خزانهداری آمریکا قصد داره تراکنشهای ناشناس رمزارزها رو ممنوع کنه. یعنی برای هر تراکنشی لازم باشه طرفین توسط یک شخص ثالث واسطه احراز هویت بشن. این اضافه کردن واسطه، یعنی بازگشت به بانکداری سنتی. خیلیها با این موضوع مشکلی ندارند. اما این، آزادی خیلیهای دیگه رو سلب میکنه. شاید وقتی میخوای یک دست مبل رو با رمزارز بخری، فروشنده بگه بدون احراز هویت نمیپذیرم. مشکل وقتیه که حسن و حسین، که از هفت دولت آزادند، بخوان یه ارزی داشته باشند که فقط بین خودشون باشه. اسمش هم بذارن حسنینکوین! و کاملا در حریم خصوصیشون باشه. با این ممنوعیت، عملا اون حریم شکسته خواهد شد. در واقع قصد دارند به بهانه امنیت، کل کانسپت «پول خصوصی» رو غیرقانونی کنند.
فعلا معلوم نیست به قانون تبدیل بشه یا نه. یا اگه شد با چالشهایی که در دادگاه عالی ایجاد میشه چه خواهد کرد. اما همینکه طرحش رو روی میز دارند نشون میده نوع نگاهشون به پول خصوصی چیست. نوع نگاهشون اینه: اگه بخواهید از انحصار دولت در انتشار پول فرار کنید، مادرتون رو به عزاتون مینشونیم!
رییس خزانهداری و رییس فد در آمریکا مثل وزیر اطلاعات و وزیر دادگستری در ایرانه. اون دو نفر هم در آمریکا توسط بانکدارها و گرگهای والاستریت انتخاب میشن. فرقی نداره رییسجمهور ترامپ باشه یا بایدن، یا کانیه وست! اینها در سمینارهایی که در منهتن برگزار میشد، البته قبل از کرونا، حول و حوش صدهزار دلار میگرفتند تا فقط بیان سخنرانی کنند. و در اون سخنرانی از کاپیتالیسم دفاع کنند. ولی دقیقا همینها دشمن بازار آزاد و رقابتی هستند. چه آنارشیست باشید چه نباشید، الان تنها سلاحی که در برابر این دژخیمان لجنساز داریم، بلاکچینه. این خاکریز رو باید به هر قیمتی نگه داشت.
/اریک نوتس
(مطلب از دو جهت مهمه. 1. عوام مردم که از بالارفتن قیمت بیت کوین هی و هی براشون سوال میشه که این چیه و بعد از کلی صحبت و ادله آخرش تحویلت میدن و میگن منکه بهش اعتمادی ندارم چون معلوم نیست دست کیه.
2. مسئولین بزرگوار برای سنگ و قلوه سنگ اندازی که در جلسات میان و با چسباندن انگ پول شویی کلا ماجرا رو میشورن و میبرن پایین. اینکه کدوم دسته عارضشون شدید تره هنوز معلوم نیست ولی من میگم اولی ها.)
✅ @karkhone
فعلا معلوم نیست به قانون تبدیل بشه یا نه. یا اگه شد با چالشهایی که در دادگاه عالی ایجاد میشه چه خواهد کرد. اما همینکه طرحش رو روی میز دارند نشون میده نوع نگاهشون به پول خصوصی چیست. نوع نگاهشون اینه: اگه بخواهید از انحصار دولت در انتشار پول فرار کنید، مادرتون رو به عزاتون مینشونیم!
رییس خزانهداری و رییس فد در آمریکا مثل وزیر اطلاعات و وزیر دادگستری در ایرانه. اون دو نفر هم در آمریکا توسط بانکدارها و گرگهای والاستریت انتخاب میشن. فرقی نداره رییسجمهور ترامپ باشه یا بایدن، یا کانیه وست! اینها در سمینارهایی که در منهتن برگزار میشد، البته قبل از کرونا، حول و حوش صدهزار دلار میگرفتند تا فقط بیان سخنرانی کنند. و در اون سخنرانی از کاپیتالیسم دفاع کنند. ولی دقیقا همینها دشمن بازار آزاد و رقابتی هستند. چه آنارشیست باشید چه نباشید، الان تنها سلاحی که در برابر این دژخیمان لجنساز داریم، بلاکچینه. این خاکریز رو باید به هر قیمتی نگه داشت.
/اریک نوتس
(مطلب از دو جهت مهمه. 1. عوام مردم که از بالارفتن قیمت بیت کوین هی و هی براشون سوال میشه که این چیه و بعد از کلی صحبت و ادله آخرش تحویلت میدن و میگن منکه بهش اعتمادی ندارم چون معلوم نیست دست کیه.
2. مسئولین بزرگوار برای سنگ و قلوه سنگ اندازی که در جلسات میان و با چسباندن انگ پول شویی کلا ماجرا رو میشورن و میبرن پایین. اینکه کدوم دسته عارضشون شدید تره هنوز معلوم نیست ولی من میگم اولی ها.)
✅ @karkhone
دانش و قیمتها
|دونالد بودراکس، ترجمه: م قادری
پازل پیچیدهای با یک میلیارد تکه را در نظر بگیرید که این تکهها در مساحت یک میلیون مایل مربع به صورت تصادفی پراکنده باشند. اگر شما بخواهید این تکه ها را پیدا کنید قبل از اتمام خواهید مُرد اگر 95 سال دیگر هم عمر کنید باید هر سه ثانیه یک تکه بیابید. اما اگر از هزار دوست کمک بگیرید با پیدا کردن هر تکه در سی ثانیه، کمتر از یکسال طول میکشد و البته اگر از یک میلیون یا صد میلیون نفر کمک بگیرید کار خیلی ساده تر است.
ولی جمعآوری همه تکههای پازل بهتنهایی کافی نیست در نهایت پازل باید بهدرستی سرهم شود هر تکه از پازل را به عنوان واحدی از اطلاعات فرض کنید که به صورت بالقوه برای موفق عمل کردن اقتصاد مفید است یک تکه دربردارنده این اطلاعات است که ذخیره بوکسیت در مکان مشخصی در استرالیا وجود دارد تکهای دیگر اطلاعاتی در مورد اینکه کدام مهندسان معدن در استخراج بوکسیت از زمین ماهر و متخصص هستند تکه سوم اطلاعاتی است در مورد اینکه چگونه به بهترین شیوه میتوان بوکسیت را به یک کارخانه آمادهسازی انتقال داد تکه چهارم اطلاعاتی است در مورد اینکه چگونه یک قطعه تعیینکننده از موتور کامیون یا لوکوموتیوی را بسازیم که بوکسیت را حمل خواهد کرد تکه پنجم چگونگی طراحی جادهها یا ریلهایی است و...
مشخص است تعداد تکههای اطلاعاتی برای تولید ورقههای آلومینیومی بهحدی زیاد است که حتی قابل تصور نیست. این تعداد بسیار بیشتر از فقط یک میلیارد تکه از پازل است احمقانه است اگر از یک فرد (یا گروه کوچکی از افراد) انتظار داشته باشیم تا همه تکههای اطلاعات مورد نیاز برای تولید ورقههای آلومینیوم را پیدا کند.
اینجا اندازه و پیچیده بودن پازل به ما اطمینان میدهد که قرار دادن یک کمیته برنامهریزی مرکزی که مسئول سرهم کردن پازل باشند، بینتیجه است. هیچ راهی وجود ندارد که یک برنامهریز با نگاه کردن یا خیره شدن به یک توده عظیم از تکههای پازل بتواند هیچ تصویر معنادار ممکنی را پیشبینی و تهیه کند که ممکن است بعد از سرهم کردن این یک میلیارد تکه پدید آید اگرچه برنامهریز در تصمیمگیری در مورد اینکه کدام تکه در کجا قرار گیرد اختیار کامل دارد، اما کورکورانه و در تاریکی حرکت میکند
یک راه خیلی بهتر اجازه دادن به پازل است تا خودش سرهم شود! فرض کنیم هر تکه با هر اتصال مولد و سودمندی صدایی پخش کند و هر چه احتمال رسیدن به تصویر نهایی بیشتر باشد صدا بلندتر شود سرانجام تصور کنید هر تکه دارای هوش باشد و قابلیت حرکت داشته باشد و هر تکه عاشق شنیدن صدای بلندتر باشد در این حالت این پازل عجیب خودش را سر هم خواهد کرد و تصویری زیبا خلق میشود بدون اینکه هیچکدام از تکهها به صورت انفرادی قصد کمک کردن برای دست یافتن به این محصول را داشته باشند. انگیزه تکه ها فقط شنیدن صداست این پازل به یک کل زیبا "خود سازماندهی" خواهد شد که بسیار عالیتر از جمع مقاصد تکههای فردی است
این پازل تمثیلی از اقتصاد در جهان واقعی است. هر کسی که مالک دارایی خصوصی باشد، انگیزه دارد تا از دارایی خود به شیوههایی استفاده کند که بیشترین بازدهی (بلندترین صدا) را تولید کند در نتیجه، دارایی خودش را به سمت آنهایی هدایت میکند که بالاترین قیمتها را پرداخت میکنند، بهطور مشابه، مصرفکنندگانی که در پی کسب رضایت بیشترند، از عرضهکنندگان ناکارا (آنهایی که قیمتهای نسبتا بالایی دارند) اجتناب کرده و این عرضهکنندگان مجبورند یا کارایی خود را افرایش دهند یا به خطوط تولیدی دیگر تغییر جهت دهند لذا یک الگوی پیچیده از استفاده مولد و سودآور از منابع به صورت خود به خودی به وجود میآید. سیگنالهای دریافتی توسط مالکان دارایی خصوصی در مورد اینکه چگونه از دارایی خود به بهترین شکل استفاده کنند، بهطور عمده در قالب قیمتهای نسبی به آنها میرسد. واکنش نشان دادن به قیمتها به این شیوه، زمین را بهشت نمیکند اما میلیونها نفر را ترغیب میکند که بصورت صلح آمیز بر مبنای منافع متقابل با هم تعامل کنند
هیچ شخص، شورا، کمیته، کنگره یا پارلمانی نمیتواند اینگونه موفقیتآمیز محصول کلی اقتصاد را برنامهریزی کند و آن یک تصویر زیباست، آن تصویری که نشان میدهد میتوانیم رونق اقتصادی را بدون دادن قدرت زیاد به مقامات دولتی داشته باشیم. مقاماتی که داشته باشیم. مقاماتی که به دلیل انسان بودنشان همیشه برای سوء استفاده از چنین قدرتی وسوسه خواهند شد.
/اندیشه های سیاسی و اقتصادی هایک
✅ @karkhone
|دونالد بودراکس، ترجمه: م قادری
پازل پیچیدهای با یک میلیارد تکه را در نظر بگیرید که این تکهها در مساحت یک میلیون مایل مربع به صورت تصادفی پراکنده باشند. اگر شما بخواهید این تکه ها را پیدا کنید قبل از اتمام خواهید مُرد اگر 95 سال دیگر هم عمر کنید باید هر سه ثانیه یک تکه بیابید. اما اگر از هزار دوست کمک بگیرید با پیدا کردن هر تکه در سی ثانیه، کمتر از یکسال طول میکشد و البته اگر از یک میلیون یا صد میلیون نفر کمک بگیرید کار خیلی ساده تر است.
ولی جمعآوری همه تکههای پازل بهتنهایی کافی نیست در نهایت پازل باید بهدرستی سرهم شود هر تکه از پازل را به عنوان واحدی از اطلاعات فرض کنید که به صورت بالقوه برای موفق عمل کردن اقتصاد مفید است یک تکه دربردارنده این اطلاعات است که ذخیره بوکسیت در مکان مشخصی در استرالیا وجود دارد تکهای دیگر اطلاعاتی در مورد اینکه کدام مهندسان معدن در استخراج بوکسیت از زمین ماهر و متخصص هستند تکه سوم اطلاعاتی است در مورد اینکه چگونه به بهترین شیوه میتوان بوکسیت را به یک کارخانه آمادهسازی انتقال داد تکه چهارم اطلاعاتی است در مورد اینکه چگونه یک قطعه تعیینکننده از موتور کامیون یا لوکوموتیوی را بسازیم که بوکسیت را حمل خواهد کرد تکه پنجم چگونگی طراحی جادهها یا ریلهایی است و...
مشخص است تعداد تکههای اطلاعاتی برای تولید ورقههای آلومینیومی بهحدی زیاد است که حتی قابل تصور نیست. این تعداد بسیار بیشتر از فقط یک میلیارد تکه از پازل است احمقانه است اگر از یک فرد (یا گروه کوچکی از افراد) انتظار داشته باشیم تا همه تکههای اطلاعات مورد نیاز برای تولید ورقههای آلومینیوم را پیدا کند.
