Forwarded from مارکتینگ آز
💢 قانون 15 دقیقه و خرده عادتهای موثر
👈 جیمز کلییر در کتاب خود به نام «خرده عادتها» مینویسد:
💯 تغییری کوچک در عادتهای روزانه میتواند زندگیتان را به مقصدی متفاوت هدایت کند
💯 اتخاذ و اجرای تصمیمی که اوضاع را یک درصد بهتر میکند، شاید در همان لحظه، بیاهمیت به نظر برسد، اما در مجموع و در بلندمدت، این انتخابهای کوچک میتوانند تفاوتهای بزرگی ایجاد کنند
👈 برای بهرهمندی از اثرات «خرده عادتها»، میتوانیم از قانون 15 دقیقه استفاده کنیم
💯 ساموئل اسمایلز، مبدع قانون 15 دقیقه، بر این اعتقاد است که تکرار کارهای کوچک، نه تنها آینده انسان را میسازد، بلکه حتی روی آینده کشورها هم تاثیرگذار است
💯 وی پیشنهاد میکند برای موفقیت در آینده، از همین امروز تصمیم بگیریم روزی 15 دقیقه، روی یک عادت خوب ولی کوچک، تمرکز و تمرین کنیم
💯 برای مثال، از همین امروز تصمیم بگیریم روزی 15 دقیقه را به فراگیری یک نرمافزار کاربردی در فروش و بازاریابی اختصاص بدهیم؛ یا روزی 15 دقیقه بیشتر روی خدمات بهتر به مشتریان اصلیمان تمرکز کنیم
👈 زیبایی قانون 15 دقیقه در این است که اجرای آن کوتاه و ساده است و هر شخصی میتواند آن را اجرا کند
👈 جالبتر این که، کشور ژاپن موفقیت امروزیناش را مدیون اجرای قانون 15 دقیقه است و مردم آن سعی میکنند هر سال، دو یا سه خرده عادت جدید را انتخاب و روزی 15 دقیقه را به هر یک اختصاص بدهند
#انگیزشی
🔆مارکتینگ آز 👇👇👇
✅ @Marketing_AZ
👈 جیمز کلییر در کتاب خود به نام «خرده عادتها» مینویسد:
💯 تغییری کوچک در عادتهای روزانه میتواند زندگیتان را به مقصدی متفاوت هدایت کند
💯 اتخاذ و اجرای تصمیمی که اوضاع را یک درصد بهتر میکند، شاید در همان لحظه، بیاهمیت به نظر برسد، اما در مجموع و در بلندمدت، این انتخابهای کوچک میتوانند تفاوتهای بزرگی ایجاد کنند
👈 برای بهرهمندی از اثرات «خرده عادتها»، میتوانیم از قانون 15 دقیقه استفاده کنیم
💯 ساموئل اسمایلز، مبدع قانون 15 دقیقه، بر این اعتقاد است که تکرار کارهای کوچک، نه تنها آینده انسان را میسازد، بلکه حتی روی آینده کشورها هم تاثیرگذار است
💯 وی پیشنهاد میکند برای موفقیت در آینده، از همین امروز تصمیم بگیریم روزی 15 دقیقه، روی یک عادت خوب ولی کوچک، تمرکز و تمرین کنیم
💯 برای مثال، از همین امروز تصمیم بگیریم روزی 15 دقیقه را به فراگیری یک نرمافزار کاربردی در فروش و بازاریابی اختصاص بدهیم؛ یا روزی 15 دقیقه بیشتر روی خدمات بهتر به مشتریان اصلیمان تمرکز کنیم
👈 زیبایی قانون 15 دقیقه در این است که اجرای آن کوتاه و ساده است و هر شخصی میتواند آن را اجرا کند
👈 جالبتر این که، کشور ژاپن موفقیت امروزیناش را مدیون اجرای قانون 15 دقیقه است و مردم آن سعی میکنند هر سال، دو یا سه خرده عادت جدید را انتخاب و روزی 15 دقیقه را به هر یک اختصاص بدهند
#انگیزشی
🔆مارکتینگ آز 👇👇👇
✅ @Marketing_AZ
آقای فیروزآبادی، بازی عوض شده است!
پروژه اینترنت ماهواره ای شرکت SpaceX موسوم به STARLINK به مراحل عملیاتی شدن خود نزدیک می شود. پروژه ای که لرزه بر اندام فیلترخواهان و سانسورچیان در سراسر دنیا انداخته است. آقای فیروزآبادی رئیس مرکز ملی فضای مجازی چند روز پیش به این پروژه واکنش نشان داد و گفت استفاده کنندگان از اینترنت ماهواره ای باید بیایند و از ما مجوز بگیرند! یک رویکرد کاملا سنتی و غیرمؤثر در برابر تکنولوژی! فناوری جدید و آسانی که حاکمیت ها را در سلطه بر ملتها به چالش می کشد و مدیران سنتی همچنان تلاش دارند با همان رویکرد سنتی گذشته به مبارزه با فناوری و تکنولوژی بروند. کاش مدیران ما یکبار برای همیشه به این نقطه برسند که با بستن و فیلتر کردند هیچ نتیجه ای حاصل نمیشود. اگر در را بروی مردم ببندید تکنولوژی از پنجره وارد می شود و خود را به مردم تحمیل می کند. حاصل این همه هزینه در فیلترینگ و سانسور چه بوده؟ از بالاترین مقامات کشور تا دانش آموزانی که هنوز به سن بلوغ نرسیده اند همگی به محتوایی که شما فیلتر کرده اید تنها با «دو کلیک» فاصله دسترسی دارند!
آقای فیروزآبادی! لطفا این فیلم را تماشا کنید. در این فیلم نحوه نصب اینترنت ماهواره ای استارلینک برای کاربران عادی نشان داده شده. در داخل جعبه استارلينك، تمامي قطعات از قبل به هم متصل هستند و فقط كافيست آنها را از جعبه خارج كنيد و به برق متصل کنید. در كمتر از دو دقيقه ارتباط با ماهواره و اینترنت برقرار می شود. بدون اینکه نیاز باشد از کسی مجوزی گرفته شود! به كمك اپليكيشن Starlink، مراحل نصب و راه اندازي در كمتر از يك دقيقه انجام ميشود. آنتن استارلينك به طور اتوماتيك جهت خودش را تنظيم ميكند و نياز به تخصص یا تجهیزات خاصی نیست. نیاز به ثبت نام و کد ملی هم نیست! این قدرت فناوری است که مدیران با رویکرد سنتی را به چالش می کشد.
قصد دفاع از اینترنت ماهواره ای را نداریم اما هدف از نگارش این مطلب تاکید بر این نکته است که رویکرد فعلی در مقابله با تکنولوژی و توسل به فیلترینگ و سانسور راه حل هیچ مشکلی نیست! تاکید بر لزوم گرفتن مجوز برای اینترنت ماهواره ای آنهم از سوی رئیس مرکز ملی فضای مجازی نشان دهنده اوج استیصال ایشان در برابر هجوم فناوری است. تصور اینکه مردم برای استفاده از اینترنت ماهواره ای بروند و از یک سازمان دولتی مجوز بگیرند بیشتر به طنز می ماند تا واقعیت.
گزینه های دیگر روی میز آقای فیروزآبادی چیست؟ ارسال پارازیت؟! ارسال پارازیت روی ماهواره های STARLINK هم نتیجه بخش نخواهد بود. چون این ماهواره ها سیگنالهای قوی در نزدیکترین مدارها به زمین دارند (500 کیلومتر) و ثانیا تعداد آنها خیلی زیاد است. (42000تا)
گزینه دیگر حمله موشکی به ماهواره هاست. چیزی که چین هم تهدید به آن کرده. قطعا چین و ایران (هرکدام به دلایل مختلف) به ماهواره ها حمله موشکی نخواهند کرد. چین اقتصاد اول دنیاست. قطعا شرکت SpaceX بخاطر قدرت اقتصادی چین با این کشور درگیر نخواهد شد و مقررات این کشور در حوزه اینترنت ماهواره ای را خواهد پذیرفت. اما ایران اگر حمله موشکی به ماهواره های SpaceX کند خود را درون چاله و چالش جدید بین المللی خواهد انداخت. شرکت SpaceX یک شرکت آمریکایی است و طبق قوانین آمریکا با ایران معامله نخواهد کرد. لذا این شرکت می تواند در Agreement خود ذکر کند استفاده از این محصول در ایران ممنوع است. اما ایرانی ها که راه دور زدن هر تحریمی را خوب بلد هستند در مدت کوتاهی به تعداد رسیورهای موجود در خانه های مردم (که همه از نظر حاکمیت غیرقانونی و فاقد مجوز هستند)، ماهواره های استارلینک بر بام ها نصب خواهد شد. شرکت SpaceX می تواند در محاکم حقوقی بین المللی ادعا کند من فروش اینترنت را به ایران ممنوع کرده ام. آنها خودشان به روش غیرقانونی اقدام به خرید کرده اند. لذا در محاکم حقوقی بین المللی حمله موشکی به ماهواره ها محکوم خواهد شد و انزوای سیاسی دیگری برای ایران به همراه خواهد داشت.
شرکت SpaceX همچنان که اعلام کرده به قوانین کشورها در حوزه اینترنت احترام خواهد گذاشت. اما ایران تحریم است و SpaceX فروش رسمی هرگونه سرویسی را (در ظاهر) به ایران ممنوع می کند. لذا ایران استناد حقوقی لازم را برای حمله موشکی به ماهواره ها نخواهد داشت.
حرکت بعدی آقای فیروزآبادی احتمالا اعزام ماموران به پشت بام منازل مردم و خراب کردن دیش ها خواهد بود. همچنانکه از قبل بخاطر داریم این روش هم پاسخگو نبوده و موثر نخواهد بود و دیش های کهنه مردم با مدلهای نو جایگزین خواهد شد.
آقای فیروزآبادی، با روشهای سنتی نمی توان به جنگ تکنولوژی های مدرن رفت! بجای این همه تمرکز بر روی سانسور و فیلترینگ اگر تمرکز بر توسعه داشته باشیم بهتر نتیجه خواهیم گرفت.
✅ @karkhone
پروژه اینترنت ماهواره ای شرکت SpaceX موسوم به STARLINK به مراحل عملیاتی شدن خود نزدیک می شود. پروژه ای که لرزه بر اندام فیلترخواهان و سانسورچیان در سراسر دنیا انداخته است. آقای فیروزآبادی رئیس مرکز ملی فضای مجازی چند روز پیش به این پروژه واکنش نشان داد و گفت استفاده کنندگان از اینترنت ماهواره ای باید بیایند و از ما مجوز بگیرند! یک رویکرد کاملا سنتی و غیرمؤثر در برابر تکنولوژی! فناوری جدید و آسانی که حاکمیت ها را در سلطه بر ملتها به چالش می کشد و مدیران سنتی همچنان تلاش دارند با همان رویکرد سنتی گذشته به مبارزه با فناوری و تکنولوژی بروند. کاش مدیران ما یکبار برای همیشه به این نقطه برسند که با بستن و فیلتر کردند هیچ نتیجه ای حاصل نمیشود. اگر در را بروی مردم ببندید تکنولوژی از پنجره وارد می شود و خود را به مردم تحمیل می کند. حاصل این همه هزینه در فیلترینگ و سانسور چه بوده؟ از بالاترین مقامات کشور تا دانش آموزانی که هنوز به سن بلوغ نرسیده اند همگی به محتوایی که شما فیلتر کرده اید تنها با «دو کلیک» فاصله دسترسی دارند!
آقای فیروزآبادی! لطفا این فیلم را تماشا کنید. در این فیلم نحوه نصب اینترنت ماهواره ای استارلینک برای کاربران عادی نشان داده شده. در داخل جعبه استارلينك، تمامي قطعات از قبل به هم متصل هستند و فقط كافيست آنها را از جعبه خارج كنيد و به برق متصل کنید. در كمتر از دو دقيقه ارتباط با ماهواره و اینترنت برقرار می شود. بدون اینکه نیاز باشد از کسی مجوزی گرفته شود! به كمك اپليكيشن Starlink، مراحل نصب و راه اندازي در كمتر از يك دقيقه انجام ميشود. آنتن استارلينك به طور اتوماتيك جهت خودش را تنظيم ميكند و نياز به تخصص یا تجهیزات خاصی نیست. نیاز به ثبت نام و کد ملی هم نیست! این قدرت فناوری است که مدیران با رویکرد سنتی را به چالش می کشد.
قصد دفاع از اینترنت ماهواره ای را نداریم اما هدف از نگارش این مطلب تاکید بر این نکته است که رویکرد فعلی در مقابله با تکنولوژی و توسل به فیلترینگ و سانسور راه حل هیچ مشکلی نیست! تاکید بر لزوم گرفتن مجوز برای اینترنت ماهواره ای آنهم از سوی رئیس مرکز ملی فضای مجازی نشان دهنده اوج استیصال ایشان در برابر هجوم فناوری است. تصور اینکه مردم برای استفاده از اینترنت ماهواره ای بروند و از یک سازمان دولتی مجوز بگیرند بیشتر به طنز می ماند تا واقعیت.
گزینه های دیگر روی میز آقای فیروزآبادی چیست؟ ارسال پارازیت؟! ارسال پارازیت روی ماهواره های STARLINK هم نتیجه بخش نخواهد بود. چون این ماهواره ها سیگنالهای قوی در نزدیکترین مدارها به زمین دارند (500 کیلومتر) و ثانیا تعداد آنها خیلی زیاد است. (42000تا)
گزینه دیگر حمله موشکی به ماهواره هاست. چیزی که چین هم تهدید به آن کرده. قطعا چین و ایران (هرکدام به دلایل مختلف) به ماهواره ها حمله موشکی نخواهند کرد. چین اقتصاد اول دنیاست. قطعا شرکت SpaceX بخاطر قدرت اقتصادی چین با این کشور درگیر نخواهد شد و مقررات این کشور در حوزه اینترنت ماهواره ای را خواهد پذیرفت. اما ایران اگر حمله موشکی به ماهواره های SpaceX کند خود را درون چاله و چالش جدید بین المللی خواهد انداخت. شرکت SpaceX یک شرکت آمریکایی است و طبق قوانین آمریکا با ایران معامله نخواهد کرد. لذا این شرکت می تواند در Agreement خود ذکر کند استفاده از این محصول در ایران ممنوع است. اما ایرانی ها که راه دور زدن هر تحریمی را خوب بلد هستند در مدت کوتاهی به تعداد رسیورهای موجود در خانه های مردم (که همه از نظر حاکمیت غیرقانونی و فاقد مجوز هستند)، ماهواره های استارلینک بر بام ها نصب خواهد شد. شرکت SpaceX می تواند در محاکم حقوقی بین المللی ادعا کند من فروش اینترنت را به ایران ممنوع کرده ام. آنها خودشان به روش غیرقانونی اقدام به خرید کرده اند. لذا در محاکم حقوقی بین المللی حمله موشکی به ماهواره ها محکوم خواهد شد و انزوای سیاسی دیگری برای ایران به همراه خواهد داشت.
شرکت SpaceX همچنان که اعلام کرده به قوانین کشورها در حوزه اینترنت احترام خواهد گذاشت. اما ایران تحریم است و SpaceX فروش رسمی هرگونه سرویسی را (در ظاهر) به ایران ممنوع می کند. لذا ایران استناد حقوقی لازم را برای حمله موشکی به ماهواره ها نخواهد داشت.
حرکت بعدی آقای فیروزآبادی احتمالا اعزام ماموران به پشت بام منازل مردم و خراب کردن دیش ها خواهد بود. همچنانکه از قبل بخاطر داریم این روش هم پاسخگو نبوده و موثر نخواهد بود و دیش های کهنه مردم با مدلهای نو جایگزین خواهد شد.
آقای فیروزآبادی، با روشهای سنتی نمی توان به جنگ تکنولوژی های مدرن رفت! بجای این همه تمرکز بر روی سانسور و فیلترینگ اگر تمرکز بر توسعه داشته باشیم بهتر نتیجه خواهیم گرفت.
