شاید جالب باشد که بدانید اسنوپ داگ، رپر آمریکایی علاوه بر فعالیت در زمینه موسیقی، فیلم و مد، در زمینه سرمایه گذاری خطرپذیر برروی شرکت های فناوری نیز فعال است.
آخرین سرمایه گذاری او بر روی outstanding foods در تاریخ 17 آوریل 2020 بوده و 5 میلیون دلار بر روی آن سرمایه گذاری کرده است.
/راستا
✅ @karkhone
آخرین سرمایه گذاری او بر روی outstanding foods در تاریخ 17 آوریل 2020 بوده و 5 میلیون دلار بر روی آن سرمایه گذاری کرده است.
/راستا
✅ @karkhone
دیپلماسی اقتصادی "کمربند و راه" چین در خلیج فارس: پوشش ریسک استراتژیک (strategic hedging) در میانهٔ رقابت منطقه ای عربستان و ایران
| جرمی گارلیک و رادکا هاولووا
این مقاله که توسط دو نویسنده اهل چک نوشته شده و در سال 2020 منتشر شده، چشم انداز مطلوبی از سیاست خارجی چین در غرب آسیا تصویر می کند.
فرض این مقاله بر این انگاره مبتنی است که چین برای دستیابی به اهداف ارتباطی، تجاری و زیرساختی ابتکار کمربند راه و کسب منابع متنوع انرژی، نیاز به تقویت روابط با هر دو نیروی منطقه ای، یعنی ایران و عربستان سعودی ، بدون از چشم پوشی از یکی از آنها یا هژمون منطقه ای، یعنی ایالات متحده دارد.
چین، مایل به جلوگیری از درگیری غیرضروری در ژئوپلیتیک منطقه است و قصد ندارد ایالات متحده را تضعیف کند، بلکه اجازه می دهد تا به نقش خود در زمینه تأمین امنیت منطقه ادامه دهد.
به نظرم نویسنده از واژه جالبی استفاده می کند، "پوشش ریسک استراتژیک" که تا حدی زیادی کامل است و در مقالات دیگری هم در مورد سیاست خارجی چین این اصطلاح را دیدم. این واژه هجینگ (hedging) یک واژه تخصصی اقتصادی و مالی است. در تعریف این واژه آمده است: "سیاست بیمهای مثلا در مورد سیل، شما باید به صورت ماهیانه یک سری هزینهها را پرداخت کنید و در صورتیکه هیچ وقت سیل اتفاق نیفتد، هیچ نوع دریافتی نخواهید داشت. با این وجود اکثر افراد ترجیح میدهند که این زیان قابل پیشبینی و محدود را متحمل شوند، ولی هیچ وقت کل داراییشان را به صورت یکجا از دست ندهند. در دنیای سرمایهگذاری، هجینگ دقیقا به همین روش صورت میگیرد. سرمایهگذاران و مدیران مالی از روشهای مختلف هجینگ استفاده میکنند تا میزان ریسکهای موجود را کاهش دهند و آنها را کنترل کنند. به منظور اینکه بتوانیم یک هج مناسب در سرمایهگذاری داشته باشیم، باید از ابزارهای مختلفی به صورت استراتژیک استفاده کنیم تا ریسک مربوط به نوسانات نامطلوب قیمت کاهش پیدا کند".
دقیقا سیاست غرب آسیایی چین در قبال رقابت های منطقه ای و فرامنطقه ای به همین روند پیش می رود، یعنی تلاش دارد منافع خود را در میان ترتیبات موجود و منازعات و اتحاد و ائتلاف ها" مدیریت" و کنترل کند. چون" هجینگ به صورت طبیعی یک بده بستانی مابین ریسک و پاداش است؛ با وجود اینکه هجینگ منجر به کاهش ریسک بالقوه میشود، ولی همچنین منجر به از بین رفتن سودهای بالقوه هم میشود." چین به نوعی سود و زیان خود را مدیریت می کند و از سود حداکثری صرف نظر می کند. البته جدا از این مدل مفهومی که البته من اینجا توضیحات اضافه ای به آن وارد کردم، محتوای مقاله آسیب شناسی و روند پژوهشی جالبی از تاریخ روابط چین در قبال ایران، عربستان و آمریکا در غرب آسیا ارائه می دهد و مطالعه آن توصیه می شود.
لینک دانلود مقاله در سیج:
https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1868102619898706
✅ @karkhone
| جرمی گارلیک و رادکا هاولووا
این مقاله که توسط دو نویسنده اهل چک نوشته شده و در سال 2020 منتشر شده، چشم انداز مطلوبی از سیاست خارجی چین در غرب آسیا تصویر می کند.
فرض این مقاله بر این انگاره مبتنی است که چین برای دستیابی به اهداف ارتباطی، تجاری و زیرساختی ابتکار کمربند راه و کسب منابع متنوع انرژی، نیاز به تقویت روابط با هر دو نیروی منطقه ای، یعنی ایران و عربستان سعودی ، بدون از چشم پوشی از یکی از آنها یا هژمون منطقه ای، یعنی ایالات متحده دارد.
چین، مایل به جلوگیری از درگیری غیرضروری در ژئوپلیتیک منطقه است و قصد ندارد ایالات متحده را تضعیف کند، بلکه اجازه می دهد تا به نقش خود در زمینه تأمین امنیت منطقه ادامه دهد.
به نظرم نویسنده از واژه جالبی استفاده می کند، "پوشش ریسک استراتژیک" که تا حدی زیادی کامل است و در مقالات دیگری هم در مورد سیاست خارجی چین این اصطلاح را دیدم. این واژه هجینگ (hedging) یک واژه تخصصی اقتصادی و مالی است. در تعریف این واژه آمده است: "سیاست بیمهای مثلا در مورد سیل، شما باید به صورت ماهیانه یک سری هزینهها را پرداخت کنید و در صورتیکه هیچ وقت سیل اتفاق نیفتد، هیچ نوع دریافتی نخواهید داشت. با این وجود اکثر افراد ترجیح میدهند که این زیان قابل پیشبینی و محدود را متحمل شوند، ولی هیچ وقت کل داراییشان را به صورت یکجا از دست ندهند. در دنیای سرمایهگذاری، هجینگ دقیقا به همین روش صورت میگیرد. سرمایهگذاران و مدیران مالی از روشهای مختلف هجینگ استفاده میکنند تا میزان ریسکهای موجود را کاهش دهند و آنها را کنترل کنند. به منظور اینکه بتوانیم یک هج مناسب در سرمایهگذاری داشته باشیم، باید از ابزارهای مختلفی به صورت استراتژیک استفاده کنیم تا ریسک مربوط به نوسانات نامطلوب قیمت کاهش پیدا کند".
دقیقا سیاست غرب آسیایی چین در قبال رقابت های منطقه ای و فرامنطقه ای به همین روند پیش می رود، یعنی تلاش دارد منافع خود را در میان ترتیبات موجود و منازعات و اتحاد و ائتلاف ها" مدیریت" و کنترل کند. چون" هجینگ به صورت طبیعی یک بده بستانی مابین ریسک و پاداش است؛ با وجود اینکه هجینگ منجر به کاهش ریسک بالقوه میشود، ولی همچنین منجر به از بین رفتن سودهای بالقوه هم میشود." چین به نوعی سود و زیان خود را مدیریت می کند و از سود حداکثری صرف نظر می کند. البته جدا از این مدل مفهومی که البته من اینجا توضیحات اضافه ای به آن وارد کردم، محتوای مقاله آسیب شناسی و روند پژوهشی جالبی از تاریخ روابط چین در قبال ایران، عربستان و آمریکا در غرب آسیا ارائه می دهد و مطالعه آن توصیه می شود.
لینک دانلود مقاله در سیج:
https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1868102619898706
✅ @karkhone
SAGE Journals
China’s “Belt and Road” Economic Diplomacy in the Persian Gulf: Strategic Hedging amidst Saudi–Iranian Regional Rivalry
Drawing on the literature on strategic hedging and adapting it to China’s use of economic diplomacy in the service of comprehensive national security goals with...
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/1)
الف:
در روزهای گذشته، فیلیمو برای دومین سال متوالی گزارش عملکرد سالانه خود را منتشر کرد. نکات موجود در این گزارش (که عیان شدن بخش دیگری از نوک کوه یخ بود) سبب ابراز نگرانیهای مختلفی از سوی فعالان فرهنگی گردید. متاسفانه آمار دقیقی از فعالیت vodها وجود ندارد و شاید بتوان این گزارش و گزارش سال قبل فیلیمو را از معدود آمار و ارقام منتشر شده در این زمینه دانست. هرچند گزارش فیلیمو برای افراد مطلع این عرصه نکته شگفتانگیزی نداشت، اما شاهد دیگری برای اثبات آنچه از مدتها قبل هشدار داده میشد، فراهم کرد. اما چه چیزی در حال وقوع است؟
ب:
بررسی روند توسعه بازار vodها در سالهای اخیر، نشان میدهد که یک الیگوپولی (انحصار چندقطبی) قدرتمند در این بازار شکل گرفته است و رسانههایی همچون فیلیمو و نماوا حاکمان بلامنازع این بازار شدهاند. در کنار "انحصار در عرصه توزیع" چند اتفاق دیگر نیز به وقوع پیوسته که وضعیت انحصار را بغرنجتر کرده است:
۱. ادغام و تملکهای عمودی: ادغام عمودی به معنای ادغام بنگاههایی است که در دو سطح مختلف از زنجیره ارزش یک صنعت واقع شدهاند. فیلیمو و نماوا توانستهاند به عرصه تولید محتوای ایرانی درجه الف و الفویژه وارد شوند و علاوه بر انحصار در توزیع، انحصار در تولید را نیز بدست آورند.
۲. رقیبهمکاری بین نماوا و فیلیمو: رقیبهمکاری یا همرقابتی (coopetiton) وضعیتی است که در آن، بنگاههای رقیب به همکاری با یکدیگر نیز میپردازند. در وضعیت انحصارچندقطبی، اگر قطبهای انحصارگر با یکدیگر رقیبهمکار باشند، میتوانند انحصار قدرتمندتری ایجاد کنند. برخی شایعات در مورد همکاری مشترک این دو پلتفرم برای ساخت آثاری بسیار گرانقیمت در آینده، میتواند نشانه بروز این وضعیت باشد.
۳. نقض فاحش بیطرفی شبکه: بیطرفی شبکه (net neutrality) سیاستی است که اخیرا از جانب برخی نهادهای تنظیمگر در دنیا برای اهداف مختلفی از جمله مقابله با انحصارهای پیچیده، دنبال میشود. بر طبق این رویکرد، ispها و اپراتورهای موبایلدیتا باید با همه انواع دادههای اینترنتی به یک صورت برخورد کنند و مجاز نیستند که در مورد سایتها و پلتفرمها تبعیض قائل شوند. همکاری ویژه ارائهدهندگان اینترنت (اعم از adsl و موبایلدیتا) با چند vod خاص، مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و میتواند انحصار مضاعفی ایجاد کند. آنچه امروز شاهدیم همکاری ویژه ایرانسل و فیلیمو، مالکیت واحد شاتل و نماوا و همکاری ویژه روبیکا (به نمایندگی از اینترنت همراه اول و ایرانسل) با نماوا است، که هر سه مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و سبب تشدید وضعیت انحصار میگردد. البته در کشور ما قانونی در زمینه بیطرفی شبکه وجود ندارد و لذا نمیتوان این اقدامات را غیرقانونی نامید.
ج:
قدرتمند شدن این دو vod سبب شده که صداوسیما و نهادهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی دیگر، از بازار تولید و توزیع محتوای درجه الف و الفویژه به آرامی کنار گذاشته شوند. علت این امر را میتوان در سه نکته جستجو کرد:
۱. بودجه تولید محتوای این پلتفرمها و دستمزدی که به عوامل تولید و هنرمندان میپردازند، در مقایسه با ارقام پرداختی صداوسیما (خصوصا با بودجه انقباضی سالهای اخیر، فربهشدن سازمانی و مدیریت ناکارآمد آن) بسیار بیشتر است.
۲. خطوط قرمز محتوایی کمتر این پلتفرمها در مقایسه با صداوسیما، سبب اقبال تولیدکنندگان به آنها میشود.
۳. برخی هنرمندان برای حفظ ژست اپوزیسیون بودن خود، از همکاری با صداوسیما پرهیز میکنند ولی در این پلتفرمها چنین مانعی وجود ندارد.
✅ @karkhone
الف:
در روزهای گذشته، فیلیمو برای دومین سال متوالی گزارش عملکرد سالانه خود را منتشر کرد. نکات موجود در این گزارش (که عیان شدن بخش دیگری از نوک کوه یخ بود) سبب ابراز نگرانیهای مختلفی از سوی فعالان فرهنگی گردید. متاسفانه آمار دقیقی از فعالیت vodها وجود ندارد و شاید بتوان این گزارش و گزارش سال قبل فیلیمو را از معدود آمار و ارقام منتشر شده در این زمینه دانست. هرچند گزارش فیلیمو برای افراد مطلع این عرصه نکته شگفتانگیزی نداشت، اما شاهد دیگری برای اثبات آنچه از مدتها قبل هشدار داده میشد، فراهم کرد. اما چه چیزی در حال وقوع است؟
ب:
بررسی روند توسعه بازار vodها در سالهای اخیر، نشان میدهد که یک الیگوپولی (انحصار چندقطبی) قدرتمند در این بازار شکل گرفته است و رسانههایی همچون فیلیمو و نماوا حاکمان بلامنازع این بازار شدهاند. در کنار "انحصار در عرصه توزیع" چند اتفاق دیگر نیز به وقوع پیوسته که وضعیت انحصار را بغرنجتر کرده است:
۱. ادغام و تملکهای عمودی: ادغام عمودی به معنای ادغام بنگاههایی است که در دو سطح مختلف از زنجیره ارزش یک صنعت واقع شدهاند. فیلیمو و نماوا توانستهاند به عرصه تولید محتوای ایرانی درجه الف و الفویژه وارد شوند و علاوه بر انحصار در توزیع، انحصار در تولید را نیز بدست آورند.