اینجا اندازه و پیچیده بودن پازل به ما اطمینان میدهد که قرار دادن یک کمیته برنامهریزی مرکزی که مسئول سرهم کردن پازل باشند، بینتیجه است. هیچ راهی وجود ندارد که یک برنامهریز با نگاه کردن یا خیره شدن به یک توده عظیم از تکههای پازل بتواند هیچ تصویر معنادار ممکنی را پیشبینی و تهیه کند که ممکن است بعد از سرهم کردن این یک میلیارد تکه پدید آید اگرچه برنامهریز در تصمیمگیری در مورد اینکه کدام تکه در کجا قرار گیرد اختیار کامل دارد، اما کورکورانه و در تاریکی حرکت میکند
یک راه خیلی بهتر اجازه دادن به پازل است تا خودش سرهم شود! فرض کنیم هر تکه با هر اتصال مولد و سودمندی صدایی پخش کند و هر چه احتمال رسیدن به تصویر نهایی بیشتر باشد صدا بلندتر شود سرانجام تصور کنید هر تکه دارای هوش باشد و قابلیت حرکت داشته باشد و هر تکه عاشق شنیدن صدای بلندتر باشد در این حالت این پازل عجیب خودش را سر هم خواهد کرد و تصویری زیبا خلق میشود بدون اینکه هیچکدام از تکهها به صورت انفرادی قصد کمک کردن برای دست یافتن به این محصول را داشته باشند. انگیزه تکه ها فقط شنیدن صداست این پازل به یک کل زیبا "خود سازماندهی" خواهد شد که بسیار عالیتر از جمع مقاصد تکههای فردی است
این پازل تمثیلی از اقتصاد در جهان واقعی است. هر کسی که مالک دارایی خصوصی باشد، انگیزه دارد تا از دارایی خود به شیوههایی استفاده کند که بیشترین بازدهی (بلندترین صدا) را تولید کند در نتیجه، دارایی خودش را به سمت آنهایی هدایت میکند که بالاترین قیمتها را پرداخت میکنند، بهطور مشابه، مصرفکنندگانی که در پی کسب رضایت بیشترند، از عرضهکنندگان ناکارا (آنهایی که قیمتهای نسبتا بالایی دارند) اجتناب کرده و این عرضهکنندگان مجبورند یا کارایی خود را افرایش دهند یا به خطوط تولیدی دیگر تغییر جهت دهند لذا یک الگوی پیچیده از استفاده مولد و سودآور از منابع به صورت خود به خودی به وجود میآید. سیگنالهای دریافتی توسط مالکان دارایی خصوصی در مورد اینکه چگونه از دارایی خود به بهترین شکل استفاده کنند، بهطور عمده در قالب قیمتهای نسبی به آنها میرسد. واکنش نشان دادن به قیمتها به این شیوه، زمین را بهشت نمیکند اما میلیونها نفر را ترغیب میکند که بصورت صلح آمیز بر مبنای منافع متقابل با هم تعامل کنند
هیچ شخص، شورا، کمیته، کنگره یا پارلمانی نمیتواند اینگونه موفقیتآمیز محصول کلی اقتصاد را برنامهریزی کند و آن یک تصویر زیباست، آن تصویری که نشان میدهد میتوانیم رونق اقتصادی را بدون دادن قدرت زیاد به مقامات دولتی داشته باشیم. مقاماتی که داشته باشیم. مقاماتی که به دلیل انسان بودنشان همیشه برای سوء استفاده از چنین قدرتی وسوسه خواهند شد.
/اندیشه های سیاسی و اقتصادی هایک
✅ @karkhone
بازار سهام بویژه گروه نرم افزاری و tech و شرکتهای فراهم کننده زیرساختهای کار از منزل ،شرکتهای انرژی های نو و EV ها و بطور کل بازار، دوران طلایی از رشد سهام را بدنبال تزریق گسترده نقدینگی و شرایط استنثنایی نرخ بهره نزدیک به صفر و تعطیلی بحران کووید تجربه کردند. کم کم باید انتظار داشت که فاز hang over این سرخوشی شروع شود. با مستقر شدن دولت جدید در کاخ سفید ، لازم است که با افزایش مالیاتها و انضباط بودجه ای، بخش عمده ای ازین دست و دلبازی مالی کنترل شود و کسری بودجه های تریلیونی کمتر شود.
در این راستا می توان انتظار اصلاح در سهام چند برابر شده در یک سال گذشته را داشت. موممنتوم بازار الان به تسلا گره خورده است و اصلاح بازار احتمالا با ترکیدن حباب تسلا شروع خواهد شد. تسلا با 20 برابر شدن جریان بزرگی از نقدینگی را بسمت بازار جذب کرده و افراد زیادی برای اولین بار بخاطر تسلا وارد بازار شده اند و بخاطر تعصب بالایی که دارند ، سرمایه های خود را تک سهم به این سهم اختصاص داده اند. اسمارت مانی همچون صندوق ark invest کتی خانم درحال فروش هستند و بسیار محتمل است که این حباب امسال بترکد. باید توجه داشت که ارزش و عددی که در حسابها مشاهده می شود صرفا یک عدد است و تا زمانی که فروش و شناسایی سود انجام نشود، عملا سود بحساب نمی اید. عملا چون این حجم پول برای شناسایی سود وجود ندارد، ما پیش بینی می کنیم که ترکیدن حباب تسلا و بیتکوین و سهام مشابه .. بگونه ای خواهد بود که فرصت خروج را به افراد نخواهد داد.
با اصلاح تسلا، موممنتوم بازار خراب می شود و جریان نقدینگی به بازار مختل می شود و اصلاح کلی بازار را هم رقم خواهد زد.
همانطور که قبلا بیان شد ، بنظر می رسد که با اتفاقات پیش امده در امریکا و قدرت بی نهایت بیگ تک، فوکوس سیاستمداران در چند سال اتی روی محدود کردن بیزنس این بیگ تکها متمرکز باشد. چندین شکایت بزرگ بر ضد گوگل، فیسبوک، امازون و .. مطرح شده و صحبتهایی از افزایش مالیات روی پروداکتهای انها مطرح است. اینهم می تواند موجبات در فشار قرار گرفتن سهام این گروه را فراهم کند. معمولا فشارها اگر تداوم یابد و سهام underperformance داشته باشند در سال بعد خروج سرمایه و سقوط را رقم خواهد زد. فعلا برای این پیش بینی زود است ولی ما سعی کرده ایم سهم این گروه بیگ تک را در سبد محدود کنیم.
اما در مورد کلیت بازار، کماکان نظر مثبت است گرچه بازدهی مثل سال گذشته را انتظار نداریم. بنظر می رسد که سود شرکتهای اس اند پی 500، از حدود 100 دلار به حدود 200 دلار افزایش یابد و با پی به ای اورج 20، شاخص اس اند پی 4000 و با پی به ای 25، تا 5000 واحد امکان رشد خواهد داشت. این عدد P/E رابطه مستقیم با نرخ های بهره دارد. اگر نرخ بهره بالا رود P/E بازار بسمت عدد پایینتر حرکت می کند و اگر نرخ بهره صفر بماند P/E تمایل به عدد بالا خواهد داشت. قاعدتا چون بازار افراط و تفریط می کند نتیجه واقعی ممکن است متفاوت باشد ولی از نظر ما بازار از قیمت کنونی بصورت کانزرواتیو حدود 10 درصد جای رشد تا نقطه ارزندگی دارد و این رشد هم بیشتر توسط سیکلیکالها ، اینداستریال و متریال و بازگشت شرکتهای لطمه دیده از کووید مثل فروشگاه ها و بیزنسهای مسافرتی ، تامین خواهد شد. بیگ تک و شرکتهای نرم افزاری چند برابر شده underperformance خواهند داشت.
/کانادا فایننس
✅ @karkhone
در این راستا می توان انتظار اصلاح در سهام چند برابر شده در یک سال گذشته را داشت. موممنتوم بازار الان به تسلا گره خورده است و اصلاح بازار احتمالا با ترکیدن حباب تسلا شروع خواهد شد. تسلا با 20 برابر شدن جریان بزرگی از نقدینگی را بسمت بازار جذب کرده و افراد زیادی برای اولین بار بخاطر تسلا وارد بازار شده اند و بخاطر تعصب بالایی که دارند ، سرمایه های خود را تک سهم به این سهم اختصاص داده اند. اسمارت مانی همچون صندوق ark invest کتی خانم درحال فروش هستند و بسیار محتمل است که این حباب امسال بترکد. باید توجه داشت که ارزش و عددی که در حسابها مشاهده می شود صرفا یک عدد است و تا زمانی که فروش و شناسایی سود انجام نشود، عملا سود بحساب نمی اید. عملا چون این حجم پول برای شناسایی سود وجود ندارد، ما پیش بینی می کنیم که ترکیدن حباب تسلا و بیتکوین و سهام مشابه .. بگونه ای خواهد بود که فرصت خروج را به افراد نخواهد داد.
با اصلاح تسلا، موممنتوم بازار خراب می شود و جریان نقدینگی به بازار مختل می شود و اصلاح کلی بازار را هم رقم خواهد زد.
همانطور که قبلا بیان شد ، بنظر می رسد که با اتفاقات پیش امده در امریکا و قدرت بی نهایت بیگ تک، فوکوس سیاستمداران در چند سال اتی روی محدود کردن بیزنس این بیگ تکها متمرکز باشد. چندین شکایت بزرگ بر ضد گوگل، فیسبوک، امازون و .. مطرح شده و صحبتهایی از افزایش مالیات روی پروداکتهای انها مطرح است. اینهم می تواند موجبات در فشار قرار گرفتن سهام این گروه را فراهم کند. معمولا فشارها اگر تداوم یابد و سهام underperformance داشته باشند در سال بعد خروج سرمایه و سقوط را رقم خواهد زد. فعلا برای این پیش بینی زود است ولی ما سعی کرده ایم سهم این گروه بیگ تک را در سبد محدود کنیم.
اما در مورد کلیت بازار، کماکان نظر مثبت است گرچه بازدهی مثل سال گذشته را انتظار نداریم. بنظر می رسد که سود شرکتهای اس اند پی 500، از حدود 100 دلار به حدود 200 دلار افزایش یابد و با پی به ای اورج 20، شاخص اس اند پی 4000 و با پی به ای 25، تا 5000 واحد امکان رشد خواهد داشت. این عدد P/E رابطه مستقیم با نرخ های بهره دارد. اگر نرخ بهره بالا رود P/E بازار بسمت عدد پایینتر حرکت می کند و اگر نرخ بهره صفر بماند P/E تمایل به عدد بالا خواهد داشت. قاعدتا چون بازار افراط و تفریط می کند نتیجه واقعی ممکن است متفاوت باشد ولی از نظر ما بازار از قیمت کنونی بصورت کانزرواتیو حدود 10 درصد جای رشد تا نقطه ارزندگی دارد و این رشد هم بیشتر توسط سیکلیکالها ، اینداستریال و متریال و بازگشت شرکتهای لطمه دیده از کووید مثل فروشگاه ها و بیزنسهای مسافرتی ، تامین خواهد شد. بیگ تک و شرکتهای نرم افزاری چند برابر شده underperformance خواهند داشت.
/کانادا فایننس
✅ @karkhone
بیایید به یک جمع گرم خانوادگی سر بزنیم و به صحبت همهچیزدانان خانواده گوش کنیم:
شوهر عمه: میبینید هر روز جنسها گران میشود؟ همهاش زیر سر بازاریها است، همین دیروز موز کیلویی ۱۰ تومان بود، امروز میگوید ۴۰ تومان. باید فروشنده را به چهار میخ بکشند که حساب دستش بیاید.
شوهر خاله: آن بندگان خدا که گناهی ندارند، دلار گران شده و قیمت جنسهای خارجی بالا رفته.
شوهر عمه: موز از خارج میآید، چرا سیب را گران میکنند؟ آن را که خودمان تولید میکنیم!
شوهر خاله: دلار که گران میشود صادرات سود زیادی پیدا میکند. این دلالهای فلان فلان شده را باید دار زد. سیب را به خارج صادر میکنند و قیمتش در داخل بالا میرود. به نظرم همهاش تقصیر دولت است که دلار را گران کرده.
شوهر عمه: بله، دولت دوباره کفگیرش به ته خورده، دلار را گران کرده که بودجه را تامین کند.
شوهر خاله: از یک طرف دلار را در بازار گران میکنند، از طرف دیگر به نورچشمیهایشان دلار ۴۲۰۰ تومانی میدهند.
شوهر عمه: نه آقا، دلار ۴۲۰۰ دروغ است، الان کدام جنس در بازار با ۴۲۰۰ قیمتگذاری میشود؟ دولتی که بودجه ندارد احمق نیست که دلار را مفت بفروشد.
شوهر خاله: اصلا اینها علت اصلی تورم نیست، تورم به خاطر حجم زیاد نقدینگی در کشور است که بانکها ایجاد میکنند. باید دولت کنترل همهی بانکها را بگیرد و سودها را کم کند.
همانطور که همه میدانیم، بحثها در جمع فامیلی سر دراز دارد. از دورهمی خارج میشویم تا کمی به مغزمان استراحت داده و فکر کنیم.
تورم یعنی چه؟ تورم یعنی ارزش ریالی که در جیب دارید، در طول زمان نسبت به کالاها و خدمات کمتر و کمتر میشود. در واقع این ارزش کالاها نیست که بالا میرود، پول است که بیارزش میشود.
چرا؟ آب در بیابان خیلی باارزش است، اما کنار دریا مفت نمیارزد. پول هم وقتی زیاد میشود، ارزشاش را از دست میدهد. پس برای ریشهیابی تورم باید ببینیم چه کسی پول چاپ کرده: بانک مرکزی.
یکی از وظایف بانک مرکزی حفظ ارزش پول ملی است؛ بنابراین بانک مرکزی به میل خودش پول چاپ نمیکند؛ حداقل نه اینقدر زیاد! پس یا از جایی تحت فشار است، یا چارهای جز چاپ پول ندارد.
دولتهای ایران در دهه ۷۰ هر وقت (همیشه) بودجه کم میآوردند، از بانک مرکزی قرض میگرفتند. با این کار پول چاپ میشد و ارزش پول مردم کم میشد. بدون تعارف، دولت از جیب تکتک مردم پول برمیداشت.
