ايرانی کردن کارشناسی و مديريت در اقتصاد ایران
نقش ابوالحسن ابتهاج به روایت علینقی عالیخانی
يک نکتهای که من و همه همکارانم اعتقاد داشتيم، و سعی کرديم که در آن راه پيش برويم، اين بود که اين قدر خارجی خارجی نگوئيم. يعنی اولا فکر نکنيم که اگر يک کاری را خارجی میکند، اين واقعا يک چيز فوق العادهای است که فقط آنها میتوانند انجام بدهند. بعد هم برای هرکاری نرويم بپرسيم از بقيه که چه گونه بايد کارمان را انجام بدهيم. بايد يک مقداری خودمان هم دست اندر کار باشيم. اين برداشت خيلی غيرعادی بود، برای اين که همه ما با اطمينان و اعتقاد فوق العادهای کارهای تازه را شروع میکرديم. به خاطر تحصيلاتی که کرده بوديم يک اطلاعات کلی از کارها داشتيم، ولی در عمل هيچ کدام آنها را نه ما و نه کس ديگری در داخل ايران اجرا نکرده بود. ما به جای اين که برويم کارشناس بياوريم، خودمان راه حل برای خودمان پيدا میکرديم.
ابوالحسن ابتهاج که در ابتدای دهه ۱۳۳۰ کار برنامهریزی توسعه در ایران را با تأسیس سازمان برنامه آغاز کرد در ابتدا به کارشناسان خارجی توجه داشت و اصولا حرفش درست بود. يعنی روبرو شده بود با اين که اگر شما میخواهيد يک راهسازی درست بکنيد، در کشور مهندسينی که بتوانند اين کار را انجام بدهند نداريد و میبايست از خارج کسانی را بياوريد که اين کار را بکنند تا شما ياد بگيريد و بعد بتوانيد خودتان انجام بدهيد. يک مورد خيلی معروفش مورد شرکت انگليسی جان مولم است که به ايران آمده بود. برای اولين بار در ايران متوجه شدند که اين شرکت لابراتوارهای کوچک در بيابان درست کرده و خاکها و فشار خاک را اندازه گيری میکند و نوع سنگ ريزهای که می بايست به عنوان زير ساخت جادهها بگذارند را معين میکند چند سانتيمتر بايد باشد. مردم میخنديدند به اين حرفها و اين نوع برنامههایی که ابتهاج داشت. بعد ابتهاج مورد ايراد قرار میگرفت، آن چنان که سر انجام ناچار شد قسمتی از راههایی را که میخواستند بسازند، بدهند به يکي از مهندسين ايرانی که خيلی خوب صحبت میکرد و جلب توجه همه را کرده بود. خوب، جادهای که ساختند هيچ خوب نبود، با تمام ادعائی که می کردند. بنابراين آن جا ابتهاج حق داشت، و کاری که او کرد باعث شد که بعداً مهندسين ايرانی و شرکتهای مقاطعهکاری ايرانی همان کار را خوب فرا بگيرند، و نه تنها در داخل ايران آن کار را اجرا بکنند، بلکه در دهه ۷۰ میلادی به تدريج شرکتهای بزرگ ساختمانی ايران شروع کردند در منطقه خاورميانه کار کردن. من خودم میدانم يکي از آن شرکتها در عربستان سعودی به عنوان مهندس مشاور کار می کرد. يعني همان کاری را که جان مولم در دهه ۵۰ میلادی در ايران کرده بود ما در دهه ۷۰ در کشورهای ديگر می کرديم. در اين مورد ابتهاج کارش درست بود. يا فرض بکنيد درمورد سازمان آب و برق خوزستان، وقتی آدم گزارش را میخواند خيلی ساده به نظر میآيد. خوب، بله، بايد اين کار را ميکرديم. اما وقتی شما هيچ گونه اطلاعی نداريد و میخواهيد از صفر شروع بکنيد، و يک گزارشی را با کمک خارجیهای با تجربه تهيه میکنيد و اجرا میکنيد، اين را بايد آفرين گفت.
چند سال بعد، در آخر دهه ۶۰ میلادی، يعنی حالا ده سال پس از اجرای برنامه ابتهاج، وقتی من در بخش خصوصی بودم، همان کسی که برنامه عمران خوزستان را اجرا کرد، آقای دیوید ليلينتال، با من تماس گرفت و به من پيشنهاد کرد با هم شريک بشويم و کار بکنيم. يکی از چيزهایی که در نامه خودش به من نوشت اين بود که خيلي مايلم با شما همکاری بکنم و شما بشويد شريک اصلی، به خاطر اين که آن روزی که من در ايران شروع به کار کردم، ايران کسی را نداشت، امّا امروز شما خيلی آدمهائی داريد که به فنون مختلف آشنائی دارند، که اينها همه رفتند بهترين تحصيلات را کردند و برگشتند و در نتيجه امکاناتی که امروز کشور شما دارد با امکانات دوازده سيزده سال پيش که من شروع کردم فرق دارد. بنابراين، ابتهاج وقتی شروع کرده بود که در کشور ما کارشناس به اندازه کافی نداشتيم اما بعد از ده سال از اجرای برنامههای او توانمندی کارشناسان ایرانی به جایی رسیده بود که شرکتهای خارجی به ما پیشنهاد شراکت و همکاری میدادند.
منبع: کتاب سياست و سياستگذاری اقتصادی در ايران ۱۳۵۰-۱۳۴۰، مصاحبه با علينقی عاليخانی، انتشارات بنياد مطالعات ايران
yon.ir/XUs7N
✅ @karkhone
نقش ابوالحسن ابتهاج به روایت علینقی عالیخانی
يک نکتهای که من و همه همکارانم اعتقاد داشتيم، و سعی کرديم که در آن راه پيش برويم، اين بود که اين قدر خارجی خارجی نگوئيم. يعنی اولا فکر نکنيم که اگر يک کاری را خارجی میکند، اين واقعا يک چيز فوق العادهای است که فقط آنها میتوانند انجام بدهند. بعد هم برای هرکاری نرويم بپرسيم از بقيه که چه گونه بايد کارمان را انجام بدهيم. بايد يک مقداری خودمان هم دست اندر کار باشيم. اين برداشت خيلی غيرعادی بود، برای اين که همه ما با اطمينان و اعتقاد فوق العادهای کارهای تازه را شروع میکرديم. به خاطر تحصيلاتی که کرده بوديم يک اطلاعات کلی از کارها داشتيم، ولی در عمل هيچ کدام آنها را نه ما و نه کس ديگری در داخل ايران اجرا نکرده بود. ما به جای اين که برويم کارشناس بياوريم، خودمان راه حل برای خودمان پيدا میکرديم.
ابوالحسن ابتهاج که در ابتدای دهه ۱۳۳۰ کار برنامهریزی توسعه در ایران را با تأسیس سازمان برنامه آغاز کرد در ابتدا به کارشناسان خارجی توجه داشت و اصولا حرفش درست بود. يعنی روبرو شده بود با اين که اگر شما میخواهيد يک راهسازی درست بکنيد، در کشور مهندسينی که بتوانند اين کار را انجام بدهند نداريد و میبايست از خارج کسانی را بياوريد که اين کار را بکنند تا شما ياد بگيريد و بعد بتوانيد خودتان انجام بدهيد. يک مورد خيلی معروفش مورد شرکت انگليسی جان مولم است که به ايران آمده بود. برای اولين بار در ايران متوجه شدند که اين شرکت لابراتوارهای کوچک در بيابان درست کرده و خاکها و فشار خاک را اندازه گيری میکند و نوع سنگ ريزهای که می بايست به عنوان زير ساخت جادهها بگذارند را معين میکند چند سانتيمتر بايد باشد. مردم میخنديدند به اين حرفها و اين نوع برنامههایی که ابتهاج داشت. بعد ابتهاج مورد ايراد قرار میگرفت، آن چنان که سر انجام ناچار شد قسمتی از راههایی را که میخواستند بسازند، بدهند به يکي از مهندسين ايرانی که خيلی خوب صحبت میکرد و جلب توجه همه را کرده بود. خوب، جادهای که ساختند هيچ خوب نبود، با تمام ادعائی که می کردند. بنابراين آن جا ابتهاج حق داشت، و کاری که او کرد باعث شد که بعداً مهندسين ايرانی و شرکتهای مقاطعهکاری ايرانی همان کار را خوب فرا بگيرند، و نه تنها در داخل ايران آن کار را اجرا بکنند، بلکه در دهه ۷۰ میلادی به تدريج شرکتهای بزرگ ساختمانی ايران شروع کردند در منطقه خاورميانه کار کردن. من خودم میدانم يکي از آن شرکتها در عربستان سعودی به عنوان مهندس مشاور کار می کرد. يعني همان کاری را که جان مولم در دهه ۵۰ میلادی در ايران کرده بود ما در دهه ۷۰ در کشورهای ديگر می کرديم. در اين مورد ابتهاج کارش درست بود. يا فرض بکنيد درمورد سازمان آب و برق خوزستان، وقتی آدم گزارش را میخواند خيلی ساده به نظر میآيد. خوب، بله، بايد اين کار را ميکرديم. اما وقتی شما هيچ گونه اطلاعی نداريد و میخواهيد از صفر شروع بکنيد، و يک گزارشی را با کمک خارجیهای با تجربه تهيه میکنيد و اجرا میکنيد، اين را بايد آفرين گفت.
چند سال بعد، در آخر دهه ۶۰ میلادی، يعنی حالا ده سال پس از اجرای برنامه ابتهاج، وقتی من در بخش خصوصی بودم، همان کسی که برنامه عمران خوزستان را اجرا کرد، آقای دیوید ليلينتال، با من تماس گرفت و به من پيشنهاد کرد با هم شريک بشويم و کار بکنيم. يکی از چيزهایی که در نامه خودش به من نوشت اين بود که خيلي مايلم با شما همکاری بکنم و شما بشويد شريک اصلی، به خاطر اين که آن روزی که من در ايران شروع به کار کردم، ايران کسی را نداشت، امّا امروز شما خيلی آدمهائی داريد که به فنون مختلف آشنائی دارند، که اينها همه رفتند بهترين تحصيلات را کردند و برگشتند و در نتيجه امکاناتی که امروز کشور شما دارد با امکانات دوازده سيزده سال پيش که من شروع کردم فرق دارد. بنابراين، ابتهاج وقتی شروع کرده بود که در کشور ما کارشناس به اندازه کافی نداشتيم اما بعد از ده سال از اجرای برنامههای او توانمندی کارشناسان ایرانی به جایی رسیده بود که شرکتهای خارجی به ما پیشنهاد شراکت و همکاری میدادند.
منبع: کتاب سياست و سياستگذاری اقتصادی در ايران ۱۳۵۰-۱۳۴۰، مصاحبه با علينقی عاليخانی، انتشارات بنياد مطالعات ايران
yon.ir/XUs7N
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی ۳ – ای دولت ناکارآمد؛ حمایت حمایت (مرثیهای بر یک رویا) در چند سال اخیر با کاهش درآمدهای نفتی دولت و همچنین ورود نسل جدید دهه ۶۰-۷۰ به حوزه کسب و کار اتفاقات عجیب و بدیع و هیجانانگیزی در…
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۴ – اقتصاد پویا چیست؟ (خون به پا خواهد شد)
من بشدت طرفدار اقتصاد آزادم، حتی اعتراف میکنم در بخشهای از زندگیام بصورت افراطی دست نامرئی بازار و سیاستهای مرتبط با آن را میپرستیدم!. در این مکتب اصالت با تولید ثروت است، یعنی هرکس ثروت بیشتری کسب و ایجاد کند خودبهخود در هرم اجتماعی بالاتر میروند. هرچند که بشدت اعتقاد دارم کجفهمیهای زیادی نسبت به آن وجود دارد، به عنوان مثال از لحاظ فلسفی ما به این مکتب «کاپیتالیسم» میگوییم در صورتیکه کاپیتال و سرمایه خروجی فرآیند آن است و اتفاقا اسمی است که دشمنان و منتقدانش به آن دادهاند، درواقع مکتب کاپیتالیسم به برابری فرصتها برای ایجاد شبکه و ارتباط میپردازد و شما هرچه بتوانید شبکه ارتباطی وسیعتر و قدرتمندتری داشته باشید امکان موفقیت بالاتری خواهید داشت. در واقع من اگر میخواستم اسمی برای کاپیتالیسم انتخاب کنیم «نتورکیسم – Networkism» را بیشتر میپسندیدم.
عرض کردم که خیلی شیفته کاپیتالیسم بودم، ولی گذر زمان و مطالعه بیشتر به من نشان داده است که خیلی هم نباید مطلق و قطعی به دستاوردهای این مکتب نگاه کرد، یکی از نقدهای جدی من به فهم غلط از آن، به این برمیگردد که همیشه این توهم وجود دارد که سرمایهداران و کارآفرینان مرکز ثقل جامعه بوده و اینها هستند که اقتصاد را به پیش میبرند و باید دست و پای آنها را بوسید و نباید کاری کرد که آنها مکدّر شوند و اگر آنها نباشند چرخ اقتصاد نمیچرخد.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۴ – اقتصاد پویا چیست؟ (خون به پا خواهد شد)
من بشدت طرفدار اقتصاد آزادم، حتی اعتراف میکنم در بخشهای از زندگیام بصورت افراطی دست نامرئی بازار و سیاستهای مرتبط با آن را میپرستیدم!. در این مکتب اصالت با تولید ثروت است، یعنی هرکس ثروت بیشتری کسب و ایجاد کند خودبهخود در هرم اجتماعی بالاتر میروند. هرچند که بشدت اعتقاد دارم کجفهمیهای زیادی نسبت به آن وجود دارد، به عنوان مثال از لحاظ فلسفی ما به این مکتب «کاپیتالیسم» میگوییم در صورتیکه کاپیتال و سرمایه خروجی فرآیند آن است و اتفاقا اسمی است که دشمنان و منتقدانش به آن دادهاند، درواقع مکتب کاپیتالیسم به برابری فرصتها برای ایجاد شبکه و ارتباط میپردازد و شما هرچه بتوانید شبکه ارتباطی وسیعتر و قدرتمندتری داشته باشید امکان موفقیت بالاتری خواهید داشت. در واقع من اگر میخواستم اسمی برای کاپیتالیسم انتخاب کنیم «نتورکیسم – Networkism» را بیشتر میپسندیدم.
عرض کردم که خیلی شیفته کاپیتالیسم بودم، ولی گذر زمان و مطالعه بیشتر به من نشان داده است که خیلی هم نباید مطلق و قطعی به دستاوردهای این مکتب نگاه کرد، یکی از نقدهای جدی من به فهم غلط از آن، به این برمیگردد که همیشه این توهم وجود دارد که سرمایهداران و کارآفرینان مرکز ثقل جامعه بوده و اینها هستند که اقتصاد را به پیش میبرند و باید دست و پای آنها را بوسید و نباید کاری کرد که آنها مکدّر شوند و اگر آنها نباشند چرخ اقتصاد نمیچرخد.
✅ @karkhone
معرفت دُر گرانیست به هر کس ندهندش...
