و سیاستهای مقامات ایالت کالیفرنیا در دوران پاندمی، دورکاری بخش عمده کارکنان شرکت ها برای همیشه، سطح بالای هزینه املاک در کنار بالاتر بودن نرخ مالیات بر درآمد اشخاص در این منطقه از سایر نقاط آمریکا، از دلایل ترغیب کارآفرینان برای ترک سیلیکونولی بوده است.
✅ @karkhone
رژیمهای مالیاتی سنگین و سیاستهای مقامات ایالت کالیفرنیا در دوران پاندمی، دورکاری بخش عمده کارکنان شرکت ها برای همیشه، سطح بالای هزینه املاک در کنار بالاتر بودن نرخ مالیات بر درآمد اشخاص در این منطقه از سایر نقاط آمریکا، از دلایل ترغیب کارآفرینان برای ترک سیلیکونولی بوده است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
تفاهمنامه کارخانه و استارتاپ (2/1) |برزین جعفرتاش اندرویی و چانگ در مقاله "بازگرداندن تولید به توسعه" به غفلت از "تولید" در ادبیات اقتصادی و همچنین سیاستگذاری اقتصادی کشورها اشاره میکنند. برخلاف مکاتب کلاسیک اقتصاد که همواره تحول شیوه تولید محور توسعه…
تفاهمنامه کارخانه و استارتاپ (2/2)
|برزین جعفرتاش
اندرویی و چانگ در مقاله "بازگرداندن تولید به توسعه" به غفلت از "تولید" در ادبیات اقتصادی و همچنین سیاستگذاری اقتصادی کشورها اشاره میکنند. برخلاف مکاتب کلاسیک اقتصاد که همواره تحول شیوه تولید محور توسعه بود (از تقسیم کار آدام اسمیت گرفته تا سیستم تولید کارخانه مارکس)، عموم مکاتب اقتصادی مدرن "مبادله بازاری" را محور تحلیلهایشان قرار دادند.
این غفلت از سال 2000 و با ظهور پدیده فنآوری اطلاعات و رشته نوآوری تشدید شد و هنوز کشورهای در حال توسعه هستند که تصور میکنند بدون صنعتی شدن، میتوانند اقتصاد خدمات_محور دانش_بنیان داشته باشند.
در گفتگویی که در مورد "انقلاب دیجیتال" و توسعه اقتصادی کشور داشتم، درباره این انحراف که منجر به غفلت از بخش تولیدی اقتصاد شده است توضیحاتی دادم.
اینکه وقتی فضای کشور از تولید و کارخانه خالی یا صنعت در آن کمرنگ شد، بخش خدمات اعم از دانشبنیانها و استارتآپها هم بازاری برای ارائه خدمات خود نخواهند داشت و کل پروسه اقتصاد اعم از دیجیتالی و خدماتی و ... از رونق افتاده و اقتصاد زمینگیر میشود. برای مثال در ایالات متحده دیدیم که فرآیند صنعتیزدایی و از دست دادن مشاغل کارخانهای یکی از عوامل پیروزی دونالد ترامپ شد. کسی که با وعده باز گرداندن صنایع آمریکایی به داخل کشور به قدرت رسید. این وضعیتی است که در آمریکا نیز نمود پیدا کرد و به ظهور ترامپ منجر شد که در یک دوره زمانی کوتاه، حمایت از صنایع داخلی دوباره روی صنایع خودرو یا لوازم خانگی نقش داشت و این کشور بر واردات اقلام مشابه تعرفه بست.»
این پژوهشگر با یادآوری برخی اشتباهات سیاستگذار که منجر به صنعتزدایی از اقتصاد ایران در دو دهه ۸۰ و ۹۰ خورشیدی شد، درباره سیاستگذاری صنعتی در ایران نکاتی را عنوان کرد و گفت: «به دو دلیل سرکوب ارزی و سیاست اقتصادی تمرکز بر توسعه بنگاههای کوچک و خدماتمحور، ایران از سالهای میانی دهه ۸۰ به مشکل صنعتزدایی دچار شد و این روند تا امروز هم ادامه دارد. بیتفاوتی ما به تولیدات کارخانهای شاهد این مدعاست. یعنی تمام رانتهای تحقیق و توسعه حمایتی در کشور به شرکتهای خدماتمحور، استارتآپها و بنگاههای دانشبنیان اختصاص داده شده است. این در حالی است که همه این شرکتها بدون وجود یک بخش صنعتی گسترده اساسا نمیتوانند فواید مدنظر سیاستگذار را محقق کنند. این یک انحراف بزرگ است که در کشورهای مختلفی رخ داده. این کشورها عموما فکر میکنند بدون صنعتی شدن میتوانند به یک اقتصاد خدماتمحور یا دانشبنیان تبدیل شوند.
جعفرتاش در بخش پایانی گفتوگو برای استفاده درست از فرصت انقلاب صنعتی چهارم، چند پیشنهاد به سیاستگذار ارائه کرد و افزود: «پیشنهاد من این است که توسعه تولید محصولات کارخانهای کلاسیک بخصوص بخش نساجی اعم از پارچه، پوشاک، کفش و لباس و همچنین لوازم خانگی به اولویت سیاستگذار بدل شود. با توسعه این صنایع و در مقیاس رفتن آنها، استارتآپهای طراحی و بازاریابی و توزیع و همچنین شرکتهای دانشبنیان مشتری خود را پیدا میکنند. در حقیقت یادگیری ماشینی و انقلاب روباتیک نتیجه رشد و توسعه بخش تولیدی و صنعتی کشور است، نه عامل آن.در عین حال تصور میکنم این هیجان ناشی از یادگیری ماشینی و انقلاب روباتیک نباید باعث شود تا ما از توجه به محصولات کارخانهای غافل شویم. ما اگر در سیاستگذاری صنعتی، اولویت را به تولیدات صنعتی بدهیم، به احتمال زیاد قطعا صنایع نوین و دانشبنیان نیز به مرور ایجاد خواهند شد. از آنجا که چرخه عمر محصولات دانشی عموما کوتاه است، بهنظر میرسد اکوسیستم نوآوری که در کشور ایجاد شده توانایی یادگیری و انتقال دانش مورد نیاز صنایع را دارد. البته اگر بازار کافی برای آنها وجود داشته باشد، این موضوع را محقق میکنند. در این مرحله سازماندهی درست برای توسعه و تحول تولید صنایع با فناوری ساده و متوسط اولویت اصلی است و باید باشد و اگر محقق نشود، به باور من پرش به اقتصاد خدماتمحور دانشبنیان بدون صنعتی شدن به مرحله بالاتر ممکن نخواهد بود.»
