Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.29K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
‏توییتر سرویس خبرنامه Revue رو خریده. این سرویس اجازه تولید رایگان خبرنامه به تولیدکنندگان محتوا میده و در صورت فروش اشتراک پولی، ۵ درصد از درآمد رو از تولیدکننده میگیره(که بنا بر اونچه که گفتن یکی از پایینترین درصدهاست).

https://t.co/Kkhl4dCTwN‎

✅ @karkhone
ضرورت اصلاح قانون اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران
(قسمت اول)

|علی حسین صمدی

مقدمه

تجارت و سرمایه گذاری صنعتی در ایران در طول تاریخ دستخوش تحولات بسیار زیادی شده است. (برای آشنایی بیشتر به کتاب "حاج امین الضرب و تاریخ تجارت و سرمایه گذاری صنعتی در ایران، خسرو معتضد،1366، انتشارات جانزاده" مراجعه کنید). بیش از 400 سال از تاسیس اتاق های بازرگانی در جهان می گذرد. اما سابقه تاسیس چنین اتاقی در ایران به 136 سال پیش (1263 شمسی) بر می گردد. در آن زمان به همت حاج محمد حسن امین الضرب و تنی چند از تجار معتبر، "مجلس وکلای تجار" تشکیل شد. سال 1305 "اتاق تجارت ایران" زیر نظر وزارت بازرگانی، و در سال 1341 "اتاق صنایع و معادن" تشکیل شد. در سال 1348 این دو اتاق با هم ادغام شده و نام "اتاق بازرگانی ، صنایع و معادن" به خود گرفت. در سال 1390 نیز واژه کشاورزی بدان اضافه شد و "اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی" (از این پس برای اختصار #اتاق_بصمک) آخرین واژه ای شد برای سکانداری بخش خصوصی واقعی کشور.

بدون شک، هماهنگی کامل نظام حقوقی و نظام اقتصادی، یکی از شرایط اساسی در توفیق فعالین اقتصادی هر کشوری است. تحولات سریع و اخیر در نظام اقتصادی ایران و جهان می طلبد که نظام حقوقی ایران نیز با این نظام هماهنگ شود. قوانین تجارت و ... باید همگام با سرعت تحولات اقتصادی تغییر پیدا کند. این نکته ای است که در نظام حقوقی کشور مورد غفلت قرار گرفته است.

به لحاظ قانون نویسی، در دهه 1320 اولین قانون رسمی اتاق بازرگانی تدوین و در مجلس شورای ملی به تصویب رسید. آخرین قانون نیز در 15 اسفند سال 1369 در مجلس شورای اسلامی تصویب و اصلاحاتی در 15 آذر 1373 در برخی مواد آن صورت گرفت. علیرغم تدوین این قانون و اصلاحات صورت گرفته در آن، اتاق بصمک ایران سه اشکال اساسی "#دولتی_بودن، #نظارت_ناپذیری، #پاسخگو_نبودن، و #نبود_شفافیت (به ویژه در مباحث مالی)" را دارد که در ادامه به طور مبسوط شرح داده می شود و ضرورت اصلاح این قانون را بیش از پیش نمایان می کند. برخی از اسامی وزارت خانه های اشاره شده در این قانون در حال حاضر تغییر نام داده اند که لازم است به این نکته نیز توجه شود.

1. دولتی بودن اتاق بصمک ایران

اتاق بصمک ایران باید نماینده بخش خصوصی واقعی و تدوین گر و خط دهنده "سیاست های تجاری کشور" باشد. این اتاق از پیشینه "مجلس وکلای تجار" برخوردار هست؛ اما براساس مواد متعدد قانون اتاق بصمک ایران، می توان دریافت که خود اتاق، اسیر دولتی ها است و مجری تصمیمات آنها. ماده های 8-12-14-15-16 -19-20 این قانون شاهدی بر این ادعا است. در ادامه مختصری درباره این ماده ها صحبت می شود:

- ماده 8 این قانون به ترکیب شورای عالی نظارت بر اتاق اشاره دارد. شورای عالی نظارت یکی از چهار رکن اتاق بصمک ایران است. طبق ماده 8 این قانون، "رییس این شورا وزیر صمت بوده" و از 8 نفر عضو آن 4 نفر وزیر و رییس موسسه استاندارد نیروهای دولتی و یا منصوب دولت بوده و سه عضو دیگر آن یعنی رییس و دو نایب رییس اتاق بصمک ایران، تنها نمایندگان بخش خصوصی هستند. اشکال اساسی این ترکیب عمدتا دولتی بودن آن (62.5%) است. از سوی دیگر، وظایف شورای عالی نظارت به گونه ای است که کاملاً دولتی بودن اتاق بصمک ایران و اقتدار تام شورای عالی نظارت را تایید می کند. بررسی و تصویب آیین نامه نحوه عضویت در اتاقها (بند الف ماده 9)، سیاست گذاری و تعیین خط مشی کلی اتاق ها (بند ب ماده 9) ، انحلال و یا تعطیلی موقت و دائمی اتاقها (ماده 10)، تصویب آیین نامه های اجرایی قانون فعلی پیشنهادی هیات نمایندگان اتاق بصمک ایران (ماده 16)، برخی از وظایف شورای عالی نظارت می باشد.

- طبق ماده 12 این قانون، 20 نفر از 60 عضو هیات نمایندگان اتاق بصمک تهران، از بین مدیران دولتی و با انتصاب وزراء تعیین می شوند.

- در بند "ه" ماده 16 این قانون، "هیات نمایندگان اتاق بصمک ایران"، تنها پیشنهاد دهنده آیین نامه های اجرایی این قانون به شورای عالی نظارت هستند.

- بند الف ماده های 19 و 20 ، وظایف هیات رییسه اتاق بصمک ایران و شهرستانها را اجرای مصوبات شورای عالی نظارت می داند.


(ادامه دارد...)


✅ @karkhone
در دهه‌ های پیش افسانه‌های زیادی درباره رؤیای آمریکایی شنیدم؛ قصه‌هایی مانند اینکه یک جوان در آمریکا، حتی بدون اتمام تحصیلات دانشگاهی، شرکتی تاسیس میکند، و ظرف چند سال به یک میلیاردر تبدیل میشود.

اما این‌ها همه روایت‌هایی است که برای سرگرم کردن عوام درست شده‌اند. واقعیت این است که اربابان گلوبالیست هیچ‌گاه اجازه نمیدهند قدرت و ثروت از دست خودشان خارج شود.

این عکس پدر بیل گیتس را همراه جرج سوروس و عده‌ای دیگر از بزرگان گلوبالیست، در سال ۲۰۰۱، نشان میدهد. از همان زمان دکتر فاوچی از وابستگان به پدر بیل گیتس محسوب میشد.

دلیل اینکه بیل گیتس بدون داشتن هیچ تخصصی در علم ژنتیک و پزشکی، حرف اول را در این زمینه‌ها در دنیا می‌زند، سابقه خانوادگی او در تسلط بر این صنعت در دنیا است.

https://twitter.com/HowleyReporter/status/1247301447043219457

/زادالمسافر

(براساس نظر یکی از همراهان)

✅ @karkhone
شش بهمن ۱۳۹۹، اکانت رسمی پیام‌رسان سیگنال: درست زمانی که سیگنال به صدر نرم‌افزار‌های پرطرفدار ایران رسید، دولت ایران آن را مسدود کرد.

هفت بهمن ۱۳۹۹، سخنگوی قوه قضاییه: قوه قضاییه هیچ رسانه‌،‌ خبرگزاری و پیام‌رسانی را مسدود نکرده و به دنبال مسدودسازی فضای مجازی نیست.

🔹 برای تکمیل لیست فیلتر شده‌ها (توییتر، یوتیوب، فیسبوک، مسنجر، تلگرام، سیگنال، تیک‌تاک، اسنپ‌چت، وی‌چت، وایبر، لاین، اسپاتیفای، ساندکلاد، فلیکر، تامبلر ...)، می‌توان اندک سرویس‌های معروف باقیمانده را به کارگروه فیلترینگ معرفی کرد: اینستاگرام، واتساپ، ردیت، توییچ.

پ.ن: ردیت از شبکه‌های اجتماعی پرنفوذ در آمریکاست. مثلا این صفحه امروز با تمرکز روی سهام GME، وال استریت رو مقهور قدرت خودش کرد.
/بومرنگ

✅ @karkhone
چرا خیزش چین متوقف شدنی نیست؟
«یادگیری حین انجام کار» منبع نهایی نوآوری

ده سال پیش، شرکت‌های آلمانی با فناوری بالا به مهندسین چینی (ولی نه به ژاپنی‌ها) اجازه می‌دادند تا نقشه‌های مهندسی آنها را ببینند و نگران به سرقت رفتن ایده‌های خود نبودند. چینی‌ها توانستند از مرز فناوری‌های کلیدی تولید در حوزه‌های الکترونیک، اطلاعات، مخابرات، نیمه‌هادی، ابزار دقیق، علم مواد و فناوری نانو، کشتی‌سازی، قطار، تونل و ساخت و ساز کانال، تولید برق و انتقال آن، علوم فضایی و فناوری‌های نظامی بالا بروند و این کار را از طریق «یادگیری حین انجام دادن» به سرانجام رساندند.