1. مطلع شدیم که حضرت آقای علیاصغر مونسان چوب مبارک رو در چرخ یکی از کسبوکار های نوپای حوزه گردشگری کردند. از قرار معلوم دوستان مترصد شروع فعالیت خودشون در عرصه اکوتوریسم هستند و ایشون یا سازمان منصوب بهشون (سازمان میراث فرهنگی...) گفتند در ازای پرداخت عددی حاضر به این همراهی هستند. دوستانه از دوستان درخواست میکنیم که این حرکات دیگه نخنما شده و خودشون بیان و با این کسبوکارها راه بیان یهو فردا حرف در میارن میگن اونی که با لندکروزش رفت میدون نقش جهان اصفهان داره اذیت میکنه کسبوکار جوونهای این ممکلتو. خیلی حرفها شما بتونی سوییف باز کنی ولی برای کسب درآمد ارزی مسئول مملکتت اینجور از جایگاهش ازت سو استفاده کنه.
2. درخصوص مایحتاج شب عید هم شایان ذکره که یک 27 هزار تنی رو دوستان چهارشنبه جلسه داشتند یک جایی با کسی و قرار شد این اقلام بیاد و در سراسر کشور توزیع بشود. دقیقترش رو بگم 27 هزار و 500 تن که شامل شکر، برنج و روغن و... هستش. نکته جالبش سوای اینکه شما خبرش رو جای دیگری رویت نخواهید کرد اینه که یکی از حاضرین جلسه میگفتند که کلا یک ربع جلسه به طول انجامیده. دیگه تقسیم کنید ببینید هر دقیقه چند تن کالا تونستند از این سازمان متولی بگیرن دوستان.
3. هفته پیش اقای همتی جلسهای خصوصی داشتند که ترکیب حاضرین اون برای ما روشن نیست و خبرش رو از یکی از فعالین رسانهای حاضر در نشست اخذ کردیم که کلیدواژه و خروجی جلسه این بوده که: نظرشون نسبت به رمزارزها مثبته و مترصد سرایت این طرز فکر در بدنه بانک مرکزی هستند و در حال تلاش در این خصوص.
دو حالت پیش میاد یکی اینکه مثل رمزارز ملی قبلی که نیامده روحش به خدا پیوست یک گند دیگری بالا میارن و دوم اینکه با شکل و شمایلی که مدنظر خودشونه میرن روی کریپتوهای بینالمللی نقشآفرینی میکنند. بررسی بیشتر حرکت بانک مرکزی در این مسیر رو محول میکنیم به دوستان فعال در این عرصه. ما نخ تسبیحش رو دادیم.
4. "از کرامات شیخ ما چه عجب" که بعد از یک پیووت از این نگاه که بخوان اکوسیستم ایران رو به دنیا (فکر میکنم هدف اروپا بوده بیشتر) معرفی کنند به این راه اومدن که همون مثل بقیه خبر بزنند و بیخیال عرصه بینالمللی بشوند حالا هم دوباره سر همیشه بدون موی ایشون به جای درستی خورده و دارند در خصوص صنعتگران با عقبه این ممکلت محتوا تولید میکنند. و زِهی ما را سعادت که #اکبرشاه این اکوسیستم هم در نطقی حرف هایی میزند از بازار های بینالمللی (چشمون رو میبندیم از اینکه دنبال خوشگلی صحبت در مورد بازار عراق بود یا واقعا میخواد حرکتی بزنه ) و صد البته رسانهشون که یک چیزایی ازش دیدم که بوی اقتصاد میداد و کم کمک داره متوجه میشه بعد از جفنگیاتی که به خورد جوانان این مملکت دادند مسیر درست چیه. همه اینها خوبه و باید بیشتر بشود.
خبر این نمایشگاه هم از ما به یادگار باشه در کنار تلاشهای دوستان.
5. من سری قبلی یک گرایی دادم و به نکتهای اشاره کردم که کمتر رسانههای اقتصادی و اجتماعی بهش پرداختند این سری یک تو مخی دیگری رو میخواستم به اشتراک بگذارم که ناشی از بلاهت دوستان هست. تیتر نامأنوسی با این ترکیب واژگان؛
"با مشارکت بخش خصوصی"
به نظرم این تیتر یکی از اون مواردی هست که تاکنون تو دهنی محکم بهش اصابت نکرده. یعنی به این شکل که دولتی که توی دخل و خرج خودش وامونده دنبال قیچی میگرده برای بریدن ربان در مناسبت های خاص و تیتر خبری این افتضاح هم میشود: افتتاح 2541/7 ! طرح دولتی به مناسبت ......که با مشارکت بخش خصوصی صورت گرفته.
اینکه حضرات خودشون رو قطب عالم امکان میدونند و پروژهای که تمام و کمال پولش رو بخش خصوصی داده و حالا به هر علت توی افتتاح اون، قیچی رو میدن دست باقری، محمودی، یا علی ای دال بر این نیست که دوستان اون طرح رو مصادره خودشون بکنند که. یعنی مثلا چون ربان کارخونه صنایع غذایی آقای ایوب پایداری رو شریعتمداری بریده این الان تیتر خبریاش میشه افتتاح یک واحد صنعتی با حمایت دولت و با مشارکت بخش خصوصی؟! میخندن که اینجوری بهتون، حال و آیندگان. نکنید! حداقل با خودتون نکنید! خواستید باما بکنید ولی با خودتون نه.
✅ @karkhone
1. مطلع شدیم که حضرت آقای علیاصغر مونسان چوب مبارک رو در چرخ یکی از کسبوکار های نوپای حوزه گردشگری کردند. از قرار معلوم دوستان مترصد شروع فعالیت خودشون در عرصه اکوتوریسم هستند و ایشون یا سازمان منصوب بهشون (سازمان میراث فرهنگی...) گفتند در ازای پرداخت عددی حاضر به این همراهی هستند. دوستانه از دوستان درخواست میکنیم که این حرکات دیگه نخنما شده و خودشون بیان و با این کسبوکارها راه بیان یهو فردا حرف در میارن میگن اونی که با لندکروزش رفت میدون نقش جهان اصفهان داره اذیت میکنه کسبوکار جوونهای این ممکلتو. خیلی حرفها شما بتونی سوییف باز کنی ولی برای کسب درآمد ارزی مسئول مملکتت اینجور از جایگاهش ازت سو استفاده کنه.
2. درخصوص مایحتاج شب عید هم شایان ذکره که یک 27 هزار تنی رو دوستان چهارشنبه جلسه داشتند یک جایی با کسی و قرار شد این اقلام بیاد و در سراسر کشور توزیع بشود. دقیقترش رو بگم 27 هزار و 500 تن که شامل شکر، برنج و روغن و... هستش. نکته جالبش سوای اینکه شما خبرش رو جای دیگری رویت نخواهید کرد اینه که یکی از حاضرین جلسه میگفتند که کلا یک ربع جلسه به طول انجامیده. دیگه تقسیم کنید ببینید هر دقیقه چند تن کالا تونستند از این سازمان متولی بگیرن دوستان.
3. هفته پیش اقای همتی جلسهای خصوصی داشتند که ترکیب حاضرین اون برای ما روشن نیست و خبرش رو از یکی از فعالین رسانهای حاضر در نشست اخذ کردیم که کلیدواژه و خروجی جلسه این بوده که: نظرشون نسبت به رمزارزها مثبته و مترصد سرایت این طرز فکر در بدنه بانک مرکزی هستند و در حال تلاش در این خصوص.
دو حالت پیش میاد یکی اینکه مثل رمزارز ملی قبلی که نیامده روحش به خدا پیوست یک گند دیگری بالا میارن و دوم اینکه با شکل و شمایلی که مدنظر خودشونه میرن روی کریپتوهای بینالمللی نقشآفرینی میکنند. بررسی بیشتر حرکت بانک مرکزی در این مسیر رو محول میکنیم به دوستان فعال در این عرصه. ما نخ تسبیحش رو دادیم.
4. "از کرامات شیخ ما چه عجب" که بعد از یک پیووت از این نگاه که بخوان اکوسیستم ایران رو به دنیا (فکر میکنم هدف اروپا بوده بیشتر) معرفی کنند به این راه اومدن که همون مثل بقیه خبر بزنند و بیخیال عرصه بینالمللی بشوند حالا هم دوباره سر همیشه بدون موی ایشون به جای درستی خورده و دارند در خصوص صنعتگران با عقبه این ممکلت محتوا تولید میکنند. و زِهی ما را سعادت که #اکبرشاه این اکوسیستم هم در نطقی حرف هایی میزند از بازار های بینالمللی (چشمون رو میبندیم از اینکه دنبال خوشگلی صحبت در مورد بازار عراق بود یا واقعا میخواد حرکتی بزنه ) و صد البته رسانهشون که یک چیزایی ازش دیدم که بوی اقتصاد میداد و کم کمک داره متوجه میشه بعد از جفنگیاتی که به خورد جوانان این مملکت دادند مسیر درست چیه. همه اینها خوبه و باید بیشتر بشود.
خبر این نمایشگاه هم از ما به یادگار باشه در کنار تلاشهای دوستان.
5. من سری قبلی یک گرایی دادم و به نکتهای اشاره کردم که کمتر رسانههای اقتصادی و اجتماعی بهش پرداختند این سری یک تو مخی دیگری رو میخواستم به اشتراک بگذارم که ناشی از بلاهت دوستان هست. تیتر نامأنوسی با این ترکیب واژگان؛
"با مشارکت بخش خصوصی"
به نظرم این تیتر یکی از اون مواردی هست که تاکنون تو دهنی محکم بهش اصابت نکرده. یعنی به این شکل که دولتی که توی دخل و خرج خودش وامونده دنبال قیچی میگرده برای بریدن ربان در مناسبت های خاص و تیتر خبری این افتضاح هم میشود: افتتاح 2541/7 ! طرح دولتی به مناسبت ......که با مشارکت بخش خصوصی صورت گرفته.
اینکه حضرات خودشون رو قطب عالم امکان میدونند و پروژهای که تمام و کمال پولش رو بخش خصوصی داده و حالا به هر علت توی افتتاح اون، قیچی رو میدن دست باقری، محمودی، یا علی ای دال بر این نیست که دوستان اون طرح رو مصادره خودشون بکنند که. یعنی مثلا چون ربان کارخونه صنایع غذایی آقای ایوب پایداری رو شریعتمداری بریده این الان تیتر خبریاش میشه افتتاح یک واحد صنعتی با حمایت دولت و با مشارکت بخش خصوصی؟! میخندن که اینجوری بهتون، حال و آیندگان. نکنید! حداقل با خودتون نکنید! خواستید باما بکنید ولی با خودتون نه.
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
✍️ *دعوت به نمایشگاه بین المللی حلب فروردین ۱۴۰۰*
🔹یکی از ساده ترین روشها برای بازاریابی بین المللی، شرکت در نمایشگاه های خارج از کشور است. شرکت در نمایشگاه شما را با یک استخر بزرگ از بازار نیازمندی به محصول و یا خدمتتان مواجه میکند.در ادامه اطلاعات زیر ارائه…
🔹یکی از ساده ترین روشها برای بازاریابی بین المللی، شرکت در نمایشگاه های خارج از کشور است. شرکت در نمایشگاه شما را با یک استخر بزرگ از بازار نیازمندی به محصول و یا خدمتتان مواجه میکند.در ادامه اطلاعات زیر ارائه…
ادامه...
6. در حوزه حل چالشهای صنعت از مسیر نوآوری مجموعههای به نسبت رو به رشدی در حال فعالیت هستند از رویداد ملی فرصت، رهنشان و با یک اغماضی سامانه هایی چون پرابلم بگیرید تا سه مرکزی که بیشتر میخوام در موردشون بگم. مجموعه تحقیق و توسعه دانشمند که ذیل بنیاد مستعضعان و برای حل نیاز های شرکت های تولید و صنعتی ذیل هلدینگ تعریف شده و الحق و الانصاف تو طول این مدت فعالیت و فراخوانهایی که دادن انقدر خوب بوده که راغب هستم اگر عزیزی از مخاطبین این توانمندی رو داشته باشه یک بازدیدی از این مجموعه رو فراهم بکنه.
دومین مورد مرکز نواوری و تحول دیجیتال اتاق بازرگانی تهران هست که بانی تاسیسش فرزین فردیس و شهاب جوانمردی بودن. راهبری اون رو فعلا اقای هاتف خرمشاهی و امید هاشمی برعهده دارند و با توجه به اینکه حقیر با سه تن از این چهار بزرگوار جلسه داشتم بگذارید رک بگم که اینجا یک خط ظریفی هست و امیدوارم که در سمتی دوستان حرکت کنند که سمت مفید هست و درگیر بازی هایی که بهتر از من بهش مشرف هستند نشن. یک صحبتی هم مبنی بر نقش آفرینی بنده در این اثنا شد که ناشی از حسن نظر اقای جوانمردی بود بر این محفل منتهی چون در جلسه با آقای خرمشاهی کلا دچار خدشه شد کاری که قرار بود بشود با آنچه صحبت شد تاکنون امکان همکاری میسر نشده. از مخاطرات دیگر این مرکز اینه که یهو شما شاید شاهد این باشید که هیات نمایندگان دور بعدی نخوان 4 میلیارد هزینه استقرار این مجموعه رو در ساختمان بُنتک بدن یا به هر حال اتاق همینکه هیات نمایندگانش هر 4 سال عوض میشه همین خودش یک مورد برای جلوگیری از عملکرد صحیح این مرکز میتونه باشه تا بگیرید و برید بالاتر.
و سومین نهاد هم شرکت ایریسا منصوب به فولاد مبارکه هست. دوستان فولاد مبارکه هم گویا فقط نسبت به نقدهایی که ازشون میشه حساس هستند و در انتشار جزییات دستاورد های مهمی چون فعالیت همین مرکز خیلی راغب به همکاری نیستند.
بعد از مطلع شدن از این خبر یک عده خب به سادگی رد میشن ازش ولی اگر اهل وصل کردن نقاط به هم دیگه باشید میبینید که نقش یک نفر خیلی پر رنگه. اگر گفتید؟ باریکلا.
سید محمد اتابک. چون ایشون بعد از اقای ال اسحاق عهدهدار مسئولیت معاونت اقتصادی بنیاد شدن و از طرفی هم طرح مرکز نواوری اتاق تایید نظر هیات نمایندگان رو با خودش به همراه داره و کیه که ندونه اقای اتابک نایب رییس اتاق هستند و صد البته فردی کارآزموده.
چیزی که هست سیاق متفاوت این مراکز برای نهادینه کردن ارتباط صنعت با نوآوری و یا بالعکس هستش و باید توجه داشته باشن دوستان که یکی از تلاش هاشون معطوف به همگرایی این مراکز و سامانه ها و مجموعهها باشه چون این حجم از گسستگی نه باعث میشه تلاش هاشون به درستی ثمر بده و نه تیم ها به خوبی رفع نیاز میشن.
