انتشار جزئیاتی از پروژه محرمانه آلفابت برای ایجاد شنوایی فوق انسانی!
واحد ایکس شرکت آلفابت در حال توسعه یک گجت پوشیدنی محرمانه با نام رمز «ولورین» (Wolverine) است که امکان جداسازی صدای افراد در یک فضای شلوغ یا تمرکز روی صدای فردي خاص در اماکن عمومی را به کاربر میدهد.
اطلاعات بیشتر
✅ @karkhone
واحد ایکس شرکت آلفابت در حال توسعه یک گجت پوشیدنی محرمانه با نام رمز «ولورین» (Wolverine) است که امکان جداسازی صدای افراد در یک فضای شلوغ یا تمرکز روی صدای فردي خاص در اماکن عمومی را به کاربر میدهد.
اطلاعات بیشتر
✅ @karkhone
Mail Online
Google's Alphabet X is working on a project codenamed 'Wolverine' that will give users super-human hearing through an in-ear device
Alphabet X's moonshot factory is working on a new project codenamed 'Wolverine,' which is a wearable (stock) that gives users with super-human hearing. It will be an in-ear, sensor packed device.
| یاسر خوشنویس
سهشنبه گذشته حوالی ظهر، در یکی از سولههای کارخانه نوآوری (نزدیکی ایستگاه متروی بیمه) بودم و با دوستی قدیمی گپ میزدم. ماشینم را خیابان پشتی دیوار به دیوار کارخانه، بیست متری دورتر از یک تابلوی پارک ممنوع گذاشته بودم. همان زمان نیسانی آبی مشغول قفل و زنجیر کردن سپرم بود تا آن را به پارکینگ ببرد. ظاهراً مقصود از آن یک تابلوی تنها این است که هیچ کسی نباید کنار دیوار حدوداً پانصد متری کارخانه نوآوری پارک کند!
مهر سال 98 هم هنگامی که در دانشگاه شریف کارگاه داشتم، دزدی در حال باز کردن ماشینم بود که در کوچه آران پارک شده بود. پیدا کردن و تحویل گرفتن ماشین یک هفته تمام وقت من و همسرم را گرفت. هم سال گذشته و هم این چند روز دریافتهام که اتفاقاتی مانند دزدی ماشین، سرقت گوشی همراه، زورگیری و حمل «قانونی» خودروها وقایعی پرتکرار و روزانه در بخشی از شهرند که نامی پرطمطراق یافته است: «ناحیه نوآوری شریف». این اتفاقات چنان پرتکرارند که حتی پلیس هم آنها را جزوی از خصوصیات این ناحیه میداند: چند هفته پیش، جلوی دانشگاه شریف گوشی همراه دستم بود و منتظر تماس همکاری بودم. پلیسی از کنارم رد شد و با عطوفتی خاص گفت: «گوشیات را در پیادهرو دستت نگیر؛ اگر بدزدند چه؟ برای خودتان میگوییم!» معانی امور و کارکرد پلیس چنان دگرگون شده بود که جایی برای توضیح باقی نمیماند؛ از پلیس مهربان تشکر کردم.
پیشتر در پارک فناوری پردیس، تابلوی بزرگی با این عنوان نصب شده بود: «پارک فناوری پردیس، سیلیکون ولی ایران». این تابلو تجسم روشنی بود از تمنای جهان جدید، درنیافتن چیستی نوآوری و بارپرستی (موضوعاتی که در یادداشتهای قبلیام به آنها پرداختهام). خرسندم که آن تابلوی مبتذل را برداشتند. سیلیکون ولی یعنی دره سانتاکلارا دههها محل زندگی روزانه مردم بود. از اوایل قرن بیستم، برخی شرکتهای فناور در آن کارخانه ساختند و تنها از دهه 1970 بود که شهرتی جهانی پیدا کرد. دره سیلیکون ابتدا دره سانتاکلارا، بخوانید سانتاکلاراآباد، بود و بعد در فرایندی تدریجی و ارگانیک «دره سیلیکون» شد. بیابانی که دورش را دیوار کشیدیم و نامش را پارک فناوری پردیس گذاشتیم، هیچگاه دره سیلیکون نخواهد شد، چون زندگی در آن جریان نداشته و ندارد.
خوشبختیم که اوضاع درباره «ناحیه نوآوری شریف» متفاوت است؛ این منطقه برخلاف پارک پردیس از پیش باخته نیست. محلههای طرشت و آزادی بخت بیشتری برای تبدیل شدن به ناحیه نوآوری دارند؛ از جمله به این دلیل مهم که مردم از پیش در آن زندگی میکنند. اما حال که سولهها و آپارتمانها به تدریج خریداری میشوند، به محل کار اشتراکی و شرکت بدل میشوند و فضای ناحیه به آرامی عوض میشود، جای یک عنصر کلیدی هنوز خالی است: امنیت. دانشجو، محقق یا فناوری که نگران خودروش است، میترسد حوالی دانشگاه، گوشی دستش بگیرد و نگران است اگر دیروقت از شرکت یا دانشگاه بیرون بیاید، ممکن است لپتاپش را جلوی ایستگاه مترو به زور قمه از او بگیرند (اتفاقاتی که مداوم در این ناحیه میافتد)، نمیتواند عالی کار کند. نوآوری تنها آزمایشگاه و اینترنت پرسرعت نمیخواهد، سینما هم میخواهد، کافه هم میخواهد، پارکینگ هم میخواهد، اطلاع دادنِ درست درباره محلهای توقف ممنوع هم میخواهد؛ از همه مهمتر، امنیت هم میخواهد.
نوآوری زائده و زینتی نیست که با تصویب قانون، تخصیص زمین، دیوار کشیدن و ساختمان افتتاح کردن به دست آید؛ نوآوری از درون زندگی روزمره نمو میکند. دوستانی که در معاونت علمی، دانشگاه شریف و نهادهای دیگر در پی بنا کردن ناحیه نوآوری شریفاند، پیش از هر چیز باید اقدامی برای امن شدن این ناحیه بکنند. همانطور که بیروح بودن و دوری از زندگی روزمره، نوآوری را در پارک پردیس میکشد، نداشتن امنیت و آرامش خاطر هم ناحیه نوآوری شریف را تهدید میکند.
✅ @karkhone
سهشنبه گذشته حوالی ظهر، در یکی از سولههای کارخانه نوآوری (نزدیکی ایستگاه متروی بیمه) بودم و با دوستی قدیمی گپ میزدم. ماشینم را خیابان پشتی دیوار به دیوار کارخانه، بیست متری دورتر از یک تابلوی پارک ممنوع گذاشته بودم. همان زمان نیسانی آبی مشغول قفل و زنجیر کردن سپرم بود تا آن را به پارکینگ ببرد. ظاهراً مقصود از آن یک تابلوی تنها این است که هیچ کسی نباید کنار دیوار حدوداً پانصد متری کارخانه نوآوری پارک کند!
مهر سال 98 هم هنگامی که در دانشگاه شریف کارگاه داشتم، دزدی در حال باز کردن ماشینم بود که در کوچه آران پارک شده بود. پیدا کردن و تحویل گرفتن ماشین یک هفته تمام وقت من و همسرم را گرفت. هم سال گذشته و هم این چند روز دریافتهام که اتفاقاتی مانند دزدی ماشین، سرقت گوشی همراه، زورگیری و حمل «قانونی» خودروها وقایعی پرتکرار و روزانه در بخشی از شهرند که نامی پرطمطراق یافته است: «ناحیه نوآوری شریف». این اتفاقات چنان پرتکرارند که حتی پلیس هم آنها را جزوی از خصوصیات این ناحیه میداند: چند هفته پیش، جلوی دانشگاه شریف گوشی همراه دستم بود و منتظر تماس همکاری بودم. پلیسی از کنارم رد شد و با عطوفتی خاص گفت: «گوشیات را در پیادهرو دستت نگیر؛ اگر بدزدند چه؟ برای خودتان میگوییم!» معانی امور و کارکرد پلیس چنان دگرگون شده بود که جایی برای توضیح باقی نمیماند؛ از پلیس مهربان تشکر کردم.
پیشتر در پارک فناوری پردیس، تابلوی بزرگی با این عنوان نصب شده بود: «پارک فناوری پردیس، سیلیکون ولی ایران». این تابلو تجسم روشنی بود از تمنای جهان جدید، درنیافتن چیستی نوآوری و بارپرستی (موضوعاتی که در یادداشتهای قبلیام به آنها پرداختهام). خرسندم که آن تابلوی مبتذل را برداشتند. سیلیکون ولی یعنی دره سانتاکلارا دههها محل زندگی روزانه مردم بود. از اوایل قرن بیستم، برخی شرکتهای فناور در آن کارخانه ساختند و تنها از دهه 1970 بود که شهرتی جهانی پیدا کرد. دره سیلیکون ابتدا دره سانتاکلارا، بخوانید سانتاکلاراآباد، بود و بعد در فرایندی تدریجی و ارگانیک «دره سیلیکون» شد. بیابانی که دورش را دیوار کشیدیم و نامش را پارک فناوری پردیس گذاشتیم، هیچگاه دره سیلیکون نخواهد شد، چون زندگی در آن جریان نداشته و ندارد.
خوشبختیم که اوضاع درباره «ناحیه نوآوری شریف» متفاوت است؛ این منطقه برخلاف پارک پردیس از پیش باخته نیست. محلههای طرشت و آزادی بخت بیشتری برای تبدیل شدن به ناحیه نوآوری دارند؛ از جمله به این دلیل مهم که مردم از پیش در آن زندگی میکنند. اما حال که سولهها و آپارتمانها به تدریج خریداری میشوند، به محل کار اشتراکی و شرکت بدل میشوند و فضای ناحیه به آرامی عوض میشود، جای یک عنصر کلیدی هنوز خالی است: امنیت. دانشجو، محقق یا فناوری که نگران خودروش است، میترسد حوالی دانشگاه، گوشی دستش بگیرد و نگران است اگر دیروقت از شرکت یا دانشگاه بیرون بیاید، ممکن است لپتاپش را جلوی ایستگاه مترو به زور قمه از او بگیرند (اتفاقاتی که مداوم در این ناحیه میافتد)، نمیتواند عالی کار کند. نوآوری تنها آزمایشگاه و اینترنت پرسرعت نمیخواهد، سینما هم میخواهد، کافه هم میخواهد، پارکینگ هم میخواهد، اطلاع دادنِ درست درباره محلهای توقف ممنوع هم میخواهد؛ از همه مهمتر، امنیت هم میخواهد.
نوآوری زائده و زینتی نیست که با تصویب قانون، تخصیص زمین، دیوار کشیدن و ساختمان افتتاح کردن به دست آید؛ نوآوری از درون زندگی روزمره نمو میکند. دوستانی که در معاونت علمی، دانشگاه شریف و نهادهای دیگر در پی بنا کردن ناحیه نوآوری شریفاند، پیش از هر چیز باید اقدامی برای امن شدن این ناحیه بکنند. همانطور که بیروح بودن و دوری از زندگی روزمره، نوآوری را در پارک پردیس میکشد، نداشتن امنیت و آرامش خاطر هم ناحیه نوآوری شریف را تهدید میکند.
✅ @karkhone
Forwarded from Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اطلاعیه به مخاطبین گرامی و صاحبان کسبوکارها
پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.
به واسطه این پیام اعلام میداریم مجموعههای توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند میتوانند با ما در ارتباط باشند.
برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.
مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقهمندان برای شناخت این افراد خواهد بود.
چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...
راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسبوکارها:
@channel_karkhone
09128151326
✅ @karkhone
پس از احساس نیاز به ایجاد تریبونی مستحکم برای اعتلای بخش خصوصی چندیست درصدد تولید یک برنامه ویدیویی هستیم و مذاکرات نیز با نهادها و شرکتهای خصوصی برای جذب حمایت مادی و معنوی از این برنامه نیز آغاز شده است.
به واسطه این پیام اعلام میداریم مجموعههای توانمند که حضور در این برنامه در کسوت اسپانسر برایشان جذابیت دارند میتوانند با ما در ارتباط باشند.
برنامه با نام اختصاصی و با محوریت مرور اخبار حوزه اقتصادی و گفتگو با کارآفرینان ضبط خواهد شد و بدلیل همکاری با سرویس های VOD و سیاست گذاری ضبط برنامه و نشر در شبکه های اجتماعی اثرگزاری قابل قبولی را تیم سازنده برای آن متصور هست.
مزیت رقابتی این برنامه نیز مهمانان(کارشناسان و کارآفرینان) هستند که بدلیل سختی دسترسی تیم های محتوایی به این عزیزان فقر محتوایی در خصوص آنها وجود دارد و به همین علت و جایگاه و تجاربشان قسمت های ضبط شده تا سالیان متمادی محل ارجاع علاقهمندان برای شناخت این افراد خواهد بود.
چشم به راهتان برای شروع این مهم هستیم...
راه ارتباطی برای دریافت پروپوزال و مطلع شدن از جزییات حمایت از برنامه برای شرکت ها و کسبوکارها:
@channel_karkhone
09128151326
✅ @karkhone
| برزین جعفرتاش
فردریش لیست، اقتصاددان شهیر آلمانی اعتقاد داشت دفاع آدام اسمیت از تجارت آزاد صادقانه نیست و با ترویج این ایده میخواهد برتری صنعتی انگلیس را حفظ کرده و مانع صنعتی شدن کشورهای توسعهنیافته (در آن زمان آلمان، فرانسه، آمریکا و ...) شود.
همانطور که در نمودار مشاهده میکنید متوسط تعرفه واردات ایالات متحده در دوره صنعتی شدن این کشور بسیار بالا بود.
/سیاستگذاری صنعت
✅ @karkhone
فردریش لیست، اقتصاددان شهیر آلمانی اعتقاد داشت دفاع آدام اسمیت از تجارت آزاد صادقانه نیست و با ترویج این ایده میخواهد برتری صنعتی انگلیس را حفظ کرده و مانع صنعتی شدن کشورهای توسعهنیافته (در آن زمان آلمان، فرانسه، آمریکا و ...) شود.
همانطور که در نمودار مشاهده میکنید متوسط تعرفه واردات ایالات متحده در دوره صنعتی شدن این کشور بسیار بالا بود.
/سیاستگذاری صنعت
✅ @karkhone
«جهانیسازی، نیروی کار و رانت اقتصادی»
یک پروندهی مطالعاتی در زمینهی جهانیسازی از شبکهی پژوهشی Rebuilding Macroeconomics، با بررسی بازار نیروی کارِ صنعتی ۹ کشور اروپایی، اعم از بلژیک، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و بریتانیا، میزان "رانت اقتصادی" در بازارهای کار صنعتی این کشورها را محاسبه کرده و پیامد "جهانیسازی" بر توازن قدرت چانهزنی کارگران و بنگاههای اقتصادی را مورد ارزیابی قرار داده است.