از سال ۸۱ این شکل غارت ممنوع شد، اما بودجه کماکان کسری داشت. در همین زمان درآمد نفتی دولت خیلی زیاد شد. دولت نفت صادر میکرد، دلار را میفروخت، ریال میگرفت و صرف اوامر بودجهای میکرد. با فروش آن میزان دلار، قیمت ارز کم میشد و واردات ارزان؛ این یعنی ختم تولید ملی. بانک مرکزی طبق وظیفهی خود باید دلار را از بازار جمع میکرد تا قیمت خیلی پایین نیاید؛ بنابراین ناچار بود پول چاپ کند.
دولت با آن همه پول نفت باز هم کسری داشت! این بار سراغ بانکها رفت و وام گرفت؛ بانکها هم بلافاصله سراغ بانک مرکزی رفتند و قرض گرفتند. باز هم چاپ پول. نمونهی بارزش طرح مسکن مهر.
از سال ۹۰ به بعد وضع بانکها خراب شد؛ موسسههای غیرمجاز برای جذب سپرده سودهای نجومی میدادند؛ بانکهای مجاز هم برای حفظ سپردهها سود را بالا بردند. بانک مرکزی وظیفه داشت جلوی این رقابت برای سپرده را بگیرد، اما نه زور کافی داشت (موسسههای غیرمجاز به جاهای پرزور وصل بودند)، نه ابزار قانونی لازم را! بانکها به زیان افتادند و سراغ بانک مرکزی رفتند؛ باز هم پول چاپ شد. بانک مرکزی خواست موسسات غیرمجاز را منحل کند، اما سپردهگذاران پول خود را با همان سود نجومی طلب کردند. تریبونهای مجلس و صدا و سیما و نماز جمعه و... همه به بانک مرکزی حمله کردند، باز هم ناچار شد پول چاپ کند.
با این بانک مرکزی غیرمستقل و بلااختیار و با این حجم چاپ پول، انتظاری به جز تورم نمیتوان داشت. فقط بعضی وقتها که نفت زیاد داریم، دولت میتواند ارز را ارزان نگه دارد و با واردات، قیمتها را کنترل کند. با این کار تولید ملی که در شعار استادش هستیم، ضعیف و نحیف میشود؛ آن وقت فقط یک جرقه کافی است که قیمتها پرواز کنند به جایی که باید باشند. حماقتهایی مثل ارز ۴۲۰۰ و بگیر و ببندهای تعزیرات هم فقط به تولید کشور ضربه میزند.
اشتباه نیست که بگوییم رشد قیمت ارز تورم ایجاد میکند؛ همچنین اشتباه نیست که بگوییم تحریمها قیمت ارز را بالا برده. اما اینکه قیمتها تا کجا بالا برود به چاپ پول بانک مرکزی، سلامت بانکها و از همه مهمتر، کسری بودجهی دولت مربوط است.
✅ @karkhone
شوهر عمه: میبینید هر روز جنسها گران میشود؟ همهاش زیر سر بازاریها است، همین دیروز موز کیلویی ۱۰ تومان بود، امروز میگوید ۴۰ تومان. باید فروشنده را به چهار میخ بکشند که حساب دستش بیاید.
شوهر خاله: آن بندگان خدا که گناهی ندارند، دلار گران شده و قیمت جنسهای خارجی بالا رفته.
شوهر عمه: موز از خارج میآید، چرا سیب را گران میکنند؟ آن را که خودمان تولید میکنیم!
شوهر خاله: دلار که گران میشود صادرات سود زیادی پیدا میکند. این دلالهای فلان فلان شده را باید دار زد. سیب را به خارج صادر میکنند و قیمتش در داخل بالا میرود. به نظرم همهاش تقصیر دولت است که دلار را گران کرده.
شوهر عمه: بله، دولت دوباره کفگیرش به ته خورده، دلار را گران کرده که بودجه را تامین کند.
شوهر خاله: از یک طرف دلار را در بازار گران میکنند، از طرف دیگر به نورچشمیهایشان دلار ۴۲۰۰ تومانی میدهند.
شوهر عمه: نه آقا، دلار ۴۲۰۰ دروغ است، الان کدام جنس در بازار با ۴۲۰۰ قیمتگذاری میشود؟ دولتی که بودجه ندارد احمق نیست که دلار را مفت بفروشد.
شوهر خاله: اصلا اینها علت اصلی تورم نیست، تورم به خاطر حجم زیاد نقدینگی در کشور است که بانکها ایجاد میکنند. باید دولت کنترل همهی بانکها را بگیرد و سودها را کم کند.
همانطور که همه میدانیم، بحثها در جمع فامیلی سر دراز دارد. از دورهمی خارج میشویم تا کمی به مغزمان استراحت داده و فکر کنیم.
تورم یعنی چه؟ تورم یعنی ارزش ریالی که در جیب دارید، در طول زمان نسبت به کالاها و خدمات کمتر و کمتر میشود. در واقع این ارزش کالاها نیست که بالا میرود، پول است که بیارزش میشود.
چرا؟ آب در بیابان خیلی باارزش است، اما کنار دریا مفت نمیارزد. پول هم وقتی زیاد میشود، ارزشاش را از دست میدهد. پس برای ریشهیابی تورم باید ببینیم چه کسی پول چاپ کرده: بانک مرکزی.
یکی از وظایف بانک مرکزی حفظ ارزش پول ملی است؛ بنابراین بانک مرکزی به میل خودش پول چاپ نمیکند؛ حداقل نه اینقدر زیاد! پس یا از جایی تحت فشار است، یا چارهای جز چاپ پول ندارد.
دولتهای ایران در دهه ۷۰ هر وقت (همیشه) بودجه کم میآوردند، از بانک مرکزی قرض میگرفتند. با این کار پول چاپ میشد و ارزش پول مردم کم میشد. بدون تعارف، دولت از جیب تکتک مردم پول برمیداشت.
از سال ۸۱ این شکل غارت ممنوع شد، اما بودجه کماکان کسری داشت. در همین زمان درآمد نفتی دولت خیلی زیاد شد. دولت نفت صادر میکرد، دلار را میفروخت، ریال میگرفت و صرف اوامر بودجهای میکرد. با فروش آن میزان دلار، قیمت ارز کم میشد و واردات ارزان؛ این یعنی ختم تولید ملی. بانک مرکزی طبق وظیفهی خود باید دلار را از بازار جمع میکرد تا قیمت خیلی پایین نیاید؛ بنابراین ناچار بود پول چاپ کند.
دولت با آن همه پول نفت باز هم کسری داشت! این بار سراغ بانکها رفت و وام گرفت؛ بانکها هم بلافاصله سراغ بانک مرکزی رفتند و قرض گرفتند. باز هم چاپ پول. نمونهی بارزش طرح مسکن مهر.
از سال ۹۰ به بعد وضع بانکها خراب شد؛ موسسههای غیرمجاز برای جذب سپرده سودهای نجومی میدادند؛ بانکهای مجاز هم برای حفظ سپردهها سود را بالا بردند. بانک مرکزی وظیفه داشت جلوی این رقابت برای سپرده را بگیرد، اما نه زور کافی داشت (موسسههای غیرمجاز به جاهای پرزور وصل بودند)، نه ابزار قانونی لازم را! بانکها به زیان افتادند و سراغ بانک مرکزی رفتند؛ باز هم پول چاپ شد. بانک مرکزی خواست موسسات غیرمجاز را منحل کند، اما سپردهگذاران پول خود را با همان سود نجومی طلب کردند. تریبونهای مجلس و صدا و سیما و نماز جمعه و... همه به بانک مرکزی حمله کردند، باز هم ناچار شد پول چاپ کند.
با این بانک مرکزی غیرمستقل و بلااختیار و با این حجم چاپ پول، انتظاری به جز تورم نمیتوان داشت. فقط بعضی وقتها که نفت زیاد داریم، دولت میتواند ارز را ارزان نگه دارد و با واردات، قیمتها را کنترل کند. با این کار تولید ملی که در شعار استادش هستیم، ضعیف و نحیف میشود؛ آن وقت فقط یک جرقه کافی است که قیمتها پرواز کنند به جایی که باید باشند. حماقتهایی مثل ارز ۴۲۰۰ و بگیر و ببندهای تعزیرات هم فقط به تولید کشور ضربه میزند.
اشتباه نیست که بگوییم رشد قیمت ارز تورم ایجاد میکند؛ همچنین اشتباه نیست که بگوییم تحریمها قیمت ارز را بالا برده. اما اینکه قیمتها تا کجا بالا برود به چاپ پول بانک مرکزی، سلامت بانکها و از همه مهمتر، کسری بودجهی دولت مربوط است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه pinned «اطلاعیه به مخاطبین گرامی و صاحبان کسبوکارها پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است. به…»
روایت داستان سریالی شکلگیری اولین حباب
برمیگردیم به اسکاتلند
سال 1671 ، کودکی به نام جان لا (JOHN LAW) متولد میشود. او پسر یک زرگربود، (گفته شده که زرگرها بانکدارهای آینده بودند) ، جان جوانی خوش گذران و عیاش بود. اون تمام وقت خود را در کافه ها و قمارخانه ها میگذراند و اصلا به شغل پدرش علاقه ای نشان نمیداد و همین موضوع باعث رفتن او به انگلستان شد. او در این کشور هم به کارهای گذشته خویش ادامه میداد، تا اینکه یک روز درگیر مشاجره می شود و همین باعث به زندان افتادن جان و در نهایت محکوم شدن او به اعدام می شود. بعد از آن به زحمت توانست از زندان فرار کند تا به پایتخت هلند شهر آمستردام بگریزد.
آمستردام
با وارد شدنش در هلند متوجه یک موضوع عجیبی شد! کشوری با وسعت کم، بدون منابع طبیعی، دارای مردمی مرفه و خوشحال است، همین موضوع باعث کنجکاوی جان و تحقیق در این مورد شد.
او پس از مدت کوتاهی علت خوشبختی هلندی ها را کشف کرد.
این داستان ادامه دارد...
✅ @karkhone
برمیگردیم به اسکاتلند
سال 1671 ، کودکی به نام جان لا (JOHN LAW) متولد میشود. او پسر یک زرگربود، (گفته شده که زرگرها بانکدارهای آینده بودند) ، جان جوانی خوش گذران و عیاش بود. اون تمام وقت خود را در کافه ها و قمارخانه ها میگذراند و اصلا به شغل پدرش علاقه ای نشان نمیداد و همین موضوع باعث رفتن او به انگلستان شد. او در این کشور هم به کارهای گذشته خویش ادامه میداد، تا اینکه یک روز درگیر مشاجره می شود و همین باعث به زندان افتادن جان و در نهایت محکوم شدن او به اعدام می شود. بعد از آن به زحمت توانست از زندان فرار کند تا به پایتخت هلند شهر آمستردام بگریزد.
آمستردام
با وارد شدنش در هلند متوجه یک موضوع عجیبی شد! کشوری با وسعت کم، بدون منابع طبیعی، دارای مردمی مرفه و خوشحال است، همین موضوع باعث کنجکاوی جان و تحقیق در این مورد شد.
او پس از مدت کوتاهی علت خوشبختی هلندی ها را کشف کرد.
این داستان ادامه دارد...
✅ @karkhone
فئودالیسم دیجیتال (3/1)
|ماریانا مازوکاتو
مدت زیادی نگذشت که ابرشرکتهای آنلاینی نظیر گوگل، فیسبوک، آمازون و ایبِی، به بخش جداییناپذیر زندگی میلیونها انسان در سراسر جهان تبدیل شدند. این شرکتها، به طور روزافزونی بر چگونگی اطلاعاتی که جستجو میکنیم، بر ارتباطات و مراوداتی که با یکدیگر داریم، بر دوستیها و خریدهایمان، و بر اشتراکگذاری نظراتمان با کسانی که مایل به شنیدنش هستند، غلبه یافتهاند. تکنولوژیهای نوین این کمپانیها، در راستای خواستهها و نیازهای ما به وجود آمدهاند. هر شرکتی که تکنولوژیهای مشابه آنها داشته باشد، ممکنست که بتواند به این نیازها پاسخ دهد. بسیاری از شرکتها نیز در این مسیر تلاش خود را کردهاند، اما آنچه که در این بین جالبِتوجه میباشد، اینست که چگونه شرکتهای انگشتشماری، به گونهای شتابان و فراگیر، به جایگاهی غالب دست پیدا کردند، و به یاری چنین جایگاهی، قادر به «مَکِش ارزش» در مقیاس کلان شدند.
این کمپانیهای آنلاین، از سوی مدیران و مدافعانشان، غالباً به عنوان نیروهایی خیرخواه به تصویر کشیده میشوند؛ نیروهایی که نه فقط برای سود و منفعتشان، که برای پیشرفت جامعه کار میکنند. [مثلاً فیسبوک یکی از اهدافش را قدرتمند سازی مردم در اشتراکگذاری اطلاعات معرفی کرده بود، یا یکی از بنیانگذاران گوگل به نام سرگی برین، شرکتش را "نیرویی خیرخواه" نامیده بود که همواره در مقابل بدیها و شومیها قرار دارد]. هواداران هیجانزدۀ آنها، از پدیدۀ دگرگونکنندهای به نام "اقتصاد مشارکتی" و "سوسیالیسم دیجیتالی" صحبت میکنند؛ آنان دیدگاه خوشبینانهای را ترویج میدهند که بر مبنای آن، پلتفرمهای دیجیتال قدرت را به دست مردم میسپارند و طیف گستردهای از خدمات گوناگون را به رایگان در اختیار ما قرار میدهند؛ خدماتی که از ارتباط شبکهای و مکانیابی GPS، تا پایش وضعیت سلامت را شامل میشود.