۲. رقیبهمکاری بین نماوا و فیلیمو: رقیبهمکاری یا همرقابتی (coopetiton) وضعیتی است که در آن، بنگاههای رقیب به همکاری با یکدیگر نیز میپردازند. در وضعیت انحصارچندقطبی، اگر قطبهای انحصارگر با یکدیگر رقیبهمکار باشند، میتوانند انحصار قدرتمندتری ایجاد کنند. برخی شایعات در مورد همکاری مشترک این دو پلتفرم برای ساخت آثاری بسیار گرانقیمت در آینده، میتواند نشانه بروز این وضعیت باشد.
۳. نقض فاحش بیطرفی شبکه: بیطرفی شبکه (net neutrality) سیاستی است که اخیرا از جانب برخی نهادهای تنظیمگر در دنیا برای اهداف مختلفی از جمله مقابله با انحصارهای پیچیده، دنبال میشود. بر طبق این رویکرد، ispها و اپراتورهای موبایلدیتا باید با همه انواع دادههای اینترنتی به یک صورت برخورد کنند و مجاز نیستند که در مورد سایتها و پلتفرمها تبعیض قائل شوند. همکاری ویژه ارائهدهندگان اینترنت (اعم از adsl و موبایلدیتا) با چند vod خاص، مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و میتواند انحصار مضاعفی ایجاد کند. آنچه امروز شاهدیم همکاری ویژه ایرانسل و فیلیمو، مالکیت واحد شاتل و نماوا و همکاری ویژه روبیکا (به نمایندگی از اینترنت همراه اول و ایرانسل) با نماوا است، که هر سه مصداق بارز نقض بیطرفی شبکه است و سبب تشدید وضعیت انحصار میگردد. البته در کشور ما قانونی در زمینه بیطرفی شبکه وجود ندارد و لذا نمیتوان این اقدامات را غیرقانونی نامید.
ج:
قدرتمند شدن این دو vod سبب شده که صداوسیما و نهادهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی دیگر، از بازار تولید و توزیع محتوای درجه الف و الفویژه به آرامی کنار گذاشته شوند. علت این امر را میتوان در سه نکته جستجو کرد:
۱. بودجه تولید محتوای این پلتفرمها و دستمزدی که به عوامل تولید و هنرمندان میپردازند، در مقایسه با ارقام پرداختی صداوسیما (خصوصا با بودجه انقباضی سالهای اخیر، فربهشدن سازمانی و مدیریت ناکارآمد آن) بسیار بیشتر است.
۲. خطوط قرمز محتوایی کمتر این پلتفرمها در مقایسه با صداوسیما، سبب اقبال تولیدکنندگان به آنها میشود.
۳. برخی هنرمندان برای حفظ ژست اپوزیسیون بودن خود، از همکاری با صداوسیما پرهیز میکنند ولی در این پلتفرمها چنین مانعی وجود ندارد.
✅ @karkhone
سید یاسر رایگانی مدیرکل ارتباطات همراه اول در پاسخ به سوالی درخصوص وابستگی نتایج موتور جستجوی بومی «ذرهبین» به گوگل و بینگ پاسخ داد «ذرهبین» مستقل عمل می کند!
پ. ن:
یک نفر از مدیرکل ارتباطات گوگل هم سئوال کنه شاید گوگل وابسته به «ذره بین» هست!
✅ @karkhone
پ. ن:
یک نفر از مدیرکل ارتباطات گوگل هم سئوال کنه شاید گوگل وابسته به «ذره بین» هست!
✅ @karkhone
یکی از بزرگترین دروغهای تاریخ این داستان قدیمی و تکراری است که کارخانهها در مراحل آغازین پدید آمدن سرمایهداری، زنان و کودکانی را به کار میگرفتند که پیش از آن زندگیهایی رضایتبخش داشتند. مادرانی که برای کار به کارخانهها رفتند چیزی برای پخت و پز نداشتند. آنها از خانه و آشپزخانه خود راهی کارخانهها نشدند، بلکه بدان جهت به کارخانهها رفتند که آشپزخانهای نداشتند و اگر آشپزخانه داشتند، چیزی نداشتند که در آن بپزند. کودکان هم از آغوش گرم خانوادهها به کارخانه نرفتند. کودکانی که به کارخانه رفتند گرسنه و در حال مرگ بودند. همه حرفهایی که درباره «دهشت وصف ناپذیر» سرمایهداری زده شده است، با همین یک مورد ابطال میشود: دقیقا همان سال هایی که سرمایهداری انگلستان پدید آمد، دقیقا در عصری که انقلاب صنعتی خوانده میشود، یعنی سالهای ۱۷۶۰ تا ۱۸۳۰ و دقیقا در همان سالها، جمعیت انگلستان دوبرابر شد و معنای این ارقام این است که صدها کودکی که در دورههای قبل از سرمایهداری میمردند، در این دوران زنده ماندند و مردان و زنان شدند.
لودویگ فون میزس/ سیاست اقتصادی، شش گفتار درباره سوسیالیسم، کاپیتالیسم، اقتصاد و سیاست
✅ @karkhone
لودویگ فون میزس/ سیاست اقتصادی، شش گفتار درباره سوسیالیسم، کاپیتالیسم، اقتصاد و سیاست
✅ @karkhone
مسئله ی اقناعِ افکار عمومی: از سلطان سکه تا سعید محمد
| محمد رضا اسلامی
اگر روندِ رویدادهای اخیر در کشورمان را مرور کنیم به «موارد متعددی» بر می خوریم که جامعه قانع نشده و «علامت سوالهای» بسیاری وجود دارد که بی پاسخ رها شده است. این روَند/رویه نه تنها در حال کمتر شدن نیست، بلکه به نظر می رسد درحال بیشتر شدن است.
مثلا مروری بر این موارد:
اعدام سلطان سکه: فرض کنیم در اینکه آیا اعدام سلطان سکه صحیح بود یا نبود بحثی نداریم (چون اطلاعاتِ دقیقی از جزئیات نداریم)، ولی این بحث مطرح است که «جامعه» چقدر در جریان «چراییِ» اعدام این فرد قرار گرفت؟ چه میزان اطلاعات از لزوم/عدم لزومِ اعدام این فرد به بدنه جامعه داده شد؟ گناه اصلیِ این سلطان در بازار تهران چه بوده؟
اعلام فیلترینگ تلگرام: حتی اگر فرض کنیم که مضراتی در مورد وجود/عدم وجود تلگرام وجود داشت (که چنین فرضی بسیار مستبعد است)، ولی بخش بزرگی از جامعه اصلا متقاعد نشد که چرا و برای چه باید تلگرام فیلتر شود؟ (و همزمان با فیلترشکن استفاده شود!) ولی واتس اَپ یا وایبر وجود داشته باشد؟! چراییِ این تصمیم با بیانی مستدل و روشن هرگز به جامعه گفته نشد.
گران شدن بنزین: پیش از افزایشِ نرخ بنزین، تعداد زیادی از تحصیلکردگانِ اقتصاد، هشدار می دادند که این میزان «ارزانی» بنزین در کشور صحیح نیست و مخالف منافع ملی است. ولی هرگز جامعه متقاعد نشد که چرا باید «آن روشِ خسارت بار» برای گران کردنِ بنزین بکار گرفته می شد؟ و چرا آقای رئیس جمهور صبح که از خواب بیدار شد فهمید بنزین گران شده؟
انحلال جمعیت امام علی: یک سازمان غیر دولتی که در زمینه معضلات اجتماعی و کودکان کار/سرطانی برنامههایی اجرا می کرد، منحل شد. برای بخشی از جامعه این علامت سوال باقی ماند که علت این تصمیم چه بوده؟ چه مشکلِ "لاینحلی" وجود داشت که "انحلال" تنها راه چاره بود؟ حتی اگر این انجمن در طول 21سال فعالیت خود اشتباهاتی هم انجام داده بود، این روش و مسیرِ برخورد با افکار عمومی درباره انحلال صحیح نبود.
اعلام نامزدی سعید محمد برای انتخابات ریاست جمهوری: اساسا اینکه سعید محمد که بوده؟/چه کرده؟ اینها محل سوال نیست. «سوال اصلی» این است که یک فرد (یا گروه) «چه میزان» برای اقناعِ افکار عمومی احترام قائل هستند و آیا گمان می کنند که در فاصله «کمتر از سه ماه و نیم» مانده به انتخابات ریاست جمهوری، می توان ناگهان از پرده برون آمد و برای چهار/هشت سال ادارۀ هشتاد میلیون نفوس اعلام آمادگی کرد؟ و آن وقت بجای ادبار، انتظارِ اقبالِ افکار عمومی را هم داشت؟
(حتی محمود احمدی نژاد، از دوسال قبل از انتخابات 84 در شهرداری تهران برای ریاست جمهوری کار کرد و از هر فرصتی برای معرفی خودش استفاده کرد -یعنی از1382- ؛ نه چهار ماه قبل انتخابات)
اصلا حتی اگر بپذیریم که سعید محمد (یا هر فردی مشابه او) در سطحِ «خارق العاده» و قابل توجهی از توانمندی/هوش/درایت/تجربه قرار دارد، ولی چرا و چطور حداقلهای «احترام» برای بدنه جامعه در نظر گرفته نمی شود؟ در تمام دنیا، فردِ متقاضیِ نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری باید از دو سال (یا حداقل از یک سال) قبل از انتخابات، خود را به مردم عرضه کند (و برنامه هایش را در معرضِ نقد قرار دهد). این چه روش برخورد با افکار عمومی است؟
ما با جامعه ای مواجه هستیم که در آن فقط «دانشگاه آزاد» بیش از پنج میلیون فارغ التحصیل دارد. یعنی حداقل پنج میلیون از نفوس این جامعه برای تحصیلاتِ تکمیلیِ خود «پول، وقت و انرژی» صرف کرده اند. میلیونها نفر فارغ التحصیلانِ دانشگاههای دولتی که جای خود را دارد. در چنین جامعه ای «با این میزان از تحصیلات و آگاهی» چطور انتظار داریم که کمتر از چهارماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری، کسی با یک نامۀ استعفا و سپس یک ویدئویِ یک دقیقه ای در حرم امام رضا اعلام کند که می خواهد زمام امورِ چهارسال زندگیِ مردم یک کشور را بدست بگیرد. این کار، هم تقلیل حرمت حرم است و هم تخفیف شأن و جایگاه ریاست جمهوری.
بحث، بحثِ شخصِ سعید محمد نیست. بحث، در این است که اینگونه تقلیلِ امور و ساده برگزار کردنِ «اقناع افکار عمومی» در دنیای پیچیدۀ امروز، صحیح نیست. حتی اگر سعید محمد (به تعبیر برخی) کاندیدای اصلی نباشد (و قرار است که زمینه سازِ کاندیدای دیگری شود) این روش اشتباه است.
جامعه احترام دارد. جامعه (در دنیای امروز) توام با پیچیدگیهای بسیار است. میزانِ برخورداری شهروند، از «اطلاعات» بسیار متفاوت با بیست (یا حتی ده) سال پیش از این است. آنها که جایگاهِ خود را بر صدر مصطبه می بینند، باید باور کنند که احترامِ به افکار عمومی، مقدمِ بر توانمندیهای فردیِ خود و مشاورانشان قرار دارد.
انباشتِ پرسشهای بی پاسخ، آیندۀ روشنی را برای هیچ ملّتی رقم نخواهد زد.
✅ @karkhone
| محمد رضا اسلامی
اگر روندِ رویدادهای اخیر در کشورمان را مرور کنیم به «موارد متعددی» بر می خوریم که جامعه قانع نشده و «علامت سوالهای» بسیاری وجود دارد که بی پاسخ رها شده است. این روَند/رویه نه تنها در حال کمتر شدن نیست، بلکه به نظر می رسد درحال بیشتر شدن است.
مثلا مروری بر این موارد:
اعدام سلطان سکه: فرض کنیم در اینکه آیا اعدام سلطان سکه صحیح بود یا نبود بحثی نداریم (چون اطلاعاتِ دقیقی از جزئیات نداریم)، ولی این بحث مطرح است که «جامعه» چقدر در جریان «چراییِ» اعدام این فرد قرار گرفت؟ چه میزان اطلاعات از لزوم/عدم لزومِ اعدام این فرد به بدنه جامعه داده شد؟ گناه اصلیِ این سلطان در بازار تهران چه بوده؟
اعلام فیلترینگ تلگرام: حتی اگر فرض کنیم که مضراتی در مورد وجود/عدم وجود تلگرام وجود داشت (که چنین فرضی بسیار مستبعد است)، ولی بخش بزرگی از جامعه اصلا متقاعد نشد که چرا و برای چه باید تلگرام فیلتر شود؟ (و همزمان با فیلترشکن استفاده شود!) ولی واتس اَپ یا وایبر وجود داشته باشد؟! چراییِ این تصمیم با بیانی مستدل و روشن هرگز به جامعه گفته نشد.
گران شدن بنزین: پیش از افزایشِ نرخ بنزین، تعداد زیادی از تحصیلکردگانِ اقتصاد، هشدار می دادند که این میزان «ارزانی» بنزین در کشور صحیح نیست و مخالف منافع ملی است. ولی هرگز جامعه متقاعد نشد که چرا باید «آن روشِ خسارت بار» برای گران کردنِ بنزین بکار گرفته می شد؟ و چرا آقای رئیس جمهور صبح که از خواب بیدار شد فهمید بنزین گران شده؟
انحلال جمعیت امام علی: یک سازمان غیر دولتی که در زمینه معضلات اجتماعی و کودکان کار/سرطانی برنامههایی اجرا می کرد، منحل شد. برای بخشی از جامعه این علامت سوال باقی ماند که علت این تصمیم چه بوده؟ چه مشکلِ "لاینحلی" وجود داشت که "انحلال" تنها راه چاره بود؟ حتی اگر این انجمن در طول 21سال فعالیت خود اشتباهاتی هم انجام داده بود، این روش و مسیرِ برخورد با افکار عمومی درباره انحلال صحیح نبود.
