Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
چين اساسا خيلي دست دست نمي كنه و با ايده سيستم صنعتي استراتژيك جامع خودش يعني ١٠، ١٠٠ و ١٠٠٠ برنامه هاي عملياتي ش رو در ٨ حوزه مهم فناوري تعيين كرده و به اين ترتيب، قصد داره با گسترش محدوديت هاي فناوري امريكا براي شركت هاي چيني مقابله كنه.

اين سيستم صنعتي استراتژيك جامع كه با برنامه ريزي و سرمايه گذاري دولتي انجام مي شه،
ايجاد ١٠ پايگاه صنعتي استراتژيك نوظهور با نفوذ جهاني
١٠٠ خوشه صنعتي استراتژيك نوظهور با رقابت بين المللي
١٠٠٠ زيست بوم استراتژيك صنعتي با مزاياي ويژه در ٨حوزه
5G
بيوتكنولوژي و واكسن
روبوتيك صنعتي
مواد جديد براي ساخت هواپيماهاي بزرگ و تراشه سازي
فناوري هاي جديد انرژي
فناوري و تجهيزات سبز
وسائل نقليه با انرژي جديد و هوشمند
تجارت خلاقانه ديجيتال
هست.
احتمالا اينها در برنامه توسعه ٥ ساله چهاردهم كه مارچ ٢٠٢١ تصويب مي شه، ذكر خواهد شد. البته بعضي موارد در برنامه سيزدهم هم بودند.

✅ @karkhone
خارج از نوبت!

خیلی کوتاه عرض کنیم که طبق هماهنگی هایی که با مجموعه کارخونه صورت گرفته محتوایی ویدیویی در طیف مستند قرار هست تولید بشود به سفارش معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری که متولی اون مرکز جهاد دانشگاهی هنر می‌باشد.

در راستای ضبط گفتگو با فعالین این عرصه لیستی از اسامی به همراه مجموعه‌های دوستان تنظیم شده که بخشی از اون در دسترس هست و برای اینکه حقی تضییع نشود به پیوست اسامی مدیران و استارتاپ‌هایی که ما فاقد راه ارتباطی مطمئن باهاشون هستیم رو اعلام می‌کنیم.

قدردان خواهیم بود که در راستای نشر این مهم کوشا باشید.

1. آقای مسعود صبغی / فیلسین
2. سولماز ضیاء آبادی / نارینگل
3. عاطفه داوریان / بازآرتچه
4. هادی بهزادی / کافه‌یاب


5. محی سنیسل / دونیت
6. مهدی مظاهری / چیتار
7. عرفان علیپور / کاناپه
8. سعید میرزایی / قلمستون
9. محمد سجاد فلاح / لندم
10. رامین جوی / پکفود

11. صفا هراتیان / آیکافی
12. حمید قاسمی / مستر 4 اپ
13. حسین حسینی تبار / بیدبرگ
14. فاطمه جعفری / سهام‌یاب
15. امیرحسین اخوت / تن‌ورز
16. امین پناهنده / شفا داک
17. امیر حسام صلواتی / آچاره
18. اشکان آرمندهی / کافه بازار
19. نیما محسنی / همگردی
20. سهیل علوی / ریحون


21. محمد خسروی / نیکو آیتک
22. فاطمه والی / مرکوری
23. عرفان میرطالبی / آرادو
24. کارن آهنگری / گیلیمو
25. محمد زمان زاده / زیبال


از دوستانی که نامشون در فهرست بالا قید شده درخواست داریم در نزدیک ترین زمان ممکن نسبت به ایجاد ارتباط با ما اقدام کنند.

با توجه به محوریت محتوا در خصوص علل امر شکست های استارتاپی مفید است اگر گزینه‌ی شکست خورده‌ای را میشناسید که در بالا نیامده و یا خود صاحب استارتاپی شکست خورده هستید نسبت به معرفی خود تعجیل فرمایید. مانند: میبریم، کوآنت کن، بقچه و...

راه ارتباطی:
@channel_karkhone

09128151326

پ.ن: امکان خطا در لیست اعلام شده هست و ممنون میشویم که اصلاحات ناشی از کم دانشی مارو اطلاع بدید.

✅ @karkhone
سرمایه گذاری های عربستان سعودی در شرق؛ پیامدها برای رقابت گوادر- چابهار

نویسندگان: علی حیدر سلیم، ارحمه صدیقه و محمد عباس حسن

مرکز مطالعات ایران در آنکارا (Iram)

تاریخ انتشار: سپتامبر 2020

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
‍ مهدی بازرگان و صنعت؛ رویداد مبهم مصادره ها در دولت موقت (2/1) |قاسم خرمی آخرین فرزند «عباس‌قلی آقا تجارتی تبریزی» و از نخستین دانشجویان ممتازی است که با بورسیه تحصیلی حکومت پهلوی اول برای تحصیل در رشته ترمودینامیک و نساجی به فرانسه رفت و در نهایت…
‍ مهدی بازرگان و صنعت؛ رویداد مبهم مصادره ها در دولت موقت (2/2)

| قاسم خرمی

از علائق مهندس بازرگان به صنعت و تکنولوژی، علاوه بر سالها اشتغال او در صنعت نفت و استادی و ریاست دانشکده فنی دانشگاه تهران، می توان به نگارش آثار متعدد در این حوزه اشاره کرد. در سال 1323 حتی کتابی در باره مهندس خلیل ارجمند پایه گذار صنایع «ارج» نوشت و در مراسم سوگواری آن کارآفرین ایرانی گفت :« خلیل ارجمند 30 سال عمر کرد اما به انداز 300 سال کار کرد و به این مملکت خدمت کرد».



اما ازطنز روزگار بزرگترین ضربه به صاحبان صنایع و بخش خصوصی صنعت ایران و حتی مصادره همان کارخانه درج نیز در زمان نخست وزیری بازرگان در دولت موفقت انجام شد. به موجب «قانون حفاظت از صنایع» که در تیرماه 1358 و در دولت موقت تدوین و تصویب شد اموال اغلب سرمایه داران بزرگ در شمول مصادره ها قرار گرفت. بازرگان بعدها در دفاع از این قانون اذعان کرد که برای ما چاره ای جز مصادره این اموال بی صاحب باقی نمانده بود



برخلاف گفته هاي مهندس بازرگان، همه آن کارخانه هایی که مصادره شده اما بی صاحب نبودند. حداقل گزارشی موجود است که محمد تقی برخوردار صاحب «پارس الکتریک» و اکبر لاجوردی صاحب « گروه صنعتی بهشهر» به همراه تعدادی از صاحبان صنایع در همان سالهای مسئولیت، به حضور او رفته و خواهان کمک و استمداد شدند.

بازرگان به شوخی و یا جدی به آنها گفت: « شما کارخانه داران علاوه بر کاگران، حتی مهندسان ایرانی را هم استثمار کردید»! برخوردار در پاسخ او می گوید: « اگر اعتقاد شما این است، پس لااقل 10 درصد اموال ما را برای گذران زندگی به ما برگردانید و در عوض صدضربه شلاق بزنید»! بازرگان می پرسد: « چرا شلاق؟» برخوردار پاسخ می دهد : «چون برای ما درس عبرتی شود که دیگر در این مملکت کارخانه نسازیم» این تلخ ترین مکالمه تاریخی است که پیرامون صنعت ایرانی انجام پذیرفته است.



با همه اینها، مهدی بازرگان را باید همانند نام كتابش، نماینده «سازگاری روح ایرانی» به حساب آورد. از معدود ایرانی هایی بود که ظرفیتش فراتر از مقامش بود؛ هر چند گاه مقام و یا ساختار و فضای سیاسی، شخصیت هایی در اندازه بازرگان را هم دگرگون می کند



. شاید اگر زمان نخست وزیری و مسئولیت پذیری او مصادف با فضای هیجانی و طوفانی « الغاء کن» و « افشاکن» و « اعدام کن» ماههای نخست بعد از پیروزی انقلاب نمی شد، جوانان پر حرارت به جاي «ديوارها» از «درها» وارد مي شدند، عملکرد او در قبال صنعت و بخش خصوصی و منافع ملي ایران، طوری دیگری رقم می خورد. شايد هم او صدسال سالي زودتر متولد شده بود.