/ دنیای اقتصاد
✅ @karkhone
|برزین جعفرتاش
اندرویی و چانگ در مقاله "بازگرداندن تولید به توسعه" به غفلت از "تولید" در ادبیات اقتصادی و همچنین سیاستگذاری اقتصادی کشورها اشاره میکنند. برخلاف مکاتب کلاسیک اقتصاد که همواره تحول شیوه تولید محور توسعه بود (از تقسیم کار آدام اسمیت گرفته تا سیستم تولید کارخانه مارکس)، عموم مکاتب اقتصادی مدرن "مبادله بازاری" را محور تحلیلهایشان قرار دادند.
این غفلت از سال 2000 و با ظهور پدیده فنآوری اطلاعات و رشته نوآوری تشدید شد و هنوز کشورهای در حال توسعه هستند که تصور میکنند بدون صنعتی شدن، میتوانند اقتصاد خدمات_محور دانش_بنیان داشته باشند.
در گفتگویی که در مورد "انقلاب دیجیتال" و توسعه اقتصادی کشور داشتم، درباره این انحراف که منجر به غفلت از بخش تولیدی اقتصاد شده است توضیحاتی دادم.
اینکه وقتی فضای کشور از تولید و کارخانه خالی یا صنعت در آن کمرنگ شد، بخش خدمات اعم از دانشبنیانها و استارتآپها هم بازاری برای ارائه خدمات خود نخواهند داشت و کل پروسه اقتصاد اعم از دیجیتالی و خدماتی و ... از رونق افتاده و اقتصاد زمینگیر میشود. برای مثال در ایالات متحده دیدیم که فرآیند صنعتیزدایی و از دست دادن مشاغل کارخانهای یکی از عوامل پیروزی دونالد ترامپ شد. کسی که با وعده باز گرداندن صنایع آمریکایی به داخل کشور به قدرت رسید. این وضعیتی است که در آمریکا نیز نمود پیدا کرد و به ظهور ترامپ منجر شد که در یک دوره زمانی کوتاه، حمایت از صنایع داخلی دوباره روی صنایع خودرو یا لوازم خانگی نقش داشت و این کشور بر واردات اقلام مشابه تعرفه بست.»
این پژوهشگر با یادآوری برخی اشتباهات سیاستگذار که منجر به صنعتزدایی از اقتصاد ایران در دو دهه ۸۰ و ۹۰ خورشیدی شد، درباره سیاستگذاری صنعتی در ایران نکاتی را عنوان کرد و گفت: «به دو دلیل سرکوب ارزی و سیاست اقتصادی تمرکز بر توسعه بنگاههای کوچک و خدماتمحور، ایران از سالهای میانی دهه ۸۰ به مشکل صنعتزدایی دچار شد و این روند تا امروز هم ادامه دارد. بیتفاوتی ما به تولیدات کارخانهای شاهد این مدعاست. یعنی تمام رانتهای تحقیق و توسعه حمایتی در کشور به شرکتهای خدماتمحور، استارتآپها و بنگاههای دانشبنیان اختصاص داده شده است. این در حالی است که همه این شرکتها بدون وجود یک بخش صنعتی گسترده اساسا نمیتوانند فواید مدنظر سیاستگذار را محقق کنند. این یک انحراف بزرگ است که در کشورهای مختلفی رخ داده. این کشورها عموما فکر میکنند بدون صنعتی شدن میتوانند به یک اقتصاد خدماتمحور یا دانشبنیان تبدیل شوند.
جعفرتاش در بخش پایانی گفتوگو برای استفاده درست از فرصت انقلاب صنعتی چهارم، چند پیشنهاد به سیاستگذار ارائه کرد و افزود: «پیشنهاد من این است که توسعه تولید محصولات کارخانهای کلاسیک بخصوص بخش نساجی اعم از پارچه، پوشاک، کفش و لباس و همچنین لوازم خانگی به اولویت سیاستگذار بدل شود. با توسعه این صنایع و در مقیاس رفتن آنها، استارتآپهای طراحی و بازاریابی و توزیع و همچنین شرکتهای دانشبنیان مشتری خود را پیدا میکنند. در حقیقت یادگیری ماشینی و انقلاب روباتیک نتیجه رشد و توسعه بخش تولیدی و صنعتی کشور است، نه عامل آن.در عین حال تصور میکنم این هیجان ناشی از یادگیری ماشینی و انقلاب روباتیک نباید باعث شود تا ما از توجه به محصولات کارخانهای غافل شویم. ما اگر در سیاستگذاری صنعتی، اولویت را به تولیدات صنعتی بدهیم، به احتمال زیاد قطعا صنایع نوین و دانشبنیان نیز به مرور ایجاد خواهند شد. از آنجا که چرخه عمر محصولات دانشی عموما کوتاه است، بهنظر میرسد اکوسیستم نوآوری که در کشور ایجاد شده توانایی یادگیری و انتقال دانش مورد نیاز صنایع را دارد. البته اگر بازار کافی برای آنها وجود داشته باشد، این موضوع را محقق میکنند. در این مرحله سازماندهی درست برای توسعه و تحول تولید صنایع با فناوری ساده و متوسط اولویت اصلی است و باید باشد و اگر محقق نشود، به باور من پرش به اقتصاد خدماتمحور دانشبنیان بدون صنعتی شدن به مرحله بالاتر ممکن نخواهد بود.»
/ دنیای اقتصاد
✅ @karkhone
اطلاعیه به مخاطبین گرامی و صاحبان کسبوکارها
پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.
به واسطه این پیام اعلام میداریم مجموعههای توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند میتوانند با ما در ارتباط باشند.
برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.
مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقهمندان برای شناخت این افراد خواهد بود.
چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...
راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسبوکارها:
@channel_karkhone
09128151326
✅ @karkhone
پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.
به واسطه این پیام اعلام میداریم مجموعههای توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند میتوانند با ما در ارتباط باشند.
برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.
مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقهمندان برای شناخت این افراد خواهد بود.
چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...
راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسبوکارها:
@channel_karkhone
09128151326
✅ @karkhone
خزانهداری آمریکا قصد داره تراکنشهای ناشناس رمزارزها رو ممنوع کنه. یعنی برای هر تراکنشی لازم باشه طرفین توسط یک شخص ثالث واسطه احراز هویت بشن. این اضافه کردن واسطه، یعنی بازگشت به بانکداری سنتی. خیلیها با این موضوع مشکلی ندارند. اما این، آزادی خیلیهای دیگه رو سلب میکنه. شاید وقتی میخوای یک دست مبل رو با رمزارز بخری، فروشنده بگه بدون احراز هویت نمیپذیرم. مشکل وقتیه که حسن و حسین، که از هفت دولت آزادند، بخوان یه ارزی داشته باشند که فقط بین خودشون باشه. اسمش هم بذارن حسنینکوین! و کاملا در حریم خصوصیشون باشه. با این ممنوعیت، عملا اون حریم شکسته خواهد شد. در واقع قصد دارند به بهانه امنیت، کل کانسپت «پول خصوصی» رو غیرقانونی کنند.
فعلا معلوم نیست به قانون تبدیل بشه یا نه. یا اگه شد با چالشهایی که در دادگاه عالی ایجاد میشه چه خواهد کرد. اما همینکه طرحش رو روی میز دارند نشون میده نوع نگاهشون به پول خصوصی چیست. نوع نگاهشون اینه: اگه بخواهید از انحصار دولت در انتشار پول فرار کنید، مادرتون رو به عزاتون مینشونیم!
رییس خزانهداری و رییس فد در آمریکا مثل وزیر اطلاعات و وزیر دادگستری در ایرانه. اون دو نفر هم در آمریکا توسط بانکدارها و گرگهای والاستریت انتخاب میشن. فرقی نداره رییسجمهور ترامپ باشه یا بایدن، یا کانیه وست! اینها در سمینارهایی که در منهتن برگزار میشد، البته قبل از کرونا، حول و حوش صدهزار دلار میگرفتند تا فقط بیان سخنرانی کنند. و در اون سخنرانی از کاپیتالیسم دفاع کنند. ولی دقیقا همینها دشمن بازار آزاد و رقابتی هستند. چه آنارشیست باشید چه نباشید، الان تنها سلاحی که در برابر این دژخیمان لجنساز داریم، بلاکچینه. این خاکریز رو باید به هر قیمتی نگه داشت.
/اریک نوتس
(مطلب از دو جهت مهمه. 1. عوام مردم که از بالارفتن قیمت بیت کوین هی و هی براشون سوال میشه که این چیه و بعد از کلی صحبت و ادله آخرش تحویلت میدن و میگن منکه بهش اعتمادی ندارم چون معلوم نیست دست کیه.
2. مسئولین بزرگوار برای سنگ و قلوه سنگ اندازی که در جلسات میان و با چسباندن انگ پول شویی کلا ماجرا رو میشورن و میبرن پایین. اینکه کدوم دسته عارضشون شدید تره هنوز معلوم نیست ولی من میگم اولی ها.)
✅ @karkhone
فعلا معلوم نیست به قانون تبدیل بشه یا نه. یا اگه شد با چالشهایی که در دادگاه عالی ایجاد میشه چه خواهد کرد. اما همینکه طرحش رو روی میز دارند نشون میده نوع نگاهشون به پول خصوصی چیست. نوع نگاهشون اینه: اگه بخواهید از انحصار دولت در انتشار پول فرار کنید، مادرتون رو به عزاتون مینشونیم!
رییس خزانهداری و رییس فد در آمریکا مثل وزیر اطلاعات و وزیر دادگستری در ایرانه. اون دو نفر هم در آمریکا توسط بانکدارها و گرگهای والاستریت انتخاب میشن. فرقی نداره رییسجمهور ترامپ باشه یا بایدن، یا کانیه وست! اینها در سمینارهایی که در منهتن برگزار میشد، البته قبل از کرونا، حول و حوش صدهزار دلار میگرفتند تا فقط بیان سخنرانی کنند. و در اون سخنرانی از کاپیتالیسم دفاع کنند. ولی دقیقا همینها دشمن بازار آزاد و رقابتی هستند. چه آنارشیست باشید چه نباشید، الان تنها سلاحی که در برابر این دژخیمان لجنساز داریم، بلاکچینه. این خاکریز رو باید به هر قیمتی نگه داشت.
/اریک نوتس
(مطلب از دو جهت مهمه. 1. عوام مردم که از بالارفتن قیمت بیت کوین هی و هی براشون سوال میشه که این چیه و بعد از کلی صحبت و ادله آخرش تحویلت میدن و میگن منکه بهش اعتمادی ندارم چون معلوم نیست دست کیه.
2. مسئولین بزرگوار برای سنگ و قلوه سنگ اندازی که در جلسات میان و با چسباندن انگ پول شویی کلا ماجرا رو میشورن و میبرن پایین. اینکه کدوم دسته عارضشون شدید تره هنوز معلوم نیست ولی من میگم اولی ها.)
✅ @karkhone
دانش و قیمتها
|دونالد بودراکس، ترجمه: م قادری
پازل پیچیدهای با یک میلیارد تکه را در نظر بگیرید که این تکهها در مساحت یک میلیون مایل مربع به صورت تصادفی پراکنده باشند. اگر شما بخواهید این تکه ها را پیدا کنید قبل از اتمام خواهید مُرد اگر 95 سال دیگر هم عمر کنید باید هر سه ثانیه یک تکه بیابید. اما اگر از هزار دوست کمک بگیرید با پیدا کردن هر تکه در سی ثانیه، کمتر از یکسال طول میکشد و البته اگر از یک میلیون یا صد میلیون نفر کمک بگیرید کار خیلی ساده تر است.