برای اثبات این نکته که گفتم این مراکز بیش تر از این موارد هستند میشه اشاره کرد به تلاش اتاق بازرگانی اصفهان که خب مرکزی رو مشخصا با محوریت صادرات تعریف کردن ولی از اسم بردنش حذر میکنم چون احساس میکنم نام بردن در ملا عام بعضی از این اسامی اونها رو وارد بازی های نابخردانه این اکوسیستم میکنه و از مسیر اصلی دورشون میکنه.
تیم ندیده زیگورات مثلا یکی از خروجی های این مرکز هست که همین چند روز اخیر اولین نمایشگاه بینالمللیش رو رفت و نکته جالب اینه که یکی از مجموعههای سرمایهگذاری در سفرهای استانیشون به این استان انقدر درگیر نمایش و نماینده مجلس و حمید زادبوم و ... شدن که وقت نزاشتن ببیند اصلا این استان در حوزه کسب و کار چی داره، چی نداره.
پ.ن: امشب مصمم شدم که این متن رو به انتها برسونم چون احساس کردم با این روند سریعی که دوستان در تولید خبر دارند مثل نشست فوقالعاده اخیر هیات نمایندگان اتاق بازرگانی ایران پیرو اصلاح قانون اتاقها یا نشست انتخاباتی فدراسیون فوتبال که ماحصل اون شد رییس فدراسیونی که رئیس هیات مدیره پتروشیمی امیرکبیره (شهاب الدین عزیزی خادم) و نایب رئیسی که مدیرعامل شرکت بادرانه! (شهره موسوی) بهتره هر چه زودتر این متن تموم بشه.
پ.ن: در خصوص مورد چهارم و ارتباط با سوریه باید بگم که دیشب مطلع شدیم عراق قبول کرده کامیون ها از خاک این کشور و از مرز بوکمال ترانزیت بشن به سوریه البته فعلا روی کاغذ و خبر
مهم دیگه اینه که از این پس بیستم هر ماه یک کشتی میره از مرز های ابی سوریه.
پ.ن: مورد سوم رو حقیر پیش از اظهار نظر های دیشب اقای همتی در خصوص بازار رمزارزها نگارش کردم.
پ.ن: ویدیو پیوست رو هم ببینید که بشوره ببره پایین. یک نمایشگاهی هست همین جنوبِشهر تهران خودمون، دبی! گلفود 2021 دبی.
معرفت در گرانیست به هر کس ندهندش / پر طاووس گران است به کرکس ندهندش
فی امان الله
| م.زائری
✅ @karkhone
6. در حوزه حل چالشهای صنعت از مسیر نوآوری مجموعههای به نسبت رو به رشدی در حال فعالیت هستند از رویداد ملی فرصت، رهنشان و با یک اغماضی سامانه هایی چون پرابلم بگیرید تا سه مرکزی که بیشتر میخوام در موردشون بگم. مجموعه تحقیق و توسعه دانشمند که ذیل بنیاد مستعضعان و برای حل نیاز های شرکت های تولید و صنعتی ذیل هلدینگ تعریف شده و الحق و الانصاف تو طول این مدت فعالیت و فراخوانهایی که دادن انقدر خوب بوده که راغب هستم اگر عزیزی از مخاطبین این توانمندی رو داشته باشه یک بازدیدی از این مجموعه رو فراهم بکنه.
دومین مورد مرکز نواوری و تحول دیجیتال اتاق بازرگانی تهران هست که بانی تاسیسش فرزین فردیس و شهاب جوانمردی بودن. راهبری اون رو فعلا اقای هاتف خرمشاهی و امید هاشمی برعهده دارند و با توجه به اینکه حقیر با سه تن از این چهار بزرگوار جلسه داشتم بگذارید رک بگم که اینجا یک خط ظریفی هست و امیدوارم که در سمتی دوستان حرکت کنند که سمت مفید هست و درگیر بازی هایی که بهتر از من بهش مشرف هستند نشن. یک صحبتی هم مبنی بر نقش آفرینی بنده در این اثنا شد که ناشی از حسن نظر اقای جوانمردی بود بر این محفل منتهی چون در جلسه با آقای خرمشاهی کلا دچار خدشه شد کاری که قرار بود بشود با آنچه صحبت شد تاکنون امکان همکاری میسر نشده. از مخاطرات دیگر این مرکز اینه که یهو شما شاید شاهد این باشید که هیات نمایندگان دور بعدی نخوان 4 میلیارد هزینه استقرار این مجموعه رو در ساختمان بُنتک بدن یا به هر حال اتاق همینکه هیات نمایندگانش هر 4 سال عوض میشه همین خودش یک مورد برای جلوگیری از عملکرد صحیح این مرکز میتونه باشه تا بگیرید و برید بالاتر.
و سومین نهاد هم شرکت ایریسا منصوب به فولاد مبارکه هست. دوستان فولاد مبارکه هم گویا فقط نسبت به نقدهایی که ازشون میشه حساس هستند و در انتشار جزییات دستاورد های مهمی چون فعالیت همین مرکز خیلی راغب به همکاری نیستند.
بعد از مطلع شدن از این خبر یک عده خب به سادگی رد میشن ازش ولی اگر اهل وصل کردن نقاط به هم دیگه باشید میبینید که نقش یک نفر خیلی پر رنگه. اگر گفتید؟ باریکلا.
سید محمد اتابک. چون ایشون بعد از اقای ال اسحاق عهدهدار مسئولیت معاونت اقتصادی بنیاد شدن و از طرفی هم طرح مرکز نواوری اتاق تایید نظر هیات نمایندگان رو با خودش به همراه داره و کیه که ندونه اقای اتابک نایب رییس اتاق هستند و صد البته فردی کارآزموده.
چیزی که هست سیاق متفاوت این مراکز برای نهادینه کردن ارتباط صنعت با نوآوری و یا بالعکس هستش و باید توجه داشته باشن دوستان که یکی از تلاش هاشون معطوف به همگرایی این مراکز و سامانه ها و مجموعهها باشه چون این حجم از گسستگی نه باعث میشه تلاش هاشون به درستی ثمر بده و نه تیم ها به خوبی رفع نیاز میشن.
برای اثبات این نکته که گفتم این مراکز بیش تر از این موارد هستند میشه اشاره کرد به تلاش اتاق بازرگانی اصفهان که خب مرکزی رو مشخصا با محوریت صادرات تعریف کردن ولی از اسم بردنش حذر میکنم چون احساس میکنم نام بردن در ملا عام بعضی از این اسامی اونها رو وارد بازی های نابخردانه این اکوسیستم میکنه و از مسیر اصلی دورشون میکنه.
تیم ندیده زیگورات مثلا یکی از خروجی های این مرکز هست که همین چند روز اخیر اولین نمایشگاه بینالمللیش رو رفت و نکته جالب اینه که یکی از مجموعههای سرمایهگذاری در سفرهای استانیشون به این استان انقدر درگیر نمایش و نماینده مجلس و حمید زادبوم و ... شدن که وقت نزاشتن ببیند اصلا این استان در حوزه کسب و کار چی داره، چی نداره.
پ.ن: امشب مصمم شدم که این متن رو به انتها برسونم چون احساس کردم با این روند سریعی که دوستان در تولید خبر دارند مثل نشست فوقالعاده اخیر هیات نمایندگان اتاق بازرگانی ایران پیرو اصلاح قانون اتاقها یا نشست انتخاباتی فدراسیون فوتبال که ماحصل اون شد رییس فدراسیونی که رئیس هیات مدیره پتروشیمی امیرکبیره (شهاب الدین عزیزی خادم) و نایب رئیسی که مدیرعامل شرکت بادرانه! (شهره موسوی) بهتره هر چه زودتر این متن تموم بشه.
پ.ن: در خصوص مورد چهارم و ارتباط با سوریه باید بگم که دیشب مطلع شدیم عراق قبول کرده کامیون ها از خاک این کشور و از مرز بوکمال ترانزیت بشن به سوریه البته فعلا روی کاغذ و خبر
مهم دیگه اینه که از این پس بیستم هر ماه یک کشتی میره از مرز های ابی سوریه.
پ.ن: مورد سوم رو حقیر پیش از اظهار نظر های دیشب اقای همتی در خصوص بازار رمزارزها نگارش کردم.
پ.ن: ویدیو پیوست رو هم ببینید که بشوره ببره پایین. یک نمایشگاهی هست همین جنوبِشهر تهران خودمون، دبی! گلفود 2021 دبی.
معرفت در گرانیست به هر کس ندهندش / پر طاووس گران است به کرکس ندهندش
فی امان الله
| م.زائری
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
افزایش حداقل دستمزد بهعنوان یک دستور کار اجتماعی
| ترجمه، رضا امیدی
دارون عجماوغلو؛ استاد اقتصاد دانشگاه ام.آی.تی، در ایران با کتاب «چرا ملتها شکست میخورند» شناخته میشود. اخیراً در پروجکت سندیکیت از او یادداشتی دربارۀ ضرورت افزایش حداقل دستمزد منتشر شده که بخشهایی از آن را در ادامه میخوانید.
با قدرتگرفتن دموکراتها در کاخ سفید، تلاشها برای افزایش حداقل دستمزد از 7.25 دلار به 15 دلار در ازای هر ساعت افزایش یافته؛ اقدامی که چه بهلحاظ اقتصادی و چه بهلحاظ سیاسی منطقی است. برخلاف گذشته، اقتصاددانان دیگر نسبت به حداقل دستمزد بدبین نیستند. قبلاً فرض میشد که بازار کار مانع از قدرت انحصاری کارفرمایان در رانتجویی از سرمایه میشود. با چنین فرضی، پیشبینی میشد که حداقل دستمزد به کاهش اشتغال منجر میشود.
اما در پژوهشهایی که از اواخر دهۀ 80 انجام شده، شواهدی مبنی بر تأثیر افزایش حداقل دستمزد بر بیکاری بهدست نیامده است. دیوید کارد از دانشگاه کالیفرنیا و آلن کروگر از دانشگاه پرینستون در کتاب «افسانه و اندازهگیری: اقتصاد جدید حداقل دستمزد» نشان دادهاند که کاهش اشتغال نهتنها ربطی به افزایش حداقل دستمزد ندارد، بلکه در مواردی با افزایش کف دستمزد، اشتغال افزایش مییابد. هرچند این یافتهها در ابتدا جنجالبرانگیز بود، اما شواهد بعدی مبتنی بر نمونههای بزرگتر و رویکردهای تجربی دقیقتر آنرا تأیید کرد. اگر افزایش حداقل دستمزد اشتغال را کاهش نمیدهد، پس میتوان استدلال کرد که کارفرمایان بزرگی نظیر مکدونالد یا والمارت عملاً دارند از قدرت بازار برای کسب رانت بهره میبرند.
ادبیات اولیۀ اقتصاد، دستاوردهای حداقل دستمزد را بسیار دست کم گرفته است. چنین سیاستهایی بسیار فراتر از افزایش درآمد کارگران است. حداقل دستمزد، انگیزۀ ایجاد مشاغل با دستمزد بالاتر و باثباتتر را تقویت میکند و امکان پیشرفت شغلی را نیز فراهم میکند. برخی اقتصاددانان نگراناند که حداقل دستمزد ممکن است میل به سرمایهگذاری برای آموزشهای مهارتی و افزایش بهرهوری نیروی کار را تضعیف کند. اما همانطورکه در کار مشترکم با استیو پیشکه نشان دادهام، این نگرانی اغراقآمیز است. وقتی کارفرمایی باید به کارگران خود دستمزد بالاتری پرداخت کند، اتفاقاً انگیزۀ قویتری برای بهرهوری آنها دارد.
توجه به عوامل غیراقتصادی، اهمیت توجه به حداقل دستمزد را بیشتر هم میکند. همانطورکه فیلیپ پتی؛ فیلسوف، توضیح داده، «انسانها برای آزادی از سلطه تلاش میکنند. زندگی تحت سلطه بهمعنای وابستگی به رحم و بخشش دیگری است؛ زندگی در معرض رنجهایی که دیگری میتواند دلبخواهانه به تو تحمیل کند». این تعریف، تجربۀ کسانی را که در طول تاریخ رعیت و برده بودهاند به تصویر میکشد. همانطورکه به همراه جیمز رابینسون در کتاب «راه باریک آزادی» تأکید کردهایم، حتی اگر امروزه بیشتر کارگران در غرب دربارۀ وحشیانهترین اشکال کار اجباری نگرانی چندانی نداشته باشند، اما نبود امنیت شغلی و ناکافیبودن حقوق به این معنا است که کسانی هنوز تحت سلطه هستند.
البته نه پتی، و نه من و رابینسون اولین کسانی نیستیم که به این نکته اشاره میکنیم. ویلیام بوریج؛ از معماران دولت رفاه انگلیس، در سال 1945 استدلال کرد «آزادی معنایی فراتر از آزادی از قدرت خودسرانۀ دولتها است. آزادی بهمعنای رهایی از بندگی اقتصادی در برابر شرهای اجتماعی است. آزادی بهمعنای آزادی از هر نوع قدرت خودسرانه است». از همین رو است که در مادۀ 23 اعلامیۀ جهانی حقوق بشر آمده «هر کسی که کار میکند حق دارد از حقالزحمۀ منصفانه و مطلوب برخوردار باشد بهاندازهایکه برای خود و خانوادهاش زندگی شایسته و توأم با کرامت انسانی را فراهم کند».
برایناساس، تلاش دموکراتها برای افزایش حداقل دستمزد و گسترش حمایت از کارگران باید بهعنوان بازگشت به یک دستور کار اجتماعی تلقی شود که برای مدتی طولانی نادیده گرفته شده است. در اقتصادی که با نابرابری و طبقاتیشدن فزاینده مواجه است، سیاستهای مربوط به هموارکردن شرایط بازی و کاهش سلطه مدتها به تأخیر افتاده است. باید در نظر داشت که امروزه مشکل بزرگتر اقتصادهای غربی کمبود مشاغل خوب بهدلیل تمرکز بیشازحد بر اتوماسیون و تلاش ناکافی برای توسعۀ فناوریهای جدیدی است که از همه نظر برای کارگران مفید باشد. افزایش حداقل دستمزد اولین قدم مهمی است که باید برداشته شود، اما باید با سیاستهای تغییرِ جهت فناوری و ایجاد انگیزه برای ایجاد مشاغل خوب و شرایط کار بهتر همراه باشد.
https://www.project-syndicate.org/commentary/case-for-higher-minimum-wage-in-the-us-by-daron-acemoglu-2021-02
✅ @karkhone
| ترجمه، رضا امیدی
دارون عجماوغلو؛ استاد اقتصاد دانشگاه ام.آی.تی، در ایران با کتاب «چرا ملتها شکست میخورند» شناخته میشود. اخیراً در پروجکت سندیکیت از او یادداشتی دربارۀ ضرورت افزایش حداقل دستمزد منتشر شده که بخشهایی از آن را در ادامه میخوانید.
با قدرتگرفتن دموکراتها در کاخ سفید، تلاشها برای افزایش حداقل دستمزد از 7.25 دلار به 15 دلار در ازای هر ساعت افزایش یافته؛ اقدامی که چه بهلحاظ اقتصادی و چه بهلحاظ سیاسی منطقی است. برخلاف گذشته، اقتصاددانان دیگر نسبت به حداقل دستمزد بدبین نیستند. قبلاً فرض میشد که بازار کار مانع از قدرت انحصاری کارفرمایان در رانتجویی از سرمایه میشود. با چنین فرضی، پیشبینی میشد که حداقل دستمزد به کاهش اشتغال منجر میشود.
