توافق ایران و چین از دید رسانه های خارجی (2/1)
| به کوشش دکتر علیرضا بازارگان
در چند روزی که از اعلام توافق استراتژیک میان ایران و چین می گذرد، در فضای مجازی فارسی حملات شدیدی به این توافق شده است. حال که کمی آب ها از آسیاب افتاده است، به نظر مفید می رسد که نگاهی به رسانه های خارجی بکنیم تا ببینیم از دید بقیه دنیا این توافق چگونه است.
از آنجا که امکان خلاصه تمامی مطالب موجود در رسانه های خارجی وجود ندارد در بخش کامنت های این نوشته لینک حداقل 10 مطلب خارجی را قرار خواهم داد. هر کدام که برای خوانندگان جالب تر بود را می توانیم با عمق بیشتر در کامنت ها بررسی کنیم. ولی به عنوان مطالب برگزیده، این سه مقاله به نظرم جالب تر و مفیدتر بودند:
1. مطلب سایت National Interest با عنوان "آمریکا چگونه چین و ایران را به هم نزدیک می کند"
https://nationalinterest.org/feature/how-america-pushing-china-and-iran-together-182175
2. مطلب سایت The Print با عنوان "توافق 400 میلیاردی چشم گیر است. ولی ایران فقط یکی از مهره های چین در شطرنج سیاسی است"
https://theprint.in/opinion/400-bn-deal-an-eye-catcher-but-iran-is-just-a-square-in-chinas-geopolitical-chessboard/632683/
3. مطلب سایت Independent با عنوان "ایران و چین با امضای توافق 25 ساله به آمریکا یک پیام می فرستند"
https://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/iran-china-us-deal-b1824034.html
اگر کمی وقت دارید و زبانتان خوب است، دیدن برنامه شبکه الجزیره را پیشنهاد می کنم. این برنامه در 25 دقیقه کمابیش مطلب را به خوبی خلاصه می کند:
https://www.aljazeera.com/program/inside-story/2021/3/30/what-is-behind-china-and-irans-strategic-deal
خلاصه آنچه در مقالات خارجی خواندم این بود که در کنار انتقادهای موجود، این توافق را کمابیش یک موفقیت برای طرفین دانسته اند. از طریق این توافق ایران می تواند تحریم ها را بیشتر دور بزند، دسترسی به منابع مالی چین داشته باشد، و همچنین در مذاکرات هسته ای به عنوان یک برگ مثبت برای فشار به غربی ها از آن استفاده کند. از طرفی چین می تواند از این طریق نفوذ خودش در خاورمیانه را افزایش دهد و در منطقه ای که به صورت سنتی متعلق به آمریکا بوده است جای خودش را بازتر کند. چین می خواهد به غرب نشان دهد که منافع خودش را دنبال می کند حتی اگر به مذاق آمریکا خوش نیاید. در نهایت بعضی از رسانه ها معتقد بودند که این توافق جنبه کلی گویی دارد و برای فرستادن سیگنال به بقیه دنیا است، و معلوم نیست که واقعا چه مقدار عملیاتی بشود.
مطلب هاآرتس مبنی بر اینکه توافق بین ایران و چین برای ایران فضای نفس کشیدن ایجاد می کند. به نظرم این مقاله هم خیلی خواندنی بود:
https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-strategic-pact-with-china-gives-iran-room-to-breathe-at-a-critical-moment-1.9662505
✅ @karkhone
| به کوشش دکتر علیرضا بازارگان
در چند روزی که از اعلام توافق استراتژیک میان ایران و چین می گذرد، در فضای مجازی فارسی حملات شدیدی به این توافق شده است. حال که کمی آب ها از آسیاب افتاده است، به نظر مفید می رسد که نگاهی به رسانه های خارجی بکنیم تا ببینیم از دید بقیه دنیا این توافق چگونه است.
از آنجا که امکان خلاصه تمامی مطالب موجود در رسانه های خارجی وجود ندارد در بخش کامنت های این نوشته لینک حداقل 10 مطلب خارجی را قرار خواهم داد. هر کدام که برای خوانندگان جالب تر بود را می توانیم با عمق بیشتر در کامنت ها بررسی کنیم. ولی به عنوان مطالب برگزیده، این سه مقاله به نظرم جالب تر و مفیدتر بودند:
1. مطلب سایت National Interest با عنوان "آمریکا چگونه چین و ایران را به هم نزدیک می کند"
https://nationalinterest.org/feature/how-america-pushing-china-and-iran-together-182175
2. مطلب سایت The Print با عنوان "توافق 400 میلیاردی چشم گیر است. ولی ایران فقط یکی از مهره های چین در شطرنج سیاسی است"
https://theprint.in/opinion/400-bn-deal-an-eye-catcher-but-iran-is-just-a-square-in-chinas-geopolitical-chessboard/632683/
3. مطلب سایت Independent با عنوان "ایران و چین با امضای توافق 25 ساله به آمریکا یک پیام می فرستند"
https://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/iran-china-us-deal-b1824034.html
اگر کمی وقت دارید و زبانتان خوب است، دیدن برنامه شبکه الجزیره را پیشنهاد می کنم. این برنامه در 25 دقیقه کمابیش مطلب را به خوبی خلاصه می کند:
https://www.aljazeera.com/program/inside-story/2021/3/30/what-is-behind-china-and-irans-strategic-deal
خلاصه آنچه در مقالات خارجی خواندم این بود که در کنار انتقادهای موجود، این توافق را کمابیش یک موفقیت برای طرفین دانسته اند. از طریق این توافق ایران می تواند تحریم ها را بیشتر دور بزند، دسترسی به منابع مالی چین داشته باشد، و همچنین در مذاکرات هسته ای به عنوان یک برگ مثبت برای فشار به غربی ها از آن استفاده کند. از طرفی چین می تواند از این طریق نفوذ خودش در خاورمیانه را افزایش دهد و در منطقه ای که به صورت سنتی متعلق به آمریکا بوده است جای خودش را بازتر کند. چین می خواهد به غرب نشان دهد که منافع خودش را دنبال می کند حتی اگر به مذاق آمریکا خوش نیاید. در نهایت بعضی از رسانه ها معتقد بودند که این توافق جنبه کلی گویی دارد و برای فرستادن سیگنال به بقیه دنیا است، و معلوم نیست که واقعا چه مقدار عملیاتی بشود.
مطلب هاآرتس مبنی بر اینکه توافق بین ایران و چین برای ایران فضای نفس کشیدن ایجاد می کند. به نظرم این مقاله هم خیلی خواندنی بود:
https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-strategic-pact-with-china-gives-iran-room-to-breathe-at-a-critical-moment-1.9662505
✅ @karkhone
The National Interest
How America Is Pushing China and Iran Together
The $400 billion Iran-China deal is not the culmination of a process or the start of a new era. It is, however, a critical inflection point in a relationship that will play an outsized role in a new
ریچارد نفیو Richard Nephew در کتاب«هنر تحریم» مینویسد: "ایالات متحده از جون 2013 تحریمهای دقیقی را برای ضربه زدن به صنعت خودروسازی ایران وضع کرد. ساختار این تحریمها به طور دقیقی انتخاب شده بود تا ایرانیها از واردات کمکهای فنّی خارجی محروم شوند، ولی واردات قطعات خودرو و خودروهای کامل همچنان ممکن باشد.
مشاغل و درآمد حاصل از بخش تولیدی هدف این تحریمها بود تا تلاش دولت ایران برای ایجاد بخشهای صادراتی غیرنفتی و ایجاد پانصدهزار شغل جدید به نتیجه نرسد."
در بخش دیگری از کتاب هنر تحریم، ریچارد نفیو از سه برابر شدن قیمت مرغ به خاطر تحریمها و همچنین کمبود دارو به علت گران شدن ارز به عنوان یکی از دستاوردهای سیاست خارجه ایالات متحده نام میبرد.
بهترین عنوان را مکس بلومنتال برای نقد کتاب ریچارد نفیو برگزید: «هنر سادیسم»
/سیاست گذاری صنعتی
✅ @karkhone
مشاغل و درآمد حاصل از بخش تولیدی هدف این تحریمها بود تا تلاش دولت ایران برای ایجاد بخشهای صادراتی غیرنفتی و ایجاد پانصدهزار شغل جدید به نتیجه نرسد."
در بخش دیگری از کتاب هنر تحریم، ریچارد نفیو از سه برابر شدن قیمت مرغ به خاطر تحریمها و همچنین کمبود دارو به علت گران شدن ارز به عنوان یکی از دستاوردهای سیاست خارجه ایالات متحده نام میبرد.
بهترین عنوان را مکس بلومنتال برای نقد کتاب ریچارد نفیو برگزید: «هنر سادیسم»
/سیاست گذاری صنعتی
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
توافق ایران و چین از دید رسانه های خارجی (2/1) | به کوشش دکتر علیرضا بازارگان در چند روزی که از اعلام توافق استراتژیک میان ایران و چین می گذرد، در فضای مجازی فارسی حملات شدیدی به این توافق شده است. حال که کمی آب ها از آسیاب افتاده است، به نظر مفید…
توافق ایران و چین از دید رسانه های خارجی (2/2)
| به کوشش دکتر علیرضا بازارگان
برایم جالب بود که رسانه های هندی خیلی بر روی توافق بین ایران و چین زوم کرده بودند. شاید چونکه آن ها هم مایل هستند که از بازار ایران بهره ببرند (مثلا در چابهار). در هر صورت، این هم یک مقاله جالب از National Herald هند که این توافق را "برد-برد" توصیف کرده است.
https://www.nationalheraldindia.com/international/the-new-china-iran-deal-upends-the-us-cuts-india-to-size-and-is-bigger-than-cpec
نمونه مقالاتی که توافق ایران و چین را کم اهمیت تر از آنچه در رسانه ها بیان شده است دانسته اند:
1. بلومبرگ
https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2021-03-29/china-iran-deal-there-s-less-to-it-than-meets-the-eye
2. دیپلمات
https://thediplomat.com/2021/04/china-iran-relations-the-myth-of-massive-investment/
3. واشنگتن پست
https://www.washingtonpost.com/politics/2021/04/01/china-iran-announced-new-economic-security-partnership-thats-not-alarming-it-sounds/
یک مقاله خوب در Modern Diplomacy از یک نویسنده به نام "پوریا نبی پور" که من ایشان را نمی شناسم ولی هم زبان نوشتاری قوی دارد هم تحلیلش جنبه های جالبی دارد.
https://moderndiplomacy.eu/2021/03/30/chinas-strategic-agreement-with-iran-an-opportunity-of-the-new-century/
شاهدی بر آنچه خدمتتان عرض کردم. ترس بعضی رسانه های چینی از اینکه نکند رابطه چین با دیگر کشورها منطقه که با ایران دشمنی دارند، با امضای چنین توافقاتی تضعیف شود:
https://www.scmp.com/news/china/diplomacy/article/3127672/china-warned-25-year-deal-iran-hugely-risky-despite-hope-it
تحلیل بسیار جالب Economist از موقعیت چین در خاورمیانه که نه فقط بر توافق با ایران تمرکز دارد، بلکه به این می پردازد که چین دارد تلاش می کند که اشتباهات آمریکا در خاورمیانه را تکرار نکند و دارد تلاش می کند با همه کشورها در منطقه رابطه حسنه داشته باشد. توافقات استراتژیک چین با اسرائیل از یک طرف، با عربستان و امارات از طرف دیگر، و با ایران از یک طرف، همگی نوعی تناقض در دل خود دارند ولی چین فعلا توانسته است که در حفظ تعادل موفق باشد و هیچ یک از کشورهای منطقه را عصبانی نکند... بسیار خواندنی.
https://www.economist.com/china/2021/04/08/china-thinks-it-can-avoid-middle-eastern-traps-that-caught-america
✅ @karkhone
| به کوشش دکتر علیرضا بازارگان
برایم جالب بود که رسانه های هندی خیلی بر روی توافق بین ایران و چین زوم کرده بودند. شاید چونکه آن ها هم مایل هستند که از بازار ایران بهره ببرند (مثلا در چابهار). در هر صورت، این هم یک مقاله جالب از National Herald هند که این توافق را "برد-برد" توصیف کرده است.
https://www.nationalheraldindia.com/international/the-new-china-iran-deal-upends-the-us-cuts-india-to-size-and-is-bigger-than-cpec
نمونه مقالاتی که توافق ایران و چین را کم اهمیت تر از آنچه در رسانه ها بیان شده است دانسته اند:
1. بلومبرگ
https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2021-03-29/china-iran-deal-there-s-less-to-it-than-meets-the-eye
2. دیپلمات
https://thediplomat.com/2021/04/china-iran-relations-the-myth-of-massive-investment/
3. واشنگتن پست
https://www.washingtonpost.com/politics/2021/04/01/china-iran-announced-new-economic-security-partnership-thats-not-alarming-it-sounds/
یک مقاله خوب در Modern Diplomacy از یک نویسنده به نام "پوریا نبی پور" که من ایشان را نمی شناسم ولی هم زبان نوشتاری قوی دارد هم تحلیلش جنبه های جالبی دارد.
https://moderndiplomacy.eu/2021/03/30/chinas-strategic-agreement-with-iran-an-opportunity-of-the-new-century/
شاهدی بر آنچه خدمتتان عرض کردم. ترس بعضی رسانه های چینی از اینکه نکند رابطه چین با دیگر کشورها منطقه که با ایران دشمنی دارند، با امضای چنین توافقاتی تضعیف شود:
https://www.scmp.com/news/china/diplomacy/article/3127672/china-warned-25-year-deal-iran-hugely-risky-despite-hope-it
تحلیل بسیار جالب Economist از موقعیت چین در خاورمیانه که نه فقط بر توافق با ایران تمرکز دارد، بلکه به این می پردازد که چین دارد تلاش می کند که اشتباهات آمریکا در خاورمیانه را تکرار نکند و دارد تلاش می کند با همه کشورها در منطقه رابطه حسنه داشته باشد. توافقات استراتژیک چین با اسرائیل از یک طرف، با عربستان و امارات از طرف دیگر، و با ایران از یک طرف، همگی نوعی تناقض در دل خود دارند ولی چین فعلا توانسته است که در حفظ تعادل موفق باشد و هیچ یک از کشورهای منطقه را عصبانی نکند... بسیار خواندنی.
https://www.economist.com/china/2021/04/08/china-thinks-it-can-avoid-middle-eastern-traps-that-caught-america
✅ @karkhone
National Herald
The new China-Iran deal upends the US, cuts India to size and is bigger than CPEC
A new and formidable alliance is emerging between China and Iran with the two countries signing a deal that will ensure Chinese investment in Iran and China receiving oil at discounted prices
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کودتای خصوصیسازی؛ چگونه دستاورد دولت میرحسین به محاق رفت (بخش دوم) او سرآغاز نئولیبرالیسم در ایران را سال ۱۳۶۹ و دوران ریاستجمهوری هاشمی رفسنجانی میداند. به گفتهی رئیسدانا، هاشمی رفسنجانی با وامهای بسیار سنگینی که با هدف ایجاد رونق پولی میگرفت، ایران…
کودتای خصوصیسازی؛ چگونه دستاورد دولت میرحسین به محاق رفت (بخش سوم)
اینگونه است که علیرضا رجایی، فعال ملی-مذهبی مسئلهی مخالفتِ حاکمیت با روی کار آمدنِ دوبارهی میرحسین موسوی (پس از بیست سال کنارهگیری او از سیاست) را چیزی بسیار فراتر از «جابجاییهای بوروکراتیک در مناصب رسمی» میداند و یکی از مهمترین علل این مخالفت را نوع نگرش ریشهای موسوی به مسئلهی مصرفزدگی در نظر میگیرد؛ اینکه او «ریشهی مصرفزدگی را بیش از هر چیز در طبقهی رانتیِ حاکم میدید.»
این رویکرد میرحسین موسوی بود که توانست نقشی را در جریان جنبش سبز برایش رقم بزند که رجایی از آن با عنوان «رهبریِ گونهای از جنگ طبقاتی» یاد میکند؛ آنچه «هیچکس از پیش به آن نیندیشیده بود.»
میرحسین موسوی در اردیبهشتماه ۱۳۸۸ پس از ثبت نام در دهمین دورهی انتخابات ریاستجمهوری، اهداف خود را از آمدنش یک به یک برمیشمارد و ما میشنویم که یکی از این اهداف، «حمایت از مستضعفان» است. او بلافاصله پس از نام بردن از این هدف، توضیح میدهد که منظورش از مستضعفان، «آنانی است که فشار تورم قامتشان را خم کرده و سیاستهای نادرست اقتصادی عزتشان را نشانه رفته است.»
این یعنی که موسوی همان معنای لغوی مستضعفان و حمایت از افرادی را که بهواسطهی سیاستهای نادرست، ضعیف نگه داشته شدهاند، مد نظر داشته است.
اما پیامد این کودتا چه بود؟
میرحسین موسوی خود در پیامی که اردیبهشت ماه ۸۹ به مناسبت روز کارگر و معلم منتشر میکند، این پیامدها را اینچنین برمیشمارد: تورم، پایین آمدن نرخ سرمایهگذاریها، فساد، رواج دروغ و سوء مدیریت، حقوق معوقهی کارگران و بیکاری روزافزون آنها، تعطیلی روزافزون کارخانهها یا با ظرفیت پایین کار کردن کارخانهها در حالی که بازارهای ملی ایران پر از کالاهای خارجی شده، چرا که در حقیقت تمام بازار داخلی در رابطه با کالا، خدمات و سرمایه به بیگانه واگذار شده است.
آنگاه با این انذار او مواجه میشویم: «همه میدانیم که این مسئله تا چه اندازه در سرنوشت ملت، استقلال و آزادی ما و همچنین در سرنوشت کارگران ما اثر میگذارد.»
سلب اعتبار از مرجع دادخواهی کارگران
امروز با تداوم این سیاستها میبینیم که پیشبینیهای میرحسین موسوی چقدر درست از آب درآمده است: هشتم بهمن ماه امسال، معاون حقوقی حسن روحانی بخشنامهای را خطاب به مدیرعامل سازمان تامین اجتماعی صادر کرد که مصداقی دقیق برای تحمیل طرحهای ریاضتی بر نیروی کار بهشمار میآید. خبرگزاری کار ایران (ایلنا) چنین تفسیری از این بخشنامه ارائه میدهد که اگر متن بخشنامه را مطالعه کنید، میبینید که تفسیری دور از واقع نبوده است: مطابق با این بخشنامه، «اعمالِ افزایش قانونی دستمزد سالیانه برای «سایر سطوح مزدی» اجباری نیست و کارفرما میتواند به سادگی، قرارداد خود را با کارگری که ده یا حتی پانزده سال در کارگاه سابقهی کار دارد، تسویه کند و سال بعد قراردادی جدید با او منعقد نماید که در آن، ریالی دستمزد افزایش نمییابد.»
به این ترتیب، حکومت به واسطهی سیاستهای نئولیبرالیستی خود توانست قانون کاری را که یکی از دستاوردهای دوران نخستوزیری میرحسین موسوی بود و با وجود سرکوب گستردهی فعالان چپِ حامی طبقهی کارگر، دست کم «مرجعی برای دادخواهی کارگران» محسوب میشد، به سادگی دور بزند، چرا که یکی از جنبههای نئولیبرالیسم، چنانکه بالاتر نیز بدان اشاره شد، «مقرراتزدایی» از بازار کار است.
هرچند که امروز این مقرراتزداییها در ادامهی سیاستهای ضدکارگری حکومت، به اوج خود رسیده، اما به نظر میرسد که از دیرباز نیز معمول بوده است، چنانکه ابوالقاسم سرحدیزاده، وزیر کار دوران میرحسین موسوی در گفتوگوی سال گذشتهی خود بر این موضوع صحه میگذارد: «در نگاه ما، اصل بر قراردادهای دائم بود. قراردادهای موقت برای کارهای موقت بود؛ نه اینکه در کارهای دائم قراردادهای موقت ببندند؛ ما اینطور نظری نداشتیم و در قانون کار هم این دیدگاه گنجانده شده؛ منتها متاسفانه بعدها قراردادهای موقت را تعمیم دادند به کارهای دائم و امنیت شغلی کارگران را از بین بردند.»
