13990730250306-F.pdf
564.5 KB
بررسی چرایی تشکیل خوشه های صنعتی: مطالعه موردی کشور چین
|وحید امیدی
چکیده:
امروزه نقش بنگاه ها در بازارهای جهانی وابسته به میزان قدرت رقابتی آنها با سایر بنگاه هایی است که تولیدات مشابهی دارند. ازاین روی، در این مطالعه به شیوه تشکیل خوشه های صنعتی چین، به عنوان مهمترین اقتصاد درحال توسعه، و نقش سیاست های دولت در گسترش آنها پرداخته شده است. به این منظور مطالعات صورت گرفته پیرامون خوشه های صنعتی چین در صنایع مختلف مورد بررسی قرار گرفته و دستاوردهای کشور چین با رویکرد ارایه رهیافت برای خوشه های صنعتی ایران جمع بندی شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد ایجاد خوشه های صنعتی به صورتی است که نخست در یک منطقه جغرافیایی، به سبب شرایط خاص آن ناحیه، شرایط پیدایش خوشه پدیدار شده و پس از آن حمایت های دولت موجب توسعه و گسترش خوشه مورد نظر می شود. در واقع، سیاست های دولت بیش از آنکه در ایجاد خوشه های صنعتی نقش داشته باشد در گسترش آنها موثر بوده است.
✅ @karkhone
|وحید امیدی
چکیده:
امروزه نقش بنگاه ها در بازارهای جهانی وابسته به میزان قدرت رقابتی آنها با سایر بنگاه هایی است که تولیدات مشابهی دارند. ازاین روی، در این مطالعه به شیوه تشکیل خوشه های صنعتی چین، به عنوان مهمترین اقتصاد درحال توسعه، و نقش سیاست های دولت در گسترش آنها پرداخته شده است. به این منظور مطالعات صورت گرفته پیرامون خوشه های صنعتی چین در صنایع مختلف مورد بررسی قرار گرفته و دستاوردهای کشور چین با رویکرد ارایه رهیافت برای خوشه های صنعتی ایران جمع بندی شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد ایجاد خوشه های صنعتی به صورتی است که نخست در یک منطقه جغرافیایی، به سبب شرایط خاص آن ناحیه، شرایط پیدایش خوشه پدیدار شده و پس از آن حمایت های دولت موجب توسعه و گسترش خوشه مورد نظر می شود. در واقع، سیاست های دولت بیش از آنکه در ایجاد خوشه های صنعتی نقش داشته باشد در گسترش آنها موثر بوده است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
فئودالیسم دیجیتال (3/1) |ماریانا مازوکاتو مدت زیادی نگذشت که ابرشرکتهای آنلاینی نظیر گوگل، فیسبوک، آمازون و ایبِی، به بخش جداییناپذیر زندگی میلیونها انسان در سراسر جهان تبدیل شدند. این شرکتها، به طور روزافزونی بر چگونگی اطلاعاتی که جستجو میکنیم،…
فئودالیسم دیجیتال (3/2)
|ماریانا مازوکاتو
ما نباید گوگل را به مثابۀ فراهمکنندۀ خدمات رایگان به کاربرانش نگاه کنیم؛ بلکه برعکس، این کاربران گوگل هستند که به رایگان "درونداد" لازم برای فرآیند تولیدی گوگل را فراهم میکنند : دروندادهایی نظیر توجه کاربران به آگهیهای آنلاین تبلیغاتی، و مهمتر از آن، اطلاعات شخصی کاربران؛ و کاربران نیز در قبال عرضۀ چنین بروندادی به این کمپانیها، از جستجوی آنلاین و خدمات مختلف دیگر بهرهمند میشوند. در حقیقت، بخش اعظم سود گوگل، از فروش فضای تبلیغات آنلاین، و فروش اطلاعات کاربران به شرکتها حاصل میشود. اگر امکانات آنلاینی را به رایگان در دسترس شما قرار میدهند، شما "مشتری" به حساب نمیآیید، بلکه یک "محصول" به شمار میروید.
اینطور که به نظر میآید، ابرکمپانیهای آنلاین هیچگونه محدودیتی را بر حجم و اندازۀ خود احساس نمیکنند. "اثر شبکهای" (=افزایش ارزش پلتفرمهای آنلاین در نزد جامعه، به واسطۀ افزایش شمارِ کاربران پلتفرمها)، که بر بازارهای آنلاین سایه افکنده، خاصیت عجیبی را به وجود آورده است : به محض آنکه بنگاه آنلاینی، راهبری یک بازار را به دست میگیرد، سلطۀ بازاری آن بنگاه تقویت شده و به گونهای خودجوش، به جایگاهی جاودانه دست پیدا میکند؛ اگر همۀ ما و دوستمان عضو فیسبوک باشیم، دیگر کسی تمایل ندارد که به سایر شبکههای اجتماعی ملحق شود.
برخلاف مدعیات ریاکارانۀ پیشگامان اینترنتی، "اثر شبکهای" (network effects) بر متمرکزسازی اینترنت دامن میزند و قدرت بازاری عظیمی را در دستان چند شرکت معدود آنلاین متمرکز میسازد. برای نمونه، گوگل به تنهایی دربرگیرندۀ ۸۰ درصدِ جستجوهای آنلاین در آمریکا و ۹۰ درصد جستجوها در اروپاست.
فیسبوک هم بیش از ۱.۵ میلیارد کاربر دارد (که حدود یکچهارم جمعیت کرۀ زمین را شامل میشود) و دستِ فوقالعاده برتری را نسبت به رقبایش دارد. آمازون هم نیمی از بازار کتاب آمریکا را در اختیار گرفته است، (و این بدون در نظر گرفتن بازار کتب الکترونیک میباشد).
همچنین، شش بنگاه فیسبوک، گوگل، یاهو، AOL، توییتر و آمازون، دربرگیرندۀ ٪۵۳ از بازار تبلیغات دیجیتال هستند. (گوگل و فیسبوک، به تنهایی ۳۹ درصد این بازار را در برمیگیرند). چنین سلطۀ بازاریای، از قدرت تحمیلگری "غولهای آنلاین" حکایت میکند؛ قدرت تحمیل قید و شرطهایشان بر کاربران و بر بنگاههایی که مشتریشان هستند.
برای نمونه میتوان بسیاری از ناشرین کتابها را نام برد که از شروطی که آمازون بر آنها پافشاری میکند، ناخرسندند، و خواهان گزینههای مطلوبتری هستند؛ اما آنها هیچ اهرم فشاری را در اختیار ندارند، چرا که - به قول آقای evgeny morozov، پژوهشگر حوزه تکنولوژی - "آمازون دومی وجود ندارد که به سراغش بروند".
کمپانیهایی نظیر گوگل، عملاً انحصارگران بالفعل به شمار میروند، اما دولتها آنان را انحصارگر به حساب نیاوردهاند، و هیچ قانون ضد انحصاری که در گذشته، با صنایع انحصارگری نظیر تنباکو، خودرو و مواد خوراکی مقابله کرده بود را به سوی ابرکمپانیهای آنلاین نشانه نگرفتهاند.
جایگاه غالب یک فراهمکنندۀ پلتفرم در بازارهای هسته، میتواند به سود تولیدات آن شرکت در بازارهای تابع به کار گرفته شود، و قدرت شرکت را به سایر بازارها تسری دهد. کمیسیون اروپا، گوگل را به خاطر آنکه نتایج جستجوهای آنلاینش را به سود محصولاتش ناتراز کرده بود، مورد تفتیش و بازرسی قرار داد. به همین شکل، بسیاری از کاربران فیسبوک از این مسئله ناخرسندند که این شرکت بسیاری از اطلاعات شخصیشان را ذخیرهسازی و واکاوی میکند، و به اشخاص ثالث میفروشد؛ اما تا زمانی که دوستان آنها در فیسبوک باشند، رقیبی همتراز با فیسبوک نیز در کار نخواهد بود تا کاربران به آن روی آورند.
✅ @karkhone
|ماریانا مازوکاتو
ما نباید گوگل را به مثابۀ فراهمکنندۀ خدمات رایگان به کاربرانش نگاه کنیم؛ بلکه برعکس، این کاربران گوگل هستند که به رایگان "درونداد" لازم برای فرآیند تولیدی گوگل را فراهم میکنند : دروندادهایی نظیر توجه کاربران به آگهیهای آنلاین تبلیغاتی، و مهمتر از آن، اطلاعات شخصی کاربران؛ و کاربران نیز در قبال عرضۀ چنین بروندادی به این کمپانیها، از جستجوی آنلاین و خدمات مختلف دیگر بهرهمند میشوند. در حقیقت، بخش اعظم سود گوگل، از فروش فضای تبلیغات آنلاین، و فروش اطلاعات کاربران به شرکتها حاصل میشود. اگر امکانات آنلاینی را به رایگان در دسترس شما قرار میدهند، شما "مشتری" به حساب نمیآیید، بلکه یک "محصول" به شمار میروید.
اینطور که به نظر میآید، ابرکمپانیهای آنلاین هیچگونه محدودیتی را بر حجم و اندازۀ خود احساس نمیکنند. "اثر شبکهای" (=افزایش ارزش پلتفرمهای آنلاین در نزد جامعه، به واسطۀ افزایش شمارِ کاربران پلتفرمها)، که بر بازارهای آنلاین سایه افکنده، خاصیت عجیبی را به وجود آورده است : به محض آنکه بنگاه آنلاینی، راهبری یک بازار را به دست میگیرد، سلطۀ بازاری آن بنگاه تقویت شده و به گونهای خودجوش، به جایگاهی جاودانه دست پیدا میکند؛ اگر همۀ ما و دوستمان عضو فیسبوک باشیم، دیگر کسی تمایل ندارد که به سایر شبکههای اجتماعی ملحق شود.
برخلاف مدعیات ریاکارانۀ پیشگامان اینترنتی، "اثر شبکهای" (network effects) بر متمرکزسازی اینترنت دامن میزند و قدرت بازاری عظیمی را در دستان چند شرکت معدود آنلاین متمرکز میسازد. برای نمونه، گوگل به تنهایی دربرگیرندۀ ۸۰ درصدِ جستجوهای آنلاین در آمریکا و ۹۰ درصد جستجوها در اروپاست.
فیسبوک هم بیش از ۱.۵ میلیارد کاربر دارد (که حدود یکچهارم جمعیت کرۀ زمین را شامل میشود) و دستِ فوقالعاده برتری را نسبت به رقبایش دارد. آمازون هم نیمی از بازار کتاب آمریکا را در اختیار گرفته است، (و این بدون در نظر گرفتن بازار کتب الکترونیک میباشد).
همچنین، شش بنگاه فیسبوک، گوگل، یاهو، AOL، توییتر و آمازون، دربرگیرندۀ ٪۵۳ از بازار تبلیغات دیجیتال هستند. (گوگل و فیسبوک، به تنهایی ۳۹ درصد این بازار را در برمیگیرند). چنین سلطۀ بازاریای، از قدرت تحمیلگری "غولهای آنلاین" حکایت میکند؛ قدرت تحمیل قید و شرطهایشان بر کاربران و بر بنگاههایی که مشتریشان هستند.
برای نمونه میتوان بسیاری از ناشرین کتابها را نام برد که از شروطی که آمازون بر آنها پافشاری میکند، ناخرسندند، و خواهان گزینههای مطلوبتری هستند؛ اما آنها هیچ اهرم فشاری را در اختیار ندارند، چرا که - به قول آقای evgeny morozov، پژوهشگر حوزه تکنولوژی - "آمازون دومی وجود ندارد که به سراغش بروند".