اما در پژوهشهایی که از اواخر دهۀ 80 انجام شده، شواهدی مبنی بر تأثیر افزایش حداقل دستمزد بر بیکاری بهدست نیامده است. دیوید کارد از دانشگاه کالیفرنیا و آلن کروگر از دانشگاه پرینستون در کتاب «افسانه و اندازهگیری: اقتصاد جدید حداقل دستمزد» نشان دادهاند که کاهش اشتغال نهتنها ربطی به افزایش حداقل دستمزد ندارد، بلکه در مواردی با افزایش کف دستمزد، اشتغال افزایش مییابد. هرچند این یافتهها در ابتدا جنجالبرانگیز بود، اما شواهد بعدی مبتنی بر نمونههای بزرگتر و رویکردهای تجربی دقیقتر آنرا تأیید کرد. اگر افزایش حداقل دستمزد اشتغال را کاهش نمیدهد، پس میتوان استدلال کرد که کارفرمایان بزرگی نظیر مکدونالد یا والمارت عملاً دارند از قدرت بازار برای کسب رانت بهره میبرند.
ادبیات اولیۀ اقتصاد، دستاوردهای حداقل دستمزد را بسیار دست کم گرفته است. چنین سیاستهایی بسیار فراتر از افزایش درآمد کارگران است. حداقل دستمزد، انگیزۀ ایجاد مشاغل با دستمزد بالاتر و باثباتتر را تقویت میکند و امکان پیشرفت شغلی را نیز فراهم میکند. برخی اقتصاددانان نگراناند که حداقل دستمزد ممکن است میل به سرمایهگذاری برای آموزشهای مهارتی و افزایش بهرهوری نیروی کار را تضعیف کند. اما همانطورکه در کار مشترکم با استیو پیشکه نشان دادهام، این نگرانی اغراقآمیز است. وقتی کارفرمایی باید به کارگران خود دستمزد بالاتری پرداخت کند، اتفاقاً انگیزۀ قویتری برای بهرهوری آنها دارد.
توجه به عوامل غیراقتصادی، اهمیت توجه به حداقل دستمزد را بیشتر هم میکند. همانطورکه فیلیپ پتی؛ فیلسوف، توضیح داده، «انسانها برای آزادی از سلطه تلاش میکنند. زندگی تحت سلطه بهمعنای وابستگی به رحم و بخشش دیگری است؛ زندگی در معرض رنجهایی که دیگری میتواند دلبخواهانه به تو تحمیل کند». این تعریف، تجربۀ کسانی را که در طول تاریخ رعیت و برده بودهاند به تصویر میکشد. همانطورکه به همراه جیمز رابینسون در کتاب «راه باریک آزادی» تأکید کردهایم، حتی اگر امروزه بیشتر کارگران در غرب دربارۀ وحشیانهترین اشکال کار اجباری نگرانی چندانی نداشته باشند، اما نبود امنیت شغلی و ناکافیبودن حقوق به این معنا است که کسانی هنوز تحت سلطه هستند.
البته نه پتی، و نه من و رابینسون اولین کسانی نیستیم که به این نکته اشاره میکنیم. ویلیام بوریج؛ از معماران دولت رفاه انگلیس، در سال 1945 استدلال کرد «آزادی معنایی فراتر از آزادی از قدرت خودسرانۀ دولتها است. آزادی بهمعنای رهایی از بندگی اقتصادی در برابر شرهای اجتماعی است. آزادی بهمعنای آزادی از هر نوع قدرت خودسرانه است». از همین رو است که در مادۀ 23 اعلامیۀ جهانی حقوق بشر آمده «هر کسی که کار میکند حق دارد از حقالزحمۀ منصفانه و مطلوب برخوردار باشد بهاندازهایکه برای خود و خانوادهاش زندگی شایسته و توأم با کرامت انسانی را فراهم کند».
برایناساس، تلاش دموکراتها برای افزایش حداقل دستمزد و گسترش حمایت از کارگران باید بهعنوان بازگشت به یک دستور کار اجتماعی تلقی شود که برای مدتی طولانی نادیده گرفته شده است. در اقتصادی که با نابرابری و طبقاتیشدن فزاینده مواجه است، سیاستهای مربوط به هموارکردن شرایط بازی و کاهش سلطه مدتها به تأخیر افتاده است. باید در نظر داشت که امروزه مشکل بزرگتر اقتصادهای غربی کمبود مشاغل خوب بهدلیل تمرکز بیشازحد بر اتوماسیون و تلاش ناکافی برای توسعۀ فناوریهای جدیدی است که از همه نظر برای کارگران مفید باشد. افزایش حداقل دستمزد اولین قدم مهمی است که باید برداشته شود، اما باید با سیاستهای تغییرِ جهت فناوری و ایجاد انگیزه برای ایجاد مشاغل خوب و شرایط کار بهتر همراه باشد.
https://www.project-syndicate.org/commentary/case-for-higher-minimum-wage-in-the-us-by-daron-acemoglu-2021-02
✅ @karkhone
Project Syndicate
The Case for a Higher Minimum Wage
Daron Acemoglu points to strong empirical and symbolic reasons for raising the US pay floor after years of neglect.
دولت عربستان به شرکتهای بین المللی بزرگ اخطار کرده که مرکز فعالیتهای خاورمیانه خود را تا سال 2024 به شهر ریاض منتقل کرده و در غیر این صورت، در انتظار جرایم بیزینسی باشند!
عربستان بدین منظور یک منطقه ویژه راه اندازی کرده و گفته که سود شرکتها تا 50 سال معافیت مالیاتی دارد ... بعلاوه الزام به استخدام پرسنل از ملیت عربستانی تا 10 سال وجود نداشته و شرکتهای این ناحیه از اجرای بخشهایی از قوانین عربستان بخصوص در بخش مجوز کار، مستثنی خواهند بود! شرکتهایی چون Pepsi و Bosch در حال بررسی برنامه ها و مشوقهای عربستان به منظور انتقال مرکز تجاری خاورمیانه خود هستند
این اقدام عربستان ... چراغ خطری برای دبی بعنوان هاب بیزینس خاورمیانه است! مقامات این ناحیه در حال بررسی تسهیل روادید و مجوزهای کاری به سرمایه گذاران خارجی هستند و با نگرانی اقدامات و برنامه های عربستان را تماشا میکنند.
/ کامودیتی
Saudi Arabia’s ultimatum for global companies to move their regional hubs to Riyadh by 2024 or lose business
تکمیلی
✅ @karkhone
عربستان بدین منظور یک منطقه ویژه راه اندازی کرده و گفته که سود شرکتها تا 50 سال معافیت مالیاتی دارد ... بعلاوه الزام به استخدام پرسنل از ملیت عربستانی تا 10 سال وجود نداشته و شرکتهای این ناحیه از اجرای بخشهایی از قوانین عربستان بخصوص در بخش مجوز کار، مستثنی خواهند بود! شرکتهایی چون Pepsi و Bosch در حال بررسی برنامه ها و مشوقهای عربستان به منظور انتقال مرکز تجاری خاورمیانه خود هستند
این اقدام عربستان ... چراغ خطری برای دبی بعنوان هاب بیزینس خاورمیانه است! مقامات این ناحیه در حال بررسی تسهیل روادید و مجوزهای کاری به سرمایه گذاران خارجی هستند و با نگرانی اقدامات و برنامه های عربستان را تماشا میکنند.
/ کامودیتی
Saudi Arabia’s ultimatum for global companies to move their regional hubs to Riyadh by 2024 or lose business
تکمیلی
✅ @karkhone
من و محمود خانه نداشتيم،
اما براي كارگران «ايران ناسيونال» خانه هاي سازماني«پيكان شهر» را ساختيم !
احمد خيامي موسس شركت ايران خودرو، در كتاب خاطرات خود مي نويسد:
من و برادرم با كفش هاي پاره به دنبال آرزوهايمان رفتيم. صبح هاي زمستان در آن هواي سرد مشهد چندين كيلومتر پياده مي رفتيم تا به محل كار برسيم. من حتي پول خريد يك پالتو را هم كه پس انداز كرده بودم، صرف تهيه وسائل مورد نياز براي كارواش و ماشين شويي كردم.
براي ماشين شويي هم بايد آب را با موتور از داخل زمين بالا مي آورديم. موتور تكان مي خورد و هرشب نياز به تعمير داشت. برادرم محمود شب ها وارد چاه مي شد تا موتور را تعمير كند و من واقعا براي جان او نگران بودم و با نگراني منتظر مي ماندم تا او بالا بيايد. اين كارخطرناك،كار هر شب ما بود.
ما دو برادر هيچ وقت سختي هاي زندگي را فراموش نكرديم. هرچي كار كرديم هم به جاي اينكه صرف آسايش و رفاه زن و بچه كنيم، صرف پيشبرد كار خودمان كرديم. شايد شما باور نكنيد ولي هر دو برادر حتي زمانيكه شركت داشتيم و مي توانستيم خانه بخريم باز هم اجاره نشين بوديم. يك بار هم كه من يك خانه نسبتا بزرگي را ساخته بودم از خودم خجالت مي كشيدم كه در آن زندگي كنم. به هر حال، در اوج پولداري، حداقل 10 سال در هزينه زندگي من و محمود تغيير ايجاد نشده بود. به همان شكل قبلي زندگي مي كرديم.
در سال 47 هم كه كار شركت ايران ناسيونال رونق گرفته بود، تصميم گرفتيم كه براي كارگران شركت، خانه هاي سازماني دوخوابه و سه خوابه بسازيم كه منجر به ايجاد همين شهرك «پيكان شهر» شد. «ياد آوري كنم كه قبل از آنكه محمود و من خانه اي براي خود مهيا كنيم، به بيشتر از 35 درصد كارگران و سركارگران كمك كرده بوديم تا بتوانند صاحب خانه شوند و در همان زمان مشغول ساختن آپارتمان براي اغلب كارگران بوديم".
/ از كتاب «پيكان سرنوشت ما» (صفحه 165)
✅ @karkhone
اما براي كارگران «ايران ناسيونال» خانه هاي سازماني«پيكان شهر» را ساختيم !
احمد خيامي موسس شركت ايران خودرو، در كتاب خاطرات خود مي نويسد:
من و برادرم با كفش هاي پاره به دنبال آرزوهايمان رفتيم. صبح هاي زمستان در آن هواي سرد مشهد چندين كيلومتر پياده مي رفتيم تا به محل كار برسيم. من حتي پول خريد يك پالتو را هم كه پس انداز كرده بودم، صرف تهيه وسائل مورد نياز براي كارواش و ماشين شويي كردم.
براي ماشين شويي هم بايد آب را با موتور از داخل زمين بالا مي آورديم. موتور تكان مي خورد و هرشب نياز به تعمير داشت. برادرم محمود شب ها وارد چاه مي شد تا موتور را تعمير كند و من واقعا براي جان او نگران بودم و با نگراني منتظر مي ماندم تا او بالا بيايد. اين كارخطرناك،كار هر شب ما بود.
ما دو برادر هيچ وقت سختي هاي زندگي را فراموش نكرديم. هرچي كار كرديم هم به جاي اينكه صرف آسايش و رفاه زن و بچه كنيم، صرف پيشبرد كار خودمان كرديم. شايد شما باور نكنيد ولي هر دو برادر حتي زمانيكه شركت داشتيم و مي توانستيم خانه بخريم باز هم اجاره نشين بوديم. يك بار هم كه من يك خانه نسبتا بزرگي را ساخته بودم از خودم خجالت مي كشيدم كه در آن زندگي كنم. به هر حال، در اوج پولداري، حداقل 10 سال در هزينه زندگي من و محمود تغيير ايجاد نشده بود. به همان شكل قبلي زندگي مي كرديم.
در سال 47 هم كه كار شركت ايران ناسيونال رونق گرفته بود، تصميم گرفتيم كه براي كارگران شركت، خانه هاي سازماني دوخوابه و سه خوابه بسازيم كه منجر به ايجاد همين شهرك «پيكان شهر» شد. «ياد آوري كنم كه قبل از آنكه محمود و من خانه اي براي خود مهيا كنيم، به بيشتر از 35 درصد كارگران و سركارگران كمك كرده بوديم تا بتوانند صاحب خانه شوند و در همان زمان مشغول ساختن آپارتمان براي اغلب كارگران بوديم".
/ از كتاب «پيكان سرنوشت ما» (صفحه 165)
✅ @karkhone
| یاسر خوشنویس
حوالی سال 900 هجری، یک ساعت مکانیکی ونیزی به سلطان عثمانی هدیه داده شد؛ مصنوعی در لبه فناوری زمان خود. سلطان گفت: «الاسلام یعلو و لا یعلی علیه»؛ اگر مسیحیان چنین ساعتی ساختهاند، ما مسلمانان «هم» باید آن را بسازیم. فراخوانی داده شد، اما سازندهای پیدا نشد. پیک سلطان به شرق حرکت کرد و شهر به شهر، خواسته سلطان را به اهل فن گفت. نهایتاً، محمد حافظ اصفهانی در هراتِ دوره تیموریان ساعتی مشابه ساخت.
خوشبختانه، رسالههای حافظ اصفهانی درباره ساعت و دیگر ابداعاتش به دست ما رسیده، اما جالب آن است که ساعت مکانیکی (و دیگر ابداعات او) هیچگاه در مناطق اسلامی به کار گرفته نشدند؛ تنها قرار بود اثبات شود «ما هم می توانیم». هنگامی که نمونه ساخته شد، تمنای سلطان برآورده شد. ساعت مکانیکی لعبتی موقتی بود که پس از مدت کوتاهی به پستو رفت یا شاید به هیزم یا ماده خام آهنگران بدل شد.
امروز هم که هیاهوی کاوشگرها و مریخنوردهای امید و استقامت را میبینم، همان تمنا، بگذارید بگویم همان عطش و شهوت را در چشمها و قلمها مییابم. بسیاری در آرزوی مریخنورد ایرانیاند (دیگر نه فقط مسیحیان سرخموی که اعراب هم کاوشگر مریخ دارند). به سنت مألوف، شاید هم صدها میلیارد تومان هزینه کنیم و کاوشگر ما مریخ و شاید فراتر را فتح کند. مدتی بر طبل شادانه میکوبیم، رپرتاژ میسازیم که «ایران پنجمین، ششمین یا هفتمین کشوری است که به فناوری ساخت مریخنورد دست یافت»، بی آنکه بدانیم این فناوریها در چه خاکی ریشه دارند و قرار است چه بکنند. آنگاه که عطشها فرونشانده شد و لحظاتی، سرخوشی احیای سروریِ باستانیمان را تجربه کردیم، مریخنوردمان آهنپارهای خواهد شد در گوشهای از کیهان.