در فصلی از کتاب «برگهایی از کارنامهی دولت جنگ» نیز که اخیرا منتشر شده است، محسن ایزدخواه، معاون پیشین سازمان تامین اجتماعی به نکتهای اشاره میکند که مؤید همین مدعاست؛ اینکه: «سهم کارگران قراردادی که در طول جنگ تحمیلی حدود ۱۵ درصد بود، در دوران سیاستهای تعدیل به بیشتر از ۷۵ درصد رسید.»
✅ @karkhone
اینگونه است که علیرضا رجایی، فعال ملی-مذهبی مسئلهی مخالفتِ حاکمیت با روی کار آمدنِ دوبارهی میرحسین موسوی (پس از بیست سال کنارهگیری او از سیاست) را چیزی بسیار فراتر از «جابجاییهای بوروکراتیک در مناصب رسمی» میداند و یکی از مهمترین علل این مخالفت را نوع نگرش ریشهای موسوی به مسئلهی مصرفزدگی در نظر میگیرد؛ اینکه او «ریشهی مصرفزدگی را بیش از هر چیز در طبقهی رانتیِ حاکم میدید.»
این رویکرد میرحسین موسوی بود که توانست نقشی را در جریان جنبش سبز برایش رقم بزند که رجایی از آن با عنوان «رهبریِ گونهای از جنگ طبقاتی» یاد میکند؛ آنچه «هیچکس از پیش به آن نیندیشیده بود.»
میرحسین موسوی در اردیبهشتماه ۱۳۸۸ پس از ثبت نام در دهمین دورهی انتخابات ریاستجمهوری، اهداف خود را از آمدنش یک به یک برمیشمارد و ما میشنویم که یکی از این اهداف، «حمایت از مستضعفان» است. او بلافاصله پس از نام بردن از این هدف، توضیح میدهد که منظورش از مستضعفان، «آنانی است که فشار تورم قامتشان را خم کرده و سیاستهای نادرست اقتصادی عزتشان را نشانه رفته است.»
این یعنی که موسوی همان معنای لغوی مستضعفان و حمایت از افرادی را که بهواسطهی سیاستهای نادرست، ضعیف نگه داشته شدهاند، مد نظر داشته است.
اما پیامد این کودتا چه بود؟
میرحسین موسوی خود در پیامی که اردیبهشت ماه ۸۹ به مناسبت روز کارگر و معلم منتشر میکند، این پیامدها را اینچنین برمیشمارد: تورم، پایین آمدن نرخ سرمایهگذاریها، فساد، رواج دروغ و سوء مدیریت، حقوق معوقهی کارگران و بیکاری روزافزون آنها، تعطیلی روزافزون کارخانهها یا با ظرفیت پایین کار کردن کارخانهها در حالی که بازارهای ملی ایران پر از کالاهای خارجی شده، چرا که در حقیقت تمام بازار داخلی در رابطه با کالا، خدمات و سرمایه به بیگانه واگذار شده است.
آنگاه با این انذار او مواجه میشویم: «همه میدانیم که این مسئله تا چه اندازه در سرنوشت ملت، استقلال و آزادی ما و همچنین در سرنوشت کارگران ما اثر میگذارد.»
سلب اعتبار از مرجع دادخواهی کارگران
امروز با تداوم این سیاستها میبینیم که پیشبینیهای میرحسین موسوی چقدر درست از آب درآمده است: هشتم بهمن ماه امسال، معاون حقوقی حسن روحانی بخشنامهای را خطاب به مدیرعامل سازمان تامین اجتماعی صادر کرد که مصداقی دقیق برای تحمیل طرحهای ریاضتی بر نیروی کار بهشمار میآید. خبرگزاری کار ایران (ایلنا) چنین تفسیری از این بخشنامه ارائه میدهد که اگر متن بخشنامه را مطالعه کنید، میبینید که تفسیری دور از واقع نبوده است: مطابق با این بخشنامه، «اعمالِ افزایش قانونی دستمزد سالیانه برای «سایر سطوح مزدی» اجباری نیست و کارفرما میتواند به سادگی، قرارداد خود را با کارگری که ده یا حتی پانزده سال در کارگاه سابقهی کار دارد، تسویه کند و سال بعد قراردادی جدید با او منعقد نماید که در آن، ریالی دستمزد افزایش نمییابد.»
به این ترتیب، حکومت به واسطهی سیاستهای نئولیبرالیستی خود توانست قانون کاری را که یکی از دستاوردهای دوران نخستوزیری میرحسین موسوی بود و با وجود سرکوب گستردهی فعالان چپِ حامی طبقهی کارگر، دست کم «مرجعی برای دادخواهی کارگران» محسوب میشد، به سادگی دور بزند، چرا که یکی از جنبههای نئولیبرالیسم، چنانکه بالاتر نیز بدان اشاره شد، «مقرراتزدایی» از بازار کار است.
هرچند که امروز این مقرراتزداییها در ادامهی سیاستهای ضدکارگری حکومت، به اوج خود رسیده، اما به نظر میرسد که از دیرباز نیز معمول بوده است، چنانکه ابوالقاسم سرحدیزاده، وزیر کار دوران میرحسین موسوی در گفتوگوی سال گذشتهی خود بر این موضوع صحه میگذارد: «در نگاه ما، اصل بر قراردادهای دائم بود. قراردادهای موقت برای کارهای موقت بود؛ نه اینکه در کارهای دائم قراردادهای موقت ببندند؛ ما اینطور نظری نداشتیم و در قانون کار هم این دیدگاه گنجانده شده؛ منتها متاسفانه بعدها قراردادهای موقت را تعمیم دادند به کارهای دائم و امنیت شغلی کارگران را از بین بردند.»
در فصلی از کتاب «برگهایی از کارنامهی دولت جنگ» نیز که اخیرا منتشر شده است، محسن ایزدخواه، معاون پیشین سازمان تامین اجتماعی به نکتهای اشاره میکند که مؤید همین مدعاست؛ اینکه: «سهم کارگران قراردادی که در طول جنگ تحمیلی حدود ۱۵ درصد بود، در دوران سیاستهای تعدیل به بیشتر از ۷۵ درصد رسید.»
✅ @karkhone
ابر آروان زیر ذره بین!
در این چند روزی که زیرساخت ابر آروان دچار مشکل حیاتی شده بود، بعد از وصل شدن بررسیهایی روی IaaS شون انجام دادیم و طی اون باگی امنیتی و عجیب پیدا کردیم.
به طور خلاصه، مشکل این هست که در زیرساخت ابر آروان، شبکهی تمام ابرکهای روی یک میزبان، مشترک هستند و شما در یک ابرک به راحتی قابلیت شنود شبکهی تمام ابرکهای همسایه را دارید. "به راحتی!"
برای چک کردن این باگ میتونید با دستور iftop در لینوکس، ترافیک عبوری روی ابرک خودتون رو چک کنید. نتیجه، عددی بسیار بزرگتر از ترافیکی است که از ماشین شما عبور میکند. این، ترافیکِ کل سرور میزبان شماست که شامل ترافیک تمام ابرکهای روی این سرور میشود.
برای بررسی دقیقتر، میتونید از دستور nethogs برای پیدا کردن IP و پورت مبدأ و مقصد استفاده کنید و در کمال تعجب خواهید دید که مبدأ و مقصد ترافیک، IP ابرک شما نیست!
در آخر، برای شنود ترافیک میتونید از یک tcpdump ساده استفاده کنید. برای مثال، روی پورت ۳۳۰۶ متأسفانه میبینید که ترافیک دیتابیسهای MySQL، روی شبکهی آروان "مثل آب خوردن" قابل شنود است. سایر پورتهای دیتابیسی و پورت ۸۰ هم همینطور!
به نظر میاد با وجود همچین زیرساختی، صاحبان مشاغل باید بیشتر به الزام استفاده از رمز نگاری فکر کنن؛ چون نه تنها اونی که میدونید، بلکه "همه" امکان شنود ترافیک و اطلاعات کسب و کار شما رو دارند!
منبع
✅ @karkhone
در این چند روزی که زیرساخت ابر آروان دچار مشکل حیاتی شده بود، بعد از وصل شدن بررسیهایی روی IaaS شون انجام دادیم و طی اون باگی امنیتی و عجیب پیدا کردیم.
به طور خلاصه، مشکل این هست که در زیرساخت ابر آروان، شبکهی تمام ابرکهای روی یک میزبان، مشترک هستند و شما در یک ابرک به راحتی قابلیت شنود شبکهی تمام ابرکهای همسایه را دارید. "به راحتی!"
برای چک کردن این باگ میتونید با دستور iftop در لینوکس، ترافیک عبوری روی ابرک خودتون رو چک کنید. نتیجه، عددی بسیار بزرگتر از ترافیکی است که از ماشین شما عبور میکند. این، ترافیکِ کل سرور میزبان شماست که شامل ترافیک تمام ابرکهای روی این سرور میشود.
برای بررسی دقیقتر، میتونید از دستور nethogs برای پیدا کردن IP و پورت مبدأ و مقصد استفاده کنید و در کمال تعجب خواهید دید که مبدأ و مقصد ترافیک، IP ابرک شما نیست!
در آخر، برای شنود ترافیک میتونید از یک tcpdump ساده استفاده کنید. برای مثال، روی پورت ۳۳۰۶ متأسفانه میبینید که ترافیک دیتابیسهای MySQL، روی شبکهی آروان "مثل آب خوردن" قابل شنود است. سایر پورتهای دیتابیسی و پورت ۸۰ هم همینطور!
به نظر میاد با وجود همچین زیرساختی، صاحبان مشاغل باید بیشتر به الزام استفاده از رمز نگاری فکر کنن؛ چون نه تنها اونی که میدونید، بلکه "همه" امکان شنود ترافیک و اطلاعات کسب و کار شما رو دارند!
منبع
✅ @karkhone
در کنار وست تگزاس و برنت، نفت ابوظبی جهانی شد
| علی آهنگر
29 مارس ۲۰۲۱ یک روز تاریخی برای نفت، برای فجیره، برای امارات، برای خلیج فارس و آسیا و برای جهان است. از امروز یک نفت بنچمارک یا نفت معیار یا نفت مرجع برای قیمتگذاری، به دو نفت مرجع تاریخی یعنی برنت و وست تگزاس افزوده میشود و آن نفت موربان ابوظبی در امارات است.
امارات را ستمکاره خوانیمش ار دادگر؛ هنرمند دانیمش ار بی هنر؛ تشکیل یافته از امیرنشینهایی کوچک اما رو به بزرگی و بلندی است. سر در آخور جهانی دارد. ماهواره به آن سوی آسمانها میفرستد؛ در تور خلیج فارسگردی وانگیی، وزیر خارجه چین، به مرکز تولید و توزیع واکسن چینی سینوفارم در منطقه تبدیل میشود؛ در جلسات اوپک پلاس یک وزنه تعیین کننده است؛ و حالا امروز در بلندای سومین بازار جهانی نفت مرجع، قامت برمیافرازد. جز تبریک از حلقنای حسرت و دلتنگی چه میتوان گفت؟!
اما جریان نفت مرجع شدن موربان چیست؟
آنچنان که اویل پرایس ارائه میدهد، بیش از ۱۵۰ ترکیب و شاخص نفت خام در سراسر جهان وجود دارد. اما این ۱۵۰ نوع نفت خام با یکدیگر تفاوتهایی دارند. شاخص برتری یک نفت بر نفت دیگر کیفییت آن است. میزان سبکی یا سنگینی، ترش یا شیرین بودن، نزدیکی و دوری از بازار مصرف، میزان ذخیره زیرزمینی و عوامل بسیار دیگر موجب میشود تا یک نفت نسبت به دیگر انواع خود در مرتبه بالاتر قرار گیرد. این مرتبه بالاتر تا جایی بالا میرود که آن نفت، معیار و مرجع و استاندارد قیمتگذاری برای سایر انواع نفت میگردد.
در طول تاریخ یکصد و پنجاه ساله نفت، دو نفت برنت در دریای شمال، و نفت وست تگزاس اینترمدییت در آمریکا این شانس را پیدا کردند که به عنوان نفتهای برتر، معیار و مرجعی برای قیمتگذاری سایر انواع نفت در جهان باشند. در واقع، برنت و وست تگزاس سلطانهای نفت جهان به حساب میآیند.
نفت برنت نفتی سبک و دارای گوگرد کم و شیرین است. نفت وست تگزاس به سبکی نفت برنت نیست اما گوگرد کمی دارد و شیرین است. این دو نفت، معیاری برای قیمتگذاری نفت سبک و شیرین دنیا محسوب میشوند. مشکل اینجاست که ذخایر نفت برنت در دریای نروژ و شمال انگلستان رو به پایان است؛ و نفت غرب تگزاس بخاطر انقلاب شیل بیش از حد سبک شده و از استاندارد نفت قابل قبول سبک خارج شده است.
افزون بر اینها، در خلیج فارس و خاورمیانه تا کنون نفتی به عنوان نفت معیار برای قیمتگذاری نفت سبک برای فروش در آسیا وجود نداشت. هر چند که نفتخام دبی و نفت عمان برای نفتهای سنگین، مرجع قیمتگذاری هستند.
اتفاقی که افتاد این است. ابوظبی در بخش خشکی خود دارای میدانهای نفتی گستردهای است که از سال ۹۲ این میدانها از قراردادهای امتیازی بلندمدت آزاد شدند و شرکت ادنوک تصمیم گرفت خود بر آن مدیریت کند.
پس از کشف ذخایر جدید که نفت قابل برداشت موربان را به بیش از ۱۰ میلیارد بشکه رساند و تولید میدان به ۱.۷ میلیون بشکه در روز رسید، شورای عالی سیاستگذاری نفت امارات در سال ۹۸ تصمیم گرفت تا نفت شیرین و سبک موربان را به عنوان نفت معیار قرار دهد.
اقدامهای لازم انجام شد و سرانجام از امروز نفت ابوظبی با عنوان موربان Murban و با علامت تجاری آیسییی ICE در کنار بازار آتی برنت و WTI به میزان یک میلیون بشکه برای تحویل در ماه ژوئن در معرض فروش در بازار بورس دبی قرار گرفت.
محل تحویل فیزیکی نفت در بندر فجیره در خارج از تنگه هرمز است. تنگهای که بخاطر نگرانیهایی که داشت، بخشی از نفت صادراتی عربستان را به خط لوله سومد فرستاد تا از آنجا به مدیترانه برود؛ نفت ایران را از خارک به گوره و جاسک انتقال داد و نفت امارات در فجیره پهلو گرفت.
به گزارش اس اند پی گلوبال پلاتس، قرارداد تحویل در ماه ژوئن از ساعت 2:05 بامداد امروز در دبی در ICE Futures ابوظبی با قیمت 63.47 دلار در هر بشکه انجام شد. معاملات آتی ژوئن ، جولای و آگوست در پنج دقیقه اول معامله شد و ژوئن و جولای به یک اندازه فعال بودند.
از این پس، اصطلاح فوب فجیره در کنار فوب خلیج فارس قرار میگیرد و یا جایگزین آن میشود.
ممکن است پرسیده شود چرا عربستان یا کویت دست به چنین اقدامی نزدند؟ علاوه بر علتهایی که برای خودشان مطرح است، یک علت دیگر این است که عربستان و کویت ترجیح میدهند نفت را به صورت قراردادی و به مشتریان سنتی خود بفروشند. فروش در بازار بورس و به صورت کاغذی و دست به دست شدن تا رسیدن به معامله فیزیکی، انتخابی است که شرایط و ریسک پذیریهای خودش را دارد.
اینکه چه زمانی ممکن است نفت موربان مانند برنت و تگزاس در بورسهای جهان دست به دست شود، به گذر زمان و بسیاری دیگر بستگی دارد ولی آینده این نخستین نفت معیار آسیا و خلیج فارس به احتمال بسیار زیاد درخشان است.
✅ @karkhone
| علی آهنگر
29 مارس ۲۰۲۱ یک روز تاریخی برای نفت، برای فجیره، برای امارات، برای خلیج فارس و آسیا و برای جهان است. از امروز یک نفت بنچمارک یا نفت معیار یا نفت مرجع برای قیمتگذاری، به دو نفت مرجع تاریخی یعنی برنت و وست تگزاس افزوده میشود و آن نفت موربان ابوظبی در امارات است.
امارات را ستمکاره خوانیمش ار دادگر؛ هنرمند دانیمش ار بی هنر؛ تشکیل یافته از امیرنشینهایی کوچک اما رو به بزرگی و بلندی است. سر در آخور جهانی دارد. ماهواره به آن سوی آسمانها میفرستد؛ در تور خلیج فارسگردی وانگیی، وزیر خارجه چین، به مرکز تولید و توزیع واکسن چینی سینوفارم در منطقه تبدیل میشود؛ در جلسات اوپک پلاس یک وزنه تعیین کننده است؛ و حالا امروز در بلندای سومین بازار جهانی نفت مرجع، قامت برمیافرازد. جز تبریک از حلقنای حسرت و دلتنگی چه میتوان گفت؟!
اما جریان نفت مرجع شدن موربان چیست؟
آنچنان که اویل پرایس ارائه میدهد، بیش از ۱۵۰ ترکیب و شاخص نفت خام در سراسر جهان وجود دارد. اما این ۱۵۰ نوع نفت خام با یکدیگر تفاوتهایی دارند. شاخص برتری یک نفت بر نفت دیگر کیفییت آن است. میزان سبکی یا سنگینی، ترش یا شیرین بودن، نزدیکی و دوری از بازار مصرف، میزان ذخیره زیرزمینی و عوامل بسیار دیگر موجب میشود تا یک نفت نسبت به دیگر انواع خود در مرتبه بالاتر قرار گیرد. این مرتبه بالاتر تا جایی بالا میرود که آن نفت، معیار و مرجع و استاندارد قیمتگذاری برای سایر انواع نفت میگردد.
در طول تاریخ یکصد و پنجاه ساله نفت، دو نفت برنت در دریای شمال، و نفت وست تگزاس اینترمدییت در آمریکا این شانس را پیدا کردند که به عنوان نفتهای برتر، معیار و مرجعی برای قیمتگذاری سایر انواع نفت در جهان باشند. در واقع، برنت و وست تگزاس سلطانهای نفت جهان به حساب میآیند.
نفت برنت نفتی سبک و دارای گوگرد کم و شیرین است. نفت وست تگزاس به سبکی نفت برنت نیست اما گوگرد کمی دارد و شیرین است. این دو نفت، معیاری برای قیمتگذاری نفت سبک و شیرین دنیا محسوب میشوند. مشکل اینجاست که ذخایر نفت برنت در دریای نروژ و شمال انگلستان رو به پایان است؛ و نفت غرب تگزاس بخاطر انقلاب شیل بیش از حد سبک شده و از استاندارد نفت قابل قبول سبک خارج شده است.
افزون بر اینها، در خلیج فارس و خاورمیانه تا کنون نفتی به عنوان نفت معیار برای قیمتگذاری نفت سبک برای فروش در آسیا وجود نداشت. هر چند که نفتخام دبی و نفت عمان برای نفتهای سنگین، مرجع قیمتگذاری هستند.
اتفاقی که افتاد این است. ابوظبی در بخش خشکی خود دارای میدانهای نفتی گستردهای است که از سال ۹۲ این میدانها از قراردادهای امتیازی بلندمدت آزاد شدند و شرکت ادنوک تصمیم گرفت خود بر آن مدیریت کند.
پس از کشف ذخایر جدید که نفت قابل برداشت موربان را به بیش از ۱۰ میلیارد بشکه رساند و تولید میدان به ۱.۷ میلیون بشکه در روز رسید، شورای عالی سیاستگذاری نفت امارات در سال ۹۸ تصمیم گرفت تا نفت شیرین و سبک موربان را به عنوان نفت معیار قرار دهد.
اقدامهای لازم انجام شد و سرانجام از امروز نفت ابوظبی با عنوان موربان Murban و با علامت تجاری آیسییی ICE در کنار بازار آتی برنت و WTI به میزان یک میلیون بشکه برای تحویل در ماه ژوئن در معرض فروش در بازار بورس دبی قرار گرفت.