چنین پیشرفت‌هایی از راه «یادگیری حین انجام دادن» و «اختراع با ممارست و تمرین» ... کشور چین را به بلندای دستاوردهای فناورانه در آینده‌ای نه چندان دور خواهد رساند چرا که این کشور بزرگترین مرکز تولید جهان را برای "تمرین و نوآوری و به حرکت درآوردن مرزهای قناوری در اختیار دارد."

کارگران و مهندسان چینی 20 سال پیش کار خود را از وضعیت بمراتب نامناسبی شروع کردند بطوری که از 100 میلیون تیشرت تولیدی آنها بابت خرید یک هواپیمای بوئینگ 737 استفاده می‌شد امّا اکنون آنها نسل پنجم هواپیماها را تولید می‌کنند که توانایی آنها معادل توانایی F-22 و F-35 است.

فرازهایی از کتاب "چگونگی شکل‌گیری یک ابرقدرت اقتصادی؛ رمزگشایی از صنعتی شدن سریع چین"
مترجم: حسین صبوری کارخانه
ویراستار: جعفر خیرخواهان
/سیاستگذاری صنعتی

✅ @karkhone
اطلاعیه به مخاطبین گرامی و صاحبان کسب‌وکارها

پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکت‌های خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.

به واسطه این پیام اعلام می‌داریم مجموعه‌های توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند می‌توانند با ما در ارتباط باشند.

برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.

مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقه‌مندان برای شناخت این افراد خواهد بود.

چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...

راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسب‌وکارها:

@channel_karkhone

09128151326

✅ @karkhone
‍ سرمایه گذاران جوان در شبکه های اجتماعی این بار سراغ سهم یک فروشگاه زنجیره ای بازی های کامپیوتری به نام GameStop رفتند و قیمت اون را آنچنان بالا بردند که تعدادی از بزرگترین تحلیلگران وال استریت رو با زیان های سنگین مواجه کردند و هم اکنون سرخط اخبار مالی امریکا هستند.


کمپانی GameStop در یک شب ارزش سهامش 100 برابر شد! در رابطه با این اتفاق حواشی مارکت خیلی صحبت می‌شود. حتی ایلان ماسک هم در مورد این مسئله توییت کرد و چندین شرکت بزرگ هم نظرات خود را در این باره بازگو کرده‌اند، که در این مقاله با جزئیات کامل به این گزارشات پرداخته شده است. اما برداشتی که از مجموع نظرات و گفت و گوی کارشناسان در رابطه با این مسئله می‌توان داشت این است که با توجه به شرایط فعلی جهان و خانه نشینی عموم مردم که بر روی فعالیت های اینترنتی و کسب و کار های خانگی متمرکز شده‌اند؛ شرایط رکود جهانی بوجود آمده است. اصولا در دوران رکود، ممکن است سهام‌های ارزان یکباره رشدهای فزاینده‌ای داشته باشند. به واسطه این اتفاقات خیلی ها در تلاش برای ورود به بازار و خرید این دست سهم ها هستند.

این بزرگوار در سال 2021 یا بهتر بگیم در 20 روز بازدهی 1331% داشته است..
در صورتی که یک شرکت ضررده هست و P/E آن منفی است..
ماجرا چیه، ماجرا اینه ملت رفتن دیدن کدوم سهم بیشتر SHORT شده، رفتن اون رو گروهی خریدن(پامپ کردن به اصطلاح) و باعث شورت اسکوویز شدن.
شما وقتی یه سهمی رو شورت کردی، برای اینکه موقعیت ور ببندی مجبوری به خرید اون سهم.

✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
ضرورت اصلاح قانون اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران (قسمت اول) |علی حسین صمدی مقدمه تجارت و سرمایه گذاری صنعتی در ایران در طول تاریخ دستخوش تحولات بسیار زیادی شده است. (برای آشنایی بیشتر به کتاب "حاج امین الضرب و تاریخ تجارت و سرمایه گذاری…
ضرورت اصلاح قانون اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران
(قسمت دوم و نهایی)

|علی حسین صمدی


2. نظارت ناپذیری و عدم شفافیت مالی اتاق بصمک

در "ماده 2" قانون فعلی، اتاق بصمک، یک "# موسسه غیرانتفاعی" تعریف شده است. موسسه غیر انتفاعی ( Non-profit organization) " سازمان‌های قانونیِ رسمی‌ هستند که هدف اصلی آنها پشتیبانی از یک مورد یا موضوع خصوصی یا همگانی، بدون داشتن مقاصد تجاری در کنار آن است" (دانش نامه ویکی پدیا). با این تعریف و با در نظر گرفتن ماهیت و وظایف اتاق بصمک ایران، به هیچ وجه نمی توان گفت که اتاق بصمک یک "موسسه غیرانتفاعی" است. نگاهی به وظایف و عملکرد اتاق بصمک ایران نشان می دهد که این اتاق یک "موسسه عمومی غیر دولتی" است. زیرا بر اساس ماده3 قانون مدیریت خدمات کشوری، مؤسسه عمومی غیردولتی، واحد سازمانی مشخصی تعریف شده است که "دارای استقلال حقوقی است و با تصویب مجلس شورای اسلامی ایجاد شده یا می شود و بیش از پنجاه درصد بودجه سالانه آن از محل منابع غیردولتی تأمین گردد و عهده دار وظایف و خدماتی است که جنبه عمومی دارد".

اشکال غیر انتفاعی تعریف کردن اتاق این است که این موسسه را از تیررس نهادهای نظارتی مانند سازمان بازرسی، دیوان محاسبات و ... خارج می کند و آن را نظارت ناپذیر می کند. نظارت ناپذیری خود می تواند شرایط عدم شفافیت مالی، اداری و .... را فراهم کند. هر چند فرض بر پاکدستی فعالین بخش خصوصی است، اما قوانین باید به گونه ای باشند که فرصت ارتکاب جرم را از کلیه افراد بگیرند. دادن هدایای متعدد به افراد مختلف در ایام عید، ماموریت های خارجی اعضای اتاق و .... می تواند محلی برای بروز فعالیت های فسادآمیز باشد، هرچند که ماهیت این فعالیت ها این گونه نیست.


3. تعارض منافع اعضای اتاق

یکی از اشکالات اساسی دیگر این قانون به بحث "ترکیب انجمن نظارت بر انتخابات اتاق ها " مربوط می شود. بر طبق تبصره 2 ماده 15 این قانون، اعضای "انجمن نظارت بر انتخابات اتاق" شامل یک نفر نماینده وزیر و 4 نفر نمایندگان اتاق بصمک ایران به معرفی رییس اتاق بصمک ایران و در شهرستانها یک نفر نماینده وزیر و مابقی اعضای خوش نام اتاق بازرگانی شهرستانها تعیین شده است. 80 درصد اعضای انجمن نظارت بر انتخابات، افرادی هستند که خودشان قرار است انتخاب شوند و یا منافعی در انتخاب شوندگان دارند. این ماده می تواند سلامت انتخابات را کاملاً به خطر بیاندازد. هر چند فرض بر پاکدستی افراد است اما نباید از اول دست افراد ناپاک را برای تخلف در انتخابات باز گذاشت. صدور کارت بازرگانی یک شبه و یکبار مصرف در روز قبل از انتخابات، می تواند محلی برای بروز تخلفات گسترده در انتخابات باشد. ابطال انتخابات برخی اتاقها در دوره جدید نشانه ای در این راستا بوده و می تواند هشداری جدی در این زمینه باشد.


پیشنهادها:

اتاق بصمک ایران باید نماینده بخش خصوصی واقعی بوده و در عمل تدوین کننده سیاست های تجاری (داخلی و خارجی) و پیشنهاد دهنده آن به دولت جهت طی مراحل قانون گذاری (همان مجلس وکلای تجار حاج امین الضرب در 136 سال پیش) باشد. به جهت اشکال در ساختار قانونی و حاکم شدن روح فعالیت های نامولد، اتاق بصمک ایران در وضعیت فعلی، حتی حالت تمکین کننده به قوانین را نیز ندارد و گاهی اوقات معترض قوانین جاری و تجاری است. براین اساس و با توجه به مطالب اشاره شده، ضرورت اصلاح قانون اتاق بصمک ایران بیش از پیش احساس می شود. لازم است در اصلاح قانون فعلی و تدوین قانون جدید و برای تقویت بخش خصوصی واقعی موارد زیر مدنظر قرار بگیرد:

1- برای افزایش شفافیت مالی و پاسخگو بودن اتاق بصمک ایران و نظارت پذیر شدن آن توسط نهادهای نظارتی، در ماده 2 قانون فعلی اصطلاح " موسسه غیر انتفاعی" به " " موسسه عمومی غیر دولتی" تغییر یابد.