ما سالهاست که گیج شدهایم. دویست سال پیش، هنگامی که شهرهای قفقاز یک به یک سقوط میکردند، ما جایی در تاریخ گم شدیم. از آن پس، به رغم تلاشهای متنوعمان، هنوز طفیلی تاریخ غرب جدیدیم؛ در گوشهای کنارافتاده، به مراکز جدید عالَم نگاه میکنیم. آنچه آنها میکنند دل ما را ضعف میبرد و از سوی دیگر، همانها هستند که ما را در جنگ، در سیاست و در اقتصاد مغلوب کردهاند و میکنند. جهان جدیدی که هم تمنایش را داریم و هم از آن بیزاریم، قطبنمای درونیمان را از ما گرفته است. «چرایی» کارها و تمناهایمان را نمیکاویم و هر چه میکنیم، «واکنشی» به جهان جدید است؛ از رد و انکار گرفته تا تقلید تا تلاش برای رفع «عقبماندگی» و تا توسل به قاعده نفی سبیل. این «در واکنش بودن» است که ما را بیتاریخ میکند؛ حتی اگر به مریخ برسیم.
✅ @karkhone
حوالی سال 900 هجری، یک ساعت مکانیکی ونیزی به سلطان عثمانی هدیه داده شد؛ مصنوعی در لبه فناوری زمان خود. سلطان گفت: «الاسلام یعلو و لا یعلی علیه»؛ اگر مسیحیان چنین ساعتی ساختهاند، ما مسلمانان «هم» باید آن را بسازیم. فراخوانی داده شد، اما سازندهای پیدا نشد. پیک سلطان به شرق حرکت کرد و شهر به شهر، خواسته سلطان را به اهل فن گفت. نهایتاً، محمد حافظ اصفهانی در هراتِ دوره تیموریان ساعتی مشابه ساخت.
خوشبختانه، رسالههای حافظ اصفهانی درباره ساعت و دیگر ابداعاتش به دست ما رسیده، اما جالب آن است که ساعت مکانیکی (و دیگر ابداعات او) هیچگاه در مناطق اسلامی به کار گرفته نشدند؛ تنها قرار بود اثبات شود «ما هم می توانیم». هنگامی که نمونه ساخته شد، تمنای سلطان برآورده شد. ساعت مکانیکی لعبتی موقتی بود که پس از مدت کوتاهی به پستو رفت یا شاید به هیزم یا ماده خام آهنگران بدل شد.
امروز هم که هیاهوی کاوشگرها و مریخنوردهای امید و استقامت را میبینم، همان تمنا، بگذارید بگویم همان عطش و شهوت را در چشمها و قلمها مییابم. بسیاری در آرزوی مریخنورد ایرانیاند (دیگر نه فقط مسیحیان سرخموی که اعراب هم کاوشگر مریخ دارند). به سنت مألوف، شاید هم صدها میلیارد تومان هزینه کنیم و کاوشگر ما مریخ و شاید فراتر را فتح کند. مدتی بر طبل شادانه میکوبیم، رپرتاژ میسازیم که «ایران پنجمین، ششمین یا هفتمین کشوری است که به فناوری ساخت مریخنورد دست یافت»، بی آنکه بدانیم این فناوریها در چه خاکی ریشه دارند و قرار است چه بکنند. آنگاه که عطشها فرونشانده شد و لحظاتی، سرخوشی احیای سروریِ باستانیمان را تجربه کردیم، مریخنوردمان آهنپارهای خواهد شد در گوشهای از کیهان.
ما سالهاست که گیج شدهایم. دویست سال پیش، هنگامی که شهرهای قفقاز یک به یک سقوط میکردند، ما جایی در تاریخ گم شدیم. از آن پس، به رغم تلاشهای متنوعمان، هنوز طفیلی تاریخ غرب جدیدیم؛ در گوشهای کنارافتاده، به مراکز جدید عالَم نگاه میکنیم. آنچه آنها میکنند دل ما را ضعف میبرد و از سوی دیگر، همانها هستند که ما را در جنگ، در سیاست و در اقتصاد مغلوب کردهاند و میکنند. جهان جدیدی که هم تمنایش را داریم و هم از آن بیزاریم، قطبنمای درونیمان را از ما گرفته است. «چرایی» کارها و تمناهایمان را نمیکاویم و هر چه میکنیم، «واکنشی» به جهان جدید است؛ از رد و انکار گرفته تا تقلید تا تلاش برای رفع «عقبماندگی» و تا توسل به قاعده نفی سبیل. این «در واکنش بودن» است که ما را بیتاریخ میکند؛ حتی اگر به مریخ برسیم.
✅ @karkhone
20 سهم برتر بازار بر اساس میزان افزایش قیمت در سال 2020
این لیست نکات جالبی داره:
-تسلا تنها خودروساز داخل این لیست هست، با نزدیک به 800% افزایش قیمت.
-حدود نیمی از این لیست رو شرکت های حوزه سلامت و داروسازی تشکیل میدهند. بهترین عملکرد هم مربوط به مدرنا هست که اولین واکسن با میزان اثرگذاری بالای 94% را به بازار معرفی کرد.
-سکتور دیگری که عملکرد خوبی داشته، حوزه تکنولوژی بوده، میشه توی این حوزه به شرکت زوم اشاره کرد. بیزینس اصلی این شرکت پلتفرم برگزاری آنلاین جلسه و کنفرانس هست.
-نکته آخر اینکه حدود نیمی از شرکتهای این لیست، در سال گذشته ضررده بودند و EPS منفی گزارش دادند!
✅ @karkhone
این لیست نکات جالبی داره:
-تسلا تنها خودروساز داخل این لیست هست، با نزدیک به 800% افزایش قیمت.
-حدود نیمی از این لیست رو شرکت های حوزه سلامت و داروسازی تشکیل میدهند. بهترین عملکرد هم مربوط به مدرنا هست که اولین واکسن با میزان اثرگذاری بالای 94% را به بازار معرفی کرد.
-سکتور دیگری که عملکرد خوبی داشته، حوزه تکنولوژی بوده، میشه توی این حوزه به شرکت زوم اشاره کرد. بیزینس اصلی این شرکت پلتفرم برگزاری آنلاین جلسه و کنفرانس هست.
-نکته آخر اینکه حدود نیمی از شرکتهای این لیست، در سال گذشته ضررده بودند و EPS منفی گزارش دادند!
✅ @karkhone
هشت دلیل که دزدی از کارآفرینی بهتر است
| عليرضا خاكی
واقعیت تلخ بهتر از تخیلات شیرین است.
افرادی که در کشور ما تصمیم به ورود به فضای کارآفرینی میگیرند و فعالیت در بخش غیر دولتی را انتخاب میکنند، دست به یک ریسک و یا حتی قمار بزرگ در مورد زندگی خود میزنند. از آنجا که این افراد اهل مخاطره هستند پیشنهاد بهتری برای انتخاب شغل به آنها دارم. «دزدی» البته آن نوع از دیوار خانه مردم بالا رفتنش شغلی است که هم هیجان دارد و هم درآمد و به دلایلی که برشمرده خواهد شد از شرکتداری و کارآفرینی به مراتب بهتر و کم دردسر تر است!
1- “دزد” فقط از پلیس و دستگاه قضایی میترسد و یک کارآفرین باید از دهها مرجع دولتی و عمومی از جمله سازمان امور مالیاتی، تامین اجتماعی، شهرداری، اداره بهداشت، غذا دارو ، استاندارد ،چک های برگشتی مشتریان و.... … بترسد و هر روز نگران یک دردسر جدید باشد. این موضوع در شرایطی است که کمتر پیش میآید که دزد را به خاطر جرم انجام نداده مجازات کنند ولی بسیاری از سازمانهای یادشده کارآفرینان و کارفرماها را به دلیل کار انجام نداده مورد مواخذه و جریمه قرار میدهند.
2- در صورتی که «دزد عزیز» توسط صاحبخانه آسیب ببیند و یا خدای ناکرده کشته شود، حمایتهای قانونی در این زمینه نسبت به او وجود دارد و صاحبخانه موظف به پرداخت دیه است. این در حالی است که به تازگی بر اساس بخشنامههای سازمان تامین اجتماعی، غرامت دستمزد ایام بیماری و یا حادثه به کارفرمایان تعلق نمیگیرد!
3- “دزدی” نقد است. یعنی بلافاصله بعد از انجام فعالیت، ماحصل آن در اختیار دزد محترم قرار گرفته و با استفاده از شبکههای نهادینه شده مالخری خیلی راحت نقد میشود. در حالیکه این روزها افرادی که شرکت دارند ماهها و در مواردی سالها زمان نیاز است که دستمزد فعالیت خود را آنهم با کلی التماس و خواهش و تمنا دریافت کنند.
4- “دزدی” بدون هر گونه بروکراسی اداری است. اما خدا میداند که برای فعالیت اقتصادی رسمی، گرفتن یک مجوز و یا تاییدیه از سازمانهای مربوطه چقدر دوندگی لازم است. برای شروع به امر دزدی، نیاز به گرفتن هیچگونه مجوزی نیست!
5- اگر بگویم که «دزدی» دارای پشتوانه فرهنگی در تاریخ این سرزمین است، راه به خطا نرفتهام. در ضربالمثلهای فارسی در ستایش «دزد زرنگ» تعبیر پادشاه به کار رفته است «دزد نگرفته پادشاه است» و در مورد دزدی که دزدان دیگر را مورد دستبرد قراردهد اصطلاح «شاهدزد» به کار برده میشود. حتی در مورد رشد و تعالی در این شغل شریف! گفته شده است که «تخم مرغ دزد، شتر دزد میشود». دزدی از ظالمان و ثروتمندان جفا پیشه (مدل رابینهودی) همواره با تشویق ضمنی عامه مردم همراه بوده و دزدی مال مردم همیشه در مقابل دزدی باور و اعتقادات مردم رجحان داشته است.
6- از منظر دین (گرچه متخصص این حوزه نیستم) دزدی فقط متضمن یک گناه است و برای کارفرما بودن گناهان زیادی از جمله دروغ، تهمت، ارتشاء، ظلم به کارکنان و دیگران، دزدی از کار، پارتیبازی و رانتخواری و … متضمن و متصور است.
7- از آنجا که برای دزدی و از دیوار خانه مردم بالارفتن نیاز به آمادگی جسمانی وجود دارد، دزدان عزیز از وضعیت سلامتی بهتری نسبت به کارآفرینان و شرکتدارها برخوردار هستند که به طور عمده به پشت میز نشینی اشتغال دارند.
8- یکی از خوبیهای دزدی این است که نیاز به سرمایه اقتصادی و دفتر و کارگاه و امکانات زیادی ندارد. در حالیکه برای شروع یک فعالیت اقتصادی آشکار با درآمد مشابه نیاز به سرمایه و احیانا اخذ وام و ارائه هزار جور وثیقه به بانک نیاز است که به خودی خود آدم را نابود میکند.
گذشته از این طنز تلخ البته به یقین من دوستان و همکاران خود را ترغیب نمیکنم که از این پس شغل خود را تغییر داده و از دیوار خانه مردم بالا بروند! اما شاید لازم است که مرور کنیم چرا شرایطی به وجود آمده که دزدی کردن نسبت به شرکتداری از سهولت و شاید منافع بیشتری برخوردار باشد؟
/شعف
✅ @karkhone
| عليرضا خاكی
واقعیت تلخ بهتر از تخیلات شیرین است.
افرادی که در کشور ما تصمیم به ورود به فضای کارآفرینی میگیرند و فعالیت در بخش غیر دولتی را انتخاب میکنند، دست به یک ریسک و یا حتی قمار بزرگ در مورد زندگی خود میزنند. از آنجا که این افراد اهل مخاطره هستند پیشنهاد بهتری برای انتخاب شغل به آنها دارم. «دزدی» البته آن نوع از دیوار خانه مردم بالا رفتنش شغلی است که هم هیجان دارد و هم درآمد و به دلایلی که برشمرده خواهد شد از شرکتداری و کارآفرینی به مراتب بهتر و کم دردسر تر است!
1- “دزد” فقط از پلیس و دستگاه قضایی میترسد و یک کارآفرین باید از دهها مرجع دولتی و عمومی از جمله سازمان امور مالیاتی، تامین اجتماعی، شهرداری، اداره بهداشت، غذا دارو ، استاندارد ،چک های برگشتی مشتریان و.... … بترسد و هر روز نگران یک دردسر جدید باشد. این موضوع در شرایطی است که کمتر پیش میآید که دزد را به خاطر جرم انجام نداده مجازات کنند ولی بسیاری از سازمانهای یادشده کارآفرینان و کارفرماها را به دلیل کار انجام نداده مورد مواخذه و جریمه قرار میدهند.
2- در صورتی که «دزد عزیز» توسط صاحبخانه آسیب ببیند و یا خدای ناکرده کشته شود، حمایتهای قانونی در این زمینه نسبت به او وجود دارد و صاحبخانه موظف به پرداخت دیه است. این در حالی است که به تازگی بر اساس بخشنامههای سازمان تامین اجتماعی، غرامت دستمزد ایام بیماری و یا حادثه به کارفرمایان تعلق نمیگیرد!
3- “دزدی” نقد است. یعنی بلافاصله بعد از انجام فعالیت، ماحصل آن در اختیار دزد محترم قرار گرفته و با استفاده از شبکههای نهادینه شده مالخری خیلی راحت نقد میشود. در حالیکه این روزها افرادی که شرکت دارند ماهها و در مواردی سالها زمان نیاز است که دستمزد فعالیت خود را آنهم با کلی التماس و خواهش و تمنا دریافت کنند.
4- “دزدی” بدون هر گونه بروکراسی اداری است. اما خدا میداند که برای فعالیت اقتصادی رسمی، گرفتن یک مجوز و یا تاییدیه از سازمانهای مربوطه چقدر دوندگی لازم است. برای شروع به امر دزدی، نیاز به گرفتن هیچگونه مجوزی نیست!
5- اگر بگویم که «دزدی» دارای پشتوانه فرهنگی در تاریخ این سرزمین است، راه به خطا نرفتهام. در ضربالمثلهای فارسی در ستایش «دزد زرنگ» تعبیر پادشاه به کار رفته است «دزد نگرفته پادشاه است» و در مورد دزدی که دزدان دیگر را مورد دستبرد قراردهد اصطلاح «شاهدزد» به کار برده میشود. حتی در مورد رشد و تعالی در این شغل شریف! گفته شده است که «تخم مرغ دزد، شتر دزد میشود». دزدی از ظالمان و ثروتمندان جفا پیشه (مدل رابینهودی) همواره با تشویق ضمنی عامه مردم همراه بوده و دزدی مال مردم همیشه در مقابل دزدی باور و اعتقادات مردم رجحان داشته است.
6- از منظر دین (گرچه متخصص این حوزه نیستم) دزدی فقط متضمن یک گناه است و برای کارفرما بودن گناهان زیادی از جمله دروغ، تهمت، ارتشاء، ظلم به کارکنان و دیگران، دزدی از کار، پارتیبازی و رانتخواری و … متضمن و متصور است.
7- از آنجا که برای دزدی و از دیوار خانه مردم بالارفتن نیاز به آمادگی جسمانی وجود دارد، دزدان عزیز از وضعیت سلامتی بهتری نسبت به کارآفرینان و شرکتدارها برخوردار هستند که به طور عمده به پشت میز نشینی اشتغال دارند.