✅ @karkhone
ترامپ رفت ولی آمریکا دو تکه باقی خواهد ماند

| محمدرضا اسلامی

جماعتِ برنده آمدند و واردِ کاخ سفید شدند و دونالد ترامپ (در حالی که سعی می کرد همچنان اقتدار و تسلط خود را بر امور نشان دهد) از کاخ سفید خارج شد.

از دیدگاه برخی از طرفداران ترامپ (همان ها که هشت سال ریاست جمهوری اوباما برایشان حکمِ استخوان در گلو را داشت) «رئیسِ جمهورِ واقعی» بایدن نیست بلکه رئیس جمهورِ واقعی آن خانم کاملا هریس است.

همان جماعتِ خشمگینی که گمان می کنند حال و روز ایالات متحده طوری شده که امروز (این سالها) «خارجیها» (مهاجران) شغلهای خوب و درآمدهای بالا را تصاحب می کنند و فرزندانِ آنها «بیکار» یا مشغولِ به کارهای «کم درآمد» می شوند، برایشان دیدنِ «یک نسخۀ دیگر از باراک اوباما» حکایتِ همان استخوان در گلو را دارد ولی این بار تلخ تر! چرا که اینبار، فردی همچون ترامپ را (که به میهن پرستی می اندیشید) در میانۀ کارش، از کاخِ سفید بیرون رانده اند.

این «رانده شدن»، امرِ سهل و قابل پذیرشی برای آن جماعتِ سفیدپوستِ خشمگین نیست. واقعیتِ امروزِ آمریکا چنان است که وقتی در شرکتهای تراز اول نیویورک به جلسه می روی، اگر که بر صندلیهای پیرامونِ میز جلسه، کسی آمریکایی (سفیدپوست) نشسته باشد، «اقلیت» محسوب می شود! در سیلیکن ولی و در شرکتهای تراز اول تکنولوژی با آن حقوقهای نجومی (و فراتر از نجومی)، چقدر سهم و نصیب از شغلها به فرزندانِ آمریکایی هایی رسیده که خود را صاحبِ کشور می دانند؟ عمدتا مهندسین هندی، کره ای، چینی، ایرانی و ترکیه ای.

بخشی از آن هفتاد و چهار میلیون نفری که به ترامپ رای دادند، چنین می فهمند که خالص دریافتی حقوقِ یک معلم مدرسه به سختی به دو/سه هزار دلار در ماه می رسد (چیزی که برای امرار معاش سخت و دشوار است) ولی یک جوان هندی در بیست و شش سالگی وارد ایالات متحده می شود و چهار-پنج سال بعد، در یک شرکت تِک، با بیست هزار دلار حقوق در ماه استخدام می شود.
فرزندان و خویشاوندانِ خود را می بینند که (کارمند بانک، شهرداری یا اداره آتش نشانی هستند و) گرفتار اقساطِ بانک برای یک خانه معمولی هستند، ولی همزمان «دارا خسروشاهیِ» ایرانی را می بینند که در نُه سالگی به آمریکا آمده و امروز سالیانه نَود میلیون دلار(!) حقوق می گیرد.
وب سایتِ کدام دپارتمان معتبر در دانشگاههای آمریکایی را باز کنی که در میان عکسِ چهرۀ پروفسورها، بیش از دو-سومش خارجی نباشد؟!
کدام بازنشستۀ ارتشِ آمریکا را پیدا می کنی که در مخارج جاریِ خود و نَوه هایش درمانده نباشد و همزمان برایش صعب نباشد که ببیند آن جوانِ مصری و ترکیه ای، ده سال پیش به این کشور آمده و امروز در خانه ای فراخ و وسیع(!) از زندگی لذت می برد بدون دغدغه مالی!

ای حریفانِ بتِ موزون خود/
من قدحها می‌خورم پر خونِ خود (!)

بخشی از آن هفتاد و چهار میلیون نفری که به ترامپ رای دادند، معتقدند که از «فرصتهای شغلی» در نیویورک، فلوریدا و کالیفرنیا چیزی بهره، سهم و نصیب فرزندانشان نیست ولی امثالِ «کاملا هریس ها»* در این مملکت به هر جایی می رسند، و جای آن است که خون موج زند در دلِ لعل، زین تغابن که «خزف» می شکند بازارش!

بله خَزَف! همان تعبیری که حافظ شیراز استفاده کرده به معنی سفال، حسّ و باوری است که بخش زیادی از آن هفتاد و چهار میلیون نفر به آن فرزندِ سیاهِ «کِنیا زاده» (باراک اوباما) دارند و خشمی است که به دختر هندی- جامائیکایی (کاملا هریس) دارند. آن غُصه ای که حافظ داشته که یا رب مباد آنکه گدا معتبر شود، نوعِ نگاهِ بخشی از آن جماعت است به این جماعتی که امروز واردِ کاخِ سفید شد!

ولی امروز چنین نبود که «رقیب» معتبر شود، بلکه امروز رقیب، توانست ترامپ را که «نمادِ توجه به درون آمریکا بود» از کاخِ سفید بیرون کند (شکست دهد) و امروز، برای آن هفتاد و چهار میلیون نفر، روز خوبی نبود.

پیشتر توضیح داده بودم که حدود 130میلیون نفر در آمریکا، به شکل Paycheck to Paycheck زندگی می کنند. یعنی اگر حقوقِ سرِ ماه نرسد، واقعا برای خرید نان و گوشت و... مشکل خواهند داشت (مشکلِ واقعی). برای بخشی از آنها، ترامپ کسی بود که داشت برایشان (و برای احقاق حقوق و کرامتشان) «می جنگید».

*برایِ آن جماعت، «جو بایدن» رئیسِ جمهورِ واقعی نیست بلکه بایدن، معاونِ اوباماست که یک اوبامایِ دیگر را به عنوانِ معاونِ خود برگزیده!

ترامپ رفت در حالی که گسلِ زلزله ای که یکبار در سال 2016 جنبیده بود، و یکبار هم در 2020 ، معلوم نیست که کِی و چه روزی و به چند ریشتر بلرزد؟!

✅ @karkhone
آیا قرن بیست و یکم به چین تعلق دارد؟

| ترجمه بخش‌هایی از مناظره: کاظم بهرامی

مناظره بین نیال فرگوسن - دیوید لی (موافق)
و هنری کیسینجر - فرید زکریا (مخالف)

نیال فرگوسن: من معتقدم قرن ۲۱ به چین تعلق خواهد داشت چرا که بیشتر قرنها به چین تعلق داشته اند. قرن ۱۹ و ۲۰ استثناء بوده اند. در ۱۸ قرن از ۲۰ قرن گذشته، چین با اختلاف بزرگترین اقتصاد جهان بوده است...

چین بیشتر یک قاره است تا یک کشور؛ یک پنجم انسان‌ها در آنجا زندگی می کنند. (چهل برابر جمعیت کانادا). اگر چین مانند اروپا سازماندهی شده بود، باید به ۹۰ دولت-ملت تقسیم می شد. یازده شهر در چین وجود دارند که جمعیت هر کدام‌ بالاتر از شش میلیون نفر است. تنها یک شهر در این مقیاس در اروپا هست (لندن). جمعیت یازده کشور اروپایی زیر شش میلیون نفر است.

اقتصاد چین، تنها در ۳۰ سال با ضریب نزدیک به ۱۰ رشد کرده است و صندوق بین المللی پول براورد کرده که فقط تا پنج سال دیگر به بزرگترین اقتصاد جهان تبدیل خواهد شد. همین حالا هم از لحاظ تولید کارخانه‌ای و اتومبیل از ایالات متحد جلو افتاده است. تقاضا برای اتومبیل در چین در سال های پیش رو ده برابر خواهد شد. تا سال ۲۰۳۵، چین مصرف کننده یک پنجم انرژی جهان خواهد بود. پیشتر به سرمایه گذاری مستقیم خارجی محتاج بود. امروزه، چین با سه تریلیون دلار ذخيره بین المللی و صندوق ثروت ملی به ارزش ۲۰۰ میلیارد دلار، خودش سرمایه‌گذار شده است...