رانت اقتصادی (Economic Rent)، "درآمد مازاد" بر هزینهی ضروری جهت نگهداشتن یک عامل تولید (نظیر سرمایه و نیروی کار) در یک فعالیت مشخص اقتصادی میباشد؛ از منظر تئوری، اگر این درآمد اضافی (رانت اقتصادی) از عامل تولید مذکور دریغ شود، آن عاملْ از رشتهفعالیتی که در آن حضور دارد بیرون نخواهد رفت. یکی از مهمترین سرچشمههای رانت اقتصادی، نقصان رقابت در بازارهای اقتصادیست. از همین رو، در یک بازار کاملاً رقابتی چیزی به نام رانت اقتصادی وجود ندارد.
این پژوهش نشان میدهد که در میان کشورهای مورد مطالعهی اروپایی، رابطهی مثبتی میان رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، و رشد دستمزد نیروی انسانیشان وجود دارد، که حاکی از نقصان رقابت، و به تبعش وجود رانت اقتصادی در بازارهای کار صنعتی این کشورها میباشد. طبق مطالعه، هر ۱ درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، به طور میانگین دستمزدها را ۰.۵۳ درصد افزایش میدهد. رابطهی سود و دستمزد، از ناهمگونی بارزی میان کشورهای مورد مطالعه برخوردارست، به طوری که هر یک درصدْ رشد سود به ازای هر واحد نیروی انسانی، به افزایش ۰.۵۹ درصدی دستمزدها در ایتالیا، و به افزایش ۰.۴۷ درصدی دستمزدها در سوئد میانجامد. در کشوری نظیر آلمان نیز به رشد ۰.۱۷ درصدی، و در اسپانیا به رشد ۰.۱۸ درصدی دستمزد کارگران صنعتی منجر میشود.
اگرچه وجود رانت اقتصادی بیانگر نقصان رقابت و توان نامتوازن چانهزنی در بازار کار میباشد، اما نکتهی مهمتر، چگونگی "توزیع رانت اقتصادی" (Rent-Sharing) میان بنگاههای اقتصادی و کارگران این بنگاههاست. یکی از یافتههای مهم مطالعه اینست که یک سوم این رانت اقتصادی نصیب بنگاههای اقتصادی، و دو سومش نصیب کارگران میشود. این مسئله بدان معناست که بنگاههای صنعتی در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی اگرچه از قدرت انحصاری قابل توجهی برخوردارند، اما کارگران آنها به مراتب قدرت بیشتری در تصاحب رانت اقتصادی دارند. مطالعه معتقد است که این قدرت تصاحب رانت نیز ارتباط نیرومندی با حضور مؤثر قوانین و مقررات در بازار کار دارد.
اما در طول سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، میزان تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای صنعتی و کارگران در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی رو به کاهش گذاشته است. برای مثال، طیّ سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ در بریتانیا، هر یک درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحد کارگر، به ۰.۰۰۵ درصد رشد دستمزد منجر میشد، اما در سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ این رقم به ۰.۰۰۴ درصد کاهش یافت. در عین حال، میزان تقسیم رانت اقتصادی در بنگاههای بزرگمقیاس بریتانیا به مراتب کاهش بیشتری را نشان میدهد. مطالعه معتقد است که همبستگی نیرومندی میان «تخریب یا تضعیف قوانین و مقررات بازار کار»، و «کاهش توان تصاحب رانت اقتصادی توسط کارگران» وجود دارد.
فرآیند "جهانیسازی" نیز از مجراهای مختلفی توانسته است که بر کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای اقتصادی و کارگرانشان اثرگذار باشد. یکی از این مجراها، برونسپاری فعالیتهای بنگاههای اقتصادی به خارج از کشور میباشد، که ساختار مشاغل اقتصاد را دگرگون میکند، آلترناتیوهای شغلی کارگران را کاهش میدهد، و به تبعش اهرم چانهزنی کارگران را در بازار کار تضعیف میکند. "تهدید به برونسپاری" نیز عامل دیگری در تضعیف مقررات بازار کار، تضعیف چانهزنیهای سندیکاهای کارگری، و به دنبالش کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاهها و کارگرانشان به شمار میرود.
در عین حال، مطالعه بر این عقیده است که مشارکت بنگاههای اقتصادی در "زنجیرهی تأمین جهانی" (GVC، یا تولید صفر تا صدِ کالاها در مقیاس جهانی) که ثمرهی فرآیند جهانیسازی میباشد، رقابت بینالمللی میان بنگاهها را تقویت میکند و ممکنست که قدرت قیمتگذاریشان در بازار کار را کاهش دهد. از همین رو، مطالعه معتقد است که در ۹ کشور مورد مطالعهی اروپایی، جهانیسازی بر قدرت بازاری هردو ی کارگران و بنگاههای اقتصادی اثرگذار بوده است.
https://www.rebuildingmacroeconomics.ac.uk/post/globalisation-and-rent-sharing-1
✅ @karkhone
یک پروندهی مطالعاتی در زمینهی جهانیسازی از شبکهی پژوهشی Rebuilding Macroeconomics، با بررسی بازار نیروی کارِ صنعتی ۹ کشور اروپایی، اعم از بلژیک، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و بریتانیا، میزان "رانت اقتصادی" در بازارهای کار صنعتی این کشورها را محاسبه کرده و پیامد "جهانیسازی" بر توازن قدرت چانهزنی کارگران و بنگاههای اقتصادی را مورد ارزیابی قرار داده است.
رانت اقتصادی (Economic Rent)، "درآمد مازاد" بر هزینهی ضروری جهت نگهداشتن یک عامل تولید (نظیر سرمایه و نیروی کار) در یک فعالیت مشخص اقتصادی میباشد؛ از منظر تئوری، اگر این درآمد اضافی (رانت اقتصادی) از عامل تولید مذکور دریغ شود، آن عاملْ از رشتهفعالیتی که در آن حضور دارد بیرون نخواهد رفت. یکی از مهمترین سرچشمههای رانت اقتصادی، نقصان رقابت در بازارهای اقتصادیست. از همین رو، در یک بازار کاملاً رقابتی چیزی به نام رانت اقتصادی وجود ندارد.
این پژوهش نشان میدهد که در میان کشورهای مورد مطالعهی اروپایی، رابطهی مثبتی میان رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، و رشد دستمزد نیروی انسانیشان وجود دارد، که حاکی از نقصان رقابت، و به تبعش وجود رانت اقتصادی در بازارهای کار صنعتی این کشورها میباشد. طبق مطالعه، هر ۱ درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحدْ نیروی انسانی، به طور میانگین دستمزدها را ۰.۵۳ درصد افزایش میدهد. رابطهی سود و دستمزد، از ناهمگونی بارزی میان کشورهای مورد مطالعه برخوردارست، به طوری که هر یک درصدْ رشد سود به ازای هر واحد نیروی انسانی، به افزایش ۰.۵۹ درصدی دستمزدها در ایتالیا، و به افزایش ۰.۴۷ درصدی دستمزدها در سوئد میانجامد. در کشوری نظیر آلمان نیز به رشد ۰.۱۷ درصدی، و در اسپانیا به رشد ۰.۱۸ درصدی دستمزد کارگران صنعتی منجر میشود.
اگرچه وجود رانت اقتصادی بیانگر نقصان رقابت و توان نامتوازن چانهزنی در بازار کار میباشد، اما نکتهی مهمتر، چگونگی "توزیع رانت اقتصادی" (Rent-Sharing) میان بنگاههای اقتصادی و کارگران این بنگاههاست. یکی از یافتههای مهم مطالعه اینست که یک سوم این رانت اقتصادی نصیب بنگاههای اقتصادی، و دو سومش نصیب کارگران میشود. این مسئله بدان معناست که بنگاههای صنعتی در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی اگرچه از قدرت انحصاری قابل توجهی برخوردارند، اما کارگران آنها به مراتب قدرت بیشتری در تصاحب رانت اقتصادی دارند. مطالعه معتقد است که این قدرت تصاحب رانت نیز ارتباط نیرومندی با حضور مؤثر قوانین و مقررات در بازار کار دارد.
اما در طول سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، میزان تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای صنعتی و کارگران در کشورهای مورد مطالعهی اروپایی رو به کاهش گذاشته است. برای مثال، طیّ سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ در بریتانیا، هر یک درصد رشد سود بنگاههای صنعتی به ازای هر واحد کارگر، به ۰.۰۰۵ درصد رشد دستمزد منجر میشد، اما در سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ این رقم به ۰.۰۰۴ درصد کاهش یافت. در عین حال، میزان تقسیم رانت اقتصادی در بنگاههای بزرگمقیاس بریتانیا به مراتب کاهش بیشتری را نشان میدهد. مطالعه معتقد است که همبستگی نیرومندی میان «تخریب یا تضعیف قوانین و مقررات بازار کار»، و «کاهش توان تصاحب رانت اقتصادی توسط کارگران» وجود دارد.
فرآیند "جهانیسازی" نیز از مجراهای مختلفی توانسته است که بر کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاههای اقتصادی و کارگرانشان اثرگذار باشد. یکی از این مجراها، برونسپاری فعالیتهای بنگاههای اقتصادی به خارج از کشور میباشد، که ساختار مشاغل اقتصاد را دگرگون میکند، آلترناتیوهای شغلی کارگران را کاهش میدهد، و به تبعش اهرم چانهزنی کارگران را در بازار کار تضعیف میکند. "تهدید به برونسپاری" نیز عامل دیگری در تضعیف مقررات بازار کار، تضعیف چانهزنیهای سندیکاهای کارگری، و به دنبالش کاهش تقسیم رانت اقتصادی میان بنگاهها و کارگرانشان به شمار میرود.
در عین حال، مطالعه بر این عقیده است که مشارکت بنگاههای اقتصادی در "زنجیرهی تأمین جهانی" (GVC، یا تولید صفر تا صدِ کالاها در مقیاس جهانی) که ثمرهی فرآیند جهانیسازی میباشد، رقابت بینالمللی میان بنگاهها را تقویت میکند و ممکنست که قدرت قیمتگذاریشان در بازار کار را کاهش دهد. از همین رو، مطالعه معتقد است که در ۹ کشور مورد مطالعهی اروپایی، جهانیسازی بر قدرت بازاری هردو ی کارگران و بنگاههای اقتصادی اثرگذار بوده است.
https://www.rebuildingmacroeconomics.ac.uk/post/globalisation-and-rent-sharing-1
✅ @karkhone
Rebuild Macro
Globalisation and Rent Sharing
Pawel Bukowski, Stephen Machin & David Soskice -- Rising wage dispersion, a falling labour share of income and stagnating real wages have...
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی ۵ – طبقه متوسط زیبای من (راشومون) قبلاً در این بار مبسوط نوشتهام که اتفاقا کارآفرینان و سرمایهداران کمترین اثر مستقیم را بر شکوفایی اقتصادی دارند، مهمترین رکن رشد اقتصادی جامعه وجود طبقه…
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۶ – بررسی موردی مرحوم ریگان (چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟)
من در این پست (نابرابری برای همه) به شکل مبسوط به این مسئله پرداختهام، ولی مجبورم دوباره یک قصه برای عزیزان تعریف کنم: در اوایل دهه هشتاد و در اوج جنگ سرد گروهی در آمریکا فریاد واسرمایهدارا و واکارآفرینا سردادند و گفتند آقا قلب تپنده اقتصاد ما هستیم و چرا از ما اینقدر مالیات میگیرید و اگر ما نباشیم اقتصاد به فنا میرود و اینها و دست ما را در تعامل با کارمندان و حقوقبگیران بیشتر باز بگذارید، نتیجه این که قوانین مالیاتی به شکلی اصلاح شد که شما با ثروتمندتر شدن درصد مالیات کمتری بپردازید و کف حقوق سالها تثبیت گردید (و همیشه با خون و دعوا کمی افزایش مییابد) و البته قدرت اتحادیهها و سندیکاهای اقتصادی بشدت کاهش یافت (در یک مورد تا مرز اخراج ۱۳۰۰۰ کارکنان صنعت هوایی بخاطر اعتصاب پیش رفت –لینک) و از همان زمان کلید نابرابری اقتصادی و اختلاف طبقاتی در آمریکا زده شد. خروجی این ماجرا وضعیت نابسامان و اختلاف طبقاتی و البته نارضایتی اجتماعی موجود در آمریکا است (اسمایلی مجریان خبر ساعت ۲۰:۳۰، ۲۱، ۲۲:۳۰ و بقیه) که در مقایسه با اروپا و کانادا شاخصهای عدالت اجتماعی بشدت ضعیفی دارد و البته تبعات دیگری هم برایش داشته است.
من احساس میکنم فارغ از واقعیاتی نظیر اینکه در ایران بنابر برخی گزارشات بیش از ۵۰ درصد اقتصاد کشور مالیات نمیدهد (هر چقدر زودتر نفت تمام شود این نسبت بهبود مییابد) الان در حال شکل دادن به تصمیماتی هستیم که شبیه همان دوران اقتصاد آمریکاست… معافیت و تخفیف مالیاتی برای شرکتها و کسب و کارهای دانشبنیان در صورتیکه به نظر من اتفاقا همین عزیزان هستند که باید مالیات برابر و در برخی موارد بیشتری به دولت پرداخت کنند. ما باید هرکاری میتوانیم بکنیم که هیچکس از مالیات معاف نباشد، اونهایی هم که زورمان نمیرسد مالیات بگیریم از طریق فشار به نمایندگانمان و افزایش مشارکت اجتماعی امید داریم! که روزی محقق شود.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۶ – بررسی موردی مرحوم ریگان (چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟)
من در این پست (نابرابری برای همه) به شکل مبسوط به این مسئله پرداختهام، ولی مجبورم دوباره یک قصه برای عزیزان تعریف کنم: در اوایل دهه هشتاد و در اوج جنگ سرد گروهی در آمریکا فریاد واسرمایهدارا و واکارآفرینا سردادند و گفتند آقا قلب تپنده اقتصاد ما هستیم و چرا از ما اینقدر مالیات میگیرید و اگر ما نباشیم اقتصاد به فنا میرود و اینها و دست ما را در تعامل با کارمندان و حقوقبگیران بیشتر باز بگذارید، نتیجه این که قوانین مالیاتی به شکلی اصلاح شد که شما با ثروتمندتر شدن درصد مالیات کمتری بپردازید و کف حقوق سالها تثبیت گردید (و همیشه با خون و دعوا کمی افزایش مییابد) و البته قدرت اتحادیهها و سندیکاهای اقتصادی بشدت کاهش یافت (در یک مورد تا مرز اخراج ۱۳۰۰۰ کارکنان صنعت هوایی بخاطر اعتصاب پیش رفت –لینک) و از همان زمان کلید نابرابری اقتصادی و اختلاف طبقاتی در آمریکا زده شد. خروجی این ماجرا وضعیت نابسامان و اختلاف طبقاتی و البته نارضایتی اجتماعی موجود در آمریکا است (اسمایلی مجریان خبر ساعت ۲۰:۳۰، ۲۱، ۲۲:۳۰ و بقیه) که در مقایسه با اروپا و کانادا شاخصهای عدالت اجتماعی بشدت ضعیفی دارد و البته تبعات دیگری هم برایش داشته است.