2- برای خارج شدن از ماهیت فعلی دولتی بودن، لازم است ترکیب شورای عالی نظارت تغییر پیدا کرده و به جای نظارت دولتی ها، اتاق بصمک ایران تحت نظارت نمایندگان واقعی بخش خصوصی و حاکمیت (هر سه قوه) قرار گیرد. دولت به ویژه وزارت صمت خود به جهت ساختار فعلی، مشکلات متعددی دارد.

3- برای تقویت بخش خصوصی واقعی، ممنوعیت استخدام در مشاغل کلیدی و تصمیم سازی اتاق بصمک ایران، برای شاغلین و بازنشستگان دولتی قید گردد.

✅ @karkhone
ایلان ماسک کسی بود که افشاگری را کلید زد و موضوع را علنی کرد.
ماجرا با یک توییت از ایلان ماسک شروع می شود که خیلی ساده می نویسد «Gamestonk» و لینک صفحه wallstreetbets در ردیت را هم در توییت خود قرار می دهد. با این توییت ارزش سهام گیم استاپ به 243 دلار می رسد در حالی که هر سهم این شرکت در سال 2020 حدود 5 دلار بود.

ماجرا چیست؟
یک قدم به عقب برگردیم. گیم استاپ یک خرده فروشی در حوزه گیم است و شرکتی است که صرفا حضور فیزیکی در بازار دارد.
از یک طرف به دلیل تمایل گیمر ها به خرید آنلاین و از طرفی به دلیل پاندمی ویروس چینی، کسب و کار گیم استاپ شدیدا به خطر افتاد و عملا تا مرز نابودی رفت. شرایط در تابستان 2020 (1399 خورشیدی) برای گیم استاپ وخیم تر هم شد و ارزش هر سهمش به حدود 3 دلار هم رسید. اما بعد اوضاع کمی بهتر شد.
در ماه آگوست رایان کوهن موسس کمپانی Chewy که یک فروشگاه آنلاین غذای حیوانات خانگی و همینطور از اعضای شرکت سرمایه گذاری RC Ventures گفت که RC حدود 9 درصد از سهام گیم استاپ را خریداری کرده است.
این شرکت بعد تر نامه ای سرگشاده می نویسد و شدیدا از گیم استاپ به خاطر عقب افتادن از تغییرات صنعت مثل «گذار از سخت افزار فیزیکی به استریم آنلاین» و «انفجار موبایل» انتقاد می کند. مدتی بعد گیم استاپ دقیقا رایان کوهن و دو شخصیت برجسته دیگر را به هیئت رئیسه خود اضافه می کند و این سیگنال را به مردم می دهد که قرار است در رویه های خود تغییراتی ایجاد کند.

همین موضوع باعث می شود سهام شرکت که در آن زمان حدود 19 دلار بود، ظرف دو روز به 31 دلار برسد. اینجا یک دو دستگی به وجود آمد: مردم به آینده گیم استاپ امیدوار هستند و سرمایه گذاران معتقدند که قرار نیست در وضعیت این شرکت تغییری ایجاد شود.

شرکت هایی مثل Melvin Capital و Citron سعی می کنند سهام گیم استاپ را شورت سل کنند. شورت سل حالتی است که در آن معامله گر از کاهش قیمت سود می برد.
حال سوال اینجاست که چه می شود اگر ارزش سهام افت نکند و فقط بالا برود؟
در این حالت شورت سلر ها باید برای خرید (بای) دوباره همان سهام تلاش کنند تا کمتر ضرر کنند. به این اتفاق شورت اسکوئیز گفته می شود. همین خرید انبوه باعث افزایش تقاضا می شود و قیمت را بالاتر هم می برد.

شورت اسکوئیز همان اتفاقی است که در گیم استاپ افتاد. اما به شکل تاریخی و بی نظیر! سرمایه گذاران آماتور (منظور مردم عادی) و عموم مردم برای اولین بار علیه قدرت های وال استریت دست به یکی می کنند. آن هم به شکلی کاملا شفاف و در انجمن ردیت. بر خلاف رویه پنهان و پشت پرده ای وال استریت.

در حالتی که شورت سلر ها قصد داشتند گیم استاپ را عملا نابود کنند، مردم با هماهنگی در ردیت شروع به خرید انبوه سهام این شرکت می کنند و ارزش هر سهم را تا 300 دلار هم بالا می برند! و شورت سلرهایی که روی 5 دلار و یا حتی کمتر کار خود را شروع کرده بودند با زیان 2.5 میلیارد دلاری مواجه شدند.

حال رسانه در تلاش است که ماجرا را یک حرکت خطرناک برای اقتصاد جلوه بدهد. و بگوید که مردم دارند با یکی از ارکان اقتصاد بازی می کنند.
مردم هم این بحث را مطرح می کنند که این دقیقا همان کاری است که هج فاند ها و قدرت های وال استریت برای دهه ها انجام داده اند. هج فاند ها همان هایی هستند که بحران بزرگ مالی 2007 را رقم زدند، از آن سود بردند و حتی مجازات هم نشدند.
این وسط تمام ضرر ها متوجه بازیگران کوچکی بود که مجبور شدند همه چیز را از اول آغاز کنند. حتی صحبت از ترند Gen Z vs Boomers هم می شود که نشان میدهد نسل امروز به شدت از رویه‌های نسل قدیم بیزار است و عقیده دارد که زمان تقاص پس دادن فرا رسیده.

واکنش دولت آمریکا هم نکته جالب آخر است. کاخ سفید خیلی ساده می گوید به پایش وضعیت بازار ادامه میدهیم و «بورس تنها معیار یک اقتصاد سالم نیست».
در همین حال برخی از سیاستمدارای آمریکایی مثل الکسندریا اوکاسیو کورتز می گویند این دست از سرمایه‌گذارها «ید طولایی در برخورد با اقتصاد ما مثل یک کازینو دارند».

✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شاید پیش خودتون فکر کنید ملت فخیمه ایالات متحده از امثال مهناز صادقی ها (کارشناسی که در برنامه ای در شبکه یک اعلام داشتند که شاخص تا انتهای امسال میرسه به 8 میلیون واحد!) تهی هستند در حالیکه سخت در اشتباه هستید.

سرکار خانم میا خلیفه هستند که بعد از صنعت پورن در حال ارائه تحلیل های بورسی خودشون هستند.


البته تفاوت های اندکی هم هست این میان من جمله اینکه ایشون دستگیر شدن بعد از این ویدیو ولی اوشون دعوت شدن به مجلس شورای اسلامی.

✅ @karkhone
«سه ستاره، به درخشندگی سامسونگ»

| مهدی تدینی

یکی از رموز موفقیت اقتصادی کرۀ جنوبی نوع خاصی از شرکتداری بود که در این کشور در دوران پس از جنگ جهانی دوم جا افتاد و تا امروز نیز به گونه‌ای تعدیل‌شده ادامه دارد. اقتصاد کره بر پاشنۀ اَبَرشرکت‌های خانوادگی می‌گردد که به «چائِبول» (Chaebol) معروفند. چائبول‌ها شرکت‌هایی خوشه‌ای‌اند که شاخه‌هایشان در حوزه‌های صنعتی مختلف فعال است. برای مثال گروه سامسونگ به عنوان یکی از بزرگ‌ترین چائبول‌های کره، در چندین صنعت فعالیت دارد، در حالی که بسیاری گمان می‌کنند سامسونگ فقط دستگاه‌های الکترونیک مانند گوشی تلفن همراه تولید می‌کند. بگذارید معروف‌ترین حوزه‌هایی را که شرکت سامسونگ در آن فعال است، نام ببرم: بیمۀ عمر، صنایع سنگین (یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های کشتی‌سازی کره)، ساخت‌وساز (که یکی از شاهکارهایش برج خلیفۀ دبی است)، همکاری در خودروسازی با شرکت رنوی فرانسه، تولیدات پولیمری و لیتیوم، حوزۀ مد و فشن و در نهایت هتلداری.