ولی جمعآوری همه تکههای پازل بهتنهایی کافی نیست در نهایت پازل باید بهدرستی سرهم شود هر تکه از پازل را به عنوان واحدی از اطلاعات فرض کنید که به صورت بالقوه برای موفق عمل کردن اقتصاد مفید است یک تکه دربردارنده این اطلاعات است که ذخیره بوکسیت در مکان مشخصی در استرالیا وجود دارد تکهای دیگر اطلاعاتی در مورد اینکه کدام مهندسان معدن در استخراج بوکسیت از زمین ماهر و متخصص هستند تکه سوم اطلاعاتی است در مورد اینکه چگونه به بهترین شیوه میتوان بوکسیت را به یک کارخانه آمادهسازی انتقال داد تکه چهارم اطلاعاتی است در مورد اینکه چگونه یک قطعه تعیینکننده از موتور کامیون یا لوکوموتیوی را بسازیم که بوکسیت را حمل خواهد کرد تکه پنجم چگونگی طراحی جادهها یا ریلهایی است و...
مشخص است تعداد تکههای اطلاعاتی برای تولید ورقههای آلومینیومی بهحدی زیاد است که حتی قابل تصور نیست. این تعداد بسیار بیشتر از فقط یک میلیارد تکه از پازل است احمقانه است اگر از یک فرد (یا گروه کوچکی از افراد) انتظار داشته باشیم تا همه تکههای اطلاعات مورد نیاز برای تولید ورقههای آلومینیوم را پیدا کند.
اینجا اندازه و پیچیده بودن پازل به ما اطمینان میدهد که قرار دادن یک کمیته برنامهریزی مرکزی که مسئول سرهم کردن پازل باشند، بینتیجه است. هیچ راهی وجود ندارد که یک برنامهریز با نگاه کردن یا خیره شدن به یک توده عظیم از تکههای پازل بتواند هیچ تصویر معنادار ممکنی را پیشبینی و تهیه کند که ممکن است بعد از سرهم کردن این یک میلیارد تکه پدید آید اگرچه برنامهریز در تصمیمگیری در مورد اینکه کدام تکه در کجا قرار گیرد اختیار کامل دارد، اما کورکورانه و در تاریکی حرکت میکند
یک راه خیلی بهتر اجازه دادن به پازل است تا خودش سرهم شود! فرض کنیم هر تکه با هر اتصال مولد و سودمندی صدایی پخش کند و هر چه احتمال رسیدن به تصویر نهایی بیشتر باشد صدا بلندتر شود سرانجام تصور کنید هر تکه دارای هوش باشد و قابلیت حرکت داشته باشد و هر تکه عاشق شنیدن صدای بلندتر باشد در این حالت این پازل عجیب خودش را سر هم خواهد کرد و تصویری زیبا خلق میشود بدون اینکه هیچکدام از تکهها به صورت انفرادی قصد کمک کردن برای دست یافتن به این محصول را داشته باشند. انگیزه تکه ها فقط شنیدن صداست این پازل به یک کل زیبا "خود سازماندهی" خواهد شد که بسیار عالیتر از جمع مقاصد تکههای فردی است
این پازل تمثیلی از اقتصاد در جهان واقعی است. هر کسی که مالک دارایی خصوصی باشد، انگیزه دارد تا از دارایی خود به شیوههایی استفاده کند که بیشترین بازدهی (بلندترین صدا) را تولید کند در نتیجه، دارایی خودش را به سمت آنهایی هدایت میکند که بالاترین قیمتها را پرداخت میکنند، بهطور مشابه، مصرفکنندگانی که در پی کسب رضایت بیشترند، از عرضهکنندگان ناکارا (آنهایی که قیمتهای نسبتا بالایی دارند) اجتناب کرده و این عرضهکنندگان مجبورند یا کارایی خود را افرایش دهند یا به خطوط تولیدی دیگر تغییر جهت دهند لذا یک الگوی پیچیده از استفاده مولد و سودآور از منابع به صورت خود به خودی به وجود میآید. سیگنالهای دریافتی توسط مالکان دارایی خصوصی در مورد اینکه چگونه از دارایی خود به بهترین شکل استفاده کنند، بهطور عمده در قالب قیمتهای نسبی به آنها میرسد. واکنش نشان دادن به قیمتها به این شیوه، زمین را بهشت نمیکند اما میلیونها نفر را ترغیب میکند که بصورت صلح آمیز بر مبنای منافع متقابل با هم تعامل کنند
هیچ شخص، شورا، کمیته، کنگره یا پارلمانی نمیتواند اینگونه موفقیتآمیز محصول کلی اقتصاد را برنامهریزی کند و آن یک تصویر زیباست، آن تصویری که نشان میدهد میتوانیم رونق اقتصادی را بدون دادن قدرت زیاد به مقامات دولتی داشته باشیم. مقاماتی که داشته باشیم. مقاماتی که به دلیل انسان بودنشان همیشه برای سوء استفاده از چنین قدرتی وسوسه خواهند شد.
/اندیشه های سیاسی و اقتصادی هایک
✅ @karkhone
|دونالد بودراکس، ترجمه: م قادری
پازل پیچیدهای با یک میلیارد تکه را در نظر بگیرید که این تکهها در مساحت یک میلیون مایل مربع به صورت تصادفی پراکنده باشند. اگر شما بخواهید این تکه ها را پیدا کنید قبل از اتمام خواهید مُرد اگر 95 سال دیگر هم عمر کنید باید هر سه ثانیه یک تکه بیابید. اما اگر از هزار دوست کمک بگیرید با پیدا کردن هر تکه در سی ثانیه، کمتر از یکسال طول میکشد و البته اگر از یک میلیون یا صد میلیون نفر کمک بگیرید کار خیلی ساده تر است.