در چارچوب چنین رویکردی، «سیلیکون ولی» (که مرکز شرکتهای هایتِک و نوآورست)، در مقابل «وال استریت» (که مرکز نهادهای مالیست) قرار میگیرد؛ مطابق این رویکرد، سیلیکون ولی با فراهم ساختن خدماتی که همگان میتوانند از آن بهره ببرند، خلأ مصرف را پر میکند، اما در مقابل، والاستریت قدرت و ثروت را در چنگال "یک درصدیها" متمرکز میسازد.
بیتردید، ابرشرکتهای آنلاین نقش ارزندهای برای کاربرانشان ایفا میکنند. آنها میتوانند رفاه انسانها را بهبود بخشند و در مواردی، بهرهوریشان را افزایش دهند. (مثلاً از طریق سرعت و سهولت بخشیدن به جستجوی محتوای وب، تسهیل پیدا کردن مسیرها، اشخاص، کتابها و امثالهم)؛
امّـا این تصور که این کمپانیها خدمات رایگانشان را از سر "خیرخواهی" فراهم میکنند، و یا هدفشان اینست که مردم را "قدرتمند" سازند، دیدگاهیست که از سادهانگاری بالایی رنج میبرد.
یک تحلیل واقعبینانه باید به این موضوع بپردازد که این شرکتها دقیقاً چگونه کار میکنند، سودشان از کجا سرچشمه میگیرد، و اثربخشی اجتماعی آنها (برحسب اینکه ارزشی میآفرینند یا نمیآفرینند) چگونه میباشد.
شرکتهایی نظیر گوگل، فیسبوک، و آمازون - و شرکتهای جدید "اقتصاد مشارکتی"، نظیر اوبر و Airbnb - خودشان را به عنوان "پلتفرم" معرفی کردهاند. وجه تمایز آنها با سایر شرکتها اینست که آنها در بازارهای مرسوم و متعارف (که در آن شرکتها کالاها و خدماتی تولید میکنند و آن را به مصرفکنندگان میفروشند) فعالیت نمیکنند. آنها در بازارهایی فعالیت دارند که اقتصاددانان، آنان را «بازارهای دوجانبه» (two-sided markets) مینامند؛ بدین صورت که از یک سو، خدماتی را به کاربران ارائه میدهند، و در سوی دیگر، امکاناتی را به سایر شرکتها عرضه میکنند - امکاناتی نظیر فروش فضای تبلیغ آگهی بر بستر اینترنت، و یا فروش اطلاعاتی پیرامون مشی و رفتار کاربرانشان به شرکتها.
با اینحال، صفت مشخصۀ بازارهای دوجانبه، در چگونگی اتصال دو سمتِ بازار نهفته است.
زمانی که شمار کاربران پلتفرمها در یک سمت بازار (سمت استفاده از موتور جستجوگر فلان شرکت آنلاین، و یا عضویت در شبکۀ اجتماعی آن شرکت) افزایش مییابد، کلیک کردن بر آگهیهای آنلاین هم بالا میرود و بدین طریق، شرکت آنلاین میتواند اطلاعات بیشتری از مشی و رفتار کاربرانش گردآوری نماید، و از همین رو، قابلیت کسب سودی که شرکت میتواند در سمتِ دیگر بازار به دست آورد، افزایش پیدا میکند.
اینکه گوگل و فیسبوک از کاربرانشان هزینهای مطالبه نمیکنند، ابداً به زیانشان تمام نخواهد شد: آنها نیازمند آن هستند که تا حد امکان، افراد بیشتری به پلتفرمشان ملحق شوند، تا بتوانند امکاناتی که به سایر شرکتها در سمت دیگر بازار به فروش میرسانند را جذّابتر نمایند.
✅ @karkhone
|ماریانا مازوکاتو
مدت زیادی نگذشت که ابرشرکتهای آنلاینی نظیر گوگل، فیسبوک، آمازون و ایبِی، به بخش جداییناپذیر زندگی میلیونها انسان در سراسر جهان تبدیل شدند. این شرکتها، به طور روزافزونی بر چگونگی اطلاعاتی که جستجو میکنیم، بر ارتباطات و مراوداتی که با یکدیگر داریم، بر دوستیها و خریدهایمان، و بر اشتراکگذاری نظراتمان با کسانی که مایل به شنیدنش هستند، غلبه یافتهاند. تکنولوژیهای نوین این کمپانیها، در راستای خواستهها و نیازهای ما به وجود آمدهاند. هر شرکتی که تکنولوژیهای مشابه آنها داشته باشد، ممکنست که بتواند به این نیازها پاسخ دهد. بسیاری از شرکتها نیز در این مسیر تلاش خود را کردهاند، اما آنچه که در این بین جالبِتوجه میباشد، اینست که چگونه شرکتهای انگشتشماری، به گونهای شتابان و فراگیر، به جایگاهی غالب دست پیدا کردند، و به یاری چنین جایگاهی، قادر به «مَکِش ارزش» در مقیاس کلان شدند.
این کمپانیهای آنلاین، از سوی مدیران و مدافعانشان، غالباً به عنوان نیروهایی خیرخواه به تصویر کشیده میشوند؛ نیروهایی که نه فقط برای سود و منفعتشان، که برای پیشرفت جامعه کار میکنند. [مثلاً فیسبوک یکی از اهدافش را قدرتمند سازی مردم در اشتراکگذاری اطلاعات معرفی کرده بود، یا یکی از بنیانگذاران گوگل به نام سرگی برین، شرکتش را "نیرویی خیرخواه" نامیده بود که همواره در مقابل بدیها و شومیها قرار دارد]. هواداران هیجانزدۀ آنها، از پدیدۀ دگرگونکنندهای به نام "اقتصاد مشارکتی" و "سوسیالیسم دیجیتالی" صحبت میکنند؛ آنان دیدگاه خوشبینانهای را ترویج میدهند که بر مبنای آن، پلتفرمهای دیجیتال قدرت را به دست مردم میسپارند و طیف گستردهای از خدمات گوناگون را به رایگان در اختیار ما قرار میدهند؛ خدماتی که از ارتباط شبکهای و مکانیابی GPS، تا پایش وضعیت سلامت را شامل میشود.
در چارچوب چنین رویکردی، «سیلیکون ولی» (که مرکز شرکتهای هایتِک و نوآورست)، در مقابل «وال استریت» (که مرکز نهادهای مالیست) قرار میگیرد؛ مطابق این رویکرد، سیلیکون ولی با فراهم ساختن خدماتی که همگان میتوانند از آن بهره ببرند، خلأ مصرف را پر میکند، اما در مقابل، والاستریت قدرت و ثروت را در چنگال "یک درصدیها" متمرکز میسازد.
بیتردید، ابرشرکتهای آنلاین نقش ارزندهای برای کاربرانشان ایفا میکنند. آنها میتوانند رفاه انسانها را بهبود بخشند و در مواردی، بهرهوریشان را افزایش دهند. (مثلاً از طریق سرعت و سهولت بخشیدن به جستجوی محتوای وب، تسهیل پیدا کردن مسیرها، اشخاص، کتابها و امثالهم)؛
امّـا این تصور که این کمپانیها خدمات رایگانشان را از سر "خیرخواهی" فراهم میکنند، و یا هدفشان اینست که مردم را "قدرتمند" سازند، دیدگاهیست که از سادهانگاری بالایی رنج میبرد.
یک تحلیل واقعبینانه باید به این موضوع بپردازد که این شرکتها دقیقاً چگونه کار میکنند، سودشان از کجا سرچشمه میگیرد، و اثربخشی اجتماعی آنها (برحسب اینکه ارزشی میآفرینند یا نمیآفرینند) چگونه میباشد.
شرکتهایی نظیر گوگل، فیسبوک، و آمازون - و شرکتهای جدید "اقتصاد مشارکتی"، نظیر اوبر و Airbnb - خودشان را به عنوان "پلتفرم" معرفی کردهاند. وجه تمایز آنها با سایر شرکتها اینست که آنها در بازارهای مرسوم و متعارف (که در آن شرکتها کالاها و خدماتی تولید میکنند و آن را به مصرفکنندگان میفروشند) فعالیت نمیکنند. آنها در بازارهایی فعالیت دارند که اقتصاددانان، آنان را «بازارهای دوجانبه» (two-sided markets) مینامند؛ بدین صورت که از یک سو، خدماتی را به کاربران ارائه میدهند، و در سوی دیگر، امکاناتی را به سایر شرکتها عرضه میکنند - امکاناتی نظیر فروش فضای تبلیغ آگهی بر بستر اینترنت، و یا فروش اطلاعاتی پیرامون مشی و رفتار کاربرانشان به شرکتها.
با اینحال، صفت مشخصۀ بازارهای دوجانبه، در چگونگی اتصال دو سمتِ بازار نهفته است.
زمانی که شمار کاربران پلتفرمها در یک سمت بازار (سمت استفاده از موتور جستجوگر فلان شرکت آنلاین، و یا عضویت در شبکۀ اجتماعی آن شرکت) افزایش مییابد، کلیک کردن بر آگهیهای آنلاین هم بالا میرود و بدین طریق، شرکت آنلاین میتواند اطلاعات بیشتری از مشی و رفتار کاربرانش گردآوری نماید، و از همین رو، قابلیت کسب سودی که شرکت میتواند در سمتِ دیگر بازار به دست آورد، افزایش پیدا میکند.
اینکه گوگل و فیسبوک از کاربرانشان هزینهای مطالبه نمیکنند، ابداً به زیانشان تمام نخواهد شد: آنها نیازمند آن هستند که تا حد امکان، افراد بیشتری به پلتفرمشان ملحق شوند، تا بتوانند امکاناتی که به سایر شرکتها در سمت دیگر بازار به فروش میرسانند را جذّابتر نمایند.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
روایت داستان سریالی شکلگیری اولین حباب برمیگردیم به اسکاتلند سال 1671 ، کودکی به نام جان لا (JOHN LAW) متولد میشود. او پسر یک زرگربود، (گفته شده که زرگرها بانکدارهای آینده بودند) ، جان جوانی خوش گذران و عیاش بود. اون تمام وقت خود را در کافه ها و قمارخانه…
سریال JOHN LAW
بازار بورس
جان بالاخره فهمید که عامل شادابی مردم آمستردام چیست. بله بازار بورس آمستردام (EURONEXT AMSTERDAM) مردم را در یک شرایط پویای اجتماعی قرار داده بود. جان به سرعت وارد بازار شد و کار را یاد گرفت. روزها در بازار و شبها در قمارخانه ها مشغول بود. همین باعث شد که با هوش و ذکاوت خود و با استفاده از فرمولهای ریاضی، روشهایی برای موفقیت در هر دو پیدا کند. در نتیجه خیلی زود به فردی ثروتمند تبدیل شد.
پاریس
جان که خود را فرد پیروزی می دید، ایده مانی ترید(MONEY&TRADE) را بنیان نهاد و آن را به کشور فرانسه برد. آن روزها فرانسه کشوری بود که به دلیل جنگ ها و درگیری های متعدد، عملا بدهکار و ورشکسته شده بود. در نتیجه دولت برای جبران مخارج جنگ و کسری بودجه، اوراق قرضه چاپ و به مردم می داد و در ازای آن سکه دریافت می کرد. مشکل اینجا بود که حکومت در واقع اوراقی دست مردم داده بود که هیچوقت به پول نزدیک نمی شد و هر لحظه خطر فروپاشی احساس می شد.
جان که بلند پرواز و فرصت طلب بود، با ورود به پاریس و دیدن این مشکلات، نقشه ای از سر گذراند.
ادامه دارد...
✅ @karkhone
بازار بورس
جان بالاخره فهمید که عامل شادابی مردم آمستردام چیست. بله بازار بورس آمستردام (EURONEXT AMSTERDAM) مردم را در یک شرایط پویای اجتماعی قرار داده بود. جان به سرعت وارد بازار شد و کار را یاد گرفت. روزها در بازار و شبها در قمارخانه ها مشغول بود. همین باعث شد که با هوش و ذکاوت خود و با استفاده از فرمولهای ریاضی، روشهایی برای موفقیت در هر دو پیدا کند. در نتیجه خیلی زود به فردی ثروتمند تبدیل شد.
پاریس
جان که خود را فرد پیروزی می دید، ایده مانی ترید(MONEY&TRADE) را بنیان نهاد و آن را به کشور فرانسه برد. آن روزها فرانسه کشوری بود که به دلیل جنگ ها و درگیری های متعدد، عملا بدهکار و ورشکسته شده بود. در نتیجه دولت برای جبران مخارج جنگ و کسری بودجه، اوراق قرضه چاپ و به مردم می داد و در ازای آن سکه دریافت می کرد. مشکل اینجا بود که حکومت در واقع اوراقی دست مردم داده بود که هیچوقت به پول نزدیک نمی شد و هر لحظه خطر فروپاشی احساس می شد.
جان که بلند پرواز و فرصت طلب بود، با ورود به پاریس و دیدن این مشکلات، نقشه ای از سر گذراند.
ادامه دارد...