فرید زکریا: چین قدرت مسلط قرن ۲۱ نخواهد بود، به سه دلیل اقتصادی، سیاسی و ژئوپلیتیک.

اقتصادی: از دهه‌های گذشته آموخته ایم که هیچ چیز برای همیشه در یک خط مستقیم بالا نمی رود. اینطور به نظر می رسد چین قرار است وارث جهان باشد اما قبلا درباره ژاپن که دومین اقتصاد جهان بود هم همین تصور وجود داشت...
همه ببرهای آسیایی به مدت ۲۰-۲۵ سال، رشد سالانه ۹ درصد داشته‌اند و بعد به رشد ۵ - ۶ درصد افت کرده‌اند. من سقوط چین را پیش بینی نمی کنم. فقط می گویم این اتفاق برای چین هم خواهد افتاد و به نرخ رشد آهسته می رسد، اگرچه کمی دیرتر از دیگر کشورها به خاطر بزرگی کشور چین.

ناکارآمدی های کلانی در نظام چین وجود دارد. حباب دارایی های چین بسیار بزرگ است. رشد آن بسیار ناکارآمد است. سرمایه گذاری مستقیم خارجی (FDI) چین در یک ماه معادل یک سال FDI هند است. با این حال نرخ رشد چین تنها دو درصد سریع تر است. اگر به کیفیت رشد چین نگاه کنید، آنقدرها هم چنگی به دل نمی زند. رقم سرمایه گذاری ها بزرگ است؛ فرودگاه‌ها، بزرگراه‌ها، ریل سریع السیر در حال ساخت است. اما اگر به خروجی آن از لحاظ بازگشت سرمایه نگاه کنید، خواهید دید که چندان چشمگیر نیست...

مشکلات زیادی بر سر راه چین قرار دارد. براساس گزارش جدید سازمان ملل، چین در ۲۵ سال آینده با فروپاشی جمعیتی مواجه خواهد شد. آنها ۴۰۰ میلیون نفر را از دست خواهند داد. در هیچ جایی از تاریخ، قدرت مسلط بر جهان با کاهش جمعیت رو به رو نبوده است. اگر می‌خواهید بدانید کشوری با کاهش جمعیت چطور کشوری است، به ژاپن نگاه کنید و ببینید چقدر قدرتمند است.
حتی اگر چین بزرگترین اقتصاد جهان باشد، این اعداد بر اساس "برابری قدرت خرید" (purchasing power parity) هستند. تولید ناخالص ملی چین متورم می شود چرا که مثلا، هزینه کوتاه کردن مو در چین کمتر از هزینه این کار در تورنتو است. و قدرت جهانی به قیمت کوتاه کردن مو بستگی ندارد. به کمک‌های خارجی، نفت و ناوهای هواپیمابر بستگی دارد و برای همه آنها نیاز به ارز واقعی و قدرتمند است، و همین مسئله این اعداد را کمی تغییر می دهد.

https://youtu.be/WwtEaH3FAhI

✅ @karkhone
‏توییتر سرویس خبرنامه Revue رو خریده. این سرویس اجازه تولید رایگان خبرنامه به تولیدکنندگان محتوا میده و در صورت فروش اشتراک پولی، ۵ درصد از درآمد رو از تولیدکننده میگیره(که بنا بر اونچه که گفتن یکی از پایینترین درصدهاست).

https://t.co/Kkhl4dCTwN‎

✅ @karkhone
ضرورت اصلاح قانون اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران
(قسمت اول)

|علی حسین صمدی

مقدمه

تجارت و سرمایه گذاری صنعتی در ایران در طول تاریخ دستخوش تحولات بسیار زیادی شده است. (برای آشنایی بیشتر به کتاب "حاج امین الضرب و تاریخ تجارت و سرمایه گذاری صنعتی در ایران، خسرو معتضد،1366، انتشارات جانزاده" مراجعه کنید). بیش از 400 سال از تاسیس اتاق های بازرگانی در جهان می گذرد. اما سابقه تاسیس چنین اتاقی در ایران به 136 سال پیش (1263 شمسی) بر می گردد. در آن زمان به همت حاج محمد حسن امین الضرب و تنی چند از تجار معتبر، "مجلس وکلای تجار" تشکیل شد. سال 1305 "اتاق تجارت ایران" زیر نظر وزارت بازرگانی، و در سال 1341 "اتاق صنایع و معادن" تشکیل شد. در سال 1348 این دو اتاق با هم ادغام شده و نام "اتاق بازرگانی ، صنایع و معادن" به خود گرفت. در سال 1390 نیز واژه کشاورزی بدان اضافه شد و "اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی" (از این پس برای اختصار #اتاق_بصمک) آخرین واژه ای شد برای سکانداری بخش خصوصی واقعی کشور.

بدون شک، هماهنگی کامل نظام حقوقی و نظام اقتصادی، یکی از شرایط اساسی در توفیق فعالین اقتصادی هر کشوری است. تحولات سریع و اخیر در نظام اقتصادی ایران و جهان می طلبد که نظام حقوقی ایران نیز با این نظام هماهنگ شود. قوانین تجارت و ... باید همگام با سرعت تحولات اقتصادی تغییر پیدا کند. این نکته ای است که در نظام حقوقی کشور مورد غفلت قرار گرفته است.

به لحاظ قانون نویسی، در دهه 1320 اولین قانون رسمی اتاق بازرگانی تدوین و در مجلس شورای ملی به تصویب رسید. آخرین قانون نیز در 15 اسفند سال 1369 در مجلس شورای اسلامی تصویب و اصلاحاتی در 15 آذر 1373 در برخی مواد آن صورت گرفت. علیرغم تدوین این قانون و اصلاحات صورت گرفته در آن، اتاق بصمک ایران سه اشکال اساسی "#دولتی_بودن، #نظارت_ناپذیری، #پاسخگو_نبودن، و #نبود_شفافیت (به ویژه در مباحث مالی)" را دارد که در ادامه به طور مبسوط شرح داده می شود و ضرورت اصلاح این قانون را بیش از پیش نمایان می کند. برخی از اسامی وزارت خانه های اشاره شده در این قانون در حال حاضر تغییر نام داده اند که لازم است به این نکته نیز توجه شود.

1. دولتی بودن اتاق بصمک ایران

اتاق بصمک ایران باید نماینده بخش خصوصی واقعی و تدوین گر و خط دهنده "سیاست های تجاری کشور" باشد. این اتاق از پیشینه "مجلس وکلای تجار" برخوردار هست؛ اما براساس مواد متعدد قانون اتاق بصمک ایران، می توان دریافت که خود اتاق، اسیر دولتی ها است و مجری تصمیمات آنها. ماده های 8-12-14-15-16 -19-20 این قانون شاهدی بر این ادعا است. در ادامه مختصری درباره این ماده ها صحبت می شود:

- ماده 8 این قانون به ترکیب شورای عالی نظارت بر اتاق اشاره دارد. شورای عالی نظارت یکی از چهار رکن اتاق بصمک ایران است. طبق ماده 8 این قانون، "رییس این شورا وزیر صمت بوده" و از 8 نفر عضو آن 4 نفر وزیر و رییس موسسه استاندارد نیروهای دولتی و یا منصوب دولت بوده و سه عضو دیگر آن یعنی رییس و دو نایب رییس اتاق بصمک ایران، تنها نمایندگان بخش خصوصی هستند. اشکال اساسی این ترکیب عمدتا دولتی بودن آن (62.5%) است. از سوی دیگر، وظایف شورای عالی نظارت به گونه ای است که کاملاً دولتی بودن اتاق بصمک ایران و اقتدار تام شورای عالی نظارت را تایید می کند. بررسی و تصویب آیین نامه نحوه عضویت در اتاقها (بند الف ماده 9)، سیاست گذاری و تعیین خط مشی کلی اتاق ها (بند ب ماده 9) ، انحلال و یا تعطیلی موقت و دائمی اتاقها (ماده 10)، تصویب آیین نامه های اجرایی قانون فعلی پیشنهادی هیات نمایندگان اتاق بصمک ایران (ماده 16)، برخی از وظایف شورای عالی نظارت می باشد.