من احساس میکنم فارغ از واقعیاتی نظیر اینکه در ایران بنابر برخی گزارشات بیش از ۵۰ درصد اقتصاد کشور مالیات نمیدهد (هر چقدر زودتر نفت تمام شود این نسبت بهبود مییابد) الان در حال شکل دادن به تصمیماتی هستیم که شبیه همان دوران اقتصاد آمریکاست… معافیت و تخفیف مالیاتی برای شرکتها و کسب و کارهای دانشبنیان در صورتیکه به نظر من اتفاقا همین عزیزان هستند که باید مالیات برابر و در برخی موارد بیشتری به دولت پرداخت کنند. ما باید هرکاری میتوانیم بکنیم که هیچکس از مالیات معاف نباشد، اونهایی هم که زورمان نمیرسد مالیات بگیریم از طریق فشار به نمایندگانمان و افزایش مشارکت اجتماعی امید داریم! که روزی محقق شود.
✅ @karkhone
از «زيمنس» چه مي دانيد؟
بزرگترین شرکت صنعتی اروپا با 285 كارخانه و 385 هزار كارگر
| مونا مشهدی رجبی
یکی از شرکتهای بزرگ صنعتی در دنیا شرکت زیمنس است که در زمره شرکتهای چند ملیتی مهم دنیا محسوب می شود و دفتر اصلی آن در مونیخ آلمان قرار دارد.این شرکت بزرگترین شرکت صنعتی در اروپا است و شعبه های آن در اغلب کشورهای دنیا فعالیت می کند و کارخانه های این شرکت را می توان در سراسر دنیا دید. به همین دلیل است که محصولات صنعتی این شرکت در تمامی جهان به کار می رود.
بررسی تاریخچه فعالیت شرکت زیمنس نشان می دهد این شرکت در روز اول اکتبر سال ۱۸۴۷ میلادی راه اندازی شده است و در طول ۱۷۳ سال گذشته همواره نقشی مهم در حوزه صنعتی دنیا داشته است.
این شرکت در سال ۱۸۴۷ توسط زیمنس آلمانی راه اندازی شد و هنوز هم اصلی ترین سهامدار این شرکت خانواده زیمنس هستند. در سال ۲۰۱۹ این شرکت ۸۸۱ هزار سهم منتشر کرد و به بازار عرضه کرد. در این زمان سهم خانواده زیمنس در این شرکت برابر با ۶.۹ درصد بود و ۶۲ درصد از سهام در اختیار مدیران سرمایه گذاری در موسسه های سرمایه گذاری بزرگ دنیا قرار داشت.
با وجود اینکه در گزارشهای رسمی شرکت زیمنس از عرضه عمومی سهام خبر داده است ولی باز هم سهامداران آن دولتهای بزرگ و اشخاص تاثیر گذار و ثروتمند هستند. به عنوان مثال ۳ درصد از سهام این شرکت توسط دولت قطر خریداری شده است و ۲.۵ درصد از سهام هم در اختیار صندوق بازنشستگی دولتی نروژ است.
در صورتیکه بخواهیم تفکیک سرمایه گذاران شرکت زیمنس را بر مبنای کشور مالک سهم ارایه دهیم خواهیم دید ۲۶ درصد از سهام این شرکت در اختیار دولت المان است و ۲۱ درصد آن را سرمایه گذاران امریکایی در اختیار دارند. بریتانیایی ها ۱۱ درصد از سهام زیمنس، فرانسوری ها ۸ درصد ، سوییسی ها ۸ درصد و دیگر کشورها ۲۶ درصد از سهام این شرکت بزرگ صنعتی را در اختیار دارند.
شرکت زیمنس در چه حوزه هایی فعالیت می کند
زیمنس که دفتر اصلی آن در مونیخ آلمان قرار دارد در ۱۹۰ کشور دنیا فعالیت می کند و بالغ بر ۲۸۵ کارخانه و تاسیسات تولیدی و صنعتی در سراسر دنیا دارد.
شرکت زیمنس در وب سایت رسمی خود در مورد برنامه هایش در مبان مدت و بلند مدت نوشت:«الکتریکی کردن صنعت حمل و نقل،اتوماسیون و دیجیالیزه کردن فعالیتهای صنعتی از اصلی ترین و مهمترین برنامه های ما در بلند مدت است. ما این اهداف را در نه حوزه مختلف به کار می گیریم که این حوزه ها عبارتند از نیرو و گاز،خدمات تولید برق،مدیریت انرژی،تکنولوژی های ساختمانی،حمل و نقل،صنایع فعال در حوزه فراوری، خدمات مالی، مهندسی بهداشت و درمان، اتوماسیون و توسعه سیستم های فعال در حوزه فولاد و در نهایت کارخانه های دیجیتال.
در ماه اوت سال ۲۰۲۰ بخش فعال در زمینه مهندسی حوزه بهداشت و درمان در شرکت زیمنس اعلام کرد در نظر دارد تجهیزات مرتبط با درمان بیماری سرطان در امریکا و شرکت سازنده نرم افزارهای فعال در این حوزه را به ارزش ۱۶.۴ میلیارد دلار خریداری کند. »
این شرکت در سالهای اخیر سرمایه گذاری زیادی در حوزه انرژی های پاک انجام داده است و توسعه کارخانه های فعال در این زمینه را در دستور کار خود قرار داده است.
✅ @karkhone
بزرگترین شرکت صنعتی اروپا با 285 كارخانه و 385 هزار كارگر
| مونا مشهدی رجبی
یکی از شرکتهای بزرگ صنعتی در دنیا شرکت زیمنس است که در زمره شرکتهای چند ملیتی مهم دنیا محسوب می شود و دفتر اصلی آن در مونیخ آلمان قرار دارد.این شرکت بزرگترین شرکت صنعتی در اروپا است و شعبه های آن در اغلب کشورهای دنیا فعالیت می کند و کارخانه های این شرکت را می توان در سراسر دنیا دید. به همین دلیل است که محصولات صنعتی این شرکت در تمامی جهان به کار می رود.
بررسی تاریخچه فعالیت شرکت زیمنس نشان می دهد این شرکت در روز اول اکتبر سال ۱۸۴۷ میلادی راه اندازی شده است و در طول ۱۷۳ سال گذشته همواره نقشی مهم در حوزه صنعتی دنیا داشته است.
این شرکت در سال ۱۸۴۷ توسط زیمنس آلمانی راه اندازی شد و هنوز هم اصلی ترین سهامدار این شرکت خانواده زیمنس هستند. در سال ۲۰۱۹ این شرکت ۸۸۱ هزار سهم منتشر کرد و به بازار عرضه کرد. در این زمان سهم خانواده زیمنس در این شرکت برابر با ۶.۹ درصد بود و ۶۲ درصد از سهام در اختیار مدیران سرمایه گذاری در موسسه های سرمایه گذاری بزرگ دنیا قرار داشت.
با وجود اینکه در گزارشهای رسمی شرکت زیمنس از عرضه عمومی سهام خبر داده است ولی باز هم سهامداران آن دولتهای بزرگ و اشخاص تاثیر گذار و ثروتمند هستند. به عنوان مثال ۳ درصد از سهام این شرکت توسط دولت قطر خریداری شده است و ۲.۵ درصد از سهام هم در اختیار صندوق بازنشستگی دولتی نروژ است.
در صورتیکه بخواهیم تفکیک سرمایه گذاران شرکت زیمنس را بر مبنای کشور مالک سهم ارایه دهیم خواهیم دید ۲۶ درصد از سهام این شرکت در اختیار دولت المان است و ۲۱ درصد آن را سرمایه گذاران امریکایی در اختیار دارند. بریتانیایی ها ۱۱ درصد از سهام زیمنس، فرانسوری ها ۸ درصد ، سوییسی ها ۸ درصد و دیگر کشورها ۲۶ درصد از سهام این شرکت بزرگ صنعتی را در اختیار دارند.
شرکت زیمنس در چه حوزه هایی فعالیت می کند
زیمنس که دفتر اصلی آن در مونیخ آلمان قرار دارد در ۱۹۰ کشور دنیا فعالیت می کند و بالغ بر ۲۸۵ کارخانه و تاسیسات تولیدی و صنعتی در سراسر دنیا دارد.
شرکت زیمنس در وب سایت رسمی خود در مورد برنامه هایش در مبان مدت و بلند مدت نوشت:«الکتریکی کردن صنعت حمل و نقل،اتوماسیون و دیجیالیزه کردن فعالیتهای صنعتی از اصلی ترین و مهمترین برنامه های ما در بلند مدت است. ما این اهداف را در نه حوزه مختلف به کار می گیریم که این حوزه ها عبارتند از نیرو و گاز،خدمات تولید برق،مدیریت انرژی،تکنولوژی های ساختمانی،حمل و نقل،صنایع فعال در حوزه فراوری، خدمات مالی، مهندسی بهداشت و درمان، اتوماسیون و توسعه سیستم های فعال در حوزه فولاد و در نهایت کارخانه های دیجیتال.
در ماه اوت سال ۲۰۲۰ بخش فعال در زمینه مهندسی حوزه بهداشت و درمان در شرکت زیمنس اعلام کرد در نظر دارد تجهیزات مرتبط با درمان بیماری سرطان در امریکا و شرکت سازنده نرم افزارهای فعال در این حوزه را به ارزش ۱۶.۴ میلیارد دلار خریداری کند. »
این شرکت در سالهای اخیر سرمایه گذاری زیادی در حوزه انرژی های پاک انجام داده است و توسعه کارخانه های فعال در این زمینه را در دستور کار خود قرار داده است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
پنج مشکل مشابه برای استارتآپها
موفقیت یک روی سکه است
1. سرمایه ناکافی
سرمایه، کلید ادامه مسیر کسب وکارها و دوام آن هاست. بیشتر استارت آپ ها پس از زیان دهی، برای ادامه مسیر به دریافت سرمایه روی می آورند. جذب سرمایه برای استارت آپ از نظر میزان و زمان جذب آن، مسئله ای مبهم است. به همین دلیل، متاسفانه بارها دیده ایم استارت آپ ها به دلیل مدیریت مالی ضعیف ورشکست شده اند. اما راه حل چیست؟ استارت آپ ها باید گردش مالی و نرخ فرسایش آن را در نظر بگیرند. توجه به ورودی ها و خروجی ها در گزارش های مالی، تلاش برای کاهش هزینه ها تا جای ممکن و استفاده از خدمات حرفه ای با پرداخت پول کمتر از جمله این راه حل هاست. اگر استارت آپی به دانش تخصصی یا آموزش خاصی نیاز دارد به جای استخدام مشاور بهتر است از شبکه خود استفاده کند. امروز در اینترنت منابع رایگان بسیاری برای چگونگی راه اندازی استارت آپ وجود دارد که می تواند به استارت آپ ها برای مدیریت اوضاع مالی کمک کند.
2. گروه نامناسب
در میان منابعی که به طور معمول دسترسی استارت آپ ها به آن محدود است، گروه خوب نقشی اساسی ایفا می کند. درواقع نخستین افرادی که در استارت آپ ها به کار گرفته می شوند، نقشی مهم در موفقیت آن ها دارند. استخدام نکردن گزینه های درست، نه تنها برای سازمان بلکه برای دیگر کارکنان و فرهنگ سازمان هم چالش آفرین است. وجود گروه خوب برای رشد کسب وکار ضروری است. پیش از استخدام افراد، استارت آپ ها باید استراتژی های استخدام، نیازها و فرهنگ سازمانی خود را طراحی کنند. هرچند استارت آپ ها باید برای رقابت و مقیاس پذیر بودن سریع حرکت کنند اما نباید در مرحله استخدام کارکنان عجله کرد. باید بهترین گزینه ها را با توجه به محدودیت بودجه پیدا کنید. این گزینه ها قرار است گروه شما را بسازند.
3. بی نظمی ناشی از رشد سریع
امتیاز استارت آپ ها رشد سریع آن هاست اما این همه داستان نیست. رشد سریع استارت آپ ها با افزایش تعداد کارکنان همراه است. همانطور که گروه بزرگ می شود، چالش هایی مثل فقدان ارتباطات درست هم برای آن بزرگتر می شود. حفظ فرهنگ سازمانی و اصلاح فرآیندها در روند بزرگتر شدن گروه دشوار است. با رشد استارت اپ ها، همه چیز تغییر می کند. برنامه ها، اسناد و ... همه تغییر می کنند. بنابراین مهم است که یک استارت آپ استراتژی خود را برای ارتباطات شفاف، همسو و باز در شرکت تعیین کند. برگزاری نشست های منظم برای انجام این کار اثربخش و کمک کننده است.
4. فقدان مدیریت مناسب و ساختار
مدیریت و نظارت در استارت آپ ها و کسب وکارهای نوپا در مراحل اول کار نسبت به شرکت های عادی بسیار کمتر است. بعضی از استارت آپ ها از برنامه صرفه نظر می کنند چراکه انتظار دارند برنامه ها تغییر کند. با این حال، فقدان مدیریت و ساختار کافی در استارت آپ ها یکی از چالش های آن هاست که با رشد کسب وکارهای نوپا، دامن آن ها را می گیرد. از دست دادن فرصت ها و بهم ریختن پیوندهای بین کارکنان از پیامدهای فقدان مدیریت مناسب و ساختار دقیق در استارت آپ هاست. داشتن برنامه مشخص برای کسب وکار و استراتژی، برای رسیدن به هدف مشترک حیاتی است. توانمندی کارکنان برای گرفتن تصمیم های کلیدی به اهداف مجموعه وابسته است. هرچند بیشتر استارت آپ ها به افق کوتاه مدت فکر می کنند اما آن ها باید نقشه کسب وکار و موضوعات را مشخص و بخش های مختلف را هماهنگ کنند. استارت آپ ها به آسانی از مسیر اصلی منحرف می شوند یا تمرکز خود را بر ماموریت و محصول خود از دست می دهند. بنابراین هدفگذاری مشخص به گروه کمک می کند در مسیر رسیدن به آنچه می خواهد، متمرکز باقی بماند.