✅ @karkhone
YouTube
Starlink Setup and Testing
SpaceX Starlink is an absolute GAME CHANGER. This is not an exaggeration...this product has the potential to change the world. Starlink will enable all of those remote spots with little to no access to high-speed, low-latency Internet to have access to…
27 تیرماه، روز قتل «ماژور ایمبری» در سقاخانه شیخ هادی
دسیسه هولناک شرکت های انگلیسی برای فرار سرمایه گذاران آمریکایی از ایران
این روزها که بحث انعقاد قرارداد همکاری های اقتصادی 25 ساله ایران و چین مطرح است، جدای از ورود به محتوا و ماهیت این توافق که ظاهرا هنوزقطعی نیست و یا حداقل از جزئیات آن، اطلاعات دقیق و قابل تحلیلی در دست نیست، یک ماجرای عجیب تاریخی را مرور می کنیم که می تواند نسبت به عواقب سلطه انحصاری یک کشور، براقتصاد ایران، بسیار درس آموز و هشدار آمیز باشد.
ماجرا قتل « ماژور ایمبری» را نخستین بار از زبان مرحوم دکتر جواد شیخ الاسلامی، استاد تاریخ سیاسی در دانشکده علوم سیاسی دانشگاه تهران شنیدم. داستان از این قرار بود که با وقوع انقلاب کمونیستی در شوروی و بیانیه لنین در 1921 که تمامی قراردادهای استعماری تزار روس با ایران را ملغی اعلام کرد، نفوذ روس ها در اقتصاد ایران از بین رفت اما دولت انگلیس از طریق کمپانی های نفتی مثل «رویال داچ شل» و «استاندارد اویل» همچنان بی رقیب بر اقتصاد و البته سیاست ایران سلطه داشت.
در این دوره، برخی دولتمردان وقت ایران مثل احمد قوام، به این فکر افتادند که در غیاب روسیه وبرای کنترل قدرت و نفوذ انگلستان، بهتر است ازشرکت ها و سرمایه گذاران آمریکایی، دعوت شود تا در صنعت نفت ایران سرمایه گذاری کنند. کشور آمریکا، به تازگی از انزوای دیپلماتیک خود خواسته خارج شده بود و اقتصاد رو به رشدی داشت و از همه مهمتر اینکه سابقه استعمارگری نداشت و در قیاس با روس و انگلیس، در میان ملل شرق، خوشنام بود.
از اینرو، در دولت دوم قوام مذاکرات اولیه ای با شرکت نفتی «سینکلر» آمریکایی آغاز شد که حاضر بود در قبال یک قرارداد 50 ساله و دریافت امتیاز نفت شما، نیمی از عواید نفتی را مستقیما به دولت ایران بدهد و بابت پیش پرداخت این قرارداد نیز 10 میلیون دلار نقدا پرداخت کند.
این مذاکرات بیش از یکسال در جریان بود و تقریبا به مرحله نهایی رسیده بود که توطئه ای عجیب از سوی مافیای نفتی انگلیس و برخی مهره های داخلی آنها ترتیب داده شد که نه تنها شرکت سینکلر را از ایران فراری داد بلکه چنان چهره زشت و وحشتناکی از ایرانیان نزد امریکایی ها ترسیم کرد که تا سالهای سال هیچ آمریکایی جرات سرمایه گذاری در ایران و حتی مسافرت به کشور ما را نداشت!
در دوره سلطنت احمدشاه قاجار و حدود یک سال مانده به آغاز سلطنت رضاشاه پهلوی، شایع شد که آب یک سقانه در میدان حسن آباد تهران، معجزه میکند. بر پایه این شایعات، مردی لنگ با نوشیدن آب این سقاخانه معروف به «آشیخ هادی» شفا یافته و یک بهایی نیز به دلیل نپرداختن صدقه به یکی از گدایان آن محل، نابینا شده بود! قدرت این شایعه به حدی بود که نه تنها بیماران، بلکه افراد کور و کر و فلج مادرزاد هم از سرتاسر ایران برای نوشیدن این آب شفا بخش به تهران هجوم آورده بودند
در همین ایام یک دیپلمات جوان وشیک پوش به نام «ماژور رابرت ایمبری» به تازگی به سمت کنسول یار دفتر نمایندگی دیپلماتیک آمریکا در ایران منصوب شده بود و برای نشریه «نشنال جئوگرافیک» هم عکاسی و خبرنگاری می کرد.
او به همراه یک نفر آمریکایی دیگر به نام «ملوین سیمور»، در روز جمعه 27 تیرماه 1303، از سر کنجکاوی وبه منظور تهیه عکس، به « سقانه شیخ هادی» رفت. او در حال تهیه عکس بود که ناگهان فردی، از میان جمعیت بلند شد و فریاد زد: « بگیرید این بهایی را که از ناموس مسلمین عکس می گیرد و قصد دارد آب سقاخانه را مسموم کند»!
مردم بی خبر، به تحریک او و با شعار «الله اکبر»، به ایمبری و دوستش حمله کردند و این بخت برگشته ها را بیش از نیم ساعت زیر مشت و لگد گرفتند. ایمبری یک بار توانست فرار کند و به یک قهوه خانه پناهنده شد که مردم خشمکین وارد قهوه خانه شدند و آب جوش را بر سر و روی او خالی کردند.
خلاصه زمانی مامورین نظمیه متوجه ماجرا شدند که این دو نفر، نیمه جان روی زمین افتاده بودند. درشکه ای برای اعزام آنها به بیمارستان آماده شد اما جمعیت خشمگین ول کن ماجرا نبودند و برای کشتن آنها، همچنان در تعقیب درشکه می دویدند. سرانجام با هر مشقتی بود این دو نفر را به بیمارستان رساندند و در دو اتاق جداگانه بستری کردند.
تعدادی از مردم از دیوار بیمارستان بالا رفتند و دوباره به جان ایمبری افتادند و در این هنگام، نوجوانی 16 ساله ای با ضربه سنگ به حیات ایمبری خاتمه داد! اما چون اتاق محل بستری ملوین سیمور را پیدا نکردند، او موفق شد، جان سالم به در برد. قتل ایمبری هزینه های سنگین برای کشور ایجاد کرد که مثل دیگر خودسری های قبلی و بعدی، تماما از جیب مردم پرداخت شد!
ادامه این مطلب در کتاب " تاریخ ۲۰ ساله ایران"
✅ @karkhone
دسیسه هولناک شرکت های انگلیسی برای فرار سرمایه گذاران آمریکایی از ایران
این روزها که بحث انعقاد قرارداد همکاری های اقتصادی 25 ساله ایران و چین مطرح است، جدای از ورود به محتوا و ماهیت این توافق که ظاهرا هنوزقطعی نیست و یا حداقل از جزئیات آن، اطلاعات دقیق و قابل تحلیلی در دست نیست، یک ماجرای عجیب تاریخی را مرور می کنیم که می تواند نسبت به عواقب سلطه انحصاری یک کشور، براقتصاد ایران، بسیار درس آموز و هشدار آمیز باشد.
ماجرا قتل « ماژور ایمبری» را نخستین بار از زبان مرحوم دکتر جواد شیخ الاسلامی، استاد تاریخ سیاسی در دانشکده علوم سیاسی دانشگاه تهران شنیدم. داستان از این قرار بود که با وقوع انقلاب کمونیستی در شوروی و بیانیه لنین در 1921 که تمامی قراردادهای استعماری تزار روس با ایران را ملغی اعلام کرد، نفوذ روس ها در اقتصاد ایران از بین رفت اما دولت انگلیس از طریق کمپانی های نفتی مثل «رویال داچ شل» و «استاندارد اویل» همچنان بی رقیب بر اقتصاد و البته سیاست ایران سلطه داشت.
در این دوره، برخی دولتمردان وقت ایران مثل احمد قوام، به این فکر افتادند که در غیاب روسیه وبرای کنترل قدرت و نفوذ انگلستان، بهتر است ازشرکت ها و سرمایه گذاران آمریکایی، دعوت شود تا در صنعت نفت ایران سرمایه گذاری کنند. کشور آمریکا، به تازگی از انزوای دیپلماتیک خود خواسته خارج شده بود و اقتصاد رو به رشدی داشت و از همه مهمتر اینکه سابقه استعمارگری نداشت و در قیاس با روس و انگلیس، در میان ملل شرق، خوشنام بود.
از اینرو، در دولت دوم قوام مذاکرات اولیه ای با شرکت نفتی «سینکلر» آمریکایی آغاز شد که حاضر بود در قبال یک قرارداد 50 ساله و دریافت امتیاز نفت شما، نیمی از عواید نفتی را مستقیما به دولت ایران بدهد و بابت پیش پرداخت این قرارداد نیز 10 میلیون دلار نقدا پرداخت کند.
این مذاکرات بیش از یکسال در جریان بود و تقریبا به مرحله نهایی رسیده بود که توطئه ای عجیب از سوی مافیای نفتی انگلیس و برخی مهره های داخلی آنها ترتیب داده شد که نه تنها شرکت سینکلر را از ایران فراری داد بلکه چنان چهره زشت و وحشتناکی از ایرانیان نزد امریکایی ها ترسیم کرد که تا سالهای سال هیچ آمریکایی جرات سرمایه گذاری در ایران و حتی مسافرت به کشور ما را نداشت!
در دوره سلطنت احمدشاه قاجار و حدود یک سال مانده به آغاز سلطنت رضاشاه پهلوی، شایع شد که آب یک سقانه در میدان حسن آباد تهران، معجزه میکند. بر پایه این شایعات، مردی لنگ با نوشیدن آب این سقاخانه معروف به «آشیخ هادی» شفا یافته و یک بهایی نیز به دلیل نپرداختن صدقه به یکی از گدایان آن محل، نابینا شده بود! قدرت این شایعه به حدی بود که نه تنها بیماران، بلکه افراد کور و کر و فلج مادرزاد هم از سرتاسر ایران برای نوشیدن این آب شفا بخش به تهران هجوم آورده بودند
در همین ایام یک دیپلمات جوان وشیک پوش به نام «ماژور رابرت ایمبری» به تازگی به سمت کنسول یار دفتر نمایندگی دیپلماتیک آمریکا در ایران منصوب شده بود و برای نشریه «نشنال جئوگرافیک» هم عکاسی و خبرنگاری می کرد.
او به همراه یک نفر آمریکایی دیگر به نام «ملوین سیمور»، در روز جمعه 27 تیرماه 1303، از سر کنجکاوی وبه منظور تهیه عکس، به « سقانه شیخ هادی» رفت. او در حال تهیه عکس بود که ناگهان فردی، از میان جمعیت بلند شد و فریاد زد: « بگیرید این بهایی را که از ناموس مسلمین عکس می گیرد و قصد دارد آب سقاخانه را مسموم کند»!
مردم بی خبر، به تحریک او و با شعار «الله اکبر»، به ایمبری و دوستش حمله کردند و این بخت برگشته ها را بیش از نیم ساعت زیر مشت و لگد گرفتند. ایمبری یک بار توانست فرار کند و به یک قهوه خانه پناهنده شد که مردم خشمکین وارد قهوه خانه شدند و آب جوش را بر سر و روی او خالی کردند.
خلاصه زمانی مامورین نظمیه متوجه ماجرا شدند که این دو نفر، نیمه جان روی زمین افتاده بودند. درشکه ای برای اعزام آنها به بیمارستان آماده شد اما جمعیت خشمگین ول کن ماجرا نبودند و برای کشتن آنها، همچنان در تعقیب درشکه می دویدند. سرانجام با هر مشقتی بود این دو نفر را به بیمارستان رساندند و در دو اتاق جداگانه بستری کردند.
تعدادی از مردم از دیوار بیمارستان بالا رفتند و دوباره به جان ایمبری افتادند و در این هنگام، نوجوانی 16 ساله ای با ضربه سنگ به حیات ایمبری خاتمه داد! اما چون اتاق محل بستری ملوین سیمور را پیدا نکردند، او موفق شد، جان سالم به در برد. قتل ایمبری هزینه های سنگین برای کشور ایجاد کرد که مثل دیگر خودسری های قبلی و بعدی، تماما از جیب مردم پرداخت شد!
ادامه این مطلب در کتاب " تاریخ ۲۰ ساله ایران"
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
به دنبال این ماجرا که بعدها ثابت شد طراح آن «هارولد اسپنسر» مامور سرویس امنیتی انگلستان و فرد تحریک کننده از ایادی انگلیس بوده است، روابط ایران و آمریکا مخدوش شد. اتفاقی در حد قتل گریبایدف در دوره فتحعلی شاه افتاده بود. به شکایت همسر ایمبری، دولت ایران…
هر کسی در اوج، زیبا به نظر می رسد; اثر هاله ای
سیسکو، واقع در سیلیکون ولی، زمانی عزیزدردانه ی اقتصاد مدرن بود. خبرنگاران اقتصادی به شکل مبالغه آمیزی راجع به موفقیت هایش در هر زمینه ای حرف می زدند؛ فوق العاده در خدمت به مشتری، استراتژی بی نقص، استخدام های ماهرانه، دارای فرهنگ شرکتی یگانه و یک مدیر کاریزماتیک. در ماه مارس 2000 این شرکت با ارزش ترین شرکت دنیا بود.
وقتی دو سال بعد ارزش سهام سیسکو هشتاد درصد سقوط کرد، خبرنگاران لحن خود را تغییر دادند. ناگهان از مزیت های رقابتی شرکت به عنوان کمبود های مخرب یاد می شد؛ ضعیف در خدمت به مشتری؛ استراتژی گیج کننده، استخدام های بی دقت، فرهنگ شرکتی ضعیف و یک مدیر بی روح. همهی این ها در حالی بود که نه استراتژی عوض شده بود، نه مدیر. چیزی که پس از درهم شکستن شرکت های داتکام تغییر کرده بود تقاضا برای محصول سیسکو بود و شرکت اصلا تغییری نداشت.
اثر هاله ای وقتی اتفاق می افتد که تنها یک جنبه ما را جذب میکند و چگونگی نگاه ما به تصویر کلی را تحت تاثیر قرار بدهد. در مورد سیسکو، هاله واقعا به روشنی می درخشید. خبرنگاران از قیمت سهام از آن شرکت شگفت زده بودند و بدون این که آن را دقیق بررسی کنند گمان میکردند اوضاع کسب و کارشان عالی است.
اثر هاله ای, جلو دیدن خصوصیت های واقعی را می گیرد. برای خنثی کردن این اثر، از ارزش ظاهری فراتر برو. از برجسته ترین ویژگی ها فاکتور بگیر. صمیمانه به خبرنگاران اقتصادی توصیه میکنم شرکت ها را با چیزی به جز ارقام در دسترس، مربوط به دوره های سه ماهه قضاوت کنند(بازار سهام همین حالا هم آن را در اختیار می گذارد.) عمیق تر بررسی کن. وقت خود را صرف تحقیق جدی کن. آن چه در نهایت ظاهر میشود همیشه زیبا نیست، اما تقریبا همیشه آموزنده است.
هنر شفاف اندیشیدن- رولف دوبلی
✅ @karkhone
سیسکو، واقع در سیلیکون ولی، زمانی عزیزدردانه ی اقتصاد مدرن بود. خبرنگاران اقتصادی به شکل مبالغه آمیزی راجع به موفقیت هایش در هر زمینه ای حرف می زدند؛ فوق العاده در خدمت به مشتری، استراتژی بی نقص، استخدام های ماهرانه، دارای فرهنگ شرکتی یگانه و یک مدیر کاریزماتیک. در ماه مارس 2000 این شرکت با ارزش ترین شرکت دنیا بود.
وقتی دو سال بعد ارزش سهام سیسکو هشتاد درصد سقوط کرد، خبرنگاران لحن خود را تغییر دادند. ناگهان از مزیت های رقابتی شرکت به عنوان کمبود های مخرب یاد می شد؛ ضعیف در خدمت به مشتری؛ استراتژی گیج کننده، استخدام های بی دقت، فرهنگ شرکتی ضعیف و یک مدیر بی روح. همهی این ها در حالی بود که نه استراتژی عوض شده بود، نه مدیر. چیزی که پس از درهم شکستن شرکت های داتکام تغییر کرده بود تقاضا برای محصول سیسکو بود و شرکت اصلا تغییری نداشت.
اثر هاله ای وقتی اتفاق می افتد که تنها یک جنبه ما را جذب میکند و چگونگی نگاه ما به تصویر کلی را تحت تاثیر قرار بدهد. در مورد سیسکو، هاله واقعا به روشنی می درخشید. خبرنگاران از قیمت سهام از آن شرکت شگفت زده بودند و بدون این که آن را دقیق بررسی کنند گمان میکردند اوضاع کسب و کارشان عالی است.