✅ @karkhone
13990730250306-F.pdf
564.5 KB
بررسی چرایی تشکیل خوشه های صنعتی: مطالعه موردی کشور چین
|وحید امیدی
چکیده:
امروزه نقش بنگاه ها در بازارهای جهانی وابسته به میزان قدرت رقابتی آنها با سایر بنگاه هایی است که تولیدات مشابهی دارند. ازاین روی، در این مطالعه به شیوه تشکیل خوشه های صنعتی چین، به عنوان مهمترین اقتصاد درحال توسعه، و نقش سیاست های دولت در گسترش آنها پرداخته شده است. به این منظور مطالعات صورت گرفته پیرامون خوشه های صنعتی چین در صنایع مختلف مورد بررسی قرار گرفته و دستاوردهای کشور چین با رویکرد ارایه رهیافت برای خوشه های صنعتی ایران جمع بندی شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد ایجاد خوشه های صنعتی به صورتی است که نخست در یک منطقه جغرافیایی، به سبب شرایط خاص آن ناحیه، شرایط پیدایش خوشه پدیدار شده و پس از آن حمایت های دولت موجب توسعه و گسترش خوشه مورد نظر می شود. در واقع، سیاست های دولت بیش از آنکه در ایجاد خوشه های صنعتی نقش داشته باشد در گسترش آنها موثر بوده است.
✅ @karkhone
|وحید امیدی
چکیده:
امروزه نقش بنگاه ها در بازارهای جهانی وابسته به میزان قدرت رقابتی آنها با سایر بنگاه هایی است که تولیدات مشابهی دارند. ازاین روی، در این مطالعه به شیوه تشکیل خوشه های صنعتی چین، به عنوان مهمترین اقتصاد درحال توسعه، و نقش سیاست های دولت در گسترش آنها پرداخته شده است. به این منظور مطالعات صورت گرفته پیرامون خوشه های صنعتی چین در صنایع مختلف مورد بررسی قرار گرفته و دستاوردهای کشور چین با رویکرد ارایه رهیافت برای خوشه های صنعتی ایران جمع بندی شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد ایجاد خوشه های صنعتی به صورتی است که نخست در یک منطقه جغرافیایی، به سبب شرایط خاص آن ناحیه، شرایط پیدایش خوشه پدیدار شده و پس از آن حمایت های دولت موجب توسعه و گسترش خوشه مورد نظر می شود. در واقع، سیاست های دولت بیش از آنکه در ایجاد خوشه های صنعتی نقش داشته باشد در گسترش آنها موثر بوده است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
فئودالیسم دیجیتال (3/1) |ماریانا مازوکاتو مدت زیادی نگذشت که ابرشرکتهای آنلاینی نظیر گوگل، فیسبوک، آمازون و ایبِی، به بخش جداییناپذیر زندگی میلیونها انسان در سراسر جهان تبدیل شدند. این شرکتها، به طور روزافزونی بر چگونگی اطلاعاتی که جستجو میکنیم،…
فئودالیسم دیجیتال (3/2)
|ماریانا مازوکاتو
ما نباید گوگل را به مثابۀ فراهمکنندۀ خدمات رایگان به کاربرانش نگاه کنیم؛ بلکه برعکس، این کاربران گوگل هستند که به رایگان "درونداد" لازم برای فرآیند تولیدی گوگل را فراهم میکنند : دروندادهایی نظیر توجه کاربران به آگهیهای آنلاین تبلیغاتی، و مهمتر از آن، اطلاعات شخصی کاربران؛ و کاربران نیز در قبال عرضۀ چنین بروندادی به این کمپانیها، از جستجوی آنلاین و خدمات مختلف دیگر بهرهمند میشوند. در حقیقت، بخش اعظم سود گوگل، از فروش فضای تبلیغات آنلاین، و فروش اطلاعات کاربران به شرکتها حاصل میشود. اگر امکانات آنلاینی را به رایگان در دسترس شما قرار میدهند، شما "مشتری" به حساب نمیآیید، بلکه یک "محصول" به شمار میروید.
اینطور که به نظر میآید، ابرکمپانیهای آنلاین هیچگونه محدودیتی را بر حجم و اندازۀ خود احساس نمیکنند. "اثر شبکهای" (=افزایش ارزش پلتفرمهای آنلاین در نزد جامعه، به واسطۀ افزایش شمارِ کاربران پلتفرمها)، که بر بازارهای آنلاین سایه افکنده، خاصیت عجیبی را به وجود آورده است : به محض آنکه بنگاه آنلاینی، راهبری یک بازار را به دست میگیرد، سلطۀ بازاری آن بنگاه تقویت شده و به گونهای خودجوش، به جایگاهی جاودانه دست پیدا میکند؛ اگر همۀ ما و دوستمان عضو فیسبوک باشیم، دیگر کسی تمایل ندارد که به سایر شبکههای اجتماعی ملحق شود.
برخلاف مدعیات ریاکارانۀ پیشگامان اینترنتی، "اثر شبکهای" (network effects) بر متمرکزسازی اینترنت دامن میزند و قدرت بازاری عظیمی را در دستان چند شرکت معدود آنلاین متمرکز میسازد. برای نمونه، گوگل به تنهایی دربرگیرندۀ ۸۰ درصدِ جستجوهای آنلاین در آمریکا و ۹۰ درصد جستجوها در اروپاست.
فیسبوک هم بیش از ۱.۵ میلیارد کاربر دارد (که حدود یکچهارم جمعیت کرۀ زمین را شامل میشود) و دستِ فوقالعاده برتری را نسبت به رقبایش دارد. آمازون هم نیمی از بازار کتاب آمریکا را در اختیار گرفته است، (و این بدون در نظر گرفتن بازار کتب الکترونیک میباشد).
همچنین، شش بنگاه فیسبوک، گوگل، یاهو، AOL، توییتر و آمازون، دربرگیرندۀ ٪۵۳ از بازار تبلیغات دیجیتال هستند. (گوگل و فیسبوک، به تنهایی ۳۹ درصد این بازار را در برمیگیرند). چنین سلطۀ بازاریای، از قدرت تحمیلگری "غولهای آنلاین" حکایت میکند؛ قدرت تحمیل قید و شرطهایشان بر کاربران و بر بنگاههایی که مشتریشان هستند.
برای نمونه میتوان بسیاری از ناشرین کتابها را نام برد که از شروطی که آمازون بر آنها پافشاری میکند، ناخرسندند، و خواهان گزینههای مطلوبتری هستند؛ اما آنها هیچ اهرم فشاری را در اختیار ندارند، چرا که - به قول آقای evgeny morozov، پژوهشگر حوزه تکنولوژی - "آمازون دومی وجود ندارد که به سراغش بروند".
کمپانیهایی نظیر گوگل، عملاً انحصارگران بالفعل به شمار میروند، اما دولتها آنان را انحصارگر به حساب نیاوردهاند، و هیچ قانون ضد انحصاری که در گذشته، با صنایع انحصارگری نظیر تنباکو، خودرو و مواد خوراکی مقابله کرده بود را به سوی ابرکمپانیهای آنلاین نشانه نگرفتهاند.
جایگاه غالب یک فراهمکنندۀ پلتفرم در بازارهای هسته، میتواند به سود تولیدات آن شرکت در بازارهای تابع به کار گرفته شود، و قدرت شرکت را به سایر بازارها تسری دهد. کمیسیون اروپا، گوگل را به خاطر آنکه نتایج جستجوهای آنلاینش را به سود محصولاتش ناتراز کرده بود، مورد تفتیش و بازرسی قرار داد. به همین شکل، بسیاری از کاربران فیسبوک از این مسئله ناخرسندند که این شرکت بسیاری از اطلاعات شخصیشان را ذخیرهسازی و واکاوی میکند، و به اشخاص ثالث میفروشد؛ اما تا زمانی که دوستان آنها در فیسبوک باشند، رقیبی همتراز با فیسبوک نیز در کار نخواهد بود تا کاربران به آن روی آورند.
✅ @karkhone
|ماریانا مازوکاتو
ما نباید گوگل را به مثابۀ فراهمکنندۀ خدمات رایگان به کاربرانش نگاه کنیم؛ بلکه برعکس، این کاربران گوگل هستند که به رایگان "درونداد" لازم برای فرآیند تولیدی گوگل را فراهم میکنند : دروندادهایی نظیر توجه کاربران به آگهیهای آنلاین تبلیغاتی، و مهمتر از آن، اطلاعات شخصی کاربران؛ و کاربران نیز در قبال عرضۀ چنین بروندادی به این کمپانیها، از جستجوی آنلاین و خدمات مختلف دیگر بهرهمند میشوند. در حقیقت، بخش اعظم سود گوگل، از فروش فضای تبلیغات آنلاین، و فروش اطلاعات کاربران به شرکتها حاصل میشود. اگر امکانات آنلاینی را به رایگان در دسترس شما قرار میدهند، شما "مشتری" به حساب نمیآیید، بلکه یک "محصول" به شمار میروید.
اینطور که به نظر میآید، ابرکمپانیهای آنلاین هیچگونه محدودیتی را بر حجم و اندازۀ خود احساس نمیکنند. "اثر شبکهای" (=افزایش ارزش پلتفرمهای آنلاین در نزد جامعه، به واسطۀ افزایش شمارِ کاربران پلتفرمها)، که بر بازارهای آنلاین سایه افکنده، خاصیت عجیبی را به وجود آورده است : به محض آنکه بنگاه آنلاینی، راهبری یک بازار را به دست میگیرد، سلطۀ بازاری آن بنگاه تقویت شده و به گونهای خودجوش، به جایگاهی جاودانه دست پیدا میکند؛ اگر همۀ ما و دوستمان عضو فیسبوک باشیم، دیگر کسی تمایل ندارد که به سایر شبکههای اجتماعی ملحق شود.
برخلاف مدعیات ریاکارانۀ پیشگامان اینترنتی، "اثر شبکهای" (network effects) بر متمرکزسازی اینترنت دامن میزند و قدرت بازاری عظیمی را در دستان چند شرکت معدود آنلاین متمرکز میسازد. برای نمونه، گوگل به تنهایی دربرگیرندۀ ۸۰ درصدِ جستجوهای آنلاین در آمریکا و ۹۰ درصد جستجوها در اروپاست.
فیسبوک هم بیش از ۱.۵ میلیارد کاربر دارد (که حدود یکچهارم جمعیت کرۀ زمین را شامل میشود) و دستِ فوقالعاده برتری را نسبت به رقبایش دارد. آمازون هم نیمی از بازار کتاب آمریکا را در اختیار گرفته است، (و این بدون در نظر گرفتن بازار کتب الکترونیک میباشد).
همچنین، شش بنگاه فیسبوک، گوگل، یاهو، AOL، توییتر و آمازون، دربرگیرندۀ ٪۵۳ از بازار تبلیغات دیجیتال هستند. (گوگل و فیسبوک، به تنهایی ۳۹ درصد این بازار را در برمیگیرند). چنین سلطۀ بازاریای، از قدرت تحمیلگری "غولهای آنلاین" حکایت میکند؛ قدرت تحمیل قید و شرطهایشان بر کاربران و بر بنگاههایی که مشتریشان هستند.
برای نمونه میتوان بسیاری از ناشرین کتابها را نام برد که از شروطی که آمازون بر آنها پافشاری میکند، ناخرسندند، و خواهان گزینههای مطلوبتری هستند؛ اما آنها هیچ اهرم فشاری را در اختیار ندارند، چرا که - به قول آقای evgeny morozov، پژوهشگر حوزه تکنولوژی - "آمازون دومی وجود ندارد که به سراغش بروند".
کمپانیهایی نظیر گوگل، عملاً انحصارگران بالفعل به شمار میروند، اما دولتها آنان را انحصارگر به حساب نیاوردهاند، و هیچ قانون ضد انحصاری که در گذشته، با صنایع انحصارگری نظیر تنباکو، خودرو و مواد خوراکی مقابله کرده بود را به سوی ابرکمپانیهای آنلاین نشانه نگرفتهاند.
جایگاه غالب یک فراهمکنندۀ پلتفرم در بازارهای هسته، میتواند به سود تولیدات آن شرکت در بازارهای تابع به کار گرفته شود، و قدرت شرکت را به سایر بازارها تسری دهد. کمیسیون اروپا، گوگل را به خاطر آنکه نتایج جستجوهای آنلاینش را به سود محصولاتش ناتراز کرده بود، مورد تفتیش و بازرسی قرار داد. به همین شکل، بسیاری از کاربران فیسبوک از این مسئله ناخرسندند که این شرکت بسیاری از اطلاعات شخصیشان را ذخیرهسازی و واکاوی میکند، و به اشخاص ثالث میفروشد؛ اما تا زمانی که دوستان آنها در فیسبوک باشند، رقیبی همتراز با فیسبوک نیز در کار نخواهد بود تا کاربران به آن روی آورند.
✅ @karkhone
این نمودار، ارزش واحد پول اسراییل یا "شِکِل جدید" (New Shekel) در برابر دلار را نشان می دهد که در چند سال اخیر، روند کلی آن تقویت در برابر دلار بوده. (نمودار نزولی) شِکِل جدید از سال 1986 و بعد از یک سری بحران های اقتصادی و تورم بالای اسراییل، با حذف سه صفر از شِکِل قدیمی بوجود آمد. ارزش آن نیز در سال 2006 شناور شد.
همانطور که دیده می شود در تمامی این سالها که اسراییل درگیر جنگهای مختلف بوده، ارزش پول اسراییل ثبات بالایی داشته است. مزید اطلاع اینکه از آوریل سال 2019 تا کنون (حدود یکسال و 9ماه) بدلیل اختلاف احزاب سیاسی، دولت پایداری در اسراییل شکل نگرفته و در این مدت 3بار انتخابات برگزار شده و مجددا قرار است که در ماه مارس (دو ماه دیگر) انتخابات جدیدی برگزار شود. این در حالی است که در این مدت تنشهای اسراییل با ایران و متحدانش در بالاترین حد چند سال اخیر بوده و اقدامات نظامی و سیاسی اسراییل علیه ایران بدون وقفه و حتی با قدرت بیشتری ادامه داشته است.