کمپانیهایی نظیر گوگل، عملاً انحصارگران بالفعل به شمار میروند، اما دولتها آنان را انحصارگر به حساب نیاوردهاند، و هیچ قانون ضد انحصاری که در گذشته، با صنایع انحصارگری نظیر تنباکو، خودرو و مواد خوراکی مقابله کرده بود را به سوی ابرکمپانیهای آنلاین نشانه نگرفتهاند.
جایگاه غالب یک فراهمکنندۀ پلتفرم در بازارهای هسته، میتواند به سود تولیدات آن شرکت در بازارهای تابع به کار گرفته شود، و قدرت شرکت را به سایر بازارها تسری دهد. کمیسیون اروپا، گوگل را به خاطر آنکه نتایج جستجوهای آنلاینش را به سود محصولاتش ناتراز کرده بود، مورد تفتیش و بازرسی قرار داد. به همین شکل، بسیاری از کاربران فیسبوک از این مسئله ناخرسندند که این شرکت بسیاری از اطلاعات شخصیشان را ذخیرهسازی و واکاوی میکند، و به اشخاص ثالث میفروشد؛ اما تا زمانی که دوستان آنها در فیسبوک باشند، رقیبی همتراز با فیسبوک نیز در کار نخواهد بود تا کاربران به آن روی آورند.
✅ @karkhone
این نمودار، ارزش واحد پول اسراییل یا "شِکِل جدید" (New Shekel) در برابر دلار را نشان می دهد که در چند سال اخیر، روند کلی آن تقویت در برابر دلار بوده. (نمودار نزولی) شِکِل جدید از سال 1986 و بعد از یک سری بحران های اقتصادی و تورم بالای اسراییل، با حذف سه صفر از شِکِل قدیمی بوجود آمد. ارزش آن نیز در سال 2006 شناور شد.
همانطور که دیده می شود در تمامی این سالها که اسراییل درگیر جنگهای مختلف بوده، ارزش پول اسراییل ثبات بالایی داشته است. مزید اطلاع اینکه از آوریل سال 2019 تا کنون (حدود یکسال و 9ماه) بدلیل اختلاف احزاب سیاسی، دولت پایداری در اسراییل شکل نگرفته و در این مدت 3بار انتخابات برگزار شده و مجددا قرار است که در ماه مارس (دو ماه دیگر) انتخابات جدیدی برگزار شود. این در حالی است که در این مدت تنشهای اسراییل با ایران و متحدانش در بالاترین حد چند سال اخیر بوده و اقدامات نظامی و سیاسی اسراییل علیه ایران بدون وقفه و حتی با قدرت بیشتری ادامه داشته است.
اما همه این تنشهای سیاسی داخلی و خارجی سبب بحران ارزی، دو یا چند نرخی شدن ارز، فرار سرمایه و حیف و میل منابع ارزی اسراییل نشده است.
✅ @karkhone
همانطور که دیده می شود در تمامی این سالها که اسراییل درگیر جنگهای مختلف بوده، ارزش پول اسراییل ثبات بالایی داشته است. مزید اطلاع اینکه از آوریل سال 2019 تا کنون (حدود یکسال و 9ماه) بدلیل اختلاف احزاب سیاسی، دولت پایداری در اسراییل شکل نگرفته و در این مدت 3بار انتخابات برگزار شده و مجددا قرار است که در ماه مارس (دو ماه دیگر) انتخابات جدیدی برگزار شود. این در حالی است که در این مدت تنشهای اسراییل با ایران و متحدانش در بالاترین حد چند سال اخیر بوده و اقدامات نظامی و سیاسی اسراییل علیه ایران بدون وقفه و حتی با قدرت بیشتری ادامه داشته است.
اما همه این تنشهای سیاسی داخلی و خارجی سبب بحران ارزی، دو یا چند نرخی شدن ارز، فرار سرمایه و حیف و میل منابع ارزی اسراییل نشده است.
✅ @karkhone
شاهزاده محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی و رئیس هیئت مدیره «نیوم» روز یکشنبه پروژه عظیم «The Line» را در شهر نیوم شمال غرب عربستان سعودی افتتاح کرد.
محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی و رئیس هیئت مدیره «نیوم» روز یکشنبه پروژه عظیم «The Line» را در شهر نیوم شمال غرب این کشور افتتاح کرد.
این پروژه الگویی برای جوامع شهری آینده است و طرحی است که تعادل در زندگی با طبیعت را تضمین میکند.
شهر «ذا لاین» شامل جوامع شناختی متصل به هوش مصنوعی در طی ۱۷۰ کیلومتر در محیط بدون سر و صدا و عاری از آلودگی و ماشین و ازدحام است.
این شهر همچنین پاسخی مستقیم به چالشهای شهرنشینی که مانع پیشرفت بشریت، مانند زیرساختهای فرسوده، آلودگی محیط زیست و گسترش شهرها و جمعیت میشود.
این شهر با تأمین ۳۸۰ هزار فرصت شغلی به اهداف چشمانداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی از نظر تنوع اقتصادی دست مییابد.
این پروژه تا سال ۲۰۳۰ میلادی، ۱۸۰ میلیارد ریال (۴۸ میلیارد دلار) به تولید ناخالص داخلی اضافه خواهد کرد.
محمد بن سلمان روز یکشنبه گفت: «در دورههای گذشته، شهرها به منظور محافظت از مردم در فضاهای باریک ساخته شدهاند، و پس از انقلاب صنعتی شهرهایی ساخته شدهاند که دستگاه، و ماشین و کارخانه را قبل از بشر قرار دهند».
او در مراسم افتتاحیه این پروژه که هدفش بهرهبرداری از انرژی پاک و حفظ محیط زیست است گفت: «این انقلابی در شهرسازی است برای انسانها، جایی که انسانها در اولویتاند… چرا باید منابع طبیعی را برای توسعه قربانی کرد؟ و چرا سالانه ۷ میلیون نفر به دلیل آلودگی میمیرند؟ چرا باید سالانه یک میلیون انسان در تصادفات رانندگی جانشان را از دست بدهند؟ و چرا باید بپذیریم که سالها از عمر یک انسان در مسیر و تردد به هدر رود؟»
ولیعهد سعودی ادامه داد: «ما نیازمند بازتعریف شهر به شهرهای آینده هستیم».
او با افتتاح پروژه The Line، آن را «شهری میلیونی که ۱۷۰ کیلومتر طول دارد و ۹۵ درصد از طبیعت منطقه نیوم محافظت میکند»، توصیف کرد.
او همچنین اعلام کرد که The Line شهری است که در آن «هیچ خودرویی و هیچ خیابانی وجود ندارد و هیچ گاز گلخانهای هم تولید نخواهد شد».
مدیریت نیوم در بیانیه ای که روز گذشته صادر شد، تأکید کرد که The Line معنای جدیدی به زندگی در زمین میبخشد، و منعکس کننده رویکردی بی نظیر در توسعه شهرهای آینده در هماهنگی با طبیعت است، جایی که کاملاً به ۱۰۰ درصد انرژی پاک وابستگی خواهد داشت، در حالی که برای دستیابی به کربن مثبت تلاش خواهد کرد.
طبق وب سایت رسمی نیوم، طراحی The Line ابتدا بر اساس افراد است و از زیرساختهای پیشرفته ای استفاده میکند که شامل جدیدترین فن آوریها میباشد و به عنوان یک مدل مؤثر برای حل چالشهای پیش روی جهان امروز مؤثر است.
پروژه The Line همچنین از NEOM برای تبدیل شدن به یک موتور اقتصادی برای منطقه و جهان، از طریق نوآوری در توسعه بخشهای مختلف مانند تحرک، انرژی پاک، محیط زیست و فناوری (مانند هوش مصنوعی و رباتیک) با یک روش پایدار، پشتیبانی خواهد کرد.
در همین رابطه، نظمی النصر مدیرعامل پروژه NEOM به نوبه خود در اظهارات تلویزیونی خود که روز گذشته منتشر شد، اظهار داشت، پروژه The Line یک شاخه برای اقتصاد پادشاهی عربستان سعودی خواهد بود.
او با تأکید بر اینکه مشخصات این پروژه انقلابی در تجربه شهری آینده را رقم خواهد زد، افزود: «ما با شرکتهای محلی توافق نامه مشارکت امضا کردیم».
✅ @karkhone
محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی و رئیس هیئت مدیره «نیوم» روز یکشنبه پروژه عظیم «The Line» را در شهر نیوم شمال غرب این کشور افتتاح کرد.
این پروژه الگویی برای جوامع شهری آینده است و طرحی است که تعادل در زندگی با طبیعت را تضمین میکند.
شهر «ذا لاین» شامل جوامع شناختی متصل به هوش مصنوعی در طی ۱۷۰ کیلومتر در محیط بدون سر و صدا و عاری از آلودگی و ماشین و ازدحام است.
این شهر همچنین پاسخی مستقیم به چالشهای شهرنشینی که مانع پیشرفت بشریت، مانند زیرساختهای فرسوده، آلودگی محیط زیست و گسترش شهرها و جمعیت میشود.
این شهر با تأمین ۳۸۰ هزار فرصت شغلی به اهداف چشمانداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی از نظر تنوع اقتصادی دست مییابد.
این پروژه تا سال ۲۰۳۰ میلادی، ۱۸۰ میلیارد ریال (۴۸ میلیارد دلار) به تولید ناخالص داخلی اضافه خواهد کرد.
محمد بن سلمان روز یکشنبه گفت: «در دورههای گذشته، شهرها به منظور محافظت از مردم در فضاهای باریک ساخته شدهاند، و پس از انقلاب صنعتی شهرهایی ساخته شدهاند که دستگاه، و ماشین و کارخانه را قبل از بشر قرار دهند».
او در مراسم افتتاحیه این پروژه که هدفش بهرهبرداری از انرژی پاک و حفظ محیط زیست است گفت: «این انقلابی در شهرسازی است برای انسانها، جایی که انسانها در اولویتاند… چرا باید منابع طبیعی را برای توسعه قربانی کرد؟ و چرا سالانه ۷ میلیون نفر به دلیل آلودگی میمیرند؟ چرا باید سالانه یک میلیون انسان در تصادفات رانندگی جانشان را از دست بدهند؟ و چرا باید بپذیریم که سالها از عمر یک انسان در مسیر و تردد به هدر رود؟»
ولیعهد سعودی ادامه داد: «ما نیازمند بازتعریف شهر به شهرهای آینده هستیم».
او با افتتاح پروژه The Line، آن را «شهری میلیونی که ۱۷۰ کیلومتر طول دارد و ۹۵ درصد از طبیعت منطقه نیوم محافظت میکند»، توصیف کرد.
او همچنین اعلام کرد که The Line شهری است که در آن «هیچ خودرویی و هیچ خیابانی وجود ندارد و هیچ گاز گلخانهای هم تولید نخواهد شد».
مدیریت نیوم در بیانیه ای که روز گذشته صادر شد، تأکید کرد که The Line معنای جدیدی به زندگی در زمین میبخشد، و منعکس کننده رویکردی بی نظیر در توسعه شهرهای آینده در هماهنگی با طبیعت است، جایی که کاملاً به ۱۰۰ درصد انرژی پاک وابستگی خواهد داشت، در حالی که برای دستیابی به کربن مثبت تلاش خواهد کرد.