8- یکی از خوبیهای دزدی این است که نیاز به سرمایه اقتصادی و دفتر و کارگاه و امکانات زیادی ندارد. در حالیکه برای شروع یک فعالیت اقتصادی آشکار با درآمد مشابه نیاز به سرمایه و احیانا اخذ وام و ارائه هزار جور وثیقه به بانک نیاز است که به خودی خود آدم را نابود میکند.
گذشته از این طنز تلخ البته به یقین من دوستان و همکاران خود را ترغیب نمیکنم که از این پس شغل خود را تغییر داده و از دیوار خانه مردم بالا بروند! اما شاید لازم است که مرور کنیم چرا شرایطی به وجود آمده که دزدی کردن نسبت به شرکتداری از سهولت و شاید منافع بیشتری برخوردار باشد؟
/شعف
✅ @karkhone
رابطه کارآفرینی و خروجی نوآورانه
نگاه کلی اینگونه است که کارآفرینی با نوآوری همبستگی دارد ولی بعضی محققین استدلال میکنند منشا اصلی نوآوری از شرکتهای بزرگ با مدیریت حرفهای است و نه شرکتهای ورودی جدید. این مقاله با استفاده از دادههای سال های 1960 تا 2018 نشان میدهد شاخصهای مختلف کارآفرینی از جمله نرخ ثبت شرکتهای جدید با نوآوری درون صنعت همبستگی مثبت دارد. هر 10% افزایش تعداد شرکتهای ثبت شده جدید بطور سرانه در یک سال با 2.4% افزایش ثبت اختراع شخصی و 34.6% افزایش ارزش صادرات تکنولوژیهای پیشرفته بطور سرانه همبستگی دارد. هرچند رابطهای بین مدیریت حرفهای و خروجی نوآورانه مدیریت مشاهده نشد.
مقاله
✅ @karkhone
نگاه کلی اینگونه است که کارآفرینی با نوآوری همبستگی دارد ولی بعضی محققین استدلال میکنند منشا اصلی نوآوری از شرکتهای بزرگ با مدیریت حرفهای است و نه شرکتهای ورودی جدید. این مقاله با استفاده از دادههای سال های 1960 تا 2018 نشان میدهد شاخصهای مختلف کارآفرینی از جمله نرخ ثبت شرکتهای جدید با نوآوری درون صنعت همبستگی مثبت دارد. هر 10% افزایش تعداد شرکتهای ثبت شده جدید بطور سرانه در یک سال با 2.4% افزایش ثبت اختراع شخصی و 34.6% افزایش ارزش صادرات تکنولوژیهای پیشرفته بطور سرانه همبستگی دارد. هرچند رابطهای بین مدیریت حرفهای و خروجی نوآورانه مدیریت مشاهده نشد.
مقاله
✅ @karkhone
Ssrn
What is the Relationship between Entrepreneurship and Innovation Output? Evidence from 219 Economies over 1960–2018 by Valentina…
Entrepreneurship is widely thought to be associated with innovation, yet the prior evidence about this relationship has been mixed. For this reason, some resear
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۵ – طبقه متوسط زیبای من (راشومون)
قبلاً در این بار مبسوط نوشتهام که اتفاقا کارآفرینان و سرمایهداران کمترین اثر مستقیم را بر شکوفایی اقتصادی دارند، مهمترین رکن رشد اقتصادی جامعه وجود طبقه متوسط بزرگ و قدرتمند است، هر جامعه و کشوری که طبقه متوسط بزرگی داشته باشد میتواند اطمینان داشته باشد که چرخش و حرکت مثبت اقتصادیاش تضمین شده است. سرمایهداران و کارآفرینان شکل مصرف سرمایهشان به شکلی است که اثر مستقیم روی اقتصاد ندارد و بخش عمده آن یا مصارف لوکس و غیرمولد دارد و یا در خارج از کشور هزینه میشود و اتفاقا کارمندان آنها هستند که اقتصاد را پویا نگاه میدارند، زیرا با درآمد خود کفش میخرند، مسافرت میروند و به کسب و کارهای دیگر رونق میبخشند.
بیاییم یک فرض عجیب و نشدنی بکنیم!! فرض کنیم کشوری داریم که بخش بزرگی از مردم آن به لفظ درست «بازرگان» و به لفظ غلط «دلال» هستند و جنسهای یک کشور دیگر را میخرند مقداری سود روی آن کشیده و به کشور دیگر میفروشند، فرض میکنیم وضعیف اقتصادی خوبی حاکم است و بازرگانان درآمد خوب و به تبع آن کارمندان (طبقه متوسط) نیز درآمد مناسبی دارند. در این کشور هیچکس به معنای کلاسیک خود کارآفرینی نمیکند ولی اقتصاد گردش مناسبی دارد. نکته جالب اینکه این فرض شدنی است و به طور خاص این فرض درباره کشورهایی نظیر هنگکنگ و امارات صدق کرده و برخی مناطق و شهرهای چین و بخشهایی از اروپا نیز از همین روند تبعیت میکنند.
خب متوجه میشویم که کارآفرین عزیز ما لزوم بودنش نیست که مولد و محرک اقتصاد است، بلکه شکل تعامل دولت با وی (لزوم اخذ مالیات) و شکل تعامل وی با کارمندان (پرداخت حقوق مناسب) است که گردش اقتصادی موثر بوجود میآورد. اگر وی مالیات ندهد و یا بهرشکل بخشی از حقوق کارمندانش را بدرستی پرداخت نکند نه تنها موثر نیست بلکه مخل اقتصاد بوده و هست. بنابراین اگر مدیر کارآفرین ما به شکلی در حال پیچاندن مالیات یا استفاده از معافیت مالیاتی است در واقع بشکل غیرمستقیم سر کارمندان خود را بریده است و کمکی به چرخش اقتصادی کشور نمیکند.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۵ – طبقه متوسط زیبای من (راشومون)
قبلاً در این بار مبسوط نوشتهام که اتفاقا کارآفرینان و سرمایهداران کمترین اثر مستقیم را بر شکوفایی اقتصادی دارند، مهمترین رکن رشد اقتصادی جامعه وجود طبقه متوسط بزرگ و قدرتمند است، هر جامعه و کشوری که طبقه متوسط بزرگی داشته باشد میتواند اطمینان داشته باشد که چرخش و حرکت مثبت اقتصادیاش تضمین شده است. سرمایهداران و کارآفرینان شکل مصرف سرمایهشان به شکلی است که اثر مستقیم روی اقتصاد ندارد و بخش عمده آن یا مصارف لوکس و غیرمولد دارد و یا در خارج از کشور هزینه میشود و اتفاقا کارمندان آنها هستند که اقتصاد را پویا نگاه میدارند، زیرا با درآمد خود کفش میخرند، مسافرت میروند و به کسب و کارهای دیگر رونق میبخشند.
بیاییم یک فرض عجیب و نشدنی بکنیم!! فرض کنیم کشوری داریم که بخش بزرگی از مردم آن به لفظ درست «بازرگان» و به لفظ غلط «دلال» هستند و جنسهای یک کشور دیگر را میخرند مقداری سود روی آن کشیده و به کشور دیگر میفروشند، فرض میکنیم وضعیف اقتصادی خوبی حاکم است و بازرگانان درآمد خوب و به تبع آن کارمندان (طبقه متوسط) نیز درآمد مناسبی دارند. در این کشور هیچکس به معنای کلاسیک خود کارآفرینی نمیکند ولی اقتصاد گردش مناسبی دارد. نکته جالب اینکه این فرض شدنی است و به طور خاص این فرض درباره کشورهایی نظیر هنگکنگ و امارات صدق کرده و برخی مناطق و شهرهای چین و بخشهایی از اروپا نیز از همین روند تبعیت میکنند.
خب متوجه میشویم که کارآفرین عزیز ما لزوم بودنش نیست که مولد و محرک اقتصاد است، بلکه شکل تعامل دولت با وی (لزوم اخذ مالیات) و شکل تعامل وی با کارمندان (پرداخت حقوق مناسب) است که گردش اقتصادی موثر بوجود میآورد. اگر وی مالیات ندهد و یا بهرشکل بخشی از حقوق کارمندانش را بدرستی پرداخت نکند نه تنها موثر نیست بلکه مخل اقتصاد بوده و هست. بنابراین اگر مدیر کارآفرین ما به شکلی در حال پیچاندن مالیات یا استفاده از معافیت مالیاتی است در واقع بشکل غیرمستقیم سر کارمندان خود را بریده است و کمکی به چرخش اقتصادی کشور نمیکند.
✅ @karkhone
تورم، حلال
تصویر سمت چپ، قیمت گوشت حلال است در یک قصابی در ایالت نیوجرسی در دی ماه ۱۳۹۵. تصویر سمت راست، قیمت گوشت در همان قصابی در اسفند ۱۳۹۹.
با گذشت چهار سال، بیشتر قیمتها ثابت مانده و چند مورد نیز تورم پنج درصدی داشته. مثلا قیمت هر پوند (۴۵۴ گرم) گوشت گوساله چرخ کرده بدون چربی ثابت مانده: ۶ دلار.
/بومرنگ
Superior Halal
✅ @karkhone
تصویر سمت چپ، قیمت گوشت حلال است در یک قصابی در ایالت نیوجرسی در دی ماه ۱۳۹۵. تصویر سمت راست، قیمت گوشت در همان قصابی در اسفند ۱۳۹۹.
با گذشت چهار سال، بیشتر قیمتها ثابت مانده و چند مورد نیز تورم پنج درصدی داشته. مثلا قیمت هر پوند (۴۵۴ گرم) گوشت گوساله چرخ کرده بدون چربی ثابت مانده: ۶ دلار.
/بومرنگ
Superior Halal
✅ @karkhone
چرا ایران از کاروان توسعه صنعتی جا ماند؟
این پرسشی است که بازوی پژوهشی وزارت صمت سعی کرده در گزارشی کوتاه به آن پاسخ دهد.
موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی در این پژوهش ضمن تجزیه و تحلیل توسعه صنعتی ایران از زاویه تاریخ و انقلابهای چهارگانه، ریشههای ناتوانی کشور در تبدیل شدن به یک قطب صنعتی را «هرجومرجهای سیاسی» و «جنگ و منازعات مرزی» اعلام کرده و هشدار داده تمامی کانالهای انتقال و یادگیری برای کسب فواید دور چهارم انقلاب صنعتی برای ایران مسدود است.
این موسسه در عین حال «تحریمها»، «ماندگاری کشور در مدارهای توسعهنیافتگی صنعتی» و «فقدان توسعه زیرساختهای انقلاب صنعتی چهارم» را سه عاملی قلمداد کرده که موانع اصلی بهرهمندی کشور از مواهب انقلاب صنعتی چهارم هستند.
این پژوهش تصریح میکند که در همه دورههای قبلی انقلاب صنعتی، عوامل سیاسی مانع مهم بهرهمندی ایران از فرصتهای تاریخی رشد صنعتی بودهاند. این عوامل سیاسی باعث شده تا در طول ۲۵۰ سال گذشته منابع کشور صرف توسعه صنعت و رشد تولید نشود.
این گزارش در راستای برخورداری از انقلاب جدید صنعتی، پیشنهاد تاسیس «مرکز رصد تحولات انقلاب صنعتی چهارم» را به سیاستگذاران حوزه اقتصاد و صنعت ارائه کرده است.
در عین حال نویسندگان گزارش توصیه کردهاند با توجه به پیشتازی چین، آلمان و آمریکا در موج چهارم انقلاب صنعتی و ناتوانی کشور از جذب فناوریهای این حوزه از کشورهای تحریمکننده، بهتر است استراتژی کشور نزدیک شدن به کشورهایی نظیر کره جنوبی، ژاپن و چین باشد تا زیرساختهای انقلاب صنعتی چهارم از این طریق فراهم شود
✅ @karkhone
این پرسشی است که بازوی پژوهشی وزارت صمت سعی کرده در گزارشی کوتاه به آن پاسخ دهد.
موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی در این پژوهش ضمن تجزیه و تحلیل توسعه صنعتی ایران از زاویه تاریخ و انقلابهای چهارگانه، ریشههای ناتوانی کشور در تبدیل شدن به یک قطب صنعتی را «هرجومرجهای سیاسی» و «جنگ و منازعات مرزی» اعلام کرده و هشدار داده تمامی کانالهای انتقال و یادگیری برای کسب فواید دور چهارم انقلاب صنعتی برای ایران مسدود است.
این موسسه در عین حال «تحریمها»، «ماندگاری کشور در مدارهای توسعهنیافتگی صنعتی» و «فقدان توسعه زیرساختهای انقلاب صنعتی چهارم» را سه عاملی قلمداد کرده که موانع اصلی بهرهمندی کشور از مواهب انقلاب صنعتی چهارم هستند.
این پژوهش تصریح میکند که در همه دورههای قبلی انقلاب صنعتی، عوامل سیاسی مانع مهم بهرهمندی ایران از فرصتهای تاریخی رشد صنعتی بودهاند. این عوامل سیاسی باعث شده تا در طول ۲۵۰ سال گذشته منابع کشور صرف توسعه صنعت و رشد تولید نشود.
این گزارش در راستای برخورداری از انقلاب جدید صنعتی، پیشنهاد تاسیس «مرکز رصد تحولات انقلاب صنعتی چهارم» را به سیاستگذاران حوزه اقتصاد و صنعت ارائه کرده است.
در عین حال نویسندگان گزارش توصیه کردهاند با توجه به پیشتازی چین، آلمان و آمریکا در موج چهارم انقلاب صنعتی و ناتوانی کشور از جذب فناوریهای این حوزه از کشورهای تحریمکننده، بهتر است استراتژی کشور نزدیک شدن به کشورهایی نظیر کره جنوبی، ژاپن و چین باشد تا زیرساختهای انقلاب صنعتی چهارم از این طریق فراهم شود
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
توسعه صنعتی در ایران؛ تاثیرات تحریم و جنگ
✅ @karkhone
✅ @karkhone
خیامیها و ایلان ماسک
|محمدصادق جنانصفت
برادران خیامی دو سال قبل از اینکه ایلان ماسک (دومین مرد ثروتمند جهان و اتومبیلساز مشهور جهان) به دنیا بیاید کارخانه ایرانناسیونال را در میانه راه تهران- کرج ساختند.
در این کارخانه خودرو سواری پیکان تولید میشد که یکی از نامهای از یاد نرفتنی در ایران است که بعدها و از سوی مخالفان سرمایهداران به تمسخر گرفته شد. حالا دیگر جوانان ایرانی شاید نام پیکان را نیز بسیار کم میشنوند و پراید کرهجنوبی مشهورتر از پیکان شده است. به همین دلیل است که جوانان ایرانی نام خیامیها را کمتر از نام پیکان شنیده و میشنوند.