سامسونگ در ۲۰۱۷ بیش از ۲۶۵ میلیارد دلار درآمد ناخالص داشت که سود خالص آن ۳۷ میلیارد دلار بود. برای اینکه بفهمیم این مبلغ چقدر است، یادآوری می‌کنم اگر ایران روزی دو میلیون بشکه نفت به قیمت میانگین و ایدئال ۵۰ دلار به ازای هر بشکه بفروشد، درآمد «ناخالص» آن در یک سال حدود ۳۶.۵ میلیارد دلار می‌شود. حال در نظر بگیرید که سامسونگ شرکتی خصوصی است و سنت چائبول‌ها نیز بر پایۀ همین شرکتداری خانوادگی است. در اصل این الگو را کره‌ای‌ها از ژاپنی‌ها یاد گرفتند. ژاپنی‌ها با همین شیوۀ شرکتداری خانوادگی از اواخر قرن نوزدهم اوج گرفتند؛ شیوه‌ای که به «زایباتسو» (Zaibatsu) معروف بود. اما در پی شکست ژاپن از آمریکا در جنگ جهانی دوم، ژنرال مک‌آرتور، فرماندار آمریکایی، این شرکت‌ها را که موتور اقتصاد و تأمین‌کنندگان جنگی ژاپن بودند، متلاشی کرد و شیوۀ دیگری جایگزین آن شد.

لی بیونگ‌ـ‌چول بنیانگذار شرکت سامسونگ وقتی در اواخر دهۀ چهل شرکت خود را نامگذاری و ثبت می‌کرد، بسیار متأثر از الگوهای ژاپنی بود و به تقلید از دو شرکت ژاپنیِ «میتسوبیشی» (سه لوزی) و «میتسویی» (سه چشمه)، نام شرکتش را «سه ستاره» (سامسونگ) گذاشت تا در اوج باشد و بدرخشد. او دو بار شکست خورد، یک بار در دهۀ چهل وقتی کره به اشغال ژاپن درآمد و یک بار در دهۀ پنجاه وقتی جنگ کره کشور را به خاک و خون کشید. البته شرکت او ابتدا در کار مواد غذایی و سپس در صنعت شکرریزی بود. شرکت سامسونگ الکترونیکز تازه در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد. اما از سامسونگ که بگذریم، مسئله در این‌جا این نوع اقتصاد است که بر پایۀ ابرشرکت‌های خانوادگی می‌گردد. چنان‌که شرکت سامسونگ با بیش از ۳۱۰.۰۰۰ کارمند همچنان در اختیار خانوادۀ لی است.

این‌که این نوع اقتصاد چه ویژگی‌هایی دارد، نقش دولت ــ که رانت‌های هدفمند به چائبول‌ها می‌دهد ــ در این اقتصاد چیست، این شرکت‌ها چه تأثیری بر اقتصاد، رفاه اجتماعی و حاکمیت سیاسی می‌گذارند، همگی پرسش‌هایی جدی است که اقتصاددانان و جامعه‌شناسان با تحقیق دقیق باید پاسخ دهند. اما چیزی که وجود دارد این است که این نوع شرکتداری ویژگی‌های مهمی دارد که باعث موفقیت آن می‌شود، از جمله اینکه تصمیمگیری به متمرکزترین شکل ممکن صورت می‌گیرد و ثبات، انسجام و وفاداری مدیریتی بی‌نظیری در آن وجود دارد. در واقع اقتصاد سوار بر شبکۀ خویشاوندی سنتی می‌شود و از این لحاظ آمیزه‌ای از سنت و مدرنیته است.

یک چائبول برای تصرف بازارهای جهانی به مدرن‌ترین الگوها چنگ می‌زند و همزمان هر چه پیشتازتر و موفق‌تر باشد، سنت خانوادگی خود را بیش‌تر و بهتر حفظ می‌کند. در واقع در زیر لایۀ مدرن‌سازی، تحکیم مناسبات سنتی نیز تضمین می‌شود. یک شرکت بزرگ وقتی مدیریت متمرکز، سلسله‌مراتبی و مبتنی بر فرماندهی و فرمانبری دارد، ماندگاری و پویایی بیش‌تری دارد.

در نهایت اگر این الگو را با ایران در هفتاد هشتاد سال گذشته مقایسه کنیم، به سختی می‌توان شرکتداری بزرگ خانوادگی پیدا کرد. البته شرکت‌های خانوادگی (یا شخصی) بزرگی در دهۀ چهل و پنجاه در ایران شکل گرفت که همگی پس از انقلاب دولتی و مصادره شد، اما پس از آن نیز هیچ‌گاه این مجال برای شرکت‌های خصوصی‌ـ‌خانوادگی (تأکید می‌کنم خصوصی، نه خصولتی یا سهامی) دست نداد که چنین نقشی در اقتصاد ایفا کنند. یک بخش خصوصی وابسته و شبه‌دولتی پدید آمد که سهامش دست مردم بود و مدیرش از کابینه می‌آمد. نیمه‌خصوصی شدن باعث شد شرکت‌ها نه به درستی به دولت پاسخگو باشند و نه به سهامدارانشان! دولت‌ها که عوض می‌شوند ــ وزرا تندتر ــ و سهامداران خُرد هم چه می‌دانند زیر و بم شرکتداری چیست...


✅ @karkhone
گوگل و فیسبوک منشاء ظهور کیواَنان و حمله به کنگره هستند، آیا زمان پاسخگویی آنها فرا رسیده؟

ظاهراً بایدن هم در فکر تغییر قوانین و افزایش مسئولیت پذیری پلتفرم‌ها در رابطه با محتوایی هست که بر بستر اون‌ها منتشر می شه.

جوئن دانووان و عماد خان در یادداشتی که برای روزنامه گاردین چاپ آمریکا نوشته‌اند به نقش فیسبوک، توییتر و یوتیوب در اشاعه اخبار جعلی و تشکیل گروه‌هایی چون کیواَنان که به تئوری‌های توطئه باور جدی دارند، پرداخته‌اند و فارغ از نقش رسانه‌های صوتی و تصویری و نوشتاری، به اهمیت پلتفرم‌هایی که بدون نظارت ادیتوریال، بی‌رقیب و بی‌نیاز به پاسخگویی به قانون مخاطبان را در معرض اطلاعات قرار می‌دهند، توجه کرده‌اند.

"دروغ‌های انتخاباتی دونالد ترامپ و یورش ششم ژانویه به کنگره این مهم را برجسته کرد که چه طور غول‌های فناوری با نادیده گرفتن شواهدی که از خطرناک بودن محصولات آنها حکایت داشت، جامعه را به سرازیری رادیکالیسم و دنیای تئوری‌های توطئه انداختند... پلتفورم‌های شبکه‌های اجتماعی با مفر قانونی که در اختیار آنها قرار داده شده به مونوپول اطلاعات و اطلاع‌رسانی بدل شده‌اند که بستری مناسب برای رشد و نمو تئوری‌های توطئه و باورهای غلط است."

از نظر جوئن دانووان که در انجمن غیردولتی تحقیقاتی "داده‌ها و جامعه" (Data and Society) کار می‌کند، علت آن که گوگل و فیسبوک توانسته‌اند به چنین جایگاه بی‌رقیبی در دنیای اطلاع رسانی برسند آن است که قوانین ضدانحصاری دولتی شامل حال آنها نشده است.

"اصرار ترامپ بر (ادعای نادرست) پیروزی در انتخابات، حمله به دموکراسی محسوب می‌شود که تبعات آن در نهایت به حمله به کنگره انجامید. نباید فراموش کنیم که در شکل‌گیری این وقایع سوندار پیچار (مدیراجرایی گوگل)، جک دوروسی (مدیرعامل توییتر) و مارک زاکربرگ (مدیرعامل فیسبوک) هم به اندازه ترامپ و رواج دهندگان تئوری‌های توطئه مقصرند".

"در اوایل رواج استفاده از شبکه‌های اجتماعی هیچ کدام از آنها به غول‌های امروزی بدل نشده بودند و استفاده از آنها در گروه‌های کوچک و ایزوله صورت می‌گرفت اما در جریان قیام مردم مصر در سال ۲۰۱۱، به یک باره قدرت این شبکه‌ها نمایان شد و همان زمان وزارت خارجه (دوران باراک اوباما) خیلی زود ذوق زده شد و برای آنها هورا کشید. دولت در (بحبوحه بهار عربی) شبکه‌های اجتماعی را خاص و مستثنی خواند و به آنها در برابر مداقه و نظارت قانونی مصونیت بخشید. این دقیقا در زمانی روی داد که این شبکه‌ها در حال رشد انفجاری بودند."

اشاره خانم دانوان به قانونی است که برابر آن شبکه‌های اجتماعی چون فیسبوک و توییتر به عنوان پلتفرم‌های انتشار اطلاعات از مصونیت در برابر محتوای منتشر شده در آنها برخوردار می‌شوند و برخلاف رسانه‌ها و روزنامه‌ها که نظارت سردبیری بر خروجی اخبار دارند، این شبکه‌ها مسئولیتی در برابر محتوای مطالب منتشر شده ندارند.