طبق وب سایت رسمی نیوم، طراحی The Line ابتدا بر اساس افراد است و از زیرساختهای پیشرفته ای استفاده میکند که شامل جدیدترین فن آوریها میباشد و به عنوان یک مدل مؤثر برای حل چالشهای پیش روی جهان امروز مؤثر است.
پروژه The Line همچنین از NEOM برای تبدیل شدن به یک موتور اقتصادی برای منطقه و جهان، از طریق نوآوری در توسعه بخشهای مختلف مانند تحرک، انرژی پاک، محیط زیست و فناوری (مانند هوش مصنوعی و رباتیک) با یک روش پایدار، پشتیبانی خواهد کرد.
در همین رابطه، نظمی النصر مدیرعامل پروژه NEOM به نوبه خود در اظهارات تلویزیونی خود که روز گذشته منتشر شد، اظهار داشت، پروژه The Line یک شاخه برای اقتصاد پادشاهی عربستان سعودی خواهد بود.
او با تأکید بر اینکه مشخصات این پروژه انقلابی در تجربه شهری آینده را رقم خواهد زد، افزود: «ما با شرکتهای محلی توافق نامه مشارکت امضا کردیم».
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
به زمین خوردن غول ها (#سونی) *نگارش متن در تاریخ ژوئن 2017 بوده است | محمدرضا اسلامی در ادامه بحث در خصوص شرکتِ سونی و گزارشهای مالی آن، در این نوبت خوب است که نگاه کلی ای به احوال چندسالِ اخیر سونی و شرح کار این غول الکترونیک ژاپن داشته باشیم. این…
به زمین خوردن غول ها
(#سونی)
*نگارش متن در تاریخ ژوئن 2017 بوده است
| محمدرضا اسلامی
در دو یادداشت اخیر مروری شد به وضعیت مالی شرکت سونی طی سالهای 2012 تا 2017 و همچنین مروری بر تاریخچه شروعِ بدبیاری های سونی
. اینکه چطور یک شرکتی که با یک بازار صد میلیارد دلاری مواجه بود، با ورودِ رقبایِ جدید به ناگاه بازارش به یک پنجم، "تقلیل" یافت و پس از آن، سونی یک به یک بِرندهای لب تاب و موبایل و پی سی را در بازار از دست داد.
اما شاید آنچه باید قدری بیشتر راجع به آن تأمل کنیم اینکه وضعیتِ سونی، با همه فراز و نشیب های این پنج-شش سال اخیر ، مثل وضعیتِ توشیبا نشده و هنوز توانسته است خود را سرپا نگه دارد. در واقع در یک نگاه کلی (که ممکن است خیلی هم دقیق نباشد) وضعیتِ سونی بیشتر به وضعیت پاناسونیک شبیه است تا توشیبا. مرور اتفاقات چندسال اخیر نشان میدهد که پاناسونیک هم (به عنوان غول تولید لوازم خانگی) پس از چند سال ضرر دهی و خوردن ضربه هایِ کاری از رقبا، بالاخره توانست خود را سرپا کند و به سود مختصری برسد (چیزی مشابه سودِ سونی در یادداشت قبل).
بحثی که در اینجا پیش می آید اینکه آیا این صحیح است که وضعیت توشیبا را تعمیم دهیم به وضعیتِ دیگر غول هایِ فن آوری ژاپن که در شرایط مالی بدی افتاده اند؟ به طور روشن تر ، آیا سونی و پاناسونیک و ... هم بعد از مدتی تلاش مذبوحانه، به زمین خواهند خورد یا اینکه این افت و خیزهایِ مالی، باعث قوی تر شدنشان خواهد شد؟
پاسخ به این سوال کار ساده ای نیست. دو تحلیل و نگاه در این باب وجود دارد.
نگاه اول معتقد است به چهار دلیل شرکت های ژاپنی عبور خواهند کرد از این وضعیت و همان قُقنوسی که از خاکسترِ جنگ جهانی برخاست این بار هم از خاکسترِ این رقابت نفسگیر با چین و کره برمی خیزد.
- دلیل اول اینکه ژاپنی ها تجربه بسیار جدی ای در بازاریابیِ محصول در هفت دهه اخیر پیدا کرده اند و خوب یاد گرفته اند به شکلِ عمقی به بازارها نفوذ کنند.
- دلیل دوم اینکه ژاپنی ها زیرساخت های بسیار پیشرفته ای (شامل کارخانجات، نظام های بانکی، حمل و نقل مدرن، دانشگاههای قوی و ...) بنا کرده اند و لذا با وجود این ضررهای اخیر، زیربنای مستحکم کمکشان خواهد کرد.
- دلیل سوم وجود شرکت های متعدد ژاپنی با «سایز متوسط» است. امثال سوزوکی و دای هاتسو و ... که پس از یک مقطعی خود را با ابعادِ متوسط تطبیق داده ، و با وجودِ غول نبودن، آرام و پیوسته، تولید میکنند و سود دارند. (مثالش شرکت ساعت سازی سیکو⏱، که الان با نام سیکو اپسون دارد کار می کند و 67هزار پرسنل دارد و سود هم میدهد)
- دلیل چهارم هم وضعیت فرهنگیِ مردم ژاپن است. بخش مهمی از موفقیت اقتصادی در ژاپن به دلیل فرهنگِ عمومیِ کار، پشتکار، صرفه جویی، کم صحبتی و ... بوده . و این پارامتر چهارم هم مثل سه پارامتر قبلی ( به رغم آسیبها) همچنان در ژاپن برقرار است. اساساً مردم ژاپن (همچنان) مردمی نیستند که بخواهند با تن پروری و راحتی، به آسایش برسند.
اما نگاهِ دوم معتقد است روَندی که برای توشیبا رخ داد ، دیر یا زود دامانِ مابقی را هم خواهد گرفت و این تلاشها سرانجامش ورشکستگی است. طرفداران این نگاه هم دلایلی براین مدعا بر می شمرند که عمدتاً چهار دلیل زیر حائز اهمیت است:
- دلیل اول بزرگیِ ابعادِ اژدهای چین است. بالاخره یک کشور 127میلیون نفری (ژاپن) ، در برابر یک کشور با جمعیت یک میلیارد و 373میلیون نفری، توانِ مقاومت نخواهد داشت. در اقیانوس تولیدِ چین، هزاران کارخانه سرپا شده که کارخانجات ژاپنی را خواهد بلعید.
- دلیل دوم پیریِ جمعیت ژاپن است. کشور، چندین سال رشد منفی جمعیت داشته و به زودی با مشکلِ نیرویِ جوان کار مواجه خواهد شد.
- دلیل سوم در دسترس واقع شدن دانش فنی . بشر دیگر از دورانی عبور کرده که دانش فنیِ بسیاری از محصولات، به شکل سِر و اسرار بود و بسیاری از تکنولوژی های در دسترس است. فقط ساز و کاری باید شکل بگیرد تا محصول به طور سیستماتیک تولید شود. زمانی برگ برندۀ ژاپن داشتن تکنولوژی هایی بود که امروز مثل نقل و نبات در دسترس شرکت های نوپای چینی است.
- دلیل چهارم هم وضعیت فرهنگیِ کشور ژاپن است. ژاپنی ها مردمان سنتی، محتاط ( و به تعبیری بسته) ای محسوب می شوند و مدیرانِ ژاپنی در مواجهِ با مختصاتِ دنیای جدید، چابک و "باز" رفتار نمی کنند.
✅ @karkhone
(#سونی)
*نگارش متن در تاریخ ژوئن 2017 بوده است
| محمدرضا اسلامی
در دو یادداشت اخیر مروری شد به وضعیت مالی شرکت سونی طی سالهای 2012 تا 2017 و همچنین مروری بر تاریخچه شروعِ بدبیاری های سونی
. اینکه چطور یک شرکتی که با یک بازار صد میلیارد دلاری مواجه بود، با ورودِ رقبایِ جدید به ناگاه بازارش به یک پنجم، "تقلیل" یافت و پس از آن، سونی یک به یک بِرندهای لب تاب و موبایل و پی سی را در بازار از دست داد.
اما شاید آنچه باید قدری بیشتر راجع به آن تأمل کنیم اینکه وضعیتِ سونی، با همه فراز و نشیب های این پنج-شش سال اخیر ، مثل وضعیتِ توشیبا نشده و هنوز توانسته است خود را سرپا نگه دارد. در واقع در یک نگاه کلی (که ممکن است خیلی هم دقیق نباشد) وضعیتِ سونی بیشتر به وضعیت پاناسونیک شبیه است تا توشیبا. مرور اتفاقات چندسال اخیر نشان میدهد که پاناسونیک هم (به عنوان غول تولید لوازم خانگی) پس از چند سال ضرر دهی و خوردن ضربه هایِ کاری از رقبا، بالاخره توانست خود را سرپا کند و به سود مختصری برسد (چیزی مشابه سودِ سونی در یادداشت قبل).
بحثی که در اینجا پیش می آید اینکه آیا این صحیح است که وضعیت توشیبا را تعمیم دهیم به وضعیتِ دیگر غول هایِ فن آوری ژاپن که در شرایط مالی بدی افتاده اند؟ به طور روشن تر ، آیا سونی و پاناسونیک و ... هم بعد از مدتی تلاش مذبوحانه، به زمین خواهند خورد یا اینکه این افت و خیزهایِ مالی، باعث قوی تر شدنشان خواهد شد؟
پاسخ به این سوال کار ساده ای نیست. دو تحلیل و نگاه در این باب وجود دارد.
نگاه اول معتقد است به چهار دلیل شرکت های ژاپنی عبور خواهند کرد از این وضعیت و همان قُقنوسی که از خاکسترِ جنگ جهانی برخاست این بار هم از خاکسترِ این رقابت نفسگیر با چین و کره برمی خیزد.
- دلیل اول اینکه ژاپنی ها تجربه بسیار جدی ای در بازاریابیِ محصول در هفت دهه اخیر پیدا کرده اند و خوب یاد گرفته اند به شکلِ عمقی به بازارها نفوذ کنند.
- دلیل دوم اینکه ژاپنی ها زیرساخت های بسیار پیشرفته ای (شامل کارخانجات، نظام های بانکی، حمل و نقل مدرن، دانشگاههای قوی و ...) بنا کرده اند و لذا با وجود این ضررهای اخیر، زیربنای مستحکم کمکشان خواهد کرد.
- دلیل سوم وجود شرکت های متعدد ژاپنی با «سایز متوسط» است. امثال سوزوکی و دای هاتسو و ... که پس از یک مقطعی خود را با ابعادِ متوسط تطبیق داده ، و با وجودِ غول نبودن، آرام و پیوسته، تولید میکنند و سود دارند. (مثالش شرکت ساعت سازی سیکو⏱، که الان با نام سیکو اپسون دارد کار می کند و 67هزار پرسنل دارد و سود هم میدهد)
- دلیل چهارم هم وضعیت فرهنگیِ مردم ژاپن است. بخش مهمی از موفقیت اقتصادی در ژاپن به دلیل فرهنگِ عمومیِ کار، پشتکار، صرفه جویی، کم صحبتی و ... بوده . و این پارامتر چهارم هم مثل سه پارامتر قبلی ( به رغم آسیبها) همچنان در ژاپن برقرار است. اساساً مردم ژاپن (همچنان) مردمی نیستند که بخواهند با تن پروری و راحتی، به آسایش برسند.