- طبق ماده 12 این قانون، 20 نفر از 60 عضو هیات نمایندگان اتاق بصمک تهران، از بین مدیران دولتی و با انتصاب وزراء تعیین می شوند.

- در بند "ه" ماده 16 این قانون، "هیات نمایندگان اتاق بصمک ایران"، تنها پیشنهاد دهنده آیین نامه های اجرایی این قانون به شورای عالی نظارت هستند.

- بند الف ماده های 19 و 20 ، وظایف هیات رییسه اتاق بصمک ایران و شهرستانها را اجرای مصوبات شورای عالی نظارت می داند.


(ادامه دارد...)


✅ @karkhone
در دهه‌ های پیش افسانه‌های زیادی درباره رؤیای آمریکایی شنیدم؛ قصه‌هایی مانند اینکه یک جوان در آمریکا، حتی بدون اتمام تحصیلات دانشگاهی، شرکتی تاسیس میکند، و ظرف چند سال به یک میلیاردر تبدیل میشود.

اما این‌ها همه روایت‌هایی است که برای سرگرم کردن عوام درست شده‌اند. واقعیت این است که اربابان گلوبالیست هیچ‌گاه اجازه نمیدهند قدرت و ثروت از دست خودشان خارج شود.

این عکس پدر بیل گیتس را همراه جرج سوروس و عده‌ای دیگر از بزرگان گلوبالیست، در سال ۲۰۰۱، نشان میدهد. از همان زمان دکتر فاوچی از وابستگان به پدر بیل گیتس محسوب میشد.

دلیل اینکه بیل گیتس بدون داشتن هیچ تخصصی در علم ژنتیک و پزشکی، حرف اول را در این زمینه‌ها در دنیا می‌زند، سابقه خانوادگی او در تسلط بر این صنعت در دنیا است.

https://twitter.com/HowleyReporter/status/1247301447043219457

/زادالمسافر

(براساس نظر یکی از همراهان)

✅ @karkhone
شش بهمن ۱۳۹۹، اکانت رسمی پیام‌رسان سیگنال: درست زمانی که سیگنال به صدر نرم‌افزار‌های پرطرفدار ایران رسید، دولت ایران آن را مسدود کرد.

هفت بهمن ۱۳۹۹، سخنگوی قوه قضاییه: قوه قضاییه هیچ رسانه‌،‌ خبرگزاری و پیام‌رسانی را مسدود نکرده و به دنبال مسدودسازی فضای مجازی نیست.

🔹 برای تکمیل لیست فیلتر شده‌ها (توییتر، یوتیوب، فیسبوک، مسنجر، تلگرام، سیگنال، تیک‌تاک، اسنپ‌چت، وی‌چت، وایبر، لاین، اسپاتیفای، ساندکلاد، فلیکر، تامبلر ...)، می‌توان اندک سرویس‌های معروف باقیمانده را به کارگروه فیلترینگ معرفی کرد: اینستاگرام، واتساپ، ردیت، توییچ.

پ.ن: ردیت از شبکه‌های اجتماعی پرنفوذ در آمریکاست. مثلا این صفحه امروز با تمرکز روی سهام GME، وال استریت رو مقهور قدرت خودش کرد.
/بومرنگ

✅ @karkhone
چرا خیزش چین متوقف شدنی نیست؟
«یادگیری حین انجام کار» منبع نهایی نوآوری

ده سال پیش، شرکت‌های آلمانی با فناوری بالا به مهندسین چینی (ولی نه به ژاپنی‌ها) اجازه می‌دادند تا نقشه‌های مهندسی آنها را ببینند و نگران به سرقت رفتن ایده‌های خود نبودند. چینی‌ها توانستند از مرز فناوری‌های کلیدی تولید در حوزه‌های الکترونیک، اطلاعات، مخابرات، نیمه‌هادی، ابزار دقیق، علم مواد و فناوری نانو، کشتی‌سازی، قطار، تونل و ساخت و ساز کانال، تولید برق و انتقال آن، علوم فضایی و فناوری‌های نظامی بالا بروند و این کار را از طریق «یادگیری حین انجام دادن» به سرانجام رساندند.

چنین پیشرفت‌هایی از راه «یادگیری حین انجام دادن» و «اختراع با ممارست و تمرین» ... کشور چین را به بلندای دستاوردهای فناورانه در آینده‌ای نه چندان دور خواهد رساند چرا که این کشور بزرگترین مرکز تولید جهان را برای "تمرین و نوآوری و به حرکت درآوردن مرزهای قناوری در اختیار دارد."

کارگران و مهندسان چینی 20 سال پیش کار خود را از وضعیت بمراتب نامناسبی شروع کردند بطوری که از 100 میلیون تیشرت تولیدی آنها بابت خرید یک هواپیمای بوئینگ 737 استفاده می‌شد امّا اکنون آنها نسل پنجم هواپیماها را تولید می‌کنند که توانایی آنها معادل توانایی F-22 و F-35 است.

فرازهایی از کتاب "چگونگی شکل‌گیری یک ابرقدرت اقتصادی؛ رمزگشایی از صنعتی شدن سریع چین"
مترجم: حسین صبوری کارخانه
ویراستار: جعفر خیرخواهان
/سیاستگذاری صنعتی

✅ @karkhone
اطلاعیه به مخاطبین گرامی و صاحبان کسب‌وکارها

پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکت‌های خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.

به واسطه این پیام اعلام می‌داریم مجموعه‌های توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند می‌توانند با ما در ارتباط باشند.

برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.

مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقه‌مندان برای شناخت این افراد خواهد بود.

چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...

راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسب‌وکارها:

@channel_karkhone

09128151326

✅ @karkhone
‍ سرمایه گذاران جوان در شبکه های اجتماعی این بار سراغ سهم یک فروشگاه زنجیره ای بازی های کامپیوتری به نام GameStop رفتند و قیمت اون را آنچنان بالا بردند که تعدادی از بزرگترین تحلیلگران وال استریت رو با زیان های سنگین مواجه کردند و هم اکنون سرخط اخبار مالی امریکا هستند.


کمپانی GameStop در یک شب ارزش سهامش 100 برابر شد! در رابطه با این اتفاق حواشی مارکت خیلی صحبت می‌شود. حتی ایلان ماسک هم در مورد این مسئله توییت کرد و چندین شرکت بزرگ هم نظرات خود را در این باره بازگو کرده‌اند، که در این مقاله با جزئیات کامل به این گزارشات پرداخته شده است. اما برداشتی که از مجموع نظرات و گفت و گوی کارشناسان در رابطه با این مسئله می‌توان داشت این است که با توجه به شرایط فعلی جهان و خانه نشینی عموم مردم که بر روی فعالیت های اینترنتی و کسب و کار های خانگی متمرکز شده‌اند؛ شرایط رکود جهانی بوجود آمده است. اصولا در دوران رکود، ممکن است سهام‌های ارزان یکباره رشدهای فزاینده‌ای داشته باشند. به واسطه این اتفاقات خیلی ها در تلاش برای ورود به بازار و خرید این دست سهم ها هستند.

این بزرگوار در سال 2021 یا بهتر بگیم در 20 روز بازدهی 1331% داشته است..
در صورتی که یک شرکت ضررده هست و P/E آن منفی است..
ماجرا چیه، ماجرا اینه ملت رفتن دیدن کدوم سهم بیشتر SHORT شده، رفتن اون رو گروهی خریدن(پامپ کردن به اصطلاح) و باعث شورت اسکوویز شدن.
شما وقتی یه سهمی رو شورت کردی، برای اینکه موقعیت ور ببندی مجبوری به خرید اون سهم.