خانم دانوان سپس به هوشیار شدن نظام‌ها اقتدارگرا و دیکتاتوری برای استفاده از شبکه‌های اجتماعی به عنوان ابزار قدرت اشاره کرده و نوشته: "دیکتاتورها و نیروهای ضد دموکراسی خیلی زود متوجه شدند که چه گونه از این ابزار برای مقاصد خود استفاده کنند. هر چه بلندگوها بزرگتر شد، صدای عاملان بد نیت هم طنین بیشتری یافت. هر چه این شبکه‌ها گسترده‌تر شد، پژواک صدای آنها هم قوی‌تر شد. تقریبا غیرقابل تصور است که گروهی مانند کیواَنان (QAnon) می‌توانست بدون مدد شبکه‌های اجتماعی و بی‌تفاوتی خطرناک آنها در برابر ظهور چنین گروه‌هایی، این قدر رشد و نمو پیدا کند."
/ با تشکر از مجید خاکپور
منبع: گاردین

✅ @karkhone
| فهیم عطار

جمعه بود. ساعت هفت غروب، بعد از دوازده ساعت کار کردن مداوم، کامپیوترم را خاموش کردم و با احتیاط مثل زائری که ضریح امام‌زاده را ترک می‌کند، عقب عقب از آن دور شدم. تصمیم داشتم چای و کلوچه بخورم و نیم ساعت باقیمانده از فیلمی را که جمعه‌ی قبل شروع کرده بودم، ببینم و تمامش کنم. هنوز نطفه‌ی این رویا توی سرم منعقد نشده بود که موبایلم دلینگ صدا داد. ایمیل گرفتم از فلان کارفرمای الدنگ به این مضمون که «فلانی! فلان کار را روز دوشنبه می‌خواهیم. بجنب و تمامش کن». همین دلینگ و دو خط ایمیل گند زد به لحظات ملکوتیِ دمِ غروب. مجبور شدم رویای مورد نظر را سقط کنم و کامپیوتر را دوباره روشن کردم و بسم‌الله گویان شروع کردم به کار کردن و فحش دادن.

تراکتورها هم شب‌ها موتورشان را خاموش می‌کنند و می‌خوابند. اما من وضعیتم از تراکتورهای رومانیایی هم وخیم‌تر است. همیشه متصلم به جهان بیرون. جهان کار و اخبار و کوفت و زهر مار. اگر صد و پنجاه سال پیش در اسفراین دلاکی می‌کردم این مشکلات را نداشتم. بعد از این‌که کمر چرک آخرین مشتری بوگندو را کیسه می‌کشیدم، در حمام را می‌بستم و برمی‌گشتم خانه پیش مادر بچه‌ها و هاشم و عصمت. بی‌هیچ اتصالی به آن حمام و جهان پیرامون. کلا وسعت نگرانی‌ام محدود می‌شد به محدوده‌ی شنوایی و بینایی‌ام. هر چیزی خارج آن محدوده، مشکل من نبود. اما حالا وسعت نگرانی‌ام بیکران است. همه‌ی خبر‌ها و دلهره‌ها به صورت عصاره توی تلفن و کامپیوترم جا گرفته‌اند. الان از اعتصاب دلاک‌های اسفراین خبر دارم. از مردن گربه‌ی هانیه توسلی. از زندگی خصوصی زن سابق ترامپ. از قیمت دلار و گوجه فرنگی. از صدای آژیر در غرب تهران بزرگ. رانش زمین و مدفون شدن صد نفر در اندونزی. بدتر از آن از آینده هم خبر دارم. این‌که مثلا دوشنبه‌ی آینده قرار است کارفرما ما را دو شقه کند. یا ممکن است دوباره ترامپ بشود رئیس‌جمهور. همیشه متصلم. مثل گناهکاری که گردنش را با سیم بکسل بسته باشند به ضریح.

خلاصه امیدوارم یک روز آدم فضایی‌ها حمله کنند بهمان و همه‌ی دکل‌های مخابراتی را بپکانند و سیستم اطلاعات‌مان را ببرند به صد سال پیش و این سیم بکسل را پاره کنند.‌ من را بفرستند اسفراین تا کمر چرک بمالم و دورترین خبرها برگردد به در رفتن لگن آقای سمسارزاده که دو کوچه بالاتر خراطی دارد، حین جابجا کردن گونی برنج. زندگی با مسئولیت محدود.

✅ @karkhone
سهند ایرانمهر، حسین دهباشی و وزیر بهداشت و معاونش

| محمدرضا اسلامی

سهند ایرانمهر چند سال است که در عرصه کارهای قلمی فعال است و حضوری مستمر در عرصه نگارش دارد. هم طبع طنز دارد و هم وسعتِ مطالعات.
حسین دهباشی هم چندین سال است که در میخانه خدمت می کند به تعبیر حافظ. هم اهل قلم است، هم وسعت مطالعات تاریخی دارد و هم با اهالی وادی سیاست حشر و نشر دارد.

سهند ایرانمهر و حسین دهباشی، دو سه کلمه با هم "گفتگو" کرده اند و در عرض چند جمله، کارشان به فحش و فحش کشی کشیده و این به سابقه (شغلِ) پدر او اشاره کرده و آن به پدر(ان) و فرزندِ این اشاره کرده و... آنچنان به خدمتِ هم رسیده اند که گویی دو خصم کهَن به هم پریده اند. چه تلخ داستانی!

این هر دو، «اهل قلم» و اهل کتاب بوده/هستند (و حسب اتفاق هر دو «اهل قدرت» هم نیستند) اما در عرض یک «گفتگو» ی ساده، کارشان به چنان زد و خورد خشن و تُندی توئیتری/تلگرامی کشیده و چنان پنجه بر صورت یکدیگر کشیدند که به جز غصه و اندوه چیزی بر قلب انسان نمی نشیند.

دکتر محسن رنانی

دکتر رنانی مقاله ای دارد تحت عنوان: «ناتوانی در گفتگو، از امیرکبیر تا شیخ شجاع» و خلاصۀ کلامش در آن مقاله این است که: «یکی از اصلی‌ترین مولفه‌های بلوغ عقلانی و روحی، چه در سطح فردی و چه در سطح اجتماعی، "توانایی گفتگو" است». او پس از مروری تاریخی بر «مشکل» جاری در میان ما ایرانیان، توضیح می دهد که:

امیر کبیر و ناصرالدین شاه مهارت گفتگو با یکدیگر نداشتند (ایکاش داشتند)؛
محمدعلی شاه و مشروطه خواهان هم نتوانستند با یکدیگر گفتگو کنند و این دودمان قاجاران را درنوردید.
رضاخان هم (با وجود خدماتی که به کشور کرد) گفتگو را نمی‌فهمید.
رنانی می گوید: شاید اگر رضا شاه و مدرس به عنوان رهبرِ اقلیت مجلس، مهارت گفتگو داشتند و به گونه‌ای عقلانی با هم گفتگو کرده بودند، ایران مسیرِ دیگری را طی کرده بود.
رنانی ادامه می دهد: اگر محمدرضا شاه و مصدق و یارانشان تواناییِ درانداختن گفتگوهایی عمیق و جدی و صریح و منصفانه "بین خودشان" را داشتند، راهکارهایی برای تفاهم پیدا می کردند.
او سپس به داستان مهندس بازرگان و عزل بنی صدر اشاره می کند.
رنانی در این بحث حتی به ماجرای عزل آیت الله منتظری هم اشاره می کند و تا داستان مناقشه 88 پیش می آید.

این بحث در میان سلسله بحثهایی که دکتر رنانی طی این سالها طرح کرده، دیده/شنیده شد ولی شاید در مقایسه با سایر مباحث ایشان، کمتر جدی انگاشته شد.
با این عقبه، بازگردیم و نگاهی کنیم به دو فقره رویداد اخیر که در تناظر با بحث دکتر رنانی قرار دارد و در انبوه اخبار جاری گم خواهد شد:

نمکی و ملک زاده

از سهند ایرانمهر و حسین دهباشی بگذریم و به فقره بعدی بپردازیم؛ گفتگوی معاون وزیر بهداشت با رفیق/رئیس سابقش. یک پزشک و یک داروساز، که حسب اتفاق هر دو سالها تجربه تخصصی و سالها فعالیتهای عالیِ علمی داشته اند. این دو در یک ویژگی دیگر هم مشترک هستند: در بحران کرونا، هر دو متولّی مدیریت سلامت کشور هستند.
این دو متخصص عالیرُتبه چنان عقیم از گفتگو «با یکدیگر» هستند که حرفهایشان به یکدیگر را «در رسانه» و «مقابل دیدگان مردم» می زنند. حرف نه! پنجه بر صورت هم می کشند.