اثر هاله ای, جلو دیدن خصوصیت های واقعی را می گیرد. برای خنثی کردن این اثر، از ارزش ظاهری فراتر برو. از برجسته ترین ویژگی ها فاکتور بگیر. صمیمانه به خبرنگاران اقتصادی توصیه میکنم شرکت ها را با چیزی به جز ارقام در دسترس، مربوط به دوره های سه ماهه قضاوت کنند(بازار سهام همین حالا هم آن را در اختیار می گذارد.) عمیق تر بررسی کن. وقت خود را صرف تحقیق جدی کن. آن چه در نهایت ظاهر میشود همیشه زیبا نیست، اما تقریبا همیشه آموزنده است.
هنر شفاف اندیشیدن- رولف دوبلی
✅ @karkhone
|ماریانا مازوکاتو
❞..برخی از سازمانهای عمومی نظیر مرکز پژوهشهای پیشرفتهی دفاعی (DARPA) در ایالات متحد، که نقش بنیادینی در آفرینش اینترنت ایفا کردند، تنها به کارِ اصلاح "کژکارکردیهای بازار"، انگیزهبخشیدن به کسبوکارها و یا ریسکزدودن از آنها گمارده نشده بودند. آنها نهادهایی "مأموریتمحور" بودند؛ بدین معنا که شرایط خاصّ جنگ سرد، معضلاتی را پیش رویشان قرار داده بود و آنها هم به دنبال راهکاری برای حلّ این معضلات بودند.
به عنوان مثال، تکنولوژی اینترنت با هدف امکان مخابرهی ارتباطات برای ماهوارهها به وجود آمد؛ یا تکنولوژی GPS بدین خاطر به وجود آمد که نیروی دریایی ایالات متحد بتواند در شرایط جنگی، کشتیهای متخاصم رو با دقّت بیشتری مکانیابی کند.
بنابراین، چنین اهدافی که از بطن شرایط جنگ سرد پدید آمدند، به پیامدهایی جانبی برای آن تکنولوژیها (GPS و اینترنت و..) منتهی شدند. امروزه چیزی به نام تکنولوژی «نرمافزار» نداشته بودیم اگر در میانهی قرن بیستم، دولت آمریکا در پروژهی فرود آوردن انسان بر روی کرهی ماه سرمایهگذاری نمیکرد. [تکنولوژی نرمافزار، پیامد جانبی سرمایهگذاری در پروژهی ارسال انسان به سوی ماه بوده].
به همین خاطر، پرسش اساسی امروز باید این باشد که معضلاتی که شرایط کنونی پیش روی ما قرار داده و ما را ملزم میکند که مشابه زمان جنگ سرد، به گونهای مأموریتمحورانه راه حلی برای آنان پیدا کنیم، چه چیزهایی هستند.
ما ۱۷ هدف بنیادین در برنامهی اهداف توسعهی پایدارِ (SDGs) سازمان ملل داریم. اینها اهدافی نیستند که از 'بالا به پایین' بدست عدهای کارشناس ملالآور طراحی شده باشد. اینها برونداد گفتوشنودهای گستردهای در سراسر جهان هستند که سازمان ملل بسترش را فراهم کرده بود. تنها با گفتوشنود در محافلی نظیر داوس، یا حرف زدن دربارهی نئولیبرالیسم و امثالهم نمیتوان این اهداف را محقق کرد. تحقق این اهداف با این پرسش آغاز میشود که خطّ سیر سرمایهگذاریای که لازم داریم چیست؟ زنجیرهی ارزشِ تغییرات مدنظرمان که به آن نیاز داریم چه چیزهایی هستند؟ و چگونه میتوانیم یک همکاری و همافزایی کارآمد میان بخش عمومی و خصوصی در راه تحقق این اهداف داشته باشیم.
اگرچه برخی از پروژههای همکاری بخش عمومی - خصوصی (نظیر طرحهای تأمین مالی خصوصیِ پروژههای دولتی یا PFI) که در بریتانیا اجرا شدند، تا حد زیادی نهادهای عمومی کشور، از جمله بهداشت و درمان عمومی را از بین بردند، اما باید حواسمان باشد که از "هر" نوع همکاری عمومی - خصوصی بیزار نباشیم.
به عنوان مثال، فرود آوردن انسان بر روی کرهی ماه، صرفاً دستاورد سازمان ناسا نبود. سرمایهگذاری کمپانیهای خصوصی (نظیر جنرال الکتریکس، هانی ول، موتورلا) هم در این پروژه نقش بارزی ایفا کردند، اما آنها به این خاطر وارد پروژه شدند که سازمان ناسا، به واسطهی قراردادهای خرید دولتی، از آنها دعوت به عمل آورده بود، و در عین حال اهدافی با راهبری نیرومند دولت را هم در رأس پروژه قرار داده بود.
تجارب 'پایین به بالا'ی فراوانی (مشابه پروژه ارسال انسان به سوی ماه) وجود دارند که هدفشان نه تجاریسازی، و یا فراهمسازی محیط مناسب کسبوکار، که همافزایی سمبلیک و همیارانه میان بخش عمومی و خصوصی در جهت دستیابی به یک مقصد خاص طراحی شده بودند.
و شوربختانه بسیاری از سیاستهایی که امروزه تجربه میکنیم - نظیر کمکهزینهها، وامها و بستههای نجات مالی که بدون قید و شرط به بخش خصوصی میپردازیم - در چارچوب مشابه سیاستهایی که در گذشته داشتیم (نظیر پروژهی آپولو) تعریف و طراحی نشدهاند. این سیاستها به منظور دستیابی همیارانهی بخش عمومی و خصوصی به یک هدف بخصوص تنظیم نشدهاند، و قید و شرط سفتوسختی هم در آنها لحاظ نشده است. این سیاستها بیشتر با این هدف تنظیم شدهاند که صرفاً بیاییم بخش خصوصی را به فلان رستهی اقتصادی (نظیر پیمایش فضا، که اخیراً هم بخش خصوصی پا به عرصه گذاشته) وارد کنیم. ما تصور میکنیم ورود بخش خصوصی به فلان رستهی اقتصادی به تنهایی یک هدف غاییست و فراموش کردهایم که هدف درست [همیاری و همافزایی بخش عمومی و خصوصی در مسیر خلق نوآوریهای تحولآفرینی نظیر پروژهی آپولو] چیست..❝
✅ @karkhone
❞..برخی از سازمانهای عمومی نظیر مرکز پژوهشهای پیشرفتهی دفاعی (DARPA) در ایالات متحد، که نقش بنیادینی در آفرینش اینترنت ایفا کردند، تنها به کارِ اصلاح "کژکارکردیهای بازار"، انگیزهبخشیدن به کسبوکارها و یا ریسکزدودن از آنها گمارده نشده بودند. آنها نهادهایی "مأموریتمحور" بودند؛ بدین معنا که شرایط خاصّ جنگ سرد، معضلاتی را پیش رویشان قرار داده بود و آنها هم به دنبال راهکاری برای حلّ این معضلات بودند.
به عنوان مثال، تکنولوژی اینترنت با هدف امکان مخابرهی ارتباطات برای ماهوارهها به وجود آمد؛ یا تکنولوژی GPS بدین خاطر به وجود آمد که نیروی دریایی ایالات متحد بتواند در شرایط جنگی، کشتیهای متخاصم رو با دقّت بیشتری مکانیابی کند.
بنابراین، چنین اهدافی که از بطن شرایط جنگ سرد پدید آمدند، به پیامدهایی جانبی برای آن تکنولوژیها (GPS و اینترنت و..) منتهی شدند. امروزه چیزی به نام تکنولوژی «نرمافزار» نداشته بودیم اگر در میانهی قرن بیستم، دولت آمریکا در پروژهی فرود آوردن انسان بر روی کرهی ماه سرمایهگذاری نمیکرد. [تکنولوژی نرمافزار، پیامد جانبی سرمایهگذاری در پروژهی ارسال انسان به سوی ماه بوده].
به همین خاطر، پرسش اساسی امروز باید این باشد که معضلاتی که شرایط کنونی پیش روی ما قرار داده و ما را ملزم میکند که مشابه زمان جنگ سرد، به گونهای مأموریتمحورانه راه حلی برای آنان پیدا کنیم، چه چیزهایی هستند.
ما ۱۷ هدف بنیادین در برنامهی اهداف توسعهی پایدارِ (SDGs) سازمان ملل داریم. اینها اهدافی نیستند که از 'بالا به پایین' بدست عدهای کارشناس ملالآور طراحی شده باشد. اینها برونداد گفتوشنودهای گستردهای در سراسر جهان هستند که سازمان ملل بسترش را فراهم کرده بود. تنها با گفتوشنود در محافلی نظیر داوس، یا حرف زدن دربارهی نئولیبرالیسم و امثالهم نمیتوان این اهداف را محقق کرد. تحقق این اهداف با این پرسش آغاز میشود که خطّ سیر سرمایهگذاریای که لازم داریم چیست؟ زنجیرهی ارزشِ تغییرات مدنظرمان که به آن نیاز داریم چه چیزهایی هستند؟ و چگونه میتوانیم یک همکاری و همافزایی کارآمد میان بخش عمومی و خصوصی در راه تحقق این اهداف داشته باشیم.
اگرچه برخی از پروژههای همکاری بخش عمومی - خصوصی (نظیر طرحهای تأمین مالی خصوصیِ پروژههای دولتی یا PFI) که در بریتانیا اجرا شدند، تا حد زیادی نهادهای عمومی کشور، از جمله بهداشت و درمان عمومی را از بین بردند، اما باید حواسمان باشد که از "هر" نوع همکاری عمومی - خصوصی بیزار نباشیم.
به عنوان مثال، فرود آوردن انسان بر روی کرهی ماه، صرفاً دستاورد سازمان ناسا نبود. سرمایهگذاری کمپانیهای خصوصی (نظیر جنرال الکتریکس، هانی ول، موتورلا) هم در این پروژه نقش بارزی ایفا کردند، اما آنها به این خاطر وارد پروژه شدند که سازمان ناسا، به واسطهی قراردادهای خرید دولتی، از آنها دعوت به عمل آورده بود، و در عین حال اهدافی با راهبری نیرومند دولت را هم در رأس پروژه قرار داده بود.
تجارب 'پایین به بالا'ی فراوانی (مشابه پروژه ارسال انسان به سوی ماه) وجود دارند که هدفشان نه تجاریسازی، و یا فراهمسازی محیط مناسب کسبوکار، که همافزایی سمبلیک و همیارانه میان بخش عمومی و خصوصی در جهت دستیابی به یک مقصد خاص طراحی شده بودند.
و شوربختانه بسیاری از سیاستهایی که امروزه تجربه میکنیم - نظیر کمکهزینهها، وامها و بستههای نجات مالی که بدون قید و شرط به بخش خصوصی میپردازیم - در چارچوب مشابه سیاستهایی که در گذشته داشتیم (نظیر پروژهی آپولو) تعریف و طراحی نشدهاند. این سیاستها به منظور دستیابی همیارانهی بخش عمومی و خصوصی به یک هدف بخصوص تنظیم نشدهاند، و قید و شرط سفتوسختی هم در آنها لحاظ نشده است. این سیاستها بیشتر با این هدف تنظیم شدهاند که صرفاً بیاییم بخش خصوصی را به فلان رستهی اقتصادی (نظیر پیمایش فضا، که اخیراً هم بخش خصوصی پا به عرصه گذاشته) وارد کنیم. ما تصور میکنیم ورود بخش خصوصی به فلان رستهی اقتصادی به تنهایی یک هدف غاییست و فراموش کردهایم که هدف درست [همیاری و همافزایی بخش عمومی و خصوصی در مسیر خلق نوآوریهای تحولآفرینی نظیر پروژهی آپولو] چیست..❝
✅ @karkhone
مهمترین اشتباهات اقتصادی دولتها در ایران
تاملی بر صحبتهای دکتر سرزعیم
| برزین جعفرتاش
صحبتهای دکتر سرزعیم در «روایتهای عصر چهارشنبه» با عنوان «بررسی عملکرد اقتصادی دولت روحانی»، از بهترین تحلیلهای اقتصادی بود که تا امروز شنیدم. دکتر سرزعیم با این مقدمه و ادعای اصلی بحثشان را شروع میکنند که تفاوت خاصی میان رویکرد و عملکرد اقتصادی دولت آقای روحانی با دولت آقای خاتمی و حتی دولت آقای احمدینژاد نیست.
در ادامه روایتهایی از سیاست ارزی، سیاست تجاری، سیاست صنعتی، سیاست بازار کار، سیاست رفاهی و ... دولتها در ایران ارائه میدهد تا ادعای خودش را ثابت کند. از میان موضوعات متعددی که دکتر سرزعیم به آنها اشاره میکنند، توجه به چهار موضوع حیاتی است.
اولین موضوع درباره سیاست ارزی است. قاعده در دولتهای آقای خاتمی، احمدینژاد و روحانی همواره اینطور بوده که با افزایش درآمدهای نفتی سعی در تثبیت نرخ ارز میشد و میدانیم که تثبیت نرخ ارز در شرایط تورمی یعنی رانت دادن به واردات و اثر ضدتولیدی بسیار شدیدی دارد.
دومین موردی که به آن اشاره کردند در مورد فقرزدایی بود و به نظرم نکته بسیار درست و دقیقی بود. ایشان معتقدند همیشه باور بر این بوده که فقرزدایی باید از طریق اشتغالزایی و رشد اقتصادی انجام شود. به همین خاطر هیچوقت اعتقادی به ایجاد نظام رفاهی و سیاستهای حمایتی کارآمد وجود نداشت (یارانه نقدی احمدینژاد یک استثنا بود).
مورد سوم، سیاست کنترل بازار است که تمام دولتها به آن پایبند بودند. دولت آقای موسوی با تنبیه فروشنده میخواست تورم را کنترل کند، از دوران آقای هاشمی، تنبیه تولیدکننده در دستور کار قرار گرفت. تجربه حضور در جلسات کنترل بازار را ایشان اینگونه روایت میکند که تا دولت میدید کالایی در منطقهای کم شده و در حال گران شدن است، فوری صادرات آن کالا را ممنوع میکرد. معلوم است که در چنین شرایط عدم قطعیت و بیثباتی، رشد و توسعه کسب و کارها ممکن نیست.
موضوع چهارم، عدم اصلاح قانون کار و بیمه بیکاری است. تعیین حداقل حقوق به صورت کشوری و قانون کار سختگیرانه موجب عدم انعطافپذیری بازار کار در کشور شده است. همچنین بیمه بیکاری با اینکه بسیار دست و دلباز است و برای عده بسیار محدودی استفاده از مزایای آن ممکن است. در صورتی که باید برعکس باشد و بخصوص با توجه به شوکهای وارده به کشور، تعداد زیادی باید بتوانند از مزایای بیمه بیکاری استفاده کنند.
نکته آخر در مورد سیاستهای فعال بازار کار بود که به تازگی بعد از چهار دهه، عمدتا وزارت تعاون، کار و امور اجتماعی کارهایی را آغاز کرده است!
توجه داشته باشید که تمام دولتها در چند دهه اخیر تمام اشتباهات فوق را تکرار کردند و ارادهای برای اصلاح هیچکدام از این موارد نداشتند. همچنین این بحث یک پیام مهم برای انتخابات ریاستجمهوری پیش رو دارد. نامزد ریاست جمهوری که در خصوص محورهای فوق برنامه و موضع مشخص ندارد، بدون شک ادامه دهنده راه گذشتگان خواهد بود و در بهترین حالت عملکرد اقتصادی مشابهی خواهد داشت.
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
تاملی بر صحبتهای دکتر سرزعیم
| برزین جعفرتاش
صحبتهای دکتر سرزعیم در «روایتهای عصر چهارشنبه» با عنوان «بررسی عملکرد اقتصادی دولت روحانی»، از بهترین تحلیلهای اقتصادی بود که تا امروز شنیدم. دکتر سرزعیم با این مقدمه و ادعای اصلی بحثشان را شروع میکنند که تفاوت خاصی میان رویکرد و عملکرد اقتصادی دولت آقای روحانی با دولت آقای خاتمی و حتی دولت آقای احمدینژاد نیست.