محل تحویل فیزیکی نفت در بندر فجیره در خارج از تنگه هرمز است. تنگهای که بخاطر نگرانیهایی که داشت، بخشی از نفت صادراتی عربستان را به خط لوله سومد فرستاد تا از آنجا به مدیترانه برود؛ نفت ایران را از خارک به گوره و جاسک انتقال داد و نفت امارات در فجیره پهلو گرفت.
به گزارش اس اند پی گلوبال پلاتس، قرارداد تحویل در ماه ژوئن از ساعت 2:05 بامداد امروز در دبی در ICE Futures ابوظبی با قیمت 63.47 دلار در هر بشکه انجام شد. معاملات آتی ژوئن ، جولای و آگوست در پنج دقیقه اول معامله شد و ژوئن و جولای به یک اندازه فعال بودند.
از این پس، اصطلاح فوب فجیره در کنار فوب خلیج فارس قرار میگیرد و یا جایگزین آن میشود.
ممکن است پرسیده شود چرا عربستان یا کویت دست به چنین اقدامی نزدند؟ علاوه بر علتهایی که برای خودشان مطرح است، یک علت دیگر این است که عربستان و کویت ترجیح میدهند نفت را به صورت قراردادی و به مشتریان سنتی خود بفروشند. فروش در بازار بورس و به صورت کاغذی و دست به دست شدن تا رسیدن به معامله فیزیکی، انتخابی است که شرایط و ریسک پذیریهای خودش را دارد.
اینکه چه زمانی ممکن است نفت موربان مانند برنت و تگزاس در بورسهای جهان دست به دست شود، به گذر زمان و بسیاری دیگر بستگی دارد ولی آینده این نخستین نفت معیار آسیا و خلیج فارس به احتمال بسیار زیاد درخشان است.
✅ @karkhone
👍1
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
پساکمونیسم و گذار اقتصادی (2/2) در جامعهی روسیه، تصاحبکنندگان داراییهای دولتی غالباً با عنوان "کلپتوکرات" (چپاولسالار) شناخته میشدند که بعدتر به عنوان الیگارش تغییر نام یافتند. برخی از این کلپتوکراتها، مدیران سابق شرکتهای دولتی بودند که در روند خصوصیسازی،…
پساکمونیسم و گذار اقتصادی
(بخش سوم)
جامعهی روسیه در فرآیند گذار اقتصادی به سوی کاپیتالیسم، با گسترش نقشآفرینی سازمانهای تبهکار (مافیا) روبرو شد؛ معضلی که از تضعیف اقتدار حاکمیت مرکزی حکایت داشت. کسبوکارهای بزرگ روسیه از این سازمانها برای تضمین اجرای قراردادهای اقتصادیشان (نظیر وصول وام) استفاده میکردند، چرا که دادگاههای عمومی فاسد و ناکارآمد بودند. اما این سازمانهای خصوصی در جهت اهداف مخرّبی نظیر ترساندن یا از بین بردن رقبای اقتصادی، ترور سیاستمداران دستوپاگیر، و تضمین اجرای قراردادهای ضد رقابتی (نظیر تبانی در قیمتگذاری، تقسیمبندی بازارها و...) نیز به کار گرفته میشدند.
در چنین بستری، افق زمانی سرمایهگذاری کاهش پیدا میکند، چرا که سرمایهگذاران همواره این خطر را احساس میکنند که هر دم ممکنست توسط سازمانهای تبهکاری که در استخدام رقبای اقتصادیشان قرار دارند، کشته شوند. کاهش افق زمانی نیز انگیزهی سرمایهگذاری در تولید ثروت را کاهش میدهد، چرا که سرمایهگذاری مستلزم پرداخت هزینه در زمان "حال" و دریافت درآمد در زمان "آینده" است؛ از همین رو، تاراج ثروت، که کنشی کوتاهمدت به شمار میرود، بازده بیشتری نسبت به تولید ثروت پیدا میکند.
گسترش فعالیت سازمانهای تبهکار بر وخامت فضای کسبوکار روسیه میافزود، و کسبوکارهای کوچک را بر آن میداشت که از بیم باجخواهی سازمانهای تبهکار، کسبوکارشان را آشکارا تبلیغ نکنند و به بازاریابی شفاهی روی آورند. به باور نویسندگان مقاله، روسیه در دههی ۹۰ میلادی از معدود کشورهای جهان بود که کسبوکارهای کوچکش آدرس و شماره تلفن مشخصی در کارتهای تبلیغاتیشان درج نمیکردند.
دولت روسیه همچنین یارانههای 'پنهان' هنگفتی را به بنگاههای زیانده کشور تزریق میکرد. این یارانههای پنهان هم چیزی مگر چشمپوشی دولت بر نپرداختن مالیاتها، نپرداختن هزینههای انرژی و نپرداختن دستمزد کارگران این بنگاهها نبود. این مسئله نه تنها باعث انتقال ثروت از جیب دولت، عرضهکنندگان انرژی و عرضهکنندگان نیروی کار به مدیران بنگاههای زیانده میشد، بلکه حیات بیمار این بنگاهها را تداوم میبخشید. این مسئله تاراج داراییهای بنگاه را گزینهی سودبخشتری نسبت به فروش ارزانقیمت آنها به سایر بنگاههای زیستپذیر و توانمند کشور میکرد.
اقتصادهای در حال گذار سوسیالیستی همچنین با کمبود کاردانیهای مدیریتی و کارآفرینی دستوپنجه نرم میکردند. تصاحبکنندگان شرکتهای دولتی دانش و تجربهای از ادارهی کسبوکار در یک اقتصاد بازاربنیاد نداشتند. مدیریت ناکارآمد نیز بازده مورد انتظار بنگاه را کاهش میداد و فروش داراییهای بنگاه و انحلال آن را گزینهی سودبخشتری میساخت. مضاف بر آنکه کمبود دانش و تجربهی کارآفرینی در جوامع در حال گذار، یک دستانداز بزرگ در راه آفرینش کسبوکارهای جدید خصوصی به شمار میرفت، و سرعت بازتخصیص منابع تولیدی از چنگ بنگاههای ناکارآمد به بنگاههای کارآمد را آهسته میکرد.
ساختارهای معیوب مالکیت و مدیریت در شرکتهای واگذار شده نیز عامل دیگری در کاهش انگیزهی تولید ثروت در جوامع در حال گذار محسوب میشد. دولتهای در حال گذار در برههای به سمت 'خصوصیسازی کوپنی' گام برداشتند و تلاش کردند که بخش بزرگی از سهام شرکتهای دولتی را در میان تودهی مردم توزیع کنند؛ این راهکار نه تنها از مقبولیت سیاسی برخوردار بود (چرا که تودهی مردم را در شرکتها سهیم میکرد)، بلکه سریعترین راه ممکن برای گذار به سوی کاپیتالیسم به نظر میآمد؛ برآیند کار البته چندان رضایتبخش نبود، چرا که این سیاست به خُردشدگی و پراکندگی بیش از حدّ مالکیت شرکتها منتهی شد، و این ساختار مالکیتی امکان نظارت سهامداران بر مدیریت شرکتها را ناممکن میکرد. فقدان نظارت مالکان دارایی بر مدیران دارایی نیز بستر مساعدی برای تاراج ثروت بنگاههای واگذارشده فراهم میساخت.
اما مسئله تنها به مالکیت خُرد و پراکندهی داراییها متوقف نمیشد. برخی از صنایع بزرگ کشورهای در حال گذار، دارای ساختار مدیریتی هرمی و چندلایه بودند، بدین صورت یک شرکت مادر، سهم بزرگی در یک شرکت دیگر داشت، و آن شرکت هم سهامدار شرکتهای دیگر به شمار میرفت. چنین ساختار تودرتویی موجب میشود که سهامدار عمده، تنها بر درصد کوچکی از بازده نقد داراییهایی که در آنها سهمی دارد کنترل داشته باشد. در چنین وضعیتی این سهامدار میتواند راههای مطلوبتری برای پول در آوردن از داراییهای تحت کنترلش پیدا کند، که پربازدهترینش تاراج کردن داراییست.
✅ @karkhone
(بخش سوم)
جامعهی روسیه در فرآیند گذار اقتصادی به سوی کاپیتالیسم، با گسترش نقشآفرینی سازمانهای تبهکار (مافیا) روبرو شد؛ معضلی که از تضعیف اقتدار حاکمیت مرکزی حکایت داشت. کسبوکارهای بزرگ روسیه از این سازمانها برای تضمین اجرای قراردادهای اقتصادیشان (نظیر وصول وام) استفاده میکردند، چرا که دادگاههای عمومی فاسد و ناکارآمد بودند. اما این سازمانهای خصوصی در جهت اهداف مخرّبی نظیر ترساندن یا از بین بردن رقبای اقتصادی، ترور سیاستمداران دستوپاگیر، و تضمین اجرای قراردادهای ضد رقابتی (نظیر تبانی در قیمتگذاری، تقسیمبندی بازارها و...) نیز به کار گرفته میشدند.
در چنین بستری، افق زمانی سرمایهگذاری کاهش پیدا میکند، چرا که سرمایهگذاران همواره این خطر را احساس میکنند که هر دم ممکنست توسط سازمانهای تبهکاری که در استخدام رقبای اقتصادیشان قرار دارند، کشته شوند. کاهش افق زمانی نیز انگیزهی سرمایهگذاری در تولید ثروت را کاهش میدهد، چرا که سرمایهگذاری مستلزم پرداخت هزینه در زمان "حال" و دریافت درآمد در زمان "آینده" است؛ از همین رو، تاراج ثروت، که کنشی کوتاهمدت به شمار میرود، بازده بیشتری نسبت به تولید ثروت پیدا میکند.
گسترش فعالیت سازمانهای تبهکار بر وخامت فضای کسبوکار روسیه میافزود، و کسبوکارهای کوچک را بر آن میداشت که از بیم باجخواهی سازمانهای تبهکار، کسبوکارشان را آشکارا تبلیغ نکنند و به بازاریابی شفاهی روی آورند. به باور نویسندگان مقاله، روسیه در دههی ۹۰ میلادی از معدود کشورهای جهان بود که کسبوکارهای کوچکش آدرس و شماره تلفن مشخصی در کارتهای تبلیغاتیشان درج نمیکردند.
دولت روسیه همچنین یارانههای 'پنهان' هنگفتی را به بنگاههای زیانده کشور تزریق میکرد. این یارانههای پنهان هم چیزی مگر چشمپوشی دولت بر نپرداختن مالیاتها، نپرداختن هزینههای انرژی و نپرداختن دستمزد کارگران این بنگاهها نبود. این مسئله نه تنها باعث انتقال ثروت از جیب دولت، عرضهکنندگان انرژی و عرضهکنندگان نیروی کار به مدیران بنگاههای زیانده میشد، بلکه حیات بیمار این بنگاهها را تداوم میبخشید. این مسئله تاراج داراییهای بنگاه را گزینهی سودبخشتری نسبت به فروش ارزانقیمت آنها به سایر بنگاههای زیستپذیر و توانمند کشور میکرد.
اقتصادهای در حال گذار سوسیالیستی همچنین با کمبود کاردانیهای مدیریتی و کارآفرینی دستوپنجه نرم میکردند. تصاحبکنندگان شرکتهای دولتی دانش و تجربهای از ادارهی کسبوکار در یک اقتصاد بازاربنیاد نداشتند. مدیریت ناکارآمد نیز بازده مورد انتظار بنگاه را کاهش میداد و فروش داراییهای بنگاه و انحلال آن را گزینهی سودبخشتری میساخت. مضاف بر آنکه کمبود دانش و تجربهی کارآفرینی در جوامع در حال گذار، یک دستانداز بزرگ در راه آفرینش کسبوکارهای جدید خصوصی به شمار میرفت، و سرعت بازتخصیص منابع تولیدی از چنگ بنگاههای ناکارآمد به بنگاههای کارآمد را آهسته میکرد.
ساختارهای معیوب مالکیت و مدیریت در شرکتهای واگذار شده نیز عامل دیگری در کاهش انگیزهی تولید ثروت در جوامع در حال گذار محسوب میشد. دولتهای در حال گذار در برههای به سمت 'خصوصیسازی کوپنی' گام برداشتند و تلاش کردند که بخش بزرگی از سهام شرکتهای دولتی را در میان تودهی مردم توزیع کنند؛ این راهکار نه تنها از مقبولیت سیاسی برخوردار بود (چرا که تودهی مردم را در شرکتها سهیم میکرد)، بلکه سریعترین راه ممکن برای گذار به سوی کاپیتالیسم به نظر میآمد؛ برآیند کار البته چندان رضایتبخش نبود، چرا که این سیاست به خُردشدگی و پراکندگی بیش از حدّ مالکیت شرکتها منتهی شد، و این ساختار مالکیتی امکان نظارت سهامداران بر مدیریت شرکتها را ناممکن میکرد. فقدان نظارت مالکان دارایی بر مدیران دارایی نیز بستر مساعدی برای تاراج ثروت بنگاههای واگذارشده فراهم میساخت.
اما مسئله تنها به مالکیت خُرد و پراکندهی داراییها متوقف نمیشد. برخی از صنایع بزرگ کشورهای در حال گذار، دارای ساختار مدیریتی هرمی و چندلایه بودند، بدین صورت یک شرکت مادر، سهم بزرگی در یک شرکت دیگر داشت، و آن شرکت هم سهامدار شرکتهای دیگر به شمار میرفت. چنین ساختار تودرتویی موجب میشود که سهامدار عمده، تنها بر درصد کوچکی از بازده نقد داراییهایی که در آنها سهمی دارد کنترل داشته باشد. در چنین وضعیتی این سهامدار میتواند راههای مطلوبتری برای پول در آوردن از داراییهای تحت کنترلش پیدا کند، که پربازدهترینش تاراج کردن داراییست.
✅ @karkhone
www.jstor.org
Russian Privatization and Corporate Governance: What Went Wrong? on JSTOR
Bernard Black, Reinier Kraakman, Anna Tarassova, Russian Privatization and Corporate Governance: What Went Wrong?, Stanford Law Review, Vol. 52, No. 6 (Jul., 2000), pp. 1731-1808
برخلاف تصور معمول، حتی توسعه صنایع نسبتا سادهای مثل صنعت کفش هم نیاز به مداخله فعّال و گسترده دولت دارد.
نمودار بالا سیاستهای صنعتی محلی شهر ونزو (Wenzhou
پایتخت کفش چین با تولید سالانه یک میلیارد جفت کفش)
را برای توسعه صنعت کفش این شهر پیش و پس از بحران کیفیت 1987 نشان میدهد:
سیاستهای افزایش کمیت
1. تامین زیرساخت
2. ساخت بازارها
3. تاسیس پارکهای صنعتی
4. تاسیس مراکز لجستیک
5. آموزش کارکنان
سیاستهای افزایش کیفیت
6. ایجاد معاونت صنعتی
7. ارائه مشوقهای مالی
8. میزبانی از نمایشگاهها
9. تاسیس مراکز کنترل کیفیت
10 تسهیلگری تحقیق و توسعه شرکتها
تماس با نویسنده @Barzinjf
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
نمودار بالا سیاستهای صنعتی محلی شهر ونزو (Wenzhou
پایتخت کفش چین با تولید سالانه یک میلیارد جفت کفش)
را برای توسعه صنعت کفش این شهر پیش و پس از بحران کیفیت 1987 نشان میدهد:
سیاستهای افزایش کمیت
1. تامین زیرساخت
2. ساخت بازارها
3. تاسیس پارکهای صنعتی
4. تاسیس مراکز لجستیک
5. آموزش کارکنان
سیاستهای افزایش کیفیت
6. ایجاد معاونت صنعتی
7. ارائه مشوقهای مالی
8. میزبانی از نمایشگاهها
9. تاسیس مراکز کنترل کیفیت
10 تسهیلگری تحقیق و توسعه شرکتها
تماس با نویسنده @Barzinjf
/سیاستگذاری صنعتی
✅ @karkhone
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| بهرام عظیمی
«سیم ششم»
تقدیم به محمد ابوالحسنی عزیز
برای اولین بار نسخه کامل انیمیشن کوتاه سیم ششم تقدیم شما عزیزان می شود.
انیمیشنی با زمانی حدود پانزده دقیقه که دوسال ساختنش طول کشید.
محمد ابوالحسنی عزیزم بارها از من خواسته بود که این فیلم را در شبکه های مجازی منتشر کنم تا همه آنرا ببینند🥺 ایکاش الان بودی و می دیدی که بالاخره انجامش دادم 😔
ممنونم از تمام عزیزانی که در کنارم بودند.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
کودتای خصوصیسازی؛ چگونه دستاورد دولت میرحسین به محاق رفت (بخش سوم) اینگونه است که علیرضا رجایی، فعال ملی-مذهبی مسئلهی مخالفتِ حاکمیت با روی کار آمدنِ دوبارهی میرحسین موسوی (پس از بیست سال کنارهگیری او از سیاست) را چیزی بسیار فراتر از «جابجاییهای بوروکراتیک…
کودتای خصوصیسازی؛ چگونه دستاورد دولت میرحسین به محاق رفت (بخش چهارم)
کارنامهی دولت جنگ
نوشتن از دستاوردهای دولت میرحسین موسوی در دوران جنگ کار آسانی نیست وقتی به مرور به محاق رفتهاند و از این رو ممکن است در حافظهی تاریخی مردم نیز کم کم جای خود را به شکلهای تغییریافتهشان در سالهای پس از جنگ داده باشند. گفتن از آنها زمانی دشوارتر میشود که بدانیم در همان سالهای حاصل شدنشان نیز چه تلاشهایی از سمت مخالفان حکومتیِ سیاستهای موسوی برای به محاق بردنشان صورت گرفته بود.
خود او در مناظرهی انتخاباتیاش با مهدی کروبی در سال ۸۸، برخی از این دستاوردها را به این ترتیب فهرست میکند:
۱. در زمان جنگ که معمولا سهم امور اجتماعی به دلیل سهم جنگ پایین میآید، سهم هزینههای امور اجتماعی از ۱۸ و ۴ دهم درصد در سالهای ۵۲ تا ۵۷، به میانگین ۳۹ و نیم بودجه در دوران دفاع مقدس رسید.
۲. امید به زندگی از ۵۱ سال به حدود ۶۱ سال در دوران جنگ افزایش یافت، در حالی که باید کاهش پیدا میکرد.
۳. نرخ مرگ و میر کودکان زیر ۵ سال از حدود ۱۴۰ مورد در ۱۰۰۰ نفر به ۶۸ مورد رسید که این ارقام مورد تایید همهی سازمانهای بینالمللی بهداشت و درمان در جهان است.
۴. نرخ مرگ و میر کودکان زیر یک سال از ۱۰۰ مورد در هزار تولد به ۵۳ مورد کاهش یافت.
۵. نرخ مرگ و میر مادران در زایمان از ۲۲۰ مورد به ۵۶ نفر کاهش یافت.
۶. نرخ باسوادی از ۴۱ درصد به ۶۱ درصد رسید و جمعیت زیر خط فقر از ۴۵ درصد به ۲۵ درصد [از کل جمعیت].
موسوی در این مناظره همچنین از «قریب به ۳۰۰ طرح قوی» در آن دوران، از جمله ساخته شدن شرکت صنایع آذرآب و ۹۲ درصد از شرکت فولاد مبارکه، ساخته شدن جادهی بافق-بندرعباس، کانالها، سدها و سیلوهای بسیار یاد میکند که به گفتهی او، از مجموعِ دیگر طرحهای تحت عنوان «طرحهای انقلاب» جدا بود و تلاش او بر این قرار گرفته بود که همانطور که در مورد «تانکها، توپها و بنزین هواپیماها» ارز و ریال هزینه میشد، بودجهای نیز در خدمت این طرحها قرار بگیرد و از این بودجه چیزی کاسته نشود تا «بعد از پایان جنگ، با کشور ویرانی روبرو نباشیم.»