اما نگاهِ دوم معتقد است روَندی که برای توشیبا رخ داد ، دیر یا زود دامانِ مابقی را هم خواهد گرفت و این تلاشها سرانجامش ورشکستگی است. طرفداران این نگاه هم دلایلی براین مدعا بر می شمرند که عمدتاً چهار دلیل زیر حائز اهمیت است:
- دلیل اول بزرگیِ ابعادِ اژدهای چین است. بالاخره یک کشور 127میلیون نفری (ژاپن) ، در برابر یک کشور با جمعیت یک میلیارد و 373میلیون نفری، توانِ مقاومت نخواهد داشت. در اقیانوس تولیدِ چین، هزاران کارخانه سرپا شده که کارخانجات ژاپنی را خواهد بلعید.
- دلیل دوم پیریِ جمعیت ژاپن است. کشور، چندین سال رشد منفی جمعیت داشته و به زودی با مشکلِ نیرویِ جوان کار مواجه خواهد شد.
- دلیل سوم در دسترس واقع شدن دانش فنی . بشر دیگر از دورانی عبور کرده که دانش فنیِ بسیاری از محصولات، به شکل سِر و اسرار بود و بسیاری از تکنولوژی های در دسترس است. فقط ساز و کاری باید شکل بگیرد تا محصول به طور سیستماتیک تولید شود. زمانی برگ برندۀ ژاپن داشتن تکنولوژی هایی بود که امروز مثل نقل و نبات در دسترس شرکت های نوپای چینی است.
- دلیل چهارم هم وضعیت فرهنگیِ کشور ژاپن است. ژاپنی ها مردمان سنتی، محتاط ( و به تعبیری بسته) ای محسوب می شوند و مدیرانِ ژاپنی در مواجهِ با مختصاتِ دنیای جدید، چابک و "باز" رفتار نمی کنند.
✅ @karkhone
معاون بین الملل هلدینگ سرآوا، حین فرار از کشور دستگیر شد
«عماد ادوارد شرقی»، معاون بینالملل سرآوا که مسئولیت تعامل با شرکا و سرمایهگذاران خارجی این شرکت را بر عهده داشت، در حین فرار و خروج غیر قانونی از مرزهای غربی کشور دستگیر شد.
پیش از این عماد ادوارد شرقی به اتهام جاسوسی و جمع آوری اطلاعات نظامی به ۱۰ سال حبس محکوم و با قرار وثیقه آزاد شده بود که قبل از برگزاری دادگاه تجدید نظر قصد فرار داشت.
سرآوا از سال ۹۰ فعالیت خود را در کشور آغاز کرد. دیجیکالا ، کافه بازار ، علی بابا و الو پیک از برندهای اصلی این هلدینگ سرمایهگذاری هستند.
سرآوا از شرکتهای فعال در اکوسیستم استارتاپی کشور است که مدعی جذب سرمایهگذاری خارجی برای توسعه شرکتهای زیرمجموعهی خود بود.
عماد ادوارد شرقی در جریان فعالیتهای خود در روابط بین الملل هلدینگ سرآوا ، شرکت خارجی iiic که دارای سهامداران مشکوک و بعضا نامعلوم می باشد را به مجموعه سرآوا اضافه کرد.
بعد از فرار سعید رحمانی مدیرعامل سابق سرآوا از کشور، عماد ادوارد شرقی از افراد کلیدی این گروه سرمایهگذاری به حساب می آمد.
✅ @karkhone
«عماد ادوارد شرقی»، معاون بینالملل سرآوا که مسئولیت تعامل با شرکا و سرمایهگذاران خارجی این شرکت را بر عهده داشت، در حین فرار و خروج غیر قانونی از مرزهای غربی کشور دستگیر شد.
پیش از این عماد ادوارد شرقی به اتهام جاسوسی و جمع آوری اطلاعات نظامی به ۱۰ سال حبس محکوم و با قرار وثیقه آزاد شده بود که قبل از برگزاری دادگاه تجدید نظر قصد فرار داشت.
سرآوا از سال ۹۰ فعالیت خود را در کشور آغاز کرد. دیجیکالا ، کافه بازار ، علی بابا و الو پیک از برندهای اصلی این هلدینگ سرمایهگذاری هستند.
سرآوا از شرکتهای فعال در اکوسیستم استارتاپی کشور است که مدعی جذب سرمایهگذاری خارجی برای توسعه شرکتهای زیرمجموعهی خود بود.
عماد ادوارد شرقی در جریان فعالیتهای خود در روابط بین الملل هلدینگ سرآوا ، شرکت خارجی iiic که دارای سهامداران مشکوک و بعضا نامعلوم می باشد را به مجموعه سرآوا اضافه کرد.
بعد از فرار سعید رحمانی مدیرعامل سابق سرآوا از کشور، عماد ادوارد شرقی از افراد کلیدی این گروه سرمایهگذاری به حساب می آمد.
✅ @karkhone
آیا ایلان ماسک بدون همکاری با چین، می توانست ثروتمند ترین مرد جهان شود؟؟
به گزارش Haze Fan ، (نماینده سابق بلومبرگ در چین که در ماه دسامبر دیپورت شد. این گزارش در همین ماه گرفته شده و امروز منتشر شد) در اوایل سال 2020 و شروع قرنطینه، تمام شرکت های خودرو سازی همچون تویوتا و دیگر برند ها برای تولید به مشکل برخوده بودند. در شرایطی که جلوگیری از حضور نیروی انسانی در کارخانه ها در این ایام، بزرگترین مشکل کارخانه ها بود. شرکت تسلا نه تنها با این مشکل مواجه نبود، بلکه با حمایت دولت چین و ایجاد اسکورت های امنیتی برای کارگران و کارمندان، منجر به افزایش تولید در اوج دوران کرونا و پیشی گرفتن ایلان ماسک از دیگر رقبا شد.
باید دید که در ادامه و با روی کار آمدن قدرت یک دست در آمریکا (دموکراتها) و رقابت های شدید آنها با چین و با وجود فاش شدن این گزارشات، آیا تسلا می تواند کماکان خودش را در صدر شرکتهای تکنولوژی و اتومبیل رانی نگه دارد؟
✅ @karkhone
به گزارش Haze Fan ، (نماینده سابق بلومبرگ در چین که در ماه دسامبر دیپورت شد. این گزارش در همین ماه گرفته شده و امروز منتشر شد) در اوایل سال 2020 و شروع قرنطینه، تمام شرکت های خودرو سازی همچون تویوتا و دیگر برند ها برای تولید به مشکل برخوده بودند. در شرایطی که جلوگیری از حضور نیروی انسانی در کارخانه ها در این ایام، بزرگترین مشکل کارخانه ها بود. شرکت تسلا نه تنها با این مشکل مواجه نبود، بلکه با حمایت دولت چین و ایجاد اسکورت های امنیتی برای کارگران و کارمندان، منجر به افزایش تولید در اوج دوران کرونا و پیشی گرفتن ایلان ماسک از دیگر رقبا شد.
باید دید که در ادامه و با روی کار آمدن قدرت یک دست در آمریکا (دموکراتها) و رقابت های شدید آنها با چین و با وجود فاش شدن این گزارشات، آیا تسلا می تواند کماکان خودش را در صدر شرکتهای تکنولوژی و اتومبیل رانی نگه دارد؟
✅ @karkhone
Bloomberg
Elon Musk Loves China, and China Loves Him Back—for Now
Tesla’s unprecedented success in China has helped Musk become the world’s richest man. How long can the good times last?
از استارتاپ که حرف میزنیم، دقیقاً از چه حرف میزنیم؟
چطور میشود صدها نفر را با کمترین دستمزد ممکن در فروش و بازاریابی به کار گرفت؟!
یک راهش این است که آدمهای تازه فارغالتحصیل را استخدام کنی و کار را تفریح نشاندهی. برایشان آبجوی مجانی و فوتبالدستی میآوری.
محیط کار را ملغمهای از مهد کودک و خانهمجردی می کنی. مهمانی میگیری. با این کارها به منبع بیپایانی از بچهباحالها میرسی..
این تصویر براتون آشناست؟
بخشی از کتابِ "مصائب من در حباب استارتآپ" است، روایتی از یک روزنامهنگار باتجربه که در ۵۰ سالگی وارد یک استارتاپ میشود!
✅ @karkhone
چطور میشود صدها نفر را با کمترین دستمزد ممکن در فروش و بازاریابی به کار گرفت؟!
یک راهش این است که آدمهای تازه فارغالتحصیل را استخدام کنی و کار را تفریح نشاندهی. برایشان آبجوی مجانی و فوتبالدستی میآوری.
محیط کار را ملغمهای از مهد کودک و خانهمجردی می کنی. مهمانی میگیری. با این کارها به منبع بیپایانی از بچهباحالها میرسی..
این تصویر براتون آشناست؟
بخشی از کتابِ "مصائب من در حباب استارتآپ" است، روایتی از یک روزنامهنگار باتجربه که در ۵۰ سالگی وارد یک استارتاپ میشود!
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
فئودالیسم دیجیتال (3/2) |ماریانا مازوکاتو ما نباید گوگل را به مثابۀ فراهمکنندۀ خدمات رایگان به کاربرانش نگاه کنیم؛ بلکه برعکس، این کاربران گوگل هستند که به رایگان "درونداد" لازم برای فرآیند تولیدی گوگل را فراهم میکنند : دروندادهایی نظیر توجه کاربران…
فئودالیسم دیجیتال (3/3)
|ماریانا مازوکاتو
از قدیمالایام، صنایعی که ماهیتاً به انحصاریشدن گرایش داشتهاند، نظیر راهآهن و آبرسانی، برای جلوگیری از اجحافگریشان نسبت به جامعه، یا به مالکیت عمومی در آمدند (در اروپا)، یا اینکه شدیداً مقرراتگذاری شدند (در آمریکا)؛ اما پلتفرمهای آنلاین انحصارگر، علیرغم تمام نگرانیهایی که آفریدهاند (نظیر نقض حریم شخصی، کنترل اطلاعات، و قدرت بازاریشان)، تحت مالکیت عمومی نیستند، و مقرراتی هم بر آنان حکم نمیرانَد.
در غیاب یک قوای مقرراتگذاری نیرومند و فراملّی، آنان قادر به تصاحب پاداش فوقالعادهای خواهند شد. نرخهای پایین مالیاتی هم که شرکتهای تکنولوژی از محل پاداششان میپردازند، با در نظر گرفتن اینکه توفیقات آنها بر شالودۀ تکنولوژیهای تأمینشده توسط سرمایهگذاریهای پرریسک 'عمومی' به بار آمده است، پارادوکسیکال به چشم میآید.
اگر به محاسبات دادههای اقتصادی (نظیر حسابهای ملّی) نگاهی بیاندازیم، در این محاسبات، مشارکت اقتصادی پلتفرمهای اینترنتی در درآمد ملّی، به وسیلۀ خدمات تبلیغاتیای که به بنگاهها میفروشند نشان داده میشود. اما چندان واضح نیست که چرا تبلیغات آگهی باید به عنوان مشارکتی در تولید ملّی حقیقی پنداشته شود؛ چه رسد به بهبود رفاه اجتماعی که باید هدف اصلی فعالیتهای اقتصادی باشد.
محاسبات دادههای اقتصادی، تحت تأثیر اقتصاد نئوکلاسیک، هر تراکنش بازاری را، مادامی که قیمتی دریافت نماید، علامتی از تولید نوعی برونداد اقتصادی ترجمه میکند و آن را ارزنده میپندارد؛ خواه تبلیغات باشد یا خدمات مالی.