5. بی توجهی و عدم مدیریت زمان
مشکلاتی که یک استارت آپ در یک روز با آن رو به رو می شود، بسیار بیشتر از زمان و منابعی است که در اختیار دارد. بعضی از شرکت های نوپا تلاش می کنند همه مشکلات را حل کنند. این، هرچند به ظاهر خوب است اما ممکن است توان گروه را برای فراهم کردن راه حل های ضعیف از بین ببرد. فدا کردن زمانی که باید به کاری معنادارتر اختصاص پیدا می کرد، از پیامدهای منفی چنین رویکردی است. بنابراین گروه ها در استارت آپ ها باید مسائل را اولویت بندی کنند. آن ها باید به جای درگیر شدن با هر مشکل کوچک و بزرگی، مشکلات را اولویت بندی کنند و براساس اهمیت برآن تمرکز کنند.
✅ @karkhone
موفقیت یک روی سکه است
1. سرمایه ناکافی
سرمایه، کلید ادامه مسیر کسب وکارها و دوام آن هاست. بیشتر استارت آپ ها پس از زیان دهی، برای ادامه مسیر به دریافت سرمایه روی می آورند. جذب سرمایه برای استارت آپ از نظر میزان و زمان جذب آن، مسئله ای مبهم است. به همین دلیل، متاسفانه بارها دیده ایم استارت آپ ها به دلیل مدیریت مالی ضعیف ورشکست شده اند. اما راه حل چیست؟ استارت آپ ها باید گردش مالی و نرخ فرسایش آن را در نظر بگیرند. توجه به ورودی ها و خروجی ها در گزارش های مالی، تلاش برای کاهش هزینه ها تا جای ممکن و استفاده از خدمات حرفه ای با پرداخت پول کمتر از جمله این راه حل هاست. اگر استارت آپی به دانش تخصصی یا آموزش خاصی نیاز دارد به جای استخدام مشاور بهتر است از شبکه خود استفاده کند. امروز در اینترنت منابع رایگان بسیاری برای چگونگی راه اندازی استارت آپ وجود دارد که می تواند به استارت آپ ها برای مدیریت اوضاع مالی کمک کند.
2. گروه نامناسب
در میان منابعی که به طور معمول دسترسی استارت آپ ها به آن محدود است، گروه خوب نقشی اساسی ایفا می کند. درواقع نخستین افرادی که در استارت آپ ها به کار گرفته می شوند، نقشی مهم در موفقیت آن ها دارند. استخدام نکردن گزینه های درست، نه تنها برای سازمان بلکه برای دیگر کارکنان و فرهنگ سازمان هم چالش آفرین است. وجود گروه خوب برای رشد کسب وکار ضروری است. پیش از استخدام افراد، استارت آپ ها باید استراتژی های استخدام، نیازها و فرهنگ سازمانی خود را طراحی کنند. هرچند استارت آپ ها باید برای رقابت و مقیاس پذیر بودن سریع حرکت کنند اما نباید در مرحله استخدام کارکنان عجله کرد. باید بهترین گزینه ها را با توجه به محدودیت بودجه پیدا کنید. این گزینه ها قرار است گروه شما را بسازند.
3. بی نظمی ناشی از رشد سریع
امتیاز استارت آپ ها رشد سریع آن هاست اما این همه داستان نیست. رشد سریع استارت آپ ها با افزایش تعداد کارکنان همراه است. همانطور که گروه بزرگ می شود، چالش هایی مثل فقدان ارتباطات درست هم برای آن بزرگتر می شود. حفظ فرهنگ سازمانی و اصلاح فرآیندها در روند بزرگتر شدن گروه دشوار است. با رشد استارت اپ ها، همه چیز تغییر می کند. برنامه ها، اسناد و ... همه تغییر می کنند. بنابراین مهم است که یک استارت آپ استراتژی خود را برای ارتباطات شفاف، همسو و باز در شرکت تعیین کند. برگزاری نشست های منظم برای انجام این کار اثربخش و کمک کننده است.
4. فقدان مدیریت مناسب و ساختار
مدیریت و نظارت در استارت آپ ها و کسب وکارهای نوپا در مراحل اول کار نسبت به شرکت های عادی بسیار کمتر است. بعضی از استارت آپ ها از برنامه صرفه نظر می کنند چراکه انتظار دارند برنامه ها تغییر کند. با این حال، فقدان مدیریت و ساختار کافی در استارت آپ ها یکی از چالش های آن هاست که با رشد کسب وکارهای نوپا، دامن آن ها را می گیرد. از دست دادن فرصت ها و بهم ریختن پیوندهای بین کارکنان از پیامدهای فقدان مدیریت مناسب و ساختار دقیق در استارت آپ هاست. داشتن برنامه مشخص برای کسب وکار و استراتژی، برای رسیدن به هدف مشترک حیاتی است. توانمندی کارکنان برای گرفتن تصمیم های کلیدی به اهداف مجموعه وابسته است. هرچند بیشتر استارت آپ ها به افق کوتاه مدت فکر می کنند اما آن ها باید نقشه کسب وکار و موضوعات را مشخص و بخش های مختلف را هماهنگ کنند. استارت آپ ها به آسانی از مسیر اصلی منحرف می شوند یا تمرکز خود را بر ماموریت و محصول خود از دست می دهند. بنابراین هدفگذاری مشخص به گروه کمک می کند در مسیر رسیدن به آنچه می خواهد، متمرکز باقی بماند.
5. بی توجهی و عدم مدیریت زمان
مشکلاتی که یک استارت آپ در یک روز با آن رو به رو می شود، بسیار بیشتر از زمان و منابعی است که در اختیار دارد. بعضی از شرکت های نوپا تلاش می کنند همه مشکلات را حل کنند. این، هرچند به ظاهر خوب است اما ممکن است توان گروه را برای فراهم کردن راه حل های ضعیف از بین ببرد. فدا کردن زمانی که باید به کاری معنادارتر اختصاص پیدا می کرد، از پیامدهای منفی چنین رویکردی است. بنابراین گروه ها در استارت آپ ها باید مسائل را اولویت بندی کنند. آن ها باید به جای درگیر شدن با هر مشکل کوچک و بزرگی، مشکلات را اولویت بندی کنند و براساس اهمیت برآن تمرکز کنند.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی ۶ – بررسی موردی مرحوم ریگان (چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟) من در این پست (نابرابری برای همه) به شکل مبسوط به این مسئله پرداختهام، ولی مجبورم دوباره یک قصه برای عزیزان تعریف کنم: در…
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۷ – زندگی خیلی سخت است (گرگ وال استریت)
یک بحث خیلی جالب برای من میزان داد و فریاد و شکایت از سختی کار و کارآفرینی در ایران است، بطوریکه بعضا دوستان در برخی گروهها با طنازی، دزدی و راهزنی را کار به مراتب راحتتر و کمدردسرتری نسبت به کارآفرینی میدانند. همیشه همه شاکی هستند که فلان پروانه و فلان مجوز و فلان انحصار و فلان قانون و فلان پسرخاله و فلان فلان، مانع از آن میشود که خیلی شیک کسب و کارمان را راهبیندازیم و پایدار نگهداریم. من معمولاً خیلی جواب سادهای برای این فلان فلانها دارم:
دوست عزیز من، هیچ جای دنیا کارافرینی کار راحتی نیست، هیچ جای دنیا ریسک صفر نیست، هیچ جای دنیا امکانات و فرصتها عادلانه توزیع نشده است و شاید هیچ جای دنیا هم به اندازه ایران وضعیت بدی در این حوزهها نداشته باشد، ولی این دلیل نمیشود که هی ناله کنیم. قبل از شروع هر کاری اگر به اندازه کافی تحقیق کنید میتوانید لیست نسبتاً کاملی از ریسکهای پیشرو تهیه کنید (بغیر از مورد پسرخاله و آقازاده که معمولاً در تحقیقات درنمیآید و وسط کار متوجه میشوید!!) خب ریسکهایش را ببین و بعد تصمیم بگیر و اگر تصمیم گرفتی دیگر اینقدر داد و فریاد نکن، تلاش کن شرایط را تغییر بدهی ولی از من انتظار نداشته باش، دلم برای تو و شکستهایت بسوزد و من هم برای تو آه و ناله کنم.
در بلاد کفر و سیلیکون ولی که بهترین نمونه است، بیش از ۸۵ درصد استارتآپها در همان ابتدای راه شکست میخوردند و متوسط طول عمر ۹۰ درصد از شرکتها کمتر از ۷ سال است. بنابراین بخشی از این تلاطمی که میبینید، جهانی و همهگیر است و بنظر من وقتی راهی را انتخاب میکنید حتماً باید ریسکهای متصور را نیز تا حد قابل توجهی احصاء کنید که خب در ایران ریسکها طبیعتا خطرناکتر و پیچیدهتر هستند.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۷ – زندگی خیلی سخت است (گرگ وال استریت)
یک بحث خیلی جالب برای من میزان داد و فریاد و شکایت از سختی کار و کارآفرینی در ایران است، بطوریکه بعضا دوستان در برخی گروهها با طنازی، دزدی و راهزنی را کار به مراتب راحتتر و کمدردسرتری نسبت به کارآفرینی میدانند. همیشه همه شاکی هستند که فلان پروانه و فلان مجوز و فلان انحصار و فلان قانون و فلان پسرخاله و فلان فلان، مانع از آن میشود که خیلی شیک کسب و کارمان را راهبیندازیم و پایدار نگهداریم. من معمولاً خیلی جواب سادهای برای این فلان فلانها دارم:
دوست عزیز من، هیچ جای دنیا کارافرینی کار راحتی نیست، هیچ جای دنیا ریسک صفر نیست، هیچ جای دنیا امکانات و فرصتها عادلانه توزیع نشده است و شاید هیچ جای دنیا هم به اندازه ایران وضعیت بدی در این حوزهها نداشته باشد، ولی این دلیل نمیشود که هی ناله کنیم. قبل از شروع هر کاری اگر به اندازه کافی تحقیق کنید میتوانید لیست نسبتاً کاملی از ریسکهای پیشرو تهیه کنید (بغیر از مورد پسرخاله و آقازاده که معمولاً در تحقیقات درنمیآید و وسط کار متوجه میشوید!!) خب ریسکهایش را ببین و بعد تصمیم بگیر و اگر تصمیم گرفتی دیگر اینقدر داد و فریاد نکن، تلاش کن شرایط را تغییر بدهی ولی از من انتظار نداشته باش، دلم برای تو و شکستهایت بسوزد و من هم برای تو آه و ناله کنم.
در بلاد کفر و سیلیکون ولی که بهترین نمونه است، بیش از ۸۵ درصد استارتآپها در همان ابتدای راه شکست میخوردند و متوسط طول عمر ۹۰ درصد از شرکتها کمتر از ۷ سال است. بنابراین بخشی از این تلاطمی که میبینید، جهانی و همهگیر است و بنظر من وقتی راهی را انتخاب میکنید حتماً باید ریسکهای متصور را نیز تا حد قابل توجهی احصاء کنید که خب در ایران ریسکها طبیعتا خطرناکتر و پیچیدهتر هستند.
✅ @karkhone
شاید جالب باشد که بدانید اسنوپ داگ، رپر آمریکایی علاوه بر فعالیت در زمینه موسیقی، فیلم و مد، در زمینه سرمایه گذاری خطرپذیر برروی شرکت های فناوری نیز فعال است.
آخرین سرمایه گذاری او بر روی outstanding foods در تاریخ 17 آوریل 2020 بوده و 5 میلیون دلار بر روی آن سرمایه گذاری کرده است.
/راستا
✅ @karkhone
آخرین سرمایه گذاری او بر روی outstanding foods در تاریخ 17 آوریل 2020 بوده و 5 میلیون دلار بر روی آن سرمایه گذاری کرده است.
/راستا
✅ @karkhone
دیپلماسی اقتصادی "کمربند و راه" چین در خلیج فارس: پوشش ریسک استراتژیک (strategic hedging) در میانهٔ رقابت منطقه ای عربستان و ایران
| جرمی گارلیک و رادکا هاولووا
این مقاله که توسط دو نویسنده اهل چک نوشته شده و در سال 2020 منتشر شده، چشم انداز مطلوبی از سیاست خارجی چین در غرب آسیا تصویر می کند.
فرض این مقاله بر این انگاره مبتنی است که چین برای دستیابی به اهداف ارتباطی، تجاری و زیرساختی ابتکار کمربند راه و کسب منابع متنوع انرژی، نیاز به تقویت روابط با هر دو نیروی منطقه ای، یعنی ایران و عربستان سعودی ، بدون از چشم پوشی از یکی از آنها یا هژمون منطقه ای، یعنی ایالات متحده دارد.
چین، مایل به جلوگیری از درگیری غیرضروری در ژئوپلیتیک منطقه است و قصد ندارد ایالات متحده را تضعیف کند، بلکه اجازه می دهد تا به نقش خود در زمینه تأمین امنیت منطقه ادامه دهد.
به نظرم نویسنده از واژه جالبی استفاده می کند، "پوشش ریسک استراتژیک" که تا حدی زیادی کامل است و در مقالات دیگری هم در مورد سیاست خارجی چین این اصطلاح را دیدم. این واژه هجینگ (hedging) یک واژه تخصصی اقتصادی و مالی است. در تعریف این واژه آمده است: "سیاست بیمهای مثلا در مورد سیل، شما باید به صورت ماهیانه یک سری هزینهها را پرداخت کنید و در صورتیکه هیچ وقت سیل اتفاق نیفتد، هیچ نوع دریافتی نخواهید داشت. با این وجود اکثر افراد ترجیح میدهند که این زیان قابل پیشبینی و محدود را متحمل شوند، ولی هیچ وقت کل داراییشان را به صورت یکجا از دست ندهند. در دنیای سرمایهگذاری، هجینگ دقیقا به همین روش صورت میگیرد. سرمایهگذاران و مدیران مالی از روشهای مختلف هجینگ استفاده میکنند تا میزان ریسکهای موجود را کاهش دهند و آنها را کنترل کنند. به منظور اینکه بتوانیم یک هج مناسب در سرمایهگذاری داشته باشیم، باید از ابزارهای مختلفی به صورت استراتژیک استفاده کنیم تا ریسک مربوط به نوسانات نامطلوب قیمت کاهش پیدا کند".