در ادامه روایتهایی از سیاست ارزی، سیاست تجاری، سیاست صنعتی، سیاست بازار کار، سیاست رفاهی و ... دولتها در ایران ارائه میدهد تا ادعای خودش را ثابت کند. از میان موضوعات متعددی که دکتر سرزعیم به آنها اشاره میکنند، توجه به چهار موضوع حیاتی است.
اولین موضوع درباره سیاست ارزی است. قاعده در دولتهای آقای خاتمی، احمدینژاد و روحانی همواره اینطور بوده که با افزایش درآمدهای نفتی سعی در تثبیت نرخ ارز میشد و میدانیم که تثبیت نرخ ارز در شرایط تورمی یعنی رانت دادن به واردات و اثر ضدتولیدی بسیار شدیدی دارد.
دومین موردی که به آن اشاره کردند در مورد فقرزدایی بود و به نظرم نکته بسیار درست و دقیقی بود. ایشان معتقدند همیشه باور بر این بوده که فقرزدایی باید از طریق اشتغالزایی و رشد اقتصادی انجام شود. به همین خاطر هیچوقت اعتقادی به ایجاد نظام رفاهی و سیاستهای حمایتی کارآمد وجود نداشت (یارانه نقدی احمدینژاد یک استثنا بود).
مورد سوم، سیاست کنترل بازار است که تمام دولتها به آن پایبند بودند. دولت آقای موسوی با تنبیه فروشنده میخواست تورم را کنترل کند، از دوران آقای هاشمی، تنبیه تولیدکننده در دستور کار قرار گرفت. تجربه حضور در جلسات کنترل بازار را ایشان اینگونه روایت میکند که تا دولت میدید کالایی در منطقهای کم شده و در حال گران شدن است، فوری صادرات آن کالا را ممنوع میکرد. معلوم است که در چنین شرایط عدم قطعیت و بیثباتی، رشد و توسعه کسب و کارها ممکن نیست.
موضوع چهارم، عدم اصلاح قانون کار و بیمه بیکاری است. تعیین حداقل حقوق به صورت کشوری و قانون کار سختگیرانه موجب عدم انعطافپذیری بازار کار در کشور شده است. همچنین بیمه بیکاری با اینکه بسیار دست و دلباز است و برای عده بسیار محدودی استفاده از مزایای آن ممکن است. در صورتی که باید برعکس باشد و بخصوص با توجه به شوکهای وارده به کشور، تعداد زیادی باید بتوانند از مزایای بیمه بیکاری استفاده کنند.
نکته آخر در مورد سیاستهای فعال بازار کار بود که به تازگی بعد از چهار دهه، عمدتا وزارت تعاون، کار و امور اجتماعی کارهایی را آغاز کرده است!
توجه داشته باشید که تمام دولتها در چند دهه اخیر تمام اشتباهات فوق را تکرار کردند و ارادهای برای اصلاح هیچکدام از این موارد نداشتند. همچنین این بحث یک پیام مهم برای انتخابات ریاستجمهوری پیش رو دارد. نامزد ریاست جمهوری که در خصوص محورهای فوق برنامه و موضع مشخص ندارد، بدون شک ادامه دهنده راه گذشتگان خواهد بود و در بهترین حالت عملکرد اقتصادی مشابهی خواهد داشت.
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
به تعداد افراد ، سیستم ترید هست برای موفقیت. هرکسی براساس میزان سرمایه ، تحمل ریسک و بازدهی مورد انتظارش سیستم ترید متفاوتی را بر می گزیند.
در اینجا سیستم سرمایه گذاری خود را که بر اساس یک اصل ساده استوار است با شما شیر می کنیم:
چه هزینه هایی از زندگی را در هر صورتی مجبور به پرداخت هستیم؟ سهام ان بیزنس را نشان کرده و در فرصتهای اصلاح بازار ، به سبد اضافه می کنیم و بلند مدت نگه داری می کنیم.
این قضیه دو فایده دارد: اول اینکه از هزینه های اجباری در زندگی حس بدی به ادم دست نمی دهد. چون مالکیت سهام بمعنای سهیم بودن در سود ان بیزنسهاست.
و فایده دوم اینکه در شرایط رکود و نوسانات اقتصادی، ان بیزنسها کماکان درامد خود را خواهند داشت و احتمال کمی هست که سرمایه گذاری در ان بیزنس از بین برود.
یک لحظه یک خانواده کانادایی را تصور کنید. هروقت قبض گازشان را پرداخت می کنند( 70 درصد منازل کانادا مشترک گاز انبریج #ENB هستند) هروقت برای خرید مایحتاج روزانه یا اصلاح مو و....به پلازای سر کوچه می روند ( تمام مغازه ها در پلازاهای والمارت به شرکت اسمارت سنتر #SRU اجاره ملک می دهند) هروقت خودروی خود را بنزین می زنند #xeg (این سبد سهام اصلی تامین کنندگان بنزین در کانادا را پوشش می دهد ) هروقت قبض اینترنت و تلفن خود را پرداخت می کنند( تلاس #Tیک سوم تلفن و زیرساخت شبکه اینترنتی کانادا را در اختیار دارد ) هروقت انلاین خرید می کنند (شرکت کارگوجت #cjt در زمینه حمل بار هوایی در کانادا مونوپولی دارد) هروقت به کاستکو cost می روند یا از تیم هورتون سرراه کافی می گیرند QSR . هروقت از داروخانه داروهای معمولی ژنریک تهیه می کنند (ویاتریس بزرگترین تولید کننده داروهای ژنریک دنیا VTRS ) و هر وقت مورتگیج خود را پرداخت می کنند( معمولا نیمی از هزینه قسط مورتگیج ، بهره است که به جیب بانک می رود و هزینه بهره بخش عمده ای از هزینه زندگی در کاناداست) و در نهایت هروقت به مسافرت می روند (نیمی از هواپیماهای مسافری ساخت بویینگ BA هستند ) دارند به ما سود می رسانند!!! زیرا که همه سهام فوق الذکر جزو اصلی سبد سرمایه گذاری ما را تشکیل می دهند. البته برحسب تحلیل و ارزش گذاری تخصصی، گهگاه بعضی سهام با موارد مشابه ولی ارزانتر جایگزین کرده ایم. ولی بهرحال این بیزنسهای نامبرده جزو لاینفک زندگی روزانه کاناداییهاست و در سخت ترین روزهای کووید هم سود فروش و بیزنس انها برقرار بود.
با یک ریویو ساده از حساب بانکی خود می توانید حدس بزنید چه هزینه هایی را نمی توانید حذف کنید. با این فیلتر ، تعداد گزینه های سرمایه گذاری بشدت محدود می شوند و می توانید انتخاب صحیح تری داشته باشید. تجربه 20 ساله ترید ما نشان میدهد که بازدهی این سیستم ترید از روشهای دیگر اگر بازدهی بیشتری نداشته باشد کمتر نخواهد بود.
✅ @karkhone
در اینجا سیستم سرمایه گذاری خود را که بر اساس یک اصل ساده استوار است با شما شیر می کنیم:
چه هزینه هایی از زندگی را در هر صورتی مجبور به پرداخت هستیم؟ سهام ان بیزنس را نشان کرده و در فرصتهای اصلاح بازار ، به سبد اضافه می کنیم و بلند مدت نگه داری می کنیم.
این قضیه دو فایده دارد: اول اینکه از هزینه های اجباری در زندگی حس بدی به ادم دست نمی دهد. چون مالکیت سهام بمعنای سهیم بودن در سود ان بیزنسهاست.
و فایده دوم اینکه در شرایط رکود و نوسانات اقتصادی، ان بیزنسها کماکان درامد خود را خواهند داشت و احتمال کمی هست که سرمایه گذاری در ان بیزنس از بین برود.
یک لحظه یک خانواده کانادایی را تصور کنید. هروقت قبض گازشان را پرداخت می کنند( 70 درصد منازل کانادا مشترک گاز انبریج #ENB هستند) هروقت برای خرید مایحتاج روزانه یا اصلاح مو و....به پلازای سر کوچه می روند ( تمام مغازه ها در پلازاهای والمارت به شرکت اسمارت سنتر #SRU اجاره ملک می دهند) هروقت خودروی خود را بنزین می زنند #xeg (این سبد سهام اصلی تامین کنندگان بنزین در کانادا را پوشش می دهد ) هروقت قبض اینترنت و تلفن خود را پرداخت می کنند( تلاس #Tیک سوم تلفن و زیرساخت شبکه اینترنتی کانادا را در اختیار دارد ) هروقت انلاین خرید می کنند (شرکت کارگوجت #cjt در زمینه حمل بار هوایی در کانادا مونوپولی دارد) هروقت به کاستکو cost می روند یا از تیم هورتون سرراه کافی می گیرند QSR . هروقت از داروخانه داروهای معمولی ژنریک تهیه می کنند (ویاتریس بزرگترین تولید کننده داروهای ژنریک دنیا VTRS ) و هر وقت مورتگیج خود را پرداخت می کنند( معمولا نیمی از هزینه قسط مورتگیج ، بهره است که به جیب بانک می رود و هزینه بهره بخش عمده ای از هزینه زندگی در کاناداست) و در نهایت هروقت به مسافرت می روند (نیمی از هواپیماهای مسافری ساخت بویینگ BA هستند ) دارند به ما سود می رسانند!!! زیرا که همه سهام فوق الذکر جزو اصلی سبد سرمایه گذاری ما را تشکیل می دهند. البته برحسب تحلیل و ارزش گذاری تخصصی، گهگاه بعضی سهام با موارد مشابه ولی ارزانتر جایگزین کرده ایم. ولی بهرحال این بیزنسهای نامبرده جزو لاینفک زندگی روزانه کاناداییهاست و در سخت ترین روزهای کووید هم سود فروش و بیزنس انها برقرار بود.
با یک ریویو ساده از حساب بانکی خود می توانید حدس بزنید چه هزینه هایی را نمی توانید حذف کنید. با این فیلتر ، تعداد گزینه های سرمایه گذاری بشدت محدود می شوند و می توانید انتخاب صحیح تری داشته باشید. تجربه 20 ساله ترید ما نشان میدهد که بازدهی این سیستم ترید از روشهای دیگر اگر بازدهی بیشتری نداشته باشد کمتر نخواهد بود.
✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این طرح توسط عدهای از اعضا اتاق تدوین و توسط نمایندگان مجلس بعنوان طرح در کمیسیون اقتصادی تصویب شده و کلیات آن تایید تا در کمیسیون با مداقه بیشتر تکمیل و به صحن علنی ارایه گردد.
اگر از دوستان کسی علاقه مند بود که طرح اصلاح قانون اتاق را مطالعه کنه این فایل قانون فعلی، طرح پیشنهادی و توضیحات لازم را ارائه میکند.
✅ @karkhone
اگر از دوستان کسی علاقه مند بود که طرح اصلاح قانون اتاق را مطالعه کنه این فایل قانون فعلی، طرح پیشنهادی و توضیحات لازم را ارائه میکند.
✅ @karkhone
واکنش میرخانی به اظهارات منطقی درباره استفاده از قطعات دست دوم در خودروهای صفر کیلومتر
یادش رفته آن همه آدم در ۴۰۵ سوختند
داود میرخانیرشتی، مدیرعامل ایران خودرو در دولت مهندس میرحسین موسوی در واکنش به اظهارات منوچهر منطقی، مدیرعامل پیشین ایران خودرو
جهانگیری که تازه وزیر شده بود، پس از بازدید از ایران خودرو جلوی دوربین تلویزیون گفت: "قیمت پژو باید کاهش یابد" و دوربین چرخید روی صورت مدیر عامل که غروی بود.
خبرنگار پرسید کی قیمت پژو را کاهش میدهید؟
غروی خندید و گفت این نظر آقای وزیر است، نظر من نیست!
جهانگیری که میدانست با غروی جسور نمیتواند کنار بیاید چند روز بعد او را عوض کرد و منطقی را منصوب کرد. و منطقی افتاد دنبال اجرای امریه وزیر !!!
باید از منطقی پرسید در مدت دراز مدیر عاملیش ، به غیر از درست کردن۲۰۶ صندوقدار، و کپی کردن ۲۰۶ با نام خودرویی که الان نامش یادم نیست که نجم الدین مدیر پس از او آنرا کنار گذاشت و گفت یک فرغون درست کرده اند، چه کار اساسی و زیر بنائی کرد؟
یادش رفته بله قربان گوئی در مقابل دستور جهانگیری که وزیر بود گفت: قیمت ۴۰۵ را از ۱۱ میلیون به ۸ میلیون کاهش میدهیم و شروع کردند به چلاندن قطعهسازها و نتیجهاش شد ریل سوختی که نشتی داشت و موتور خودبخود آتش میگرفت و دهها نفر زنده زنده در آتش سوختند و ایشان خم به ابرو نیاورد و هیچکس هم یقه اش را نگرفت.
یادش رفته ادعای خودروساز شدن داشت و آنهم از نوع جهانی اش!!!!
✅ @karkhone
یادش رفته آن همه آدم در ۴۰۵ سوختند
داود میرخانیرشتی، مدیرعامل ایران خودرو در دولت مهندس میرحسین موسوی در واکنش به اظهارات منوچهر منطقی، مدیرعامل پیشین ایران خودرو
جهانگیری که تازه وزیر شده بود، پس از بازدید از ایران خودرو جلوی دوربین تلویزیون گفت: "قیمت پژو باید کاهش یابد" و دوربین چرخید روی صورت مدیر عامل که غروی بود.
خبرنگار پرسید کی قیمت پژو را کاهش میدهید؟
غروی خندید و گفت این نظر آقای وزیر است، نظر من نیست!
جهانگیری که میدانست با غروی جسور نمیتواند کنار بیاید چند روز بعد او را عوض کرد و منطقی را منصوب کرد. و منطقی افتاد دنبال اجرای امریه وزیر !!!
باید از منطقی پرسید در مدت دراز مدیر عاملیش ، به غیر از درست کردن۲۰۶ صندوقدار، و کپی کردن ۲۰۶ با نام خودرویی که الان نامش یادم نیست که نجم الدین مدیر پس از او آنرا کنار گذاشت و گفت یک فرغون درست کرده اند، چه کار اساسی و زیر بنائی کرد؟
یادش رفته بله قربان گوئی در مقابل دستور جهانگیری که وزیر بود گفت: قیمت ۴۰۵ را از ۱۱ میلیون به ۸ میلیون کاهش میدهیم و شروع کردند به چلاندن قطعهسازها و نتیجهاش شد ریل سوختی که نشتی داشت و موتور خودبخود آتش میگرفت و دهها نفر زنده زنده در آتش سوختند و ایشان خم به ابرو نیاورد و هیچکس هم یقه اش را نگرفت.
یادش رفته ادعای خودروساز شدن داشت و آنهم از نوع جهانی اش!!!!
✅ @karkhone
Forwarded from •
📣 ثبتنام دوره آنلاین دیجیتال مارکتینگ #رهنماکالج شروع شد!
همین امروز مسیر حرفهای خودتون رو شروع کنید و از حرفهایها یاد بگیرید!
📚 یادگیری مفاهیم و مهارتهای کاربردی بازاریابی دیجیتال در کنار تمرین عملی و پروژه واقعی با هدف توانمندسازی برای ورود به بازار کار
• استراتژی دیجیتال مارکتینگ
• تحقیقات بازار
• ابزارهای اندازهگیری
• شبکههای تبلیغاتی و تبلیغات گوگلی
• تولید محتوا و شبکههای اجتماعی
• بهینهسازی موتورهای جست و جو
برای آشنایی بیشتر با دوره، دیدن جزییات سرفصلها، لیست اساتید و ثبتنام روی لینک زیر کلیک کنید 🔽
🔗 https://b2n.ir/rctdm13
🆔 @RahnemaCollege
همین امروز مسیر حرفهای خودتون رو شروع کنید و از حرفهایها یاد بگیرید!