اما این دیدگاه گمراهکننده است : اگر هم غولهای آنلاین چیزی بر رفاه اجتماعی میافزایند، آن را از طریق خدماتی که برای کاربرانشان فراهم میکنند، انجام میدهند؛ نه از طریق خدمات تبلیغاتی.
فعالیتهایی که برای پلتفرمهای آنلاین سودی به بار میآورند - نظیر تبلیغات، واکاوی اطلاعات کاربران، و فروش آنها - چیزی بر ارزش از پیش تولیدشده، که خدماتی نظیر پیامرسانی در فیسبوک یا جستجو در گوگل میباشد نمیافزایند. آن فعالیتهای سودآور غولهای آنلاین، تنها به سایر شرکتها کمک میکند تا در رقابت با همدیگر بتوانند بخش بزرگتری از ارزش تولیدشده را تصاحب نمایند. رویکرد مغشوش و گمراهکنندهای که نسبت به مفهوم ارزش بر علم اقتصاد حاکم است، نتایج پارادوکسیکالی را آفریده است: در محاسبات دادههای اقتصادی، فعالیتهای نامولد تبلیغاتی به عنوان مشارکت غولهای آنلاین در درآمد ملی محاسبه میشوند، و خدمات ارزندهتری که به کاربران ارائه میدهند، در این محاسبات منظور نمیگردند.
✅ @karkhone
|ماریانا مازوکاتو
از قدیمالایام، صنایعی که ماهیتاً به انحصاریشدن گرایش داشتهاند، نظیر راهآهن و آبرسانی، برای جلوگیری از اجحافگریشان نسبت به جامعه، یا به مالکیت عمومی در آمدند (در اروپا)، یا اینکه شدیداً مقرراتگذاری شدند (در آمریکا)؛ اما پلتفرمهای آنلاین انحصارگر، علیرغم تمام نگرانیهایی که آفریدهاند (نظیر نقض حریم شخصی، کنترل اطلاعات، و قدرت بازاریشان)، تحت مالکیت عمومی نیستند، و مقرراتی هم بر آنان حکم نمیرانَد.
در غیاب یک قوای مقرراتگذاری نیرومند و فراملّی، آنان قادر به تصاحب پاداش فوقالعادهای خواهند شد. نرخهای پایین مالیاتی هم که شرکتهای تکنولوژی از محل پاداششان میپردازند، با در نظر گرفتن اینکه توفیقات آنها بر شالودۀ تکنولوژیهای تأمینشده توسط سرمایهگذاریهای پرریسک 'عمومی' به بار آمده است، پارادوکسیکال به چشم میآید.
اگر به محاسبات دادههای اقتصادی (نظیر حسابهای ملّی) نگاهی بیاندازیم، در این محاسبات، مشارکت اقتصادی پلتفرمهای اینترنتی در درآمد ملّی، به وسیلۀ خدمات تبلیغاتیای که به بنگاهها میفروشند نشان داده میشود. اما چندان واضح نیست که چرا تبلیغات آگهی باید به عنوان مشارکتی در تولید ملّی حقیقی پنداشته شود؛ چه رسد به بهبود رفاه اجتماعی که باید هدف اصلی فعالیتهای اقتصادی باشد.
محاسبات دادههای اقتصادی، تحت تأثیر اقتصاد نئوکلاسیک، هر تراکنش بازاری را، مادامی که قیمتی دریافت نماید، علامتی از تولید نوعی برونداد اقتصادی ترجمه میکند و آن را ارزنده میپندارد؛ خواه تبلیغات باشد یا خدمات مالی.
اما این دیدگاه گمراهکننده است : اگر هم غولهای آنلاین چیزی بر رفاه اجتماعی میافزایند، آن را از طریق خدماتی که برای کاربرانشان فراهم میکنند، انجام میدهند؛ نه از طریق خدمات تبلیغاتی.
فعالیتهایی که برای پلتفرمهای آنلاین سودی به بار میآورند - نظیر تبلیغات، واکاوی اطلاعات کاربران، و فروش آنها - چیزی بر ارزش از پیش تولیدشده، که خدماتی نظیر پیامرسانی در فیسبوک یا جستجو در گوگل میباشد نمیافزایند. آن فعالیتهای سودآور غولهای آنلاین، تنها به سایر شرکتها کمک میکند تا در رقابت با همدیگر بتوانند بخش بزرگتری از ارزش تولیدشده را تصاحب نمایند. رویکرد مغشوش و گمراهکنندهای که نسبت به مفهوم ارزش بر علم اقتصاد حاکم است، نتایج پارادوکسیکالی را آفریده است: در محاسبات دادههای اقتصادی، فعالیتهای نامولد تبلیغاتی به عنوان مشارکت غولهای آنلاین در درآمد ملی محاسبه میشوند، و خدمات ارزندهتری که به کاربران ارائه میدهند، در این محاسبات منظور نمیگردند.
✅ @karkhone
از سراب تا امنیت
یکی از فاکتورهای مهم در امنیت نرمافزار (ازجمله پیامرسانها)، میزان اطلاعات جمعآوری شده از کاربران توسط آن نرمافزار است. این اطلاعات، اصطلاحا متادیتا (ابرداده) نام دارد. چند مثال ببینید:
- هر کاربر با چه کسی، چه زمانی و برای چه مدتی تماس گرفت؟
- دوستان و مخاطبان هر کاربر چه کسانی هستند؟
- هر کاربر در چه گروهها یا کانالهایی عضو است؟
- هر کاربر در چه محدوده جغرافیایی رفت و آمد دارد؟
یکی از پیامرسانهایی که در بومرنگ چندبار در موردش نوشتیم، "سیگنال" نام دارد. پیامرسانی بسیار امن که تمام کدهای آن (در سمت کاربر و سرور) به صورت متن باز در اختیار همه قرار دارد. پیامهای رمز شده کاربر بر روی سرور ذخیره نمیشود. مهمتر از همه کمترین اطلاعات ممکن را از کاربر جمعآوری میکند. در نتیجه ردیابی کاربران سیگنال برای سرویسهای جاسوسی و امنیتی تقریبا ناممکن است.
به طور مثال در یک همکاری اجباری بین سیگنال و FBI، هیچ اطلاعات ارزشمندی از کاربران افشا نشد. ماموران FBI بعد از بررسی سرورهای سیگنال تنها چیزی که در مورد یک کاربر یافتند، این بود: "اولین و آخرین باری که کاربر از سیگنال استفاده کرده"!
بعد از همین داستان، ادوارد اسنودن خطاب به گوگل نوشت: "از سیگنال یاد بگیرید".
/بومرنگ
(فارغ از اینکه دقیقا چرا این پیامرسان مصداق محتوای مجرمانه دارد که باید از نشرش خودداری بشود، باید اشاره کنیم و این سوال رو عمومی تر بپرسیم که آیا تاکنون به این دقت کردید که هر دو شبکه اجتماعی باز (فیلتر نشده) در ایران متعلق به یک کمپانی است؟! )
✅ @karkhone
یکی از فاکتورهای مهم در امنیت نرمافزار (ازجمله پیامرسانها)، میزان اطلاعات جمعآوری شده از کاربران توسط آن نرمافزار است. این اطلاعات، اصطلاحا متادیتا (ابرداده) نام دارد. چند مثال ببینید:
- هر کاربر با چه کسی، چه زمانی و برای چه مدتی تماس گرفت؟
- دوستان و مخاطبان هر کاربر چه کسانی هستند؟
- هر کاربر در چه گروهها یا کانالهایی عضو است؟
- هر کاربر در چه محدوده جغرافیایی رفت و آمد دارد؟
یکی از پیامرسانهایی که در بومرنگ چندبار در موردش نوشتیم، "سیگنال" نام دارد. پیامرسانی بسیار امن که تمام کدهای آن (در سمت کاربر و سرور) به صورت متن باز در اختیار همه قرار دارد. پیامهای رمز شده کاربر بر روی سرور ذخیره نمیشود. مهمتر از همه کمترین اطلاعات ممکن را از کاربر جمعآوری میکند. در نتیجه ردیابی کاربران سیگنال برای سرویسهای جاسوسی و امنیتی تقریبا ناممکن است.
به طور مثال در یک همکاری اجباری بین سیگنال و FBI، هیچ اطلاعات ارزشمندی از کاربران افشا نشد. ماموران FBI بعد از بررسی سرورهای سیگنال تنها چیزی که در مورد یک کاربر یافتند، این بود: "اولین و آخرین باری که کاربر از سیگنال استفاده کرده"!
بعد از همین داستان، ادوارد اسنودن خطاب به گوگل نوشت: "از سیگنال یاد بگیرید".
/بومرنگ
(فارغ از اینکه دقیقا چرا این پیامرسان مصداق محتوای مجرمانه دارد که باید از نشرش خودداری بشود، باید اشاره کنیم و این سوال رو عمومی تر بپرسیم که آیا تاکنون به این دقت کردید که هر دو شبکه اجتماعی باز (فیلتر نشده) در ایران متعلق به یک کمپانی است؟! )
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
سریال JOHN LAW بازار بورس جان بالاخره فهمید که عامل شادابی مردم آمستردام چیست. بله بازار بورس آمستردام (EURONEXT AMSTERDAM) مردم را در یک شرایط پویای اجتماعی قرار داده بود. جان به سرعت وارد بازار شد و کار را یاد گرفت. روزها در بازار و شبها در قمارخانه ها…
سریال JOHN LAW
بانک مرکزی
جان با ورود به پاریس و دیدن این مشکلات نقشه های بزرگی از سرش گذشت. او وارد قمارخانه های اشرافی شد و به واسطه ی مهارت در قمار، دوستانی ثروتمند،قدرتمند و با نفوذ پیدا کرد.
این موقعیت، جان را به اجرای تز خود نزدیک کرد و اولین بانک مرکزی (CENTRAL BANK) جهان را تشکیل داد.
او در ابتدا اعلام میکند، که میتوانند سکه های خود را به بانک بیاورند و در ازای آن سود خوبی دریافت کنند. این پیشنهاد جان با استقبال خوبی همراه شد. او با دیدن این شرایط جرات بیشتری پیدا کرد و گام بعدی را برداشت.
اعلام فروش سهام بانک مرکزی
فروش سهام بانک شامل یک پیشنهاد وسوسه کننده بود. مردم میتوانند در خرید سهام، مقداری سکه دهند و مابقی را اوراق قرضه ای که هیچ اعتباری نداشت را بدهند و سهام خریداری کنند.
خب این بهترین فرصت برای مردمی بود که نمی توانستند طلب خود را از حکومت بگیرند،به همین دلیل این پیشنهاد شگفت انگیز برای مردم بسیار جذاب بود.
آنقدر جذاب که مشارکت مردم حداکثری بود.
و اینجا بود که اولین پول کاغذی بدون پشتوانه ی مالی به بازار عرضه شد!
ادامه دارد...
✅ @karkhone
بانک مرکزی
جان با ورود به پاریس و دیدن این مشکلات نقشه های بزرگی از سرش گذشت. او وارد قمارخانه های اشرافی شد و به واسطه ی مهارت در قمار، دوستانی ثروتمند،قدرتمند و با نفوذ پیدا کرد.
این موقعیت، جان را به اجرای تز خود نزدیک کرد و اولین بانک مرکزی (CENTRAL BANK) جهان را تشکیل داد.
او در ابتدا اعلام میکند، که میتوانند سکه های خود را به بانک بیاورند و در ازای آن سود خوبی دریافت کنند. این پیشنهاد جان با استقبال خوبی همراه شد. او با دیدن این شرایط جرات بیشتری پیدا کرد و گام بعدی را برداشت.