اعلام نامزدی سعید محمد برای انتخابات ریاست جمهوری: اساسا اینکه سعید محمد که بوده؟/چه کرده؟ اینها محل سوال نیست. «سوال اصلی» این است که یک فرد (یا گروه) «چه میزان» برای اقناعِ افکار عمومی احترام قائل هستند و آیا گمان می کنند که در فاصله «کمتر از سه ماه و نیم» مانده به انتخابات ریاست جمهوری، می توان ناگهان از پرده برون آمد و برای چهار/هشت سال ادارۀ هشتاد میلیون نفوس اعلام آمادگی کرد؟ و آن وقت بجای ادبار، انتظارِ اقبالِ افکار عمومی را هم داشت؟
(حتی محمود احمدی نژاد، از دوسال قبل از انتخابات 84 در شهرداری تهران برای ریاست جمهوری کار کرد و از هر فرصتی برای معرفی خودش استفاده کرد -یعنی از1382- ؛ نه چهار ماه قبل انتخابات)
اصلا حتی اگر بپذیریم که سعید محمد (یا هر فردی مشابه او) در سطحِ «خارق العاده» و قابل توجهی از توانمندی/هوش/درایت/تجربه قرار دارد، ولی چرا و چطور حداقلهای «احترام» برای بدنه جامعه در نظر گرفته نمی شود؟ در تمام دنیا، فردِ متقاضیِ نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری باید از دو سال (یا حداقل از یک سال) قبل از انتخابات، خود را به مردم عرضه کند (و برنامه هایش را در معرضِ نقد قرار دهد). این چه روش برخورد با افکار عمومی است؟
ما با جامعه ای مواجه هستیم که در آن فقط «دانشگاه آزاد» بیش از پنج میلیون فارغ التحصیل دارد. یعنی حداقل پنج میلیون از نفوس این جامعه برای تحصیلاتِ تکمیلیِ خود «پول، وقت و انرژی» صرف کرده اند. میلیونها نفر فارغ التحصیلانِ دانشگاههای دولتی که جای خود را دارد. در چنین جامعه ای «با این میزان از تحصیلات و آگاهی» چطور انتظار داریم که کمتر از چهارماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری، کسی با یک نامۀ استعفا و سپس یک ویدئویِ یک دقیقه ای در حرم امام رضا اعلام کند که می خواهد زمام امورِ چهارسال زندگیِ مردم یک کشور را بدست بگیرد. این کار، هم تقلیل حرمت حرم است و هم تخفیف شأن و جایگاه ریاست جمهوری.
بحث، بحثِ شخصِ سعید محمد نیست. بحث، در این است که اینگونه تقلیلِ امور و ساده برگزار کردنِ «اقناع افکار عمومی» در دنیای پیچیدۀ امروز، صحیح نیست. حتی اگر سعید محمد (به تعبیر برخی) کاندیدای اصلی نباشد (و قرار است که زمینه سازِ کاندیدای دیگری شود) این روش اشتباه است.
جامعه احترام دارد. جامعه (در دنیای امروز) توام با پیچیدگیهای بسیار است. میزانِ برخورداری شهروند، از «اطلاعات» بسیار متفاوت با بیست (یا حتی ده) سال پیش از این است. آنها که جایگاهِ خود را بر صدر مصطبه می بینند، باید باور کنند که احترامِ به افکار عمومی، مقدمِ بر توانمندیهای فردیِ خود و مشاورانشان قرار دارد.
انباشتِ پرسشهای بی پاسخ، آیندۀ روشنی را برای هیچ ملّتی رقم نخواهد زد.
✅ @karkhone
فردای اینترنت ملی
| میلاد شولی
میخوام یه نیم نگاه کوتاهی به آینده دیجیتال مارکتینگ ایران بعد از اینترنت ملی بندازم. اولین بلا و هرج و مرج، نابودی و فلج شدن کسب و کارهای کوچک و متوسطه، احتمالا هرج و مرجی که فقط آبان ۹۸ به چشم دیدیم.
کسب و کارها تا ماه ها ورودی منسجم ترافیک ندارند و برای افزایش و کنترل ترافیک ورودی دسترسی ای به چنل های مارکتینگ (ایمیل، پوش، ارگانیک، ادز و سوشال) نخواهند داشت. این موضوع باعث میشه چالش های جدید و غیر قابل پیش بینی ای به وجود بیاد که کسب و کارها رو بیش از پیش شکننده کنه. ترک کردن، بهینه سازی و رشد با از دسترس خارج شدن ابزارها متوقف میشه و مفاهیم اصلی SEO و دیجیتال مارکتینگ به کل رنگ می بازد.
نبود ابزارهای ترکینگ فارسی باعث از بین رفتن دیتاهای ساختار یافته و هیستوریکال میشه و با از دسترس خارج شدن ابزارهایی مثل گوگل آنالیتیکس و سرچ کنسول و احتمالا همه ابزارهای تخصصی شاهد زوال وب فارسی خواهیم بود.
با این تغییرات حجم عظیم ترافیک ورودی از گوگل و سرچ صفر میشه و بیزنس ها با چالش جدی و اساسی برای درآمد زایی و رقابت در بازار رو به رو خواهند شد. این باعث عدم توازن شده و کسب و کارهای قدرتمند میتونن به راحتی کسب و کارهای متوسط و کوچک رو کنار بزنند. تجربه نشون داده موتورهای جستجوی ایرانی توان پردازش ترافیک ورودی و قطعا نمایش درست اطلاعات رو ندارند. حتی اگر گوگل رو هم میرور کنند باز فیچر ها و بهینه سازی برای اونا جز برای خنده دلیل دیگه ای نخواهد داشت.
نبود زیر ساخت درست و فضای گردش آزاد اطلاعات یک جامعه بسته و محصور ایجاد میکنه که اکثر متخصصین فعلی دیجیتال مارکتینگ تاب تحمل شرایط رو نداشته و در نهایتا مسیر شغلیشون رو در کشور دیگه ای دنبال میکنند. همین باعث میشه در سالهای بعد از ملی کردن اینترنت چیزی به اسم دیجیتال مارکتینگ در ایران معنی نداشته باشه و جز تلخی صدها هزار شغل نابود شده خاطره ای برای تعریف نباشه.
سایت هایی که در محیط جدید دوام بیارن و خودشون رو با شرایط حاکم وفق بدند همچنان حجم عظیمی از ترافیک رو از دست داده و به صورت روزانه با مشکل ترافیک و مشکلات عجیب و غریب اپلیکیشن های ایرانی دسته و پنجه نرم می کنند. تجربه ثابت کرده محدودیت همیشه باعث میشه افراد راه های جدید رو تست کنند و اگر موفق بشوند همه این هزینه که میتونست برای آبادی باشه در نهایت خروجی ای جز ویرانی نخواهد داشت.
کنار همه این موارد حجم عظیم وب اپلیکیشن های مهم برای طراحی، گرافیک و تیم ورک و همه افراد متخصصی که با اونا کار میکنند رو هم در نظر بگیرید.. در نهایت با حذف این موارد، باقیمانده چیزی جز برهوت و زمین لم یزرع نخواهد بود...
✅ @karkhone
| میلاد شولی
میخوام یه نیم نگاه کوتاهی به آینده دیجیتال مارکتینگ ایران بعد از اینترنت ملی بندازم. اولین بلا و هرج و مرج، نابودی و فلج شدن کسب و کارهای کوچک و متوسطه، احتمالا هرج و مرجی که فقط آبان ۹۸ به چشم دیدیم.
کسب و کارها تا ماه ها ورودی منسجم ترافیک ندارند و برای افزایش و کنترل ترافیک ورودی دسترسی ای به چنل های مارکتینگ (ایمیل، پوش، ارگانیک، ادز و سوشال) نخواهند داشت. این موضوع باعث میشه چالش های جدید و غیر قابل پیش بینی ای به وجود بیاد که کسب و کارها رو بیش از پیش شکننده کنه. ترک کردن، بهینه سازی و رشد با از دسترس خارج شدن ابزارها متوقف میشه و مفاهیم اصلی SEO و دیجیتال مارکتینگ به کل رنگ می بازد.
نبود ابزارهای ترکینگ فارسی باعث از بین رفتن دیتاهای ساختار یافته و هیستوریکال میشه و با از دسترس خارج شدن ابزارهایی مثل گوگل آنالیتیکس و سرچ کنسول و احتمالا همه ابزارهای تخصصی شاهد زوال وب فارسی خواهیم بود.
با این تغییرات حجم عظیم ترافیک ورودی از گوگل و سرچ صفر میشه و بیزنس ها با چالش جدی و اساسی برای درآمد زایی و رقابت در بازار رو به رو خواهند شد. این باعث عدم توازن شده و کسب و کارهای قدرتمند میتونن به راحتی کسب و کارهای متوسط و کوچک رو کنار بزنند. تجربه نشون داده موتورهای جستجوی ایرانی توان پردازش ترافیک ورودی و قطعا نمایش درست اطلاعات رو ندارند. حتی اگر گوگل رو هم میرور کنند باز فیچر ها و بهینه سازی برای اونا جز برای خنده دلیل دیگه ای نخواهد داشت.
نبود زیر ساخت درست و فضای گردش آزاد اطلاعات یک جامعه بسته و محصور ایجاد میکنه که اکثر متخصصین فعلی دیجیتال مارکتینگ تاب تحمل شرایط رو نداشته و در نهایتا مسیر شغلیشون رو در کشور دیگه ای دنبال میکنند. همین باعث میشه در سالهای بعد از ملی کردن اینترنت چیزی به اسم دیجیتال مارکتینگ در ایران معنی نداشته باشه و جز تلخی صدها هزار شغل نابود شده خاطره ای برای تعریف نباشه.
سایت هایی که در محیط جدید دوام بیارن و خودشون رو با شرایط حاکم وفق بدند همچنان حجم عظیمی از ترافیک رو از دست داده و به صورت روزانه با مشکل ترافیک و مشکلات عجیب و غریب اپلیکیشن های ایرانی دسته و پنجه نرم می کنند. تجربه ثابت کرده محدودیت همیشه باعث میشه افراد راه های جدید رو تست کنند و اگر موفق بشوند همه این هزینه که میتونست برای آبادی باشه در نهایت خروجی ای جز ویرانی نخواهد داشت.
کنار همه این موارد حجم عظیم وب اپلیکیشن های مهم برای طراحی، گرافیک و تیم ورک و همه افراد متخصصی که با اونا کار میکنند رو هم در نظر بگیرید.. در نهایت با حذف این موارد، باقیمانده چیزی جز برهوت و زمین لم یزرع نخواهد بود...
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/1) الف: در روزهای گذشته، فیلیمو برای دومین سال متوالی گزارش عملکرد سالانه خود را منتشر کرد. نکات موجود در این گزارش (که عیان شدن بخش دیگری از نوک کوه یخ بود) سبب ابراز نگرانیهای مختلفی از سوی فعالان فرهنگی گردید. متاسفانه…
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/2)
د:
چرا انحصار بد است؟ انحصار در صنعت رسانه، از دو حیث اقتصادی و فرهنگی پیامدهای منفی دارد. به همین علت، ادغام و تملکهای رسانهای در برخی کشورها هم در حیطه نظارت تنظیمگر تجارت و هم در حیطه نظارت تنظیمگر ارتباطات قرار دارد. به عنوان نمونه در آمریکا، هم FTC (کمیسیون فدرال تجارت) و هم FCC (کمیسیون فدرال ارتباطات) ادغامهای رسانهای را مورد بازبینی قرار میدهند. انحصار از منظر تجاری سبب میشود که اولا آزادی بنگاههای رسانهای جدید برای ورود به بازار سلب شود و ثانیا مصرفکنندگان نیز حق انتخاب محدودتری داشته باشند. از منظر فرهنگی، انحصار سبب کاهش تنوع محتوا (content diversity) است و سبب میشود که نیاز رسانهای بخشهایی از جامعه مورد غفلت قرار گیرد.
در کشورهای با نظام سیاسی مبتنی بر لیبرالدموکراسی، مبنای مداخله تنظیمگر تجارت و تنظیمگر ارتباطات در بحث انحصار رسانهای، حفظ مصالح عمومی مذکور است که با ارزشهایی همچون آزادی بیان، تکثرگرایی و حفظ حقوق اقلیتها مرتبط است. در هر جامعهای بنا به تعریفی که از مصالح عمومی صورت میگیرد، مبنای مداخله تنظیمگر در مسائل مختلف از جمله انحصار رسانهای روشن میگردد. پرسش این است که بر مبنای ارزشهای نظام جمهوری اسلامی چه نوع انحصار رسانهای بد است و چرا باید با آن مقابله کرد؟
ه:
تاکنون روشن گردید که دو اتفاق در بازار محتوا در حال وقوع است: ۱- شکلگیری یک الیگوپولی قدرتمند در بخش خصوصی، که هم جلوی ورود رقبا را میگیرد و هم میتواند جلوی خواستههای نهاد تنظیمگر بایستد؛ ۲- کنار گذاشته شدن نهادهای رسانهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی از بازار تولید محتوا.