📚 یادگیری مفاهیم و مهارتهای کاربردی بازاریابی دیجیتال در کنار تمرین عملی و پروژه واقعی با هدف توانمندسازی برای ورود به بازار کار
• استراتژی دیجیتال مارکتینگ
• تحقیقات بازار
• ابزارهای اندازهگیری
• شبکههای تبلیغاتی و تبلیغات گوگلی
• تولید محتوا و شبکههای اجتماعی
• بهینهسازی موتورهای جست و جو
برای آشنایی بیشتر با دوره، دیدن جزییات سرفصلها، لیست اساتید و ثبتنام روی لینک زیر کلیک کنید 🔽
🔗 https://b2n.ir/rctdm13
🆔 @RahnemaCollege
Forwarded from f
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تا آخرش ببین شوکه میشی!😮
👇راز تبلیغ برندهای معتبر در کانال زیر👇
🎁 یک هدیه ارزشمند 🎁
می خواین کاری کنید که نام و لوگوی شما در ذهن مشتری با اولین دیدار به مدت طولانی باقی بمونه❓👇
.
🎁 اگه همین الان سفارش بدید، ۲ تا هدیه هم از ما
میگیرین🤩
✅ ارسال تعداد=رایگان
+989106663700
@roshanlogo
👇راز تبلیغ برندهای معتبر در کانال زیر👇
🎁 یک هدیه ارزشمند 🎁
می خواین کاری کنید که نام و لوگوی شما در ذهن مشتری با اولین دیدار به مدت طولانی باقی بمونه❓👇
.
🎁 اگه همین الان سفارش بدید، ۲ تا هدیه هم از ما
میگیرین🤩
✅ ارسال تعداد=رایگان
+989106663700
@roshanlogo
تجربه افزایش قیمت فرآوردههای نفتی در دهه ۴۰ به روایت علینقی عالیخانی:
درجلسه شوراي عالي اقتصاد و بعد هم درهيئت وزيران تصويب شد که نرخ فرآورده هاي نفتي را، گويا در مورد تمام فرآورده هاي اصلي، دوبرابر بکنيم. خيلي هم شاد بوديم که به اين صورت برنامه هاي عمراني خودمان را نجات داديم. چون روشن بود که شاه تصميم خودش را گرفته و مقداري از بودجه عمراني منحرف مي شود به طرف هزينه هاي نظامي. طبق قانون تصويب بالا بردن نرخ فرآورده هاي نفتي با شوراي عالي نفت بود. جلسه شوراي عالي نفت به اين منظور در شرکت ملي نفت ايران تشکيل شد. من به عنوان وزير اقتصاد نايب رئيس اين شورا بودم و وزير دارائي، يعني اميرعباس هويدا، رئيس بود. خوب به خاطر دارم که دکتر اقبال، مديرعامل شرکت ملي نفت ايران، خيلي صريح و دلسوزانه به ما گفت که در عالم دولتخواهي من به شما توصيه مي کنم اين کار را نکنيد. اين کار خطا است. شما شب زمستان نمي توانيد نرخ فرآورده هاي نفتي را به اين صورت بالا ببريد. اين تحميل خيلي بزرگي است براي مردم معمولي، که نفت هم وسيله گرماي آنها است و هم وسيله پخت و پز. از اين گذشته، بهاي بنزين از طريق تاثير برنرخ کاميون و اتوبوس در رفت و آمد مردم نقش بزرگي را بازي مي کند. ما البته در عالم تئوري هاي اقتصادي خودمان بوديم که اثر اين کار در مجموع در مي آيد مثلا فلان درصد فلان قدر، و بنابراين ناچيز است و اثر آن طوري نمي گذارد. استدلالي که ما مي کرديم، از نظر تئوري خيلي بي ربط نبود. ولي دوبرابر شدن قيمت فرآورده هاي نفتي از نظر رواني روي مردم خيلي اثر مي گذاشت.
روز بعد مردم که رفتند جلوي پمپ بنزين ديدند که نرخ بنزين دوبرابر شده. خوب به خاطر دارم که سرلشکر پاکروان که رئيس سازمان اطلاعات و امنيت کشور بود، گفت من مي خواستم به جائي بروم و راننده ام را فرستادم که ماشين را بنزين پُر کند و بعد بيايد مرا ببرد. برگشت و سراسيمه به من گفت نرخ بنزين دوبرابر شده. من که رئيس ساواک بودم هيچ خبر نداشتم که شما چنين کاري مي خواهيد بکنيد. شما به چه حسابي رفتيد اين برنامه را انجام داديد که زندگي همه مردم را مغشوش مي کند. يعني مي خواهم بگويم در اين حد همه مخالفت مي کردند و دکتر اقبال در آن روز واقعا آخرين نصيحت دلسوزانه اي را که يک مقام بالاي دولتي مي توانست بکند به ما کرد، ولي به آن توجه نکرديم. البته پشت سر آن واکنش خيلي شديدي در همه جا بود. قيمت ها به صورت غيرمعقولي گرايش به سوي بالا رفتن پيدا کرد و تظاهراتي شد و اعتصاباتي شروع شد بين تاکسيرانان و غيره. دولت در وضع بحراني خيلي بدي قرار گرفت و يکي دو هفته بعد ناچار شديم قيمت ها را برگردانيم تقريبا به نرخ پيشين خودش. يعني مثلا بنزين را گمان مي کنم بالا برديم ولي يک مقدار خيلي کمي، خاطرم نيست، دهشاهي يا يک ريال و دهشاهي. يک چنين چيزي بالا برديم. نفت سفيد که براي مصرف خانگي مردم خيلي مهم بود را به نرخ پيشين خودش برگردانيم.
درسي که اين جريان به ما داد اين بود که يک مرتبه چشممان باز شد که شما که نظر مردم را در باره امور نمي خواهيد، نمي بايست توقع داشته باشيد که اين مردم در برابر هرکاري که شما مي کنيد ساکت بنشينند. بنابراين يا با مردم مسائل تان را در ميان بگذاريد و مثلاً بگوييد ما الان گير کرده ايم و فلان هزينه ها را بايد بکنيم و تنها راه اين است که قيمت فرآورده هاي نفتي را بالا ببريم و 6 ماه هم در اين مورد بحث کنيد و همه را آماده کنيد و بعد نرخ ها را بالا بريد، يا اين که اگر با مردم نمي خواهيد بحث بکنيد، به آنها اجازه صحبت نمي دهيد، به عبارت ديگر به دموکراسي يا اعتقاد نداريد يا نظام شما نظام دموکراتيک نيست، بايد متوجه باشيد که واکنش مردم واکنش معمولي نيست. واکنش خيلي تندي خواهد بود. ما گمان مي کرديم که چون اعليحضرت قدرت دارند، هرکاري را مي توانند بکنند. ولي در واقع اين قدرت در يک چهارچوب مشخصي مي توانست کار بکند و برپايه فرضياتي، که يکي از آنها اين بود که شاه هم يک کاري نمي کند که به زندگي روزمره مردم لطمه وارد بيايد، آن هم در مقياس سراسرکشور. چون فرآورده هاي نفتي همه را در گير مي کرد. اين براي ما يک درسي بود. تا يک حدودي هم چشم همه را باز کرد و متوجه شديم که هرکاري دلمان بخواهد نمي توانيم بکنيم. از اين گذشته، متوجه شديم اصولا در اين طور کارها شما وقتي که مي خواهيد به هر دليلي براي نظام اقتصادي خودتان، با توجه به تقدم هائي که تعيين شده، ترتيب تازه اي بدهيد، اين کارها را بايد تدريجي انجام بدهيد. بعدا، بارها من در اين باره فکر کردم که اگر ما مي آمديم و مثلا در همان موقع بنزين سوپر را در بازار به نرخ يک تومان هر ليتر مي فروختيم و بعد بنزين معمولي را کم کم ناياب مي کرديم، هيچ کس حرفي نمي زد.
اما آن که شما يک دفعه شب بخوابيد صبح بلند شويد قيمت همان بنزين را دوبرابر بکنید خوب مردم ساکت نمینشینند. این یک تجربه بدی بود.
✅ @karkhone
درجلسه شوراي عالي اقتصاد و بعد هم درهيئت وزيران تصويب شد که نرخ فرآورده هاي نفتي را، گويا در مورد تمام فرآورده هاي اصلي، دوبرابر بکنيم. خيلي هم شاد بوديم که به اين صورت برنامه هاي عمراني خودمان را نجات داديم. چون روشن بود که شاه تصميم خودش را گرفته و مقداري از بودجه عمراني منحرف مي شود به طرف هزينه هاي نظامي. طبق قانون تصويب بالا بردن نرخ فرآورده هاي نفتي با شوراي عالي نفت بود. جلسه شوراي عالي نفت به اين منظور در شرکت ملي نفت ايران تشکيل شد. من به عنوان وزير اقتصاد نايب رئيس اين شورا بودم و وزير دارائي، يعني اميرعباس هويدا، رئيس بود. خوب به خاطر دارم که دکتر اقبال، مديرعامل شرکت ملي نفت ايران، خيلي صريح و دلسوزانه به ما گفت که در عالم دولتخواهي من به شما توصيه مي کنم اين کار را نکنيد. اين کار خطا است. شما شب زمستان نمي توانيد نرخ فرآورده هاي نفتي را به اين صورت بالا ببريد. اين تحميل خيلي بزرگي است براي مردم معمولي، که نفت هم وسيله گرماي آنها است و هم وسيله پخت و پز. از اين گذشته، بهاي بنزين از طريق تاثير برنرخ کاميون و اتوبوس در رفت و آمد مردم نقش بزرگي را بازي مي کند. ما البته در عالم تئوري هاي اقتصادي خودمان بوديم که اثر اين کار در مجموع در مي آيد مثلا فلان درصد فلان قدر، و بنابراين ناچيز است و اثر آن طوري نمي گذارد. استدلالي که ما مي کرديم، از نظر تئوري خيلي بي ربط نبود. ولي دوبرابر شدن قيمت فرآورده هاي نفتي از نظر رواني روي مردم خيلي اثر مي گذاشت.
روز بعد مردم که رفتند جلوي پمپ بنزين ديدند که نرخ بنزين دوبرابر شده. خوب به خاطر دارم که سرلشکر پاکروان که رئيس سازمان اطلاعات و امنيت کشور بود، گفت من مي خواستم به جائي بروم و راننده ام را فرستادم که ماشين را بنزين پُر کند و بعد بيايد مرا ببرد. برگشت و سراسيمه به من گفت نرخ بنزين دوبرابر شده. من که رئيس ساواک بودم هيچ خبر نداشتم که شما چنين کاري مي خواهيد بکنيد. شما به چه حسابي رفتيد اين برنامه را انجام داديد که زندگي همه مردم را مغشوش مي کند. يعني مي خواهم بگويم در اين حد همه مخالفت مي کردند و دکتر اقبال در آن روز واقعا آخرين نصيحت دلسوزانه اي را که يک مقام بالاي دولتي مي توانست بکند به ما کرد، ولي به آن توجه نکرديم. البته پشت سر آن واکنش خيلي شديدي در همه جا بود. قيمت ها به صورت غيرمعقولي گرايش به سوي بالا رفتن پيدا کرد و تظاهراتي شد و اعتصاباتي شروع شد بين تاکسيرانان و غيره. دولت در وضع بحراني خيلي بدي قرار گرفت و يکي دو هفته بعد ناچار شديم قيمت ها را برگردانيم تقريبا به نرخ پيشين خودش. يعني مثلا بنزين را گمان مي کنم بالا برديم ولي يک مقدار خيلي کمي، خاطرم نيست، دهشاهي يا يک ريال و دهشاهي. يک چنين چيزي بالا برديم. نفت سفيد که براي مصرف خانگي مردم خيلي مهم بود را به نرخ پيشين خودش برگردانيم.
درسي که اين جريان به ما داد اين بود که يک مرتبه چشممان باز شد که شما که نظر مردم را در باره امور نمي خواهيد، نمي بايست توقع داشته باشيد که اين مردم در برابر هرکاري که شما مي کنيد ساکت بنشينند. بنابراين يا با مردم مسائل تان را در ميان بگذاريد و مثلاً بگوييد ما الان گير کرده ايم و فلان هزينه ها را بايد بکنيم و تنها راه اين است که قيمت فرآورده هاي نفتي را بالا ببريم و 6 ماه هم در اين مورد بحث کنيد و همه را آماده کنيد و بعد نرخ ها را بالا بريد، يا اين که اگر با مردم نمي خواهيد بحث بکنيد، به آنها اجازه صحبت نمي دهيد، به عبارت ديگر به دموکراسي يا اعتقاد نداريد يا نظام شما نظام دموکراتيک نيست، بايد متوجه باشيد که واکنش مردم واکنش معمولي نيست. واکنش خيلي تندي خواهد بود. ما گمان مي کرديم که چون اعليحضرت قدرت دارند، هرکاري را مي توانند بکنند. ولي در واقع اين قدرت در يک چهارچوب مشخصي مي توانست کار بکند و برپايه فرضياتي، که يکي از آنها اين بود که شاه هم يک کاري نمي کند که به زندگي روزمره مردم لطمه وارد بيايد، آن هم در مقياس سراسرکشور. چون فرآورده هاي نفتي همه را در گير مي کرد. اين براي ما يک درسي بود. تا يک حدودي هم چشم همه را باز کرد و متوجه شديم که هرکاري دلمان بخواهد نمي توانيم بکنيم. از اين گذشته، متوجه شديم اصولا در اين طور کارها شما وقتي که مي خواهيد به هر دليلي براي نظام اقتصادي خودتان، با توجه به تقدم هائي که تعيين شده، ترتيب تازه اي بدهيد، اين کارها را بايد تدريجي انجام بدهيد. بعدا، بارها من در اين باره فکر کردم که اگر ما مي آمديم و مثلا در همان موقع بنزين سوپر را در بازار به نرخ يک تومان هر ليتر مي فروختيم و بعد بنزين معمولي را کم کم ناياب مي کرديم، هيچ کس حرفي نمي زد.
اما آن که شما يک دفعه شب بخوابيد صبح بلند شويد قيمت همان بنزين را دوبرابر بکنید خوب مردم ساکت نمینشینند. این یک تجربه بدی بود.
✅ @karkhone
آرامکو عربستان سعودی استفاده از جدیدترین «دریچهی دادهها» برای جلوگیری از تهدیدهای سایبری را آغاز کرد
شرکت آرامکو عربستان سعودی نخستین تکنولوژی داخلی امنیت دادهها موسم به «دریچهی دادهها» را راهاندازی کرد که از شبکههای این شرکت در برابر هکهای سایبری حمایت خواهد کرد، و به این شرکت کمک میکند از نقش خود در ایجاد توازن در بازار جهانی انرژی حفاظت کند.
شرکت آرامکو تلاشهای زیادی برای تقویت زیرساختهای خود برای امنیت دادهها جهت جلوگیری از هر گونه هک شدنی که پیامدهای اقتصادی و اجتماعی وخیمی برای جهان خواهد داشت انجام داده، و سطح حمایت سایبری خود را پس از تهدیدهای فراوان افزوده است.
این تکنولوژی نتیجهی فعالیت مشترک میان آرامکو و شرکت الکترونیات پیشرفتهی عربستان است که در پی امضای قراردادی در حاشیهی دور پنجم سمینار و نمایشگاه تقویت ارزشهای افزوده در فوریهی ۲۰۲۰ میلادی آغاز شد.
این دستگاه توسط نیروهای نخبهی عربستان سعودی ساخته شده، و عربستان سعودی بهوسیلهی آن گواهی اختراع را از دفتر ثبت اختراعات ایالات متحدهی آمریکا دریافت کرده است، این دستاورد، جهشی بزرگ در زمینهی امنیت دادهها در عربستان سعودی و گامی مهم در بومی سازی تکنولوژیهای پیشرفته محسوب میشود که نیازهای بازارهای داخلی و جهانی را برآورده میسازد.
شرکت آرامکو عربستان سعودی دارای مجموعهای از تکنولوژیهای پیشرفته است که در بازسازی فعالیتهای اصلی آن نقش اساسی ایفا نموده، و جهشی در تقویت توانمندیهای شرکت، و تمکین شرکت در زمینهی تحولات دیجیتالی ایجاد میکند؛ چرا که این شرکت از میلیونها دستگاه مخصوص برای سنجش و پردازش استفاده میکند که از بالاترین معیارها و کیفیتها برخوردار هستند، همچنین از روشهای پیشرفتهای برای تأمین کیفیت مناسب فعالیتها استفاده میکند، ضمن اینکه از ابر رایانههایی ساخت نیروهای بومی برای پردازش دادههای مربوط به کاوشهای نفتی بهره میبرد.