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
ضرورت اصلاح قانون اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران (قسمت اول) |علی حسین صمدی مقدمه تجارت و سرمایه گذاری صنعتی در ایران در طول تاریخ دستخوش تحولات بسیار زیادی شده است. (برای آشنایی بیشتر به کتاب "حاج امین الضرب و تاریخ تجارت و سرمایه گذاری…
ضرورت اصلاح قانون اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران
(قسمت دوم و نهایی)

|علی حسین صمدی


2. نظارت ناپذیری و عدم شفافیت مالی اتاق بصمک

در "ماده 2" قانون فعلی، اتاق بصمک، یک "# موسسه غیرانتفاعی" تعریف شده است. موسسه غیر انتفاعی ( Non-profit organization) " سازمان‌های قانونیِ رسمی‌ هستند که هدف اصلی آنها پشتیبانی از یک مورد یا موضوع خصوصی یا همگانی، بدون داشتن مقاصد تجاری در کنار آن است" (دانش نامه ویکی پدیا). با این تعریف و با در نظر گرفتن ماهیت و وظایف اتاق بصمک ایران، به هیچ وجه نمی توان گفت که اتاق بصمک یک "موسسه غیرانتفاعی" است. نگاهی به وظایف و عملکرد اتاق بصمک ایران نشان می دهد که این اتاق یک "موسسه عمومی غیر دولتی" است. زیرا بر اساس ماده3 قانون مدیریت خدمات کشوری، مؤسسه عمومی غیردولتی، واحد سازمانی مشخصی تعریف شده است که "دارای استقلال حقوقی است و با تصویب مجلس شورای اسلامی ایجاد شده یا می شود و بیش از پنجاه درصد بودجه سالانه آن از محل منابع غیردولتی تأمین گردد و عهده دار وظایف و خدماتی است که جنبه عمومی دارد".

اشکال غیر انتفاعی تعریف کردن اتاق این است که این موسسه را از تیررس نهادهای نظارتی مانند سازمان بازرسی، دیوان محاسبات و ... خارج می کند و آن را نظارت ناپذیر می کند. نظارت ناپذیری خود می تواند شرایط عدم شفافیت مالی، اداری و .... را فراهم کند. هر چند فرض بر پاکدستی فعالین بخش خصوصی است، اما قوانین باید به گونه ای باشند که فرصت ارتکاب جرم را از کلیه افراد بگیرند. دادن هدایای متعدد به افراد مختلف در ایام عید، ماموریت های خارجی اعضای اتاق و .... می تواند محلی برای بروز فعالیت های فسادآمیز باشد، هرچند که ماهیت این فعالیت ها این گونه نیست.


3. تعارض منافع اعضای اتاق

یکی از اشکالات اساسی دیگر این قانون به بحث "ترکیب انجمن نظارت بر انتخابات اتاق ها " مربوط می شود. بر طبق تبصره 2 ماده 15 این قانون، اعضای "انجمن نظارت بر انتخابات اتاق" شامل یک نفر نماینده وزیر و 4 نفر نمایندگان اتاق بصمک ایران به معرفی رییس اتاق بصمک ایران و در شهرستانها یک نفر نماینده وزیر و مابقی اعضای خوش نام اتاق بازرگانی شهرستانها تعیین شده است. 80 درصد اعضای انجمن نظارت بر انتخابات، افرادی هستند که خودشان قرار است انتخاب شوند و یا منافعی در انتخاب شوندگان دارند. این ماده می تواند سلامت انتخابات را کاملاً به خطر بیاندازد. هر چند فرض بر پاکدستی افراد است اما نباید از اول دست افراد ناپاک را برای تخلف در انتخابات باز گذاشت. صدور کارت بازرگانی یک شبه و یکبار مصرف در روز قبل از انتخابات، می تواند محلی برای بروز تخلفات گسترده در انتخابات باشد. ابطال انتخابات برخی اتاقها در دوره جدید نشانه ای در این راستا بوده و می تواند هشداری جدی در این زمینه باشد.


پیشنهادها:

اتاق بصمک ایران باید نماینده بخش خصوصی واقعی بوده و در عمل تدوین کننده سیاست های تجاری (داخلی و خارجی) و پیشنهاد دهنده آن به دولت جهت طی مراحل قانون گذاری (همان مجلس وکلای تجار حاج امین الضرب در 136 سال پیش) باشد. به جهت اشکال در ساختار قانونی و حاکم شدن روح فعالیت های نامولد، اتاق بصمک ایران در وضعیت فعلی، حتی حالت تمکین کننده به قوانین را نیز ندارد و گاهی اوقات معترض قوانین جاری و تجاری است. براین اساس و با توجه به مطالب اشاره شده، ضرورت اصلاح قانون اتاق بصمک ایران بیش از پیش احساس می شود. لازم است در اصلاح قانون فعلی و تدوین قانون جدید و برای تقویت بخش خصوصی واقعی موارد زیر مدنظر قرار بگیرد:

1- برای افزایش شفافیت مالی و پاسخگو بودن اتاق بصمک ایران و نظارت پذیر شدن آن توسط نهادهای نظارتی، در ماده 2 قانون فعلی اصطلاح " موسسه غیر انتفاعی" به " " موسسه عمومی غیر دولتی" تغییر یابد.

2- برای خارج شدن از ماهیت فعلی دولتی بودن، لازم است ترکیب شورای عالی نظارت تغییر پیدا کرده و به جای نظارت دولتی ها، اتاق بصمک ایران تحت نظارت نمایندگان واقعی بخش خصوصی و حاکمیت (هر سه قوه) قرار گیرد. دولت به ویژه وزارت صمت خود به جهت ساختار فعلی، مشکلات متعددی دارد.

3- برای تقویت بخش خصوصی واقعی، ممنوعیت استخدام در مشاغل کلیدی و تصمیم سازی اتاق بصمک ایران، برای شاغلین و بازنشستگان دولتی قید گردد.

✅ @karkhone
ایلان ماسک کسی بود که افشاگری را کلید زد و موضوع را علنی کرد.
ماجرا با یک توییت از ایلان ماسک شروع می شود که خیلی ساده می نویسد «Gamestonk» و لینک صفحه wallstreetbets در ردیت را هم در توییت خود قرار می دهد. با این توییت ارزش سهام گیم استاپ به 243 دلار می رسد در حالی که هر سهم این شرکت در سال 2020 حدود 5 دلار بود.

ماجرا چیست؟
یک قدم به عقب برگردیم. گیم استاپ یک خرده فروشی در حوزه گیم است و شرکتی است که صرفا حضور فیزیکی در بازار دارد.
از یک طرف به دلیل تمایل گیمر ها به خرید آنلاین و از طرفی به دلیل پاندمی ویروس چینی، کسب و کار گیم استاپ شدیدا به خطر افتاد و عملا تا مرز نابودی رفت. شرایط در تابستان 2020 (1399 خورشیدی) برای گیم استاپ وخیم تر هم شد و ارزش هر سهمش به حدود 3 دلار هم رسید. اما بعد اوضاع کمی بهتر شد.
در ماه آگوست رایان کوهن موسس کمپانی Chewy که یک فروشگاه آنلاین غذای حیوانات خانگی و همینطور از اعضای شرکت سرمایه گذاری RC Ventures گفت که RC حدود 9 درصد از سهام گیم استاپ را خریداری کرده است.
این شرکت بعد تر نامه ای سرگشاده می نویسد و شدیدا از گیم استاپ به خاطر عقب افتادن از تغییرات صنعت مثل «گذار از سخت افزار فیزیکی به استریم آنلاین» و «انفجار موبایل» انتقاد می کند. مدتی بعد گیم استاپ دقیقا رایان کوهن و دو شخصیت برجسته دیگر را به هیئت رئیسه خود اضافه می کند و این سیگنال را به مردم می دهد که قرار است در رویه های خود تغییراتی ایجاد کند.

همین موضوع باعث می شود سهام شرکت که در آن زمان حدود 19 دلار بود، ظرف دو روز به 31 دلار برسد. اینجا یک دو دستگی به وجود آمد: مردم به آینده گیم استاپ امیدوار هستند و سرمایه گذاران معتقدند که قرار نیست در وضعیت این شرکت تغییری ایجاد شود.

شرکت هایی مثل Melvin Capital و Citron سعی می کنند سهام گیم استاپ را شورت سل کنند. شورت سل حالتی است که در آن معامله گر از کاهش قیمت سود می برد.
حال سوال اینجاست که چه می شود اگر ارزش سهام افت نکند و فقط بالا برود؟
در این حالت شورت سلر ها باید برای خرید (بای) دوباره همان سهام تلاش کنند تا کمتر ضرر کنند. به این اتفاق شورت اسکوئیز گفته می شود. همین خرید انبوه باعث افزایش تقاضا می شود و قیمت را بالاتر هم می برد.