اما همه این تنشهای سیاسی داخلی و خارجی سبب بحران ارزی، دو یا چند نرخی شدن ارز، فرار سرمایه و حیف و میل منابع ارزی اسراییل نشده است.
✅ @karkhone
همانطور که دیده می شود در تمامی این سالها که اسراییل درگیر جنگهای مختلف بوده، ارزش پول اسراییل ثبات بالایی داشته است. مزید اطلاع اینکه از آوریل سال 2019 تا کنون (حدود یکسال و 9ماه) بدلیل اختلاف احزاب سیاسی، دولت پایداری در اسراییل شکل نگرفته و در این مدت 3بار انتخابات برگزار شده و مجددا قرار است که در ماه مارس (دو ماه دیگر) انتخابات جدیدی برگزار شود. این در حالی است که در این مدت تنشهای اسراییل با ایران و متحدانش در بالاترین حد چند سال اخیر بوده و اقدامات نظامی و سیاسی اسراییل علیه ایران بدون وقفه و حتی با قدرت بیشتری ادامه داشته است.
اما همه این تنشهای سیاسی داخلی و خارجی سبب بحران ارزی، دو یا چند نرخی شدن ارز، فرار سرمایه و حیف و میل منابع ارزی اسراییل نشده است.
✅ @karkhone
شاهزاده محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی و رئیس هیئت مدیره «نیوم» روز یکشنبه پروژه عظیم «The Line» را در شهر نیوم شمال غرب عربستان سعودی افتتاح کرد.
محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی و رئیس هیئت مدیره «نیوم» روز یکشنبه پروژه عظیم «The Line» را در شهر نیوم شمال غرب این کشور افتتاح کرد.
این پروژه الگویی برای جوامع شهری آینده است و طرحی است که تعادل در زندگی با طبیعت را تضمین میکند.
شهر «ذا لاین» شامل جوامع شناختی متصل به هوش مصنوعی در طی ۱۷۰ کیلومتر در محیط بدون سر و صدا و عاری از آلودگی و ماشین و ازدحام است.
این شهر همچنین پاسخی مستقیم به چالشهای شهرنشینی که مانع پیشرفت بشریت، مانند زیرساختهای فرسوده، آلودگی محیط زیست و گسترش شهرها و جمعیت میشود.
این شهر با تأمین ۳۸۰ هزار فرصت شغلی به اهداف چشمانداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی از نظر تنوع اقتصادی دست مییابد.
این پروژه تا سال ۲۰۳۰ میلادی، ۱۸۰ میلیارد ریال (۴۸ میلیارد دلار) به تولید ناخالص داخلی اضافه خواهد کرد.
محمد بن سلمان روز یکشنبه گفت: «در دورههای گذشته، شهرها به منظور محافظت از مردم در فضاهای باریک ساخته شدهاند، و پس از انقلاب صنعتی شهرهایی ساخته شدهاند که دستگاه، و ماشین و کارخانه را قبل از بشر قرار دهند».
او در مراسم افتتاحیه این پروژه که هدفش بهرهبرداری از انرژی پاک و حفظ محیط زیست است گفت: «این انقلابی در شهرسازی است برای انسانها، جایی که انسانها در اولویتاند… چرا باید منابع طبیعی را برای توسعه قربانی کرد؟ و چرا سالانه ۷ میلیون نفر به دلیل آلودگی میمیرند؟ چرا باید سالانه یک میلیون انسان در تصادفات رانندگی جانشان را از دست بدهند؟ و چرا باید بپذیریم که سالها از عمر یک انسان در مسیر و تردد به هدر رود؟»
ولیعهد سعودی ادامه داد: «ما نیازمند بازتعریف شهر به شهرهای آینده هستیم».
او با افتتاح پروژه The Line، آن را «شهری میلیونی که ۱۷۰ کیلومتر طول دارد و ۹۵ درصد از طبیعت منطقه نیوم محافظت میکند»، توصیف کرد.
او همچنین اعلام کرد که The Line شهری است که در آن «هیچ خودرویی و هیچ خیابانی وجود ندارد و هیچ گاز گلخانهای هم تولید نخواهد شد».
مدیریت نیوم در بیانیه ای که روز گذشته صادر شد، تأکید کرد که The Line معنای جدیدی به زندگی در زمین میبخشد، و منعکس کننده رویکردی بی نظیر در توسعه شهرهای آینده در هماهنگی با طبیعت است، جایی که کاملاً به ۱۰۰ درصد انرژی پاک وابستگی خواهد داشت، در حالی که برای دستیابی به کربن مثبت تلاش خواهد کرد.
طبق وب سایت رسمی نیوم، طراحی The Line ابتدا بر اساس افراد است و از زیرساختهای پیشرفته ای استفاده میکند که شامل جدیدترین فن آوریها میباشد و به عنوان یک مدل مؤثر برای حل چالشهای پیش روی جهان امروز مؤثر است.
پروژه The Line همچنین از NEOM برای تبدیل شدن به یک موتور اقتصادی برای منطقه و جهان، از طریق نوآوری در توسعه بخشهای مختلف مانند تحرک، انرژی پاک، محیط زیست و فناوری (مانند هوش مصنوعی و رباتیک) با یک روش پایدار، پشتیبانی خواهد کرد.
در همین رابطه، نظمی النصر مدیرعامل پروژه NEOM به نوبه خود در اظهارات تلویزیونی خود که روز گذشته منتشر شد، اظهار داشت، پروژه The Line یک شاخه برای اقتصاد پادشاهی عربستان سعودی خواهد بود.
او با تأکید بر اینکه مشخصات این پروژه انقلابی در تجربه شهری آینده را رقم خواهد زد، افزود: «ما با شرکتهای محلی توافق نامه مشارکت امضا کردیم».
✅ @karkhone
محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی و رئیس هیئت مدیره «نیوم» روز یکشنبه پروژه عظیم «The Line» را در شهر نیوم شمال غرب این کشور افتتاح کرد.
این پروژه الگویی برای جوامع شهری آینده است و طرحی است که تعادل در زندگی با طبیعت را تضمین میکند.
شهر «ذا لاین» شامل جوامع شناختی متصل به هوش مصنوعی در طی ۱۷۰ کیلومتر در محیط بدون سر و صدا و عاری از آلودگی و ماشین و ازدحام است.
این شهر همچنین پاسخی مستقیم به چالشهای شهرنشینی که مانع پیشرفت بشریت، مانند زیرساختهای فرسوده، آلودگی محیط زیست و گسترش شهرها و جمعیت میشود.
این شهر با تأمین ۳۸۰ هزار فرصت شغلی به اهداف چشمانداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی از نظر تنوع اقتصادی دست مییابد.
این پروژه تا سال ۲۰۳۰ میلادی، ۱۸۰ میلیارد ریال (۴۸ میلیارد دلار) به تولید ناخالص داخلی اضافه خواهد کرد.
محمد بن سلمان روز یکشنبه گفت: «در دورههای گذشته، شهرها به منظور محافظت از مردم در فضاهای باریک ساخته شدهاند، و پس از انقلاب صنعتی شهرهایی ساخته شدهاند که دستگاه، و ماشین و کارخانه را قبل از بشر قرار دهند».
او در مراسم افتتاحیه این پروژه که هدفش بهرهبرداری از انرژی پاک و حفظ محیط زیست است گفت: «این انقلابی در شهرسازی است برای انسانها، جایی که انسانها در اولویتاند… چرا باید منابع طبیعی را برای توسعه قربانی کرد؟ و چرا سالانه ۷ میلیون نفر به دلیل آلودگی میمیرند؟ چرا باید سالانه یک میلیون انسان در تصادفات رانندگی جانشان را از دست بدهند؟ و چرا باید بپذیریم که سالها از عمر یک انسان در مسیر و تردد به هدر رود؟»
ولیعهد سعودی ادامه داد: «ما نیازمند بازتعریف شهر به شهرهای آینده هستیم».
او با افتتاح پروژه The Line، آن را «شهری میلیونی که ۱۷۰ کیلومتر طول دارد و ۹۵ درصد از طبیعت منطقه نیوم محافظت میکند»، توصیف کرد.
او همچنین اعلام کرد که The Line شهری است که در آن «هیچ خودرویی و هیچ خیابانی وجود ندارد و هیچ گاز گلخانهای هم تولید نخواهد شد».
مدیریت نیوم در بیانیه ای که روز گذشته صادر شد، تأکید کرد که The Line معنای جدیدی به زندگی در زمین میبخشد، و منعکس کننده رویکردی بی نظیر در توسعه شهرهای آینده در هماهنگی با طبیعت است، جایی که کاملاً به ۱۰۰ درصد انرژی پاک وابستگی خواهد داشت، در حالی که برای دستیابی به کربن مثبت تلاش خواهد کرد.
طبق وب سایت رسمی نیوم، طراحی The Line ابتدا بر اساس افراد است و از زیرساختهای پیشرفته ای استفاده میکند که شامل جدیدترین فن آوریها میباشد و به عنوان یک مدل مؤثر برای حل چالشهای پیش روی جهان امروز مؤثر است.
پروژه The Line همچنین از NEOM برای تبدیل شدن به یک موتور اقتصادی برای منطقه و جهان، از طریق نوآوری در توسعه بخشهای مختلف مانند تحرک، انرژی پاک، محیط زیست و فناوری (مانند هوش مصنوعی و رباتیک) با یک روش پایدار، پشتیبانی خواهد کرد.
در همین رابطه، نظمی النصر مدیرعامل پروژه NEOM به نوبه خود در اظهارات تلویزیونی خود که روز گذشته منتشر شد، اظهار داشت، پروژه The Line یک شاخه برای اقتصاد پادشاهی عربستان سعودی خواهد بود.
او با تأکید بر اینکه مشخصات این پروژه انقلابی در تجربه شهری آینده را رقم خواهد زد، افزود: «ما با شرکتهای محلی توافق نامه مشارکت امضا کردیم».
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
به زمین خوردن غول ها (#سونی) *نگارش متن در تاریخ ژوئن 2017 بوده است | محمدرضا اسلامی در ادامه بحث در خصوص شرکتِ سونی و گزارشهای مالی آن، در این نوبت خوب است که نگاه کلی ای به احوال چندسالِ اخیر سونی و شرح کار این غول الکترونیک ژاپن داشته باشیم. این…
به زمین خوردن غول ها
(#سونی)
*نگارش متن در تاریخ ژوئن 2017 بوده است
| محمدرضا اسلامی
در دو یادداشت اخیر مروری شد به وضعیت مالی شرکت سونی طی سالهای 2012 تا 2017 و همچنین مروری بر تاریخچه شروعِ بدبیاری های سونی
. اینکه چطور یک شرکتی که با یک بازار صد میلیارد دلاری مواجه بود، با ورودِ رقبایِ جدید به ناگاه بازارش به یک پنجم، "تقلیل" یافت و پس از آن، سونی یک به یک بِرندهای لب تاب و موبایل و پی سی را در بازار از دست داد.
اما شاید آنچه باید قدری بیشتر راجع به آن تأمل کنیم اینکه وضعیتِ سونی، با همه فراز و نشیب های این پنج-شش سال اخیر ، مثل وضعیتِ توشیبا نشده و هنوز توانسته است خود را سرپا نگه دارد. در واقع در یک نگاه کلی (که ممکن است خیلی هم دقیق نباشد) وضعیتِ سونی بیشتر به وضعیت پاناسونیک شبیه است تا توشیبا. مرور اتفاقات چندسال اخیر نشان میدهد که پاناسونیک هم (به عنوان غول تولید لوازم خانگی) پس از چند سال ضرر دهی و خوردن ضربه هایِ کاری از رقبا، بالاخره توانست خود را سرپا کند و به سود مختصری برسد (چیزی مشابه سودِ سونی در یادداشت قبل).
بحثی که در اینجا پیش می آید اینکه آیا این صحیح است که وضعیت توشیبا را تعمیم دهیم به وضعیتِ دیگر غول هایِ فن آوری ژاپن که در شرایط مالی بدی افتاده اند؟ به طور روشن تر ، آیا سونی و پاناسونیک و ... هم بعد از مدتی تلاش مذبوحانه، به زمین خواهند خورد یا اینکه این افت و خیزهایِ مالی، باعث قوی تر شدنشان خواهد شد؟
پاسخ به این سوال کار ساده ای نیست. دو تحلیل و نگاه در این باب وجود دارد.
نگاه اول معتقد است به چهار دلیل شرکت های ژاپنی عبور خواهند کرد از این وضعیت و همان قُقنوسی که از خاکسترِ جنگ جهانی برخاست این بار هم از خاکسترِ این رقابت نفسگیر با چین و کره برمی خیزد.
- دلیل اول اینکه ژاپنی ها تجربه بسیار جدی ای در بازاریابیِ محصول در هفت دهه اخیر پیدا کرده اند و خوب یاد گرفته اند به شکلِ عمقی به بازارها نفوذ کنند.
- دلیل دوم اینکه ژاپنی ها زیرساخت های بسیار پیشرفته ای (شامل کارخانجات، نظام های بانکی، حمل و نقل مدرن، دانشگاههای قوی و ...) بنا کرده اند و لذا با وجود این ضررهای اخیر، زیربنای مستحکم کمکشان خواهد کرد.