اما یکی از ماندگارترین دستاوردهای دولت میرحسین موسوی که مبانی فکری او در ضدیتش با نئولیبرالیسم را بیشتر آشکار میکند و در همان زمان نیز به دشواری و با مرارتِ بسیار حاصل شد، چرا که مخالفان زیادی در بدنهی حکومت داشت و بعدها حتی تغییراتی نیز در آن به وجود آمد، تهیهی پیشنویس همان قانون کاری که بالاتر ذکر آن رفت، با بیش از ۲۰۰ ماده و به سود کارگران بود که سرانجام پس از کشاکشهای فراوان در سال ۱۳۶۹ به تصویب رسید.
در میان نهادهای حکومتی و سیاستمدارانی که در این راه سنگاندازی بسیار کردند، شورای نگهبان پرقدرتترین نهاد مخالفِ تصویب این قانون بود چرا که اعتقاد داشت «قانون کار و واداشتن کارفرمایان به تعهدات قانونی از جمله بیمه کردن کارگران کارگاههای کوچک، خلاف شرع اسلام است.»
محمدعلی عمویی، عضو کمیتهی مرکزی حزب تودهی ایران در سالهای انقلاب، در صفحهی ۷۲۹ جلد دوم کتاب خاطراتش با عنوان «صبر تلخ»، از چگونگی تهیهی پیشنویس این قانون کار توسط حزب توده میگوید؛ پیشنویسی که طرح آن باعث میشود طرح پیشنهادی احمد توکلی، وزیر کارِ وقت و از مخالفان «سیاستهای کارگریِ» میرحسین موسوی، به کل از سوی شخص نخست وزیر مردود اعلام شود.
✅ @karkhone
کارنامهی دولت جنگ
نوشتن از دستاوردهای دولت میرحسین موسوی در دوران جنگ کار آسانی نیست وقتی به مرور به محاق رفتهاند و از این رو ممکن است در حافظهی تاریخی مردم نیز کم کم جای خود را به شکلهای تغییریافتهشان در سالهای پس از جنگ داده باشند. گفتن از آنها زمانی دشوارتر میشود که بدانیم در همان سالهای حاصل شدنشان نیز چه تلاشهایی از سمت مخالفان حکومتیِ سیاستهای موسوی برای به محاق بردنشان صورت گرفته بود.
خود او در مناظرهی انتخاباتیاش با مهدی کروبی در سال ۸۸، برخی از این دستاوردها را به این ترتیب فهرست میکند:
۱. در زمان جنگ که معمولا سهم امور اجتماعی به دلیل سهم جنگ پایین میآید، سهم هزینههای امور اجتماعی از ۱۸ و ۴ دهم درصد در سالهای ۵۲ تا ۵۷، به میانگین ۳۹ و نیم بودجه در دوران دفاع مقدس رسید.
۲. امید به زندگی از ۵۱ سال به حدود ۶۱ سال در دوران جنگ افزایش یافت، در حالی که باید کاهش پیدا میکرد.
۳. نرخ مرگ و میر کودکان زیر ۵ سال از حدود ۱۴۰ مورد در ۱۰۰۰ نفر به ۶۸ مورد رسید که این ارقام مورد تایید همهی سازمانهای بینالمللی بهداشت و درمان در جهان است.
۴. نرخ مرگ و میر کودکان زیر یک سال از ۱۰۰ مورد در هزار تولد به ۵۳ مورد کاهش یافت.
۵. نرخ مرگ و میر مادران در زایمان از ۲۲۰ مورد به ۵۶ نفر کاهش یافت.
۶. نرخ باسوادی از ۴۱ درصد به ۶۱ درصد رسید و جمعیت زیر خط فقر از ۴۵ درصد به ۲۵ درصد [از کل جمعیت].
موسوی در این مناظره همچنین از «قریب به ۳۰۰ طرح قوی» در آن دوران، از جمله ساخته شدن شرکت صنایع آذرآب و ۹۲ درصد از شرکت فولاد مبارکه، ساخته شدن جادهی بافق-بندرعباس، کانالها، سدها و سیلوهای بسیار یاد میکند که به گفتهی او، از مجموعِ دیگر طرحهای تحت عنوان «طرحهای انقلاب» جدا بود و تلاش او بر این قرار گرفته بود که همانطور که در مورد «تانکها، توپها و بنزین هواپیماها» ارز و ریال هزینه میشد، بودجهای نیز در خدمت این طرحها قرار بگیرد و از این بودجه چیزی کاسته نشود تا «بعد از پایان جنگ، با کشور ویرانی روبرو نباشیم.»
اما یکی از ماندگارترین دستاوردهای دولت میرحسین موسوی که مبانی فکری او در ضدیتش با نئولیبرالیسم را بیشتر آشکار میکند و در همان زمان نیز به دشواری و با مرارتِ بسیار حاصل شد، چرا که مخالفان زیادی در بدنهی حکومت داشت و بعدها حتی تغییراتی نیز در آن به وجود آمد، تهیهی پیشنویس همان قانون کاری که بالاتر ذکر آن رفت، با بیش از ۲۰۰ ماده و به سود کارگران بود که سرانجام پس از کشاکشهای فراوان در سال ۱۳۶۹ به تصویب رسید.
در میان نهادهای حکومتی و سیاستمدارانی که در این راه سنگاندازی بسیار کردند، شورای نگهبان پرقدرتترین نهاد مخالفِ تصویب این قانون بود چرا که اعتقاد داشت «قانون کار و واداشتن کارفرمایان به تعهدات قانونی از جمله بیمه کردن کارگران کارگاههای کوچک، خلاف شرع اسلام است.»
محمدعلی عمویی، عضو کمیتهی مرکزی حزب تودهی ایران در سالهای انقلاب، در صفحهی ۷۲۹ جلد دوم کتاب خاطراتش با عنوان «صبر تلخ»، از چگونگی تهیهی پیشنویس این قانون کار توسط حزب توده میگوید؛ پیشنویسی که طرح آن باعث میشود طرح پیشنهادی احمد توکلی، وزیر کارِ وقت و از مخالفان «سیاستهای کارگریِ» میرحسین موسوی، به کل از سوی شخص نخست وزیر مردود اعلام شود.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
پساکمونیسم و گذار اقتصادی (بخش سوم) جامعهی روسیه در فرآیند گذار اقتصادی به سوی کاپیتالیسم، با گسترش نقشآفرینی سازمانهای تبهکار (مافیا) روبرو شد؛ معضلی که از تضعیف اقتدار حاکمیت مرکزی حکایت داشت. کسبوکارهای بزرگ روسیه از این سازمانها برای تضمین اجرای…
پساکمونیسم و گذار اقتصادی
(بخش چهارم)
دولتهای در حال گذارِ شوروی و اروپای شرقی، در برههای تلاش کردند که سهام شرکتهایشان را در قالب کوپن سهام میان عموم شهروندان توزیع کنند. این سیاست کمهزینهترین و پرشتابترین راهکار برای عزیمت به دنیای کاپیتالیسم به شمار میرفت. صندوقهای سرمایهگذاری خصوصی این کوپنها را از مردم گردآوری نموده و به نمایندگی از آنها در شرکتهای واگذارشده سرمایهگذاری میکردند. مدل کسبوکار این صندوقها بدین صورت است که درصد مشخصی از ارزش داراییهای تحت مدیریتشان را به عنوان کارمزد ثابت سالانه دریافت میکنند. این مسئله موجب میشد که مدیران این صندوقها تنها بر درصد کوچکی از بازده نقد داراییهای تحت مدیریتشان کنترل داشته باشند. از همین رو، مدیران این صندوقها به فکر شیوههای بهتری برای پول در آوردن از داراییهای تحت مدیریتشان افتادند، که پربازدهترینشان تاراج داراییها بود.
در عین حال، خصوصیسازی کوپنی با خُرد و پراکندهسازی مالکیت داراییها، امکان نظارت سهامداران دارایی بر مدیران دارایی را از بین برد. جمهوری چک، که پیشگام خصوصیسازی کوپنی بود، به چشمان خود در یافت که بسیاری از صندوقهای سرمایهگذاری چنان چپاول میشدند که زیستپذیریشان به خطر میافتاد و سرانجامی جز ورشکستگی نداشتند. خصوصیسازی کوپنی یک ساختار عمیقاً معیوب مدیریتی را به وجود آورد که هم چپاول ثروت صندوقهای سرمایهگذاری، و هم چپاول ثروت شرکتهایی که صندوقها در آنها سهامدار بودند را امکانپذیر میساخت. این هزینهای بود که جوامع در حال گذار بابت شتابزدگی در خصوصیسازی پرداخت کردند.
نویسندگان مقاله که مشاور حقوقی سهامداران خُردی بودند که حق و حقوقشان در شرکتهای واگذارشده پایمال میشد، مثالهای بکری از رفتارهای فرصتطلبانهی مدیریتکنندگان ابرشرکتهای نفتی عرضه میکنند. به عنوان مثال، شرکت هلدینگ Yukos که در صنعت نفت فعالیت دارد، توسط یک الیگارش نامدار روسی به نام «میخاییل خودورکوسکی» کنترل میشد. این هلدینگ در شمار زیادی از شرکتهای تابعهی نفتی سهامدار بود، که هر کدام از این شرکتها نیز سهامداران اقلیت مختلفی داشتند. خودورکوسکی نفت شرکتهای تابعه را با قیمتهای ناچیزی به شرکت مادر (Yukos) به فروش میرساند، و این عمل را هم بدون اجازهی سهامداران شرکتهای تابعه انجام میداد.
این ارزانفروشی نهایتاً سود شرکتهای تابعه را فرسایش داد و برخی از آنان را به ورشکستگی کشاند. ثروت عظیمی از این شرکتها و سهامداران اقلیت آن به جیب خودورکوسکی سرازیر شد. در عین حال خودورکوسکی ثروتهایی را از شرکت Yukos بیرون میکشید، از سرمایهگذاری مجدد در میادین نفتی شرکتش خودداری میکرد، مالیاتهایش را نمیپرداخت و دستمزد کارگرانش را به تعویق میانداخت. کمیسیون اوراق بهادار روسیه درصدد بود که معاملات مشکوک شرکتهای خودورکوسکی را مورد بازرسی قرار دهد، اما تلاشهایش به سرانجامی نرسید. کمیسیون از کمبود منابع مالی و انسانی رنج میبُرد و قادر نبود نقش حیاتیاش را به طور مؤثری ایفا کند؛ مضاف بر آنکه نفوذ سیاسی الیگارشهای کشور اثربخشی این نهاد را کاهش میداد.
خودورکوسکی همچنین ضوابطی را در شرکتهای تابعهی Yukos مقرر کرده بود تا از طریق نقض حقوق سهامداران خُرد، ثروت و دارایی شرکتهای تابعهاش را به کمپانیهای گمنام برونمرزیاش انتقال دهد. انتشار ارزانقیمت سهام شرکتهای تابعه به کمپانیهای برونمرزی، و فروش ارزانقیمت نفت به آنها از جمله ضوابط مقررشده بود؛ خودورکوسکی برای سهامدارانی که با این ضوابط مخالف بودند تنها این امکان را پیش رویشان گذاشته بود که سهامشان را به ارزش ناچیزی به او بفروشند. خودورکوسکی برای تحقق اهدافش نیازمند رأی اکثریت در جلسهی تصمیمگیری سهامداران بود، و برای دست یافتن به آن، ترفند زیرکانهای به ذهنش رسید؛ او به نزد دستگاه دادگستری رفت و با این شکایت که سهامداران خرد با همدیگر تبانی کردهاند و قوانین ضد انحصار کشور آن را غیرقانونی میداند، برای آنان پاپوش دوخت، و دادگاه نیز آنان را از ورود به جلسهی سهامداران محروم کرد.
تنها خودورکوسکی و سهامداران مرتبط با او در جلسهی رأیدهی حضور یافتند و ضوابطشان را تائید و اجرا کردند. سهامداران خُردی که از او شکایت کردند، به نتیجهای دست نیافتند. مشکل بزرگتر این بود که اگر کسی زیادی سر به سر خودورکوسکی میگذاشت، سرنوشت خوشایندی در انتظارش نمیبود. در سال ۱۹۹۸، شهردار شهر نفتیوگانسک، پس از آنکه در ملأ عام از شرکت تابعهی Yukos درخواست کرد که مالیاتهای محلی و دستمزد معوق کارگرانش را بپردازد، در زادروز خودورکوسکی به ضرب گلوله کشته شد. در مارس ۱۹۹۹ نیز، شخص ثروتمندی به نام یِوگنی روبین که در یک دادخواست قضایی علیه خودورکوسکی پیروز شده بود، در نزدیکی منزلش شاهد انفجار اتومبیل خود و مرگ محافظانش بود.
✅ @karkhone
(بخش چهارم)
دولتهای در حال گذارِ شوروی و اروپای شرقی، در برههای تلاش کردند که سهام شرکتهایشان را در قالب کوپن سهام میان عموم شهروندان توزیع کنند. این سیاست کمهزینهترین و پرشتابترین راهکار برای عزیمت به دنیای کاپیتالیسم به شمار میرفت. صندوقهای سرمایهگذاری خصوصی این کوپنها را از مردم گردآوری نموده و به نمایندگی از آنها در شرکتهای واگذارشده سرمایهگذاری میکردند. مدل کسبوکار این صندوقها بدین صورت است که درصد مشخصی از ارزش داراییهای تحت مدیریتشان را به عنوان کارمزد ثابت سالانه دریافت میکنند. این مسئله موجب میشد که مدیران این صندوقها تنها بر درصد کوچکی از بازده نقد داراییهای تحت مدیریتشان کنترل داشته باشند. از همین رو، مدیران این صندوقها به فکر شیوههای بهتری برای پول در آوردن از داراییهای تحت مدیریتشان افتادند، که پربازدهترینشان تاراج داراییها بود.
در عین حال، خصوصیسازی کوپنی با خُرد و پراکندهسازی مالکیت داراییها، امکان نظارت سهامداران دارایی بر مدیران دارایی را از بین برد. جمهوری چک، که پیشگام خصوصیسازی کوپنی بود، به چشمان خود در یافت که بسیاری از صندوقهای سرمایهگذاری چنان چپاول میشدند که زیستپذیریشان به خطر میافتاد و سرانجامی جز ورشکستگی نداشتند. خصوصیسازی کوپنی یک ساختار عمیقاً معیوب مدیریتی را به وجود آورد که هم چپاول ثروت صندوقهای سرمایهگذاری، و هم چپاول ثروت شرکتهایی که صندوقها در آنها سهامدار بودند را امکانپذیر میساخت. این هزینهای بود که جوامع در حال گذار بابت شتابزدگی در خصوصیسازی پرداخت کردند.
نویسندگان مقاله که مشاور حقوقی سهامداران خُردی بودند که حق و حقوقشان در شرکتهای واگذارشده پایمال میشد، مثالهای بکری از رفتارهای فرصتطلبانهی مدیریتکنندگان ابرشرکتهای نفتی عرضه میکنند. به عنوان مثال، شرکت هلدینگ Yukos که در صنعت نفت فعالیت دارد، توسط یک الیگارش نامدار روسی به نام «میخاییل خودورکوسکی» کنترل میشد. این هلدینگ در شمار زیادی از شرکتهای تابعهی نفتی سهامدار بود، که هر کدام از این شرکتها نیز سهامداران اقلیت مختلفی داشتند. خودورکوسکی نفت شرکتهای تابعه را با قیمتهای ناچیزی به شرکت مادر (Yukos) به فروش میرساند، و این عمل را هم بدون اجازهی سهامداران شرکتهای تابعه انجام میداد.
این ارزانفروشی نهایتاً سود شرکتهای تابعه را فرسایش داد و برخی از آنان را به ورشکستگی کشاند. ثروت عظیمی از این شرکتها و سهامداران اقلیت آن به جیب خودورکوسکی سرازیر شد. در عین حال خودورکوسکی ثروتهایی را از شرکت Yukos بیرون میکشید، از سرمایهگذاری مجدد در میادین نفتی شرکتش خودداری میکرد، مالیاتهایش را نمیپرداخت و دستمزد کارگرانش را به تعویق میانداخت. کمیسیون اوراق بهادار روسیه درصدد بود که معاملات مشکوک شرکتهای خودورکوسکی را مورد بازرسی قرار دهد، اما تلاشهایش به سرانجامی نرسید. کمیسیون از کمبود منابع مالی و انسانی رنج میبُرد و قادر نبود نقش حیاتیاش را به طور مؤثری ایفا کند؛ مضاف بر آنکه نفوذ سیاسی الیگارشهای کشور اثربخشی این نهاد را کاهش میداد.
خودورکوسکی همچنین ضوابطی را در شرکتهای تابعهی Yukos مقرر کرده بود تا از طریق نقض حقوق سهامداران خُرد، ثروت و دارایی شرکتهای تابعهاش را به کمپانیهای گمنام برونمرزیاش انتقال دهد. انتشار ارزانقیمت سهام شرکتهای تابعه به کمپانیهای برونمرزی، و فروش ارزانقیمت نفت به آنها از جمله ضوابط مقررشده بود؛ خودورکوسکی برای سهامدارانی که با این ضوابط مخالف بودند تنها این امکان را پیش رویشان گذاشته بود که سهامشان را به ارزش ناچیزی به او بفروشند. خودورکوسکی برای تحقق اهدافش نیازمند رأی اکثریت در جلسهی تصمیمگیری سهامداران بود، و برای دست یافتن به آن، ترفند زیرکانهای به ذهنش رسید؛ او به نزد دستگاه دادگستری رفت و با این شکایت که سهامداران خرد با همدیگر تبانی کردهاند و قوانین ضد انحصار کشور آن را غیرقانونی میداند، برای آنان پاپوش دوخت، و دادگاه نیز آنان را از ورود به جلسهی سهامداران محروم کرد.
تنها خودورکوسکی و سهامداران مرتبط با او در جلسهی رأیدهی حضور یافتند و ضوابطشان را تائید و اجرا کردند. سهامداران خُردی که از او شکایت کردند، به نتیجهای دست نیافتند. مشکل بزرگتر این بود که اگر کسی زیادی سر به سر خودورکوسکی میگذاشت، سرنوشت خوشایندی در انتظارش نمیبود. در سال ۱۹۹۸، شهردار شهر نفتیوگانسک، پس از آنکه در ملأ عام از شرکت تابعهی Yukos درخواست کرد که مالیاتهای محلی و دستمزد معوق کارگرانش را بپردازد، در زادروز خودورکوسکی به ضرب گلوله کشته شد. در مارس ۱۹۹۹ نیز، شخص ثروتمندی به نام یِوگنی روبین که در یک دادخواست قضایی علیه خودورکوسکی پیروز شده بود، در نزدیکی منزلش شاهد انفجار اتومبیل خود و مرگ محافظانش بود.
✅ @karkhone
www.jstor.org
Russian Privatization and Corporate Governance: What Went Wrong? on JSTOR
Bernard Black, Reinier Kraakman, Anna Tarassova, Russian Privatization and Corporate Governance: What Went Wrong?, Stanford Law Review, Vol. 52, No. 6 (Jul., 2000), pp. 1731-1808
آیا هویدا درست میگفت؟
|رضا طهماسبی
افسانه معروفی در مورد عملکرد امیرعباس هویدا، نخستوزیر سالهای 43 تا 56، وجود دارد که منشأ اولیه آن مشخص نیست اما بارها دهانبهدهان گشته و بسیار نقل شده و به احتمال فراوان همه آن را چندبار شنیدهاند. در این داستان نقل میشود که قاضی در دادگاه از هویدا که در جایگاه متهم نشسته است، میپرسد در طول دوران طولانی نخستوزیری خود چه کاری کرده است و او به خودکاری (بیک) اشاره میکند و میگوید که وقتی نخستوزیر شده قیمت این خودکار 5 ریال بوده و اکنون نیز 5 ریال است.