شورت اسکوئیز همان اتفاقی است که در گیم استاپ افتاد. اما به شکل تاریخی و بی نظیر! سرمایه گذاران آماتور (منظور مردم عادی) و عموم مردم برای اولین بار علیه قدرت های وال استریت دست به یکی می کنند. آن هم به شکلی کاملا شفاف و در انجمن ردیت. بر خلاف رویه پنهان و پشت پرده ای وال استریت.

در حالتی که شورت سلر ها قصد داشتند گیم استاپ را عملا نابود کنند، مردم با هماهنگی در ردیت شروع به خرید انبوه سهام این شرکت می کنند و ارزش هر سهم را تا 300 دلار هم بالا می برند! و شورت سلرهایی که روی 5 دلار و یا حتی کمتر کار خود را شروع کرده بودند با زیان 2.5 میلیارد دلاری مواجه شدند.

حال رسانه در تلاش است که ماجرا را یک حرکت خطرناک برای اقتصاد جلوه بدهد. و بگوید که مردم دارند با یکی از ارکان اقتصاد بازی می کنند.
مردم هم این بحث را مطرح می کنند که این دقیقا همان کاری است که هج فاند ها و قدرت های وال استریت برای دهه ها انجام داده اند. هج فاند ها همان هایی هستند که بحران بزرگ مالی 2007 را رقم زدند، از آن سود بردند و حتی مجازات هم نشدند.
این وسط تمام ضرر ها متوجه بازیگران کوچکی بود که مجبور شدند همه چیز را از اول آغاز کنند. حتی صحبت از ترند Gen Z vs Boomers هم می شود که نشان میدهد نسل امروز به شدت از رویه‌های نسل قدیم بیزار است و عقیده دارد که زمان تقاص پس دادن فرا رسیده.

واکنش دولت آمریکا هم نکته جالب آخر است. کاخ سفید خیلی ساده می گوید به پایش وضعیت بازار ادامه میدهیم و «بورس تنها معیار یک اقتصاد سالم نیست».
در همین حال برخی از سیاستمدارای آمریکایی مثل الکسندریا اوکاسیو کورتز می گویند این دست از سرمایه‌گذارها «ید طولایی در برخورد با اقتصاد ما مثل یک کازینو دارند».

✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شاید پیش خودتون فکر کنید ملت فخیمه ایالات متحده از امثال مهناز صادقی ها (کارشناسی که در برنامه ای در شبکه یک اعلام داشتند که شاخص تا انتهای امسال میرسه به 8 میلیون واحد!) تهی هستند در حالیکه سخت در اشتباه هستید.

سرکار خانم میا خلیفه هستند که بعد از صنعت پورن در حال ارائه تحلیل های بورسی خودشون هستند.


البته تفاوت های اندکی هم هست این میان من جمله اینکه ایشون دستگیر شدن بعد از این ویدیو ولی اوشون دعوت شدن به مجلس شورای اسلامی.

✅ @karkhone
«سه ستاره، به درخشندگی سامسونگ»

| مهدی تدینی

یکی از رموز موفقیت اقتصادی کرۀ جنوبی نوع خاصی از شرکتداری بود که در این کشور در دوران پس از جنگ جهانی دوم جا افتاد و تا امروز نیز به گونه‌ای تعدیل‌شده ادامه دارد. اقتصاد کره بر پاشنۀ اَبَرشرکت‌های خانوادگی می‌گردد که به «چائِبول» (Chaebol) معروفند. چائبول‌ها شرکت‌هایی خوشه‌ای‌اند که شاخه‌هایشان در حوزه‌های صنعتی مختلف فعال است. برای مثال گروه سامسونگ به عنوان یکی از بزرگ‌ترین چائبول‌های کره، در چندین صنعت فعالیت دارد، در حالی که بسیاری گمان می‌کنند سامسونگ فقط دستگاه‌های الکترونیک مانند گوشی تلفن همراه تولید می‌کند. بگذارید معروف‌ترین حوزه‌هایی را که شرکت سامسونگ در آن فعال است، نام ببرم: بیمۀ عمر، صنایع سنگین (یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های کشتی‌سازی کره)، ساخت‌وساز (که یکی از شاهکارهایش برج خلیفۀ دبی است)، همکاری در خودروسازی با شرکت رنوی فرانسه، تولیدات پولیمری و لیتیوم، حوزۀ مد و فشن و در نهایت هتلداری.

سامسونگ در ۲۰۱۷ بیش از ۲۶۵ میلیارد دلار درآمد ناخالص داشت که سود خالص آن ۳۷ میلیارد دلار بود. برای اینکه بفهمیم این مبلغ چقدر است، یادآوری می‌کنم اگر ایران روزی دو میلیون بشکه نفت به قیمت میانگین و ایدئال ۵۰ دلار به ازای هر بشکه بفروشد، درآمد «ناخالص» آن در یک سال حدود ۳۶.۵ میلیارد دلار می‌شود. حال در نظر بگیرید که سامسونگ شرکتی خصوصی است و سنت چائبول‌ها نیز بر پایۀ همین شرکتداری خانوادگی است. در اصل این الگو را کره‌ای‌ها از ژاپنی‌ها یاد گرفتند. ژاپنی‌ها با همین شیوۀ شرکتداری خانوادگی از اواخر قرن نوزدهم اوج گرفتند؛ شیوه‌ای که به «زایباتسو» (Zaibatsu) معروف بود. اما در پی شکست ژاپن از آمریکا در جنگ جهانی دوم، ژنرال مک‌آرتور، فرماندار آمریکایی، این شرکت‌ها را که موتور اقتصاد و تأمین‌کنندگان جنگی ژاپن بودند، متلاشی کرد و شیوۀ دیگری جایگزین آن شد.

لی بیونگ‌ـ‌چول بنیانگذار شرکت سامسونگ وقتی در اواخر دهۀ چهل شرکت خود را نامگذاری و ثبت می‌کرد، بسیار متأثر از الگوهای ژاپنی بود و به تقلید از دو شرکت ژاپنیِ «میتسوبیشی» (سه لوزی) و «میتسویی» (سه چشمه)، نام شرکتش را «سه ستاره» (سامسونگ) گذاشت تا در اوج باشد و بدرخشد. او دو بار شکست خورد، یک بار در دهۀ چهل وقتی کره به اشغال ژاپن درآمد و یک بار در دهۀ پنجاه وقتی جنگ کره کشور را به خاک و خون کشید. البته شرکت او ابتدا در کار مواد غذایی و سپس در صنعت شکرریزی بود. شرکت سامسونگ الکترونیکز تازه در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد. اما از سامسونگ که بگذریم، مسئله در این‌جا این نوع اقتصاد است که بر پایۀ ابرشرکت‌های خانوادگی می‌گردد. چنان‌که شرکت سامسونگ با بیش از ۳۱۰.۰۰۰ کارمند همچنان در اختیار خانوادۀ لی است.

این‌که این نوع اقتصاد چه ویژگی‌هایی دارد، نقش دولت ــ که رانت‌های هدفمند به چائبول‌ها می‌دهد ــ در این اقتصاد چیست، این شرکت‌ها چه تأثیری بر اقتصاد، رفاه اجتماعی و حاکمیت سیاسی می‌گذارند، همگی پرسش‌هایی جدی است که اقتصاددانان و جامعه‌شناسان با تحقیق دقیق باید پاسخ دهند. اما چیزی که وجود دارد این است که این نوع شرکتداری ویژگی‌های مهمی دارد که باعث موفقیت آن می‌شود، از جمله اینکه تصمیمگیری به متمرکزترین شکل ممکن صورت می‌گیرد و ثبات، انسجام و وفاداری مدیریتی بی‌نظیری در آن وجود دارد. در واقع اقتصاد سوار بر شبکۀ خویشاوندی سنتی می‌شود و از این لحاظ آمیزه‌ای از سنت و مدرنیته است.