- دلیل سوم وجود شرکت های متعدد ژاپنی با «سایز متوسط» است. امثال سوزوکی و دای هاتسو و ... که پس از یک مقطعی خود را با ابعادِ متوسط تطبیق داده ، و با وجودِ غول نبودن، آرام و پیوسته، تولید میکنند و سود دارند. (مثالش شرکت ساعت سازی سیکو⏱، که الان با نام سیکو اپسون دارد کار می کند و 67هزار پرسنل دارد و سود هم میدهد)
- دلیل چهارم هم وضعیت فرهنگیِ مردم ژاپن است. بخش مهمی از موفقیت اقتصادی در ژاپن به دلیل فرهنگِ عمومیِ کار، پشتکار، صرفه جویی، کم صحبتی و ... بوده . و این پارامتر چهارم هم مثل سه پارامتر قبلی ( به رغم آسیبها) همچنان در ژاپن برقرار است. اساساً مردم ژاپن (همچنان) مردمی نیستند که بخواهند با تن پروری و راحتی، به آسایش برسند.
اما نگاهِ دوم معتقد است روَندی که برای توشیبا رخ داد ، دیر یا زود دامانِ مابقی را هم خواهد گرفت و این تلاشها سرانجامش ورشکستگی است. طرفداران این نگاه هم دلایلی براین مدعا بر می شمرند که عمدتاً چهار دلیل زیر حائز اهمیت است:
- دلیل اول بزرگیِ ابعادِ اژدهای چین است. بالاخره یک کشور 127میلیون نفری (ژاپن) ، در برابر یک کشور با جمعیت یک میلیارد و 373میلیون نفری، توانِ مقاومت نخواهد داشت. در اقیانوس تولیدِ چین، هزاران کارخانه سرپا شده که کارخانجات ژاپنی را خواهد بلعید.
- دلیل دوم پیریِ جمعیت ژاپن است. کشور، چندین سال رشد منفی جمعیت داشته و به زودی با مشکلِ نیرویِ جوان کار مواجه خواهد شد.
- دلیل سوم در دسترس واقع شدن دانش فنی . بشر دیگر از دورانی عبور کرده که دانش فنیِ بسیاری از محصولات، به شکل سِر و اسرار بود و بسیاری از تکنولوژی های در دسترس است. فقط ساز و کاری باید شکل بگیرد تا محصول به طور سیستماتیک تولید شود. زمانی برگ برندۀ ژاپن داشتن تکنولوژی هایی بود که امروز مثل نقل و نبات در دسترس شرکت های نوپای چینی است.
- دلیل چهارم هم وضعیت فرهنگیِ کشور ژاپن است. ژاپنی ها مردمان سنتی، محتاط ( و به تعبیری بسته) ای محسوب می شوند و مدیرانِ ژاپنی در مواجهِ با مختصاتِ دنیای جدید، چابک و "باز" رفتار نمی کنند.
✅ @karkhone
(#سونی)
*نگارش متن در تاریخ ژوئن 2017 بوده است
| محمدرضا اسلامی
در دو یادداشت اخیر مروری شد به وضعیت مالی شرکت سونی طی سالهای 2012 تا 2017 و همچنین مروری بر تاریخچه شروعِ بدبیاری های سونی
. اینکه چطور یک شرکتی که با یک بازار صد میلیارد دلاری مواجه بود، با ورودِ رقبایِ جدید به ناگاه بازارش به یک پنجم، "تقلیل" یافت و پس از آن، سونی یک به یک بِرندهای لب تاب و موبایل و پی سی را در بازار از دست داد.
اما شاید آنچه باید قدری بیشتر راجع به آن تأمل کنیم اینکه وضعیتِ سونی، با همه فراز و نشیب های این پنج-شش سال اخیر ، مثل وضعیتِ توشیبا نشده و هنوز توانسته است خود را سرپا نگه دارد. در واقع در یک نگاه کلی (که ممکن است خیلی هم دقیق نباشد) وضعیتِ سونی بیشتر به وضعیت پاناسونیک شبیه است تا توشیبا. مرور اتفاقات چندسال اخیر نشان میدهد که پاناسونیک هم (به عنوان غول تولید لوازم خانگی) پس از چند سال ضرر دهی و خوردن ضربه هایِ کاری از رقبا، بالاخره توانست خود را سرپا کند و به سود مختصری برسد (چیزی مشابه سودِ سونی در یادداشت قبل).
بحثی که در اینجا پیش می آید اینکه آیا این صحیح است که وضعیت توشیبا را تعمیم دهیم به وضعیتِ دیگر غول هایِ فن آوری ژاپن که در شرایط مالی بدی افتاده اند؟ به طور روشن تر ، آیا سونی و پاناسونیک و ... هم بعد از مدتی تلاش مذبوحانه، به زمین خواهند خورد یا اینکه این افت و خیزهایِ مالی، باعث قوی تر شدنشان خواهد شد؟
پاسخ به این سوال کار ساده ای نیست. دو تحلیل و نگاه در این باب وجود دارد.
نگاه اول معتقد است به چهار دلیل شرکت های ژاپنی عبور خواهند کرد از این وضعیت و همان قُقنوسی که از خاکسترِ جنگ جهانی برخاست این بار هم از خاکسترِ این رقابت نفسگیر با چین و کره برمی خیزد.
- دلیل اول اینکه ژاپنی ها تجربه بسیار جدی ای در بازاریابیِ محصول در هفت دهه اخیر پیدا کرده اند و خوب یاد گرفته اند به شکلِ عمقی به بازارها نفوذ کنند.
- دلیل دوم اینکه ژاپنی ها زیرساخت های بسیار پیشرفته ای (شامل کارخانجات، نظام های بانکی، حمل و نقل مدرن، دانشگاههای قوی و ...) بنا کرده اند و لذا با وجود این ضررهای اخیر، زیربنای مستحکم کمکشان خواهد کرد.
- دلیل سوم وجود شرکت های متعدد ژاپنی با «سایز متوسط» است. امثال سوزوکی و دای هاتسو و ... که پس از یک مقطعی خود را با ابعادِ متوسط تطبیق داده ، و با وجودِ غول نبودن، آرام و پیوسته، تولید میکنند و سود دارند. (مثالش شرکت ساعت سازی سیکو⏱، که الان با نام سیکو اپسون دارد کار می کند و 67هزار پرسنل دارد و سود هم میدهد)
- دلیل چهارم هم وضعیت فرهنگیِ مردم ژاپن است. بخش مهمی از موفقیت اقتصادی در ژاپن به دلیل فرهنگِ عمومیِ کار، پشتکار، صرفه جویی، کم صحبتی و ... بوده . و این پارامتر چهارم هم مثل سه پارامتر قبلی ( به رغم آسیبها) همچنان در ژاپن برقرار است. اساساً مردم ژاپن (همچنان) مردمی نیستند که بخواهند با تن پروری و راحتی، به آسایش برسند.
اما نگاهِ دوم معتقد است روَندی که برای توشیبا رخ داد ، دیر یا زود دامانِ مابقی را هم خواهد گرفت و این تلاشها سرانجامش ورشکستگی است. طرفداران این نگاه هم دلایلی براین مدعا بر می شمرند که عمدتاً چهار دلیل زیر حائز اهمیت است:
- دلیل اول بزرگیِ ابعادِ اژدهای چین است. بالاخره یک کشور 127میلیون نفری (ژاپن) ، در برابر یک کشور با جمعیت یک میلیارد و 373میلیون نفری، توانِ مقاومت نخواهد داشت. در اقیانوس تولیدِ چین، هزاران کارخانه سرپا شده که کارخانجات ژاپنی را خواهد بلعید.
- دلیل دوم پیریِ جمعیت ژاپن است. کشور، چندین سال رشد منفی جمعیت داشته و به زودی با مشکلِ نیرویِ جوان کار مواجه خواهد شد.
- دلیل سوم در دسترس واقع شدن دانش فنی . بشر دیگر از دورانی عبور کرده که دانش فنیِ بسیاری از محصولات، به شکل سِر و اسرار بود و بسیاری از تکنولوژی های در دسترس است. فقط ساز و کاری باید شکل بگیرد تا محصول به طور سیستماتیک تولید شود. زمانی برگ برندۀ ژاپن داشتن تکنولوژی هایی بود که امروز مثل نقل و نبات در دسترس شرکت های نوپای چینی است.
- دلیل چهارم هم وضعیت فرهنگیِ کشور ژاپن است. ژاپنی ها مردمان سنتی، محتاط ( و به تعبیری بسته) ای محسوب می شوند و مدیرانِ ژاپنی در مواجهِ با مختصاتِ دنیای جدید، چابک و "باز" رفتار نمی کنند.
✅ @karkhone
معاون بین الملل هلدینگ سرآوا، حین فرار از کشور دستگیر شد
«عماد ادوارد شرقی»، معاون بینالملل سرآوا که مسئولیت تعامل با شرکا و سرمایهگذاران خارجی این شرکت را بر عهده داشت، در حین فرار و خروج غیر قانونی از مرزهای غربی کشور دستگیر شد.
پیش از این عماد ادوارد شرقی به اتهام جاسوسی و جمع آوری اطلاعات نظامی به ۱۰ سال حبس محکوم و با قرار وثیقه آزاد شده بود که قبل از برگزاری دادگاه تجدید نظر قصد فرار داشت.
سرآوا از سال ۹۰ فعالیت خود را در کشور آغاز کرد. دیجیکالا ، کافه بازار ، علی بابا و الو پیک از برندهای اصلی این هلدینگ سرمایهگذاری هستند.
سرآوا از شرکتهای فعال در اکوسیستم استارتاپی کشور است که مدعی جذب سرمایهگذاری خارجی برای توسعه شرکتهای زیرمجموعهی خود بود.
عماد ادوارد شرقی در جریان فعالیتهای خود در روابط بین الملل هلدینگ سرآوا ، شرکت خارجی iiic که دارای سهامداران مشکوک و بعضا نامعلوم می باشد را به مجموعه سرآوا اضافه کرد.
بعد از فرار سعید رحمانی مدیرعامل سابق سرآوا از کشور، عماد ادوارد شرقی از افراد کلیدی این گروه سرمایهگذاری به حساب می آمد.
✅ @karkhone
«عماد ادوارد شرقی»، معاون بینالملل سرآوا که مسئولیت تعامل با شرکا و سرمایهگذاران خارجی این شرکت را بر عهده داشت، در حین فرار و خروج غیر قانونی از مرزهای غربی کشور دستگیر شد.
پیش از این عماد ادوارد شرقی به اتهام جاسوسی و جمع آوری اطلاعات نظامی به ۱۰ سال حبس محکوم و با قرار وثیقه آزاد شده بود که قبل از برگزاری دادگاه تجدید نظر قصد فرار داشت.
سرآوا از سال ۹۰ فعالیت خود را در کشور آغاز کرد. دیجیکالا ، کافه بازار ، علی بابا و الو پیک از برندهای اصلی این هلدینگ سرمایهگذاری هستند.
سرآوا از شرکتهای فعال در اکوسیستم استارتاپی کشور است که مدعی جذب سرمایهگذاری خارجی برای توسعه شرکتهای زیرمجموعهی خود بود.
عماد ادوارد شرقی در جریان فعالیتهای خود در روابط بین الملل هلدینگ سرآوا ، شرکت خارجی iiic که دارای سهامداران مشکوک و بعضا نامعلوم می باشد را به مجموعه سرآوا اضافه کرد.
بعد از فرار سعید رحمانی مدیرعامل سابق سرآوا از کشور، عماد ادوارد شرقی از افراد کلیدی این گروه سرمایهگذاری به حساب می آمد.
✅ @karkhone
آیا ایلان ماسک بدون همکاری با چین، می توانست ثروتمند ترین مرد جهان شود؟؟
به گزارش Haze Fan ، (نماینده سابق بلومبرگ در چین که در ماه دسامبر دیپورت شد. این گزارش در همین ماه گرفته شده و امروز منتشر شد) در اوایل سال 2020 و شروع قرنطینه، تمام شرکت های خودرو سازی همچون تویوتا و دیگر برند ها برای تولید به مشکل برخوده بودند. در شرایطی که جلوگیری از حضور نیروی انسانی در کارخانه ها در این ایام، بزرگترین مشکل کارخانه ها بود. شرکت تسلا نه تنها با این مشکل مواجه نبود، بلکه با حمایت دولت چین و ایجاد اسکورت های امنیتی برای کارگران و کارمندان، منجر به افزایش تولید در اوج دوران کرونا و پیشی گرفتن ایلان ماسک از دیگر رقبا شد.
باید دید که در ادامه و با روی کار آمدن قدرت یک دست در آمریکا (دموکراتها) و رقابت های شدید آنها با چین و با وجود فاش شدن این گزارشات، آیا تسلا می تواند کماکان خودش را در صدر شرکتهای تکنولوژی و اتومبیل رانی نگه دارد؟
✅ @karkhone
به گزارش Haze Fan ، (نماینده سابق بلومبرگ در چین که در ماه دسامبر دیپورت شد. این گزارش در همین ماه گرفته شده و امروز منتشر شد) در اوایل سال 2020 و شروع قرنطینه، تمام شرکت های خودرو سازی همچون تویوتا و دیگر برند ها برای تولید به مشکل برخوده بودند. در شرایطی که جلوگیری از حضور نیروی انسانی در کارخانه ها در این ایام، بزرگترین مشکل کارخانه ها بود. شرکت تسلا نه تنها با این مشکل مواجه نبود، بلکه با حمایت دولت چین و ایجاد اسکورت های امنیتی برای کارگران و کارمندان، منجر به افزایش تولید در اوج دوران کرونا و پیشی گرفتن ایلان ماسک از دیگر رقبا شد.