هر دوی این اتفافات، گویای یک وضعیت انحصاری بغرنج است که حتی با ارزشهای لیبرال دموکراسی نیز در تضاد است. اما این انحصار چه تعارضی با ارزشهای جمهوری اسلامی دارد؟ چنانکه در مقدمه و مواد مختلفی از قانون اساسی تصریح شده، نظام جمهوری اسلامی موظف است که با استفاده از رسانهها به بسط ارزشهای الهی همچون عدالت، دینداری، کرامت انسانی و غیره بپردازد. مکانیزم بازار و استفاده از غریزه سودجویی افراد، هرچند در بسیاری از بخشهای اقتصادی میتواند به حفظ مصالح عمومی کمک کند، اما در بخش فرهنگ لزوما اینچنین نیست. سودجویی بنگاههای رسانهای در بسیاری از موارد سبب میشود که امیال نفسانی انسانها خصوصا قوای شهویّه، غضبیّه و وهمیّه در تولید محتوا مورد هدف قرار گیرد و جامعه به سمت سخیفشدن سوق داده شود. نگاهی به بازار محتوای خارجی و داخلی این مدعا را ثابت میکند، هرچند خارج از جریان اصلی بازار، استثناءاتی نیز وجود دارد. الیگوپولی قدرتمند رسانهای هم حاکمیت را از عرصه تولید و تنظیمگری موثر کنار میگذارد و هم موسسات و نهادهای خصوصی دغدغهمند عرصه فرهنگ را نابود میکند. اما چه باید کرد؟
✅ @karkhone
د:
چرا انحصار بد است؟ انحصار در صنعت رسانه، از دو حیث اقتصادی و فرهنگی پیامدهای منفی دارد. به همین علت، ادغام و تملکهای رسانهای در برخی کشورها هم در حیطه نظارت تنظیمگر تجارت و هم در حیطه نظارت تنظیمگر ارتباطات قرار دارد. به عنوان نمونه در آمریکا، هم FTC (کمیسیون فدرال تجارت) و هم FCC (کمیسیون فدرال ارتباطات) ادغامهای رسانهای را مورد بازبینی قرار میدهند. انحصار از منظر تجاری سبب میشود که اولا آزادی بنگاههای رسانهای جدید برای ورود به بازار سلب شود و ثانیا مصرفکنندگان نیز حق انتخاب محدودتری داشته باشند. از منظر فرهنگی، انحصار سبب کاهش تنوع محتوا (content diversity) است و سبب میشود که نیاز رسانهای بخشهایی از جامعه مورد غفلت قرار گیرد.
در کشورهای با نظام سیاسی مبتنی بر لیبرالدموکراسی، مبنای مداخله تنظیمگر تجارت و تنظیمگر ارتباطات در بحث انحصار رسانهای، حفظ مصالح عمومی مذکور است که با ارزشهایی همچون آزادی بیان، تکثرگرایی و حفظ حقوق اقلیتها مرتبط است. در هر جامعهای بنا به تعریفی که از مصالح عمومی صورت میگیرد، مبنای مداخله تنظیمگر در مسائل مختلف از جمله انحصار رسانهای روشن میگردد. پرسش این است که بر مبنای ارزشهای نظام جمهوری اسلامی چه نوع انحصار رسانهای بد است و چرا باید با آن مقابله کرد؟
ه:
تاکنون روشن گردید که دو اتفاق در بازار محتوا در حال وقوع است: ۱- شکلگیری یک الیگوپولی قدرتمند در بخش خصوصی، که هم جلوی ورود رقبا را میگیرد و هم میتواند جلوی خواستههای نهاد تنظیمگر بایستد؛ ۲- کنار گذاشته شدن نهادهای رسانهای حاکمیتی و شبه حاکمیتی از بازار تولید محتوا.
هر دوی این اتفافات، گویای یک وضعیت انحصاری بغرنج است که حتی با ارزشهای لیبرال دموکراسی نیز در تضاد است. اما این انحصار چه تعارضی با ارزشهای جمهوری اسلامی دارد؟ چنانکه در مقدمه و مواد مختلفی از قانون اساسی تصریح شده، نظام جمهوری اسلامی موظف است که با استفاده از رسانهها به بسط ارزشهای الهی همچون عدالت، دینداری، کرامت انسانی و غیره بپردازد. مکانیزم بازار و استفاده از غریزه سودجویی افراد، هرچند در بسیاری از بخشهای اقتصادی میتواند به حفظ مصالح عمومی کمک کند، اما در بخش فرهنگ لزوما اینچنین نیست. سودجویی بنگاههای رسانهای در بسیاری از موارد سبب میشود که امیال نفسانی انسانها خصوصا قوای شهویّه، غضبیّه و وهمیّه در تولید محتوا مورد هدف قرار گیرد و جامعه به سمت سخیفشدن سوق داده شود. نگاهی به بازار محتوای خارجی و داخلی این مدعا را ثابت میکند، هرچند خارج از جریان اصلی بازار، استثناءاتی نیز وجود دارد. الیگوپولی قدرتمند رسانهای هم حاکمیت را از عرصه تولید و تنظیمگری موثر کنار میگذارد و هم موسسات و نهادهای خصوصی دغدغهمند عرصه فرهنگ را نابود میکند. اما چه باید کرد؟
✅ @karkhone
علت مخالفت سيد احمد خميني با بازگشت صاحبان صنایع رانده شده
| بهزاد عطارزاده
مرحوم هاشمي رفسنجاني در راستاي بازسازي اقتصاد بعد از جنگ، تصميم گرفت كه با تعدادي از سرمايه داران رانده شده گفتگو كند تا زمينه بازگشت و سرمايه گذاري مجدد در ايران فراهم شود. اين یکی از سياست هاي سودمند دولت او بود كه در صورت تحقق مي توانست مسير اقتصاد و صنعت ايران را عوض كند.
سياست بازگشت سرمايه داران با مخالفت هايي در داخل جناحهاي كشور مواجه شد . از شهید ٱوینی گرفته تا محمد باقر نوبخت رئیس فعلی سازمان برنامه مخالف آن بودند. اما يكي از سرسخت ترين مخالفان آن، مرحوم سيد احمد خميني بود.
او در سال 1370 چند سخنرانی پرعتاب علیه سیاستهای کابینه هاشمیرفسنجانی ایراد کرد. وی در مراسم ارتحال بنیانگذار جمهوری اسلامی، متعرض «بعضی از آدمهای مستاصل» شد که به نظر او، گمان میکنند «برای چارهاندیشی مشکلات جاری، سرمایهداران فراری [باید] بیایند سرمایهگذاری کنند. در صورتی که مشکل ما با سرمایهگذاری چهار تا سرمایهدار خونخوار و فراری و زراندوز حل نمیشود» !
مرحوم احمد خمینی، در همان جا، به جلسهای میان نمایندگان دولت و «لاجوردیها و برخوردارها» اشاره میکند: «شما به چه عنوانی... جلسه با لاجوردیها و برخوردارها که همیشه از منفورترین افراد نزد ملت ما هستند، برگزار میکنید؟... وقتی ما با لاجوردیها در آمریکا جلسه تشکیل دادیم، وقتی ما از کسانی که در خارج نشسته بودند و فرزندان امام از بی دکتری جان میدادند، دعوت به عمل آوردیم، نباید توقع داشته باشیم نگویند همه ارزشهای دوران انقلاب به ضد ارزش تبدیل شده است».
سيد احمد خميني از متحدان هميشگي هاشمي رفسنجاني بود و نقد او به این سیاست هاشمی شاید به دلیل اختلافاتی بود که در سالهای ٱخر عمر سید احمد میان ٱنها بروز پیدا کرده بود. در مجموع بواسطه فشارهای حاصله برنامه بازگشت سرمایه داران متوقف شد.
✅ @karkhone
| بهزاد عطارزاده
مرحوم هاشمي رفسنجاني در راستاي بازسازي اقتصاد بعد از جنگ، تصميم گرفت كه با تعدادي از سرمايه داران رانده شده گفتگو كند تا زمينه بازگشت و سرمايه گذاري مجدد در ايران فراهم شود. اين یکی از سياست هاي سودمند دولت او بود كه در صورت تحقق مي توانست مسير اقتصاد و صنعت ايران را عوض كند.
سياست بازگشت سرمايه داران با مخالفت هايي در داخل جناحهاي كشور مواجه شد . از شهید ٱوینی گرفته تا محمد باقر نوبخت رئیس فعلی سازمان برنامه مخالف آن بودند. اما يكي از سرسخت ترين مخالفان آن، مرحوم سيد احمد خميني بود.
او در سال 1370 چند سخنرانی پرعتاب علیه سیاستهای کابینه هاشمیرفسنجانی ایراد کرد. وی در مراسم ارتحال بنیانگذار جمهوری اسلامی، متعرض «بعضی از آدمهای مستاصل» شد که به نظر او، گمان میکنند «برای چارهاندیشی مشکلات جاری، سرمایهداران فراری [باید] بیایند سرمایهگذاری کنند. در صورتی که مشکل ما با سرمایهگذاری چهار تا سرمایهدار خونخوار و فراری و زراندوز حل نمیشود» !
مرحوم احمد خمینی، در همان جا، به جلسهای میان نمایندگان دولت و «لاجوردیها و برخوردارها» اشاره میکند: «شما به چه عنوانی... جلسه با لاجوردیها و برخوردارها که همیشه از منفورترین افراد نزد ملت ما هستند، برگزار میکنید؟... وقتی ما با لاجوردیها در آمریکا جلسه تشکیل دادیم، وقتی ما از کسانی که در خارج نشسته بودند و فرزندان امام از بی دکتری جان میدادند، دعوت به عمل آوردیم، نباید توقع داشته باشیم نگویند همه ارزشهای دوران انقلاب به ضد ارزش تبدیل شده است».
سيد احمد خميني از متحدان هميشگي هاشمي رفسنجاني بود و نقد او به این سیاست هاشمی شاید به دلیل اختلافاتی بود که در سالهای ٱخر عمر سید احمد میان ٱنها بروز پیدا کرده بود. در مجموع بواسطه فشارهای حاصله برنامه بازگشت سرمایه داران متوقف شد.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی ۷ – زندگی خیلی سخت است (گرگ وال استریت) یک بحث خیلی جالب برای من میزان داد و فریاد و شکایت از سختی کار و کارآفرینی در ایران است، بطوریکه بعضا دوستان در برخی گروهها با طنازی، دزدی و راهزنی…
کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان)
| مسعود زمانی
۸ – کارآفرین خوب، کارمند بد (روزی روزگاری در غرب)
کافی است برای چند روز هم که شده در دورههایی که با عناوین مختلف میخواهند کارآفرینی و موفقیت و اینها را بیاموزند گشتی بزنید و یا پستهای اینستاگرامی و تلگرامی عزیزان فعال در این حوزه و البته مصاحبههای مدیران دولتی را بخوانید، تا حس کنید فضای اکوسیستم کارآفرینی ما در حال الغای این مطلب است که کارآفرینان فرشته و قهرمان و کارمندان تعدادی آدم بیعرضه و از همه رانده و در همه جا مانده هستند که تا آخر عمر هیچ کدام از آرزوهایشان را نمیتوانند محقق کنند.
مطمئناً هرچقدر تعداد افرادی که بهرشکل میتوانند استقلال مالی بدست آورده و کاری را که دوست دارند انجام دهند، بیشتر شود برای جامعه بهتر خواهد بود و من یکی از سناریوهای مورد علاقهام برای تثبیت دموکراسی همین قدرتمندتر شدن افراد از لحاظ مالی در سنین پایین و جوانی است تا هم عزت نفس بهتری پیدا کنند و جامعه احساس کند برونداد موثری داشته است. میلیاردرهای جوان خودساخته (نه امثال دوستان کلاهبردار که بیلبورد میزنند و …) حتماً Role Modelهای خوبی برای جوانان خواهند بود و امید (به عنوان سرمایهای گرانبها) را در جامعه تزریق میکنند.
ولی سئوال مهم آن است که آیا واقعاً کارمندان و کارگران شهروند درجه دو ما هستند و خواهند بود؟
واقعیت این است همانطور که گفته شد اتفاقاً مهمترین سرمایه هر جامعه طبقه متوسط و همین کارمندان ما هستن، زیرا نزدیک به ۱۰۰ درصد پول دریافتی خود را مجدداً دربخشهای دیگر اقتصادی مملکت که عمدتاً مولد هستند (مسکن، پوشاک، تغذیه، سفر، تفریح و …) هزینه میکنند که شانس بالایی برای تامین عمده آنها در داخل مرزهای کشور است و به تبع آن باعث گردش اقتصادی میشوند در صورتیکه کارآفرینان عزیز ما در صورت اینکه به ثروت برسند عمدتاً رو به خرید کالاهای لوکس (با فرض صحیح تولید نشدن کالا و خدمات لوکس در ایران) که به احتمال زیاد گردش موثری در اقتصاد داخل کشور ندارند، هزینه کرده و یا در صورت امکان حتی بخشی از آن را به خارج از کشور هدایت میکنند.
بدیهی است که کسی نمیگوید کدام بد و کدام خوب است (که حرف احمقانهای است) ولی اینکه کارآفرین را مرکز پویایی و مانایی اقتصاد (که احتمالا هدف اصلی! دولتها است) بدانیم متاسفانه باید به شما خبر بدهم که طبقه متوسط در مرکز و محور اقتصاد قرار دارد. لذا خواهشمند است! اگر مقام دولتی این نوشته را میخواند در نوع نگاه خود به جامعه و تقسیمبندی کارمند/کارآفرین، تصویر واقعیتری از پیامدهای حضور هریک در جامعه داشته باشند.
✅ @karkhone
| مسعود زمانی
۸ – کارآفرین خوب، کارمند بد (روزی روزگاری در غرب)
کافی است برای چند روز هم که شده در دورههایی که با عناوین مختلف میخواهند کارآفرینی و موفقیت و اینها را بیاموزند گشتی بزنید و یا پستهای اینستاگرامی و تلگرامی عزیزان فعال در این حوزه و البته مصاحبههای مدیران دولتی را بخوانید، تا حس کنید فضای اکوسیستم کارآفرینی ما در حال الغای این مطلب است که کارآفرینان فرشته و قهرمان و کارمندان تعدادی آدم بیعرضه و از همه رانده و در همه جا مانده هستند که تا آخر عمر هیچ کدام از آرزوهایشان را نمیتوانند محقق کنند.
مطمئناً هرچقدر تعداد افرادی که بهرشکل میتوانند استقلال مالی بدست آورده و کاری را که دوست دارند انجام دهند، بیشتر شود برای جامعه بهتر خواهد بود و من یکی از سناریوهای مورد علاقهام برای تثبیت دموکراسی همین قدرتمندتر شدن افراد از لحاظ مالی در سنین پایین و جوانی است تا هم عزت نفس بهتری پیدا کنند و جامعه احساس کند برونداد موثری داشته است. میلیاردرهای جوان خودساخته (نه امثال دوستان کلاهبردار که بیلبورد میزنند و …) حتماً Role Modelهای خوبی برای جوانان خواهند بود و امید (به عنوان سرمایهای گرانبها) را در جامعه تزریق میکنند.