اعلام فروش سهام بانک مرکزی
فروش سهام بانک شامل یک پیشنهاد وسوسه کننده بود. مردم میتوانند در خرید سهام، مقداری سکه دهند و مابقی را اوراق قرضه ای که هیچ اعتباری نداشت را بدهند و سهام خریداری کنند.
خب این بهترین فرصت برای مردمی بود که نمی توانستند طلب خود را از حکومت بگیرند،به همین دلیل این پیشنهاد شگفت انگیز برای مردم بسیار جذاب بود.
آنقدر جذاب که مشارکت مردم حداکثری بود.
و اینجا بود که اولین پول کاغذی بدون پشتوانه ی مالی به بازار عرضه شد!
ادامه دارد...
✅ @karkhone
یک پارگراف طلایی از کتاب "چگونگی شکلگیری یک ابرقدرت اقتصادی؛ رمزگشایی از صنعتی شدن سریع چین"
چه چیزی مانع از این شد که کشور هند بتواند با گرتهبرداری از چین، انقلاب صنعتی خود را شروع کند؟
آیا علت اصلیاش، عدم دسترسی به فناوری است؟ خیر، هندوستان سابق بر این توانایی خود در ارسال سفینه فضایی به مریخ را نشان داده بود. پس آیا علت اصلی، (فقدان) دموکراسی است؟ باز هم خیر، چرا که هند بزرگترین دموکراسی روی زمین بوده و است.
پس آیا نبود حقوق مالکیت علت اصلی عدم توسعه صنعتی این کشور است؟ خیر. هزاران سال است که در این کشور حقوق مالکیت خصوصی مورد احترام بوده است. پس آیا نبود حاکمیت قانون در این کشور علت این موضوع است؟ باز هم خیر، چرا که این کشور حقوق عرفی کشور انگلستان را در سده هجدهدم به ارث برده است.
پس چرا هند بجای تولید اسباببازی اقدام به واردات آن میکند؟ برای پاسخ به این پرسش، باید قوانینی چون قانون مزیت نسبی یا شعارهای هیجانانگیز نهادهای بهرهکش یا فراگیر را فراموش کرد و بجای آن به شکست هماهنگی در بازار فکر کرد.
این هماهنگی، همان نبود بازار تهییج شده و مناسب و همچنین، فقدان واسطههایی است که بتوانند تعداد بیشماری از دهقانان خودبسنده و ناآشنا به کارهای گروهی را در شکل سازمانهایی بر پایه اصل تقسیم کار و تولید تخصصی محصول، سازماندهی کنند. این نبود خالقین بازار و واسطههای قدرتمند است که از انتقال کارگاههای کوچک و تولید در حد نیاز، به کارخانههای بزرگ با تولید انبوه، جلوگیری کرده است.
خلاصه اینکه فقدان تجربه صنعتی شدن اولیه در هندوستان بود که از آغاز انقلاب صنعتی نخست در این کشور و ایجاد و پرورش طبقه قدرتمند و بزرگی از تجار، انتقال جمعیت روستایی این کشور در قالب نیروی کار سازمانیافته، رونق و گسترش تقسیم نیروی کار و شکلگیری زنجیره تامین و شبکههای توزیع در این کشور، جلوگیری کرد.
مترجم: حسین صبوری کارخانه
ویراستار: جعفر خیرخواهان
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
چه چیزی مانع از این شد که کشور هند بتواند با گرتهبرداری از چین، انقلاب صنعتی خود را شروع کند؟
آیا علت اصلیاش، عدم دسترسی به فناوری است؟ خیر، هندوستان سابق بر این توانایی خود در ارسال سفینه فضایی به مریخ را نشان داده بود. پس آیا علت اصلی، (فقدان) دموکراسی است؟ باز هم خیر، چرا که هند بزرگترین دموکراسی روی زمین بوده و است.
پس آیا نبود حقوق مالکیت علت اصلی عدم توسعه صنعتی این کشور است؟ خیر. هزاران سال است که در این کشور حقوق مالکیت خصوصی مورد احترام بوده است. پس آیا نبود حاکمیت قانون در این کشور علت این موضوع است؟ باز هم خیر، چرا که این کشور حقوق عرفی کشور انگلستان را در سده هجدهدم به ارث برده است.
پس چرا هند بجای تولید اسباببازی اقدام به واردات آن میکند؟ برای پاسخ به این پرسش، باید قوانینی چون قانون مزیت نسبی یا شعارهای هیجانانگیز نهادهای بهرهکش یا فراگیر را فراموش کرد و بجای آن به شکست هماهنگی در بازار فکر کرد.
این هماهنگی، همان نبود بازار تهییج شده و مناسب و همچنین، فقدان واسطههایی است که بتوانند تعداد بیشماری از دهقانان خودبسنده و ناآشنا به کارهای گروهی را در شکل سازمانهایی بر پایه اصل تقسیم کار و تولید تخصصی محصول، سازماندهی کنند. این نبود خالقین بازار و واسطههای قدرتمند است که از انتقال کارگاههای کوچک و تولید در حد نیاز، به کارخانههای بزرگ با تولید انبوه، جلوگیری کرده است.
خلاصه اینکه فقدان تجربه صنعتی شدن اولیه در هندوستان بود که از آغاز انقلاب صنعتی نخست در این کشور و ایجاد و پرورش طبقه قدرتمند و بزرگی از تجار، انتقال جمعیت روستایی این کشور در قالب نیروی کار سازمانیافته، رونق و گسترش تقسیم نیروی کار و شکلگیری زنجیره تامین و شبکههای توزیع در این کشور، جلوگیری کرد.
مترجم: حسین صبوری کارخانه
ویراستار: جعفر خیرخواهان
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
چگونه میتوان در آمریکا ثروتمند شد؟
در آمریکا ورود به طبقه متوسطِ بالا غیر ممکن نیست هرچند ورود به 1% ثروتمند جامعه شاید به همان اندازه ممکن نباشد. این مقاله راه های ثروتمند شدن و تحرک طبقاتی را با استفاده از تحلیل داده های مالیاتی نشان می دهد. امریکایی ها بطور کلی نسبت به ساخت آینده و زندگی خود خوش بین هستند. همانگونه که نتیجه یک پیمایش نشان می دهد حدود سه چهارم (75%) پاسخگویان آمریکایی معتقدند سختکوشی و کار و تلاش زیاد عنصری بسیار مهم در دست یابی به موفقیت است.
این در حالیست که 62% آنان به تحصیلات عالیه و کمتر از 20% پاسخگویان به ثروت خانوادگی جهت کسب موفقیت در زندگی باور دارند. با این وجود، زمانی که صحبت از نابرابری درآمد و تحرک اجتماعی می شود، ایالات متحده غالبا در مقایسه با سایر اقتصادهای توسعه یافته در رتبه پایین تری قرار می گیرد. بنابراین، سوال اینجاست: چه عاملی باعث امیدواری جوانان آمریکایی به ثروتمند شدن می شود؟
یافته های اخیرِ مطالعه ای که توسط راج چِتی و چند اقتصاد دان دیگر در دانشگاه استنفورد انجام گرفت پاسخ به پرسش فوق را ساده تر می کند. این تحقیق با مطالعه سوابق مالیاتی در آمریکا دو عامل اصلی را آشکار می سازد: نخست اینکه توزیع درآمدی فارغ التحصیلانِ دانشگاهایی خاص، در آمریکا چگونه است؛ و دومین مورد به تبیین تفاوت درآمدی و نسبت آن با ثروت خانوادگی می پردازد.
یافته اول بیانگر این موضوع است که فارغ التحصیل شدن از دانشگاه های ممتاز آمریکایی (Ivy League) تضمینی برای حضور در طیف بالایی طبقه متوسط است. به عبارت دیگر، فارغ التحصیلان این دانشگاه ها با توجه به ظرفیت خود و فارغ از پیشینه خانوادگی قادر به حضور در دو دهک بالاییِ جامعه آمریکا می باشند. البته فارغ التحصیلان دانشگاه های کمتر شناخته شده نیز شانس حضور در این طیف را دارا هستند چرا که، مولفه درآمد علاوه بر برند دانشگاه از رشته دانشگاهی نیز متاثر است. به طور میانگین، مهندسین فارغ التحصیل از دانشگاه های کمتر شناخته شده نیز شانس مشابهی نسبت به فارغ التحصیلان دانشگاه های ممتاز آمریکا را دارند.
اما تحصیلات عالیه به تنهایی نمی تواند طبقه متوسط بالا را به رده ثروتمندان جامعه سوق دهد. تنها تعداد کمی از مهندسان، پرستاران و داروسازان قادر به حضور در 1% بالایی جامعه هستند و عمده اعضای این طبقه را مدیران بانکی و فعالان حوزه مالی تشکیل می دهند چراکه فعالان این صنعت، از حقوق و مزایای بسیار بالایی برخوردار هستند. در اینجا نقش دانشگاه های ممتاز آمریکا بیش از پیش قابل توجه است؛ معمولا فارغ التحصیلان دانشگاه های ییل و هاروارد در نهایت در وال استریت مشغول به کار می شوند که نقش مهمی کسب ثروت ایفا می کنند.
یافته دوم این پژوهش به بررسی تفاوت درآمد افراد و ثروت خانوادگی آنها می پردازد. این روند در بالاترین سطح توزیع درآمد کاملا مشهود است. بین سال های 1999 تا 2004 تنها 2% از فارغ التحصیلان دانشگاه پرینستون از دو دهک پایین درآمدی بوده اند در حالیکه 3.2% فارغ التحصیلان از یک دهم درصد درآمدی بالای جامعه بوده اند. این آمار نشان می دهد، روندهای پذیرش دانشجو در دانشگاه های برتر گاهی متاثر از خانواده ی متقاضیان تحصیل در این دانشگاه هاست.
بعبارت دیگر، ساده ترین راه برای ثروتمند شدن، داشتن والدینی ثروتمند است. یافتن همسری ثروتمند نیز دومین راه آسان برای ورود به اعضای طبقه بالاست. در صورتیکه هیچ یک از دو راه بالا در دسترس نبود، باید برای ورود به دانشگاه های ممتاز تلاش کرد هرچند یادآوری این نکته نیز ضروری است که همه فارغ التحصیلان پرینستون ثروتمند نمی شوند!
نگارنده در گونه شناسی طبقاتی، طبقه متوسط را در سه طیف متوسط، متوسط پایین و متوسط بالا در نظر گرفته است.
لیگ پیچک یا Ivy league که شامل 8 دانشگاه سرشناس (هاروارد، ییل، استنفورد، براون، دارت موث، کلمبیا، کورنل، پنسیلوانیا) در ایالات متحده می باشد.
/اکونومیست
✅ @karkhone
در آمریکا ورود به طبقه متوسطِ بالا غیر ممکن نیست هرچند ورود به 1% ثروتمند جامعه شاید به همان اندازه ممکن نباشد. این مقاله راه های ثروتمند شدن و تحرک طبقاتی را با استفاده از تحلیل داده های مالیاتی نشان می دهد. امریکایی ها بطور کلی نسبت به ساخت آینده و زندگی خود خوش بین هستند. همانگونه که نتیجه یک پیمایش نشان می دهد حدود سه چهارم (75%) پاسخگویان آمریکایی معتقدند سختکوشی و کار و تلاش زیاد عنصری بسیار مهم در دست یابی به موفقیت است.