این روایت از قضا در جامعه تورمزده ایران که قیمتها دائماً با شتاب تند یا کند در حال افزایش است، خریداران بسیاری دارد که حسرت به دل آن را گوش میکنند و شاید بگویند کاش همانند اویی بود که میتوانست قیمت ارز، سکه، مسکن، خودرو، خودکار، گوشت و مرغ و... را ثابت نگه میداشت؛ در حالی که نه هویدا، نه شاه و نه شورای اقتصاد چنین توانی داشت و توانست چنین کاری بکند، نه با وجود تورم چنین کاری شدنی و منطقی و عقلانی بود. بدترین سیاست اقتصادی در دوران تورم همان اشتباهی بود که تا به امروز بارها و بارها مرتکب آن شدهایم، سرکوب نرخ ارز. بهگونهای که «نقل شده است که پس از برکناری هویدا از سمت نخستوزیری در سال ۱۳۵۶ و واگذاری ریاست دولت به جمشید آموزگار، یکی از مقامات بانک مرکزی نزد نخستوزیر جدید میرود و از یک خطای فاحش در سیاست ارزی دولت هویدا پرده برمیدارد. وی به جمشید آموزگار هشدار میدهد که این خطا یعنی «تثبیت نرخ اسمی دلار در توفان تورمی نیمه اول دهه پنجاه» جز با افزایش نرخ دلار از هفت تومان به ۱۱ تومان قابل جبران نخواهد بود.
نخستوزیر جدید استدلالات این مقام بانک مرکزی را میپذیرد؛ اما از وی میخواهد که این مساله را در حضور شاه مطرح کند. پاسخ شاه ظاهراً شبیه همان افسانهای بود که از هویدا در خصوص عدم تغییر قیمت کبریت یا خودکار بیک در ۱۳ سال دوره نخستوزیری وی نقل شده است. شاه به نخستوزیر اقتصاددان تشر میزند که هویدا ۱۳ سال نرخ دلار را در هفت تومان تثبیت کرد و حالا شما یکشبه میخواهید دلار را بیش از ۵۰ درصد گران کنید!؟»
اما آیا واقعاً قیمت خودکار در طول سالهای نخستوزیری هویدا همان 5 ریال بود؟ علیاکبر رفوگران در خاطرات خود اشاره میکند که در آغاز ورود خودکار بیک به ایران، نماینده این شرکت این خودکار را به قیمت 7 ریال به آنها عرضه میکند و آنها نیز با قیمت 8 ریال به کسبه میدادند و قیمت نهایی برای مصرفکننده 9 ریال بود اما بعد از اینکه خط تولید خودکار بیک در ایران شروع به کار میکند او میتواند قیمت را تا 5 ریال کاهش دهد، قیمتی که با توجه به بهبود روند خط تولید و افزایش خط تولید برای 20 سال ثابت میماند. این تثبیت قیمت نیز نه ناشی از سیاستگذاری دولت که ناشی از افزایش بهرهوری در بخش خصوصی بوده است.
✅ @karkhone
|رضا طهماسبی
افسانه معروفی در مورد عملکرد امیرعباس هویدا، نخستوزیر سالهای 43 تا 56، وجود دارد که منشأ اولیه آن مشخص نیست اما بارها دهانبهدهان گشته و بسیار نقل شده و به احتمال فراوان همه آن را چندبار شنیدهاند. در این داستان نقل میشود که قاضی در دادگاه از هویدا که در جایگاه متهم نشسته است، میپرسد در طول دوران طولانی نخستوزیری خود چه کاری کرده است و او به خودکاری (بیک) اشاره میکند و میگوید که وقتی نخستوزیر شده قیمت این خودکار 5 ریال بوده و اکنون نیز 5 ریال است.
این روایت از قضا در جامعه تورمزده ایران که قیمتها دائماً با شتاب تند یا کند در حال افزایش است، خریداران بسیاری دارد که حسرت به دل آن را گوش میکنند و شاید بگویند کاش همانند اویی بود که میتوانست قیمت ارز، سکه، مسکن، خودرو، خودکار، گوشت و مرغ و... را ثابت نگه میداشت؛ در حالی که نه هویدا، نه شاه و نه شورای اقتصاد چنین توانی داشت و توانست چنین کاری بکند، نه با وجود تورم چنین کاری شدنی و منطقی و عقلانی بود. بدترین سیاست اقتصادی در دوران تورم همان اشتباهی بود که تا به امروز بارها و بارها مرتکب آن شدهایم، سرکوب نرخ ارز. بهگونهای که «نقل شده است که پس از برکناری هویدا از سمت نخستوزیری در سال ۱۳۵۶ و واگذاری ریاست دولت به جمشید آموزگار، یکی از مقامات بانک مرکزی نزد نخستوزیر جدید میرود و از یک خطای فاحش در سیاست ارزی دولت هویدا پرده برمیدارد. وی به جمشید آموزگار هشدار میدهد که این خطا یعنی «تثبیت نرخ اسمی دلار در توفان تورمی نیمه اول دهه پنجاه» جز با افزایش نرخ دلار از هفت تومان به ۱۱ تومان قابل جبران نخواهد بود.
نخستوزیر جدید استدلالات این مقام بانک مرکزی را میپذیرد؛ اما از وی میخواهد که این مساله را در حضور شاه مطرح کند. پاسخ شاه ظاهراً شبیه همان افسانهای بود که از هویدا در خصوص عدم تغییر قیمت کبریت یا خودکار بیک در ۱۳ سال دوره نخستوزیری وی نقل شده است. شاه به نخستوزیر اقتصاددان تشر میزند که هویدا ۱۳ سال نرخ دلار را در هفت تومان تثبیت کرد و حالا شما یکشبه میخواهید دلار را بیش از ۵۰ درصد گران کنید!؟»
اما آیا واقعاً قیمت خودکار در طول سالهای نخستوزیری هویدا همان 5 ریال بود؟ علیاکبر رفوگران در خاطرات خود اشاره میکند که در آغاز ورود خودکار بیک به ایران، نماینده این شرکت این خودکار را به قیمت 7 ریال به آنها عرضه میکند و آنها نیز با قیمت 8 ریال به کسبه میدادند و قیمت نهایی برای مصرفکننده 9 ریال بود اما بعد از اینکه خط تولید خودکار بیک در ایران شروع به کار میکند او میتواند قیمت را تا 5 ریال کاهش دهد، قیمتی که با توجه به بهبود روند خط تولید و افزایش خط تولید برای 20 سال ثابت میماند. این تثبیت قیمت نیز نه ناشی از سیاستگذاری دولت که ناشی از افزایش بهرهوری در بخش خصوصی بوده است.
✅ @karkhone
شکست توسعه ایران در مدل والرشتاین؛ چرا اين قدر وابسته ايم؟
| سجاد بهزادی
امانوئل والرشتاین آمريكايي هم متاثر از دیدگاههاي مارکسیستي بود و هم تحت تاثیر نظریه وابستگی قرار داشت.او كه از متفكران سوسياليست قرن ۲۱ بود، در زمان حيات يك بار نيز به دعوت انجمن جامعه شناسي به ايران سفر كرد.
والرشتاين اعتقاد داشت کشورهای مرکز که به لحاظ علمی، صنعتی، تکنولوژیک، نظامی و از نظر ثروت و قدرت جزو برترین و پیشرفتهترین کشورهای صنعتی و ثروتمندترین و قدرتمندترین دولتها و نظامهای سیاسی در سطح جهان محسوب میشوند به استثمار و غارت منابع و مواد خام کشورهای واقع در مناطق حاشیه و پیرامونی، یعنی همان کشورهای توسعهنیافته میپردازند.
در بسياري از موارد، مباني تصميم سازي در نظام توسعه كشور ما نيز متاثر از نوع تفكر امانوئل والرشتاین بوده است. برنامه ريزان حوزه توسعه كشور با تكيه بر نظريه" نظام جهاني" والرشتاين وبا اين استدلال كه كشورهاي مركزي وقدرتمند به دنبال استثمار كشورهاي ضعيف هستند؛ با شعار استقلال خواهي، توسعه كشور را منهاي كشورهاي قدرتمندي چون امريكا برنامه ريزي كرده اند و بازکردن درهاي كشور به روی کشورهای قدرتمندي مانندامريكا را به معنای غارت ثروت، منابع و مازاد اقتصادی كشور میدانند.
اين رويكرد همچنان رويكرد غالب توسعه کشور است. بر اساس اين مدل از توسعه؛ قطع ارتباط با بسياري ازقدرت هاي جهاني تئوریزه میشود و وضعيت توسعه كشور هماني مي شود كه اكنون شاهد هستيم. همراه با كشور ما، كشور کره شمالی نيز رویکرد مبارزه با امپریالیسم و به نوعی مرکز- پیرامون والرشتاینی را سرلوحه سیاستورزی خود قرار داده است و لذا وضعيت توسعه آن سامان نيز روشن است. وضعيت كشورهاي مشابه ديگري نيز كه مسير توسعه مشابه اي داشته اند نشان مي دهد، رویکردی که کشورها را به الگوی والرشتاین نزدیک می کند رويكردي ناموفق و حتي خطرناک است وبه دنبال اين رويكرد فرصت هاي زيادي از دست مي رود. كشور ايران كه بعد از كره شمالي در اين نوع از توسعه پيشرو است اكنون پيش چشم ماست.
در حالیكه طبق جديد ترين آمار بانک جهانی، نرخ فقر در میان شهروندان امارات (كشور همسايه ايران با رويكرد توسعه اي بسیار متفاوت با ايران) صفراست و در این کشور هیچ فقیری وجود ندارد؛ اين نرخ در ايران بسيار بالاست و شاخص شکاف فقر در بدترين وضعيت خود قرار دارد. در آمریکا نيز طبق آماربانك جهاني، نرخ فقر یک دهم درصد و شاخص شکاف فقر هم تنها نه دهم درصد اعلام شده است.
پرسش سخت و رازآلود اين است كه اگر ما خود اين نوع الگوي توسعه را بر اساس ايدئولوژي نظام و با هدف قطع وابستگي به قدرت هاي جهاني و كشورهاي مركز انتخاب كرديم و حاصل آن نيز طبق همه شواهد وآمارهاي رسمي تا كنون ناموفق بوده است ؛ چرا وابستگي ما به اين قدرت ها بعد از ۴۰ سال بيشتر شده است؟
تصميم گيران توسعه كشور آنقدر که تعداد روزهای باقیمانده تا ریاست جمهوری جدید آمریکا را میشمارند هرگز به وضعيت داخلي توجه نمي كنند؛ واين امر نشان مي دهد این سيستم بر خلاف ادعایش در مدل توسعه والرشتاين یکی از وابستهترین سيستم های جهان به آمریکاست!
حتي امروز را وقتي با چندسال پیش مقایسه میکنیم میبینیم چقدر تاثیر تصمیمات آمریکا، یا روسیه یا چین بر زندگی ما ایرانیان شدیدتر شده است و پایداری توسعه زندگی امروز ما خیلی وابسته به تصمیمات آنها شده است.نرخ دلار در كشور به رقم غير قابل تصوري رسيده است و ما چنان گرفتار کمبود دلار هستیم که از صندوق بین المللی پول تقاضای وام کرده ایم و سرنوشت همین وام هم به رفتار آمریکا و متحدانش وابسته شده است.ما بر اساس مدل توسعه خودساخته به دنبال عدم وابستگي بوديم اما رئیس سازمان برنامه و بودجه مي گويد به وضعيتي رسيديم كه نه تنها در برابر غذا که در برابر دارو هم نمیتوانیم نفت بفروشیم.
در شناخت قدرتهاي جهاني درست عمل نكرديم و نزديكي ما به چين وروسيه نيز تا كنون بي نتيجه بوده است. فکر می کنیم رابطه با چین و روسيه؛ مي تواند بعنوان ضربهگیر تحریم ها براي ماعمل كند اما دیدیم که چنین نشد و روابط مشترك بين ما با اين دو كشور انگيزه آنها در كمك اقتصادي به ايران را بالا نبرد و آنها نیز بر اساس منافع سیری ناپذیر کشور خود با ما رفتار کردند.
چرا کشوری که توسعه آن بر مبناي استقلال خواهي و خودكفايي برنامه ريزي شده ، قیمت کره و تخم مرغ با قیمت دلار بالاوپايين مي شودومنطق اين رابطه از كجا مي آيد؟خيلي ساده مي توان نتيجه گرفت بطورحتم این دولت هاي مرکزي و قدرت هاي جهاني نیستند که عامل یا علت توسعه نیافتگی جوامع پیرامونی مانند ايران مي شوند وما براي توسعه يافتگي خود و عدم وابستگي بايد از مدل توسعه والرشتاين عبور كنيم و با تمام قدرت هاي جهانی ارتباطی منطقی داشته باشیم.
✅ @karkhone
| سجاد بهزادی
امانوئل والرشتاین آمريكايي هم متاثر از دیدگاههاي مارکسیستي بود و هم تحت تاثیر نظریه وابستگی قرار داشت.او كه از متفكران سوسياليست قرن ۲۱ بود، در زمان حيات يك بار نيز به دعوت انجمن جامعه شناسي به ايران سفر كرد.
والرشتاين اعتقاد داشت کشورهای مرکز که به لحاظ علمی، صنعتی، تکنولوژیک، نظامی و از نظر ثروت و قدرت جزو برترین و پیشرفتهترین کشورهای صنعتی و ثروتمندترین و قدرتمندترین دولتها و نظامهای سیاسی در سطح جهان محسوب میشوند به استثمار و غارت منابع و مواد خام کشورهای واقع در مناطق حاشیه و پیرامونی، یعنی همان کشورهای توسعهنیافته میپردازند.
در بسياري از موارد، مباني تصميم سازي در نظام توسعه كشور ما نيز متاثر از نوع تفكر امانوئل والرشتاین بوده است. برنامه ريزان حوزه توسعه كشور با تكيه بر نظريه" نظام جهاني" والرشتاين وبا اين استدلال كه كشورهاي مركزي وقدرتمند به دنبال استثمار كشورهاي ضعيف هستند؛ با شعار استقلال خواهي، توسعه كشور را منهاي كشورهاي قدرتمندي چون امريكا برنامه ريزي كرده اند و بازکردن درهاي كشور به روی کشورهای قدرتمندي مانندامريكا را به معنای غارت ثروت، منابع و مازاد اقتصادی كشور میدانند.
اين رويكرد همچنان رويكرد غالب توسعه کشور است. بر اساس اين مدل از توسعه؛ قطع ارتباط با بسياري ازقدرت هاي جهاني تئوریزه میشود و وضعيت توسعه كشور هماني مي شود كه اكنون شاهد هستيم. همراه با كشور ما، كشور کره شمالی نيز رویکرد مبارزه با امپریالیسم و به نوعی مرکز- پیرامون والرشتاینی را سرلوحه سیاستورزی خود قرار داده است و لذا وضعيت توسعه آن سامان نيز روشن است. وضعيت كشورهاي مشابه ديگري نيز كه مسير توسعه مشابه اي داشته اند نشان مي دهد، رویکردی که کشورها را به الگوی والرشتاین نزدیک می کند رويكردي ناموفق و حتي خطرناک است وبه دنبال اين رويكرد فرصت هاي زيادي از دست مي رود. كشور ايران كه بعد از كره شمالي در اين نوع از توسعه پيشرو است اكنون پيش چشم ماست.
در حالیكه طبق جديد ترين آمار بانک جهانی، نرخ فقر در میان شهروندان امارات (كشور همسايه ايران با رويكرد توسعه اي بسیار متفاوت با ايران) صفراست و در این کشور هیچ فقیری وجود ندارد؛ اين نرخ در ايران بسيار بالاست و شاخص شکاف فقر در بدترين وضعيت خود قرار دارد. در آمریکا نيز طبق آماربانك جهاني، نرخ فقر یک دهم درصد و شاخص شکاف فقر هم تنها نه دهم درصد اعلام شده است.
پرسش سخت و رازآلود اين است كه اگر ما خود اين نوع الگوي توسعه را بر اساس ايدئولوژي نظام و با هدف قطع وابستگي به قدرت هاي جهاني و كشورهاي مركز انتخاب كرديم و حاصل آن نيز طبق همه شواهد وآمارهاي رسمي تا كنون ناموفق بوده است ؛ چرا وابستگي ما به اين قدرت ها بعد از ۴۰ سال بيشتر شده است؟
تصميم گيران توسعه كشور آنقدر که تعداد روزهای باقیمانده تا ریاست جمهوری جدید آمریکا را میشمارند هرگز به وضعيت داخلي توجه نمي كنند؛ واين امر نشان مي دهد این سيستم بر خلاف ادعایش در مدل توسعه والرشتاين یکی از وابستهترین سيستم های جهان به آمریکاست!
حتي امروز را وقتي با چندسال پیش مقایسه میکنیم میبینیم چقدر تاثیر تصمیمات آمریکا، یا روسیه یا چین بر زندگی ما ایرانیان شدیدتر شده است و پایداری توسعه زندگی امروز ما خیلی وابسته به تصمیمات آنها شده است.نرخ دلار در كشور به رقم غير قابل تصوري رسيده است و ما چنان گرفتار کمبود دلار هستیم که از صندوق بین المللی پول تقاضای وام کرده ایم و سرنوشت همین وام هم به رفتار آمریکا و متحدانش وابسته شده است.ما بر اساس مدل توسعه خودساخته به دنبال عدم وابستگي بوديم اما رئیس سازمان برنامه و بودجه مي گويد به وضعيتي رسيديم كه نه تنها در برابر غذا که در برابر دارو هم نمیتوانیم نفت بفروشیم.
در شناخت قدرتهاي جهاني درست عمل نكرديم و نزديكي ما به چين وروسيه نيز تا كنون بي نتيجه بوده است. فکر می کنیم رابطه با چین و روسيه؛ مي تواند بعنوان ضربهگیر تحریم ها براي ماعمل كند اما دیدیم که چنین نشد و روابط مشترك بين ما با اين دو كشور انگيزه آنها در كمك اقتصادي به ايران را بالا نبرد و آنها نیز بر اساس منافع سیری ناپذیر کشور خود با ما رفتار کردند.
چرا کشوری که توسعه آن بر مبناي استقلال خواهي و خودكفايي برنامه ريزي شده ، قیمت کره و تخم مرغ با قیمت دلار بالاوپايين مي شودومنطق اين رابطه از كجا مي آيد؟خيلي ساده مي توان نتيجه گرفت بطورحتم این دولت هاي مرکزي و قدرت هاي جهاني نیستند که عامل یا علت توسعه نیافتگی جوامع پیرامونی مانند ايران مي شوند وما براي توسعه يافتگي خود و عدم وابستگي بايد از مدل توسعه والرشتاين عبور كنيم و با تمام قدرت هاي جهانی ارتباطی منطقی داشته باشیم.
✅ @karkhone
نفت در سرآغاز دو قرن
| علی آهنگر
وقتی سال ۱۳۰۰ پای در سرای ایران کشید، جنگ جهانی اول تازه به پایان رسیده و نوبت تقسیم غنائم بود. سال ۱۹۲۱ بود و سفره رنگین خاورمیانه در پیش. ترکیه، عراق، سوریه، لبنان، عربستان و بسیاری دیگر، از امپراتوری آشفته عثمانی سر برآوردند.
روسیه تزاری تمام شده بود. انقلابیهای بلشویک رویه دیگری داشتند. فشار سهمگین روسها از گرده ایران پس از سالها برداشته شده بود.
وقتی روسیه نبود، بازی در صفحه شطرنج بی رقیب برای انگلستان هم جذابیتی نداشت. نشستن در حوالی بغداد برایشان بهتر بود. آیرونساید باقیمانده قراولانش را در قزوین جمع کرد و از همدان و کرند راهی خانقین شد.
در جنوب خیالشان آسوده بود. شیخ خزعل از همه چیز محافظت میکرد؛ از پالایشگاه، از نفت، از لوله و از صادرات.
وقتی ۱۳۰۰ پای در سرای ایران میکشید، ده سالی بود که از پالایشگاه آبادان نفت میتراوید اما همهاش صادر میشد. سد زاگرس بهم پیوستهتر و مرتفعتر از آن بود که بگذارد آهن آلات پالایشگاه آبادان از مرکز و از تهران دیده شود. حکومت به اندازه تهران بود و تهران با خودش درگیر بود. خدا خودش این مرز و بوم را حفظ کرده بود.