ولی سئوال مهم آن است که آیا واقعاً کارمندان و کارگران شهروند درجه دو ما هستند و خواهند بود؟
واقعیت این است همانطور که گفته شد اتفاقاً مهمترین سرمایه هر جامعه طبقه متوسط و همین کارمندان ما هستن، زیرا نزدیک به ۱۰۰ درصد پول دریافتی خود را مجدداً دربخشهای دیگر اقتصادی مملکت که عمدتاً مولد هستند (مسکن، پوشاک، تغذیه، سفر، تفریح و …) هزینه میکنند که شانس بالایی برای تامین عمده آنها در داخل مرزهای کشور است و به تبع آن باعث گردش اقتصادی میشوند در صورتیکه کارآفرینان عزیز ما در صورت اینکه به ثروت برسند عمدتاً رو به خرید کالاهای لوکس (با فرض صحیح تولید نشدن کالا و خدمات لوکس در ایران) که به احتمال زیاد گردش موثری در اقتصاد داخل کشور ندارند، هزینه کرده و یا در صورت امکان حتی بخشی از آن را به خارج از کشور هدایت میکنند.
بدیهی است که کسی نمیگوید کدام بد و کدام خوب است (که حرف احمقانهای است) ولی اینکه کارآفرین را مرکز پویایی و مانایی اقتصاد (که احتمالا هدف اصلی! دولتها است) بدانیم متاسفانه باید به شما خبر بدهم که طبقه متوسط در مرکز و محور اقتصاد قرار دارد. لذا خواهشمند است! اگر مقام دولتی این نوشته را میخواند در نوع نگاه خود به جامعه و تقسیمبندی کارمند/کارآفرین، تصویر واقعیتری از پیامدهای حضور هریک در جامعه داشته باشند.
✅ @karkhone
| محمود اولاد
۱- امروز در خبرها اومد که شرکت هیوندایی، مدل ۲۰۲۲ توسان خود را با کلی تغییرات و توسعه، با قیمت ۲۴ هزار دلار آماده بازار میکند! ۲۴ هزار دلار، با دلار ۲۵ هزار تومن، میشود ۶۰۰ میلیون تومان!
همین الان مدل ۲۰۱۸ این خودرو در بازار بالای ۱.۶ میلیارد تومان است!
حدود ۱۰۰ درصد عوارض گمرکی بابت ورود این خودرو اخذ میشود.
کسی که این خودرو را خریداری کند، با مالیات جدید بر خودروهای لوکس، سالانه چند میلیون باید بپردازد. برخی عوارض هم برای خودروهای وارداتی بیشتر است. در واقع، با انواع مالیاتها و گمرک و تفاوت نرخ بیمه شخص ثالث! و ...، با نیت “عدالت” از ثروتمندان میگیریم تا شکاف طبقاتی را کاهش دهیم! اما روز به روز شکاف طبقاتی بیشتر میشود! این یعنی این نوع سیاست گذاری پوپولیستی و با اهداف خاص است! به نام فقرا و به کام ...!
۲- سالهاست از ترس بیکار شدن شاغلین شرکتهای خودروساز! این عوارض گمرکی و منع ورود خودروها اعمال میشود! اگر در نظر بگیریم که سالانه ۱۵۰۰۰ خودرو وارد میشود و بابت هر خودرو حدود ۱ میلیارد تومان عوارض گمرکی گرفته شود، یعنی برای ۱۰۰ هزار نفر سالانه ۱۵۰ میلیون تومان حقوق میتوان داد! یعنی اگر در این خودروسازیها بسته شود و به پرسنل آنها با پرداخت حقوق کامل بگویند در خانه بمانند، ضررش بر جامعه کمتر خواهد بود! حداقل سالانه چند ده هزار نفر کشته نخواهیم داشت! ملت هم خودروی باکیفیت تر سوار میشوند! خودروسازها هم بعد از سالها میفهمند راه ادامه فعالیت، اصلاح است و دیگر نمیتوان با بهانه اشتغال زایی، به تولید ارابه مرگ ادامه داد!
والا به خدا!
✅ @karkhone
۱- امروز در خبرها اومد که شرکت هیوندایی، مدل ۲۰۲۲ توسان خود را با کلی تغییرات و توسعه، با قیمت ۲۴ هزار دلار آماده بازار میکند! ۲۴ هزار دلار، با دلار ۲۵ هزار تومن، میشود ۶۰۰ میلیون تومان!
همین الان مدل ۲۰۱۸ این خودرو در بازار بالای ۱.۶ میلیارد تومان است!
حدود ۱۰۰ درصد عوارض گمرکی بابت ورود این خودرو اخذ میشود.
کسی که این خودرو را خریداری کند، با مالیات جدید بر خودروهای لوکس، سالانه چند میلیون باید بپردازد. برخی عوارض هم برای خودروهای وارداتی بیشتر است. در واقع، با انواع مالیاتها و گمرک و تفاوت نرخ بیمه شخص ثالث! و ...، با نیت “عدالت” از ثروتمندان میگیریم تا شکاف طبقاتی را کاهش دهیم! اما روز به روز شکاف طبقاتی بیشتر میشود! این یعنی این نوع سیاست گذاری پوپولیستی و با اهداف خاص است! به نام فقرا و به کام ...!
۲- سالهاست از ترس بیکار شدن شاغلین شرکتهای خودروساز! این عوارض گمرکی و منع ورود خودروها اعمال میشود! اگر در نظر بگیریم که سالانه ۱۵۰۰۰ خودرو وارد میشود و بابت هر خودرو حدود ۱ میلیارد تومان عوارض گمرکی گرفته شود، یعنی برای ۱۰۰ هزار نفر سالانه ۱۵۰ میلیون تومان حقوق میتوان داد! یعنی اگر در این خودروسازیها بسته شود و به پرسنل آنها با پرداخت حقوق کامل بگویند در خانه بمانند، ضررش بر جامعه کمتر خواهد بود! حداقل سالانه چند ده هزار نفر کشته نخواهیم داشت! ملت هم خودروی باکیفیت تر سوار میشوند! خودروسازها هم بعد از سالها میفهمند راه ادامه فعالیت، اصلاح است و دیگر نمیتوان با بهانه اشتغال زایی، به تولید ارابه مرگ ادامه داد!
والا به خدا!
✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تابحال داستان زندگی انسانهای ماندگار در تاریخ رو خوندی؟
فکر میکنی به کدوم شخصیت تاریخی نزدیکتری؟🤔
اینجا 👇امپراطور درونت رو کشف کن و تا۶۰درصد از ایرانسرور تخفیف بگیر!
https://ok2.com/5t02L
🎁 نتیجه شرکت در چالش رو با #ایران_سرور و #امپراطوری_وب تو اینستاگرام، توئیتر یا لینکدین منتشر کن و شانست رو برای برنده شدن این جوایز امتحان کن 😎
✅ یک ps5
✅ ۳عدد هارد اکسترنال ایدیتا مدل HD710 ظرفیت یکترابایت
✅ ۳عدد هدفون بلوتوث شیائومی
✅ ۳عدد ساعت شیائومی میبند 5
💙 @iranservercom
#تبلیغ
فکر میکنی به کدوم شخصیت تاریخی نزدیکتری؟🤔
اینجا 👇امپراطور درونت رو کشف کن و تا۶۰درصد از ایرانسرور تخفیف بگیر!
https://ok2.com/5t02L
🎁 نتیجه شرکت در چالش رو با #ایران_سرور و #امپراطوری_وب تو اینستاگرام، توئیتر یا لینکدین منتشر کن و شانست رو برای برنده شدن این جوایز امتحان کن 😎
✅ یک ps5
✅ ۳عدد هارد اکسترنال ایدیتا مدل HD710 ظرفیت یکترابایت
✅ ۳عدد هدفون بلوتوث شیائومی
✅ ۳عدد ساعت شیائومی میبند 5
💙 @iranservercom
#تبلیغ
یادگیری در مقابل نوآوری
آلیس امسدن (1991) مدل نوآوری شومپیتر را برای کشورهای درحالتوسعه زیر سؤال برد. به باور او رشد اقتصادی در کشورهای درحالتوسعه وابسته به "یادگیری" و نه "نوآوری" است. یادگیری فرآیندی است که طی آن کشورهای دنبالهرو فنآوری و توانمندیهای سازمانی را از کشورهای پیشرفته جذب میکنند.
نکته اصلی در کشورهای درحالتوسعه یادگیری تولید محصولاتی است که پیشتر در کشورهای دیگر تولید میشده. نوآوری تنها زمانی پدید میآید که شرکتها توانمندی سازمانی و فنآوری خلق محصول کاملاً جدیدی را داشته باشند.
به عبارت دیگر، کشوری مانند ایران به شرکتهای جدید نوآور و نوپا نیاز ندارد، بلکه بنگاههای موجود صنعتی بایستی شیوههای تولید و توانمندیهای سازمانی (مانند مدیریت زنجیره تامین، حسابداری و انبارداری، مدیریت منابع انسانی و بازاریابی و فروش) شرکتهای پیشرو بینالمللی را یاد بگیرند. به عبارت دیگر توسعه اقتصادی تا حد زیادی وابسته به بزرگ شدن بنگاههای موجود و ارتقای توانمندیهای سازمانی دارد، نه ایجاد بنگاههای جدید و به اصلاح نوآور که میخواهند از صفر شروع کنند.
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
آلیس امسدن (1991) مدل نوآوری شومپیتر را برای کشورهای درحالتوسعه زیر سؤال برد. به باور او رشد اقتصادی در کشورهای درحالتوسعه وابسته به "یادگیری" و نه "نوآوری" است. یادگیری فرآیندی است که طی آن کشورهای دنبالهرو فنآوری و توانمندیهای سازمانی را از کشورهای پیشرفته جذب میکنند.
نکته اصلی در کشورهای درحالتوسعه یادگیری تولید محصولاتی است که پیشتر در کشورهای دیگر تولید میشده. نوآوری تنها زمانی پدید میآید که شرکتها توانمندی سازمانی و فنآوری خلق محصول کاملاً جدیدی را داشته باشند.
به عبارت دیگر، کشوری مانند ایران به شرکتهای جدید نوآور و نوپا نیاز ندارد، بلکه بنگاههای موجود صنعتی بایستی شیوههای تولید و توانمندیهای سازمانی (مانند مدیریت زنجیره تامین، حسابداری و انبارداری، مدیریت منابع انسانی و بازاریابی و فروش) شرکتهای پیشرو بینالمللی را یاد بگیرند. به عبارت دیگر توسعه اقتصادی تا حد زیادی وابسته به بزرگ شدن بنگاههای موجود و ارتقای توانمندیهای سازمانی دارد، نه ایجاد بنگاههای جدید و به اصلاح نوآور که میخواهند از صفر شروع کنند.
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
Forwarded from karkhone | کارخانه
چرا همۀ دلالها، واسطهها، محتکرین و تروریستهای اقتصادی، در ایران جمع شدهاند؟
دکتر صادق زیباکلام:
برایم همیشه سئوال بوده؛ که کمبودهایی که علیالدوام در ایران پیرامون کالاها و مایحتاج مردم، همچون آهن، چدن، سیمان، تخممرغ، پیاز، انسولین، مرغ و... اتفاق میافتاد، چرا در سرزمینهای دیگر اتفاق نمیافتاد؟ چرا «تروریستهای اقتصادی»، «ستون پنجم دشمن»، «محتکرین، سودجویان، دلالان و واسطههای زالوصفت» و...، همه در ایران جمع شدهاند؟
🔹چرا اجناس در بلاد دیگر، کمیاب، نایاب و گران نمیشوند؟ چرا «بیستوسیِ» کشورهای دیگر، مجبور نمیشوند دوربینبدست، بروند انبار کالاهای محتکرین را بنمایش درآورند و بمردم نشان دهند که مشکلات اقتصادی، ربطی بهسیاستها و عملکرد نظام نداشته، و دلالان و سودجویان مقصرند، و قوۀ قضاییۀشان هم مجبور نمیشوند «سلاطینِ» مربوطه را اعدام کنند؟
دویست سال پیش، آدام اسمیت گفت: «دولت تاجر خوبی نیست». اقتصاد فاسد، ناکارآمد و دولتیِ ایران، ظرف چهلودوسال گذشته، نشان داد که او، خیلی هم بیراه نمیگفته.