از رنجی که می بریم

زمانی که در مدارس ابتدایی ژاپنی تدریس می کردم، مهمترین انگیزه از حضور در فضای مدرسه این بود که بفهمم آن ژاپن رویایی و آرمانی (که می خواستیم اسلامی اش را بسازیم)، در مدارسش چه رخ می دهد که خروجیِ بخشِ صنعتش، می شود تویوتا و هوندا؟

گمانم آن بود که شاید «کودک ژاپنی» خیلی متفاوت با کودک ایرانی است. شگفت آنکه پس از چند ماه متوجه شدم که در سالهای نخست کودکی، تفاوتِ چندانی بین رفتارهای کودک ژاپنی با کودک ایرانی نیست. در هر کلاس، چند بچۀ شیطان و بازیگوش بودند. چند بچۀ گوشه گیر و ساکت هم بودند. نظم در مدرسه ژاپنی عالی است ولی مدارسِ منظم، در ایران هم کم نداریم. پس ماجرا چیست که در انتهای مسیر، خروجیِ ما آن می شود که دو پزشک عالیرتبه آنگونه با هم صحبت می کنند و دو روشنفکر اینگونه؟

تویوتا

از زمان مشروطه تا به امروز، ما ایرانیان در تلاش و تکاپو برای اصلاح ساختارهای حاکمیتی هستیم (که البته امر مثبتی است) ولی هر گونه ساختارِ حاکمیتی هم که برقرار شود تا زمانی که سطحِ گفتگو میان ما در حد نمکی و ملک زاده، دهباشی و ایرانمهر... است از میانِ ما «شرکت» بیرون نخواهد آمد. نامهایی همچون تویوتا، فیس بوک، اَپل، سونی و... نامهایی است که بر روی «شرکت» ها گذاشته شده و شرکت، یعنی چند نفر «انسان» که می توانند سالها با هم تولید ثروت کنند و اختلافاتشان را با گفتگو حل کنند.

✅ @karkhone
باب دیاچنکو؛ محقق امنیتی، از یک اختلال امنیتی در سرویس ایرانی رایچت خبر داده که باعث نشت اطلاعات بیش از 276 میلیون اکانت در دیتابیس این شرکت شده و شامل اسم، ایمیل، رمزعبور، چتهای رمز شده و ایدی تلگرام اونها هست. به گفته اقای دیاچنکو، حمله کننده بعد از دزدیدن اطلاعات، دیتابیس این شرکت رو نابود کرده.

رایچت یک سرویس چت با مشتریان هست که احتمالا در برخی از سایتهای ایرانی اون رو گوشه های صفحه دیده باشید. به کمک اون مشتریم میتونن به صورت زنده با پشتیبانی سایت در ارتباط باشن و در همون صفحه با پشتیبانی چت چت کنه.

رایچت در واکنش به این خبر صرفا گفته در حال بررسی این موضوع هست.
/تک تیوب

توییتی از MayhemDayOne


✅ @karkhone
سابقه حضور و مصادره شركت دارويي «فايزر» در ايران

در دهه۱۸۴۰ یک شیمی‌دان آلمانی به نام چارلز فایزر و یک قناد آلمانی به نام چارلز ارتارت، در حین مهاجرت از اروپا به ایالات متحدهآمریکا، با یکدیگر آشنا شدند و چند سال بعد، در سال ۱۸۴۹ شرکت چارلز فایزر اند کمپانی را برای تولید مواد شیمیایی راه انداختند

فايزر شركت دارو سازي چند مليتي است كه دفتر مركزي آن در شهر نيويورك آمريكا قرار دارد اما بخش عمده اي از سهام آن، در بورس بمبئي هند خريد و فروش مي شود. اين شركت با يكصد هزار كارمند و 52 ميليارد دلار در آمد، بزرگترين شركت دارايي حال حاضر جهان است.

شرکت فایزر در سال ۱۹۶۴ شرکتی را با نام لابراتوارهای فایزر، تحت مالکیت خود در ایران راه‌اندازی کرد. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، در جریان مصادره اموال و دارایی‌ها، سهام و دارایی‌های این مجموعه به همراه پانزده شرکت دیگرِ داروسازی بین‌المللی در ایران، به اتهام چند مليتي بودن، مصادره شد.

این شرکت به سازمان صنایع ملی ایران انتقال و نام آن نیز به شرکت لابراتوارهای «رازک» تغییر یافت و در حال حاضر شرکت رازک به صورت یک شرکت سهامی عام فعالیت می‌کند و بخشی از سهام آن نیز در بورس اوراق بهادار تهران معامله می‌شود.

سهامدار عمده« رازك» شرکت سرمایه‌گذاری تأمین اجتماعی است. همچنین ۱۳ درصد از سهام این شرکت به بنیاد تعاون سپاه و ستاد اجرایی فرمان امام در گروه دارویی برکت رسیده است. در فيلم «آقاي هالو» ساخته داريوش مهرجويي» در سال 1349 تصوير از خودرو فولوكس واگن شركت فايزر ديده مي شود

سابقه تاريخي تاسيس شركت فايزر

در دهه۱۸۴۰ یک شیمی‌دان آلمانی به نام چارلز فایزر و یک قناد آلمانی به نام چارلز ارتارت، در حین مهاجرت از اروپا به ایالات متحدهآمریکا، با یکدیگر آشنا شدند و چند سال بعد، در سال ۱۸۴۹ شرکت چارلز فایزر اند کمپانی را برای تولید مواد شیمیایی از جمله ترکیبات یُد، اسید سیتریک و اسید بوریک تأسیس کردند مطالعات و تلاش آن‌ها موجب رشد فناوری تخمیر و تولید اسید سیتریک در مقادیر زیاد شد. از جمله موفقیت‌های اولیه فایزر و ارتارت، تولید داروی سانتونین بود، که امروزه همچنان در درمان کرم‌های انگل، دارویی مؤثر می‌باشد.

فایزر در سال ۱۹۴۱ کلیه امکانات خود از جمله مخازن بزرگ تخمیر مورد استفاده برای تولید اسید سیتریک را، در اختیار پروژه تولید پنی‌سیلین قرار داد. فایزر پنی‌سیلین تهیه شده را برای درمان مجروحان جنگ جهانی دوم، به مناطق جنگی صادر می‌کرد.

به‌رغم محدودیت‌های اعمال شده در زمان جنگ جهانی دوم، فایزر بخشی از تولید پنی‌سیلین خود را روانه بازار مصرف کرد، تا سایر بیماران نیز از اثرات سودمند آن بهره‌مند شوند. پس از اتمام جنگ و با رفع محدودیت‌های قبلی، فایزر به تولید هر چه بیشتر پنی‌سیلین اهتمام ورزید و به زودی به بزرگ‌ترین تولیدکننده پنی‌سیلین جهان (۵۰٪ درصد نیاز بازار جهانی دارو) تبدیل شد.

توليد داروهاي پر فروش

فایزر در سال ۱۹۸۱ داروی پیروکسیکام، با نام تجاری «فلدین» را تولید کرد، که به اولین داروی پر فروش بالای یک میلیارد دلار این شرکت تبدیل شد. به دنبال آن داروهای دیگری با فروش بالای یک میلیارد دلار، توسط فایزر تولید شدند، که از جمله می‌توان به پروکاردیا (نفیدپین) در سال ۱۹۸۹، «زولفت» یا سرتالین در سال ۱۹۹۲ اشاره کرد. «زایترک» برای درمان حساسیت و «گلوکترول» برای درمان دیابت نوع دوم، از دیگر داروهای معروف و پر فروش فایزر محسوب می‌شدند.

در سال ۲۰۰۰ با خرید شرکت وارنر-لامبرت، فایزر کاملاً متحول شد و نتیجه این خرید، فروش بسیار بالای لیپیتور بود. این شرکت در سال ۲۰۰۶ خط تولید مادۀ اولیه خود را به شرکت «اکسلا» واگذار کرد. شرکت فایزر در سال ۲۰۰۳ شرکت فارماسیا را خریداری نمود. این شرکت در سال ۲۰۰۹ دست به خرید بزرگی زد و با قیمت ۶۸ میلیارد دلار، شرکت دارویی ویئت را تصاحب نمود.

فایزر در ۲۰۱۵ با شرکت هوسپیرا توافق کرد تا این شرکت را به مبلغ ۱۵٫۲ میلیارد دلار خریداری کند. هوسپیرا از بزرگ ترین تولیدکنندگان داروی تزریقی در دنیا است. در سال ۲۰۱۹ فایزر شاخه تولید ژنریک داروهای خود پس از انقضای پتنت Upjohn، را در شرکت مای‌لن (Mylan) ادغام کرد. پورتفوی این شرکت شامل فراورده‌هایی چون لیپیتور (آتورواستاتین)، سلبرکس (سلکوکسیب) و ویاگرا (سیلدنافیل) است.

فایزر تنها شرکتی است، که بیش از ۵ دارو با فروش بیش از یک میلیارد دلار در بازار دارد. این شرکت با داشتن بیش از ۹۱ هزار کارمند در سراسر جهان، در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۵۸ میلیارد دلار داشته‌است. پيش بيني مي شود كه در آمد اين شركت به خاطر توليد واكسن كرونا به چندين برابر ارتقاء يابد

✅ @karkhone
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چرا میلیاردرهای چینی مدام ناپدید میشوند؟

حدود صد روز از ناپدید شدن «جک ما» بنیانگذارسایت «علی بابا» میگذرد. او بعد از سخنرانی که در ۲۴ اکتبر داشت و انتقاداتی که از دولت چین کرده بود، دیگر در انظار دیده نشد. اما جک ما اولین میلیاردر چینی نیست که ناپدید میشود!