دقیقا سیاست غرب آسیایی چین در قبال رقابت های منطقه ای و فرامنطقه ای به همین روند پیش می رود، یعنی تلاش دارد منافع خود را در میان ترتیبات موجود و منازعات و اتحاد و ائتلاف ها" مدیریت" و کنترل کند. چون" هجینگ به صورت طبیعی یک بده بستانی مابین ریسک و پاداش است؛ با وجود اینکه هجینگ منجر به کاهش ریسک بالقوه میشود، ولی همچنین منجر به از بین رفتن سودهای بالقوه هم میشود." چین به نوعی سود و زیان خود را مدیریت می کند و از سود حداکثری صرف نظر می کند. البته جدا از این مدل مفهومی که البته من اینجا توضیحات اضافه ای به آن وارد کردم، محتوای مقاله آسیب شناسی و روند پژوهشی جالبی از تاریخ روابط چین در قبال ایران، عربستان و آمریکا در غرب آسیا ارائه می دهد و مطالعه آن توصیه می شود.
لینک دانلود مقاله در سیج:
https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1868102619898706
✅ @karkhone
| جرمی گارلیک و رادکا هاولووا
این مقاله که توسط دو نویسنده اهل چک نوشته شده و در سال 2020 منتشر شده، چشم انداز مطلوبی از سیاست خارجی چین در غرب آسیا تصویر می کند.
فرض این مقاله بر این انگاره مبتنی است که چین برای دستیابی به اهداف ارتباطی، تجاری و زیرساختی ابتکار کمربند راه و کسب منابع متنوع انرژی، نیاز به تقویت روابط با هر دو نیروی منطقه ای، یعنی ایران و عربستان سعودی ، بدون از چشم پوشی از یکی از آنها یا هژمون منطقه ای، یعنی ایالات متحده دارد.
چین، مایل به جلوگیری از درگیری غیرضروری در ژئوپلیتیک منطقه است و قصد ندارد ایالات متحده را تضعیف کند، بلکه اجازه می دهد تا به نقش خود در زمینه تأمین امنیت منطقه ادامه دهد.
به نظرم نویسنده از واژه جالبی استفاده می کند، "پوشش ریسک استراتژیک" که تا حدی زیادی کامل است و در مقالات دیگری هم در مورد سیاست خارجی چین این اصطلاح را دیدم. این واژه هجینگ (hedging) یک واژه تخصصی اقتصادی و مالی است. در تعریف این واژه آمده است: "سیاست بیمهای مثلا در مورد سیل، شما باید به صورت ماهیانه یک سری هزینهها را پرداخت کنید و در صورتیکه هیچ وقت سیل اتفاق نیفتد، هیچ نوع دریافتی نخواهید داشت. با این وجود اکثر افراد ترجیح میدهند که این زیان قابل پیشبینی و محدود را متحمل شوند، ولی هیچ وقت کل داراییشان را به صورت یکجا از دست ندهند. در دنیای سرمایهگذاری، هجینگ دقیقا به همین روش صورت میگیرد. سرمایهگذاران و مدیران مالی از روشهای مختلف هجینگ استفاده میکنند تا میزان ریسکهای موجود را کاهش دهند و آنها را کنترل کنند. به منظور اینکه بتوانیم یک هج مناسب در سرمایهگذاری داشته باشیم، باید از ابزارهای مختلفی به صورت استراتژیک استفاده کنیم تا ریسک مربوط به نوسانات نامطلوب قیمت کاهش پیدا کند".
دقیقا سیاست غرب آسیایی چین در قبال رقابت های منطقه ای و فرامنطقه ای به همین روند پیش می رود، یعنی تلاش دارد منافع خود را در میان ترتیبات موجود و منازعات و اتحاد و ائتلاف ها" مدیریت" و کنترل کند. چون" هجینگ به صورت طبیعی یک بده بستانی مابین ریسک و پاداش است؛ با وجود اینکه هجینگ منجر به کاهش ریسک بالقوه میشود، ولی همچنین منجر به از بین رفتن سودهای بالقوه هم میشود." چین به نوعی سود و زیان خود را مدیریت می کند و از سود حداکثری صرف نظر می کند. البته جدا از این مدل مفهومی که البته من اینجا توضیحات اضافه ای به آن وارد کردم، محتوای مقاله آسیب شناسی و روند پژوهشی جالبی از تاریخ روابط چین در قبال ایران، عربستان و آمریکا در غرب آسیا ارائه می دهد و مطالعه آن توصیه می شود.
لینک دانلود مقاله در سیج:
https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1868102619898706
✅ @karkhone
SAGE Journals
China’s “Belt and Road” Economic Diplomacy in the Persian Gulf: Strategic Hedging amidst Saudi–Iranian Regional Rivalry
Drawing on the literature on strategic hedging and adapting it to China’s use of economic diplomacy in the service of comprehensive national security goals with...
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/1)
الف:
در روزهای گذشته، فیلیمو برای دومین سال متوالی گزارش عملکرد سالانه خود را منتشر کرد. نکات موجود در این گزارش (که عیان شدن بخش دیگری از نوک کوه یخ بود) سبب ابراز نگرانیهای مختلفی از سوی فعالان فرهنگی گردید. متاسفانه آمار دقیقی از فعالیت vodها وجود ندارد و شاید بتوان این گزارش و گزارش سال قبل فیلیمو را از معدود آمار و ارقام منتشر شده در این زمینه دانست. هرچند گزارش فیلیمو برای افراد مطلع این عرصه نکته شگفتانگیزی نداشت، اما شاهد دیگری برای اثبات آنچه از مدتها قبل هشدار داده میشد، فراهم کرد. اما چه چیزی در حال وقوع است؟
ب:
بررسی روند توسعه بازار vodها در سالهای اخیر، نشان میدهد که یک الیگوپولی (انحصار چندقطبی) قدرتمند در این بازار شکل گرفته است و رسانههایی همچون فیلیمو و نماوا حاکمان بلامنازع این بازار شدهاند. در کنار "انحصار در عرصه توزیع" چند اتفاق دیگر نیز به وقوع پیوسته که وضعیت انحصار را بغرنجتر کرده است:
۱. ادغام و تملکهای عمودی: ادغام عمودی به معنای ادغام بنگاههایی است که در دو سطح مختلف از زنجیره ارزش یک صنعت واقع شدهاند. فیلیمو و نماوا توانستهاند به عرصه تولید محتوای ایرانی درجه الف و الفویژه وارد شوند و علاوه بر انحصار در توزیع، انحصار در تولید را نیز بدست آورند.
۲. رقیبهمکاری بین نماوا و فیلیمو: رقیبهمکاری یا همرقابتی (coopetiton) وضعیتی است که در آن، بنگاههای رقیب به همکاری با یکدیگر نیز میپردازند. در وضعیت انحصارچندقطبی، اگر قطبهای انحصارگر با یکدیگر رقیبهمکار باشند، میتوانند انحصار قدرتمندتری ایجاد کنند. برخی شایعات در مورد همکاری مشترک این دو پلتفرم برای ساخت آثاری بسیار گرانقیمت در آینده، میتواند نشانه بروز این وضعیت باشد.
۳. نقض فاحش بیطرفی شبکه: بیطرفی شبکه (net neutrality) سیاستی است که اخیرا از جانب برخی نهادهای تنظیمگر در دنیا برای اهداف مختلفی از جمله مقابله با انحصارهای پیچیده، دنبال میشود. بر طبق این رویکرد، ispها و اپراتورهای موبایلدیتا باید با همه انواع دادههای اینترنتی به یک صورت برخورد کنند و مجاز نیستند که در مورد سایتها و پلتفرمها تبعیض قائل شوند. همکاری ویژه ارائهدهندگان اینترنت (اعم از adsl و موبایلدیتا) با چند vod خاص، مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و میتواند انحصار مضاعفی ایجاد کند. آنچه امروز شاهدیم همکاری ویژه ایرانسل و فیلیمو، مالکیت واحد شاتل و نماوا و همکاری ویژه روبیکا (به نمایندگی از اینترنت همراه اول و ایرانسل) با نماوا است، که هر سه مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و سبب تشدید وضعیت انحصار میگردد. البته در کشور ما قانونی در زمینه بیطرفی شبکه وجود ندارد و لذا نمیتوان این اقدامات را غیرقانونی نامید.
ج:
قدرتمند شدن این دو vod سبب شده که صداوسیما و نهادهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی دیگر، از بازار تولید و توزیع محتوای درجه الف و الفویژه به آرامی کنار گذاشته شوند. علت این امر را میتوان در سه نکته جستجو کرد:
۱. بودجه تولید محتوای این پلتفرمها و دستمزدی که به عوامل تولید و هنرمندان میپردازند، در مقایسه با ارقام پرداختی صداوسیما (خصوصا با بودجه انقباضی سالهای اخیر، فربهشدن سازمانی و مدیریت ناکارآمد آن) بسیار بیشتر است.
۲. خطوط قرمز محتوایی کمتر این پلتفرمها در مقایسه با صداوسیما، سبب اقبال تولیدکنندگان به آنها میشود.
۳. برخی هنرمندان برای حفظ ژست اپوزیسیون بودن خود، از همکاری با صداوسیما پرهیز میکنند ولی در این پلتفرمها چنین مانعی وجود ندارد.
✅ @karkhone
الف:
در روزهای گذشته، فیلیمو برای دومین سال متوالی گزارش عملکرد سالانه خود را منتشر کرد. نکات موجود در این گزارش (که عیان شدن بخش دیگری از نوک کوه یخ بود) سبب ابراز نگرانیهای مختلفی از سوی فعالان فرهنگی گردید. متاسفانه آمار دقیقی از فعالیت vodها وجود ندارد و شاید بتوان این گزارش و گزارش سال قبل فیلیمو را از معدود آمار و ارقام منتشر شده در این زمینه دانست. هرچند گزارش فیلیمو برای افراد مطلع این عرصه نکته شگفتانگیزی نداشت، اما شاهد دیگری برای اثبات آنچه از مدتها قبل هشدار داده میشد، فراهم کرد. اما چه چیزی در حال وقوع است؟
ب:
بررسی روند توسعه بازار vodها در سالهای اخیر، نشان میدهد که یک الیگوپولی (انحصار چندقطبی) قدرتمند در این بازار شکل گرفته است و رسانههایی همچون فیلیمو و نماوا حاکمان بلامنازع این بازار شدهاند. در کنار "انحصار در عرصه توزیع" چند اتفاق دیگر نیز به وقوع پیوسته که وضعیت انحصار را بغرنجتر کرده است:
۱. ادغام و تملکهای عمودی: ادغام عمودی به معنای ادغام بنگاههایی است که در دو سطح مختلف از زنجیره ارزش یک صنعت واقع شدهاند. فیلیمو و نماوا توانستهاند به عرصه تولید محتوای ایرانی درجه الف و الفویژه وارد شوند و علاوه بر انحصار در توزیع، انحصار در تولید را نیز بدست آورند.
۲. رقیبهمکاری بین نماوا و فیلیمو: رقیبهمکاری یا همرقابتی (coopetiton) وضعیتی است که در آن، بنگاههای رقیب به همکاری با یکدیگر نیز میپردازند. در وضعیت انحصارچندقطبی، اگر قطبهای انحصارگر با یکدیگر رقیبهمکار باشند، میتوانند انحصار قدرتمندتری ایجاد کنند. برخی شایعات در مورد همکاری مشترک این دو پلتفرم برای ساخت آثاری بسیار گرانقیمت در آینده، میتواند نشانه بروز این وضعیت باشد.
۳. نقض فاحش بیطرفی شبکه: بیطرفی شبکه (net neutrality) سیاستی است که اخیرا از جانب برخی نهادهای تنظیمگر در دنیا برای اهداف مختلفی از جمله مقابله با انحصارهای پیچیده، دنبال میشود. بر طبق این رویکرد، ispها و اپراتورهای موبایلدیتا باید با همه انواع دادههای اینترنتی به یک صورت برخورد کنند و مجاز نیستند که در مورد سایتها و پلتفرمها تبعیض قائل شوند. همکاری ویژه ارائهدهندگان اینترنت (اعم از adsl و موبایلدیتا) با چند vod خاص، مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و میتواند انحصار مضاعفی ایجاد کند. آنچه امروز شاهدیم همکاری ویژه ایرانسل و فیلیمو، مالکیت واحد شاتل و نماوا و همکاری ویژه روبیکا (به نمایندگی از اینترنت همراه اول و ایرانسل) با نماوا است، که هر سه مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و سبب تشدید وضعیت انحصار میگردد. البته در کشور ما قانونی در زمینه بیطرفی شبکه وجود ندارد و لذا نمیتوان این اقدامات را غیرقانونی نامید.
ج:
قدرتمند شدن این دو vod سبب شده که صداوسیما و نهادهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی دیگر، از بازار تولید و توزیع محتوای درجه الف و الفویژه به آرامی کنار گذاشته شوند. علت این امر را میتوان در سه نکته جستجو کرد:
۱. بودجه تولید محتوای این پلتفرمها و دستمزدی که به عوامل تولید و هنرمندان میپردازند، در مقایسه با ارقام پرداختی صداوسیما (خصوصا با بودجه انقباضی سالهای اخیر، فربهشدن سازمانی و مدیریت ناکارآمد آن) بسیار بیشتر است.
۲. خطوط قرمز محتوایی کمتر این پلتفرمها در مقایسه با صداوسیما، سبب اقبال تولیدکنندگان به آنها میشود.
۳. برخی هنرمندان برای حفظ ژست اپوزیسیون بودن خود، از همکاری با صداوسیما پرهیز میکنند ولی در این پلتفرمها چنین مانعی وجود ندارد.
✅ @karkhone
سید یاسر رایگانی مدیرکل ارتباطات همراه اول در پاسخ به سوالی درخصوص وابستگی نتایج موتور جستجوی بومی «ذرهبین» به گوگل و بینگ پاسخ داد «ذرهبین» مستقل عمل می کند!
پ. ن:
یک نفر از مدیرکل ارتباطات گوگل هم سئوال کنه شاید گوگل وابسته به «ذره بین» هست!
✅ @karkhone
پ. ن:
یک نفر از مدیرکل ارتباطات گوگل هم سئوال کنه شاید گوگل وابسته به «ذره بین» هست!
✅ @karkhone
یکی از بزرگترین دروغهای تاریخ این داستان قدیمی و تکراری است که کارخانهها در مراحل آغازین پدید آمدن سرمایهداری، زنان و کودکانی را به کار میگرفتند که پیش از آن زندگیهایی رضایتبخش داشتند. مادرانی که برای کار به کارخانهها رفتند چیزی برای پخت و پز نداشتند. آنها از خانه و آشپزخانه خود راهی کارخانهها نشدند، بلکه بدان جهت به کارخانهها رفتند که آشپزخانهای نداشتند و اگر آشپزخانه داشتند، چیزی نداشتند که در آن بپزند. کودکان هم از آغوش گرم خانوادهها به کارخانه نرفتند. کودکانی که به کارخانه رفتند گرسنه و در حال مرگ بودند. همه حرفهایی که درباره «دهشت وصف ناپذیر» سرمایهداری زده شده است، با همین یک مورد ابطال میشود: دقیقا همان سال هایی که سرمایهداری انگلستان پدید آمد، دقیقا در عصری که انقلاب صنعتی خوانده میشود، یعنی سالهای ۱۷۶۰ تا ۱۸۳۰ و دقیقا در همان سالها، جمعیت انگلستان دوبرابر شد و معنای این ارقام این است که صدها کودکی که در دورههای قبل از سرمایهداری میمردند، در این دوران زنده ماندند و مردان و زنان شدند.