✅ @karkhone
دکتر صادق زیباکلام:
برایم همیشه سئوال بوده؛ که کمبودهایی که علیالدوام در ایران پیرامون کالاها و مایحتاج مردم، همچون آهن، چدن، سیمان، تخممرغ، پیاز، انسولین، مرغ و... اتفاق میافتاد، چرا در سرزمینهای دیگر اتفاق نمیافتاد؟ چرا «تروریستهای اقتصادی»، «ستون پنجم دشمن»، «محتکرین، سودجویان، دلالان و واسطههای زالوصفت» و...، همه در ایران جمع شدهاند؟
🔹چرا اجناس در بلاد دیگر، کمیاب، نایاب و گران نمیشوند؟ چرا «بیستوسیِ» کشورهای دیگر، مجبور نمیشوند دوربینبدست، بروند انبار کالاهای محتکرین را بنمایش درآورند و بمردم نشان دهند که مشکلات اقتصادی، ربطی بهسیاستها و عملکرد نظام نداشته، و دلالان و سودجویان مقصرند، و قوۀ قضاییۀشان هم مجبور نمیشوند «سلاطینِ» مربوطه را اعدام کنند؟
دویست سال پیش، آدام اسمیت گفت: «دولت تاجر خوبی نیست». اقتصاد فاسد، ناکارآمد و دولتیِ ایران، ظرف چهلودوسال گذشته، نشان داد که او، خیلی هم بیراه نمیگفته.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/2) د: چرا انحصار بد است؟ انحصار در صنعت رسانه، از دو حیث اقتصادی و فرهنگی پیامدهای منفی دارد. به همین علت، ادغام و تملکهای رسانهای در برخی کشورها هم در حیطه نظارت تنظیمگر تجارت و هم در حیطه نظارت تنظیمگر ارتباطات قرار…
الیگوپولی قدرتمند فیلیمو و نماوا (3/3)
و:
اگر این الیگوپولی قدرتمند را کنار بگذاریم، آیا مثلا صداوسیما توان تولید محتوای سالم و با کیفیت فنی و هنری قابل قبول را دارد؟ آیا نهادهای فرهنگی خصوصی و موسسات مردمنهادی وجود دارد که بتواند نیاز بازار را به لحاظ کمیت و کیفیت پاسخگو باشد؟ از استثناءاتی همچون جریان جشنواره عمار و برخی تولیدات برخی بنیادها و موسسات فرهنگی که صرفنظر کنیم، متاسفانه پاسخ منفی است. همچنین تجربه نشان داده که ورود نهادهای حاکمیتی به عرصه تولید محتوا نیز با چالشهایی همچون ساختار ناکارآمد، اثربخشی پایین و تولید رانت مواجه است. چه باید کرد؟
ض:
مسائل فرهنگی و رسانهای هیچگاه پاسخ یکخطی شُستهرفته ندارند و هیچگاه یک شبه هم حل نمیشوند. درک دقیق وضعیت اکنون و توصیف و تحلیل ابعاد مختلف آن، مهمترین گام در رسیدن به راهحل است. با این مقدمه، پرداختن به راهحل در وضعیتی که هنوز پیچیدگیهای صورت مساله به درستی تبیین نشده، شاید کاری عبث است. اما اجمالا دو نکته را میتوان در این مقام مطرح کرد:
۱. مقابله با توسعه انحصار این الیگوپولی قدرتمند، باید حتما در دستور کار قرار گیرد. اساسا در مقابله با هر نوع انحصار، زمان عنصری کلیدی است. معمولا فقط هنگامی میشود با انحصار مقابله کرد که هنوز خطرات آن برای همگان عیان نشده و هنگامی که خطرات آن برای همه آشکار میشود، دیگر کار از کار گذشته است.
۲. فرهنگ عرصهای است که جز با مشارکت موثر مردم و ایجاد نهادهای مردمی و شبهمردمی دغدغهمند نمیتوان برای آن چارهاندیشی کرد. امروزه بیش از هر زمان دیگری جای خالی نهادهای مردمی تخصصی در تمام لایههای مختلف فرهنگ و رسانه حس میشود؛ نهادهایی که در زمینه دیدبانی فرهنگ و رسانه، جریانسازی، تامین مالی محتواهای مفید و غیره فعالیت نمایند و بتوانند واسطهای برای استفاده از انرژی عظیم دغدغههای فرهنگی مردم باشند.
چرا به این نهادها نیاز داریم؟ چه موانعی بر سر شکلگیری آنها وجود دارد؟ حاکمیت چه نقشی در این زمینه دارد؟ سوالات مهمی که شاید در مجال دیگری از آن گفتگو کردیم.
✅ @karkhone
و:
اگر این الیگوپولی قدرتمند را کنار بگذاریم، آیا مثلا صداوسیما توان تولید محتوای سالم و با کیفیت فنی و هنری قابل قبول را دارد؟ آیا نهادهای فرهنگی خصوصی و موسسات مردمنهادی وجود دارد که بتواند نیاز بازار را به لحاظ کمیت و کیفیت پاسخگو باشد؟ از استثناءاتی همچون جریان جشنواره عمار و برخی تولیدات برخی بنیادها و موسسات فرهنگی که صرفنظر کنیم، متاسفانه پاسخ منفی است. همچنین تجربه نشان داده که ورود نهادهای حاکمیتی به عرصه تولید محتوا نیز با چالشهایی همچون ساختار ناکارآمد، اثربخشی پایین و تولید رانت مواجه است. چه باید کرد؟
ض:
مسائل فرهنگی و رسانهای هیچگاه پاسخ یکخطی شُستهرفته ندارند و هیچگاه یک شبه هم حل نمیشوند. درک دقیق وضعیت اکنون و توصیف و تحلیل ابعاد مختلف آن، مهمترین گام در رسیدن به راهحل است. با این مقدمه، پرداختن به راهحل در وضعیتی که هنوز پیچیدگیهای صورت مساله به درستی تبیین نشده، شاید کاری عبث است. اما اجمالا دو نکته را میتوان در این مقام مطرح کرد:
۱. مقابله با توسعه انحصار این الیگوپولی قدرتمند، باید حتما در دستور کار قرار گیرد. اساسا در مقابله با هر نوع انحصار، زمان عنصری کلیدی است. معمولا فقط هنگامی میشود با انحصار مقابله کرد که هنوز خطرات آن برای همگان عیان نشده و هنگامی که خطرات آن برای همه آشکار میشود، دیگر کار از کار گذشته است.
۲. فرهنگ عرصهای است که جز با مشارکت موثر مردم و ایجاد نهادهای مردمی و شبهمردمی دغدغهمند نمیتوان برای آن چارهاندیشی کرد. امروزه بیش از هر زمان دیگری جای خالی نهادهای مردمی تخصصی در تمام لایههای مختلف فرهنگ و رسانه حس میشود؛ نهادهایی که در زمینه دیدبانی فرهنگ و رسانه، جریانسازی، تامین مالی محتواهای مفید و غیره فعالیت نمایند و بتوانند واسطهای برای استفاده از انرژی عظیم دغدغههای فرهنگی مردم باشند.
چرا به این نهادها نیاز داریم؟ چه موانعی بر سر شکلگیری آنها وجود دارد؟ حاکمیت چه نقشی در این زمینه دارد؟ سوالات مهمی که شاید در مجال دیگری از آن گفتگو کردیم.
✅ @karkhone
جهش تولید
واژهای به غایت غلطانداز است
| محمد حسین غیاثی
یک نوزاد انسانی برای اینکه متولد شود باید 9 ماه در رحم مادر باشد. راه میانبری تاکنون برایش پیدا نشده است. جنینی که زودتر از موعد به دنیا بیاید در معرض بیماری و مرگ است و با هزار زحمت شاید بتوان نجاتش داد.
تولید مصنوعات بشری نیز راههای خاص خود را دارند. مثل پتروشیمی، آلومینیوم، فولاد و غیره. بشر در طول سالیان دراز فرمولهایی برای تولید اینها پیدا کرده است.
آلومینیوم یکی از فلزات ارزشمند و از تولیدات گرانبهای کشور است که مقام رهبری در سخنان نوروزی به جهش تولید آن در سال 99 اشاره کرد.
دهها درصد رشد نسبت به سالهای قبل.
اما چگونه؟
آلومینیوم فلزی است که به روش هال-هرولت تولید میشود. این روش سال 1886 ابداع شده است. آلومینا(مادهی اولیه)را به همراه کریولیت، در یک دیگ مخصوص قرار میدهند و بوسیلهی الکترولیز به آلومینیوم تبدیل میکنند. خود آلومینا به روش بایر از سنگ بوکسیت به دست میآید.
شما اگر بخواهید در تولید آلومینیوم جهش ایجاد کنید تنها یک راه دارید، باید تعداد دیگهایتان را افزایش دهید. تقریباً راه دیگری که صرفهی اقتصادی داشته باشد وجود ندارد. مثلا هنوز مادهای اختراع نشده که روی پودر آلومینا بریزید، اجی مجی لاترجی بخوانید، آنگاه آلومینا تبدیل به آلومینیوم شود!
تعداد دیگِ بیشتر، یعنی ساخت کارخانهی تازه. کارخانهای که ما فعلا تکنولوژیش را نداریم.
در سال 99 تولید آلومینیوم ایران رشدی دهها درصدی داشت.
آیا دستاندرکاران صنعت آلومینیوم ایران برای این جهش، وردی بلد بودند که خواندند و تولید جهش کرد؟
خیر. وردی در کار نبود.
چهار کارخانه در ایران آلومینیوم تولید میکنند؛
1- کارخانهی ایرالکوی اراک قدیمیترین آنهاست. این کارخانه از سال 1346 تاکنون به صورتی تقریباً یکنواخت به کار خود ادامه داده است. با ظرفیت کنونی 190 هزار تُن که تا 350 هزارتن قابلیت توسعه دارد.
2- دومین کارخانه، کارخانهی هرمزال و المهدی با هدفگذاری 330 هزار تُن در سال 1369 در بندرعباس افتتاح شد و تا 110 هزارتن تولید سالانه داشت. این کارخانه در اوایل دولت اول حسن روحانی به بخش خصوصی واگذار شد. کمکم دیگهای تولید آلومینیوم یکی پس از دیگری خاموش شدند و تولید شمش آلومینیوم به شدت پایین آمد. مالکیت این شرکت در زمستان 97 به مپنا واگذار شد و از سال 98 دیگها یکی پس از دیگری وارد مدار شدند.
3- سومین کارخانه، آلومینیوم جاجرم است که فاز یک آن با ظرفیت 40 هزار تُن در تیرماه 98 رسماً بوسیلهی رییس جمهور افتتاح شد. این کارخانه برای 120 هزارتُن هدفگذاری شده است.
4- چهارمین کارخانه، آلومینیوم جنوب است که فاز یک آن در اردیبهشت 99 در لامرد فارس افتتاح شد. این کارخانه برای سیصدهزار تُن تولید هدفگذاری شده است که نهایتا به یک میلیون تُن تولید خواهد رسید.
همانطور که عرض شد پودر آلومینا مادهی اولیهی ساخت آلومینیوم است. فقط یک چهارم نیاز کشور در داخل تولید میشود. 75 درصد بقیه باید وارد شود.
پس از برجام و برداشتهشدن تحریمها واردات این پودر به ایران افزایش یافت. اما نقش مهم در جهش تولید در این مقطع پس از افزایش تولید المهدی-هرمزال، مرهون ساخت دو کارخانهی تازه (جاجرم و جنوب) است که هردو بوسیلهی یک شرکت خارجی راهاندازی شدند. بلافاصله بعد از امضای برجام شرکت سازنده، توانست وارد ایران بشود قرارداد ببندد و کار را شروع کند و گرنه تا قبل از آن، این دو کارخانه جز سازهای خاموش و بیروح و مشتی ابزار و وسایل چیز دیگری نبودند.
غرض آنکه دستکم در جهش تولید آلومینیوم نقش برجام هم در تهیهی خوراک، هم در تأمین قطعات و تکنولوژی، هم در فرایند ساخت و راهاندازی بارز و غیرقابل انکار است و بدون آن جهش تولید آلومینیوم در سال 99 امری محال بود. و این جهش اگر وردی داشته باشد همان حرفهایی است که روحانی و ظریف در گوش اوباما و جان کری خواندند و نهایتاً برجام امضا شد.
بدون ارتباط با جهان، ما به جایی نمیرسیم. حتی گاهی وقتها یک آچار یا یک متهی مناسب را بخاطر تحریم به ما نمیدهند.
اگر بخواهیم چرخ را دوباره اختراع کنیم، زمان، سرمایه، دانش و تکنولوژی تازهای نیاز داریم که حتی اگر داشته باشیم، معالاسف جهان برای ما نمیایستد.
یک دیگِ تولید آلومینیوم تا 960 درجهی سانتیگراد داغ میشود و کارگری با بنیهی قوی میخواهد که پای این دیگ بایستد در حالی که گُرگُر عرق میریزد، مذاب را به قالب ریختهگری منتقل کند. یک کارخانه نیازمند نیروی کار ماهر و سالم به تعداد کافی است. همهی اینها به دانش و سازمان نیاز دارد. با هیچ وردی چنین سیستمی یکشبه راه نمیافتد. هرکاری زمان خود را میطلبد مگر آنکه بخواهیم برای تحقق یک شعار، خود و بقیه را نیست و نابود کنیم!
✅ @karkhone
واژهای به غایت غلطانداز است
| محمد حسین غیاثی
یک نوزاد انسانی برای اینکه متولد شود باید 9 ماه در رحم مادر باشد. راه میانبری تاکنون برایش پیدا نشده است. جنینی که زودتر از موعد به دنیا بیاید در معرض بیماری و مرگ است و با هزار زحمت شاید بتوان نجاتش داد.
تولید مصنوعات بشری نیز راههای خاص خود را دارند. مثل پتروشیمی، آلومینیوم، فولاد و غیره. بشر در طول سالیان دراز فرمولهایی برای تولید اینها پیدا کرده است.
آلومینیوم یکی از فلزات ارزشمند و از تولیدات گرانبهای کشور است که مقام رهبری در سخنان نوروزی به جهش تولید آن در سال 99 اشاره کرد.
دهها درصد رشد نسبت به سالهای قبل.
اما چگونه؟
آلومینیوم فلزی است که به روش هال-هرولت تولید میشود. این روش سال 1886 ابداع شده است. آلومینا(مادهی اولیه)را به همراه کریولیت، در یک دیگ مخصوص قرار میدهند و بوسیلهی الکترولیز به آلومینیوم تبدیل میکنند. خود آلومینا به روش بایر از سنگ بوکسیت به دست میآید.
شما اگر بخواهید در تولید آلومینیوم جهش ایجاد کنید تنها یک راه دارید، باید تعداد دیگهایتان را افزایش دهید. تقریباً راه دیگری که صرفهی اقتصادی داشته باشد وجود ندارد. مثلا هنوز مادهای اختراع نشده که روی پودر آلومینا بریزید، اجی مجی لاترجی بخوانید، آنگاه آلومینا تبدیل به آلومینیوم شود!
تعداد دیگِ بیشتر، یعنی ساخت کارخانهی تازه. کارخانهای که ما فعلا تکنولوژیش را نداریم.
در سال 99 تولید آلومینیوم ایران رشدی دهها درصدی داشت.
آیا دستاندرکاران صنعت آلومینیوم ایران برای این جهش، وردی بلد بودند که خواندند و تولید جهش کرد؟
خیر. وردی در کار نبود.
چهار کارخانه در ایران آلومینیوم تولید میکنند؛
1- کارخانهی ایرالکوی اراک قدیمیترین آنهاست. این کارخانه از سال 1346 تاکنون به صورتی تقریباً یکنواخت به کار خود ادامه داده است. با ظرفیت کنونی 190 هزار تُن که تا 350 هزارتن قابلیت توسعه دارد.