این در حالیست که 62% آنان به تحصیلات عالیه و کمتر از 20% پاسخگویان به ثروت خانوادگی جهت کسب موفقیت در زندگی باور دارند. با این وجود، زمانی که صحبت از نابرابری درآمد و تحرک اجتماعی می شود، ایالات متحده غالبا در مقایسه با سایر اقتصادهای توسعه یافته در رتبه پایین تری قرار می گیرد. بنابراین، سوال اینجاست: چه عاملی باعث امیدواری جوانان آمریکایی به ثروتمند شدن می شود؟
یافته های اخیرِ مطالعه ای که توسط راج چِتی و چند اقتصاد دان دیگر در دانشگاه استنفورد انجام گرفت پاسخ به پرسش فوق را ساده تر می کند. این تحقیق با مطالعه سوابق مالیاتی در آمریکا دو عامل اصلی را آشکار می سازد: نخست اینکه توزیع درآمدی فارغ التحصیلانِ دانشگاهایی خاص، در آمریکا چگونه است؛ و دومین مورد به تبیین تفاوت درآمدی و نسبت آن با ثروت خانوادگی می پردازد.
یافته اول بیانگر این موضوع است که فارغ التحصیل شدن از دانشگاه های ممتاز آمریکایی (Ivy League) تضمینی برای حضور در طیف بالایی طبقه متوسط است. به عبارت دیگر، فارغ التحصیلان این دانشگاه ها با توجه به ظرفیت خود و فارغ از پیشینه خانوادگی قادر به حضور در دو دهک بالاییِ جامعه آمریکا می باشند. البته فارغ التحصیلان دانشگاه های کمتر شناخته شده نیز شانس حضور در این طیف را دارا هستند چرا که، مولفه درآمد علاوه بر برند دانشگاه از رشته دانشگاهی نیز متاثر است. به طور میانگین، مهندسین فارغ التحصیل از دانشگاه های کمتر شناخته شده نیز شانس مشابهی نسبت به فارغ التحصیلان دانشگاه های ممتاز آمریکا را دارند.
اما تحصیلات عالیه به تنهایی نمی تواند طبقه متوسط بالا را به رده ثروتمندان جامعه سوق دهد. تنها تعداد کمی از مهندسان، پرستاران و داروسازان قادر به حضور در 1% بالایی جامعه هستند و عمده اعضای این طبقه را مدیران بانکی و فعالان حوزه مالی تشکیل می دهند چراکه فعالان این صنعت، از حقوق و مزایای بسیار بالایی برخوردار هستند. در اینجا نقش دانشگاه های ممتاز آمریکا بیش از پیش قابل توجه است؛ معمولا فارغ التحصیلان دانشگاه های ییل و هاروارد در نهایت در وال استریت مشغول به کار می شوند که نقش مهمی کسب ثروت ایفا می کنند.
یافته دوم این پژوهش به بررسی تفاوت درآمد افراد و ثروت خانوادگی آنها می پردازد. این روند در بالاترین سطح توزیع درآمد کاملا مشهود است. بین سال های 1999 تا 2004 تنها 2% از فارغ التحصیلان دانشگاه پرینستون از دو دهک پایین درآمدی بوده اند در حالیکه 3.2% فارغ التحصیلان از یک دهم درصد درآمدی بالای جامعه بوده اند. این آمار نشان می دهد، روندهای پذیرش دانشجو در دانشگاه های برتر گاهی متاثر از خانواده ی متقاضیان تحصیل در این دانشگاه هاست.
بعبارت دیگر، ساده ترین راه برای ثروتمند شدن، داشتن والدینی ثروتمند است. یافتن همسری ثروتمند نیز دومین راه آسان برای ورود به اعضای طبقه بالاست. در صورتیکه هیچ یک از دو راه بالا در دسترس نبود، باید برای ورود به دانشگاه های ممتاز تلاش کرد هرچند یادآوری این نکته نیز ضروری است که همه فارغ التحصیلان پرینستون ثروتمند نمی شوند!
نگارنده در گونه شناسی طبقاتی، طبقه متوسط را در سه طیف متوسط، متوسط پایین و متوسط بالا در نظر گرفته است.
لیگ پیچک یا Ivy league که شامل 8 دانشگاه سرشناس (هاروارد، ییل، استنفورد، براون، دارت موث، کلمبیا، کورنل، پنسیلوانیا) در ایالات متحده می باشد.
/اکونومیست
✅ @karkhone
انگوران و برادران معدنکار
روایتی از نقش برادران رستگار در اشاعه شیوههای نوین معدنکاری
🔹پس از پایان جنگ جهانی دوم، برادران رستگار که فارغالتحصیل دانشگاه فرانسه و استاد دانشگاه تهران بودند در زمینهی استخراج مواد معدنی به فعالیت پرداختند. رضا در سال ١٢٨٦ و مرتضی ١٢٩١ شمسی در اصفهان بدنیا آمدند.
رضا پس از اخذ دکترای میکروبیولوژی از فرانسه، ریاست دانشکده دامپزشکی را عهدهدار شد. او برای اولین بار سرم ضد مشمشه را در ایران تولید کرد. مرتضی نیز فارغالتحصیل رشته مهندسی مکانیک بود و در دانشگاه تهران به تدریس مشغول شد.
رضا فردی عملگرا و سازماندهنده و مرتضی عاشق طبیعت وحش بود و علاقهی ویژهای به کشف معادن داشت. این دو برادر بعد از پایان جنگ جهانی دوم، شرکت سیمیران «شرکت معدنی و صنعتی» را تاسیس کردند.
مسئولیت و مدیریت مالی و اداری به رضا واگذار شد و مسایلی همچون کشف، توسعه معادن، احداث جاده جهت انتقال مواد معدنی به بازار، ساخت منازل کارگران و مهندسان را مرتضی به عهده گرفت.
این دو برادر معدن بزرگ زیرزمینی سرب و روی کوشک در بافق یزد و معدن سرب انگوران در جنوب غربی زنجان را بهرهبرداری میکردند. پس از مدتی به منظور استخراج اصولی و دارای ارزشافزودهی بیشتر با شرکت BRZ انگلیسی قرارداد مشاوره بستند و تجهیزات لازم را فراهم کردند.
در همان زمان معدن و کارخانه تغلیظ انگوران راهاندازی شد. انگوران بزرگترین معدن در ایران بود و کنستانتره روی و سرب از انگوران و کوشک به اروپا صادر میشد.
برادران رستگار را میتوان پدر معادن ایران دانست. آنها از جمله سرمایهگذاران بخش خصوصی بودند که استخراج را از شکل و شیوه سنتی به صنعتی تغییر داده و نیمنگاهی به صادرات بازار جهانی داشتند.
آنها فعالیتهای توسعهایی خود را تا زمانی که فضای سیاسی ایران رادیکال گشت و رضا دستگیر شد و یکماه به زندان افتاد ادامه دادند. پس از چندی به خارج از ایران مهاجرت کردند.
به همت این دو برادر در سال ١٣٧٧ در زمینی به مساحت ٤٠٠ متر مربع در محوطه دانشگاه دامپزشکی، آزمایشگاهی مجهز بنا شد.
رضا و مرتضی رستگار با فاصلهی یکسال از همدیگر در سالهای ١٣٧٧ و ١٣٧٨ در لندن درگذشتند.
✅ @karkhone
روایتی از نقش برادران رستگار در اشاعه شیوههای نوین معدنکاری
🔹پس از پایان جنگ جهانی دوم، برادران رستگار که فارغالتحصیل دانشگاه فرانسه و استاد دانشگاه تهران بودند در زمینهی استخراج مواد معدنی به فعالیت پرداختند. رضا در سال ١٢٨٦ و مرتضی ١٢٩١ شمسی در اصفهان بدنیا آمدند.
رضا پس از اخذ دکترای میکروبیولوژی از فرانسه، ریاست دانشکده دامپزشکی را عهدهدار شد. او برای اولین بار سرم ضد مشمشه را در ایران تولید کرد. مرتضی نیز فارغالتحصیل رشته مهندسی مکانیک بود و در دانشگاه تهران به تدریس مشغول شد.
رضا فردی عملگرا و سازماندهنده و مرتضی عاشق طبیعت وحش بود و علاقهی ویژهای به کشف معادن داشت. این دو برادر بعد از پایان جنگ جهانی دوم، شرکت سیمیران «شرکت معدنی و صنعتی» را تاسیس کردند.
مسئولیت و مدیریت مالی و اداری به رضا واگذار شد و مسایلی همچون کشف، توسعه معادن، احداث جاده جهت انتقال مواد معدنی به بازار، ساخت منازل کارگران و مهندسان را مرتضی به عهده گرفت.
این دو برادر معدن بزرگ زیرزمینی سرب و روی کوشک در بافق یزد و معدن سرب انگوران در جنوب غربی زنجان را بهرهبرداری میکردند. پس از مدتی به منظور استخراج اصولی و دارای ارزشافزودهی بیشتر با شرکت BRZ انگلیسی قرارداد مشاوره بستند و تجهیزات لازم را فراهم کردند.
در همان زمان معدن و کارخانه تغلیظ انگوران راهاندازی شد. انگوران بزرگترین معدن در ایران بود و کنستانتره روی و سرب از انگوران و کوشک به اروپا صادر میشد.
برادران رستگار را میتوان پدر معادن ایران دانست. آنها از جمله سرمایهگذاران بخش خصوصی بودند که استخراج را از شکل و شیوه سنتی به صنعتی تغییر داده و نیمنگاهی به صادرات بازار جهانی داشتند.
آنها فعالیتهای توسعهایی خود را تا زمانی که فضای سیاسی ایران رادیکال گشت و رضا دستگیر شد و یکماه به زندان افتاد ادامه دادند. پس از چندی به خارج از ایران مهاجرت کردند.
به همت این دو برادر در سال ١٣٧٧ در زمینی به مساحت ٤٠٠ متر مربع در محوطه دانشگاه دامپزشکی، آزمایشگاهی مجهز بنا شد.
رضا و مرتضی رستگار با فاصلهی یکسال از همدیگر در سالهای ١٣٧٧ و ١٣٧٨ در لندن درگذشتند.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
سریال JOHN LAW بانک مرکزی جان با ورود به پاریس و دیدن این مشکلات نقشه های بزرگی از سرش گذشت. او وارد قمارخانه های اشرافی شد و به واسطه ی مهارت در قمار، دوستانی ثروتمند،قدرتمند و با نفوذ پیدا کرد. این موقعیت، جان را به اجرای تز خود نزدیک کرد و اولین بانک…
سریال JOHN LAW
شرکت MISSISSIPPI
بعد از معروفیت جان در فرانسه، او تصمیم گرفت شرکتی به نام mississippi احداث کند. این نام از ایالتی در آمریکا که توسط جنگها به استعمار فرانسه در آمده بود، گرفته شد. با احداث این شرکت جان اعلام کرد که (یکی از شهرهای این ایالت،غنی از طلا و بسیار استراتژیک است که خوشبختانه ورود ، خروج و کنترل این شهر سرسبز در انحصار شرکت من است).
مردم که جان را ناجی خود میدیدند، ادعا های او را باور کردند، غافل از این که در آنجا جز سرخ پوست، پشه و مگس چیز دیگری نبود!
مردم ساده لوح برای خرید سهام او صف کشیدند. آنها به ترتیب 100% ،300% و حتی 3000% سود کردند. غرق در خوشحالی بودند، اما پشت پرده ،تمام سکه ها و اوراق قرضه حکومت بدهکار از دستشان پیش پیش گرفته شده بود.