این شرکت همچنین از تکنولوژی هوش مصنوعی و هواپیماهای بدون سرنشین قابل کنترل از راه دور برای فعالیتهای خود استفاده میبرد، فضای ابری شرکت که طی قراردادی با شرکت گوگل به عربستان سعودی آورده شده این امکان را به شرکتهای و بخشهای مختلف عربستان سعودی میدهد که به ارزش وجودی خود در بازار بیفزایند، و در اسرع وقت ممکن تولیدات و خدمات خود را در اختیار افراد قرار دهند.
✅ @karkhone
شرکت آرامکو عربستان سعودی نخستین تکنولوژی داخلی امنیت دادهها موسم به «دریچهی دادهها» را راهاندازی کرد که از شبکههای این شرکت در برابر هکهای سایبری حمایت خواهد کرد، و به این شرکت کمک میکند از نقش خود در ایجاد توازن در بازار جهانی انرژی حفاظت کند.
شرکت آرامکو تلاشهای زیادی برای تقویت زیرساختهای خود برای امنیت دادهها جهت جلوگیری از هر گونه هک شدنی که پیامدهای اقتصادی و اجتماعی وخیمی برای جهان خواهد داشت انجام داده، و سطح حمایت سایبری خود را پس از تهدیدهای فراوان افزوده است.
این تکنولوژی نتیجهی فعالیت مشترک میان آرامکو و شرکت الکترونیات پیشرفتهی عربستان است که در پی امضای قراردادی در حاشیهی دور پنجم سمینار و نمایشگاه تقویت ارزشهای افزوده در فوریهی ۲۰۲۰ میلادی آغاز شد.
این دستگاه توسط نیروهای نخبهی عربستان سعودی ساخته شده، و عربستان سعودی بهوسیلهی آن گواهی اختراع را از دفتر ثبت اختراعات ایالات متحدهی آمریکا دریافت کرده است، این دستاورد، جهشی بزرگ در زمینهی امنیت دادهها در عربستان سعودی و گامی مهم در بومی سازی تکنولوژیهای پیشرفته محسوب میشود که نیازهای بازارهای داخلی و جهانی را برآورده میسازد.
شرکت آرامکو عربستان سعودی دارای مجموعهای از تکنولوژیهای پیشرفته است که در بازسازی فعالیتهای اصلی آن نقش اساسی ایفا نموده، و جهشی در تقویت توانمندیهای شرکت، و تمکین شرکت در زمینهی تحولات دیجیتالی ایجاد میکند؛ چرا که این شرکت از میلیونها دستگاه مخصوص برای سنجش و پردازش استفاده میکند که از بالاترین معیارها و کیفیتها برخوردار هستند، همچنین از روشهای پیشرفتهای برای تأمین کیفیت مناسب فعالیتها استفاده میکند، ضمن اینکه از ابر رایانههایی ساخت نیروهای بومی برای پردازش دادههای مربوط به کاوشهای نفتی بهره میبرد.
این شرکت همچنین از تکنولوژی هوش مصنوعی و هواپیماهای بدون سرنشین قابل کنترل از راه دور برای فعالیتهای خود استفاده میبرد، فضای ابری شرکت که طی قراردادی با شرکت گوگل به عربستان سعودی آورده شده این امکان را به شرکتهای و بخشهای مختلف عربستان سعودی میدهد که به ارزش وجودی خود در بازار بیفزایند، و در اسرع وقت ممکن تولیدات و خدمات خود را در اختیار افراد قرار دهند.
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
شرکت آرامکو عربستان سعودی نخستین تکنولوژی داخلی امنیت دادهها موسم به «دریچهی دادهها» را راهاندازی کرد که از شبکههای این شرکت در برابر هکهای سایبری حمایت خواهد کرد، و به این شرکت کمک میکند از نقش خود در ایجاد توازن در بازار جهانی انرژی حفاظت کند.
✅…
✅…
کنداکتور_رویداد_ارائه_نیازهای_فناورانه_صنعت_لوازم_خانگی_.pdf
185.6 KB
برنامه زمانبندی اولین رویداد ارتقا تاب آوری و رقابت پذیری در حوزه لوازم خانگی
رویداد ارائه نیازمندیهای فناورانه صنعت لوازم خانگی 3 و 4 اسفندماه برگزار میشود.
اطلاعات بیشتر
✅ @karkhone
رویداد ارائه نیازمندیهای فناورانه صنعت لوازم خانگی 3 و 4 اسفندماه برگزار میشود.
اطلاعات بیشتر
✅ @karkhone
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
سلام
چند روزی است که با خودم کلنجار میروم این مطلبی که در ادامه میآید را بنویسم یا نه… این تردید یک دلیل بزرگ دارد آنهم احتمال دلگیری انبوه دوستان و عزیزانی است که در این اکوسیستم فسقلی کسب و کارهای نوپای ایران دارم، واقعیت این است که متاسفانه شکل گلایههای این دوستان از اکوسیستم و دولت ناراحتم کرده است و ریشههای آن را در مسائلی میبینم که دقت نکردن به آنها میتواند موجب اشتباهات استراتژیک در مسیر توسعه کارآفرینی در ایران و البته اقتصاد کشور باشد.
آنچه در ادامه گفته میشود خدایناکرده نه نقد و نفی زحمات عزیزانی است که با چنگ و دندان کسب و کار خود را جلو میبرند و نه نگاه بالا به پایین و عقل کلی از سمت من دارد و نه منکر زحمات کارشناسان و مدیران دلسوزی است که در لایههای تصمیمسازی و تصمیمگیری کشور فعالیت میکنند، بلکه صرفاً یک هشدار نسبت به اصلاح نگاه همگی ما به اقتصاد و کارآفرینی و کسب و کارهای نوپا است.
در بخش اولیه این نوشته مشکلات و آسیبها ذکر خواهد شد و در ادامه بخشی از کجفهمیهای متداول شفافسازی شده و راهکار نیز ارائه خواهد شد. (طبیعتاً براساس ذهن ناقص و سواد نیمبند من)
نکته مهم اینکه برای همه عناوین مورد بحث، عنوان یک فیلم نیز ذکر شده است که صد البته نکات مستتری در آن وجود دارد.
۱ – آه و ناله (اگه میتونی منو بگیر)
چند سالی است که بسیاری فعالان حوزه کسب و کارهای نوپا به ویژه حوزه فناوری اطلاعات به شکلهای مختلف و از کانالهای متنوع (جلسات، نشستها، سایتها، گروههای تلگرامی) از وضعیت مبهم اقتصاد و یا مشکلات کسب و کاری خود مینالند (به معنای کلمه) و بعضاً انتظارات حمایتی خاصی از دولت و نهادهای متولی دارند. از طرف دیگر به انحاء مختلف مشکلات مالیاتی و تعاملی خود با ادارات بیمه را به صورت یک بحران نشان داده و از لختی و کجفهمی نهادهای ذیربط مینالند!
این مسئله در یکسال اخیر شدت گرفته است، زیرا بخش بزرگی از از کسب و کارها یا آنقدر بزرگ شدهاند که بیش از ۱۰-۱۵ نفر کارمند دارند و یا تعداد و مبالغ قراردادهای آنها فراتر از حداقلهای سالهای گذشته شده است.
به تجربه ۱۵ ساله من در تعامل با این دوستان در حوزههای مختلف (فناوری اطلاعات، نانو و زیستی) نشان داده است عمده این چالشها ناشی از دو مسئله مهم است:
اول آنکه دوستان (بویژه ای-کامرسیها) در هنگام طراحی کسب و کار خود نقش مالیات پرداختنی خود را بالکل نادیده میگیرند و یا در طراحی مدل کسب و کار خود با فرض حمایتهای نهادها (که در ادامه اشتباهات آن نیز ذکر خواهد شد) آن را کمرنگ و بیاهمیت تلقی میکنند. دوم آنکه به هیچوجه متوجه نیستند که درست یا غلط قوانین بیمه پیچیده است (چه در تعامل با نیروها و چه در بخش قرادادی) و بدون گرفتن مشورت و یا حتی استخدام افراد آگاه قراردادها را تنظیم کرده و در نهایت هنگامی که مشکلی پیش میآید، ناکارآمدی و فساد نهاد مرتبط را دلیل اصلی مشکلات خود میشمارند.
به هیچوجه توهمِ دانستن تمامی ابعاد حقوقی مالیاتی و بیمه خود را نداشته باشید زیرا به چشم خودم دیدهام صندوقی حمایتی! با گردش بیش از ۱۰۰ میلیارد تومان و یا نهادی خصولتی مطالعاتی، با وجود داشتن چندین فرد مدعی متخصص اشتباهات و البته جرائم وحشتناکی را تجربه کردهاند. شرح این قصه برای استارتاپها که مثنوی هفتاد من خواهد بود. بسیاری از دوستان را دیدهام که پس از اولین علیالراس شدن عملا کار را تعطیل کردهاند و یا بیش از یکسال است که درگیر گرفتن مفاصاحساب تامیناجتماعی هستند و عملاً دریافتی قرارداد آنها با در نظر گرفتن نرخ تورم به صفر میل کرده است!
دوست عزیز کارآفرین من! اگر کسب و کار شما با گرفتن مالیات دیگر توجیهپذیر نیست خب بهتر است انجامش ندهی که همین الان هم بسیاری از فعالیتهای اقتصادی آنلاین کشور واجد این شرایط هستند.
و اگر بلد نیستی اسناد و فاکتور و دفاتر خود را استاندارد تهیه کنی و درک درستی به مالیات ارزش افزوده نداری، اینقدر به کارشناس مالیات مملکت گیر نده که بیسواد و مغرض و فاسد است و زورش به فلانیها نمیرسد و ما را آزار میدهد. تجربیات شخصی من میگوید کارشناس و ممیز مالیاتی احتمال خیلی کمی دارد اگر همه دفاتر و حسابهای شما صحیح و درست باشد بخواهد شما را بازی دهد.
یاد بگیرید بجای اینکه کارهای مالی دفتر خود را به دخترخالهتان که ترم سوم حسابداری است بسپارید از کارشناس یا افراد و شرکتهای با تجربه استفاده کنید.
من هروقت کسی پیش من از مالیات و بیمه مینالد، فرض اولیهام کمسوادی و خطاهای خودش است تا بیمار و مفسد بودن دارایی و بیمه مملکت…
پایان بخش اول
ادامه دارد...
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
سلام
چند روزی است که با خودم کلنجار میروم این مطلبی که در ادامه میآید را بنویسم یا نه… این تردید یک دلیل بزرگ دارد آنهم احتمال دلگیری انبوه دوستان و عزیزانی است که در این اکوسیستم فسقلی کسب و کارهای نوپای ایران دارم، واقعیت این است که متاسفانه شکل گلایههای این دوستان از اکوسیستم و دولت ناراحتم کرده است و ریشههای آن را در مسائلی میبینم که دقت نکردن به آنها میتواند موجب اشتباهات استراتژیک در مسیر توسعه کارآفرینی در ایران و البته اقتصاد کشور باشد.
آنچه در ادامه گفته میشود خدایناکرده نه نقد و نفی زحمات عزیزانی است که با چنگ و دندان کسب و کار خود را جلو میبرند و نه نگاه بالا به پایین و عقل کلی از سمت من دارد و نه منکر زحمات کارشناسان و مدیران دلسوزی است که در لایههای تصمیمسازی و تصمیمگیری کشور فعالیت میکنند، بلکه صرفاً یک هشدار نسبت به اصلاح نگاه همگی ما به اقتصاد و کارآفرینی و کسب و کارهای نوپا است.
در بخش اولیه این نوشته مشکلات و آسیبها ذکر خواهد شد و در ادامه بخشی از کجفهمیهای متداول شفافسازی شده و راهکار نیز ارائه خواهد شد. (طبیعتاً براساس ذهن ناقص و سواد نیمبند من)
نکته مهم اینکه برای همه عناوین مورد بحث، عنوان یک فیلم نیز ذکر شده است که صد البته نکات مستتری در آن وجود دارد.
۱ – آه و ناله (اگه میتونی منو بگیر)
چند سالی است که بسیاری فعالان حوزه کسب و کارهای نوپا به ویژه حوزه فناوری اطلاعات به شکلهای مختلف و از کانالهای متنوع (جلسات، نشستها، سایتها، گروههای تلگرامی) از وضعیت مبهم اقتصاد و یا مشکلات کسب و کاری خود مینالند (به معنای کلمه) و بعضاً انتظارات حمایتی خاصی از دولت و نهادهای متولی دارند. از طرف دیگر به انحاء مختلف مشکلات مالیاتی و تعاملی خود با ادارات بیمه را به صورت یک بحران نشان داده و از لختی و کجفهمی نهادهای ذیربط مینالند!
این مسئله در یکسال اخیر شدت گرفته است، زیرا بخش بزرگی از از کسب و کارها یا آنقدر بزرگ شدهاند که بیش از ۱۰-۱۵ نفر کارمند دارند و یا تعداد و مبالغ قراردادهای آنها فراتر از حداقلهای سالهای گذشته شده است.
به تجربه ۱۵ ساله من در تعامل با این دوستان در حوزههای مختلف (فناوری اطلاعات، نانو و زیستی) نشان داده است عمده این چالشها ناشی از دو مسئله مهم است:
اول آنکه دوستان (بویژه ای-کامرسیها) در هنگام طراحی کسب و کار خود نقش مالیات پرداختنی خود را بالکل نادیده میگیرند و یا در طراحی مدل کسب و کار خود با فرض حمایتهای نهادها (که در ادامه اشتباهات آن نیز ذکر خواهد شد) آن را کمرنگ و بیاهمیت تلقی میکنند. دوم آنکه به هیچوجه متوجه نیستند که درست یا غلط قوانین بیمه پیچیده است (چه در تعامل با نیروها و چه در بخش قرادادی) و بدون گرفتن مشورت و یا حتی استخدام افراد آگاه قراردادها را تنظیم کرده و در نهایت هنگامی که مشکلی پیش میآید، ناکارآمدی و فساد نهاد مرتبط را دلیل اصلی مشکلات خود میشمارند.
به هیچوجه توهمِ دانستن تمامی ابعاد حقوقی مالیاتی و بیمه خود را نداشته باشید زیرا به چشم خودم دیدهام صندوقی حمایتی! با گردش بیش از ۱۰۰ میلیارد تومان و یا نهادی خصولتی مطالعاتی، با وجود داشتن چندین فرد مدعی متخصص اشتباهات و البته جرائم وحشتناکی را تجربه کردهاند. شرح این قصه برای استارتاپها که مثنوی هفتاد من خواهد بود. بسیاری از دوستان را دیدهام که پس از اولین علیالراس شدن عملا کار را تعطیل کردهاند و یا بیش از یکسال است که درگیر گرفتن مفاصاحساب تامیناجتماعی هستند و عملاً دریافتی قرارداد آنها با در نظر گرفتن نرخ تورم به صفر میل کرده است!
دوست عزیز کارآفرین من! اگر کسب و کار شما با گرفتن مالیات دیگر توجیهپذیر نیست خب بهتر است انجامش ندهی که همین الان هم بسیاری از فعالیتهای اقتصادی آنلاین کشور واجد این شرایط هستند.
و اگر بلد نیستی اسناد و فاکتور و دفاتر خود را استاندارد تهیه کنی و درک درستی به مالیات ارزش افزوده نداری، اینقدر به کارشناس مالیات مملکت گیر نده که بیسواد و مغرض و فاسد است و زورش به فلانیها نمیرسد و ما را آزار میدهد. تجربیات شخصی من میگوید کارشناس و ممیز مالیاتی احتمال خیلی کمی دارد اگر همه دفاتر و حسابهای شما صحیح و درست باشد بخواهد شما را بازی دهد.
یاد بگیرید بجای اینکه کارهای مالی دفتر خود را به دخترخالهتان که ترم سوم حسابداری است بسپارید از کارشناس یا افراد و شرکتهای با تجربه استفاده کنید.
من هروقت کسی پیش من از مالیات و بیمه مینالد، فرض اولیهام کمسوادی و خطاهای خودش است تا بیمار و مفسد بودن دارایی و بیمه مملکت…
پایان بخش اول
ادامه دارد...
✅ @karkhone
Forwarded from .
شادی صبحانهها، از قدیم تا حالا☺️
سال1344 شمسی، در اروپا شکلات صبحانه به زندگی مردم وارد شد، دو سال بعداز آن یک بازرگان باهوش ایرانی یک محصول کاملا ایرانی با همان ترکیب را تولید کرد که نه تنها در ایران بلکه در آسیا اولین بود.