ولی جمعآوری همه تکههای پازل بهتنهایی کافی نیست در نهایت پازل باید بهدرستی سرهم شود هر تکه از پازل را به عنوان واحدی از اطلاعات فرض کنید که به صورت بالقوه برای موفق عمل کردن اقتصاد مفید است یک تکه دربردارنده این اطلاعات است که ذخیره بوکسیت در مکان مشخصی در استرالیا وجود دارد تکهای دیگر اطلاعاتی در مورد اینکه کدام مهندسان معدن در استخراج بوکسیت از زمین ماهر و متخصص هستند تکه سوم اطلاعاتی است در مورد اینکه چگونه به بهترین شیوه میتوان بوکسیت را به یک کارخانه آمادهسازی انتقال داد تکه چهارم اطلاعاتی است در مورد اینکه چگونه یک قطعه تعیینکننده از موتور کامیون یا لوکوموتیوی را بسازیم که بوکسیت را حمل خواهد کرد تکه پنجم چگونگی طراحی جادهها یا ریلهایی است و...
مشخص است تعداد تکههای اطلاعاتی برای تولید ورقههای آلومینیومی بهحدی زیاد است که حتی قابل تصور نیست. این تعداد بسیار بیشتر از فقط یک میلیارد تکه از پازل است احمقانه است اگر از یک فرد (یا گروه کوچکی از افراد) انتظار داشته باشیم تا همه تکههای اطلاعات مورد نیاز برای تولید ورقههای آلومینیوم را پیدا کند.
اینجا اندازه و پیچیده بودن پازل به ما اطمینان میدهد که قرار دادن یک کمیته برنامهریزی مرکزی که مسئول سرهم کردن پازل باشند، بینتیجه است. هیچ راهی وجود ندارد که یک برنامهریز با نگاه کردن یا خیره شدن به یک توده عظیم از تکههای پازل بتواند هیچ تصویر معنادار ممکنی را پیشبینی و تهیه کند که ممکن است بعد از سرهم کردن این یک میلیارد تکه پدید آید اگرچه برنامهریز در تصمیمگیری در مورد اینکه کدام تکه در کجا قرار گیرد اختیار کامل دارد، اما کورکورانه و در تاریکی حرکت میکند
یک راه خیلی بهتر اجازه دادن به پازل است تا خودش سرهم شود! فرض کنیم هر تکه با هر اتصال مولد و سودمندی صدایی پخش کند و هر چه احتمال رسیدن به تصویر نهایی بیشتر باشد صدا بلندتر شود سرانجام تصور کنید هر تکه دارای هوش باشد و قابلیت حرکت داشته باشد و هر تکه عاشق شنیدن صدای بلندتر باشد در این حالت این پازل عجیب خودش را سر هم خواهد کرد و تصویری زیبا خلق میشود بدون اینکه هیچکدام از تکهها به صورت انفرادی قصد کمک کردن برای دست یافتن به این محصول را داشته باشند. انگیزه تکه ها فقط شنیدن صداست این پازل به یک کل زیبا "خود سازماندهی" خواهد شد که بسیار عالیتر از جمع مقاصد تکههای فردی است
این پازل تمثیلی از اقتصاد در جهان واقعی است. هر کسی که مالک دارایی خصوصی باشد، انگیزه دارد تا از دارایی خود به شیوههایی استفاده کند که بیشترین بازدهی (بلندترین صدا) را تولید کند در نتیجه، دارایی خودش را به سمت آنهایی هدایت میکند که بالاترین قیمتها را پرداخت میکنند، بهطور مشابه، مصرفکنندگانی که در پی کسب رضایت بیشترند، از عرضهکنندگان ناکارا (آنهایی که قیمتهای نسبتا بالایی دارند) اجتناب کرده و این عرضهکنندگان مجبورند یا کارایی خود را افرایش دهند یا به خطوط تولیدی دیگر تغییر جهت دهند لذا یک الگوی پیچیده از استفاده مولد و سودآور از منابع به صورت خود به خودی به وجود میآید. سیگنالهای دریافتی توسط مالکان دارایی خصوصی در مورد اینکه چگونه از دارایی خود به بهترین شکل استفاده کنند، بهطور عمده در قالب قیمتهای نسبی به آنها میرسد. واکنش نشان دادن به قیمتها به این شیوه، زمین را بهشت نمیکند اما میلیونها نفر را ترغیب میکند که بصورت صلح آمیز بر مبنای منافع متقابل با هم تعامل کنند
هیچ شخص، شورا، کمیته، کنگره یا پارلمانی نمیتواند اینگونه موفقیتآمیز محصول کلی اقتصاد را برنامهریزی کند و آن یک تصویر زیباست، آن تصویری که نشان میدهد میتوانیم رونق اقتصادی را بدون دادن قدرت زیاد به مقامات دولتی داشته باشیم. مقاماتی که داشته باشیم. مقاماتی که به دلیل انسان بودنشان همیشه برای سوء استفاده از چنین قدرتی وسوسه خواهند شد.
/اندیشه های سیاسی و اقتصادی هایک
✅ @karkhone
بازار سهام بویژه گروه نرم افزاری و tech و شرکتهای فراهم کننده زیرساختهای کار از منزل ،شرکتهای انرژی های نو و EV ها و بطور کل بازار، دوران طلایی از رشد سهام را بدنبال تزریق گسترده نقدینگی و شرایط استنثنایی نرخ بهره نزدیک به صفر و تعطیلی بحران کووید تجربه کردند. کم کم باید انتظار داشت که فاز hang over این سرخوشی شروع شود. با مستقر شدن دولت جدید در کاخ سفید ، لازم است که با افزایش مالیاتها و انضباط بودجه ای، بخش عمده ای ازین دست و دلبازی مالی کنترل شود و کسری بودجه های تریلیونی کمتر شود.
در این راستا می توان انتظار اصلاح در سهام چند برابر شده در یک سال گذشته را داشت. موممنتوم بازار الان به تسلا گره خورده است و اصلاح بازار احتمالا با ترکیدن حباب تسلا شروع خواهد شد. تسلا با 20 برابر شدن جریان بزرگی از نقدینگی را بسمت بازار جذب کرده و افراد زیادی برای اولین بار بخاطر تسلا وارد بازار شده اند و بخاطر تعصب بالایی که دارند ، سرمایه های خود را تک سهم به این سهم اختصاص داده اند. اسمارت مانی همچون صندوق ark invest کتی خانم درحال فروش هستند و بسیار محتمل است که این حباب امسال بترکد. باید توجه داشت که ارزش و عددی که در حسابها مشاهده می شود صرفا یک عدد است و تا زمانی که فروش و شناسایی سود انجام نشود، عملا سود بحساب نمی اید. عملا چون این حجم پول برای شناسایی سود وجود ندارد، ما پیش بینی می کنیم که ترکیدن حباب تسلا و بیتکوین و سهام مشابه .. بگونه ای خواهد بود که فرصت خروج را به افراد نخواهد داد.