شاید لازم بود یازده سالی از ۱۳۰۰ بگذرد تا بوی نفت در ایران بپیچد. روزی که در دهم آذر ماه ۱۳۱۱ کاغذهای قرارداد دارسی در بخاری دولت مخبرالسلطنه انداخته شد و دودش همه تهران را گرفت.
حاصل بهتر از آنچه که بود نشد و آتشی در دل به جوش و خروش افتاد. این آتش نهفته سی سال بعد از ۱۳۰۰ در قالب نهضت ملی شعلهور گشت اما حاصل، تعبیر اعجاب برانگیز < اقتصاد بدون نفت> بود!
البته برای اقتصادی که پا برای دویدن، دست برای جابجا کردن و کمر برای خم و راست شدن میخواست، نفت نیروی محرکهای به حساب نمیآمد. اما ذهن و زمانه عوض شده بود. نفت، صمیم سیاست و روابط بینالملل و نیروی محرکه صنعت و تجارت بود. یک قطره نفت به اندازه خون سرباز ارزش داشت. زمان، زمانه افسانه نفت بود. سیاست باید نرد دیگری میریخت. سیاست اما درمانده بود. سیاست در نقاهت بود. کودتا شد.
در انقلاب، اداره نفت از اکتشاف تا فروش بدست مردان وطن افتاد. نفت به مانند ودیعهای دیده شد که باید برای نسلهای بعد حفظ بماند. تولید به اندازه نیاز کافی بود. نیاز اما تعریف روشنی نداشت. شاید در عصر سازندگی بود که نیاز در دایره وسیعتری رخ نمود. خواست که تولید نفت بیشتر شود تا هزینههای گزاف را بپوشاند اما کم کم چهره تحریم رخ نمود. نیاز با تحریم رخ به رخ شد. نفت از رمق افتاد.
شاهد تغییر یک قرن بودن ذوق کمی نیست. خوش شانس بودیم که تغییر قرن را به نظاره نشستیم. ذوالقرنین شدیم. همراهان دو قرن.
وقتی سال ۲۰۰۰ میخواست بدمد و قرن بیست و یکم آغاز شود، از یک دو سال پیش دنیا در تکاپو بود. جهان دمیدن قرن بیست و یکم را از هر دستی که میتوانست جشن گرفت. دمیدن قرن تازه برای ما اما در بی جشنی کرونا بود. تازه اگر میخواستی بگویی قرن جدید، از هر گوشه صدایی برمیخاست که شروع قرن از یک است. برای صفر با آنهمه عظمتش در برابر حسابهای بانکی، برای محاسبه زمان ارزشی قائل نبودند.
قرنی که با ۱۴۰۰ آغاز میشود برای نفت اما فرق چندانی با ۱۳۰۰ ندارد. در آن یکی از نفت در مرکز اطلاعی وجود نداشت؛ در این یکی علاوه بر تحریم، ورق برگشته است.
حالا دیگر نفت، انرژی فسیلی و کربن ارزش خون سرباز را ندارد که سهل است، مخل حیات اوست. تانکهای جنگی و هواپیماهای بمب افکن به سوختی غیر از نفت مجهز میشوند. کربن نفس کشیدن را از زیست و از حیات گرفته است یا دستکم چنین میگویند.
دنیا حالا عزمش را جزم کرده است تا از نفت فاصله بگیرد. به جایش، انرژیهای کم کربن میآورند. پنلهای خورشیدی، توربینهای بادی، ماهوارههای خورشیدی، انرژی زمین گرمایی و خلاصه هر چیزی به غیر از نفت.
آن.طور که میگویند، تا سال ۱۴۳۰، یعنی زمانی که نهضت ملی نفت ایران صد ساله میشود، تولید نفت جهان فقط ۱۱ میلیون بشکه در روز است. یعنی ۸۰ میلیون بشکه کمتر از تولید امروز جهان. نفت در جهان خوش درخشید، روشنایی، گرما و حرکت بخشید؛ اما دولت مستعجل بود.
با اینهمه، ما قرن ۱۳۰۰ را در اندوه نفت به پایان بردیم؛ و قرن ۱۴۰۰ را در آرزوی پایان تحریم و کرونا و طلوع سپیده گشایش آغاز میکنیم. تا چشم از هم بگشاییم به جایی رسیدهایم که منابع تازه انرژی که در سرتاسر جهان، بی حد و بی پایان در اختیار همگان قرار دارد، مورد استفاده قرار میگیرد. چیزی که میماند تنها ابزارها و وسایل استفاده از آن است که آنهم به وفور ساخته و پرداخته میشود. مهندسان نفت از این پس، فناوران توربین، پنل و ماهوارههای خورشیدی خواهند بود.
در قرن ۱۴۰۰ دیگر اثری از جنگ و بلوا دستکم بخاطر نفت نخواهد بود. در بهار ۱۴۰۰ برای قرن بی جنگ و فناوران انرژیهای سبز آغوش میگشایبم. بهاران خجسته باد.
✅ @karkhone
| علی آهنگر
وقتی سال ۱۳۰۰ پای در سرای ایران کشید، جنگ جهانی اول تازه به پایان رسیده و نوبت تقسیم غنائم بود. سال ۱۹۲۱ بود و سفره رنگین خاورمیانه در پیش. ترکیه، عراق، سوریه، لبنان، عربستان و بسیاری دیگر، از امپراتوری آشفته عثمانی سر برآوردند.
روسیه تزاری تمام شده بود. انقلابیهای بلشویک رویه دیگری داشتند. فشار سهمگین روسها از گرده ایران پس از سالها برداشته شده بود.
وقتی روسیه نبود، بازی در صفحه شطرنج بی رقیب برای انگلستان هم جذابیتی نداشت. نشستن در حوالی بغداد برایشان بهتر بود. آیرونساید باقیمانده قراولانش را در قزوین جمع کرد و از همدان و کرند راهی خانقین شد.
در جنوب خیالشان آسوده بود. شیخ خزعل از همه چیز محافظت میکرد؛ از پالایشگاه، از نفت، از لوله و از صادرات.
وقتی ۱۳۰۰ پای در سرای ایران میکشید، ده سالی بود که از پالایشگاه آبادان نفت میتراوید اما همهاش صادر میشد. سد زاگرس بهم پیوستهتر و مرتفعتر از آن بود که بگذارد آهن آلات پالایشگاه آبادان از مرکز و از تهران دیده شود. حکومت به اندازه تهران بود و تهران با خودش درگیر بود. خدا خودش این مرز و بوم را حفظ کرده بود.
شاید لازم بود یازده سالی از ۱۳۰۰ بگذرد تا بوی نفت در ایران بپیچد. روزی که در دهم آذر ماه ۱۳۱۱ کاغذهای قرارداد دارسی در بخاری دولت مخبرالسلطنه انداخته شد و دودش همه تهران را گرفت.
حاصل بهتر از آنچه که بود نشد و آتشی در دل به جوش و خروش افتاد. این آتش نهفته سی سال بعد از ۱۳۰۰ در قالب نهضت ملی شعلهور گشت اما حاصل، تعبیر اعجاب برانگیز < اقتصاد بدون نفت> بود!
البته برای اقتصادی که پا برای دویدن، دست برای جابجا کردن و کمر برای خم و راست شدن میخواست، نفت نیروی محرکهای به حساب نمیآمد. اما ذهن و زمانه عوض شده بود. نفت، صمیم سیاست و روابط بینالملل و نیروی محرکه صنعت و تجارت بود. یک قطره نفت به اندازه خون سرباز ارزش داشت. زمان، زمانه افسانه نفت بود. سیاست باید نرد دیگری میریخت. سیاست اما درمانده بود. سیاست در نقاهت بود. کودتا شد.
در انقلاب، اداره نفت از اکتشاف تا فروش بدست مردان وطن افتاد. نفت به مانند ودیعهای دیده شد که باید برای نسلهای بعد حفظ بماند. تولید به اندازه نیاز کافی بود. نیاز اما تعریف روشنی نداشت. شاید در عصر سازندگی بود که نیاز در دایره وسیعتری رخ نمود. خواست که تولید نفت بیشتر شود تا هزینههای گزاف را بپوشاند اما کم کم چهره تحریم رخ نمود. نیاز با تحریم رخ به رخ شد. نفت از رمق افتاد.
شاهد تغییر یک قرن بودن ذوق کمی نیست. خوش شانس بودیم که تغییر قرن را به نظاره نشستیم. ذوالقرنین شدیم. همراهان دو قرن.
وقتی سال ۲۰۰۰ میخواست بدمد و قرن بیست و یکم آغاز شود، از یک دو سال پیش دنیا در تکاپو بود. جهان دمیدن قرن بیست و یکم را از هر دستی که میتوانست جشن گرفت. دمیدن قرن تازه برای ما اما در بی جشنی کرونا بود. تازه اگر میخواستی بگویی قرن جدید، از هر گوشه صدایی برمیخاست که شروع قرن از یک است. برای صفر با آنهمه عظمتش در برابر حسابهای بانکی، برای محاسبه زمان ارزشی قائل نبودند.
قرنی که با ۱۴۰۰ آغاز میشود برای نفت اما فرق چندانی با ۱۳۰۰ ندارد. در آن یکی از نفت در مرکز اطلاعی وجود نداشت؛ در این یکی علاوه بر تحریم، ورق برگشته است.
حالا دیگر نفت، انرژی فسیلی و کربن ارزش خون سرباز را ندارد که سهل است، مخل حیات اوست. تانکهای جنگی و هواپیماهای بمب افکن به سوختی غیر از نفت مجهز میشوند. کربن نفس کشیدن را از زیست و از حیات گرفته است یا دستکم چنین میگویند.
دنیا حالا عزمش را جزم کرده است تا از نفت فاصله بگیرد. به جایش، انرژیهای کم کربن میآورند. پنلهای خورشیدی، توربینهای بادی، ماهوارههای خورشیدی، انرژی زمین گرمایی و خلاصه هر چیزی به غیر از نفت.
آن.طور که میگویند، تا سال ۱۴۳۰، یعنی زمانی که نهضت ملی نفت ایران صد ساله میشود، تولید نفت جهان فقط ۱۱ میلیون بشکه در روز است. یعنی ۸۰ میلیون بشکه کمتر از تولید امروز جهان. نفت در جهان خوش درخشید، روشنایی، گرما و حرکت بخشید؛ اما دولت مستعجل بود.
با اینهمه، ما قرن ۱۳۰۰ را در اندوه نفت به پایان بردیم؛ و قرن ۱۴۰۰ را در آرزوی پایان تحریم و کرونا و طلوع سپیده گشایش آغاز میکنیم. تا چشم از هم بگشاییم به جایی رسیدهایم که منابع تازه انرژی که در سرتاسر جهان، بی حد و بی پایان در اختیار همگان قرار دارد، مورد استفاده قرار میگیرد. چیزی که میماند تنها ابزارها و وسایل استفاده از آن است که آنهم به وفور ساخته و پرداخته میشود. مهندسان نفت از این پس، فناوران توربین، پنل و ماهوارههای خورشیدی خواهند بود.
در قرن ۱۴۰۰ دیگر اثری از جنگ و بلوا دستکم بخاطر نفت نخواهد بود. در بهار ۱۴۰۰ برای قرن بی جنگ و فناوران انرژیهای سبز آغوش میگشایبم. بهاران خجسته باد.
✅ @karkhone
فعالین محترم بخش خصوصی
لطفا یک زحمتی بکشید همین الان برید به آدرس
https://takeout.google.com
و هر چی اطلاعات روی گوگل دارید رو بکاپ بگیرید.
امروز این پیام رو یکی از دوستان فرستاد. جویای قضیه شدم:
1- (خصوصی) یکی دو روزه گوگل روی بعضی سرویسهاش برای ایرانیها دسترسی رو بسته اگر اطلاعات مهم توی سرویسهاش دارید بهتره یه بکآپ داشته باشید. معلوم نیست چند روز دیگه ممکنه یه چیزای دیگه هم ببنده. کلا هر از گاهی بکآپ بگیرید ضرر نداره
2- (خصوصی) تا اینجا متاسفانه خبری از سمت گوگل نیومده
اما چیزی که مشخصه اینه که سرویس هایی که ما از قبل مستقیم از ایران نمیتونستیم بهشون دسترسی پیدا کنیم و ۴۰۳ میداد همونا تحت تاثیر قرار گرفتن و با vpn هم دسترسی نداریم. به نظر میرسه vpn رو هم به صورت range ip میبنده مثلا رو دیتاسنترهای مختلف که چک کردم یه range رو ۴۰۳ میده
حالا هنوز کسی نمیدونه دقیقا این قضیه به ایران ربط داره؟ یا نه فقط گوگل اومده روش شناسایی افرادی که میان با vpnدور میزنن که لوکیشن شون جای دیگه تشخیص داده بشه رو عوض کرده
ممکنه قضیه جنبه تجاری داشته باشه (مثلا تشخیص لوکیشن برای تبلیغات گوگل یا استریم های اسپاتیفای و بقیه سرویس هایی که رو GCP هستن) و فقط بخواد جلوی افرادی رو بگیره که لوکیشن شون رو عوض میکنن تا به چیزی که نباید دسترسی پیدا کنن (که خب ما هم از شانسمون تو این دسته قرار گرفتیم)
3- توییتر علیرضا شیرازی: آقا در مورد قضایای اخیر گوگل من واقعاً احتمال نمیدهم که سرویس های رایگان فعلی که اکنون در دسترس ایرانیها بوده برای ایرانیها مسدود بشه (مثل جیمیل و ..)
تنها مشکل در دسترسی به سرویسهایی بوده که قبلاً با آی پی ایران در دسترس نبوده. حتی بعید است که در سرویسهای رایگان گوگل که اکنون دسترسی اش برای Ip ایرانیها محدود شده بصورت کاربری مسدود بشه... اما خطر برای سرویسهای پولی است و حتی احتمال مشکلاتی برای کارتهای اعتباری که پرداخت هزینه این سرویسها با آن پرداخت شده وجود داره.
قبلا هم گوگل آی پی های ایرانی رو می شناخت. شما اگر از گوگل پلی قصد نصب اپی رو داشتید که در ایران قابل دسترس نبود، با فیلترشکن هم اون نمی داد و مجبور می شدید APK اون رو دانلود و نصب کنید. تا اینجا که تغییری در استفاده آنالایتیک و بقیه سرویس ها اتفاق نیفتاده. بک آپ هم مشکل نبود و بدون نیاز به فیلترشکن، اطلاعات رو شروع به اکسپورت کرد.
شما هم اگر توضیح و نکته ای دارید در کامنت ها درج بفرمایید لطفا.
✅ @karkhone
لطفا یک زحمتی بکشید همین الان برید به آدرس
https://takeout.google.com
و هر چی اطلاعات روی گوگل دارید رو بکاپ بگیرید.
امروز این پیام رو یکی از دوستان فرستاد. جویای قضیه شدم:
1- (خصوصی) یکی دو روزه گوگل روی بعضی سرویسهاش برای ایرانیها دسترسی رو بسته اگر اطلاعات مهم توی سرویسهاش دارید بهتره یه بکآپ داشته باشید. معلوم نیست چند روز دیگه ممکنه یه چیزای دیگه هم ببنده. کلا هر از گاهی بکآپ بگیرید ضرر نداره
2- (خصوصی) تا اینجا متاسفانه خبری از سمت گوگل نیومده
اما چیزی که مشخصه اینه که سرویس هایی که ما از قبل مستقیم از ایران نمیتونستیم بهشون دسترسی پیدا کنیم و ۴۰۳ میداد همونا تحت تاثیر قرار گرفتن و با vpn هم دسترسی نداریم. به نظر میرسه vpn رو هم به صورت range ip میبنده مثلا رو دیتاسنترهای مختلف که چک کردم یه range رو ۴۰۳ میده
حالا هنوز کسی نمیدونه دقیقا این قضیه به ایران ربط داره؟ یا نه فقط گوگل اومده روش شناسایی افرادی که میان با vpnدور میزنن که لوکیشن شون جای دیگه تشخیص داده بشه رو عوض کرده
ممکنه قضیه جنبه تجاری داشته باشه (مثلا تشخیص لوکیشن برای تبلیغات گوگل یا استریم های اسپاتیفای و بقیه سرویس هایی که رو GCP هستن) و فقط بخواد جلوی افرادی رو بگیره که لوکیشن شون رو عوض میکنن تا به چیزی که نباید دسترسی پیدا کنن (که خب ما هم از شانسمون تو این دسته قرار گرفتیم)
3- توییتر علیرضا شیرازی: آقا در مورد قضایای اخیر گوگل من واقعاً احتمال نمیدهم که سرویس های رایگان فعلی که اکنون در دسترس ایرانیها بوده برای ایرانیها مسدود بشه (مثل جیمیل و ..)
تنها مشکل در دسترسی به سرویسهایی بوده که قبلاً با آی پی ایران در دسترس نبوده. حتی بعید است که در سرویسهای رایگان گوگل که اکنون دسترسی اش برای Ip ایرانیها محدود شده بصورت کاربری مسدود بشه... اما خطر برای سرویسهای پولی است و حتی احتمال مشکلاتی برای کارتهای اعتباری که پرداخت هزینه این سرویسها با آن پرداخت شده وجود داره.
قبلا هم گوگل آی پی های ایرانی رو می شناخت. شما اگر از گوگل پلی قصد نصب اپی رو داشتید که در ایران قابل دسترس نبود، با فیلترشکن هم اون نمی داد و مجبور می شدید APK اون رو دانلود و نصب کنید. تا اینجا که تغییری در استفاده آنالایتیک و بقیه سرویس ها اتفاق نیفتاده. بک آپ هم مشکل نبود و بدون نیاز به فیلترشکن، اطلاعات رو شروع به اکسپورت کرد.
شما هم اگر توضیح و نکته ای دارید در کامنت ها درج بفرمایید لطفا.
✅ @karkhone
دولت نوآفرین ویتنام
همهگیری کرونا توانمندی سازمانی دولتهای جهان را در بوتهی آزمایش قرار داده است. در میان دولتهای جهان، آنهایی که بر کشورهای در حال توسعه حکمرانی میکنند، در آزمون کرونا راه دشوارتری در پیش رو دارند. دولت ویتنام یکی از دولتهاییست که از این آزمون سربلند بیرون آمده و در سرتیتر اخبار رسانهها جای گرفته است. ویتنام علیرغم مرز زمینی بزرگی که با سرچشمهی ویروس کرونا (چین) دارد، عملکرد کمنظیری در کنترل گسترش کرونا داشته است.
عملکرد دولت این کشور تنها محدود به سیاستهایی نظیر قرنطینه، فاصلهگذاری اجتماعی، اطلاعرسانی پزشکی یا پایشگری گسترده بر آحاد جامعه نبوده است. مهمترین دستاوردی که ویتنام در بحبوبهی کرونا کسب کرده است، نوآوری پزشکی در زمینهی کیتهای آزمایش است. یکی از سیاستهایی که توانمندی دولتها در رویارویی با کرونا را محک میزند، آزمایش تشخیص ویروس در جامعه میباشد. این سیاست عملکردی ریشهای در مهار گسترش کرونا ایفا میکند، و مهمترین ابزار آن نیز دسترسی مکفی به کیتهای کارآمد آزمایش کروناست.
سازمانهای عمومی در ویتنام توانستهاند که سه کیت نوین آزمایش را توسعه دهند. نکتهی جالبی که در این نوآوری نهفته شده اینست که کیتها در زمان بسیار کوتاهی توسعه یافتهاند، قیمت پایینی دارند و در مقایسه با کیتهای رایج جهان، در مدت زمان کوتاهتری ویروس کرونا را شناسایی میکنند. سه سازمان عمومی به نامهای آکادمی علم و فناوری ویتنام، مؤسسهی پزشکی نظامی، و دانشگاه تکنولوژی هانوی، پیشتازان پژوهش و توسعهی کیتهای نوین آزمایش بودهاند. دولت ویتنام همچنین در این راه نقش فعالانهای در تحرّکبخشی و بسیجسازی بخشهای مختلف جامعه - نظیر جامعهی علمی و آکادمیک، و جامعهی کسبوکار - ایفا کرده است.