اصطلاح میلیونر
روزی یک مرد باهوش به بانک میرود و اعلام میکند، میخواهد تمام سهم و پولی که دارد به صورت یکجا دریافت کند!
بانک به او یک واگن طلا میدهد و آن مرد برای اولین بار اصطلاح {میلیونر} را خلق کرد.
مردم شک کردند و ترسیدند.فاجعه ای در حال رخ دادن بود...
ادامه دارد...
✅ @karkhone
شرکت MISSISSIPPI
بعد از معروفیت جان در فرانسه، او تصمیم گرفت شرکتی به نام mississippi احداث کند. این نام از ایالتی در آمریکا که توسط جنگها به استعمار فرانسه در آمده بود، گرفته شد. با احداث این شرکت جان اعلام کرد که (یکی از شهرهای این ایالت،غنی از طلا و بسیار استراتژیک است که خوشبختانه ورود ، خروج و کنترل این شهر سرسبز در انحصار شرکت من است).
مردم که جان را ناجی خود میدیدند، ادعا های او را باور کردند، غافل از این که در آنجا جز سرخ پوست، پشه و مگس چیز دیگری نبود!
مردم ساده لوح برای خرید سهام او صف کشیدند. آنها به ترتیب 100% ،300% و حتی 3000% سود کردند. غرق در خوشحالی بودند، اما پشت پرده ،تمام سکه ها و اوراق قرضه حکومت بدهکار از دستشان پیش پیش گرفته شده بود.
اصطلاح میلیونر
روزی یک مرد باهوش به بانک میرود و اعلام میکند، میخواهد تمام سهم و پولی که دارد به صورت یکجا دریافت کند!
بانک به او یک واگن طلا میدهد و آن مرد برای اولین بار اصطلاح {میلیونر} را خلق کرد.
مردم شک کردند و ترسیدند.فاجعه ای در حال رخ دادن بود...
ادامه دارد...
✅ @karkhone
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
غیرصنعتی سازی ناقص
بطور تاریخی، رشد مبتنی بر صادرات در پی یک دوره صنعتی سازی عامل توسعه اقتصادی بوده است. اما اکنون بعضی اقتصاددانان نگران هستند که کشورهای در حال توسعه در حال غیرصنعتی سازی هستند و یا هرگز فرآیند صنعتی شدن را طی نمی کنند، در نتیجه پتانسیل رشد مبتنی بر صادرات آنها محدود می شود. این تئوری "غیرصنعتی سازی ناقص" است. آینده کشورهای در حال توسعه نامعلوم است. اما چندین گزینه دیگر هم برای رشد وجود دارد، از جمله صادرات بخش خدمات، رشد تجارت داخلی، و رشد مبتنی بر مشتری.
*زیرنویس فارسی
✅ @karkhone
بطور تاریخی، رشد مبتنی بر صادرات در پی یک دوره صنعتی سازی عامل توسعه اقتصادی بوده است. اما اکنون بعضی اقتصاددانان نگران هستند که کشورهای در حال توسعه در حال غیرصنعتی سازی هستند و یا هرگز فرآیند صنعتی شدن را طی نمی کنند، در نتیجه پتانسیل رشد مبتنی بر صادرات آنها محدود می شود. این تئوری "غیرصنعتی سازی ناقص" است. آینده کشورهای در حال توسعه نامعلوم است. اما چندین گزینه دیگر هم برای رشد وجود دارد، از جمله صادرات بخش خدمات، رشد تجارت داخلی، و رشد مبتنی بر مشتری.
*زیرنویس فارسی
✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تیزر مستند «معارض: داستان ناگفته قتلی که جهان را در شوک فروبرد» 🇹🇷🇸🇦
(دیروز بود که مطلع شدیم محمد مساعد در وان ترکیه دستگیر شده. کاری به این نداریم که آنکارا بجای تورنتو شده حیاط خلوت فقط سوال داریم که اون دستی که میتونه خبرنگار بگیره چرا زورش به شبکه قمار و رهبر تتلیتی های دنیا نمیرسه. البته یا زورش نمیرسه یا، بماند! شاید اینجا هم باید بخش خصوصی ورود پیدا کنه.)
✅ @karkhone
(دیروز بود که مطلع شدیم محمد مساعد در وان ترکیه دستگیر شده. کاری به این نداریم که آنکارا بجای تورنتو شده حیاط خلوت فقط سوال داریم که اون دستی که میتونه خبرنگار بگیره چرا زورش به شبکه قمار و رهبر تتلیتی های دنیا نمیرسه. البته یا زورش نمیرسه یا، بماند! شاید اینجا هم باید بخش خصوصی ورود پیدا کنه.)
✅ @karkhone
حال اين روزهاي موسس شركت «بوتان»
کارآفرینی بزرگ در بستر بیماری است ؛ از ياد او غافل نشويم !
| قاسم خرمی
مهندس محسن خلیلی عراقی را از زمانی که در «شورای فرهنگ و صنعت» وزارت صنايع همکاری داشتیم، می شناختم. پیر مرد مودب و مهربان و باسوادی بود که به گمانم از طرف انجمن مدیران صنایع شرکت می کرد. زودتر از همه می آمد و دیرتر از همه می رفت و همیشه هم حرفی برای گفتن داشت. سخنان او معمولا با این لحن آرام و تکیه کلام عاطفی شروع می شد « الهی قربونتون بشم !»
از بیماری اش خبر داشتم، می دانستم که ممکن است حوصله گفتگو نداشته باشد اما دوست داشتم از او که عمری است کارخانه دار است مطلبی، حرفی و یا سخنی داشته باشیم.
با تردید بسیار با او تماس گرفتم. تلفنش زنگ خورد اما گوشی را بر نداشت. یک ربع بعد خودش تماس گرفت. با صدایی که به سختی شنیده می شد، پرسید با «من چکار داشتید؟» با اینکه بعید می دانستم از پانزده سال پیش چیزی به یادش مانده باشد اما خودم را معرفی کردم و اوشناخت!
به هرحال تقاضای گفتگو با نشریه را با او در میان گذاشتم. عذرخواهی کرد و گفت در این شرایط برایم مقدور نیست و بدون آنکه من اصرار کنم ادامه داد که «دچار سرطان حنجره است!» و شرایط مناسبی برای گفتگو ندارد.
جمله دردناک و تکان دهنده ای بود که می شد رنجها و مصائب یک عمر کارکردن و کارآفرینی شرافتمندانه را از آن شنید. شك ندارم كه بعضي در گلوي او، تبديل به سرطان شده و صدايش را بند آورده است!
خليلي عراقي كارخانه دار تحصيل كرده وطن پرستي است كه در سال 1332 در رشته مهندسي الكترونيك از دانشگاه تهران فارغ التحصيل شد و بخشي از دوران جواني را صرف همراهي با جنبش ملي مصدق كرد و از دوستان و همفكران مصطفي چمران بود.
او را ميشود يكي از نمايندگان واقعي بورژوازي ملي ايران ناميد كه به همراه پدر و برادرانش از كارآموزي در كارگاههاي كوچك شروع كردند و با كوشش مستمر و پر رنج و با پيش پا افتاده ترين امكانات، صنعتي بزرگ و موثر را در كشور بنا نهادند.
مالك شركت «بوتان» نيز،همچون بسیاری از سرمایه داران ایرانی از گزند تندروی ها و مصادره های سالهای نخست انقلاب در امان نماند. اموال او در معرض مصادره کامل قرار گرفت و در مواردی برای او حکم زندان، شلاق و تبعید صادر شد.
او با صرف وقت و هزینه بسیار خوشبختانه از آن آشوب ها و تهدیدها و تحقیرها عبور کرد و توانست بوتان را تا امروز نگهدارد. اما در باره سختي هاي اين راه مي گويد« والله! اگر اين كارخانه را مصادره مي كردند من راحت تر بودم » ! شركت «بوتان» از قديمي ترين صنايع خانوادگي فعال در كشور است .
روند درمان مهندس محسن خليلي عراقي چندسالي است كه به طول انجاميده است. از ياد او غافل نشويم و براي سلامتي اين صنعتگر بزرگ، دعا كنيم!
✅ @karkhone
کارآفرینی بزرگ در بستر بیماری است ؛ از ياد او غافل نشويم !
| قاسم خرمی
مهندس محسن خلیلی عراقی را از زمانی که در «شورای فرهنگ و صنعت» وزارت صنايع همکاری داشتیم، می شناختم. پیر مرد مودب و مهربان و باسوادی بود که به گمانم از طرف انجمن مدیران صنایع شرکت می کرد. زودتر از همه می آمد و دیرتر از همه می رفت و همیشه هم حرفی برای گفتن داشت. سخنان او معمولا با این لحن آرام و تکیه کلام عاطفی شروع می شد « الهی قربونتون بشم !»
از بیماری اش خبر داشتم، می دانستم که ممکن است حوصله گفتگو نداشته باشد اما دوست داشتم از او که عمری است کارخانه دار است مطلبی، حرفی و یا سخنی داشته باشیم.
با تردید بسیار با او تماس گرفتم. تلفنش زنگ خورد اما گوشی را بر نداشت. یک ربع بعد خودش تماس گرفت. با صدایی که به سختی شنیده می شد، پرسید با «من چکار داشتید؟» با اینکه بعید می دانستم از پانزده سال پیش چیزی به یادش مانده باشد اما خودم را معرفی کردم و اوشناخت!
به هرحال تقاضای گفتگو با نشریه را با او در میان گذاشتم. عذرخواهی کرد و گفت در این شرایط برایم مقدور نیست و بدون آنکه من اصرار کنم ادامه داد که «دچار سرطان حنجره است!» و شرایط مناسبی برای گفتگو ندارد.
جمله دردناک و تکان دهنده ای بود که می شد رنجها و مصائب یک عمر کارکردن و کارآفرینی شرافتمندانه را از آن شنید. شك ندارم كه بعضي در گلوي او، تبديل به سرطان شده و صدايش را بند آورده است!
خليلي عراقي كارخانه دار تحصيل كرده وطن پرستي است كه در سال 1332 در رشته مهندسي الكترونيك از دانشگاه تهران فارغ التحصيل شد و بخشي از دوران جواني را صرف همراهي با جنبش ملي مصدق كرد و از دوستان و همفكران مصطفي چمران بود.
او را ميشود يكي از نمايندگان واقعي بورژوازي ملي ايران ناميد كه به همراه پدر و برادرانش از كارآموزي در كارگاههاي كوچك شروع كردند و با كوشش مستمر و پر رنج و با پيش پا افتاده ترين امكانات، صنعتي بزرگ و موثر را در كشور بنا نهادند.
مالك شركت «بوتان» نيز،همچون بسیاری از سرمایه داران ایرانی از گزند تندروی ها و مصادره های سالهای نخست انقلاب در امان نماند. اموال او در معرض مصادره کامل قرار گرفت و در مواردی برای او حکم زندان، شلاق و تبعید صادر شد.
او با صرف وقت و هزینه بسیار خوشبختانه از آن آشوب ها و تهدیدها و تحقیرها عبور کرد و توانست بوتان را تا امروز نگهدارد. اما در باره سختي هاي اين راه مي گويد« والله! اگر اين كارخانه را مصادره مي كردند من راحت تر بودم » ! شركت «بوتان» از قديمي ترين صنايع خانوادگي فعال در كشور است .
روند درمان مهندس محسن خليلي عراقي چندسالي است كه به طول انجاميده است. از ياد او غافل نشويم و براي سلامتي اين صنعتگر بزرگ، دعا كنيم!
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