با اصلاح تسلا، موممنتوم بازار خراب می شود و جریان نقدینگی به بازار مختل می شود و اصلاح کلی بازار را هم رقم خواهد زد.
همانطور که قبلا بیان شد ، بنظر می رسد که با اتفاقات پیش امده در امریکا و قدرت بی نهایت بیگ تک، فوکوس سیاستمداران در چند سال اتی روی محدود کردن بیزنس این بیگ تکها متمرکز باشد. چندین شکایت بزرگ بر ضد گوگل، فیسبوک، امازون و .. مطرح شده و صحبتهایی از افزایش مالیات روی پروداکتهای انها مطرح است. اینهم می تواند موجبات در فشار قرار گرفتن سهام این گروه را فراهم کند. معمولا فشارها اگر تداوم یابد و سهام underperformance داشته باشند در سال بعد خروج سرمایه و سقوط را رقم خواهد زد. فعلا برای این پیش بینی زود است ولی ما سعی کرده ایم سهم این گروه بیگ تک را در سبد محدود کنیم.
اما در مورد کلیت بازار، کماکان نظر مثبت است گرچه بازدهی مثل سال گذشته را انتظار نداریم. بنظر می رسد که سود شرکتهای اس اند پی 500، از حدود 100 دلار به حدود 200 دلار افزایش یابد و با پی به ای اورج 20، شاخص اس اند پی 4000 و با پی به ای 25، تا 5000 واحد امکان رشد خواهد داشت. این عدد P/E رابطه مستقیم با نرخ های بهره دارد. اگر نرخ بهره بالا رود P/E بازار بسمت عدد پایینتر حرکت می کند و اگر نرخ بهره صفر بماند P/E تمایل به عدد بالا خواهد داشت. قاعدتا چون بازار افراط و تفریط می کند نتیجه واقعی ممکن است متفاوت باشد ولی از نظر ما بازار از قیمت کنونی بصورت کانزرواتیو حدود 10 درصد جای رشد تا نقطه ارزندگی دارد و این رشد هم بیشتر توسط سیکلیکالها ، اینداستریال و متریال و بازگشت شرکتهای لطمه دیده از کووید مثل فروشگاه ها و بیزنسهای مسافرتی ، تامین خواهد شد. بیگ تک و شرکتهای نرم افزاری چند برابر شده underperformance خواهند داشت.
/کانادا فایننس
✅ @karkhone
در این راستا می توان انتظار اصلاح در سهام چند برابر شده در یک سال گذشته را داشت. موممنتوم بازار الان به تسلا گره خورده است و اصلاح بازار احتمالا با ترکیدن حباب تسلا شروع خواهد شد. تسلا با 20 برابر شدن جریان بزرگی از نقدینگی را بسمت بازار جذب کرده و افراد زیادی برای اولین بار بخاطر تسلا وارد بازار شده اند و بخاطر تعصب بالایی که دارند ، سرمایه های خود را تک سهم به این سهم اختصاص داده اند. اسمارت مانی همچون صندوق ark invest کتی خانم درحال فروش هستند و بسیار محتمل است که این حباب امسال بترکد. باید توجه داشت که ارزش و عددی که در حسابها مشاهده می شود صرفا یک عدد است و تا زمانی که فروش و شناسایی سود انجام نشود، عملا سود بحساب نمی اید. عملا چون این حجم پول برای شناسایی سود وجود ندارد، ما پیش بینی می کنیم که ترکیدن حباب تسلا و بیتکوین و سهام مشابه .. بگونه ای خواهد بود که فرصت خروج را به افراد نخواهد داد.
با اصلاح تسلا، موممنتوم بازار خراب می شود و جریان نقدینگی به بازار مختل می شود و اصلاح کلی بازار را هم رقم خواهد زد.
همانطور که قبلا بیان شد ، بنظر می رسد که با اتفاقات پیش امده در امریکا و قدرت بی نهایت بیگ تک، فوکوس سیاستمداران در چند سال اتی روی محدود کردن بیزنس این بیگ تکها متمرکز باشد. چندین شکایت بزرگ بر ضد گوگل، فیسبوک، امازون و .. مطرح شده و صحبتهایی از افزایش مالیات روی پروداکتهای انها مطرح است. اینهم می تواند موجبات در فشار قرار گرفتن سهام این گروه را فراهم کند. معمولا فشارها اگر تداوم یابد و سهام underperformance داشته باشند در سال بعد خروج سرمایه و سقوط را رقم خواهد زد. فعلا برای این پیش بینی زود است ولی ما سعی کرده ایم سهم این گروه بیگ تک را در سبد محدود کنیم.
اما در مورد کلیت بازار، کماکان نظر مثبت است گرچه بازدهی مثل سال گذشته را انتظار نداریم. بنظر می رسد که سود شرکتهای اس اند پی 500، از حدود 100 دلار به حدود 200 دلار افزایش یابد و با پی به ای اورج 20، شاخص اس اند پی 4000 و با پی به ای 25، تا 5000 واحد امکان رشد خواهد داشت. این عدد P/E رابطه مستقیم با نرخ های بهره دارد. اگر نرخ بهره بالا رود P/E بازار بسمت عدد پایینتر حرکت می کند و اگر نرخ بهره صفر بماند P/E تمایل به عدد بالا خواهد داشت. قاعدتا چون بازار افراط و تفریط می کند نتیجه واقعی ممکن است متفاوت باشد ولی از نظر ما بازار از قیمت کنونی بصورت کانزرواتیو حدود 10 درصد جای رشد تا نقطه ارزندگی دارد و این رشد هم بیشتر توسط سیکلیکالها ، اینداستریال و متریال و بازگشت شرکتهای لطمه دیده از کووید مثل فروشگاه ها و بیزنسهای مسافرتی ، تامین خواهد شد. بیگ تک و شرکتهای نرم افزاری چند برابر شده underperformance خواهند داشت.