لودویگ فون میزس/ سیاست اقتصادی، شش گفتار درباره سوسیالیسم، کاپیتالیسم، اقتصاد و سیاست
✅ @karkhone
لودویگ فون میزس/ سیاست اقتصادی، شش گفتار درباره سوسیالیسم، کاپیتالیسم، اقتصاد و سیاست
✅ @karkhone
مسئله ی اقناعِ افکار عمومی: از سلطان سکه تا سعید محمد
| محمد رضا اسلامی
اگر روندِ رویدادهای اخیر در کشورمان را مرور کنیم به «موارد متعددی» بر می خوریم که جامعه قانع نشده و «علامت سوالهای» بسیاری وجود دارد که بی پاسخ رها شده است. این روَند/رویه نه تنها در حال کمتر شدن نیست، بلکه به نظر می رسد درحال بیشتر شدن است.
مثلا مروری بر این موارد:
اعدام سلطان سکه: فرض کنیم در اینکه آیا اعدام سلطان سکه صحیح بود یا نبود بحثی نداریم (چون اطلاعاتِ دقیقی از جزئیات نداریم)، ولی این بحث مطرح است که «جامعه» چقدر در جریان «چراییِ» اعدام این فرد قرار گرفت؟ چه میزان اطلاعات از لزوم/عدم لزومِ اعدام این فرد به بدنه جامعه داده شد؟ گناه اصلیِ این سلطان در بازار تهران چه بوده؟
اعلام فیلترینگ تلگرام: حتی اگر فرض کنیم که مضراتی در مورد وجود/عدم وجود تلگرام وجود داشت (که چنین فرضی بسیار مستبعد است)، ولی بخش بزرگی از جامعه اصلا متقاعد نشد که چرا و برای چه باید تلگرام فیلتر شود؟ (و همزمان با فیلترشکن استفاده شود!) ولی واتس اَپ یا وایبر وجود داشته باشد؟! چراییِ این تصمیم با بیانی مستدل و روشن هرگز به جامعه گفته نشد.
گران شدن بنزین: پیش از افزایشِ نرخ بنزین، تعداد زیادی از تحصیلکردگانِ اقتصاد، هشدار می دادند که این میزان «ارزانی» بنزین در کشور صحیح نیست و مخالف منافع ملی است. ولی هرگز جامعه متقاعد نشد که چرا باید «آن روشِ خسارت بار» برای گران کردنِ بنزین بکار گرفته می شد؟ و چرا آقای رئیس جمهور صبح که از خواب بیدار شد فهمید بنزین گران شده؟
انحلال جمعیت امام علی: یک سازمان غیر دولتی که در زمینه معضلات اجتماعی و کودکان کار/سرطانی برنامههایی اجرا می کرد، منحل شد. برای بخشی از جامعه این علامت سوال باقی ماند که علت این تصمیم چه بوده؟ چه مشکلِ "لاینحلی" وجود داشت که "انحلال" تنها راه چاره بود؟ حتی اگر این انجمن در طول 21سال فعالیت خود اشتباهاتی هم انجام داده بود، این روش و مسیرِ برخورد با افکار عمومی درباره انحلال صحیح نبود.
اعلام نامزدی سعید محمد برای انتخابات ریاست جمهوری: اساسا اینکه سعید محمد که بوده؟/چه کرده؟ اینها محل سوال نیست. «سوال اصلی» این است که یک فرد (یا گروه) «چه میزان» برای اقناعِ افکار عمومی احترام قائل هستند و آیا گمان می کنند که در فاصله «کمتر از سه ماه و نیم» مانده به انتخابات ریاست جمهوری، می توان ناگهان از پرده برون آمد و برای چهار/هشت سال ادارۀ هشتاد میلیون نفوس اعلام آمادگی کرد؟ و آن وقت بجای ادبار، انتظارِ اقبالِ افکار عمومی را هم داشت؟
(حتی محمود احمدی نژاد، از دوسال قبل از انتخابات 84 در شهرداری تهران برای ریاست جمهوری کار کرد و از هر فرصتی برای معرفی خودش استفاده کرد -یعنی از1382- ؛ نه چهار ماه قبل انتخابات)
اصلا حتی اگر بپذیریم که سعید محمد (یا هر فردی مشابه او) در سطحِ «خارق العاده» و قابل توجهی از توانمندی/هوش/درایت/تجربه قرار دارد، ولی چرا و چطور حداقلهای «احترام» برای بدنه جامعه در نظر گرفته نمی شود؟ در تمام دنیا، فردِ متقاضیِ نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری باید از دو سال (یا حداقل از یک سال) قبل از انتخابات، خود را به مردم عرضه کند (و برنامه هایش را در معرضِ نقد قرار دهد). این چه روش برخورد با افکار عمومی است؟
ما با جامعه ای مواجه هستیم که در آن فقط «دانشگاه آزاد» بیش از پنج میلیون فارغ التحصیل دارد. یعنی حداقل پنج میلیون از نفوس این جامعه برای تحصیلاتِ تکمیلیِ خود «پول، وقت و انرژی» صرف کرده اند. میلیونها نفر فارغ التحصیلانِ دانشگاههای دولتی که جای خود را دارد. در چنین جامعه ای «با این میزان از تحصیلات و آگاهی» چطور انتظار داریم که کمتر از چهارماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری، کسی با یک نامۀ استعفا و سپس یک ویدئویِ یک دقیقه ای در حرم امام رضا اعلام کند که می خواهد زمام امورِ چهارسال زندگیِ مردم یک کشور را بدست بگیرد. این کار، هم تقلیل حرمت حرم است و هم تخفیف شأن و جایگاه ریاست جمهوری.
بحث، بحثِ شخصِ سعید محمد نیست. بحث، در این است که اینگونه تقلیلِ امور و ساده برگزار کردنِ «اقناع افکار عمومی» در دنیای پیچیدۀ امروز، صحیح نیست. حتی اگر سعید محمد (به تعبیر برخی) کاندیدای اصلی نباشد (و قرار است که زمینه سازِ کاندیدای دیگری شود) این روش اشتباه است.
جامعه احترام دارد. جامعه (در دنیای امروز) توام با پیچیدگیهای بسیار است. میزانِ برخورداری شهروند، از «اطلاعات» بسیار متفاوت با بیست (یا حتی ده) سال پیش از این است. آنها که جایگاهِ خود را بر صدر مصطبه می بینند، باید باور کنند که احترامِ به افکار عمومی، مقدمِ بر توانمندیهای فردیِ خود و مشاورانشان قرار دارد.
انباشتِ پرسشهای بی پاسخ، آیندۀ روشنی را برای هیچ ملّتی رقم نخواهد زد.
✅ @karkhone
| محمد رضا اسلامی
اگر روندِ رویدادهای اخیر در کشورمان را مرور کنیم به «موارد متعددی» بر می خوریم که جامعه قانع نشده و «علامت سوالهای» بسیاری وجود دارد که بی پاسخ رها شده است. این روَند/رویه نه تنها در حال کمتر شدن نیست، بلکه به نظر می رسد درحال بیشتر شدن است.
مثلا مروری بر این موارد:
اعدام سلطان سکه: فرض کنیم در اینکه آیا اعدام سلطان سکه صحیح بود یا نبود بحثی نداریم (چون اطلاعاتِ دقیقی از جزئیات نداریم)، ولی این بحث مطرح است که «جامعه» چقدر در جریان «چراییِ» اعدام این فرد قرار گرفت؟ چه میزان اطلاعات از لزوم/عدم لزومِ اعدام این فرد به بدنه جامعه داده شد؟ گناه اصلیِ این سلطان در بازار تهران چه بوده؟
اعلام فیلترینگ تلگرام: حتی اگر فرض کنیم که مضراتی در مورد وجود/عدم وجود تلگرام وجود داشت (که چنین فرضی بسیار مستبعد است)، ولی بخش بزرگی از جامعه اصلا متقاعد نشد که چرا و برای چه باید تلگرام فیلتر شود؟ (و همزمان با فیلترشکن استفاده شود!) ولی واتس اَپ یا وایبر وجود داشته باشد؟! چراییِ این تصمیم با بیانی مستدل و روشن هرگز به جامعه گفته نشد.
گران شدن بنزین: پیش از افزایشِ نرخ بنزین، تعداد زیادی از تحصیلکردگانِ اقتصاد، هشدار می دادند که این میزان «ارزانی» بنزین در کشور صحیح نیست و مخالف منافع ملی است. ولی هرگز جامعه متقاعد نشد که چرا باید «آن روشِ خسارت بار» برای گران کردنِ بنزین بکار گرفته می شد؟ و چرا آقای رئیس جمهور صبح که از خواب بیدار شد فهمید بنزین گران شده؟
انحلال جمعیت امام علی: یک سازمان غیر دولتی که در زمینه معضلات اجتماعی و کودکان کار/سرطانی برنامههایی اجرا می کرد، منحل شد. برای بخشی از جامعه این علامت سوال باقی ماند که علت این تصمیم چه بوده؟ چه مشکلِ "لاینحلی" وجود داشت که "انحلال" تنها راه چاره بود؟ حتی اگر این انجمن در طول 21سال فعالیت خود اشتباهاتی هم انجام داده بود، این روش و مسیرِ برخورد با افکار عمومی درباره انحلال صحیح نبود.
اعلام نامزدی سعید محمد برای انتخابات ریاست جمهوری: اساسا اینکه سعید محمد که بوده؟/چه کرده؟ اینها محل سوال نیست. «سوال اصلی» این است که یک فرد (یا گروه) «چه میزان» برای اقناعِ افکار عمومی احترام قائل هستند و آیا گمان می کنند که در فاصله «کمتر از سه ماه و نیم» مانده به انتخابات ریاست جمهوری، می توان ناگهان از پرده برون آمد و برای چهار/هشت سال ادارۀ هشتاد میلیون نفوس اعلام آمادگی کرد؟ و آن وقت بجای ادبار، انتظارِ اقبالِ افکار عمومی را هم داشت؟
(حتی محمود احمدی نژاد، از دوسال قبل از انتخابات 84 در شهرداری تهران برای ریاست جمهوری کار کرد و از هر فرصتی برای معرفی خودش استفاده کرد -یعنی از1382- ؛ نه چهار ماه قبل انتخابات)
اصلا حتی اگر بپذیریم که سعید محمد (یا هر فردی مشابه او) در سطحِ «خارق العاده» و قابل توجهی از توانمندی/هوش/درایت/تجربه قرار دارد، ولی چرا و چطور حداقلهای «احترام» برای بدنه جامعه در نظر گرفته نمی شود؟ در تمام دنیا، فردِ متقاضیِ نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری باید از دو سال (یا حداقل از یک سال) قبل از انتخابات، خود را به مردم عرضه کند (و برنامه هایش را در معرضِ نقد قرار دهد). این چه روش برخورد با افکار عمومی است؟
ما با جامعه ای مواجه هستیم که در آن فقط «دانشگاه آزاد» بیش از پنج میلیون فارغ التحصیل دارد. یعنی حداقل پنج میلیون از نفوس این جامعه برای تحصیلاتِ تکمیلیِ خود «پول، وقت و انرژی» صرف کرده اند. میلیونها نفر فارغ التحصیلانِ دانشگاههای دولتی که جای خود را دارد. در چنین جامعه ای «با این میزان از تحصیلات و آگاهی» چطور انتظار داریم که کمتر از چهارماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری، کسی با یک نامۀ استعفا و سپس یک ویدئویِ یک دقیقه ای در حرم امام رضا اعلام کند که می خواهد زمام امورِ چهارسال زندگیِ مردم یک کشور را بدست بگیرد. این کار، هم تقلیل حرمت حرم است و هم تخفیف شأن و جایگاه ریاست جمهوری.
بحث، بحثِ شخصِ سعید محمد نیست. بحث، در این است که اینگونه تقلیلِ امور و ساده برگزار کردنِ «اقناع افکار عمومی» در دنیای پیچیدۀ امروز، صحیح نیست. حتی اگر سعید محمد (به تعبیر برخی) کاندیدای اصلی نباشد (و قرار است که زمینه سازِ کاندیدای دیگری شود) این روش اشتباه است.
جامعه احترام دارد. جامعه (در دنیای امروز) توام با پیچیدگیهای بسیار است. میزانِ برخورداری شهروند، از «اطلاعات» بسیار متفاوت با بیست (یا حتی ده) سال پیش از این است. آنها که جایگاهِ خود را بر صدر مصطبه می بینند، باید باور کنند که احترامِ به افکار عمومی، مقدمِ بر توانمندیهای فردیِ خود و مشاورانشان قرار دارد.
انباشتِ پرسشهای بی پاسخ، آیندۀ روشنی را برای هیچ ملّتی رقم نخواهد زد.
✅ @karkhone
فردای اینترنت ملی
| میلاد شولی
میخوام یه نیم نگاه کوتاهی به آینده دیجیتال مارکتینگ ایران بعد از اینترنت ملی بندازم. اولین بلا و هرج و مرج، نابودی و فلج شدن کسب و کارهای کوچک و متوسطه، احتمالا هرج و مرجی که فقط آبان ۹۸ به چشم دیدیم.
کسب و کارها تا ماه ها ورودی منسجم ترافیک ندارند و برای افزایش و کنترل ترافیک ورودی دسترسی ای به چنل های مارکتینگ (ایمیل، پوش، ارگانیک، ادز و سوشال) نخواهند داشت. این موضوع باعث میشه چالش های جدید و غیر قابل پیش بینی ای به وجود بیاد که کسب و کارها رو بیش از پیش شکننده کنه. ترک کردن، بهینه سازی و رشد با از دسترس خارج شدن ابزارها متوقف میشه و مفاهیم اصلی SEO و دیجیتال مارکتینگ به کل رنگ می بازد.
نبود ابزارهای ترکینگ فارسی باعث از بین رفتن دیتاهای ساختار یافته و هیستوریکال میشه و با از دسترس خارج شدن ابزارهایی مثل گوگل آنالیتیکس و سرچ کنسول و احتمالا همه ابزارهای تخصصی شاهد زوال وب فارسی خواهیم بود.