یک چائبول برای تصرف بازارهای جهانی به مدرن‌ترین الگوها چنگ می‌زند و همزمان هر چه پیشتازتر و موفق‌تر باشد، سنت خانوادگی خود را بیش‌تر و بهتر حفظ می‌کند. در واقع در زیر لایۀ مدرن‌سازی، تحکیم مناسبات سنتی نیز تضمین می‌شود. یک شرکت بزرگ وقتی مدیریت متمرکز، سلسله‌مراتبی و مبتنی بر فرماندهی و فرمانبری دارد، ماندگاری و پویایی بیش‌تری دارد.

در نهایت اگر این الگو را با ایران در هفتاد هشتاد سال گذشته مقایسه کنیم، به سختی می‌توان شرکتداری بزرگ خانوادگی پیدا کرد. البته شرکت‌های خانوادگی (یا شخصی) بزرگی در دهۀ چهل و پنجاه در ایران شکل گرفت که همگی پس از انقلاب دولتی و مصادره شد، اما پس از آن نیز هیچ‌گاه این مجال برای شرکت‌های خصوصی‌ـ‌خانوادگی (تأکید می‌کنم خصوصی، نه خصولتی یا سهامی) دست نداد که چنین نقشی در اقتصاد ایفا کنند. یک بخش خصوصی وابسته و شبه‌دولتی پدید آمد که سهامش دست مردم بود و مدیرش از کابینه می‌آمد. نیمه‌خصوصی شدن باعث شد شرکت‌ها نه به درستی به دولت پاسخگو باشند و نه به سهامدارانشان! دولت‌ها که عوض می‌شوند ــ وزرا تندتر ــ و سهامداران خُرد هم چه می‌دانند زیر و بم شرکتداری چیست...


✅ @karkhone
گوگل و فیسبوک منشاء ظهور کیواَنان و حمله به کنگره هستند، آیا زمان پاسخگویی آنها فرا رسیده؟

ظاهراً بایدن هم در فکر تغییر قوانین و افزایش مسئولیت پذیری پلتفرم‌ها در رابطه با محتوایی هست که بر بستر اون‌ها منتشر می شه.

جوئن دانووان و عماد خان در یادداشتی که برای روزنامه گاردین چاپ آمریکا نوشته‌اند به نقش فیسبوک، توییتر و یوتیوب در اشاعه اخبار جعلی و تشکیل گروه‌هایی چون کیواَنان که به تئوری‌های توطئه باور جدی دارند، پرداخته‌اند و فارغ از نقش رسانه‌های صوتی و تصویری و نوشتاری، به اهمیت پلتفرم‌هایی که بدون نظارت ادیتوریال، بی‌رقیب و بی‌نیاز به پاسخگویی به قانون مخاطبان را در معرض اطلاعات قرار می‌دهند، توجه کرده‌اند.

"دروغ‌های انتخاباتی دونالد ترامپ و یورش ششم ژانویه به کنگره این مهم را برجسته کرد که چه طور غول‌های فناوری با نادیده گرفتن شواهدی که از خطرناک بودن محصولات آنها حکایت داشت، جامعه را به سرازیری رادیکالیسم و دنیای تئوری‌های توطئه انداختند... پلتفورم‌های شبکه‌های اجتماعی با مفر قانونی که در اختیار آنها قرار داده شده به مونوپول اطلاعات و اطلاع‌رسانی بدل شده‌اند که بستری مناسب برای رشد و نمو تئوری‌های توطئه و باورهای غلط است."

از نظر جوئن دانووان که در انجمن غیردولتی تحقیقاتی "داده‌ها و جامعه" (Data and Society) کار می‌کند، علت آن که گوگل و فیسبوک توانسته‌اند به چنین جایگاه بی‌رقیبی در دنیای اطلاع رسانی برسند آن است که قوانین ضدانحصاری دولتی شامل حال آنها نشده است.

"اصرار ترامپ بر (ادعای نادرست) پیروزی در انتخابات، حمله به دموکراسی محسوب می‌شود که تبعات آن در نهایت به حمله به کنگره انجامید. نباید فراموش کنیم که در شکل‌گیری این وقایع سوندار پیچار (مدیراجرایی گوگل)، جک دوروسی (مدیرعامل توییتر) و مارک زاکربرگ (مدیرعامل فیسبوک) هم به اندازه ترامپ و رواج دهندگان تئوری‌های توطئه مقصرند".

"در اوایل رواج استفاده از شبکه‌های اجتماعی هیچ کدام از آنها به غول‌های امروزی بدل نشده بودند و استفاده از آنها در گروه‌های کوچک و ایزوله صورت می‌گرفت اما در جریان قیام مردم مصر در سال ۲۰۱۱، به یک باره قدرت این شبکه‌ها نمایان شد و همان زمان وزارت خارجه (دوران باراک اوباما) خیلی زود ذوق زده شد و برای آنها هورا کشید. دولت در (بحبوحه بهار عربی) شبکه‌های اجتماعی را خاص و مستثنی خواند و به آنها در برابر مداقه و نظارت قانونی مصونیت بخشید. این دقیقا در زمانی روی داد که این شبکه‌ها در حال رشد انفجاری بودند."

اشاره خانم دانوان به قانونی است که برابر آن شبکه‌های اجتماعی چون فیسبوک و توییتر به عنوان پلتفرم‌های انتشار اطلاعات از مصونیت در برابر محتوای منتشر شده در آنها برخوردار می‌شوند و برخلاف رسانه‌ها و روزنامه‌ها که نظارت سردبیری بر خروجی اخبار دارند، این شبکه‌ها مسئولیتی در برابر محتوای مطالب منتشر شده ندارند.

خانم دانوان سپس به هوشیار شدن نظام‌ها اقتدارگرا و دیکتاتوری برای استفاده از شبکه‌های اجتماعی به عنوان ابزار قدرت اشاره کرده و نوشته: "دیکتاتورها و نیروهای ضد دموکراسی خیلی زود متوجه شدند که چه گونه از این ابزار برای مقاصد خود استفاده کنند. هر چه بلندگوها بزرگتر شد، صدای عاملان بد نیت هم طنین بیشتری یافت. هر چه این شبکه‌ها گسترده‌تر شد، پژواک صدای آنها هم قوی‌تر شد. تقریبا غیرقابل تصور است که گروهی مانند کیواَنان (QAnon) می‌توانست بدون مدد شبکه‌های اجتماعی و بی‌تفاوتی خطرناک آنها در برابر ظهور چنین گروه‌هایی، این قدر رشد و نمو پیدا کند."
/ با تشکر از مجید خاکپور
منبع: گاردین

✅ @karkhone
| فهیم عطار

جمعه بود. ساعت هفت غروب، بعد از دوازده ساعت کار کردن مداوم، کامپیوترم را خاموش کردم و با احتیاط مثل زائری که ضریح امام‌زاده را ترک می‌کند، عقب عقب از آن دور شدم. تصمیم داشتم چای و کلوچه بخورم و نیم ساعت باقیمانده از فیلمی را که جمعه‌ی قبل شروع کرده بودم، ببینم و تمامش کنم. هنوز نطفه‌ی این رویا توی سرم منعقد نشده بود که موبایلم دلینگ صدا داد. ایمیل گرفتم از فلان کارفرمای الدنگ به این مضمون که «فلانی! فلان کار را روز دوشنبه می‌خواهیم. بجنب و تمامش کن». همین دلینگ و دو خط ایمیل گند زد به لحظات ملکوتیِ دمِ غروب. مجبور شدم رویای مورد نظر را سقط کنم و کامپیوتر را دوباره روشن کردم و بسم‌الله گویان شروع کردم به کار کردن و فحش دادن.