/کانادا فایننس
✅ @karkhone
بیایید به یک جمع گرم خانوادگی سر بزنیم و به صحبت همهچیزدانان خانواده گوش کنیم:
شوهر عمه: میبینید هر روز جنسها گران میشود؟ همهاش زیر سر بازاریها است، همین دیروز موز کیلویی ۱۰ تومان بود، امروز میگوید ۴۰ تومان. باید فروشنده را به چهار میخ بکشند که حساب دستش بیاید.
شوهر خاله: آن بندگان خدا که گناهی ندارند، دلار گران شده و قیمت جنسهای خارجی بالا رفته.
شوهر عمه: موز از خارج میآید، چرا سیب را گران میکنند؟ آن را که خودمان تولید میکنیم!
شوهر خاله: دلار که گران میشود صادرات سود زیادی پیدا میکند. این دلالهای فلان فلان شده را باید دار زد. سیب را به خارج صادر میکنند و قیمتش در داخل بالا میرود. به نظرم همهاش تقصیر دولت است که دلار را گران کرده.
شوهر عمه: بله، دولت دوباره کفگیرش به ته خورده، دلار را گران کرده که بودجه را تامین کند.
شوهر خاله: از یک طرف دلار را در بازار گران میکنند، از طرف دیگر به نورچشمیهایشان دلار ۴۲۰۰ تومانی میدهند.
شوهر عمه: نه آقا، دلار ۴۲۰۰ دروغ است، الان کدام جنس در بازار با ۴۲۰۰ قیمتگذاری میشود؟ دولتی که بودجه ندارد احمق نیست که دلار را مفت بفروشد.
شوهر خاله: اصلا اینها علت اصلی تورم نیست، تورم به خاطر حجم زیاد نقدینگی در کشور است که بانکها ایجاد میکنند. باید دولت کنترل همهی بانکها را بگیرد و سودها را کم کند.
همانطور که همه میدانیم، بحثها در جمع فامیلی سر دراز دارد. از دورهمی خارج میشویم تا کمی به مغزمان استراحت داده و فکر کنیم.
تورم یعنی چه؟ تورم یعنی ارزش ریالی که در جیب دارید، در طول زمان نسبت به کالاها و خدمات کمتر و کمتر میشود. در واقع این ارزش کالاها نیست که بالا میرود، پول است که بیارزش میشود.
چرا؟ آب در بیابان خیلی باارزش است، اما کنار دریا مفت نمیارزد. پول هم وقتی زیاد میشود، ارزشاش را از دست میدهد. پس برای ریشهیابی تورم باید ببینیم چه کسی پول چاپ کرده: بانک مرکزی.
یکی از وظایف بانک مرکزی حفظ ارزش پول ملی است؛ بنابراین بانک مرکزی به میل خودش پول چاپ نمیکند؛ حداقل نه اینقدر زیاد! پس یا از جایی تحت فشار است، یا چارهای جز چاپ پول ندارد.
دولتهای ایران در دهه ۷۰ هر وقت (همیشه) بودجه کم میآوردند، از بانک مرکزی قرض میگرفتند. با این کار پول چاپ میشد و ارزش پول مردم کم میشد. بدون تعارف، دولت از جیب تکتک مردم پول برمیداشت.
از سال ۸۱ این شکل غارت ممنوع شد، اما بودجه کماکان کسری داشت. در همین زمان درآمد نفتی دولت خیلی زیاد شد. دولت نفت صادر میکرد، دلار را میفروخت، ریال میگرفت و صرف اوامر بودجهای میکرد. با فروش آن میزان دلار، قیمت ارز کم میشد و واردات ارزان؛ این یعنی ختم تولید ملی. بانک مرکزی طبق وظیفهی خود باید دلار را از بازار جمع میکرد تا قیمت خیلی پایین نیاید؛ بنابراین ناچار بود پول چاپ کند.
دولت با آن همه پول نفت باز هم کسری داشت! این بار سراغ بانکها رفت و وام گرفت؛ بانکها هم بلافاصله سراغ بانک مرکزی رفتند و قرض گرفتند. باز هم چاپ پول. نمونهی بارزش طرح مسکن مهر.
از سال ۹۰ به بعد وضع بانکها خراب شد؛ موسسههای غیرمجاز برای جذب سپرده سودهای نجومی میدادند؛ بانکهای مجاز هم برای حفظ سپردهها سود را بالا بردند. بانک مرکزی وظیفه داشت جلوی این رقابت برای سپرده را بگیرد، اما نه زور کافی داشت (موسسههای غیرمجاز به جاهای پرزور وصل بودند)، نه ابزار قانونی لازم را! بانکها به زیان افتادند و سراغ بانک مرکزی رفتند؛ باز هم پول چاپ شد. بانک مرکزی خواست موسسات غیرمجاز را منحل کند، اما سپردهگذاران پول خود را با همان سود نجومی طلب کردند. تریبونهای مجلس و صدا و سیما و نماز جمعه و... همه به بانک مرکزی حمله کردند، باز هم ناچار شد پول چاپ کند.
با این بانک مرکزی غیرمستقل و بلااختیار و با این حجم چاپ پول، انتظاری به جز تورم نمیتوان داشت. فقط بعضی وقتها که نفت زیاد داریم، دولت میتواند ارز را ارزان نگه دارد و با واردات، قیمتها را کنترل کند. با این کار تولید ملی که در شعار استادش هستیم، ضعیف و نحیف میشود؛ آن وقت فقط یک جرقه کافی است که قیمتها پرواز کنند به جایی که باید باشند. حماقتهایی مثل ارز ۴۲۰۰ و بگیر و ببندهای تعزیرات هم فقط به تولید کشور ضربه میزند.
اشتباه نیست که بگوییم رشد قیمت ارز تورم ایجاد میکند؛ همچنین اشتباه نیست که بگوییم تحریمها قیمت ارز را بالا برده. اما اینکه قیمتها تا کجا بالا برود به چاپ پول بانک مرکزی، سلامت بانکها و از همه مهمتر، کسری بودجهی دولت مربوط است.