با این تغییرات حجم عظیم ترافیک ورودی از گوگل و سرچ صفر میشه و بیزنس ها با چالش جدی و اساسی برای درآمد زایی و رقابت در بازار رو به رو خواهند شد. این باعث عدم توازن شده و کسب و کارهای قدرتمند میتونن به راحتی کسب و کارهای متوسط و کوچک رو کنار بزنند. تجربه نشون داده موتورهای جستجوی ایرانی توان پردازش ترافیک ورودی و قطعا نمایش درست اطلاعات رو ندارند. حتی اگر گوگل رو هم میرور کنند باز فیچر ها و بهینه سازی برای اونا جز برای خنده دلیل دیگه ای نخواهد داشت.
نبود زیر ساخت درست و فضای گردش آزاد اطلاعات یک جامعه بسته و محصور ایجاد میکنه که اکثر متخصصین فعلی دیجیتال مارکتینگ تاب تحمل شرایط رو نداشته و در نهایتا مسیر شغلیشون رو در کشور دیگه ای دنبال میکنند. همین باعث میشه در سالهای بعد از ملی کردن اینترنت چیزی به اسم دیجیتال مارکتینگ در ایران معنی نداشته باشه و جز تلخی صدها هزار شغل نابود شده خاطره ای برای تعریف نباشه.
سایت هایی که در محیط جدید دوام بیارن و خودشون رو با شرایط حاکم وفق بدند همچنان حجم عظیمی از ترافیک رو از دست داده و به صورت روزانه با مشکل ترافیک و مشکلات عجیب و غریب اپلیکیشن های ایرانی دسته و پنجه نرم می کنند. تجربه ثابت کرده محدودیت همیشه باعث میشه افراد راه های جدید رو تست کنند و اگر موفق بشوند همه این هزینه که میتونست برای آبادی باشه در نهایت خروجی ای جز ویرانی نخواهد داشت.
کنار همه این موارد حجم عظیم وب اپلیکیشن های مهم برای طراحی، گرافیک و تیم ورک و همه افراد متخصصی که با اونا کار میکنند رو هم در نظر بگیرید.. در نهایت با حذف این موارد، باقیمانده چیزی جز برهوت و زمین لم یزرع نخواهد بود...
✅ @karkhone
| میلاد شولی
میخوام یه نیم نگاه کوتاهی به آینده دیجیتال مارکتینگ ایران بعد از اینترنت ملی بندازم. اولین بلا و هرج و مرج، نابودی و فلج شدن کسب و کارهای کوچک و متوسطه، احتمالا هرج و مرجی که فقط آبان ۹۸ به چشم دیدیم.
کسب و کارها تا ماه ها ورودی منسجم ترافیک ندارند و برای افزایش و کنترل ترافیک ورودی دسترسی ای به چنل های مارکتینگ (ایمیل، پوش، ارگانیک، ادز و سوشال) نخواهند داشت. این موضوع باعث میشه چالش های جدید و غیر قابل پیش بینی ای به وجود بیاد که کسب و کارها رو بیش از پیش شکننده کنه. ترک کردن، بهینه سازی و رشد با از دسترس خارج شدن ابزارها متوقف میشه و مفاهیم اصلی SEO و دیجیتال مارکتینگ به کل رنگ می بازد.
نبود ابزارهای ترکینگ فارسی باعث از بین رفتن دیتاهای ساختار یافته و هیستوریکال میشه و با از دسترس خارج شدن ابزارهایی مثل گوگل آنالیتیکس و سرچ کنسول و احتمالا همه ابزارهای تخصصی شاهد زوال وب فارسی خواهیم بود.
با این تغییرات حجم عظیم ترافیک ورودی از گوگل و سرچ صفر میشه و بیزنس ها با چالش جدی و اساسی برای درآمد زایی و رقابت در بازار رو به رو خواهند شد. این باعث عدم توازن شده و کسب و کارهای قدرتمند میتونن به راحتی کسب و کارهای متوسط و کوچک رو کنار بزنند. تجربه نشون داده موتورهای جستجوی ایرانی توان پردازش ترافیک ورودی و قطعا نمایش درست اطلاعات رو ندارند. حتی اگر گوگل رو هم میرور کنند باز فیچر ها و بهینه سازی برای اونا جز برای خنده دلیل دیگه ای نخواهد داشت.
نبود زیر ساخت درست و فضای گردش آزاد اطلاعات یک جامعه بسته و محصور ایجاد میکنه که اکثر متخصصین فعلی دیجیتال مارکتینگ تاب تحمل شرایط رو نداشته و در نهایتا مسیر شغلیشون رو در کشور دیگه ای دنبال میکنند. همین باعث میشه در سالهای بعد از ملی کردن اینترنت چیزی به اسم دیجیتال مارکتینگ در ایران معنی نداشته باشه و جز تلخی صدها هزار شغل نابود شده خاطره ای برای تعریف نباشه.
سایت هایی که در محیط جدید دوام بیارن و خودشون رو با شرایط حاکم وفق بدند همچنان حجم عظیمی از ترافیک رو از دست داده و به صورت روزانه با مشکل ترافیک و مشکلات عجیب و غریب اپلیکیشن های ایرانی دسته و پنجه نرم می کنند. تجربه ثابت کرده محدودیت همیشه باعث میشه افراد راه های جدید رو تست کنند و اگر موفق بشوند همه این هزینه که میتونست برای آبادی باشه در نهایت خروجی ای جز ویرانی نخواهد داشت.
کنار همه این موارد حجم عظیم وب اپلیکیشن های مهم برای طراحی، گرافیک و تیم ورک و همه افراد متخصصی که با اونا کار میکنند رو هم در نظر بگیرید.. در نهایت با حذف این موارد، باقیمانده چیزی جز برهوت و زمین لم یزرع نخواهد بود...
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/1) الف: در روزهای گذشته، فیلیمو برای دومین سال متوالی گزارش عملکرد سالانه خود را منتشر کرد. نکات موجود در این گزارش (که عیان شدن بخش دیگری از نوک کوه یخ بود) سبب ابراز نگرانیهای مختلفی از سوی فعالان فرهنگی گردید. متاسفانه…
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/2)
د:
چرا انحصار بد است؟ انحصار در صنعت رسانه، از دو حیث اقتصادی و فرهنگی پیامدهای منفی دارد. به همین علت، ادغام و تملکهای رسانهای در برخی کشورها هم در حیطه نظارت تنظیمگر تجارت و هم در حیطه نظارت تنظیمگر ارتباطات قرار دارد. به عنوان نمونه در آمریکا، هم FTC (کمیسیون فدرال تجارت) و هم FCC (کمیسیون فدرال ارتباطات) ادغامهای رسانهای را مورد بازبینی قرار میدهند. انحصار از منظر تجاری سبب میشود که اولا آزادی بنگاههای رسانهای جدید برای ورود به بازار سلب شود و ثانیا مصرفکنندگان نیز حق انتخاب محدودتری داشته باشند. از منظر فرهنگی، انحصار سبب کاهش تنوع محتوا (content diversity) است و سبب میشود که نیاز رسانهای بخشهایی از جامعه مورد غفلت قرار گیرد.
در کشورهای با نظام سیاسی مبتنی بر لیبرالدموکراسی، مبنای مداخله تنظیمگر تجارت و تنظیمگر ارتباطات در بحث انحصار رسانهای، حفظ مصالح عمومی مذکور است که با ارزشهایی همچون آزادی بیان، تکثرگرایی و حفظ حقوق اقلیتها مرتبط است. در هر جامعهای بنا به تعریفی که از مصالح عمومی صورت میگیرد، مبنای مداخله تنظیمگر در مسائل مختلف از جمله انحصار رسانهای روشن میگردد. پرسش این است که بر مبنای ارزشهای نظام جمهوری اسلامی چه نوع انحصار رسانهای بد است و چرا باید با آن مقابله کرد؟
ه:
تاکنون روشن گردید که دو اتفاق در بازار محتوا در حال وقوع است: ۱- شکلگیری یک الیگوپولی قدرتمند در بخش خصوصی، که هم جلوی ورود رقبا را میگیرد و هم میتواند جلوی خواستههای نهاد تنظیمگر بایستد؛ ۲- کنار گذاشته شدن نهادهای رسانهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی از بازار تولید محتوا.
هر دوی این اتفافات، گویای یک وضعیت انحصاری بغرنج است که حتی با ارزشهای لیبرال دموکراسی نیز در تضاد است. اما این انحصار چه تعارضی با ارزشهای جمهوری اسلامی دارد؟ چنانکه در مقدمه و مواد مختلفی از قانون اساسی تصریح شده، نظام جمهوری اسلامی موظف است که با استفاده از رسانهها به بسط ارزشهای الهی همچون عدالت، دینداری، کرامت انسانی و غیره بپردازد. مکانیزم بازار و استفاده از غریزه سودجویی افراد، هرچند در بسیاری از بخشهای اقتصادی میتواند به حفظ مصالح عمومی کمک کند، اما در بخش فرهنگ لزوما اینچنین نیست. سودجویی بنگاههای رسانهای در بسیاری از موارد سبب میشود که امیال نفسانی انسانها خصوصا قوای شهویّه، غضبیّه و وهمیّه در تولید محتوا مورد هدف قرار گیرد و جامعه به سمت سخیفشدن سوق داده شود. نگاهی به بازار محتوای خارجی و داخلی این مدعا را ثابت میکند، هرچند خارج از جریان اصلی بازار، استثناءاتی نیز وجود دارد. الیگوپولی قدرتمند رسانهای هم حاکمیت را از عرصه تولید و تنظیمگری موثر کنار میگذارد و هم موسسات و نهادهای خصوصی دغدغهمند عرصه فرهنگ را نابود میکند. اما چه باید کرد؟
✅ @karkhone
د:
چرا انحصار بد است؟ انحصار در صنعت رسانه، از دو حیث اقتصادی و فرهنگی پیامدهای منفی دارد. به همین علت، ادغام و تملکهای رسانهای در برخی کشورها هم در حیطه نظارت تنظیمگر تجارت و هم در حیطه نظارت تنظیمگر ارتباطات قرار دارد. به عنوان نمونه در آمریکا، هم FTC (کمیسیون فدرال تجارت) و هم FCC (کمیسیون فدرال ارتباطات) ادغامهای رسانهای را مورد بازبینی قرار میدهند. انحصار از منظر تجاری سبب میشود که اولا آزادی بنگاههای رسانهای جدید برای ورود به بازار سلب شود و ثانیا مصرفکنندگان نیز حق انتخاب محدودتری داشته باشند. از منظر فرهنگی، انحصار سبب کاهش تنوع محتوا (content diversity) است و سبب میشود که نیاز رسانهای بخشهایی از جامعه مورد غفلت قرار گیرد.
در کشورهای با نظام سیاسی مبتنی بر لیبرالدموکراسی، مبنای مداخله تنظیمگر تجارت و تنظیمگر ارتباطات در بحث انحصار رسانهای، حفظ مصالح عمومی مذکور است که با ارزشهایی همچون آزادی بیان، تکثرگرایی و حفظ حقوق اقلیتها مرتبط است. در هر جامعهای بنا به تعریفی که از مصالح عمومی صورت میگیرد، مبنای مداخله تنظیمگر در مسائل مختلف از جمله انحصار رسانهای روشن میگردد. پرسش این است که بر مبنای ارزشهای نظام جمهوری اسلامی چه نوع انحصار رسانهای بد است و چرا باید با آن مقابله کرد؟
ه:
تاکنون روشن گردید که دو اتفاق در بازار محتوا در حال وقوع است: ۱- شکلگیری یک الیگوپولی قدرتمند در بخش خصوصی، که هم جلوی ورود رقبا را میگیرد و هم میتواند جلوی خواستههای نهاد تنظیمگر بایستد؛ ۲- کنار گذاشته شدن نهادهای رسانهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی از بازار تولید محتوا.
هر دوی این اتفافات، گویای یک وضعیت انحصاری بغرنج است که حتی با ارزشهای لیبرال دموکراسی نیز در تضاد است. اما این انحصار چه تعارضی با ارزشهای جمهوری اسلامی دارد؟ چنانکه در مقدمه و مواد مختلفی از قانون اساسی تصریح شده، نظام جمهوری اسلامی موظف است که با استفاده از رسانهها به بسط ارزشهای الهی همچون عدالت، دینداری، کرامت انسانی و غیره بپردازد. مکانیزم بازار و استفاده از غریزه سودجویی افراد، هرچند در بسیاری از بخشهای اقتصادی میتواند به حفظ مصالح عمومی کمک کند، اما در بخش فرهنگ لزوما اینچنین نیست. سودجویی بنگاههای رسانهای در بسیاری از موارد سبب میشود که امیال نفسانی انسانها خصوصا قوای شهویّه، غضبیّه و وهمیّه در تولید محتوا مورد هدف قرار گیرد و جامعه به سمت سخیفشدن سوق داده شود. نگاهی به بازار محتوای خارجی و داخلی این مدعا را ثابت میکند، هرچند خارج از جریان اصلی بازار، استثناءاتی نیز وجود دارد. الیگوپولی قدرتمند رسانهای هم حاکمیت را از عرصه تولید و تنظیمگری موثر کنار میگذارد و هم موسسات و نهادهای خصوصی دغدغهمند عرصه فرهنگ را نابود میکند. اما چه باید کرد؟
✅ @karkhone
علت مخالفت سيد احمد خميني با بازگشت صاحبان صنایع رانده شده
| بهزاد عطارزاده
مرحوم هاشمي رفسنجاني در راستاي بازسازي اقتصاد بعد از جنگ، تصميم گرفت كه با تعدادي از سرمايه داران رانده شده گفتگو كند تا زمينه بازگشت و سرمايه گذاري مجدد در ايران فراهم شود. اين یکی از سياست هاي سودمند دولت او بود كه در صورت تحقق مي توانست مسير اقتصاد و صنعت ايران را عوض كند.
سياست بازگشت سرمايه داران با مخالفت هايي در داخل جناحهاي كشور مواجه شد . از شهید ٱوینی گرفته تا محمد باقر نوبخت رئیس فعلی سازمان برنامه مخالف آن بودند. اما يكي از سرسخت ترين مخالفان آن، مرحوم سيد احمد خميني بود.
او در سال 1370 چند سخنرانی پرعتاب علیه سیاستهای کابینه هاشمیرفسنجانی ایراد کرد. وی در مراسم ارتحال بنیانگذار جمهوری اسلامی، متعرض «بعضی از آدمهای مستاصل» شد که به نظر او، گمان میکنند «برای چارهاندیشی مشکلات جاری، سرمایهداران فراری [باید] بیایند سرمایهگذاری کنند. در صورتی که مشکل ما با سرمایهگذاری چهار تا سرمایهدار خونخوار و فراری و زراندوز حل نمیشود» !