✅ @karkhone
«جهانی‌سازی یا چینی‌سازی؟»

|مهدی تدینی

در روزگاران اخیر حامیان معاهدۀ تجاری با چین دلایل خود را برای «خوب بودن» این معاهده کم‌وبیش بیان کرده‌اند. می‌توان گفت تأکید اصلی آن‌ها این است: «چین قدرت اول اقتصادی دنیاست (یا به زودی خواهد بود) و برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت اول اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.» اگر برای کشورم فقط یک آرزو داشته باشم، همین بود که روزی چنین استدلالی را بشنوم و چنین نگرشی به مبنای تصمیمگیری‌های کلان کشورم تبدیل شود؛ اما نه «فقط» در مورد چین، بلکه در مورد همۀ قدرت‌های اقتصادی جهان! در واقع اگر همین استدلال را بخواهیم بدون ذکر نام چین و بدون تأکید بر «قدرت اول» بازنویسی کنیم، چنین می‌شود: «برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت‌های بزرگ اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.»

اتفاقاً استدلال‌هایی که حامیان توافقنامۀ تجاری بلندمدت با چین مطرح می‌کنند استدلال‌های درستی است. می‌فرمایند: «باید با قدرت اول اقتصادی دنیا هم‌پیمان شد.» این استدلال کاملاً درست است، اما چرا ما در طول دهه‌های گذشته هیچ‌گاه با هیچ یک از قدرت‌های اقتصادی بزرگ دنیا پیمان درخوری نبستیم و اصلاً برایمان مهم هم نبود که چنین کنیم ــ و البته از هیچ‌گونه ستیز با قدرت‌های بزرگ پروایی نداشتیم. برای مثال، رئیس‌جمهور محترم پیشین که اساساً دکترینش نگاه به اقتصادهای کوچک ــ و در نهایت نوظهور ــ بود و به همین خاطر گاه از عجیب‌ترین کشورهای آفریقایی و گاه از آمریکای جنوبی سر درمی‌آورد. اصلاً مگر در تمام دهه‌های گذشته در ایران کسی از درهم‌تنیدگی در اقتصاد جهانی استقبال کرده یا به آن اولویت داده است؟ چیزی که برای ما هیچ‌گاه مهم نبود، جهانی شدن اقتصادمان بود. برای همین شنیدن چنین استدلالی آرزوست، البته در کلیت و نه فقط دربارۀ چین (و احتمالاً روسیه).

من از جزئیات این قرارداد اطلاع دقیقی ندارم و اصلاً هم بحثم جزئیات توافق با چین نیست. اگر هم به فرض جزئیات آن را بدانم سواد لازم برای ارزیابی آن را ندارم. برای این‌که بتوان جزئیات یک قرارداد را به درستی تحلیل کرد، نیاز به سواد گسترده در زمینۀ روابط تجاری بین‌المللی است؛ لازم است ما دست‌کم ده مورد از این دست توافقات را بشناسیم تا بتوانیم با نگاه تطبیقی جزئیات آن را ارزیابی کنیم. به همین دلیل حتی در صورت آگاهی از جزئیات توافق، من صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. مسئله‌ام رویکرد و فلسفۀ آن است که بحثی جدا از جزئیات است.

بزرگ‌ترین ضرورتی که برای ایران امروز می‌دانم، گشایش اقتصادی و جهانی‌شدنِ بی‌درنگ اقتصاد آن است. اتفاقاً این همان کاری است که خود چین و روسیه با تمام توان انجام داده‌اند. درگیری‌ها و منازعات سیاسی هیچ‌گاه باعث نشده است خللی در روابط اقتصادی این کشورها با رقبایشان ایجاد شود. کیست که نداند «جنگ تجاری» داغی از ۲۰۱۸ میان آمریکا و چین وجود دارد. اصلاً دلیل این جنگ همین است که تجارت فوق‌العاده خیره‌کننده‌ای میان دو کشور وجود دارد. مشکل دقیقاً از نظر آمریکا اینجاست که برای مثال در سال ۲۰۱۷ آمریکا ۵۰۵ میلیارد دلار از چین واردات داشت، اما فقط ۱۳۰ میلیارد دلار به چین صادر کرد! این یعنی تراز تجاری آمریکا در برابر چین به طرز وحشتناکی منفی است و جنگ تجاری ترامپ با چین نیز سر همین است. از سال ۱۹۸۵ تراز تجاری آمریکا سال به سال بدتر می‌شود. اکیداً توصیه می‌کنم در این صفحه آمار ریز تجارت آمریکا و چین را از ۱۹۸۵ ببینید. نسخه‌ای جادویی که چینی‌ها برای خودشان تجویز کردند، این بود که حتی با رقبا و دشمنان سیاسی‌شان روابط تجاری گسترده و در نهایت کمرشکنی را برقرار کردند.

در واقع در شرایطی که خود چین به سردمدار و پرشتاب‌ترین کشور در فرایند «جهانی‌شدن» تبدیل شده است، ما به جهانی‌سازی اقتصادمان بی‌اعتنا بودیم و هستیم. من از همۀ حامیان توافق تجاری بلندمدت با چین عاجزانه خواهش می‌کنم همین استدلال صحیح خود را بسط دهند و به کل جهان تسری دهند، وگرنه به جای «جهانی‌سازی» «چینی‌سازی» نصیبمان می‌شود. اگر اتحاد با قدرت اول اقتصادی جهان کار درست و معقولی است، پس بی‎اعتنایی تجاری به دیگر قدرت‌های اقتصادی جهان مصداق چیست؟ (حال از دشمنی و نزاع آشتی‌ناپذیر با قدرت‌های اقتصادی جهان حرفی نمی‌زنم که بر اساس همین استدلال تکلیف آن روشن است.)


✅ @karkhone
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش اول)

عباس میلانی: سرمایه‌داران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند

|به همت نشریه کارخانه‌دار به سال 1397

از سقوط حکومت محمدرضا شاه پهلوی نزدیک به چهار دهه گذشته است. بسیاری از مسائل آن دوران ممکن است دیگر اهمیت و اولویت چندانی برای بررسی و پژوهش نداشته باشد. اما برعکس، تامل بر مسائل صنعتی دوران پهلوی، بویژه نوع مناسبات حکومت و شخص شاه با نیروهای تولیدی و صاحبان صنایع، از آن حیث اهمیت دارد که کشور ما هنوز هم درگیر چالش‌های مختلف توسعه صنعتی و خاصه نحوه تعامل دولت با بخش خصوصی است.

سقوط شاه درست در دورانی واقع شد که دست‌کم بر اساس آمارها و شواهد موجود، بواسطه سرمایه‌گذاری‌های دولتی و خصوصی، نشانه‌هایی از تغییرات اقتصادی و صنعتی در کشور به چشم می‌خورد. از اینرو برخی محققین براین باورند که درگیری شاه و سرمایه‌داران و در نتیجه، خروج فوری سرمایه‌ها، یکی از دلایل مهم سقوط حکومت بوده است. این پرسش که «نوع نگاه و ذهنیت شخص شاه به صنعت و کارفرمایان صنعتی چگونه بود و سقوط او را تا چه حد می‌توان به این موضوع نسبت داد؟»، را با دکتر عباس میلانی در میان گذاشتیم .

میلانی نویسنده و مورخ ایرانی، دکتری علوم سیاسی از دانشگاه هاوایی و استاد پیشین دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است. کتاب‌های «تجدد و تجدد ستیزی در ایران»، «معمای هویدا» و «نگاهی به شاه» از مهمترین آثار او درباره اندیشه و تاریخ ایران است. میلانی، در این گفت‌وگو، زوایایی از رابطه شاه و سرمایه‌داران صنعتی ایران را بررسی می‌کند.