این در حالی است که پیکان برای ایران برکت داشت. برکت ایرانناسیونال و پیکان آن قدر بود که بخشی از میراث باقیمانده از احمد خیامی در دوران اصلاحات از سوی وزارت نفت ۳۱۰ میلیون دلار به جهانگیری وزیر صنعت وقت داده شد تا خط تولید پیکان را از ایرانخودرو جمع کند در صورتی که رقم ۳۱۰ میلیون دلار را ضربدر ۲۴۰۰۰ تومان کنیم به رقم ۷۴۴۰ میلیارد تومان میرسیم. روزی که قرارداد به گور سپردن پیکان بسته میشد دستکم ۳۰۰ هزار خانوار ایرانی از پیکان نان میخوردند و این همان برکتی است که پیش از این نوشتم.
واقعیت این است که ایرانناسیونال آن روزها و ایرانخودروی دهه ۱۳۷۰ موتور رشد و توسعه صنعت در ایران شدند و این نیز یکی از برکتهای پیکان است. ایرانناسیونال آن روزها و ایرانخودرو این روزها صدها مهندس، تکنسین، مدیرمالی و مدیرصنعتی به جامعه ایرانی تحویل داده و این نیز از برکات پیکان است.
با این توضیح آخر، یک پرسش مطرح است: احمد خیامی به مثابه بورژوازی ایرانی را چه مینامیم و رفتار وی را چگونه تحلیل میکنیم؟
در روزهای نخست پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، احمد خیامی یکی از آن ۵۱ نفری شد که اموال و داراییهایش مصادره و در اختیار نهادهای انقلابی قرار گرفت. حالا اما پس از سپری شدن چندین دهه از سرکوب بورژوازی صنعتی ایران هنوز یک کارخانه خودروسازی از سوی بخش خصوصی تاسیس نشده است و صنعت خودروی ایران یکی از سختترین دوران خود را سپری میکند.
اگر خیامی در جایی که ایلان ماسک فعالیت میکرد زاد و رشد کرده بود شاید بیش از او کامیاب و موفقتر بود. بدون اینکه حالا در این نوشته کوتاه به بهانه مقایسهای که اتاق تهران از این دو نام کرد تهیه شده است بخواهیم گذشته را واکاوی کنیم باید به این بیندیشیم که راه نجات شهروندان ایرانی از تهیدستی و فقر و فلاکت بدون تردید از محلی میگذرد که در آن خیامیهای پرشماری در هر رشته صنعتی و بازرگانی امکان فعالیت در چارچوب قانون و عرف و بدون رانت و فساد را داشته باشند.
راه نجات شهروندان ایرانی بدون چون و چرا از جایی که در آن سیاستمداران میانمایه، مدیران ذینفوذ شرکتهای دولتی و نیز دیوانسالاران حاکمیت دارند، نمیگذرد.
/جهان صنعت
✅ @karkhone
|محمدصادق جنانصفت
برادران خیامی دو سال قبل از اینکه ایلان ماسک (دومین مرد ثروتمند جهان و اتومبیلساز مشهور جهان) به دنیا بیاید کارخانه ایرانناسیونال را در میانه راه تهران- کرج ساختند.
در این کارخانه خودرو سواری پیکان تولید میشد که یکی از نامهای از یاد نرفتنی در ایران است که بعدها و از سوی مخالفان سرمایهداران به تمسخر گرفته شد. حالا دیگر جوانان ایرانی شاید نام پیکان را نیز بسیار کم میشنوند و پراید کرهجنوبی مشهورتر از پیکان شده است. به همین دلیل است که جوانان ایرانی نام خیامیها را کمتر از نام پیکان شنیده و میشنوند.
این در حالی است که پیکان برای ایران برکت داشت. برکت ایرانناسیونال و پیکان آن قدر بود که بخشی از میراث باقیمانده از احمد خیامی در دوران اصلاحات از سوی وزارت نفت ۳۱۰ میلیون دلار به جهانگیری وزیر صنعت وقت داده شد تا خط تولید پیکان را از ایرانخودرو جمع کند در صورتی که رقم ۳۱۰ میلیون دلار را ضربدر ۲۴۰۰۰ تومان کنیم به رقم ۷۴۴۰ میلیارد تومان میرسیم. روزی که قرارداد به گور سپردن پیکان بسته میشد دستکم ۳۰۰ هزار خانوار ایرانی از پیکان نان میخوردند و این همان برکتی است که پیش از این نوشتم.
واقعیت این است که ایرانناسیونال آن روزها و ایرانخودروی دهه ۱۳۷۰ موتور رشد و توسعه صنعت در ایران شدند و این نیز یکی از برکتهای پیکان است. ایرانناسیونال آن روزها و ایرانخودرو این روزها صدها مهندس، تکنسین، مدیرمالی و مدیرصنعتی به جامعه ایرانی تحویل داده و این نیز از برکات پیکان است.
با این توضیح آخر، یک پرسش مطرح است: احمد خیامی به مثابه بورژوازی ایرانی را چه مینامیم و رفتار وی را چگونه تحلیل میکنیم؟
در روزهای نخست پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، احمد خیامی یکی از آن ۵۱ نفری شد که اموال و داراییهایش مصادره و در اختیار نهادهای انقلابی قرار گرفت. حالا اما پس از سپری شدن چندین دهه از سرکوب بورژوازی صنعتی ایران هنوز یک کارخانه خودروسازی از سوی بخش خصوصی تاسیس نشده است و صنعت خودروی ایران یکی از سختترین دوران خود را سپری میکند.
اگر خیامی در جایی که ایلان ماسک فعالیت میکرد زاد و رشد کرده بود شاید بیش از او کامیاب و موفقتر بود. بدون اینکه حالا در این نوشته کوتاه به بهانه مقایسهای که اتاق تهران از این دو نام کرد تهیه شده است بخواهیم گذشته را واکاوی کنیم باید به این بیندیشیم که راه نجات شهروندان ایرانی از تهیدستی و فقر و فلاکت بدون تردید از محلی میگذرد که در آن خیامیهای پرشماری در هر رشته صنعتی و بازرگانی امکان فعالیت در چارچوب قانون و عرف و بدون رانت و فساد را داشته باشند.
راه نجات شهروندان ایرانی بدون چون و چرا از جایی که در آن سیاستمداران میانمایه، مدیران ذینفوذ شرکتهای دولتی و نیز دیوانسالاران حاکمیت دارند، نمیگذرد.
/جهان صنعت
✅ @karkhone
انتشار جزئیاتی از پروژه محرمانه آلفابت برای ایجاد شنوایی فوق انسانی!
واحد ایکس شرکت آلفابت در حال توسعه یک گجت پوشیدنی محرمانه با نام رمز «ولورین» (Wolverine) است که امکان جداسازی صدای افراد در یک فضای شلوغ یا تمرکز روی صدای فردي خاص در اماکن عمومی را به کاربر میدهد.
اطلاعات بیشتر
✅ @karkhone
واحد ایکس شرکت آلفابت در حال توسعه یک گجت پوشیدنی محرمانه با نام رمز «ولورین» (Wolverine) است که امکان جداسازی صدای افراد در یک فضای شلوغ یا تمرکز روی صدای فردي خاص در اماکن عمومی را به کاربر میدهد.
اطلاعات بیشتر
✅ @karkhone
Mail Online
Google's Alphabet X is working on a project codenamed 'Wolverine' that will give users super-human hearing through an in-ear device
Alphabet X's moonshot factory is working on a new project codenamed 'Wolverine,' which is a wearable (stock) that gives users with super-human hearing. It will be an in-ear, sensor packed device.
| یاسر خوشنویس
سهشنبه گذشته حوالی ظهر، در یکی از سولههای کارخانه نوآوری (نزدیکی ایستگاه متروی بیمه) بودم و با دوستی قدیمی گپ میزدم. ماشینم را خیابان پشتی دیوار به دیوار کارخانه، بیست متری دورتر از یک تابلوی پارک ممنوع گذاشته بودم. همان زمان نیسانی آبی مشغول قفل و زنجیر کردن سپرم بود تا آن را به پارکینگ ببرد. ظاهراً مقصود از آن یک تابلوی تنها این است که هیچ کسی نباید کنار دیوار حدوداً پانصد متری کارخانه نوآوری پارک کند!
مهر سال 98 هم هنگامی که در دانشگاه شریف کارگاه داشتم، دزدی در حال باز کردن ماشینم بود که در کوچه آران پارک شده بود. پیدا کردن و تحویل گرفتن ماشین یک هفته تمام وقت من و همسرم را گرفت. هم سال گذشته و هم این چند روز دریافتهام که اتفاقاتی مانند دزدی ماشین، سرقت گوشی همراه، زورگیری و حمل «قانونی» خودروها وقایعی پرتکرار و روزانه در بخشی از شهرند که نامی پرطمطراق یافته است: «ناحیه نوآوری شریف». این اتفاقات چنان پرتکرارند که حتی پلیس هم آنها را جزوی از خصوصیات این ناحیه میداند: چند هفته پیش، جلوی دانشگاه شریف گوشی همراه دستم بود و منتظر تماس همکاری بودم. پلیسی از کنارم رد شد و با عطوفتی خاص گفت: «گوشیات را در پیادهرو دستت نگیر؛ اگر بدزدند چه؟ برای خودتان میگوییم!» معانی امور و کارکرد پلیس چنان دگرگون شده بود که جایی برای توضیح باقی نمیماند؛ از پلیس مهربان تشکر کردم.
پیشتر در پارک فناوری پردیس، تابلوی بزرگی با این عنوان نصب شده بود: «پارک فناوری پردیس، سیلیکون ولی ایران». این تابلو تجسم روشنی بود از تمنای جهان جدید، درنیافتن چیستی نوآوری و بارپرستی (موضوعاتی که در یادداشتهای قبلیام به آنها پرداختهام). خرسندم که آن تابلوی مبتذل را برداشتند. سیلیکون ولی یعنی دره سانتاکلارا دههها محل زندگی روزانه مردم بود. از اوایل قرن بیستم، برخی شرکتهای فناور در آن کارخانه ساختند و تنها از دهه 1970 بود که شهرتی جهانی پیدا کرد. دره سیلیکون ابتدا دره سانتاکلارا، بخوانید سانتاکلاراآباد، بود و بعد در فرایندی تدریجی و ارگانیک «دره سیلیکون» شد. بیابانی که دورش را دیوار کشیدیم و نامش را پارک فناوری پردیس گذاشتیم، هیچگاه دره سیلیکون نخواهد شد، چون زندگی در آن جریان نداشته و ندارد.
خوشبختیم که اوضاع درباره «ناحیه نوآوری شریف» متفاوت است؛ این منطقه برخلاف پارک پردیس از پیش باخته نیست. محلههای طرشت و آزادی بخت بیشتری برای تبدیل شدن به ناحیه نوآوری دارند؛ از جمله به این دلیل مهم که مردم از پیش در آن زندگی میکنند. اما حال که سولهها و آپارتمانها به تدریج خریداری میشوند، به محل کار اشتراکی و شرکت بدل میشوند و فضای ناحیه به آرامی عوض میشود، جای یک عنصر کلیدی هنوز خالی است: امنیت. دانشجو، محقق یا فناوری که نگران خودروش است، میترسد حوالی دانشگاه، گوشی دستش بگیرد و نگران است اگر دیروقت از شرکت یا دانشگاه بیرون بیاید، ممکن است لپتاپش را جلوی ایستگاه مترو به زور قمه از او بگیرند (اتفاقاتی که مداوم در این ناحیه میافتد)، نمیتواند عالی کار کند. نوآوری تنها آزمایشگاه و اینترنت پرسرعت نمیخواهد، سینما هم میخواهد، کافه هم میخواهد، پارکینگ هم میخواهد، اطلاع دادنِ درست درباره محلهای توقف ممنوع هم میخواهد؛ از همه مهمتر، امنیت هم میخواهد.
نوآوری زائده و زینتی نیست که با تصویب قانون، تخصیص زمین، دیوار کشیدن و ساختمان افتتاح کردن به دست آید؛ نوآوری از درون زندگی روزمره نمو میکند. دوستانی که در معاونت علمی، دانشگاه شریف و نهادهای دیگر در پی بنا کردن ناحیه نوآوری شریفاند، پیش از هر چیز باید اقدامی برای امن شدن این ناحیه بکنند. همانطور که بیروح بودن و دوری از زندگی روزمره، نوآوری را در پارک پردیس میکشد، نداشتن امنیت و آرامش خاطر هم ناحیه نوآوری شریف را تهدید میکند.
✅ @karkhone
سهشنبه گذشته حوالی ظهر، در یکی از سولههای کارخانه نوآوری (نزدیکی ایستگاه متروی بیمه) بودم و با دوستی قدیمی گپ میزدم. ماشینم را خیابان پشتی دیوار به دیوار کارخانه، بیست متری دورتر از یک تابلوی پارک ممنوع گذاشته بودم. همان زمان نیسانی آبی مشغول قفل و زنجیر کردن سپرم بود تا آن را به پارکینگ ببرد. ظاهراً مقصود از آن یک تابلوی تنها این است که هیچ کسی نباید کنار دیوار حدوداً پانصد متری کارخانه نوآوری پارک کند!
مهر سال 98 هم هنگامی که در دانشگاه شریف کارگاه داشتم، دزدی در حال باز کردن ماشینم بود که در کوچه آران پارک شده بود. پیدا کردن و تحویل گرفتن ماشین یک هفته تمام وقت من و همسرم را گرفت. هم سال گذشته و هم این چند روز دریافتهام که اتفاقاتی مانند دزدی ماشین، سرقت گوشی همراه، زورگیری و حمل «قانونی» خودروها وقایعی پرتکرار و روزانه در بخشی از شهرند که نامی پرطمطراق یافته است: «ناحیه نوآوری شریف». این اتفاقات چنان پرتکرارند که حتی پلیس هم آنها را جزوی از خصوصیات این ناحیه میداند: چند هفته پیش، جلوی دانشگاه شریف گوشی همراه دستم بود و منتظر تماس همکاری بودم. پلیسی از کنارم رد شد و با عطوفتی خاص گفت: «گوشیات را در پیادهرو دستت نگیر؛ اگر بدزدند چه؟ برای خودتان میگوییم!» معانی امور و کارکرد پلیس چنان دگرگون شده بود که جایی برای توضیح باقی نمیماند؛ از پلیس مهربان تشکر کردم.
پیشتر در پارک فناوری پردیس، تابلوی بزرگی با این عنوان نصب شده بود: «پارک فناوری پردیس، سیلیکون ولی ایران». این تابلو تجسم روشنی بود از تمنای جهان جدید، درنیافتن چیستی نوآوری و بارپرستی (موضوعاتی که در یادداشتهای قبلیام به آنها پرداختهام). خرسندم که آن تابلوی مبتذل را برداشتند. سیلیکون ولی یعنی دره سانتاکلارا دههها محل زندگی روزانه مردم بود. از اوایل قرن بیستم، برخی شرکتهای فناور در آن کارخانه ساختند و تنها از دهه 1970 بود که شهرتی جهانی پیدا کرد. دره سیلیکون ابتدا دره سانتاکلارا، بخوانید سانتاکلاراآباد، بود و بعد در فرایندی تدریجی و ارگانیک «دره سیلیکون» شد. بیابانی که دورش را دیوار کشیدیم و نامش را پارک فناوری پردیس گذاشتیم، هیچگاه دره سیلیکون نخواهد شد، چون زندگی در آن جریان نداشته و ندارد.