یک کرم کاکائوی فندقی با نام کرمونا😉
امروز هم این خوراکی بینظیر با 13 درصد فندق و طعم بیرقیبش، بدون اسید چرب ترانس دوباره میزبان لحظههای شیرین زندگی هر روز ماست.
https://instagram.com/cremonaworld?igshid=1bqnjm7cdavc1
سال1344 شمسی، در اروپا شکلات صبحانه به زندگی مردم وارد شد، دو سال بعداز آن یک بازرگان باهوش ایرانی یک محصول کاملا ایرانی با همان ترکیب را تولید کرد که نه تنها در ایران بلکه در آسیا اولین بود.
یک کرم کاکائوی فندقی با نام کرمونا😉
امروز هم این خوراکی بینظیر با 13 درصد فندق و طعم بیرقیبش، بدون اسید چرب ترانس دوباره میزبان لحظههای شیرین زندگی هر روز ماست.
https://instagram.com/cremonaworld?igshid=1bqnjm7cdavc1
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی سلام چند روزی است که با خودم کلنجار میروم این مطلبی که در ادامه میآید را بنویسم یا نه… این تردید یک دلیل بزرگ دارد آنهم احتمال دلگیری انبوه دوستان و عزیزانی است که در این اکوسیستم فسقلی…
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۲ – سندرم واکارآفرینا!! (دار و دستههای نیویورکی)
من همیشه گفتهام ما در اکوسیستم ایران، مهارت ویژهای در به لجن کشیدن و خیانت به واژهها داریم، ایزو، مدیریت کیفیت، EFQM، بازاریابی، مدل کسب و کار، بازاریابی دیجیتالی و البته کارآفرینی همه و همه واژههایی هستند که حمله فرصتطلبان به آنها موجب قلب معنی و استحاله آن به مفاهیمی بسیار دمدستی و سخیف شده است. واژه «کارآفرینی» البته یکم وضعیت متفاوتی دارد و همه تلاش میکنند در بخشی از معرفی رسمی و غیررسمی خود به شکلی به آن اشاره کنند و حتی برای آن تخصص قائل شوند. همیشه در رسانه وقتی میخواهیم از کسی تقدیر کنیم یک برچسب کارآفرین هم به آن میزنیم و یواش یواش بدلایلی که برای من مشخص نیست هر کارخانهدار و حجرهدار و هر صاحب استارتآپی را کارآفرین نامیدیم و دریغ از یک نفر که بپرسد واقعاً شاخص کارآفرینی پول درآوردن کسب و کار و یا کارکردن افراد زیاد برای آن است یا چی؟ یک هاله تقدس و تشخص هم بدور کارآفرینان میکشیم و آنها را مجاز به هر کار و هر تصمیمی میدانیم و وقتی کسی به بدیعترین شکلهای ممکن در استثمار و بردهداری نوین کارگران کارخانه خود عمل میکنید فریاد «واکارآفرینای»! همه بلند میشود که «صاحب چسب فلان» کارآفرین است و اینجوری کارفرماهای دیگر میترسند و دیگر کسی کارآفرینی نمیکند و یا اگر فلان سایت یا اپلیکیشن قوانین انحصارطلبانه محتوایی یا دسترسیهای غیرمعمولی دارد میگوییم طرف کارآفرینی میکند و کاری نکنید که کارآفرین خسته و دلمرده شود…
واقعیت این است که کارآفرینان حتماً افراد بسیار محترم و ارزشمندی برای هر جامعهای هستند ولی همیشه از دو نکته خیلی مهم غفلت میکنیم:
نکته اول آنکه هرکس با انجام هر کاری نمیتواند کارآفرین باشد (مثلا اگر شما مواد مخدر میفروشید و ۱۳۰ نفر ساقی برای شما فعالیت میکنند لزوما کارآفرین نیستید، بلکه فقط یک کسب و کار غیرقانونی بدون ایجاد هرگونه ارزش برای جامعه دارید) و چه خوشمان بیاید و چه نه تعاریف استانداردی برای این موضوع وجود دارد که شامل هر کسب و کاری نمیشود.
نکته دوم آنکه شما مهمترین شهروند جامعه نیستید و اتفاقاً قرار نیست همه منابع کشور و جامعه صرف حمایت از شما شود و به شکل جالبی برخلاف تصور عزیزان کارآفرین، اتفاقاً شما نقش خیلی کلیدی در توسعه اقتصاد کشور ندارید! و اتفاقاً این جامعه است که بر سر شما منت دارد.
یکم باورش سخت است ولی در ادامه این مطلب دلایل اقتصادی و منطقی این گزاره نیز توضیح داده میشود.
پایان بخش دوم
ادامه دارد...
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۲ – سندرم واکارآفرینا!! (دار و دستههای نیویورکی)
من همیشه گفتهام ما در اکوسیستم ایران، مهارت ویژهای در به لجن کشیدن و خیانت به واژهها داریم، ایزو، مدیریت کیفیت، EFQM، بازاریابی، مدل کسب و کار، بازاریابی دیجیتالی و البته کارآفرینی همه و همه واژههایی هستند که حمله فرصتطلبان به آنها موجب قلب معنی و استحاله آن به مفاهیمی بسیار دمدستی و سخیف شده است. واژه «کارآفرینی» البته یکم وضعیت متفاوتی دارد و همه تلاش میکنند در بخشی از معرفی رسمی و غیررسمی خود به شکلی به آن اشاره کنند و حتی برای آن تخصص قائل شوند. همیشه در رسانه وقتی میخواهیم از کسی تقدیر کنیم یک برچسب کارآفرین هم به آن میزنیم و یواش یواش بدلایلی که برای من مشخص نیست هر کارخانهدار و حجرهدار و هر صاحب استارتآپی را کارآفرین نامیدیم و دریغ از یک نفر که بپرسد واقعاً شاخص کارآفرینی پول درآوردن کسب و کار و یا کارکردن افراد زیاد برای آن است یا چی؟ یک هاله تقدس و تشخص هم بدور کارآفرینان میکشیم و آنها را مجاز به هر کار و هر تصمیمی میدانیم و وقتی کسی به بدیعترین شکلهای ممکن در استثمار و بردهداری نوین کارگران کارخانه خود عمل میکنید فریاد «واکارآفرینای»! همه بلند میشود که «صاحب چسب فلان» کارآفرین است و اینجوری کارفرماهای دیگر میترسند و دیگر کسی کارآفرینی نمیکند و یا اگر فلان سایت یا اپلیکیشن قوانین انحصارطلبانه محتوایی یا دسترسیهای غیرمعمولی دارد میگوییم طرف کارآفرینی میکند و کاری نکنید که کارآفرین خسته و دلمرده شود…
واقعیت این است که کارآفرینان حتماً افراد بسیار محترم و ارزشمندی برای هر جامعهای هستند ولی همیشه از دو نکته خیلی مهم غفلت میکنیم:
نکته اول آنکه هرکس با انجام هر کاری نمیتواند کارآفرین باشد (مثلا اگر شما مواد مخدر میفروشید و ۱۳۰ نفر ساقی برای شما فعالیت میکنند لزوما کارآفرین نیستید، بلکه فقط یک کسب و کار غیرقانونی بدون ایجاد هرگونه ارزش برای جامعه دارید) و چه خوشمان بیاید و چه نه تعاریف استانداردی برای این موضوع وجود دارد که شامل هر کسب و کاری نمیشود.
نکته دوم آنکه شما مهمترین شهروند جامعه نیستید و اتفاقاً قرار نیست همه منابع کشور و جامعه صرف حمایت از شما شود و به شکل جالبی برخلاف تصور عزیزان کارآفرین، اتفاقاً شما نقش خیلی کلیدی در توسعه اقتصاد کشور ندارید! و اتفاقاً این جامعه است که بر سر شما منت دارد.
یکم باورش سخت است ولی در ادامه این مطلب دلایل اقتصادی و منطقی این گزاره نیز توضیح داده میشود.
پایان بخش دوم
ادامه دارد...
✅ @karkhone
مپنا چگونه تاسیس شد
روایت محسن صفایی فراهانی از نحوه راهاندازی شرکت مپنا و صنعت نیروگاهی در ایران
من زمانی در وزارت نيرو مديرعامل شرکت توانير بودم. در آن زمان، مسئوليت کل برق کشور، تمام نيروگاهها و توزيع برق با شرکت توانير بود؛ يعنی بنده از چابهار تا ارس، بايد در همهجا خودم مسائل برق را حل میکردم. پيش از انقلاب، در سال ٤٨، شرکت مهندس مشاور «هارزا» مطالعات شبکه برق را انجام داده بود. در برخی نقاط کشور، متأثر از برخی تغييرات، به برق نياز بود. وقتی به طرح جامع مراجعه میکردم، میديدم در طرح جامع اين مسئله ديده نشده است. دفتر برق وزارت نيرو که بعد از انقلاب به وجود آمده بود، متولی مطالعات اين موضوع بود. وقتی مطالعات آنها را با طرح هارزا مقايسه میکردم، میديدم خيلی با هم فرق دارد. پيش وزير وقت رفتم و گفتم اين دفتر، چندان با قاعده کار نمیکند. توجيهات فنی مکانيابی و پيشبينیهای هارزا کاملا معلوم است؛ اما جاهايي که هارزا توصيه نکرده و اين دفتر پيشنهاد میدهد، خيلی خطا دارد. گفت پيشنهادت چيست؟ گفتم: وقتی شاه رفت، مصرف برق کشور هفت هزار مگاوات بود. هارزا شبکه برق را برای ٢٥ هزار مگاوات محاسبه و مطالعه کرده است. در زمان آن گفتوگو، مصرف ما به ١٨ هزار مگاوات رسيده بود. گفتم: اجازه دهيد شبکه را برای ٥٠ هزار مگاوات مطالعه کنيم. گفت يعنی چه؟ گفتم: من مسئول برق هستم، فحشش را به من میدهند. اجازه دهيد من با هارزا دوباره توافق کنم و هارزا اين مطالعه را انجام دهد. آقاي وزير گفت برو. اصلا لزومی به اين کار نيست! اگر چنين کنی میگويند آمريکايیها را دوباره به ايران برگرداندند. گفتم: خب کانادايیهايش را ميآوريم! و بیسروصدا کار میکنيم. گفت: نه! ميدانيد چه اتفاقی افتاد؟ امروز شبکه برق ايران به حدود ٨٥ هزار مگاوات رسيده است. در طرح هارزا، اتلاف برق شبکه، ٧,٥ درصد بود، الان اين عدد به ٢٣ درصد رسيده است؛ يعنی از نيروگاه تا محل مصرف میرسيم، ٢٣ درصد در خود شبکه برق از بين میرود. منِ مهندس نبايد گوش کنم که فلان عوام به من چه میگويد. میگويد آمريکايی هستی يا نيستی. من بايد ببينم منافع مملکت من در چيست. نه اينکه از ترس اينکه اين را میگويند، از حرف کارشناسی خود صرفنظر کنم.
موقعی که من مپنا را راه انداختم، سراغ کانادايیها رفتم. آقای مهندس زنگنه من را صدا کرد و گفت: شبنامهها را خواندهای؟ گفتم: بله. گفت: خب؟ گفتم: خب که خب! اگر من را میخواهی، من همين هستم. بگويند غربیها را آوردند، بگويند پای اينها را باز کردند. آيا میخواهيد نيروگاه شهيد رجايی ديگری برايتان بسازم که ساخت آن ١١ سال طول بکشد؟ پيشتر خود آقای زنگنه در رابطه با نيروگاه شهيد رجایی ابراز ناراحتی کرده بود که ١١ سال طول کشيده و آبروی ما رفته و هنوز راه نيفتاده است. گفتم آيا میخواهيد چند نيروگاه ديگر در مپنا روی دستتان بگذارم؟! بگذاريد کارم را بکنم.
من براي مپنا خيلی فحش خوردم. خيلی شبنامه عليه من نوشتند؛ ولی ايستادم. به آقای مهندس زنگنه گفتم هرکس فحش داد، بگوييد برويد يقه خودش را بگيريد. او اختيار آنجا را دست گرفته و به حرف من گوش نمیدهد؛ ولي امروز مپنا يک شرکت برای مملکت است، نه برای من.
صنعت نيروگاهی به صورت اساسی با مپنا وارد کشور شد، ما قبلا اين صنعت را نداشتيم. برای اينکه ما طراحی بلد نبوديم. من کانادايیها را که آوردم، کنار دست هرکدام يک تيم گذاشتم. معاون شرکت مپنا را وادار کردم روزی چهار ساعت سر کلاس کانادايیها بنشيند. گفتم هرکسی ننشيند از مپنا بيرونش میکنم. من ٢٠٠ مهندس گرفتم و زير دست کانادايیها گذاشتم. روزي که من از مپنا بيرون آمدم، ٤٠٠ مهندس داشت. ١١ هزار مگاوات نيروگاه در دست داشت و میساخت.
yon.ir/mzLfo
✅ @karkhone
روایت محسن صفایی فراهانی از نحوه راهاندازی شرکت مپنا و صنعت نیروگاهی در ایران
من زمانی در وزارت نيرو مديرعامل شرکت توانير بودم. در آن زمان، مسئوليت کل برق کشور، تمام نيروگاهها و توزيع برق با شرکت توانير بود؛ يعنی بنده از چابهار تا ارس، بايد در همهجا خودم مسائل برق را حل میکردم. پيش از انقلاب، در سال ٤٨، شرکت مهندس مشاور «هارزا» مطالعات شبکه برق را انجام داده بود. در برخی نقاط کشور، متأثر از برخی تغييرات، به برق نياز بود. وقتی به طرح جامع مراجعه میکردم، میديدم در طرح جامع اين مسئله ديده نشده است. دفتر برق وزارت نيرو که بعد از انقلاب به وجود آمده بود، متولی مطالعات اين موضوع بود. وقتی مطالعات آنها را با طرح هارزا مقايسه میکردم، میديدم خيلی با هم فرق دارد. پيش وزير وقت رفتم و گفتم اين دفتر، چندان با قاعده کار نمیکند. توجيهات فنی مکانيابی و پيشبينیهای هارزا کاملا معلوم است؛ اما جاهايي که هارزا توصيه نکرده و اين دفتر پيشنهاد میدهد، خيلی خطا دارد. گفت پيشنهادت چيست؟ گفتم: وقتی شاه رفت، مصرف برق کشور هفت هزار مگاوات بود. هارزا شبکه برق را برای ٢٥ هزار مگاوات محاسبه و مطالعه کرده است. در زمان آن گفتوگو، مصرف ما به ١٨ هزار مگاوات رسيده بود. گفتم: اجازه دهيد شبکه را برای ٥٠ هزار مگاوات مطالعه کنيم. گفت يعنی چه؟ گفتم: من مسئول برق هستم، فحشش را به من میدهند. اجازه دهيد من با هارزا دوباره توافق کنم و هارزا اين مطالعه را انجام دهد. آقاي وزير گفت برو. اصلا لزومی به اين کار نيست! اگر چنين کنی میگويند آمريکايیها را دوباره به ايران برگرداندند. گفتم: خب کانادايیهايش را ميآوريم! و بیسروصدا کار میکنيم. گفت: نه! ميدانيد چه اتفاقی افتاد؟ امروز شبکه برق ايران به حدود ٨٥ هزار مگاوات رسيده است. در طرح هارزا، اتلاف برق شبکه، ٧,٥ درصد بود، الان اين عدد به ٢٣ درصد رسيده است؛ يعنی از نيروگاه تا محل مصرف میرسيم، ٢٣ درصد در خود شبکه برق از بين میرود. منِ مهندس نبايد گوش کنم که فلان عوام به من چه میگويد. میگويد آمريکايی هستی يا نيستی. من بايد ببينم منافع مملکت من در چيست. نه اينکه از ترس اينکه اين را میگويند، از حرف کارشناسی خود صرفنظر کنم.