تراکتورها هم شب‌ها موتورشان را خاموش می‌کنند و می‌خوابند. اما من وضعیتم از تراکتورهای رومانیایی هم وخیم‌تر است. همیشه متصلم به جهان بیرون. جهان کار و اخبار و کوفت و زهر مار. اگر صد و پنجاه سال پیش در اسفراین دلاکی می‌کردم این مشکلات را نداشتم. بعد از این‌که کمر چرک آخرین مشتری بوگندو را کیسه می‌کشیدم، در حمام را می‌بستم و برمی‌گشتم خانه پیش مادر بچه‌ها و هاشم و عصمت. بی‌هیچ اتصالی به آن حمام و جهان پیرامون. کلا وسعت نگرانی‌ام محدود می‌شد به محدوده‌ی شنوایی و بینایی‌ام. هر چیزی خارج آن محدوده، مشکل من نبود. اما حالا وسعت نگرانی‌ام بیکران است. همه‌ی خبر‌ها و دلهره‌ها به صورت عصاره توی تلفن و کامپیوترم جا گرفته‌اند. الان از اعتصاب دلاک‌های اسفراین خبر دارم. از مردن گربه‌ی هانیه توسلی. از زندگی خصوصی زن سابق ترامپ. از قیمت دلار و گوجه فرنگی. از صدای آژیر در غرب تهران بزرگ. رانش زمین و مدفون شدن صد نفر در اندونزی. بدتر از آن از آینده هم خبر دارم. این‌که مثلا دوشنبه‌ی آینده قرار است کارفرما ما را دو شقه کند. یا ممکن است دوباره ترامپ بشود رئیس‌جمهور. همیشه متصلم. مثل گناهکاری که گردنش را با سیم بکسل بسته باشند به ضریح.

خلاصه امیدوارم یک روز آدم فضایی‌ها حمله کنند بهمان و همه‌ی دکل‌های مخابراتی را بپکانند و سیستم اطلاعات‌مان را ببرند به صد سال پیش و این سیم بکسل را پاره کنند.‌ من را بفرستند اسفراین تا کمر چرک بمالم و دورترین خبرها برگردد به در رفتن لگن آقای سمسارزاده که دو کوچه بالاتر خراطی دارد، حین جابجا کردن گونی برنج. زندگی با مسئولیت محدود.

✅ @karkhone
سهند ایرانمهر، حسین دهباشی و وزیر بهداشت و معاونش

| محمدرضا اسلامی

سهند ایرانمهر چند سال است که در عرصه کارهای قلمی فعال است و حضوری مستمر در عرصه نگارش دارد. هم طبع طنز دارد و هم وسعتِ مطالعات.
حسین دهباشی هم چندین سال است که در میخانه خدمت می کند به تعبیر حافظ. هم اهل قلم است، هم وسعت مطالعات تاریخی دارد و هم با اهالی وادی سیاست حشر و نشر دارد.

سهند ایرانمهر و حسین دهباشی، دو سه کلمه با هم "گفتگو" کرده اند و در عرض چند جمله، کارشان به فحش و فحش کشی کشیده و این به سابقه (شغلِ) پدر او اشاره کرده و آن به پدر(ان) و فرزندِ این اشاره کرده و... آنچنان به خدمتِ هم رسیده اند که گویی دو خصم کهَن به هم پریده اند. چه تلخ داستانی!

این هر دو، «اهل قلم» و اهل کتاب بوده/هستند (و حسب اتفاق هر دو «اهل قدرت» هم نیستند) اما در عرض یک «گفتگو» ی ساده، کارشان به چنان زد و خورد خشن و تُندی توئیتری/تلگرامی کشیده و چنان پنجه بر صورت یکدیگر کشیدند که به جز غصه و اندوه چیزی بر قلب انسان نمی نشیند.

دکتر محسن رنانی

دکتر رنانی مقاله ای دارد تحت عنوان: «ناتوانی در گفتگو، از امیرکبیر تا شیخ شجاع» و خلاصۀ کلامش در آن مقاله این است که: «یکی از اصلی‌ترین مولفه‌های بلوغ عقلانی و روحی، چه در سطح فردی و چه در سطح اجتماعی، "توانایی گفتگو" است». او پس از مروری تاریخی بر «مشکل» جاری در میان ما ایرانیان، توضیح می دهد که:

امیر کبیر و ناصرالدین شاه مهارت گفتگو با یکدیگر نداشتند (ایکاش داشتند)؛
محمدعلی شاه و مشروطه خواهان هم نتوانستند با یکدیگر گفتگو کنند و این دودمان قاجاران را درنوردید.
رضاخان هم (با وجود خدماتی که به کشور کرد) گفتگو را نمی‌فهمید.
رنانی می گوید: شاید اگر رضا شاه و مدرس به عنوان رهبرِ اقلیت مجلس، مهارت گفتگو داشتند و به گونه‌ای عقلانی با هم گفتگو کرده بودند، ایران مسیرِ دیگری را طی کرده بود.
رنانی ادامه می دهد: اگر محمدرضا شاه و مصدق و یارانشان تواناییِ درانداختن گفتگوهایی عمیق و جدی و صریح و منصفانه "بین خودشان" را داشتند، راهکارهایی برای تفاهم پیدا می کردند.
او سپس به داستان مهندس بازرگان و عزل بنی صدر اشاره می کند.
رنانی در این بحث حتی به ماجرای عزل آیت الله منتظری هم اشاره می کند و تا داستان مناقشه 88 پیش می آید.

این بحث در میان سلسله بحثهایی که دکتر رنانی طی این سالها طرح کرده، دیده/شنیده شد ولی شاید در مقایسه با سایر مباحث ایشان، کمتر جدی انگاشته شد.
با این عقبه، بازگردیم و نگاهی کنیم به دو فقره رویداد اخیر که در تناظر با بحث دکتر رنانی قرار دارد و در انبوه اخبار جاری گم خواهد شد:

نمکی و ملک زاده

از سهند ایرانمهر و حسین دهباشی بگذریم و به فقره بعدی بپردازیم؛ گفتگوی معاون وزیر بهداشت با رفیق/رئیس سابقش. یک پزشک و یک داروساز، که حسب اتفاق هر دو سالها تجربه تخصصی و سالها فعالیتهای عالیِ علمی داشته اند. این دو در یک ویژگی دیگر هم مشترک هستند: در بحران کرونا، هر دو متولّی مدیریت سلامت کشور هستند.
این دو متخصص عالیرُتبه چنان عقیم از گفتگو «با یکدیگر» هستند که حرفهایشان به یکدیگر را «در رسانه» و «مقابل دیدگان مردم» می زنند. حرف نه! پنجه بر صورت هم می کشند.

از رنجی که می بریم

زمانی که در مدارس ابتدایی ژاپنی تدریس می کردم، مهمترین انگیزه از حضور در فضای مدرسه این بود که بفهمم آن ژاپن رویایی و آرمانی (که می خواستیم اسلامی اش را بسازیم)، در مدارسش چه رخ می دهد که خروجیِ بخشِ صنعتش، می شود تویوتا و هوندا؟

گمانم آن بود که شاید «کودک ژاپنی» خیلی متفاوت با کودک ایرانی است. شگفت آنکه پس از چند ماه متوجه شدم که در سالهای نخست کودکی، تفاوتِ چندانی بین رفتارهای کودک ژاپنی با کودک ایرانی نیست. در هر کلاس، چند بچۀ شیطان و بازیگوش بودند. چند بچۀ گوشه گیر و ساکت هم بودند. نظم در مدرسه ژاپنی عالی است ولی مدارسِ منظم، در ایران هم کم نداریم. پس ماجرا چیست که در انتهای مسیر، خروجیِ ما آن می شود که دو پزشک عالیرتبه آنگونه با هم صحبت می کنند و دو روشنفکر اینگونه؟

تویوتا

از زمان مشروطه تا به امروز، ما ایرانیان در تلاش و تکاپو برای اصلاح ساختارهای حاکمیتی هستیم (که البته امر مثبتی است) ولی هر گونه ساختارِ حاکمیتی هم که برقرار شود تا زمانی که سطحِ گفتگو میان ما در حد نمکی و ملک زاده، دهباشی و ایرانمهر... است از میانِ ما «شرکت» بیرون نخواهد آمد. نامهایی همچون تویوتا، فیس بوک، اَپل، سونی و... نامهایی است که بر روی «شرکت» ها گذاشته شده و شرکت، یعنی چند نفر «انسان» که می توانند سالها با هم تولید ثروت کنند و اختلافاتشان را با گفتگو حل کنند.

✅ @karkhone