مرحوم احمد خمینی، در همان جا، به جلسهای میان نمایندگان دولت و «لاجوردیها و برخوردارها» اشاره میکند: «شما به چه عنوانی... جلسه با لاجوردیها و برخوردارها که همیشه از منفورترین افراد نزد ملت ما هستند، برگزار میکنید؟... وقتی ما با لاجوردیها در آمریکا جلسه تشکیل دادیم، وقتی ما از کسانی که در خارج نشسته بودند و فرزندان امام از بی دکتری جان میدادند، دعوت به عمل آوردیم، نباید توقع داشته باشیم نگویند همه ارزشهای دوران انقلاب به ضد ارزش تبدیل شده است».
سيد احمد خميني از متحدان هميشگي هاشمي رفسنجاني بود و نقد او به این سیاست هاشمی شاید به دلیل اختلافاتی بود که در سالهای ٱخر عمر سید احمد میان ٱنها بروز پیدا کرده بود. در مجموع بواسطه فشارهای حاصله برنامه بازگشت سرمایه داران متوقف شد.
✅ @karkhone
| بهزاد عطارزاده
مرحوم هاشمي رفسنجاني در راستاي بازسازي اقتصاد بعد از جنگ، تصميم گرفت كه با تعدادي از سرمايه داران رانده شده گفتگو كند تا زمينه بازگشت و سرمايه گذاري مجدد در ايران فراهم شود. اين یکی از سياست هاي سودمند دولت او بود كه در صورت تحقق مي توانست مسير اقتصاد و صنعت ايران را عوض كند.
سياست بازگشت سرمايه داران با مخالفت هايي در داخل جناحهاي كشور مواجه شد . از شهید ٱوینی گرفته تا محمد باقر نوبخت رئیس فعلی سازمان برنامه مخالف آن بودند. اما يكي از سرسخت ترين مخالفان آن، مرحوم سيد احمد خميني بود.
او در سال 1370 چند سخنرانی پرعتاب علیه سیاستهای کابینه هاشمیرفسنجانی ایراد کرد. وی در مراسم ارتحال بنیانگذار جمهوری اسلامی، متعرض «بعضی از آدمهای مستاصل» شد که به نظر او، گمان میکنند «برای چارهاندیشی مشکلات جاری، سرمایهداران فراری [باید] بیایند سرمایهگذاری کنند. در صورتی که مشکل ما با سرمایهگذاری چهار تا سرمایهدار خونخوار و فراری و زراندوز حل نمیشود» !
مرحوم احمد خمینی، در همان جا، به جلسهای میان نمایندگان دولت و «لاجوردیها و برخوردارها» اشاره میکند: «شما به چه عنوانی... جلسه با لاجوردیها و برخوردارها که همیشه از منفورترین افراد نزد ملت ما هستند، برگزار میکنید؟... وقتی ما با لاجوردیها در آمریکا جلسه تشکیل دادیم، وقتی ما از کسانی که در خارج نشسته بودند و فرزندان امام از بی دکتری جان میدادند، دعوت به عمل آوردیم، نباید توقع داشته باشیم نگویند همه ارزشهای دوران انقلاب به ضد ارزش تبدیل شده است».
سيد احمد خميني از متحدان هميشگي هاشمي رفسنجاني بود و نقد او به این سیاست هاشمی شاید به دلیل اختلافاتی بود که در سالهای ٱخر عمر سید احمد میان ٱنها بروز پیدا کرده بود. در مجموع بواسطه فشارهای حاصله برنامه بازگشت سرمایه داران متوقف شد.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی ۷ – زندگی خیلی سخت است (گرگ وال استریت) یک بحث خیلی جالب برای من میزان داد و فریاد و شکایت از سختی کار و کارآفرینی در ایران است، بطوریکه بعضا دوستان در برخی گروهها با طنازی، دزدی و راهزنی…
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۸ – کارآفرین خوب، کارمند بد (روزی روزگاری در غرب)
کافی است برای چند روز هم که شده در دورههایی که با عناوین مختلف میخواهند کارآفرینی و موفقیت و اینها را بیاموزند گشتی بزنید و یا پستهای اینستاگرامی و تلگرامی عزیزان فعال در این حوزه و البته مصاحبههای مدیران دولتی را بخوانید، تا حس کنید فضای اکوسیستم کارآفرینی ما در حال الغای این مطلب است که کارآفرینان فرشته و قهرمان و کارمندان تعدادی آدم بیعرضه و از همه رانده و در همه جا مانده هستند که تا آخر عمر هیچ کدام از آرزوهایشان را نمیتوانند محقق کنند.
مطمئناً هرچقدر تعداد افرادی که بهرشکل میتوانند استقلال مالی بدست آورده و کاری را که دوست دارند انجام دهند، بیشتر شود برای جامعه بهتر خواهد بود و من یکی از سناریوهای مورد علاقهام برای تثبیت دموکراسی همین قدرتمندتر شدن افراد از لحاظ مالی در سنین پایین و جوانی است تا هم عزت نفس بهتری پیدا کنند و جامعه احساس کند برونداد موثری داشته است. میلیاردرهای جوان خودساخته (نه امثال دوستان کلاهبردار که بیلبورد میزنند و …) حتماً Role Modelهای خوبی برای جوانان خواهند بود و امید (به عنوان سرمایهای گرانبها) را در جامعه تزریق میکنند.
ولی سئوال مهم آن است که آیا واقعاً کارمندان و کارگران شهروند درجه دو ما هستند و خواهند بود؟
واقعیت این است همانطور که گفته شد اتفاقاً مهمترین سرمایه هر جامعه طبقه متوسط و همین کارمندان ما هستن، زیرا نزدیک به ۱۰۰ درصد پول دریافتی خود را مجدداً دربخشهای دیگر اقتصادی مملکت که عمدتاً مولد هستند (مسکن، پوشاک، تغذیه، سفر، تفریح و …) هزینه میکنند که شانس بالایی برای تامین عمده آنها در داخل مرزهای کشور است و به تبع آن باعث گردش اقتصادی میشوند در صورتیکه کارآفرینان عزیز ما در صورت اینکه به ثروت برسند عمدتاً رو به خرید کالاهای لوکس (با فرض صحیح تولید نشدن کالا و خدمات لوکس در ایران) که به احتمال زیاد گردش موثری در اقتصاد داخل کشور ندارند، هزینه کرده و یا در صورت امکان حتی بخشی از آن را به خارج از کشور هدایت میکنند.
بدیهی است که کسی نمیگوید کدام بد و کدام خوب است (که حرف احمقانهای است) ولی اینکه کارآفرین را مرکز پویایی و مانایی اقتصاد (که احتمالا هدف اصلی! دولتها است) بدانیم متاسفانه باید به شما خبر بدهم که طبقه متوسط در مرکز و محور اقتصاد قرار دارد. لذا خواهشمند است! اگر مقام دولتی این نوشته را میخواند در نوع نگاه خود به جامعه و تقسیمبندی کارمند/کارآفرین، تصویر واقعیتری از پیامدهای حضور هریک در جامعه داشته باشند.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۸ – کارآفرین خوب، کارمند بد (روزی روزگاری در غرب)
کافی است برای چند روز هم که شده در دورههایی که با عناوین مختلف میخواهند کارآفرینی و موفقیت و اینها را بیاموزند گشتی بزنید و یا پستهای اینستاگرامی و تلگرامی عزیزان فعال در این حوزه و البته مصاحبههای مدیران دولتی را بخوانید، تا حس کنید فضای اکوسیستم کارآفرینی ما در حال الغای این مطلب است که کارآفرینان فرشته و قهرمان و کارمندان تعدادی آدم بیعرضه و از همه رانده و در همه جا مانده هستند که تا آخر عمر هیچ کدام از آرزوهایشان را نمیتوانند محقق کنند.
مطمئناً هرچقدر تعداد افرادی که بهرشکل میتوانند استقلال مالی بدست آورده و کاری را که دوست دارند انجام دهند، بیشتر شود برای جامعه بهتر خواهد بود و من یکی از سناریوهای مورد علاقهام برای تثبیت دموکراسی همین قدرتمندتر شدن افراد از لحاظ مالی در سنین پایین و جوانی است تا هم عزت نفس بهتری پیدا کنند و جامعه احساس کند برونداد موثری داشته است. میلیاردرهای جوان خودساخته (نه امثال دوستان کلاهبردار که بیلبورد میزنند و …) حتماً Role Modelهای خوبی برای جوانان خواهند بود و امید (به عنوان سرمایهای گرانبها) را در جامعه تزریق میکنند.
ولی سئوال مهم آن است که آیا واقعاً کارمندان و کارگران شهروند درجه دو ما هستند و خواهند بود؟
واقعیت این است همانطور که گفته شد اتفاقاً مهمترین سرمایه هر جامعه طبقه متوسط و همین کارمندان ما هستن، زیرا نزدیک به ۱۰۰ درصد پول دریافتی خود را مجدداً دربخشهای دیگر اقتصادی مملکت که عمدتاً مولد هستند (مسکن، پوشاک، تغذیه، سفر، تفریح و …) هزینه میکنند که شانس بالایی برای تامین عمده آنها در داخل مرزهای کشور است و به تبع آن باعث گردش اقتصادی میشوند در صورتیکه کارآفرینان عزیز ما در صورت اینکه به ثروت برسند عمدتاً رو به خرید کالاهای لوکس (با فرض صحیح تولید نشدن کالا و خدمات لوکس در ایران) که به احتمال زیاد گردش موثری در اقتصاد داخل کشور ندارند، هزینه کرده و یا در صورت امکان حتی بخشی از آن را به خارج از کشور هدایت میکنند.
بدیهی است که کسی نمیگوید کدام بد و کدام خوب است (که حرف احمقانهای است) ولی اینکه کارآفرین را مرکز پویایی و مانایی اقتصاد (که احتمالا هدف اصلی! دولتها است) بدانیم متاسفانه باید به شما خبر بدهم که طبقه متوسط در مرکز و محور اقتصاد قرار دارد. لذا خواهشمند است! اگر مقام دولتی این نوشته را میخواند در نوع نگاه خود به جامعه و تقسیمبندی کارمند/کارآفرین، تصویر واقعیتری از پیامدهای حضور هریک در جامعه داشته باشند.
✅ @karkhone
| محمود اولاد
۱- امروز در خبرها اومد که شرکت هیوندایی، مدل ۲۰۲۲ توسان خود را با کلی تغییرات و توسعه، با قیمت ۲۴ هزار دلار آماده بازار میکند! ۲۴ هزار دلار، با دلار ۲۵ هزار تومن، میشود ۶۰۰ میلیون تومان!
همین الان مدل ۲۰۱۸ این خودرو در بازار بالای ۱.۶ میلیارد تومان است!
حدود ۱۰۰ درصد عوارض گمرکی بابت ورود این خودرو اخذ میشود.
کسی که این خودرو را خریداری کند، با مالیات جدید بر خودروهای لوکس، سالانه چند میلیون باید بپردازد. برخی عوارض هم برای خودروهای وارداتی بیشتر است. در واقع، با انواع مالیاتها و گمرک و تفاوت نرخ بیمه شخص ثالث! و ...، با نیت “عدالت” از ثروتمندان میگیریم تا شکاف طبقاتی را کاهش دهیم! اما روز به روز شکاف طبقاتی بیشتر میشود! این یعنی این نوع سیاست گذاری پوپولیستی و با اهداف خاص است! به نام فقرا و به کام ...!
۲- سالهاست از ترس بیکار شدن شاغلین شرکتهای خودروساز! این عوارض گمرکی و منع ورود خودروها اعمال میشود! اگر در نظر بگیریم که سالانه ۱۵۰۰۰ خودرو وارد میشود و بابت هر خودرو حدود ۱ میلیارد تومان عوارض گمرکی گرفته شود، یعنی برای ۱۰۰ هزار نفر سالانه ۱۵۰ میلیون تومان حقوق میتوان داد! یعنی اگر در این خودروسازیها بسته شود و به پرسنل آنها با پرداخت حقوق کامل بگویند در خانه بمانند، ضررش بر جامعه کمتر خواهد بود! حداقل سالانه چند ده هزار نفر کشته نخواهیم داشت! ملت هم خودروی باکیفیت تر سوار میشوند! خودروسازها هم بعد از سالها میفهمند راه ادامه فعالیت، اصلاح است و دیگر نمیتوان با بهانه اشتغال زایی، به تولید ارابه مرگ ادامه داد!
والا به خدا!
✅ @karkhone
۱- امروز در خبرها اومد که شرکت هیوندایی، مدل ۲۰۲۲ توسان خود را با کلی تغییرات و توسعه، با قیمت ۲۴ هزار دلار آماده بازار میکند! ۲۴ هزار دلار، با دلار ۲۵ هزار تومن، میشود ۶۰۰ میلیون تومان!
همین الان مدل ۲۰۱۸ این خودرو در بازار بالای ۱.۶ میلیارد تومان است!
حدود ۱۰۰ درصد عوارض گمرکی بابت ورود این خودرو اخذ میشود.
کسی که این خودرو را خریداری کند، با مالیات جدید بر خودروهای لوکس، سالانه چند میلیون باید بپردازد. برخی عوارض هم برای خودروهای وارداتی بیشتر است. در واقع، با انواع مالیاتها و گمرک و تفاوت نرخ بیمه شخص ثالث! و ...، با نیت “عدالت” از ثروتمندان میگیریم تا شکاف طبقاتی را کاهش دهیم! اما روز به روز شکاف طبقاتی بیشتر میشود! این یعنی این نوع سیاست گذاری پوپولیستی و با اهداف خاص است! به نام فقرا و به کام ...!
۲- سالهاست از ترس بیکار شدن شاغلین شرکتهای خودروساز! این عوارض گمرکی و منع ورود خودروها اعمال میشود! اگر در نظر بگیریم که سالانه ۱۵۰۰۰ خودرو وارد میشود و بابت هر خودرو حدود ۱ میلیارد تومان عوارض گمرکی گرفته شود، یعنی برای ۱۰۰ هزار نفر سالانه ۱۵۰ میلیون تومان حقوق میتوان داد! یعنی اگر در این خودروسازیها بسته شود و به پرسنل آنها با پرداخت حقوق کامل بگویند در خانه بمانند، ضررش بر جامعه کمتر خواهد بود! حداقل سالانه چند ده هزار نفر کشته نخواهیم داشت! ملت هم خودروی باکیفیت تر سوار میشوند! خودروسازها هم بعد از سالها میفهمند راه ادامه فعالیت، اصلاح است و دیگر نمیتوان با بهانه اشتغال زایی، به تولید ارابه مرگ ادامه داد!
والا به خدا!
✅ @karkhone