موقعی که من مپنا را راه انداختم، سراغ کانادايیها رفتم. آقای مهندس زنگنه من را صدا کرد و گفت: شبنامهها را خواندهای؟ گفتم: بله. گفت: خب؟ گفتم: خب که خب! اگر من را میخواهی، من همين هستم. بگويند غربیها را آوردند، بگويند پای اينها را باز کردند. آيا میخواهيد نيروگاه شهيد رجايی ديگری برايتان بسازم که ساخت آن ١١ سال طول بکشد؟ پيشتر خود آقای زنگنه در رابطه با نيروگاه شهيد رجایی ابراز ناراحتی کرده بود که ١١ سال طول کشيده و آبروی ما رفته و هنوز راه نيفتاده است. گفتم آيا میخواهيد چند نيروگاه ديگر در مپنا روی دستتان بگذارم؟! بگذاريد کارم را بکنم.
من براي مپنا خيلی فحش خوردم. خيلی شبنامه عليه من نوشتند؛ ولی ايستادم. به آقای مهندس زنگنه گفتم هرکس فحش داد، بگوييد برويد يقه خودش را بگيريد. او اختيار آنجا را دست گرفته و به حرف من گوش نمیدهد؛ ولي امروز مپنا يک شرکت برای مملکت است، نه برای من.
صنعت نيروگاهی به صورت اساسی با مپنا وارد کشور شد، ما قبلا اين صنعت را نداشتيم. برای اينکه ما طراحی بلد نبوديم. من کانادايیها را که آوردم، کنار دست هرکدام يک تيم گذاشتم. معاون شرکت مپنا را وادار کردم روزی چهار ساعت سر کلاس کانادايیها بنشيند. گفتم هرکسی ننشيند از مپنا بيرونش میکنم. من ٢٠٠ مهندس گرفتم و زير دست کانادايیها گذاشتم. روزي که من از مپنا بيرون آمدم، ٤٠٠ مهندس داشت. ١١ هزار مگاوات نيروگاه در دست داشت و میساخت.
yon.ir/mzLfo
✅ @karkhone
در سال ۱۹۵۸ «مائو تسهتونگ» رهبر معظم حزب کمونیست چین، طرح نبوغآمیز خود به نام «جهشی رو به جلو» را استارت زد. بر اساس این طرح، تمام خلق چین باید برای تحقق هدف حزب کمونیست که همان پیشی گرفتن از بریتانیای غاصب در صنعت فولاد بود، شروع به تولید «فولاد خانگی» میکردند. در این طرح ، حزب کمونیست چین به مردم یک سری کورههای کوچک مقیاس میداد (تصویر توییت اول) که آن را در حیاط پشتی برپا میکردند و با تولید فولاد خانگی، آرزوی حزب را در شکست دادن امپریالیستهای جهانخوار برآورده میکردند. مائو با خودش حساب کرده بود: «ما ۹۰۰ تا شهر داریم، هرکدوم ۲۰ نفر بیاد، میلیونی میشه آقا». و علاوه بر آن، ما نوجوانان کمونیستی داریم که تو زیرزمین خونهاشون انرژی هستهای درست میکنند؛ فولاد که چیزی نیست. مردم برای تامین مواد اولیهی تولید فولاد، قاشق، ملاقه و قابلمهها را آب میکردند. کشاورزان و دهقانانی که تا دیروز با گاوآهن زمین را شخم میزدند، امروز باید آن را در کورهی حیاط پشتی ذوب میکردند. تا سال ۱۹۵۹ و با شرکت دهها میلیون نفری دهقانان در این طرح، در نهایت فقط یکچهارم از پیشبینی تولید ۲۰ میلیون تُنی، محقق شد. فلزی که از این طرح به دست آمد، نه فولاد که آهن چُدن بود و هیچ کارایی بهدرد بخوری هم در ساخت و ساز نداشت. نتیجهی این طرحهای نبوغآمیزِ رهبر کبیر انقلاب پیشی گرفتن چین از بریتانیای غاصب نبود، بلکه مردم در مقابل موج خشکسالی و قحطی دوام نیاوردند. دهها میلیون نفر کشته شدند، تا مائو اندیشههای آرمانشهری کمونیستی خود را با ذوب فولاد در حیاط پشتی برآورده کند؛ که نشد.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
«انحصار در صنعت کشتار دام و بستهبندی گوشت آمریکا» 2/1
❞..اینطور که به نظر میرسد، پنج کمپانی کشتار دام و بستهبندی گوشت آمریکا - به نامهای سوئیفت، آرمور، موریس، کاداهی، و ویلسون - به چنان جایگاه غالبی دست یافتهاند که بازاری که نهادههای تولیدشان را از آن تأمین میکنند، و بازاری که در آن فرآوردهی تولیدشان را به فروش میرسانند را به میل خودشان میچرخانند، و سرنوشت رقبایشان را هم در مشتشان گرفتهاند..❝
این جملات، صد سال پیش در گزارشی از کمیسیون تجارت فدرال آمریکا نوشته شده بود؛ جملاتی که از انحصار چشمگیر کمپانیهای کشتار دام و بستهبندی گوشت آمریکا حکایت میکرد. در سالهای آغازین قرن بیستم، آپتون سینکلر، نویسندهی نامدار آمریکایی، اقدامات زیانبخش انحصارگران صنعت کشتار دام و بستهبندی گوشت - نظیر فروش گوشت فاسد به مشتریان - را در کتاب the jungle نمایان، و جامعه را در مقابل آنان هشیار کرد. به مرور زمان، قوانین و مقررات جدیدی نیز ساخته و پرداخته شدند، و "پنج کلهگنده"ی صنعت بستهبندی گوشت - که اسامیشان در بالا آمد - را نشانه گرفتند. اجرای مؤثر این مقررات، سالهای سال توانست که انحصارگران صنعت بستهبندی گوشت را از رفتارهای زیانبخش انحصاری بر حذر دارد.
در سال ۱۹۱۸، پنج کمپانی غالب بازار گوشت آمریکا، ۵۵ درصد از سهم بازار را در اختیار داشتند، و این رقم در سال ۱۹۷۶ به ۲۶ درصد کاهش یافت. قوانین و مقررات ضد انحصار، توان چانهزنی پرورشدهندگان خردهپای دام و طیور که تأمینکنندهی نهادهی تولیدِ کمپانیهای کشتار دام و بستهبندی گوشت بودند را تا حد زیادی بهبود بخشید. با تضعیف این مقررات در دههی هشتاد میلادی، ورق برگشت، تصاحب و ادغام شرکتها در صنعت بستهبندی گوشت شدت گرفت، و در عرض یک دهه، سهم بازارِ چهار کمپانی غالب صنعت گوشت آمریکا دو برابر شد.
در حال حاضر، انحصاری که شرکتهای بستهبندی گوشت دام و طیور دارند، غالباً در سمت تقاضای بازار نهفته شده؛ به این معنا که این کمپانیها در مقابل تأمینکنندگان نهادههای تولیدشان قدرت انحصاری دارند. این تأمینکنندگان هم غالباً از خرده-پرورشدهندگان دام و طیور تشکیل شدهاند، که گاو، خوک و جوجهی مورد نیاز صنعت کشتار، فرآوری و بستهبندی گوشت را پرورش میدهند و به آنان میفروشند. در مقیاس ملّی و کشوری، سه کمپانی تایسون، کارگیل و اسمیتفیلد، سهم عمدهی طرف تقاضای بازار دام و طیور را در کنترل دارند. در مقیاس 'محلّی' نیز، شمار قابل توجهی از پرورشدهندگان دام و طیور تنها با یک کمپانیِ خریدار دام و طیور مواجهاند، و این بدان معناست که در بخشی از بازارهای محلّی دام و طیور، انحصار کامل و تمامعیارِ طرف تقاضا حکمرانی میکند.
تئوریهای اقتصادی، غالباً انحصار را پدیدهای ناکارآمد میپندارند؛ چه در سمت عرضهی بازارها (موسوم به Monopoly) باشد، چه در سمت تقاضای بازارها (موسوم به Monopsony)؛ همانطور که در انحصارِ طرف عرضه، انحصارگر سعی میکند که عرضهی فرآوردهی تولیدش را محدود کند تا قیمتش را بالا ببرد، در انحصارِ طرف تقاضا هم انحصارگر سعی میکند سطح تقاضا برای نهادهی تولیدِ مورد نیازش را محدود کند تا قیمت نهاده را پایین نگه دارد. از منظر تئوری، نکتهی مهمی که در انحصار طرف تقاضا وجود دارد اینست که تقاضای کمتر برای نهادهی تولید، به عرضهی فرآوردهی کمتر تولید منتهی میشود، و فرآوردهی کمتر هم به افزایش قیمت آن - در مقایسه با شرایط رقابتی - میانجامد. این موضوع بدین معناست که نه تنها تأمینکنندگان نهادههای تولید، که حتی ممکنست مصرفکنندگانی که فرآوردهی تولیدِ انحصارگرِ طرف تقاضا (Monopsonist) را خریداری میکنند هم از این پدیده زیان ببینند.
صنعت بستهبندی گوشت آمریکا، یک نمونهی روشن تجربی از نظریههای اقتصادی انحصار را به دست ما میدهد. در بحبوبهی گسترش کرونا، در عین اینکه قیمت گوشت گاو، همگام با رشد تقاضای مصرفکنندگان، به سطح بیسابقهای بالا رفت، قیمت گاو حدود ۱۱ درصد کاهش یافت. این موضوع بدگمانیهایی که نسبت به قدرت انحصاری کمپانیهای کشتار دام و بستهبندی گوشت وجود داشت را بیش از پیش تقویت کرد، و شماری از سناتورها را به واکنش واداشت تا نامهای به وزارت کشاورزی آمریکا ارسال کنند و از این سازمان بخواهند که با قوّت بیشتری بر اقدامات صنعت کشتار و بستهبندی گوشت نظارت کند.
به دلیل انحصاری بودن طرف تقاضای بازار دام، اگر ویروس کرونا - یا هر حادثهی طبیعی و غیرطبیعی دیگری - فعالیت کمپانیهای انگشتشمار بستهبندی گوشت را مختل یا منحل کند، تقاضای دام به سطحی بسیار فراتر از عرضهی دام سقوط میکند، قیمت دام بیش از پیش کاهش مییابد و زیان هنگفتی را متوجه خردهدامپروران میسازد. (آتشسوزی یکی از مراکز فرآوری گوشت کمپانی تایسون در تابستان سال گذشته، این موضوع را به خوبی نشان میدهد).
✅ @karkhone
❞..اینطور که به نظر میرسد، پنج کمپانی کشتار دام و بستهبندی گوشت آمریکا - به نامهای سوئیفت، آرمور، موریس، کاداهی، و ویلسون - به چنان جایگاه غالبی دست یافتهاند که بازاری که نهادههای تولیدشان را از آن تأمین میکنند، و بازاری که در آن فرآوردهی تولیدشان را به فروش میرسانند را به میل خودشان میچرخانند، و سرنوشت رقبایشان را هم در مشتشان گرفتهاند..❝
این جملات، صد سال پیش در گزارشی از کمیسیون تجارت فدرال آمریکا نوشته شده بود؛ جملاتی که از انحصار چشمگیر کمپانیهای کشتار دام و بستهبندی گوشت آمریکا حکایت میکرد. در سالهای آغازین قرن بیستم، آپتون سینکلر، نویسندهی نامدار آمریکایی، اقدامات زیانبخش انحصارگران صنعت کشتار دام و بستهبندی گوشت - نظیر فروش گوشت فاسد به مشتریان - را در کتاب the jungle نمایان، و جامعه را در مقابل آنان هشیار کرد. به مرور زمان، قوانین و مقررات جدیدی نیز ساخته و پرداخته شدند، و "پنج کلهگنده"ی صنعت بستهبندی گوشت - که اسامیشان در بالا آمد - را نشانه گرفتند. اجرای مؤثر این مقررات، سالهای سال توانست که انحصارگران صنعت بستهبندی گوشت را از رفتارهای زیانبخش انحصاری بر حذر دارد.
در سال ۱۹۱۸، پنج کمپانی غالب بازار گوشت آمریکا، ۵۵ درصد از سهم بازار را در اختیار داشتند، و این رقم در سال ۱۹۷۶ به ۲۶ درصد کاهش یافت. قوانین و مقررات ضد انحصار، توان چانهزنی پرورشدهندگان خردهپای دام و طیور که تأمینکنندهی نهادهی تولیدِ کمپانیهای کشتار دام و بستهبندی گوشت بودند را تا حد زیادی بهبود بخشید. با تضعیف این مقررات در دههی هشتاد میلادی، ورق برگشت، تصاحب و ادغام شرکتها در صنعت بستهبندی گوشت شدت گرفت، و در عرض یک دهه، سهم بازارِ چهار کمپانی غالب صنعت گوشت آمریکا دو برابر شد.
در حال حاضر، انحصاری که شرکتهای بستهبندی گوشت دام و طیور دارند، غالباً در سمت تقاضای بازار نهفته شده؛ به این معنا که این کمپانیها در مقابل تأمینکنندگان نهادههای تولیدشان قدرت انحصاری دارند. این تأمینکنندگان هم غالباً از خرده-پرورشدهندگان دام و طیور تشکیل شدهاند، که گاو، خوک و جوجهی مورد نیاز صنعت کشتار، فرآوری و بستهبندی گوشت را پرورش میدهند و به آنان میفروشند. در مقیاس ملّی و کشوری، سه کمپانی تایسون، کارگیل و اسمیتفیلد، سهم عمدهی طرف تقاضای بازار دام و طیور را در کنترل دارند. در مقیاس 'محلّی' نیز، شمار قابل توجهی از پرورشدهندگان دام و طیور تنها با یک کمپانیِ خریدار دام و طیور مواجهاند، و این بدان معناست که در بخشی از بازارهای محلّی دام و طیور، انحصار کامل و تمامعیارِ طرف تقاضا حکمرانی میکند.
تئوریهای اقتصادی، غالباً انحصار را پدیدهای ناکارآمد میپندارند؛ چه در سمت عرضهی بازارها (موسوم به Monopoly) باشد، چه در سمت تقاضای بازارها (موسوم به Monopsony)؛ همانطور که در انحصارِ طرف عرضه، انحصارگر سعی میکند که عرضهی فرآوردهی تولیدش را محدود کند تا قیمتش را بالا ببرد، در انحصارِ طرف تقاضا هم انحصارگر سعی میکند سطح تقاضا برای نهادهی تولیدِ مورد نیازش را محدود کند تا قیمت نهاده را پایین نگه دارد. از منظر تئوری، نکتهی مهمی که در انحصار طرف تقاضا وجود دارد اینست که تقاضای کمتر برای نهادهی تولید، به عرضهی فرآوردهی کمتر تولید منتهی میشود، و فرآوردهی کمتر هم به افزایش قیمت آن - در مقایسه با شرایط رقابتی - میانجامد. این موضوع بدین معناست که نه تنها تأمینکنندگان نهادههای تولید، که حتی ممکنست مصرفکنندگانی که فرآوردهی تولیدِ انحصارگرِ طرف تقاضا (Monopsonist) را خریداری میکنند هم از این پدیده زیان ببینند.
صنعت بستهبندی گوشت آمریکا، یک نمونهی روشن تجربی از نظریههای اقتصادی انحصار را به دست ما میدهد. در بحبوبهی گسترش کرونا، در عین اینکه قیمت گوشت گاو، همگام با رشد تقاضای مصرفکنندگان، به سطح بیسابقهای بالا رفت، قیمت گاو حدود ۱۱ درصد کاهش یافت. این موضوع بدگمانیهایی که نسبت به قدرت انحصاری کمپانیهای کشتار دام و بستهبندی گوشت وجود داشت را بیش از پیش تقویت کرد، و شماری از سناتورها را به واکنش واداشت تا نامهای به وزارت کشاورزی آمریکا ارسال کنند و از این سازمان بخواهند که با قوّت بیشتری بر اقدامات صنعت کشتار و بستهبندی گوشت نظارت کند.
به دلیل انحصاری بودن طرف تقاضای بازار دام، اگر ویروس کرونا - یا هر حادثهی طبیعی و غیرطبیعی دیگری - فعالیت کمپانیهای انگشتشمار بستهبندی گوشت را مختل یا منحل کند، تقاضای دام به سطحی بسیار فراتر از عرضهی دام سقوط میکند، قیمت دام بیش از پیش کاهش مییابد و زیان هنگفتی را متوجه خردهدامپروران میسازد. (آتشسوزی یکی از مراکز فرآوری گوشت کمپانی تایسون در تابستان سال گذشته، این موضوع را به خوبی نشان میدهد).
✅ @karkhone
Google Books
Meat-packer Legislation