2- دومین کارخانه، کارخانهی هرمزال و المهدی با هدفگذاری 330 هزار تُن در سال 1369 در بندرعباس افتتاح شد و تا 110 هزارتن تولید سالانه داشت. این کارخانه در اوایل دولت اول حسن روحانی به بخش خصوصی واگذار شد. کمکم دیگهای تولید آلومینیوم یکی پس از دیگری خاموش شدند و تولید شمش آلومینیوم به شدت پایین آمد. مالکیت این شرکت در زمستان 97 به مپنا واگذار شد و از سال 98 دیگها یکی پس از دیگری وارد مدار شدند.
3- سومین کارخانه، آلومینیوم جاجرم است که فاز یک آن با ظرفیت 40 هزار تُن در تیرماه 98 رسماً بوسیلهی رییس جمهور افتتاح شد. این کارخانه برای 120 هزارتُن هدفگذاری شده است.
4- چهارمین کارخانه، آلومینیوم جنوب است که فاز یک آن در اردیبهشت 99 در لامرد فارس افتتاح شد. این کارخانه برای سیصدهزار تُن تولید هدفگذاری شده است که نهایتا به یک میلیون تُن تولید خواهد رسید.
همانطور که عرض شد پودر آلومینا مادهی اولیهی ساخت آلومینیوم است. فقط یک چهارم نیاز کشور در داخل تولید میشود. 75 درصد بقیه باید وارد شود.
پس از برجام و برداشتهشدن تحریمها واردات این پودر به ایران افزایش یافت. اما نقش مهم در جهش تولید در این مقطع پس از افزایش تولید المهدی-هرمزال، مرهون ساخت دو کارخانهی تازه (جاجرم و جنوب) است که هردو بوسیلهی یک شرکت خارجی راهاندازی شدند. بلافاصله بعد از امضای برجام شرکت سازنده، توانست وارد ایران بشود قرارداد ببندد و کار را شروع کند و گرنه تا قبل از آن، این دو کارخانه جز سازهای خاموش و بیروح و مشتی ابزار و وسایل چیز دیگری نبودند.
غرض آنکه دستکم در جهش تولید آلومینیوم نقش برجام هم در تهیهی خوراک، هم در تأمین قطعات و تکنولوژی، هم در فرایند ساخت و راهاندازی بارز و غیرقابل انکار است و بدون آن جهش تولید آلومینیوم در سال 99 امری محال بود. و این جهش اگر وردی داشته باشد همان حرفهایی است که روحانی و ظریف در گوش اوباما و جان کری خواندند و نهایتاً برجام امضا شد.
بدون ارتباط با جهان، ما به جایی نمیرسیم. حتی گاهی وقتها یک آچار یا یک متهی مناسب را بخاطر تحریم به ما نمیدهند.
اگر بخواهیم چرخ را دوباره اختراع کنیم، زمان، سرمایه، دانش و تکنولوژی تازهای نیاز داریم که حتی اگر داشته باشیم، معالاسف جهان برای ما نمیایستد.
یک دیگِ تولید آلومینیوم تا 960 درجهی سانتیگراد داغ میشود و کارگری با بنیهی قوی میخواهد که پای این دیگ بایستد در حالی که گُرگُر عرق میریزد، مذاب را به قالب ریختهگری منتقل کند. یک کارخانه نیازمند نیروی کار ماهر و سالم به تعداد کافی است. همهی اینها به دانش و سازمان نیاز دارد. با هیچ وردی چنین سیستمی یکشبه راه نمیافتد. هرکاری زمان خود را میطلبد مگر آنکه بخواهیم برای تحقق یک شعار، خود و بقیه را نیست و نابود کنیم!
✅ @karkhone
• کاردانو به زودی میزبان یکی از بزرگترین نقل و انتقالات ثروت در طول تاریخ خواهد بود
• چارلز هاسکینسون بنیانگذار کاردانو در پیامی ویدیوئی اظهار کرد که با الهام از سیستم Kiva که با ساز و کار سرمایه گذاری جمعی امکان قرض دهی محدود به نیازمندان در 77 کشور دنیا را فراهم کرده است، در نظر دارد یک سیستم استقراضی جهانی بر بستر کاردانو پیاده سازی نماید.
• در این سیستم قرض دهی خُرد که احتیاج به پیاده سازی چندین فاز مختلف دارد، افراد پس از هویت سنجی می توانند در سرتاسر دنیا به سایرین قرض بدهند و بر اساس شرایط توافقی و قید شده در قراردادهای هوشمند، از جمله میزان پول، نرخ و زمان، سرمایه خود را پس بگیرند.
• گفتنی است این سیستم در صورت پیاده سازی صحیح می تواند اقتصاد جهانی، توزیع و برون سپاری ثروت و مشاغل را به طور کلی متحول سازد چرا که به طور مثال هزینه ایجاد یک کسب و کار در زیمبابوه تقریبا %2 هزینه ایجاد آن در سان فرانسیسکوی آمریکا است.
https://dailyhodl.com/2021/03/21/charles-hoskinson-says-cardano-will-facilitate-one-of-the-greatest-wealth-transfers-in-history-heres-how/
✅ @karkhone
• چارلز هاسکینسون بنیانگذار کاردانو در پیامی ویدیوئی اظهار کرد که با الهام از سیستم Kiva که با ساز و کار سرمایه گذاری جمعی امکان قرض دهی محدود به نیازمندان در 77 کشور دنیا را فراهم کرده است، در نظر دارد یک سیستم استقراضی جهانی بر بستر کاردانو پیاده سازی نماید.
• در این سیستم قرض دهی خُرد که احتیاج به پیاده سازی چندین فاز مختلف دارد، افراد پس از هویت سنجی می توانند در سرتاسر دنیا به سایرین قرض بدهند و بر اساس شرایط توافقی و قید شده در قراردادهای هوشمند، از جمله میزان پول، نرخ و زمان، سرمایه خود را پس بگیرند.
• گفتنی است این سیستم در صورت پیاده سازی صحیح می تواند اقتصاد جهانی، توزیع و برون سپاری ثروت و مشاغل را به طور کلی متحول سازد چرا که به طور مثال هزینه ایجاد یک کسب و کار در زیمبابوه تقریبا %2 هزینه ایجاد آن در سان فرانسیسکوی آمریکا است.
https://dailyhodl.com/2021/03/21/charles-hoskinson-says-cardano-will-facilitate-one-of-the-greatest-wealth-transfers-in-history-heres-how/
✅ @karkhone
The Daily Hodl
Charles Hoskinson Says Cardano Will Facilitate One of the Greatest Wealth Transfers in History – Here’s How - The Daily Hodl
Cardano founder Charles Hoskinson says the fifth-largest crypto asset is poised to be at the center of one of the greatest wealth transfers in history.
دارم این شمه کار از پیر کنعان یادگار /
چشم را از گریه در راه عزیزان باختن
با نهایت تاسف و تاثر فقدان خالق مجموعه های انیمشینی چون دیرین دیرین جناب آقای محمد ابوالحسنی را تسلیت میگوییم.
✅ @karkhone
چشم را از گریه در راه عزیزان باختن
با نهایت تاسف و تاثر فقدان خالق مجموعه های انیمشینی چون دیرین دیرین جناب آقای محمد ابوالحسنی را تسلیت میگوییم.
✅ @karkhone
معرفی ۴ جریان اقتصادی فعال در ایران
از بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ۴ دیدگاه در اقتصاد ایران نمایان شد که قصد داشت بر اقتصاد ایران حاکم شود. هریک از این دیدگاه ها در ایران تئورسين ها، پایگاه ها و رسانه هایی دارند.
1. اقتصاد بازار
اقتصاد بازار یا اقتصاد آزاد یا اقتصاد لیبرالی یا نئوکلاسيک در سال 1776 با انتشار کتاب ثروت ملل آدام اسمیت رسمیت پیدا کرد. این مکتب هر چند در طی دو قرن اخیر با فراز و فرودهای فراوانی روبرو بوده است ودستخوش بازنگری و تغییرات فراوان شده اما بدون شک از پر آوازه ترین مکاتب اقتصادی است.
این دیدگاه بر اساس مبانی واصول ليبرالى شکل گرفت و معتقد به مالکیت مطلق خصوصی، آزادی اقتصادی، دولت حداقلی رفاه و بر اساس حداکثر کردن منافع و اصالت سود و رشد وتوسعه اقتصادی آزاد است.
از سردمداران این دیدگاه در ایران می توان به موسی غنی نژاد ، مسعود نیلی ، محمد طبیبیان اشاره کرد. بسیاری از رسانه های اقتصادی از جمله روزنامه دنیای اقتصاد و هفته نامه تجارت فردا از پایگاه های این دیدگاه هستند.
2. اقتصاد اسلامی
اقتصاد اسلامی با انتشار کتاب اقتصاد نامه علامه محمد باقر صدر در جهان مطرح شد.
با انتشار دیدگاه های افرادی چون مطهری، بهشتی، تسخیری دارای شکل بندی شد. این اقتصاد بر اساس مبانی و اصول اسلامی درحال زایش است.
در این دیدگاه مالکیت به سه مالکیت خصوصی، عمومی و دولتی تقسیم می شود. آزادی مالکیت مشروع مورد تایید قرار می گيرد. سرمایه داری و سرمایه دار و سرمایه در چارچوب شرع مورد حمایت قرار می گیرد.
از سردمداران این دیدگاه می توان به : مسعود درخشان، حسن سبحانی، یدالله دادگر و ایرج توتونچیان اشاره کرد. پایگاه این دیدگاه در دانشگاه امام صادق (ع)، دانشگاه مفید قم، دانشگاه تهران، موسسه سمت، موسسه امام خمینی (ره) قرار دارد.
3. اقتصاد چپ نو
دیدگاه سوسیال و مارکس در اقتصاد بعد از انقلاب دارای هواداران فراوانی بود .
افکار بعضی از افراد از جمله بنی صدر، پیمان، توانایی فرد از عقاید این دیدگاه تأثیر پذیرفته بود.
اقتصاد چپ بر اساس مبانی واصول مارکسیسم شکل گرفت و معتقد به نفي مالکیت خصوصی، مالکیت اشتراکی، حمایت مطلق از کارگر و برابری بودند.
سردمداران این دیدگاه در ایران امروز محمد مالجو ، فریبرز رئیس دانا و پایگاه های آنها نشر اختران، مجله گفتگو و ... است وطرفدارانى در بین کارگران و روشنفکران چپ دارند.
4. اقتصاد نهادگرا
اقتصاد نهاد گرا از نقد تورستن وبلن، از اقتصاد مارکسیسم و اقتصاد نئو کلاسیک شکل گرفت
وی بدنبال کنار گذاشتن نقاط ضعف این دو مکتب و سود جستن از نقاط قوت آنها بود .
چنین اقتصادی باید بهعنوان یک سازمان یا مجموعه کامل و واحد تشکیلات که تمام اجزای آن با یکدیگر ارتباط دارند، مورد بررسی قرار گیرد. در این مورد، مطالعه یک دوره کامل از زمان را نمیتوان صرفا با بررسی اجزای آن بهصورت قسمتهای مجزا و منفصل از یکدیگر مورد بررسی قرار داد.
مکتب نهادی نقش نهادها را در زندگی اقتصادی مورد تأکید قرار میدهد. تکامل در تجزیه و تحلیل اقتصادی باید مورد استفاده قرار گیرد؛ زیرا جامعه و نهادهای آن، دائما در حال تغییرند. بهجای وجود تعادل، همواره حرکت و تغییر وجود دارد.
بیشتر مکاتب اقتصادی در نظام سرمایهداری بر پایه فرضیههای مورد استفاده در نظریه خود، وجود هماهنگی در منافع افراد جامعه را استنتاج میکنند؛ در حالیکه مکتب نهادی، معتقد به وجود تضاد منافع است و انسان را موجودی اجتماعی و تعاونی میداند؛ که برای حفظ منافع مشترک و متقابل خود با دیگران اقدام به تشکیلات گروهی میکند.
مکتب نهادی از برنامه اصلاحات اجتماعی بهمنظور توزیع عادلانه ثروت و درآمد حمایت میکند. از نظر روششناختی، مکتب نهادی روش استقراء را بر روش قیاس ترجیح داده و بر این عقیده است که برای بهتر کردن نظام اقتصادی باید مطالعات دقیقتری از طرز کار آن عمل، بهدست آورد.
سرمداران این دیدگاه :
فرشاد مومني، محسن رنانی، حسین راغفر، ستاری فر و ... هستند.
موسسه دین و اقتصاد و موسسه پژوهشهای اقتصاد و مدیریت از پایگاه های این دیدگاه هستند.
✅ @karkhone
از بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ۴ دیدگاه در اقتصاد ایران نمایان شد که قصد داشت بر اقتصاد ایران حاکم شود. هریک از این دیدگاه ها در ایران تئورسين ها، پایگاه ها و رسانه هایی دارند.
1. اقتصاد بازار
اقتصاد بازار یا اقتصاد آزاد یا اقتصاد لیبرالی یا نئوکلاسيک در سال 1776 با انتشار کتاب ثروت ملل آدام اسمیت رسمیت پیدا کرد. این مکتب هر چند در طی دو قرن اخیر با فراز و فرودهای فراوانی روبرو بوده است ودستخوش بازنگری و تغییرات فراوان شده اما بدون شک از پر آوازه ترین مکاتب اقتصادی است.
این دیدگاه بر اساس مبانی واصول ليبرالى شکل گرفت و معتقد به مالکیت مطلق خصوصی، آزادی اقتصادی، دولت حداقلی رفاه و بر اساس حداکثر کردن منافع و اصالت سود و رشد وتوسعه اقتصادی آزاد است.
از سردمداران این دیدگاه در ایران می توان به موسی غنی نژاد ، مسعود نیلی ، محمد طبیبیان اشاره کرد. بسیاری از رسانه های اقتصادی از جمله روزنامه دنیای اقتصاد و هفته نامه تجارت فردا از پایگاه های این دیدگاه هستند.