خوشبختیم که اوضاع درباره «ناحیه نوآوری شریف» متفاوت است؛ این منطقه برخلاف پارک پردیس از پیش باخته نیست. محلههای طرشت و آزادی بخت بیشتری برای تبدیل شدن به ناحیه نوآوری دارند؛ از جمله به این دلیل مهم که مردم از پیش در آن زندگی میکنند. اما حال که سولهها و آپارتمانها به تدریج خریداری میشوند، به محل کار اشتراکی و شرکت بدل میشوند و فضای ناحیه به آرامی عوض میشود، جای یک عنصر کلیدی هنوز خالی است: امنیت. دانشجو، محقق یا فناوری که نگران خودروش است، میترسد حوالی دانشگاه، گوشی دستش بگیرد و نگران است اگر دیروقت از شرکت یا دانشگاه بیرون بیاید، ممکن است لپتاپش را جلوی ایستگاه مترو به زور قمه از او بگیرند (اتفاقاتی که مداوم در این ناحیه میافتد)، نمیتواند عالی کار کند. نوآوری تنها آزمایشگاه و اینترنت پرسرعت نمیخواهد، سینما هم میخواهد، کافه هم میخواهد، پارکینگ هم میخواهد، اطلاع دادنِ درست درباره محلهای توقف ممنوع هم میخواهد؛ از همه مهمتر، امنیت هم میخواهد.
نوآوری زائده و زینتی نیست که با تصویب قانون، تخصیص زمین، دیوار کشیدن و ساختمان افتتاح کردن به دست آید؛ نوآوری از درون زندگی روزمره نمو میکند. دوستانی که در معاونت علمی، دانشگاه شریف و نهادهای دیگر در پی بنا کردن ناحیه نوآوری شریفاند، پیش از هر چیز باید اقدامی برای امن شدن این ناحیه بکنند. همانطور که بیروح بودن و دوری از زندگی روزمره، نوآوری را در پارک پردیس میکشد، نداشتن امنیت و آرامش خاطر هم ناحیه نوآوری شریف را تهدید میکند.
✅ @karkhone
Forwarded from Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اطلاعیه به مخاطبین گرامی و صاحبان کسبوکارها
پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.
به واسطه این پیام اعلام میداریم مجموعههای توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند میتوانند با ما در ارتباط باشند.
برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.
مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقهمندان برای شناخت این افراد خواهد بود.
چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...
راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسبوکارها:
@channel_karkhone
09128151326
✅ @karkhone
پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.
به واسطه این پیام اعلام میداریم مجموعههای توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند میتوانند با ما در ارتباط باشند.
برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.
مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقهمندان برای شناخت این افراد خواهد بود.
چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...
راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسبوکارها:
@channel_karkhone
09128151326
✅ @karkhone
| برزین جعفرتاش
فردریش لیست، اقتصاددان شهیر آلمانی اعتقاد داشت دفاع آدام اسمیت از تجارت آزاد صادقانه نیست و با ترویج این ایده میخواهد برتری صنعتی انگلیس را حفظ کرده و مانع صنعتی شدن کشورهای توسعهنیافته (در آن زمان آلمان، فرانسه، آمریکا و ...) شود.
همانطور که در نمودار مشاهده میکنید متوسط تعرفه واردات ایالات متحده در دوره صنعتی شدن این کشور بسیار بالا بود.
/سیاستگذاری صنعت
✅ @karkhone
فردریش لیست، اقتصاددان شهیر آلمانی اعتقاد داشت دفاع آدام اسمیت از تجارت آزاد صادقانه نیست و با ترویج این ایده میخواهد برتری صنعتی انگلیس را حفظ کرده و مانع صنعتی شدن کشورهای توسعهنیافته (در آن زمان آلمان، فرانسه، آمریکا و ...) شود.
همانطور که در نمودار مشاهده میکنید متوسط تعرفه واردات ایالات متحده در دوره صنعتی شدن این کشور بسیار بالا بود.
/سیاستگذاری صنعت
✅ @karkhone
«جهانیسازی، نیروی کار و رانت اقتصادی»
یک پروندهی مطالعاتی در زمینهی جهانیسازی از شبکهی پژوهشی Rebuilding Macroeconomics، با بررسی بازار نیروی کارِ صنعتی ۹ کشور اروپایی، اعم از بلژیک، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و بریتانیا، میزان "رانت اقتصادی" در بازارهای کار صنعتی این کشورها را محاسبه کرده و پیامد "جهانیسازی" بر توازن قدرت چانهزنی کارگران و بنگاههای اقتصادی را مورد ارزیابی قرار داده است.
رانت اقتصادی (Economic Rent)، "درآمد مازاد" بر هزینهی ضروری جهت نگهداشتن یک عامل تولید (نظیر سرمایه و نیروی کار) در یک فعالیت مشخص اقتصادی میباشد؛ از منظر تئوری، اگر این درآمد اضافی (رانت اقتصادی) از عامل تولید مذکور دریغ شود، آن عاملْ از رشتهفعالیتی که در آن حضور دارد بیرون نخواهد رفت. یکی از مهمترین سرچشمههای رانت اقتصادی، نقصان رقابت در بازارهای اقتصادیست. از همین رو، در یک بازار کاملاً رقابتی چیزی به نام رانت اقتصادی وجود ندارد.
این پژوهش نشان میدهد که در میان کشورهای مورد مطالعهی اروپایی، رابطهی مثبتی میان رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، و رشد دستمزد نیروی انسانیشان وجود دارد، که حاکی از نقصان رقابت، و به تبعش وجود رانت اقتصادی در بازارهای کار صنعتی این کشورها میباشد. طبق مطالعه، هر ۱ درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، به طور میانگین دستمزدها را ۰.۵۳ درصد افزایش میدهد. رابطهی سود و دستمزد، از ناهمگونی بارزی میان کشورهای مورد مطالعه برخوردارست، به طوری که هر یک درصدْ رشد سود به ازای هر واحد نیروی انسانی، به افزایش ۰.۵۹ درصدی دستمزدها در ایتالیا، و به افزایش ۰.۴۷ درصدی دستمزدها در سوئد میانجامد. در کشوری نظیر آلمان نیز به رشد ۰.۱۷ درصدی، و در اسپانیا به رشد ۰.۱۸ درصدی دستمزد کارگران صنعتی منجر میشود.
اگرچه وجود رانت اقتصادی بیانگر نقصان رقابت و توان نامتوازن چانهزنی در بازار کار میباشد، اما نکتهی مهمتر، چگونگی "توزیع رانت اقتصادی" (Rent-Sharing) میان بنگاههای اقتصادی و کارگران این بنگاههاست. یکی از یافتههای مهم مطالعه اینست که یک سوم این رانت اقتصادی نصیب بنگاههای اقتصادی، و دو سومش نصیب کارگران میشود. این مسئله بدان معناست که بنگاههای صنعتی در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی اگرچه از قدرت انحصاری قابل توجهی برخوردارند، اما کارگران آنها به مراتب قدرت بیشتری در تصاحب رانت اقتصادی دارند. مطالعه معتقد است که این قدرت تصاحب رانت نیز ارتباط نیرومندی با حضور مؤثر قوانین و مقررات در بازار کار دارد.
اما در طول سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، میزان تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای صنعتی و کارگران در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی رو به کاهش گذاشته است. برای مثال، طیّ سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ در بریتانیا، هر یک درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحد کارگر، به ۰.۰۰۵ درصد رشد دستمزد منجر میشد، اما در سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ این رقم به ۰.۰۰۴ درصد کاهش یافت. در عین حال، میزان تقسیم رانت اقتصادی در بنگاههای بزرگمقیاس بریتانیا به مراتب کاهش بیشتری را نشان میدهد. مطالعه معتقد است که همبستگی نیرومندی میان «تخریب یا تضعیف قوانین و مقررات بازار کار»، و «کاهش توان تصاحب رانت اقتصادی توسط کارگران» وجود دارد.
فرآیند "جهانیسازی" نیز از مجراهای مختلفی توانسته است که بر کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای اقتصادی و کارگرانشان اثرگذار باشد. یکی از این مجراها، برونسپاری فعالیتهای بنگاههای اقتصادی به خارج از کشور میباشد، که ساختار مشاغل اقتصاد را دگرگون میکند، آلترناتیوهای شغلی کارگران را کاهش میدهد، و به تبعش اهرم چانهزنی کارگران را در بازار کار تضعیف میکند. "تهدید به برونسپاری" نیز عامل دیگری در تضعیف مقررات بازار کار، تضعیف چانهزنیهای سندیکاهای کارگری، و به دنبالش کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاهها و کارگرانشان به شمار میرود.
در عین حال، مطالعه بر این عقیده است که مشارکت بنگاههای اقتصادی در "زنجیرهی تأمین جهانی" (GVC، یا تولید صفر تا صدِ کالاها در مقیاس جهانی) که ثمرهی فرآیند جهانیسازی میباشد، رقابت بینالمللی میان بنگاهها را تقویت میکند و ممکنست که قدرت قیمتگذاریشان در بازار کار را کاهش دهد. از همین رو، مطالعه معتقد است که در ۹ کشور مورد مطالعهی اروپایی، جهانیسازی بر قدرت بازاری هردو ی کارگران و بنگاههای اقتصادی اثرگذار بوده است.
https://www.rebuildingmacroeconomics.ac.uk/post/globalisation-and-rent-sharing-1
✅ @karkhone
یک پروندهی مطالعاتی در زمینهی جهانیسازی از شبکهی پژوهشی Rebuilding Macroeconomics، با بررسی بازار نیروی کارِ صنعتی ۹ کشور اروپایی، اعم از بلژیک، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و بریتانیا، میزان "رانت اقتصادی" در بازارهای کار صنعتی این کشورها را محاسبه کرده و پیامد "جهانیسازی" بر توازن قدرت چانهزنی کارگران و بنگاههای اقتصادی را مورد ارزیابی قرار داده است.
رانت اقتصادی (Economic Rent)، "درآمد مازاد" بر هزینهی ضروری جهت نگهداشتن یک عامل تولید (نظیر سرمایه و نیروی کار) در یک فعالیت مشخص اقتصادی میباشد؛ از منظر تئوری، اگر این درآمد اضافی (رانت اقتصادی) از عامل تولید مذکور دریغ شود، آن عاملْ از رشتهفعالیتی که در آن حضور دارد بیرون نخواهد رفت. یکی از مهمترین سرچشمههای رانت اقتصادی، نقصان رقابت در بازارهای اقتصادیست. از همین رو، در یک بازار کاملاً رقابتی چیزی به نام رانت اقتصادی وجود ندارد.
این پژوهش نشان میدهد که در میان کشورهای مورد مطالعهی اروپایی، رابطهی مثبتی میان رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، و رشد دستمزد نیروی انسانیشان وجود دارد، که حاکی از نقصان رقابت، و به تبعش وجود رانت اقتصادی در بازارهای کار صنعتی این کشورها میباشد. طبق مطالعه، هر ۱ درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، به طور میانگین دستمزدها را ۰.۵۳ درصد افزایش میدهد. رابطهی سود و دستمزد، از ناهمگونی بارزی میان کشورهای مورد مطالعه برخوردارست، به طوری که هر یک درصدْ رشد سود به ازای هر واحد نیروی انسانی، به افزایش ۰.۵۹ درصدی دستمزدها در ایتالیا، و به افزایش ۰.۴۷ درصدی دستمزدها در سوئد میانجامد. در کشوری نظیر آلمان نیز به رشد ۰.۱۷ درصدی، و در اسپانیا به رشد ۰.۱۸ درصدی دستمزد کارگران صنعتی منجر میشود.
اگرچه وجود رانت اقتصادی بیانگر نقصان رقابت و توان نامتوازن چانهزنی در بازار کار میباشد، اما نکتهی مهمتر، چگونگی "توزیع رانت اقتصادی" (Rent-Sharing) میان بنگاههای اقتصادی و کارگران این بنگاههاست. یکی از یافتههای مهم مطالعه اینست که یک سوم این رانت اقتصادی نصیب بنگاههای اقتصادی، و دو سومش نصیب کارگران میشود. این مسئله بدان معناست که بنگاههای صنعتی در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی اگرچه از قدرت انحصاری قابل توجهی برخوردارند، اما کارگران آنها به مراتب قدرت بیشتری در تصاحب رانت اقتصادی دارند. مطالعه معتقد است که این قدرت تصاحب رانت نیز ارتباط نیرومندی با حضور مؤثر قوانین و مقررات در بازار کار دارد.
اما در طول سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، میزان تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای صنعتی و کارگران در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی رو به کاهش گذاشته است. برای مثال، طیّ سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ در بریتانیا، هر یک درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحد کارگر، به ۰.۰۰۵ درصد رشد دستمزد منجر میشد، اما در سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ این رقم به ۰.۰۰۴ درصد کاهش یافت. در عین حال، میزان تقسیم رانت اقتصادی در بنگاههای بزرگمقیاس بریتانیا به مراتب کاهش بیشتری را نشان میدهد. مطالعه معتقد است که همبستگی نیرومندی میان «تخریب یا تضعیف قوانین و مقررات بازار کار»، و «کاهش توان تصاحب رانت اقتصادی توسط کارگران» وجود دارد.
فرآیند "جهانیسازی" نیز از مجراهای مختلفی توانسته است که بر کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای اقتصادی و کارگرانشان اثرگذار باشد. یکی از این مجراها، برونسپاری فعالیتهای بنگاههای اقتصادی به خارج از کشور میباشد، که ساختار مشاغل اقتصاد را دگرگون میکند، آلترناتیوهای شغلی کارگران را کاهش میدهد، و به تبعش اهرم چانهزنی کارگران را در بازار کار تضعیف میکند. "تهدید به برونسپاری" نیز عامل دیگری در تضعیف مقررات بازار کار، تضعیف چانهزنیهای سندیکاهای کارگری، و به دنبالش کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاهها و کارگرانشان به شمار میرود.
در عین حال، مطالعه بر این عقیده است که مشارکت بنگاههای اقتصادی در "زنجیرهی تأمین جهانی" (GVC، یا تولید صفر تا صدِ کالاها در مقیاس جهانی) که ثمرهی فرآیند جهانیسازی میباشد، رقابت بینالمللی میان بنگاهها را تقویت میکند و ممکنست که قدرت قیمتگذاریشان در بازار کار را کاهش دهد. از همین رو، مطالعه معتقد است که در ۹ کشور مورد مطالعهی اروپایی، جهانیسازی بر قدرت بازاری هردو ی کارگران و بنگاههای اقتصادی اثرگذار بوده است.
https://www.rebuildingmacroeconomics.ac.uk/post/globalisation-and-rent-sharing-1
✅ @karkhone
Rebuild Macro
Globalisation and Rent Sharing
Pawel Bukowski, Stephen Machin & David Soskice -- Rising wage dispersion, a falling labour share of income and stagnating real wages have...