به عنوان مثال، وزارت علم و فناوری ویتنام متخصصان ویروسشناسی کشور را در ملاقاتی گرد هم آورد تا دربارهی مهار کرونا هماندیشی کنند. از دل این ملاقات بود که مؤسسهی پزشکی نظامی ویتنام موظف شد تنها در طول 'دو هفته' یک کیت نوین آزمایش را توسعه دهد. این مؤسسه با همکاری وزارت اپیدمیشناسی ویتنام که در زمینهی پژوهشهای بیولوژیک پایهایِ کرونا فعالیت میکرد، در انجام شتابان مأموریتش موفق شد. در این مأموریت، دولت ویتنام بخش خصوصی را هم وارد عمل کرد و تولید و تجاریسازی کیتها را به شرکت Viet A سپرد. این شرکت ۱۰ هزار کیت آزمایش در روز تولید میکند و بخشی از کیتها را به اروپا، ایران و مالزی صادر کرده است.
اینکه یک کشور در حال توسعه تنها در چند هفتهی انگشتشمار بتواند یک نوآوری حیاتبخش پزشکی بیآفریند و زندگی بهتری برای خود و کشورهای جهان به ارمغان آورد، ابداً اتفاقی نیست. این تجربه نشان میدهد که یک دولت کنشگر میتواند نقش تحرکبخش و بسیجکنندهی بخشهای مختلف جامعه (نظیر جامعهی علمی، و جامعهی کسبوکار) را حول یک چالش اجتماعی ایفا نماید، و در کوتاهترین زمان ممکن راه حلی برای این چالش پیدا کند.
✅ @karkhone
همهگیری کرونا توانمندی سازمانی دولتهای جهان را در بوتهی آزمایش قرار داده است. در میان دولتهای جهان، آنهایی که بر کشورهای در حال توسعه حکمرانی میکنند، در آزمون کرونا راه دشوارتری در پیش رو دارند. دولت ویتنام یکی از دولتهاییست که از این آزمون سربلند بیرون آمده و در سرتیتر اخبار رسانهها جای گرفته است. ویتنام علیرغم مرز زمینی بزرگی که با سرچشمهی ویروس کرونا (چین) دارد، عملکرد کمنظیری در کنترل گسترش کرونا داشته است.
عملکرد دولت این کشور تنها محدود به سیاستهایی نظیر قرنطینه، فاصلهگذاری اجتماعی، اطلاعرسانی پزشکی یا پایشگری گسترده بر آحاد جامعه نبوده است. مهمترین دستاوردی که ویتنام در بحبوبهی کرونا کسب کرده است، نوآوری پزشکی در زمینهی کیتهای آزمایش است. یکی از سیاستهایی که توانمندی دولتها در رویارویی با کرونا را محک میزند، آزمایش تشخیص ویروس در جامعه میباشد. این سیاست عملکردی ریشهای در مهار گسترش کرونا ایفا میکند، و مهمترین ابزار آن نیز دسترسی مکفی به کیتهای کارآمد آزمایش کروناست.
سازمانهای عمومی در ویتنام توانستهاند که سه کیت نوین آزمایش را توسعه دهند. نکتهی جالبی که در این نوآوری نهفته شده اینست که کیتها در زمان بسیار کوتاهی توسعه یافتهاند، قیمت پایینی دارند و در مقایسه با کیتهای رایج جهان، در مدت زمان کوتاهتری ویروس کرونا را شناسایی میکنند. سه سازمان عمومی به نامهای آکادمی علم و فناوری ویتنام، مؤسسهی پزشکی نظامی، و دانشگاه تکنولوژی هانوی، پیشتازان پژوهش و توسعهی کیتهای نوین آزمایش بودهاند. دولت ویتنام همچنین در این راه نقش فعالانهای در تحرّکبخشی و بسیجسازی بخشهای مختلف جامعه - نظیر جامعهی علمی و آکادمیک، و جامعهی کسبوکار - ایفا کرده است.
به عنوان مثال، وزارت علم و فناوری ویتنام متخصصان ویروسشناسی کشور را در ملاقاتی گرد هم آورد تا دربارهی مهار کرونا هماندیشی کنند. از دل این ملاقات بود که مؤسسهی پزشکی نظامی ویتنام موظف شد تنها در طول 'دو هفته' یک کیت نوین آزمایش را توسعه دهد. این مؤسسه با همکاری وزارت اپیدمیشناسی ویتنام که در زمینهی پژوهشهای بیولوژیک پایهایِ کرونا فعالیت میکرد، در انجام شتابان مأموریتش موفق شد. در این مأموریت، دولت ویتنام بخش خصوصی را هم وارد عمل کرد و تولید و تجاریسازی کیتها را به شرکت Viet A سپرد. این شرکت ۱۰ هزار کیت آزمایش در روز تولید میکند و بخشی از کیتها را به اروپا، ایران و مالزی صادر کرده است.
اینکه یک کشور در حال توسعه تنها در چند هفتهی انگشتشمار بتواند یک نوآوری حیاتبخش پزشکی بیآفریند و زندگی بهتری برای خود و کشورهای جهان به ارمغان آورد، ابداً اتفاقی نیست. این تجربه نشان میدهد که یک دولت کنشگر میتواند نقش تحرکبخش و بسیجکنندهی بخشهای مختلف جامعه (نظیر جامعهی علمی، و جامعهی کسبوکار) را حول یک چالش اجتماعی ایفا نماید، و در کوتاهترین زمان ممکن راه حلی برای این چالش پیدا کند.
✅ @karkhone
Global Policy Journal
Testing Capacity: State Capacity and COVID-19 Testing
Robyn Klingler-Vidra, Ba Linh Tran and Ida Uusikyla use emerging research from Viet Nam to argue that states are the 'ultimate convener and mobilizers' during pandemic responses.
بیتکوین باعث افزایش تورم، فقر و نابرابری خواهد شد!
#طنزاقتصادی
| مرتضی کاظمی
ریاست محترم سازمان ملل
از عالیجناب درخواست میشود به دولتهای جهان برای کنترل بازار رمزارزها تذکرات لازم داده شود. بازار رمزارزها در سال ۲۰۲۱ رشد پرشتابی به خود گرفت. ارزش بازار بیتکوین نسبت به تولید ناخالص ملیِ بسیاری از کشورها چند صد درصد رشد داشته و ارزش دلاری آن معادل میلیاردها دلار شده است. ما رمزارزهایی میشناسیم که در پنج سال گذشته هزاران برابر شده است. مثلاً یکی از دوستانمان که اهل اصفهان است پنج سال پیش میتوانسته یک بیتکوین به قیمت یک پفکنمکی خریداری کند ولی الان همه داراییهایی خودش و همسایههایش را بفروشد نمیتواند حتی بخشی از یک بیتکوین را خریداری کند. این دوست عزیزمان بسیار اندوهگین است و این موضوع برای ایشان، ما و همه مردم خیلی فاجعه است.
آقای رئیس
ما نگرانیم. آیا شما اثر ثروت را مطالعه کردهاید؟ با توجه به اثر ثروت که آقای پیگو (و سایرین) ارائه کردهاند و همچنین با توجه به تئوریهای جدیدی که تحلیلگران مالی و اقتصادی در کشور عزیزمان تشریح کردهاند؛ توجه بفرمایید که بعضی ثروتمندان از ایلان ماسکِ پدرصلواتی بگیر تا این جوجههای تازه به دوران رسیده مخصوصاً خردهبورژوازیها در همین ایران خودمان، افرادی که از طریق رمزارزها ثروت جدیدی بدست آوردهاند سریعاً به بازارها مراجعه و نسبت به خرید کالاهای مصرفی اقدام و از این طریق، تقاضای کالاهای مصرفی افزایش و باعث بالارفتن نرخ تورم میشوند. همچنین با توجه به اینکه صاحبان رمزارزها ثروت جدیدی بدست آوردهاند نسبت به خرید مسکن و دلار اقدام و از این طریق باعث افزایش قیمت مسکن و ارز میشوند. بنابراین ادامهٔ این روند در بازار رمزارزها به افزایش تورم و نرخ ارز منجر خواهد شد. لذا توصیه میشود دولتها هر چه سریعتر کاری بکنند!
آقای رئیس؛ از قیمت پراید در ایران خبر دارید؟
این سطح بیسابقه از رشد ارزش بازار رمزارزها در حالی است که نتوانسته به رشد واقعی سرمایهگذاری و تشکیل سرمایه ثابت به شکل معنیداری کمک کند. مهمتر آنکه وضعیت فعلی در این بازار و ادامه آن به شدت بحرانخیز و همراه با تخریب بیشتر و افزایش نابرابری در بسیاری از کشورها از جمله ایران خواهد شد. در نتیجۀ انتظارات شکل گرفته در این بازار، تولید و سرمایهگذاری بیش از پیش تعطیل شده، مردم به جای فعالیت اقتصادی به سوداگری در این بازار پناه میبرند، بر نابرابری افزوده شده و بازار پول در معرض تخریب از مجرای افزایش سرعت گردش پول و تبدیل هرچه سریعتر شبه پول به پول قرار خواهد گرفت و حتی فشار درونزایی برای خلق نقدینگی و پایه پولی مضاعف ایجاد خواهد کرد.
از منظر پولی، مسئله در اینجا بیش از اینکه مقدار کمّی نقدینگی و پول باشد، تغییر در انتظارات و در نتیجه تغییر سرعت گردش پول است. بنابراین علل اصلی را باید در زمینههای تغییر انتظارات دید، تا کمیتهای پولی. پیامدِ ادامه روند فعلی این بازار، افزایش بیشتر تورم و نرخ ارز خواهد بود.
این نگاه که با هدایت نقدینگی به این بازار که از قدرت نقدینگی کاسته میشود، از اساس خطاست. نقدینگی قابلیت انتقال و خروج از نظام بانکی را ندارد. با تغییرِ انتظارات از مجرای بازار رمزارزها، بدون کاسته شدن از قدرت کمّیِ نقدینگی، سایر داراییها مانند ارز و بورس و حتی مسکن دچار تغییر قیمت شده و در نهایت جهش قیمت در این بازارها خود را در بازار کالا و خدمات نیز نشان خواهد داد. ادبیات شکلگیری حبابهای قیمتی به ویژگیای از کنش سرمایهگذاران توجه دارد که در آن سرمایهگذار به جای توجه به دادههای بنیادی، بر اساس روند گذشته قیمتی، چشم انداز آتی خود از بازار را شکل میدهد. چنین رفتار و انتظاراتی بیش از آنکه فردی باشد، مبتنی بر کنشهای جمعی و گلهای و شکلگیری اطمینان خود-برآورنده از یک روند ادامهدارِ افزایش قیمت است. احتمال شکلگیری چنین رفتاری همواره وجود داشته و در تجربیات سایر کشورها نیز قابل مطالعه است. امروز در نقطهای قرار گرفتهایم که رهایی از آن بدون هزینه نخواهد بود. مدیریت انتظارات بازار امری سهل و در دسترس نیست. با این حال ضروری است هرچه زودتر اقداماتی اتخاذ شود؛ هرچند که شاید امروز هم برای اثربخشی این اقدامات دیر شده باشد. تسریع در اتخاذ تصمیمات لازم به معنای هزینههای کمتر و تأخیر در آن میتواند همراه با هزینههای به مراتب بیشتری باشد. جدا از اقدامات لازم در چشمانداز بلند مدت، لازم است دولتها و بانکهای مرکزی برای کنترل وضع جاری دستکم به شکل فوری اقدامات زیر را فعال کنند:
۱. عرضه بدون تعلل حجم بیشتری از رمزارزها
۲. افزایش نرخ سود بازار بین بانکی و سپردههای بانکی توسط بانکهای مرکزی
۳. جلوگیری از تزریق اعتبارات جدید بانکی برای خرید رمزارزها توسط سوداگران
✅ @karkhone
#طنزاقتصادی
| مرتضی کاظمی
ریاست محترم سازمان ملل
از عالیجناب درخواست میشود به دولتهای جهان برای کنترل بازار رمزارزها تذکرات لازم داده شود. بازار رمزارزها در سال ۲۰۲۱ رشد پرشتابی به خود گرفت. ارزش بازار بیتکوین نسبت به تولید ناخالص ملیِ بسیاری از کشورها چند صد درصد رشد داشته و ارزش دلاری آن معادل میلیاردها دلار شده است. ما رمزارزهایی میشناسیم که در پنج سال گذشته هزاران برابر شده است. مثلاً یکی از دوستانمان که اهل اصفهان است پنج سال پیش میتوانسته یک بیتکوین به قیمت یک پفکنمکی خریداری کند ولی الان همه داراییهایی خودش و همسایههایش را بفروشد نمیتواند حتی بخشی از یک بیتکوین را خریداری کند. این دوست عزیزمان بسیار اندوهگین است و این موضوع برای ایشان، ما و همه مردم خیلی فاجعه است.
آقای رئیس
ما نگرانیم. آیا شما اثر ثروت را مطالعه کردهاید؟ با توجه به اثر ثروت که آقای پیگو (و سایرین) ارائه کردهاند و همچنین با توجه به تئوریهای جدیدی که تحلیلگران مالی و اقتصادی در کشور عزیزمان تشریح کردهاند؛ توجه بفرمایید که بعضی ثروتمندان از ایلان ماسکِ پدرصلواتی بگیر تا این جوجههای تازه به دوران رسیده مخصوصاً خردهبورژوازیها در همین ایران خودمان، افرادی که از طریق رمزارزها ثروت جدیدی بدست آوردهاند سریعاً به بازارها مراجعه و نسبت به خرید کالاهای مصرفی اقدام و از این طریق، تقاضای کالاهای مصرفی افزایش و باعث بالارفتن نرخ تورم میشوند. همچنین با توجه به اینکه صاحبان رمزارزها ثروت جدیدی بدست آوردهاند نسبت به خرید مسکن و دلار اقدام و از این طریق باعث افزایش قیمت مسکن و ارز میشوند. بنابراین ادامهٔ این روند در بازار رمزارزها به افزایش تورم و نرخ ارز منجر خواهد شد. لذا توصیه میشود دولتها هر چه سریعتر کاری بکنند!
آقای رئیس؛ از قیمت پراید در ایران خبر دارید؟
این سطح بیسابقه از رشد ارزش بازار رمزارزها در حالی است که نتوانسته به رشد واقعی سرمایهگذاری و تشکیل سرمایه ثابت به شکل معنیداری کمک کند. مهمتر آنکه وضعیت فعلی در این بازار و ادامه آن به شدت بحرانخیز و همراه با تخریب بیشتر و افزایش نابرابری در بسیاری از کشورها از جمله ایران خواهد شد. در نتیجۀ انتظارات شکل گرفته در این بازار، تولید و سرمایهگذاری بیش از پیش تعطیل شده، مردم به جای فعالیت اقتصادی به سوداگری در این بازار پناه میبرند، بر نابرابری افزوده شده و بازار پول در معرض تخریب از مجرای افزایش سرعت گردش پول و تبدیل هرچه سریعتر شبه پول به پول قرار خواهد گرفت و حتی فشار درونزایی برای خلق نقدینگی و پایه پولی مضاعف ایجاد خواهد کرد.
از منظر پولی، مسئله در اینجا بیش از اینکه مقدار کمّی نقدینگی و پول باشد، تغییر در انتظارات و در نتیجه تغییر سرعت گردش پول است. بنابراین علل اصلی را باید در زمینههای تغییر انتظارات دید، تا کمیتهای پولی. پیامدِ ادامه روند فعلی این بازار، افزایش بیشتر تورم و نرخ ارز خواهد بود.
این نگاه که با هدایت نقدینگی به این بازار که از قدرت نقدینگی کاسته میشود، از اساس خطاست. نقدینگی قابلیت انتقال و خروج از نظام بانکی را ندارد. با تغییرِ انتظارات از مجرای بازار رمزارزها، بدون کاسته شدن از قدرت کمّیِ نقدینگی، سایر داراییها مانند ارز و بورس و حتی مسکن دچار تغییر قیمت شده و در نهایت جهش قیمت در این بازارها خود را در بازار کالا و خدمات نیز نشان خواهد داد. ادبیات شکلگیری حبابهای قیمتی به ویژگیای از کنش سرمایهگذاران توجه دارد که در آن سرمایهگذار به جای توجه به دادههای بنیادی، بر اساس روند گذشته قیمتی، چشم انداز آتی خود از بازار را شکل میدهد. چنین رفتار و انتظاراتی بیش از آنکه فردی باشد، مبتنی بر کنشهای جمعی و گلهای و شکلگیری اطمینان خود-برآورنده از یک روند ادامهدارِ افزایش قیمت است. احتمال شکلگیری چنین رفتاری همواره وجود داشته و در تجربیات سایر کشورها نیز قابل مطالعه است. امروز در نقطهای قرار گرفتهایم که رهایی از آن بدون هزینه نخواهد بود. مدیریت انتظارات بازار امری سهل و در دسترس نیست. با این حال ضروری است هرچه زودتر اقداماتی اتخاذ شود؛ هرچند که شاید امروز هم برای اثربخشی این اقدامات دیر شده باشد. تسریع در اتخاذ تصمیمات لازم به معنای هزینههای کمتر و تأخیر در آن میتواند همراه با هزینههای به مراتب بیشتری باشد. جدا از اقدامات لازم در چشمانداز بلند مدت، لازم است دولتها و بانکهای مرکزی برای کنترل وضع جاری دستکم به شکل فوری اقدامات زیر را فعال کنند:
۱. عرضه بدون تعلل حجم بیشتری از رمزارزها
۲. افزایش نرخ سود بازار بین بانکی و سپردههای بانکی توسط بانکهای مرکزی
۳. جلوگیری از تزریق اعتبارات جدید بانکی برای خرید رمزارزها توسط سوداگران
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
فعالین محترم بخش خصوصی لطفا یک زحمتی بکشید همین الان برید به آدرس https://takeout.google.com و هر چی اطلاعات روی گوگل دارید رو بکاپ بگیرید. امروز این پیام رو یکی از دوستان فرستاد. جویای قضیه شدم: 1- (خصوصی) یکی دو روزه گوگل روی بعضی سرویسهاش برای ایرانیها…
| امیر صراطی
۱/ حالا که بحث تحریم جدید گوگل برای ایران و لزوم بکآپ گرفتن از دیتامون پیش گوگل ترند شده، یه نگاه بندازیم به تمام دیتایی که گوگل از ما ذخیره کرده/ خواهد کرد؛ اینها مشخص میکنن که چرا گوگل اینقدر راحت میتونه حتی با ویپیان اطلاعاتی مثل لوکیشن ما رو دقیق داشته باشه.
۲/ گوگل تمامی تاریخچهی تمام مرورگرهای ما که با گوگلاکانت سینک شده باشن رو ذخیره میکنه. این یعنی تمامی استفادهی شما از مرورگر توی گوگل اکانت لاگ میشه، و این مهم نیست که شما هیستوری مرورگر رو پاک کنید.
۳/ تمامی تاریخچهی سرچ (و به طور جزئی سرچ عکس، ویدئو، خبر) با موتور جستجوی گوگل توی اکتیویتی شما لاگ میشه. باز هم مهم نیست که بعدا هیستوری سرچتون رو پاک کرده باشید.
۴/ تمامی استفادهی شما از دستیار صوتی Google Assistant ضبط میشه. یعنی صدای شما موقعی که از گوگل اسیستنت استفاده میکنید فقط پردازش در لحظه نمیشه و «ضبط» و ذخیره میشه.
همچنین تمامی صداهای شما وقتی که از ویسسرچ گوگل استفاده میکنید «ضبط» و ذخیره میشه.
۵/ تمامی مکانهایی که در Google Maps برای اونها سرچ کردید، علامتگذاری کردید و دایرکشن گرفتید ذخیره میشه. حتی اگه این دیتا مربوط به ۱۰ سال پیش باشه! (دیتای سال ۲۰۱۳ خودم رو توی اکتیویتیم که دیروز بکآپ گرفتم دیدم)
۶/ تمامی سرچهای شما توی Gmail و Drive.
تمامی پادکستهایی که توی سرویس Google Podcasts گوش کردید/ بوکمارک کردید/ فالو کردید.