2. اقتصاد اسلامی
اقتصاد اسلامی با انتشار کتاب اقتصاد نامه علامه محمد باقر صدر در جهان مطرح شد.
با انتشار دیدگاه های افرادی چون مطهری، بهشتی، تسخیری دارای شکل بندی شد. این اقتصاد بر اساس مبانی و اصول اسلامی درحال زایش است.
در این دیدگاه مالکیت به سه مالکیت خصوصی، عمومی و دولتی تقسیم می شود. آزادی مالکیت مشروع مورد تایید قرار می گيرد. سرمایه داری و سرمایه دار و سرمایه در چارچوب شرع مورد حمایت قرار می گیرد.
از سردمداران این دیدگاه می توان به : مسعود درخشان، حسن سبحانی، یدالله دادگر و ایرج توتونچیان اشاره کرد. پایگاه این دیدگاه در دانشگاه امام صادق (ع)، دانشگاه مفید قم، دانشگاه تهران، موسسه سمت، موسسه امام خمینی (ره) قرار دارد.
3. اقتصاد چپ نو
دیدگاه سوسیال و مارکس در اقتصاد بعد از انقلاب دارای هواداران فراوانی بود .
افکار بعضی از افراد از جمله بنی صدر، پیمان، توانایی فرد از عقاید این دیدگاه تأثیر پذیرفته بود.
اقتصاد چپ بر اساس مبانی واصول مارکسیسم شکل گرفت و معتقد به نفي مالکیت خصوصی، مالکیت اشتراکی، حمایت مطلق از کارگر و برابری بودند.
سردمداران این دیدگاه در ایران امروز محمد مالجو ، فریبرز رئیس دانا و پایگاه های آنها نشر اختران، مجله گفتگو و ... است وطرفدارانى در بین کارگران و روشنفکران چپ دارند.
4. اقتصاد نهادگرا
اقتصاد نهاد گرا از نقد تورستن وبلن، از اقتصاد مارکسیسم و اقتصاد نئو کلاسیک شکل گرفت
وی بدنبال کنار گذاشتن نقاط ضعف این دو مکتب و سود جستن از نقاط قوت آنها بود .
چنین اقتصادی باید بهعنوان یک سازمان یا مجموعه کامل و واحد تشکیلات که تمام اجزای آن با یکدیگر ارتباط دارند، مورد بررسی قرار گیرد. در این مورد، مطالعه یک دوره کامل از زمان را نمیتوان صرفا با بررسی اجزای آن بهصورت قسمتهای مجزا و منفصل از یکدیگر مورد بررسی قرار داد.
مکتب نهادی نقش نهادها را در زندگی اقتصادی مورد تأکید قرار میدهد. تکامل در تجزیه و تحلیل اقتصادی باید مورد استفاده قرار گیرد؛ زیرا جامعه و نهادهای آن، دائما در حال تغییرند. بهجای وجود تعادل، همواره حرکت و تغییر وجود دارد.
بیشتر مکاتب اقتصادی در نظام سرمایهداری بر پایه فرضیههای مورد استفاده در نظریه خود، وجود هماهنگی در منافع افراد جامعه را استنتاج میکنند؛ در حالیکه مکتب نهادی، معتقد به وجود تضاد منافع است و انسان را موجودی اجتماعی و تعاونی میداند؛ که برای حفظ منافع مشترک و متقابل خود با دیگران اقدام به تشکیلات گروهی میکند.
مکتب نهادی از برنامه اصلاحات اجتماعی بهمنظور توزیع عادلانه ثروت و درآمد حمایت میکند. از نظر روششناختی، مکتب نهادی روش استقراء را بر روش قیاس ترجیح داده و بر این عقیده است که برای بهتر کردن نظام اقتصادی باید مطالعات دقیقتری از طرز کار آن عمل، بهدست آورد.
سرمداران این دیدگاه :
فرشاد مومني، محسن رنانی، حسین راغفر، ستاری فر و ... هستند.
موسسه دین و اقتصاد و موسسه پژوهشهای اقتصاد و مدیریت از پایگاه های این دیدگاه هستند.
✅ @karkhone
سیاست تله وام چینی!
نو استعمارگرایی و امپریالیسم چینی
| علی کسیری
۶ فروردین ۱۴۰۰
بنا به گفته ها قرارداد توافق بیست و پنج ساله ایران و چین، درست در بدترین شرایط حاکم بر ایران، در ۷ فرودین ۱۴۰۰، به امضای طرفین خواهد رسید. هرچند که به نظر می رسد با توجه به تحریم های امریکا بر علیه ایران و کارت جنگ تجاری امریکا بر علیه چین، این توافق نهایتاً، وارد فاز اجرایی نشود، اما به هر حال و با توجه به نوع سیاست های حکومت ایران، بدیهی است که نمی توان به فرجام چنین توافقاتی خوشبین بود.
در این بین، بررسی چندین نمونه از سیاست تله وام چینی نیز، به خوبی می تواند که نوع نگاه چینی ها را از سیاست سرمایه گذاری در کشورهای دیگر توضیح دهد. برای نمونه، یکی از تبعات دریافت وام از چین، اسکان جمعیت قابل توجهی از نیروهای کار چینی در کشور است که اولاً منطقه ای را به شکل خودمختار کنترل خواهند کرد. دوما از حق کاپیتولاسیون برخوردار خواهند بود. سوماً تجربه ثابت کرده است که پس از مدت کوتاهی از اسکان جمعیت چینی، دولت چین نیز با تحمیل قرار داد های تملک ۹۹ ساله به کشور میزبان، ادعای مالکیت بر اراضی ملی کشور میزبان را خواهد کرد. چهارماً بنا به تجربه، دولت چین، پس از عملیاتی شدن تله وام، دولت کشور میزبان را به استفاده اجباری از کارگران چینی در صنایع کشور خواهد کرد و در نتیجه نیروی کار ایرانی را از بازار کار حذف خواهد کرد. پنجماً با توجه به آنکه طرف قرارداد توافق، در واقع دولت کمونیست چین است و نه شرکت های خصوصی چینی (با توجه به آنکه تمام شرکت های ملی و استراتژیک چین دولتی هستند و زیر نظر حزب کمونیست)، بنابراین شکایت های دولت میزبان از شرکت های چینی نیز راه به جایی نخواهد برد. برای نمونه شکایت دولت پاکستان از شرکت های متخلف چینی مستقر در پاکستان که با فاکتور سازی ها، هزینه تمام شده کار را برای طرف پاکستانی افزایش داده اند، هیچ گاه بنا به دلایلی من جمله موضع ضعف طرف پاکستانی در برابر چین، راه به جایی نبرده است. به ویژه که ثابت شده، دولت چین نیز، با اعطای رشوه های سنگین به سران سیاسی کشور میزبان، عملا دستگاه قضایی و سیاسی کشور را از قبل عقیم می کند.
بررسی دقیق تر سیاست تله وام چینی در ویکی پدیا. از گوگل ترنسلیت استفاده کنید.
en.m.wikipedia.org/wiki/Debt-trap_diplomacy
اما در نهایت ای کاش حکومت ایران این نکته را می دانست که قول سرمایه گذاری چین در ایران در طی بیست و پنج سال آینده، حداقل ۲۷۰ میلیارد دلار امریکا، یعنی سالی ۱۰ میلیارد دلار و حداکثر ۴۰۰ میلیارد دلار یعنی سالی ۱۶ میلیارد دلار برآورد شده است که رقم به نسبت ناچیزی برای اقتصاد ایران است. دوماً آنکه حکومت ایران، به راحتی و تنها با اصلاح ساختار بانکی، اصلاح بودجه، اصلاح روش توزیع ثروت، اصلاح روش خصوصی سازی و در نهایت اصلاح روش جذب سرمایه کشور، می تواند که به جای امضای چنین قرارداد ضعیفی، سرمایه های شناور و سرگردان بازار را جذب صنایع مولد کشور کند. جالب است بدانیم که در ده سال گذشته بنا به آمارهای بانک مرکزی ایران، نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار، یعنی سالیانه ۱۰ میلیارد دلار، پول از کشور خارج شده است.
bbc.com/persian/business-53480779
حال آنکه این اعداد و ارقام در برخی از آمارهای دیگر، بیش از این اعداد ارزیابی می شود. بنا به ادعای مرکز پژوهش های مجلس، خروج سرمایه از ایران در سال ۱۳۹۶، برابر با رقم فاجعه بار ۴۰ میلیارد دلار بوده است.
khabaronline.ir/news/779570
بنابراین امضای چنین قراردادی، در وضعیت فعلی اقتصادی کشور، نه تنها تغییر چندانی را در ایران به وجود نخواهد آورد بلکه وضعیت اقتصادی ایران را با انباشت حجم بدهی نیز وخیم تر خواهد نمود، بماند که اساساً، واضح است که طرف چینی نیز از فناوری بالایی برای انتقال فناوری به ایران برخوردار نیست و واگذاری منابع نفتی و گازی کشور به چین، می تواند در نهایت منابع نفتی و گازی کشور را قربانی سیاست های زمین سوخته طرف چینی کند.
✅ @karkhone
نو استعمارگرایی و امپریالیسم چینی
| علی کسیری
۶ فروردین ۱۴۰۰
بنا به گفته ها قرارداد توافق بیست و پنج ساله ایران و چین، درست در بدترین شرایط حاکم بر ایران، در ۷ فرودین ۱۴۰۰، به امضای طرفین خواهد رسید. هرچند که به نظر می رسد با توجه به تحریم های امریکا بر علیه ایران و کارت جنگ تجاری امریکا بر علیه چین، این توافق نهایتاً، وارد فاز اجرایی نشود، اما به هر حال و با توجه به نوع سیاست های حکومت ایران، بدیهی است که نمی توان به فرجام چنین توافقاتی خوشبین بود.
در این بین، بررسی چندین نمونه از سیاست تله وام چینی نیز، به خوبی می تواند که نوع نگاه چینی ها را از سیاست سرمایه گذاری در کشورهای دیگر توضیح دهد. برای نمونه، یکی از تبعات دریافت وام از چین، اسکان جمعیت قابل توجهی از نیروهای کار چینی در کشور است که اولاً منطقه ای را به شکل خودمختار کنترل خواهند کرد. دوما از حق کاپیتولاسیون برخوردار خواهند بود. سوماً تجربه ثابت کرده است که پس از مدت کوتاهی از اسکان جمعیت چینی، دولت چین نیز با تحمیل قرار داد های تملک ۹۹ ساله به کشور میزبان، ادعای مالکیت بر اراضی ملی کشور میزبان را خواهد کرد. چهارماً بنا به تجربه، دولت چین، پس از عملیاتی شدن تله وام، دولت کشور میزبان را به استفاده اجباری از کارگران چینی در صنایع کشور خواهد کرد و در نتیجه نیروی کار ایرانی را از بازار کار حذف خواهد کرد. پنجماً با توجه به آنکه طرف قرارداد توافق، در واقع دولت کمونیست چین است و نه شرکت های خصوصی چینی (با توجه به آنکه تمام شرکت های ملی و استراتژیک چین دولتی هستند و زیر نظر حزب کمونیست)، بنابراین شکایت های دولت میزبان از شرکت های چینی نیز راه به جایی نخواهد برد. برای نمونه شکایت دولت پاکستان از شرکت های متخلف چینی مستقر در پاکستان که با فاکتور سازی ها، هزینه تمام شده کار را برای طرف پاکستانی افزایش داده اند، هیچ گاه بنا به دلایلی من جمله موضع ضعف طرف پاکستانی در برابر چین، راه به جایی نبرده است. به ویژه که ثابت شده، دولت چین نیز، با اعطای رشوه های سنگین به سران سیاسی کشور میزبان، عملا دستگاه قضایی و سیاسی کشور را از قبل عقیم می کند.
بررسی دقیق تر سیاست تله وام چینی در ویکی پدیا. از گوگل ترنسلیت استفاده کنید.
en.m.wikipedia.org/wiki/Debt-trap_diplomacy
اما در نهایت ای کاش حکومت ایران این نکته را می دانست که قول سرمایه گذاری چین در ایران در طی بیست و پنج سال آینده، حداقل ۲۷۰ میلیارد دلار امریکا، یعنی سالی ۱۰ میلیارد دلار و حداکثر ۴۰۰ میلیارد دلار یعنی سالی ۱۶ میلیارد دلار برآورد شده است که رقم به نسبت ناچیزی برای اقتصاد ایران است. دوماً آنکه حکومت ایران، به راحتی و تنها با اصلاح ساختار بانکی، اصلاح بودجه، اصلاح روش توزیع ثروت، اصلاح روش خصوصی سازی و در نهایت اصلاح روش جذب سرمایه کشور، می تواند که به جای امضای چنین قرارداد ضعیفی، سرمایه های شناور و سرگردان بازار را جذب صنایع مولد کشور کند. جالب است بدانیم که در ده سال گذشته بنا به آمارهای بانک مرکزی ایران، نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار، یعنی سالیانه ۱۰ میلیارد دلار، پول از کشور خارج شده است.
bbc.com/persian/business-53480779
حال آنکه این اعداد و ارقام در برخی از آمارهای دیگر، بیش از این اعداد ارزیابی می شود. بنا به ادعای مرکز پژوهش های مجلس، خروج سرمایه از ایران در سال ۱۳۹۶، برابر با رقم فاجعه بار ۴۰ میلیارد دلار بوده است.
khabaronline.ir/news/779570
بنابراین امضای چنین قراردادی، در وضعیت فعلی اقتصادی کشور، نه تنها تغییر چندانی را در ایران به وجود نخواهد آورد بلکه وضعیت اقتصادی ایران را با انباشت حجم بدهی نیز وخیم تر خواهد نمود، بماند که اساساً، واضح است که طرف چینی نیز از فناوری بالایی برای انتقال فناوری به ایران برخوردار نیست و واگذاری منابع نفتی و گازی کشور به چین، می تواند در نهایت منابع نفتی و گازی کشور را قربانی سیاست های زمین سوخته طرف چینی کند.
✅ @karkhone
Wikipedia
Debt-trap diplomacy
China's diplomatic practice coercing alignment or access of an indebted country to its creditor