باید دید که در ادامه و با روی کار آمدن قدرت یک دست در آمریکا (دموکراتها) و رقابت های شدید آنها با چین و با وجود فاش شدن این گزارشات، آیا تسلا می تواند کماکان خودش را در صدر شرکتهای تکنولوژی و اتومبیل رانی نگه دارد؟
✅ @karkhone
Bloomberg
Elon Musk Loves China, and China Loves Him Back—for Now
Tesla’s unprecedented success in China has helped Musk become the world’s richest man. How long can the good times last?
از استارتاپ که حرف میزنیم، دقیقاً از چه حرف میزنیم؟
چطور میشود صدها نفر را با کمترین دستمزد ممکن در فروش و بازاریابی به کار گرفت؟!
یک راهش این است که آدمهای تازه فارغالتحصیل را استخدام کنی و کار را تفریح نشاندهی. برایشان آبجوی مجانی و فوتبالدستی میآوری.
محیط کار را ملغمهای از مهد کودک و خانهمجردی می کنی. مهمانی میگیری. با این کارها به منبع بیپایانی از بچهباحالها میرسی..
این تصویر براتون آشناست؟
بخشی از کتابِ "مصائب من در حباب استارتآپ" است، روایتی از یک روزنامهنگار باتجربه که در ۵۰ سالگی وارد یک استارتاپ میشود!
✅ @karkhone
چطور میشود صدها نفر را با کمترین دستمزد ممکن در فروش و بازاریابی به کار گرفت؟!
یک راهش این است که آدمهای تازه فارغالتحصیل را استخدام کنی و کار را تفریح نشاندهی. برایشان آبجوی مجانی و فوتبالدستی میآوری.
محیط کار را ملغمهای از مهد کودک و خانهمجردی می کنی. مهمانی میگیری. با این کارها به منبع بیپایانی از بچهباحالها میرسی..
این تصویر براتون آشناست؟
بخشی از کتابِ "مصائب من در حباب استارتآپ" است، روایتی از یک روزنامهنگار باتجربه که در ۵۰ سالگی وارد یک استارتاپ میشود!
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
فئودالیسم دیجیتال (3/2) |ماریانا مازوکاتو ما نباید گوگل را به مثابۀ فراهمکنندۀ خدمات رایگان به کاربرانش نگاه کنیم؛ بلکه برعکس، این کاربران گوگل هستند که به رایگان "درونداد" لازم برای فرآیند تولیدی گوگل را فراهم میکنند : دروندادهایی نظیر توجه کاربران…
فئودالیسم دیجیتال (3/3)
|ماریانا مازوکاتو
از قدیمالایام، صنایعی که ماهیتاً به انحصاریشدن گرایش داشتهاند، نظیر راهآهن و آبرسانی، برای جلوگیری از اجحافگریشان نسبت به جامعه، یا به مالکیت عمومی در آمدند (در اروپا)، یا اینکه شدیداً مقرراتگذاری شدند (در آمریکا)؛ اما پلتفرمهای آنلاین انحصارگر، علیرغم تمام نگرانیهایی که آفریدهاند (نظیر نقض حریم شخصی، کنترل اطلاعات، و قدرت بازاریشان)، تحت مالکیت عمومی نیستند، و مقرراتی هم بر آنان حکم نمیرانَد.
در غیاب یک قوای مقرراتگذاری نیرومند و فراملّی، آنان قادر به تصاحب پاداش فوقالعادهای خواهند شد. نرخهای پایین مالیاتی هم که شرکتهای تکنولوژی از محل پاداششان میپردازند، با در نظر گرفتن اینکه توفیقات آنها بر شالودۀ تکنولوژیهای تأمینشده توسط سرمایهگذاریهای پرریسک 'عمومی' به بار آمده است، پارادوکسیکال به چشم میآید.
اگر به محاسبات دادههای اقتصادی (نظیر حسابهای ملّی) نگاهی بیاندازیم، در این محاسبات، مشارکت اقتصادی پلتفرمهای اینترنتی در درآمد ملّی، به وسیلۀ خدمات تبلیغاتیای که به بنگاهها میفروشند نشان داده میشود. اما چندان واضح نیست که چرا تبلیغات آگهی باید به عنوان مشارکتی در تولید ملّی حقیقی پنداشته شود؛ چه رسد به بهبود رفاه اجتماعی که باید هدف اصلی فعالیتهای اقتصادی باشد.
محاسبات دادههای اقتصادی، تحت تأثیر اقتصاد نئوکلاسیک، هر تراکنش بازاری را، مادامی که قیمتی دریافت نماید، علامتی از تولید نوعی برونداد اقتصادی ترجمه میکند و آن را ارزنده میپندارد؛ خواه تبلیغات باشد یا خدمات مالی.
اما این دیدگاه گمراهکننده است : اگر هم غولهای آنلاین چیزی بر رفاه اجتماعی میافزایند، آن را از طریق خدماتی که برای کاربرانشان فراهم میکنند، انجام میدهند؛ نه از طریق خدمات تبلیغاتی.
فعالیتهایی که برای پلتفرمهای آنلاین سودی به بار میآورند - نظیر تبلیغات، واکاوی اطلاعات کاربران، و فروش آنها - چیزی بر ارزش از پیش تولیدشده، که خدماتی نظیر پیامرسانی در فیسبوک یا جستجو در گوگل میباشد نمیافزایند. آن فعالیتهای سودآور غولهای آنلاین، تنها به سایر شرکتها کمک میکند تا در رقابت با همدیگر بتوانند بخش بزرگتری از ارزش تولیدشده را تصاحب نمایند. رویکرد مغشوش و گمراهکنندهای که نسبت به مفهوم ارزش بر علم اقتصاد حاکم است، نتایج پارادوکسیکالی را آفریده است: در محاسبات دادههای اقتصادی، فعالیتهای نامولد تبلیغاتی به عنوان مشارکت غولهای آنلاین در درآمد ملی محاسبه میشوند، و خدمات ارزندهتری که به کاربران ارائه میدهند، در این محاسبات منظور نمیگردند.
✅ @karkhone
|ماریانا مازوکاتو
از قدیمالایام، صنایعی که ماهیتاً به انحصاریشدن گرایش داشتهاند، نظیر راهآهن و آبرسانی، برای جلوگیری از اجحافگریشان نسبت به جامعه، یا به مالکیت عمومی در آمدند (در اروپا)، یا اینکه شدیداً مقرراتگذاری شدند (در آمریکا)؛ اما پلتفرمهای آنلاین انحصارگر، علیرغم تمام نگرانیهایی که آفریدهاند (نظیر نقض حریم شخصی، کنترل اطلاعات، و قدرت بازاریشان)، تحت مالکیت عمومی نیستند، و مقرراتی هم بر آنان حکم نمیرانَد.
در غیاب یک قوای مقرراتگذاری نیرومند و فراملّی، آنان قادر به تصاحب پاداش فوقالعادهای خواهند شد. نرخهای پایین مالیاتی هم که شرکتهای تکنولوژی از محل پاداششان میپردازند، با در نظر گرفتن اینکه توفیقات آنها بر شالودۀ تکنولوژیهای تأمینشده توسط سرمایهگذاریهای پرریسک 'عمومی' به بار آمده است، پارادوکسیکال به چشم میآید.
اگر به محاسبات دادههای اقتصادی (نظیر حسابهای ملّی) نگاهی بیاندازیم، در این محاسبات، مشارکت اقتصادی پلتفرمهای اینترنتی در درآمد ملّی، به وسیلۀ خدمات تبلیغاتیای که به بنگاهها میفروشند نشان داده میشود. اما چندان واضح نیست که چرا تبلیغات آگهی باید به عنوان مشارکتی در تولید ملّی حقیقی پنداشته شود؛ چه رسد به بهبود رفاه اجتماعی که باید هدف اصلی فعالیتهای اقتصادی باشد.
محاسبات دادههای اقتصادی، تحت تأثیر اقتصاد نئوکلاسیک، هر تراکنش بازاری را، مادامی که قیمتی دریافت نماید، علامتی از تولید نوعی برونداد اقتصادی ترجمه میکند و آن را ارزنده میپندارد؛ خواه تبلیغات باشد یا خدمات مالی.
اما این دیدگاه گمراهکننده است : اگر هم غولهای آنلاین چیزی بر رفاه اجتماعی میافزایند، آن را از طریق خدماتی که برای کاربرانشان فراهم میکنند، انجام میدهند؛ نه از طریق خدمات تبلیغاتی.
فعالیتهایی که برای پلتفرمهای آنلاین سودی به بار میآورند - نظیر تبلیغات، واکاوی اطلاعات کاربران، و فروش آنها - چیزی بر ارزش از پیش تولیدشده، که خدماتی نظیر پیامرسانی در فیسبوک یا جستجو در گوگل میباشد نمیافزایند. آن فعالیتهای سودآور غولهای آنلاین، تنها به سایر شرکتها کمک میکند تا در رقابت با همدیگر بتوانند بخش بزرگتری از ارزش تولیدشده را تصاحب نمایند. رویکرد مغشوش و گمراهکنندهای که نسبت به مفهوم ارزش بر علم اقتصاد حاکم است، نتایج پارادوکسیکالی را آفریده است: در محاسبات دادههای اقتصادی، فعالیتهای نامولد تبلیغاتی به عنوان مشارکت غولهای آنلاین در درآمد ملی محاسبه میشوند، و خدمات ارزندهتری که به کاربران ارائه میدهند، در این محاسبات منظور نمیگردند.
✅ @karkhone
از سراب تا امنیت
یکی از فاکتورهای مهم در امنیت نرمافزار (ازجمله پیامرسانها)، میزان اطلاعات جمعآوری شده از کاربران توسط آن نرمافزار است. این اطلاعات، اصطلاحا متادیتا (ابرداده) نام دارد. چند مثال ببینید:
- هر کاربر با چه کسی، چه زمانی و برای چه مدتی تماس گرفت؟
- دوستان و مخاطبان هر کاربر چه کسانی هستند؟
- هر کاربر در چه گروهها یا کانالهایی عضو است؟
- هر کاربر در چه محدوده جغرافیایی رفت و آمد دارد؟
یکی از پیامرسانهایی که در بومرنگ چندبار در موردش نوشتیم، "سیگنال" نام دارد. پیامرسانی بسیار امن که تمام کدهای آن (در سمت کاربر و سرور) به صورت متن باز در اختیار همه قرار دارد. پیامهای رمز شده کاربر بر روی سرور ذخیره نمیشود. مهمتر از همه کمترین اطلاعات ممکن را از کاربر جمعآوری میکند. در نتیجه ردیابی کاربران سیگنال برای سرویسهای جاسوسی و امنیتی تقریبا ناممکن است.
به طور مثال در یک همکاری اجباری بین سیگنال و FBI، هیچ اطلاعات ارزشمندی از کاربران افشا نشد. ماموران FBI بعد از بررسی سرورهای سیگنال تنها چیزی که در مورد یک کاربر یافتند، این بود: "اولین و آخرین باری که کاربر از سیگنال استفاده کرده"!
بعد از همین داستان، ادوارد اسنودن خطاب به گوگل نوشت: "از سیگنال یاد بگیرید".
/بومرنگ
(فارغ از اینکه دقیقا چرا این پیامرسان مصداق محتوای مجرمانه دارد که باید از نشرش خودداری بشود، باید اشاره کنیم و این سوال رو عمومی تر بپرسیم که آیا تاکنون به این دقت کردید که هر دو شبکه اجتماعی باز (فیلتر نشده) در ایران متعلق به یک کمپانی است؟! )
✅ @karkhone
یکی از فاکتورهای مهم در امنیت نرمافزار (ازجمله پیامرسانها)، میزان اطلاعات جمعآوری شده از کاربران توسط آن نرمافزار است. این اطلاعات، اصطلاحا متادیتا (ابرداده) نام دارد. چند مثال ببینید:
- هر کاربر با چه کسی، چه زمانی و برای چه مدتی تماس گرفت؟
- دوستان و مخاطبان هر کاربر چه کسانی هستند؟
- هر کاربر در چه گروهها یا کانالهایی عضو است؟
- هر کاربر در چه محدوده جغرافیایی رفت و آمد دارد؟
یکی از پیامرسانهایی که در بومرنگ چندبار در موردش نوشتیم، "سیگنال" نام دارد. پیامرسانی بسیار امن که تمام کدهای آن (در سمت کاربر و سرور) به صورت متن باز در اختیار همه قرار دارد. پیامهای رمز شده کاربر بر روی سرور ذخیره نمیشود. مهمتر از همه کمترین اطلاعات ممکن را از کاربر جمعآوری میکند. در نتیجه ردیابی کاربران سیگنال برای سرویسهای جاسوسی و امنیتی تقریبا ناممکن است.
به طور مثال در یک همکاری اجباری بین سیگنال و FBI، هیچ اطلاعات ارزشمندی از کاربران افشا نشد. ماموران FBI بعد از بررسی سرورهای سیگنال تنها چیزی که در مورد یک کاربر یافتند، این بود: "اولین و آخرین باری که کاربر از سیگنال استفاده کرده"!
بعد از همین داستان، ادوارد اسنودن خطاب به گوگل نوشت: "از سیگنال یاد بگیرید".
/بومرنگ
(فارغ از اینکه دقیقا چرا این پیامرسان مصداق محتوای مجرمانه دارد که باید از نشرش خودداری بشود، باید اشاره کنیم و این سوال رو عمومی تر بپرسیم که آیا تاکنون به این دقت کردید که هر دو شبکه اجتماعی باز (فیلتر نشده) در ایران متعلق به یک کمپانی است؟! )
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