✅ @karkhone
شوهر عمه: میبینید هر روز جنسها گران میشود؟ همهاش زیر سر بازاریها است، همین دیروز موز کیلویی ۱۰ تومان بود، امروز میگوید ۴۰ تومان. باید فروشنده را به چهار میخ بکشند که حساب دستش بیاید.
شوهر خاله: آن بندگان خدا که گناهی ندارند، دلار گران شده و قیمت جنسهای خارجی بالا رفته.
شوهر عمه: موز از خارج میآید، چرا سیب را گران میکنند؟ آن را که خودمان تولید میکنیم!
شوهر خاله: دلار که گران میشود صادرات سود زیادی پیدا میکند. این دلالهای فلان فلان شده را باید دار زد. سیب را به خارج صادر میکنند و قیمتش در داخل بالا میرود. به نظرم همهاش تقصیر دولت است که دلار را گران کرده.
شوهر عمه: بله، دولت دوباره کفگیرش به ته خورده، دلار را گران کرده که بودجه را تامین کند.
شوهر خاله: از یک طرف دلار را در بازار گران میکنند، از طرف دیگر به نورچشمیهایشان دلار ۴۲۰۰ تومانی میدهند.
شوهر عمه: نه آقا، دلار ۴۲۰۰ دروغ است، الان کدام جنس در بازار با ۴۲۰۰ قیمتگذاری میشود؟ دولتی که بودجه ندارد احمق نیست که دلار را مفت بفروشد.
شوهر خاله: اصلا اینها علت اصلی تورم نیست، تورم به خاطر حجم زیاد نقدینگی در کشور است که بانکها ایجاد میکنند. باید دولت کنترل همهی بانکها را بگیرد و سودها را کم کند.
همانطور که همه میدانیم، بحثها در جمع فامیلی سر دراز دارد. از دورهمی خارج میشویم تا کمی به مغزمان استراحت داده و فکر کنیم.
تورم یعنی چه؟ تورم یعنی ارزش ریالی که در جیب دارید، در طول زمان نسبت به کالاها و خدمات کمتر و کمتر میشود. در واقع این ارزش کالاها نیست که بالا میرود، پول است که بیارزش میشود.
چرا؟ آب در بیابان خیلی باارزش است، اما کنار دریا مفت نمیارزد. پول هم وقتی زیاد میشود، ارزشاش را از دست میدهد. پس برای ریشهیابی تورم باید ببینیم چه کسی پول چاپ کرده: بانک مرکزی.
یکی از وظایف بانک مرکزی حفظ ارزش پول ملی است؛ بنابراین بانک مرکزی به میل خودش پول چاپ نمیکند؛ حداقل نه اینقدر زیاد! پس یا از جایی تحت فشار است، یا چارهای جز چاپ پول ندارد.
دولتهای ایران در دهه ۷۰ هر وقت (همیشه) بودجه کم میآوردند، از بانک مرکزی قرض میگرفتند. با این کار پول چاپ میشد و ارزش پول مردم کم میشد. بدون تعارف، دولت از جیب تکتک مردم پول برمیداشت.
از سال ۸۱ این شکل غارت ممنوع شد، اما بودجه کماکان کسری داشت. در همین زمان درآمد نفتی دولت خیلی زیاد شد. دولت نفت صادر میکرد، دلار را میفروخت، ریال میگرفت و صرف اوامر بودجهای میکرد. با فروش آن میزان دلار، قیمت ارز کم میشد و واردات ارزان؛ این یعنی ختم تولید ملی. بانک مرکزی طبق وظیفهی خود باید دلار را از بازار جمع میکرد تا قیمت خیلی پایین نیاید؛ بنابراین ناچار بود پول چاپ کند.
دولت با آن همه پول نفت باز هم کسری داشت! این بار سراغ بانکها رفت و وام گرفت؛ بانکها هم بلافاصله سراغ بانک مرکزی رفتند و قرض گرفتند. باز هم چاپ پول. نمونهی بارزش طرح مسکن مهر.
از سال ۹۰ به بعد وضع بانکها خراب شد؛ موسسههای غیرمجاز برای جذب سپرده سودهای نجومی میدادند؛ بانکهای مجاز هم برای حفظ سپردهها سود را بالا بردند. بانک مرکزی وظیفه داشت جلوی این رقابت برای سپرده را بگیرد، اما نه زور کافی داشت (موسسههای غیرمجاز به جاهای پرزور وصل بودند)، نه ابزار قانونی لازم را! بانکها به زیان افتادند و سراغ بانک مرکزی رفتند؛ باز هم پول چاپ شد. بانک مرکزی خواست موسسات غیرمجاز را منحل کند، اما سپردهگذاران پول خود را با همان سود نجومی طلب کردند. تریبونهای مجلس و صدا و سیما و نماز جمعه و... همه به بانک مرکزی حمله کردند، باز هم ناچار شد پول چاپ کند.
با این بانک مرکزی غیرمستقل و بلااختیار و با این حجم چاپ پول، انتظاری به جز تورم نمیتوان داشت. فقط بعضی وقتها که نفت زیاد داریم، دولت میتواند ارز را ارزان نگه دارد و با واردات، قیمتها را کنترل کند. با این کار تولید ملی که در شعار استادش هستیم، ضعیف و نحیف میشود؛ آن وقت فقط یک جرقه کافی است که قیمتها پرواز کنند به جایی که باید باشند. حماقتهایی مثل ارز ۴۲۰۰ و بگیر و ببندهای تعزیرات هم فقط به تولید کشور ضربه میزند.
اشتباه نیست که بگوییم رشد قیمت ارز تورم ایجاد میکند؛ همچنین اشتباه نیست که بگوییم تحریمها قیمت ارز را بالا برده. اما اینکه قیمتها تا کجا بالا برود به چاپ پول بانک مرکزی، سلامت بانکها و از همه مهمتر، کسری بودجهی دولت مربوط است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه pinned «اطلاعیه به مخاطبین گرامی و صاحبان کسبوکارها پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است. به…»