صنعتی‌ شدن، بخشی از تجدد اقتدارگرایانه پهلوی ها‌ بود

جناب آقای دکتر میلانی! همانطور که آگاه هستید، در حکومت رضاشاه و بعدها محمدرضاشاه پهلوی، تکاپویی برای صنعت گستری در ایران شکل گرفت. به نظر شما سوای علائق شخصی،چه عوامل و فضایی آنها را به چنین مسیری کشاند؟

به اعتقاد من هر دو، یعنی هم رضاشاه و هم محمدرضاشاه به نوعی منادی نوعی تجدد بودند، تجدد اقتدارگرایانه. در ذات این تجدد اقتدارگرایانه هم رواج نوعی روابط سرمایه‌داری است. در این نگرش اگر شما می‌خواستید ایران مدرن باشید باید متجدد می‌شدید . بخشی از این تجدد، شهرنشینی، افزایش جمعیت و رواج اقتصاد مبادله‌ای است و در این فرآیند، صنعتی‌شدن هم جزئی از آن است. به‌هرحال، بواسطه اقداماتی که در روسیه و عثمانی شکل گرفته بود، باد تجدد به ایران هم رسیده بود. رضاشاه هم به دنبال این بود که نشان دهد که برای رسیدن به یک ایران نوین باید از سنت گذر کرد و به تجدد رسید. الگوی تجددخواهی آنها در آن زمان هم اساسا الگوی غربی بود. البته در پیشبرد این الگو، بین این دو نفر تفاوت هایی وجود داشت. رضا شاه به دنبال محدود کردن روحانیت بود و محمدرضا، دغدغه اصلی اش کنترل نفوذ کمونیزم در ایران بود.

بازتاب تفاوت در پیشبرد الگوی تجدد نزد این دو نفر،در سطح اقتصاد و راهبردهای توسعه صنعتی چگونه بود؟

در زمینه صنعت به نظرم تفاوت‌هایی بین این دو وجود داشت که فقط به خاطر تفاوت نگاه خودشان نیست بلکه شرایط تغییر کرده بود. در دوران رضاشاه، در واقع تصور رضاشاه این بود که بخش عمده فعالیت صنعتی به بهانه محدودیت‌ها در ایران، باید توسط دولت و یا خود او انجام شود. به همین خاطر زمانی که از ایران خارج می‌شد و مجبور بود که تمام ثروتش را واگذارد، برای اینکه چرایی جمع‌آوری آن همه ثروت و املاک را توجیه کند می‌گوید که «من می‌خواستم اینها را مدرن کنم، می‌خواستم صنعت ایجاد کنم و فکر می‌کردم که خودم یا دولت تنها عامل هستند». اما در دوره محمدضاشاه بویژه از اواسط دهه ۳۰ و آغاز دهه ۴۰، یک طبقه‌ای پیدا می‌شود که در واقع دو وجه دارد. یکوجه‌اش مدیران تحصیل کرده آمریکاست که به ایران برگشتند. کسانی که اقتصاد خوانده بودند، برنامه‌ریزی خوانده بودند وآدم‌هایی بودند که ایران دوست بودند و می‌خواستند یک تغییری از طریق تقویت صنعت ایجاد کنند. مساله‌شان تقویت صنعت داخلی بود. آدم‌هایی مثل عالیخانی، مهدی سمیعی، یا مقدم… اینها برمی‌گردند و در اواخر دهه سی یک فکر جدی در مورد بنیان‌های صنعتی ایجاد می‌کنند. در حقیقت یک طبقه صنعت‌گر جدید آمده بود و این طبقه صنعت‌گر از تجربه بازار خودش استفاده می‌کرد. گروهی از اینها فرزندانشان را به غرب ‌فرستاده بودند که تحصیل کند و به ایجاد مدیریت صنعتی روی آورده بودند.وقتی به خانواده‌های بزرگ صنعت‌گر مثل خانواده لاجوردی‌ها و یا خسروشاهی ها نگاه می کنید می بینید که اینها با جذب مهندسان و مدیران و تغییر الگوهای مدیریتی، مفهوم صنعت را در ایران تغییر دادند.

ادامه دارد...


✅ @karkhone
‍ به نام «مستضعفان» و به كام «مفتخوران»

سخنان تكان دهده حسين مرعشي در باره علل و عاقبت مصادره اموال سرمایه داران دهد در ابتداي پيروزي انقلاب


انقلاب ما آخرین نهضت سیاسی و اجتماعی از نوع نهضت‌های اجتماعی دوران جنگ سرد بود. مایه‌ی کلی انقلاب چپ و مخالف بخش خصوصي بود بنابراين همه نيروها در آن زمان بر روي مصادره اموال سرمايه داران توافق داشتند. البته هنوز هم ستاد اجرایی در حال مصادره است

آقای لاجوردی (دادستان تهران) و آقای ایروانی هر دو در بازار تهران در کنار هم‌حجره داشتند. ایروانی کفش و آقای لاجوردی روسری می‌فروخت. ایروانی متوجه تحولات دهه‌ی چهل شد، غرفه کفش‌فروشی را به کفش ملی تبدیل کرد. وقتی کفش ملی را داشتیم در چین، تایوان، کره و تایلند از صنعت و تولید خبری نبود. آقای ایروانی کفش ملی را تأسیس کرد و آقای لاجوردی هم‌حجره‌ای او دادستان شد و اموال او را مصادره کرد.

آقای رحمان گلزار سازنده اکباتان هیچ خلافی نکرده است. او اکباتان را با پیش‌فروش واحدهای آپارتمان ساخته است. در سال ۵۷ دلار هفت تومان بوده و او هر متر را ۷۰۰۰ تومان می‌فروخته است. حدوداً بیست میلیون پول الان بود. یعنی گران هم نبوده است. در حکم آقای گلزار نوشته شده که چون خود محکم اقرار کرده که پول نداشته است و با پیش‌فروش اکباتان را ساخته است، لذا مصادره می‌شود. اصل این بود که هر سرمایه‌گذاری هم‌دست رژیم بوده است و همین تفکر هنوز هم در ایران وجود دارد.

این‌هایی که اموالشان مصادره شد، آدم‌های بی‌دین و کافر و عرق‌خوری نبودند. حتی حاجی برخوردار در دوران مبارزه به آخوندها کمک می‌کرد. آقای برخوردار به قاضی گفته بود «شما می‌خواهید مصادره کنید؟» حاج‌آقا گفت «بله! اینها برای مستضعفین است». گفت «حاج‌آقا! شما که نمی‌توانید کارخانه اداره ‌کنید!» قاضی گفت «نمی‌شود باید مصادره کرد». و بازهم گفت «چقدر می‌خواهید در سال از این کارخانه در بیاورید، همان را به شما می‌دهیم.» گفتند «خیر». گفت «این‌ها را به ما اجاره بده». گفت «نمی‌شود». گفت «بفروش»؛ گفت «نمی‌شود». رشته‌های صنعتی این‌طور پاره شد. یک بورژوازی ملی‌ای شکل‌گرفته بود و از بین رفت.

یک زمانی در کرمان اموال شیخیه را مصادره کردند و آقای حسین‌خان ابراهیمی که در کرمان یک کارخانه ساخته بود، به نام «قالب میزان»، دقت بالایی داشت و حتی می‌توانست قالب عقربه‌های ساعت مچی را بزند. هرچقدر تلاش کردم نتوانستم جلوی مصادره‌ی آن را بگیرم. به آقای فلاح دادستان گفتم «مرسوم این است یک‌بخشی از املاک را به‌طرف می‌دهید تا دست‌خالی نمانند. الان هم به ایشان کارخانه را بدهید. چون این کارخانه منهای حسین‌خان مفت نمی‌ارزد». گفت «این کارخانه زیادتر است». گفتم «باقی را قسطی از او بگیرید». بالاخره کارخانه مصادره شد. ظرف کمتر از یک سال ماشین‌آلات به مزایده گذاشتند. سوله‌های آن انبار کمیته امداد شد، حسین‌خان هم در سن ۵۰ سالگی دق کرد و مرد

یک زمانی آقای موسوی اردبیلی اموال آقای امان‌الله عامری را مصادره کرد و هیچ حجت شرعی برای آن نداشتند. یک نامه‌ای را خطاب به رهبری نوشتم و گفتم در طول هشت سالی که معاون استاندار بودم یک نفر از کارگران ایشان از او شکایت نداشت. یک گزارش از منابع طبیعی درباره‌ی تصرف اراضی ملی از او دریافت نکردیم. هیچ خلافی نکرده بود. هیچ مبنایی جز تندروی و انقلابی نمایی نداشت. به نظر من قانون اصلاحات زمان شاه از مصادره‌های دهه پنجاه عادلانه‌تر بود.

مردم و نیروهای انقلابی آن‌قدر پاک بودند که اصلاً نمی‌توانستند فکر کنند کسی در نهادهای حکومتی سو استفاده کند و تا ۱۵ سال پس از انقلاب هم این فضا حاکم بود. مسئولی در خانه‌ای که برای مستضعفان بنشیند! تصور هم نمی‌کردیم. اما رفته‌رفته متوجه شدند اینها عجب چیزهایی بودند. کمتر در میان آنها آدم سالم وجود داشت. اصلاً قرار نبود این اموال مصادره‌ای در اختیار مسئولین، حکام شهر و قضات باشد. قرار بود آنها را بفروشند با پولش برای مستضعفین خانه بسازند. مصادره اموال به نام مستضعفین بود و به کام یک‌مشت مفت‌خور.
/انصاف نیوز
✅ @karkhone
👍1