تمامی سرچهایی و نتایجی که با سرویس Google Lens به اونا رسیدید.
۷/ تمام اکتیویتی شما در سرویسهای Google Clouds و Google Developers. مثلا اگه یه Compute Engine Instance درست کردید و بلافاصله پشیمون شدید و پاکش کردید، این اکتیویتی لاگ شده.
۸/ [!] تمامی اپلیکیشنهایی که روی گوشی اندرویدی سینک شده با اکانتتون نصب کردید + تکتک دفعاتی که روی یک اپلیکیشن کلیک کردید و بازش کردید با ساعت و تاریخ. یعنی همین الآن که با اپ توییتر این نوشته رو میخونید، لاگ شده که در این ساعت شما اپ توییتر رو باز کردید.
۹/ تمامی کتابهایی که با سرویس Books مطالعه/ بوکمارک/ سرچ کردید.
تمامی تاپیکهایی که Google Discover هر روز به شما پیشنهاد داده به تفکیک روز.
تمامی اخباری که با Google News خوندید و تاپیکهایی که دنبال میکنید.
تمامی متنهایی که با Google Translate ترجمه کردید.
۱۰/ این مواردی که گفتم مطمئنا همهی دیتایی که گوگل از ما داره نیست و دیتای سرویسهایی مثل Drive و Photos که با خواست خودمون به گوگل میدیم رو هم توی این دستهبندیها نیاوردم.
۱۱/ و مهم اینجاست که هیچکدوم اینها دیتایی نیستن که ما برای ذخیره و پردازش شدن به گوگل داده باشیم. حالا سوال اینکه: آیا باید بترسیم؟ جواب رو میشه از ۲ منظر داد که در نهایت هر دوتاش به «آره، باید بترسیم» ختم میشه.
۱۲/ ۱. ترس از خود گوگل: از خودتون بپرسید «چی میشه اگه یه روزی گوگل بد بشه؟»
۱۳/ ۲. ترس از کسانی غیر از خودمون و گوگل! شخص سومی که ممکنه به این دیتا دسترسی داشته باشه، حالا میخواد یک حکومت باشه و یا یک شخص رندم. از اونجایی که امنیت ۱۰۰٪ نیست و به هرشکلی ممکنه این نفر سوم به اکانت دسترسی پیدا کنه و روبرو بشه با این دریای دیتای رندم و بعضا محرمانه.
۱۴/ و یه مورد دیگه: ترس از خودمون! مایی که استدلال میکنیم «من کاری نمیکنم، آدم مهمی نیستم و دیتایی ندارم که پرایوسی اون دیتا اهمیت داشته باشه.»
۱۵/ چه میشه کرد؟ اولین موضوع اینه که تمامی دیتای خودمون رو دست یک غول به اسم گوگل ندیم. از اونجایی که تقریبا همهی سرویسهای گوگل آلترناتیوهایی دارن، به جای سپردن همهی دادههامون به گوگل، اونها رو بین سرویسدهندههای مختلف پخش کنیم.
۱۶/ مثلا سرچ رو با duckduckgo، پسورد منیجر رو با bitwarden و یا فضای ذخیرهسازی رو با dropbox هندل کنیم. که طبعا اینها هم باز آلترناتیوهایی دارن. مهم اینه که تمرکز دادهها روی یک اکانت و یک احراز هویت نباشه.
۱۷/ دادههایی که از قبل دست گوگل داریم رو پاک کنیم و گزینههای پیشفرض که ثبت این دادههاست رو غیرفعال کنیم. که باز این کار هم تضمینی برای ذخیره نشدن اونها پیش گوگل نیست، ولی حداقل ریسک دوم رو نداره.
۱۸/ توی این صفحه میتونید هم تمامی اکتیویتیها رو در طول زمان پاک کنید و هم گزینهی لاگ شدن اکتیویتیها رو غیرفعال کنید.
myactivity.google.com
✅ @karkhone
۱/ حالا که بحث تحریم جدید گوگل برای ایران و لزوم بکآپ گرفتن از دیتامون پیش گوگل ترند شده، یه نگاه بندازیم به تمام دیتایی که گوگل از ما ذخیره کرده/ خواهد کرد؛ اینها مشخص میکنن که چرا گوگل اینقدر راحت میتونه حتی با ویپیان اطلاعاتی مثل لوکیشن ما رو دقیق داشته باشه.
۲/ گوگل تمامی تاریخچهی تمام مرورگرهای ما که با گوگلاکانت سینک شده باشن رو ذخیره میکنه. این یعنی تمامی استفادهی شما از مرورگر توی گوگل اکانت لاگ میشه، و این مهم نیست که شما هیستوری مرورگر رو پاک کنید.
۳/ تمامی تاریخچهی سرچ (و به طور جزئی سرچ عکس، ویدئو، خبر) با موتور جستجوی گوگل توی اکتیویتی شما لاگ میشه. باز هم مهم نیست که بعدا هیستوری سرچتون رو پاک کرده باشید.
۴/ تمامی استفادهی شما از دستیار صوتی Google Assistant ضبط میشه. یعنی صدای شما موقعی که از گوگل اسیستنت استفاده میکنید فقط پردازش در لحظه نمیشه و «ضبط» و ذخیره میشه.
همچنین تمامی صداهای شما وقتی که از ویسسرچ گوگل استفاده میکنید «ضبط» و ذخیره میشه.
۵/ تمامی مکانهایی که در Google Maps برای اونها سرچ کردید، علامتگذاری کردید و دایرکشن گرفتید ذخیره میشه. حتی اگه این دیتا مربوط به ۱۰ سال پیش باشه! (دیتای سال ۲۰۱۳ خودم رو توی اکتیویتیم که دیروز بکآپ گرفتم دیدم)
۶/ تمامی سرچهای شما توی Gmail و Drive.
تمامی پادکستهایی که توی سرویس Google Podcasts گوش کردید/ بوکمارک کردید/ فالو کردید.
تمامی سرچهایی و نتایجی که با سرویس Google Lens به اونا رسیدید.
۷/ تمام اکتیویتی شما در سرویسهای Google Clouds و Google Developers. مثلا اگه یه Compute Engine Instance درست کردید و بلافاصله پشیمون شدید و پاکش کردید، این اکتیویتی لاگ شده.
۸/ [!] تمامی اپلیکیشنهایی که روی گوشی اندرویدی سینک شده با اکانتتون نصب کردید + تکتک دفعاتی که روی یک اپلیکیشن کلیک کردید و بازش کردید با ساعت و تاریخ. یعنی همین الآن که با اپ توییتر این نوشته رو میخونید، لاگ شده که در این ساعت شما اپ توییتر رو باز کردید.
۹/ تمامی کتابهایی که با سرویس Books مطالعه/ بوکمارک/ سرچ کردید.
تمامی تاپیکهایی که Google Discover هر روز به شما پیشنهاد داده به تفکیک روز.
تمامی اخباری که با Google News خوندید و تاپیکهایی که دنبال میکنید.
تمامی متنهایی که با Google Translate ترجمه کردید.
۱۰/ این مواردی که گفتم مطمئنا همهی دیتایی که گوگل از ما داره نیست و دیتای سرویسهایی مثل Drive و Photos که با خواست خودمون به گوگل میدیم رو هم توی این دستهبندیها نیاوردم.
۱۱/ و مهم اینجاست که هیچکدوم اینها دیتایی نیستن که ما برای ذخیره و پردازش شدن به گوگل داده باشیم. حالا سوال اینکه: آیا باید بترسیم؟ جواب رو میشه از ۲ منظر داد که در نهایت هر دوتاش به «آره، باید بترسیم» ختم میشه.
۱۲/ ۱. ترس از خود گوگل: از خودتون بپرسید «چی میشه اگه یه روزی گوگل بد بشه؟»
۱۳/ ۲. ترس از کسانی غیر از خودمون و گوگل! شخص سومی که ممکنه به این دیتا دسترسی داشته باشه، حالا میخواد یک حکومت باشه و یا یک شخص رندم. از اونجایی که امنیت ۱۰۰٪ نیست و به هرشکلی ممکنه این نفر سوم به اکانت دسترسی پیدا کنه و روبرو بشه با این دریای دیتای رندم و بعضا محرمانه.
۱۴/ و یه مورد دیگه: ترس از خودمون! مایی که استدلال میکنیم «من کاری نمیکنم، آدم مهمی نیستم و دیتایی ندارم که پرایوسی اون دیتا اهمیت داشته باشه.»
۱۵/ چه میشه کرد؟ اولین موضوع اینه که تمامی دیتای خودمون رو دست یک غول به اسم گوگل ندیم. از اونجایی که تقریبا همهی سرویسهای گوگل آلترناتیوهایی دارن، به جای سپردن همهی دادههامون به گوگل، اونها رو بین سرویسدهندههای مختلف پخش کنیم.
۱۶/ مثلا سرچ رو با duckduckgo، پسورد منیجر رو با bitwarden و یا فضای ذخیرهسازی رو با dropbox هندل کنیم. که طبعا اینها هم باز آلترناتیوهایی دارن. مهم اینه که تمرکز دادهها روی یک اکانت و یک احراز هویت نباشه.
۱۷/ دادههایی که از قبل دست گوگل داریم رو پاک کنیم و گزینههای پیشفرض که ثبت این دادههاست رو غیرفعال کنیم. که باز این کار هم تضمینی برای ذخیره نشدن اونها پیش گوگل نیست، ولی حداقل ریسک دوم رو نداره.
۱۸/ توی این صفحه میتونید هم تمامی اکتیویتیها رو در طول زمان پاک کنید و هم گزینهی لاگ شدن اکتیویتیها رو غیرفعال کنید.
myactivity.google.com
✅ @karkhone
کودتای خصوصیسازی؛ چگونه دستاورد دولت میرحسین به محاق رفت (بخش پنجم)
احمد توکلی در گفتوگویی در سال ۱۳۹۲، محل این اختلاف را روشنتر میکند: «ما قانون کار را بر مبنای احکام اسلام و عقد مورد توافق طرفین نوشتیم. متراضی دو طرف و اشتراک منافع بود. در مقابل، برخی معتقد بودند که حاکمیت، اختیار دارد که تعیین تکلیف کند چون کارگر را ناتوان و سرمایهدار را ذاتا استثمارگر میدانستند، میگفتند قرارداد را ما باید برایشان بنویسیم.» به باور توکلی، رویکرد مخالفانش در کابینهی میرحسین موسوی مبنایی مارکسیستی داشته است؛ به این شکل که طبقهی کارگر را تحت استثمار طبقهی سرمایهدار در نظر میگرفته و از این رو دولت را موظف میدانسته که به نمایندگی از طبقهی کارگر با سرمایهدار طرف شود و عقد قرارداد کند. و شخص میرحسین موسوی از مهمترین مخالفان نظریات توکلی بود و او را «طرفدار سرمایهداری» خطاب میکرد.
مخالفتها با این دست سیاستهای موسوی تا به آن سطح بالا میگیرد که احمد توکلی و شش وزیر راستگرای دیگر، کار را به نوشتن استعفانامهای دستهجمعی میکشانند و آن را به دست امام میرسانند. عسگراولادی، ناطقنوری، ولایتی، توکلی، رفیقدوست، مرتضی نبوی و پرورش در بخشی از نامهی خود نوشته بودند: «عدهای در دولت به دنبال دولتی کردن مردم هستند و عدهای به دنبال مردمی کردن دولت… اگر بخواهیم از این بنبستی که دچار آن شدهایم، بیرون بیاییم و قفل اقتصاد کشور باز شود، باید به دنبال مردمی کردن اقتصاد باشیم.»
محمدعلی عمویی در توضیحات خود در همان کتاب خاطراتش میگوید که بعدها در دوران بازجوییاش او را زیر اخیه کشیدند که: «شما با این قانون کارتان میخواستید جمهوری اسلامی را ورشکست کنید – چرا که حقوق کارگر در این قانون رعایت شده و کارفرما به راحتی نمیتواند کارگر را اخراج بکند – و شما از این طریق هم به مسائلی دست پیدا میکنید که ما که سپاهی هستیم از آن بیخبریم! شما از درون کابینهی جمهوری اسلامی خبر دارید!» و او در پاسخ گفته است: «افراد خودتان میخواستند چنین کمک و یاریای به ایشان بکنیم.»
البته عمویی نیز بر برخی تغییراتی که بعدها در این قانون به زیان کارگران ایجاد شد صحه میگذارد.
بخشهایی از حکومت چنان به هراس افتاده بود که مبادا با تلاشهای دولتِ جنگ برای کارگری کردنِ مجلس و سیاستهای حکومت، کارگران نیز به بدنهی حکومت راه پیدا کنند، که به گواهی ابوالقاسم سرحدیزاده، وزیر کار جانشین احمد توکلی در کابینهی میرحسین موسوی، بسیاری از این تلاشها با موانعِ سخت و برخی حتی با شکست مواجه شد اما دولت دست کم موفق شد «سنتِ تشویقِ کارگران نمونه» را در روز کارگر بنیان بگذارد، «بنهای کارگری» را پایهگذاری کند (اقدامی که بعدها ادامه نیافت) و اقدامات مثبتی در زمینهی «امور رفاهی»، «ورزشی» و دیگر امور مورد توجه کارگران صورت دهد: «خواستهی ما این بود که یک چهارم نمایندگان مجلس، کارگران باشند که متاسفانه به دلیل مقاومتها به نتیجه نرسیدیم.»
تمام اینها را اضافه کنید به مانعی بسی بزرگتر، یعنی هشت سالِ تمام جنگ.
✅ @karkhone
احمد توکلی در گفتوگویی در سال ۱۳۹۲، محل این اختلاف را روشنتر میکند: «ما قانون کار را بر مبنای احکام اسلام و عقد مورد توافق طرفین نوشتیم. متراضی دو طرف و اشتراک منافع بود. در مقابل، برخی معتقد بودند که حاکمیت، اختیار دارد که تعیین تکلیف کند چون کارگر را ناتوان و سرمایهدار را ذاتا استثمارگر میدانستند، میگفتند قرارداد را ما باید برایشان بنویسیم.» به باور توکلی، رویکرد مخالفانش در کابینهی میرحسین موسوی مبنایی مارکسیستی داشته است؛ به این شکل که طبقهی کارگر را تحت استثمار طبقهی سرمایهدار در نظر میگرفته و از این رو دولت را موظف میدانسته که به نمایندگی از طبقهی کارگر با سرمایهدار طرف شود و عقد قرارداد کند. و شخص میرحسین موسوی از مهمترین مخالفان نظریات توکلی بود و او را «طرفدار سرمایهداری» خطاب میکرد.
مخالفتها با این دست سیاستهای موسوی تا به آن سطح بالا میگیرد که احمد توکلی و شش وزیر راستگرای دیگر، کار را به نوشتن استعفانامهای دستهجمعی میکشانند و آن را به دست امام میرسانند. عسگراولادی، ناطقنوری، ولایتی، توکلی، رفیقدوست، مرتضی نبوی و پرورش در بخشی از نامهی خود نوشته بودند: «عدهای در دولت به دنبال دولتی کردن مردم هستند و عدهای به دنبال مردمی کردن دولت… اگر بخواهیم از این بنبستی که دچار آن شدهایم، بیرون بیاییم و قفل اقتصاد کشور باز شود، باید به دنبال مردمی کردن اقتصاد باشیم.»
محمدعلی عمویی در توضیحات خود در همان کتاب خاطراتش میگوید که بعدها در دوران بازجوییاش او را زیر اخیه کشیدند که: «شما با این قانون کارتان میخواستید جمهوری اسلامی را ورشکست کنید – چرا که حقوق کارگر در این قانون رعایت شده و کارفرما به راحتی نمیتواند کارگر را اخراج بکند – و شما از این طریق هم به مسائلی دست پیدا میکنید که ما که سپاهی هستیم از آن بیخبریم! شما از درون کابینهی جمهوری اسلامی خبر دارید!» و او در پاسخ گفته است: «افراد خودتان میخواستند چنین کمک و یاریای به ایشان بکنیم.»
البته عمویی نیز بر برخی تغییراتی که بعدها در این قانون به زیان کارگران ایجاد شد صحه میگذارد.
بخشهایی از حکومت چنان به هراس افتاده بود که مبادا با تلاشهای دولتِ جنگ برای کارگری کردنِ مجلس و سیاستهای حکومت، کارگران نیز به بدنهی حکومت راه پیدا کنند، که به گواهی ابوالقاسم سرحدیزاده، وزیر کار جانشین احمد توکلی در کابینهی میرحسین موسوی، بسیاری از این تلاشها با موانعِ سخت و برخی حتی با شکست مواجه شد اما دولت دست کم موفق شد «سنتِ تشویقِ کارگران نمونه» را در روز کارگر بنیان بگذارد، «بنهای کارگری» را پایهگذاری کند (اقدامی که بعدها ادامه نیافت) و اقدامات مثبتی در زمینهی «امور رفاهی»، «ورزشی» و دیگر امور مورد توجه کارگران صورت دهد: «خواستهی ما این بود که یک چهارم نمایندگان مجلس، کارگران باشند که متاسفانه به دلیل مقاومتها به نتیجه نرسیدیم.»
تمام اینها را اضافه کنید به مانعی بسی بزرگتر، یعنی هشت سالِ تمام جنگ.
✅ @karkhone
یادم می آید زمان جنگ با عراق، چند کالا بود که دولت رویش سوبسید می داد، از جمله شکر، روغنهای نباتی هیدروژنه، بنزین سرب دار و سیگار! و صد البته به منظور حمایت از قشر مستضعف. نیازی به توضیح نیست که تمام اقلام فوق برای سلامتی عامه مردم سم بودند، و خدا می داند چه قدر از شیوع بیماریها در سالهای بعد از جنگ حاصل سوبسید دادن روی این سمها بود.
اکنون نیز دولت (معمولا با استفاده از دلار ۴۲۰۰ تومانی) دارد روی یک سری "اقلام اساسی" سوبسید می دهد، من جمله آرد، شکر، روغنهای دانه ای (مثل روغن سویا، آفتابگردان...) و برنج خارجی. نیازی به توضیح ندارد که سوبسید دادن روی یک کالا در حقیقت تشویق به مصرف آن است، و به خصوص در مورد اقشار ضعیف از جامعه، در حقیقت جایگزین کردن اقلام دیگر با آن.
ولی نکته در اینجاست که اکنون مشخص شده که در بسیاری از بیماریهای شایع در دنیای مدرن، نظیر چاقی مفرط، دیابت، چربی خون، فشار خون، کبد چرب، بسیاری از سرطانها، خیلی از التهابات، بیماریهای قلبی، حتی الزایمر، در تمام اینها یک عامل هست که عامل اصلی یا لااقل یکی از عوامل اصلی است: مقاوم شدن بدن نسبت به انسولین!
مسئله مقاومت به انسولین در حقیقت حلقه ای است که بسیاری از این بیماریها (و احتمالا خیلی های دیگر را) به هم ربط می دهد. اکنون دیگر مشخص شده که مقصر دانستن چربی های اشباع (نظیر چربی های حیوانی) یا کلسترول در مورد بیماریهای قلبی از بیخ و بن غلط بوده و از همان اول هم بدون پایه علمی درست اظهار شده و رواج یافته اند. علت اصلی را باید در مقاومت نسبت به انسولین جست.
و مقاومت به انسولین (یا در حقیقت، اعتیاد بدن به آن) حاصل مصرف محصولات دارای شکر از یک طرف، و کربوهیدرات ها از طرف دیگر است. پروسه ای، که شاید ده بیست سال یا حتی بیشتر طول می کشد تا این اعتیاد به انسولین را ایجاد کند، این گونه است: کربوهیدرات ها و قندها به راحتی تبدیل به گلوکز خون می شوند و گلوکز خون را به سرعت بالا می برند. در واکنش به این مسئله، لوزالمعده هورمون مهم و اساسی انسولین را ترشح می کند، که یک وظیفه اش ساماندهی گلوکز اضافی خون است. ولی انسولین نقشهای دیگری نیز دارد، مثلاً در تنظیم بقیه هورمونها. از طرف دیگر، بالا رفتن یکباره انسولین در خون نوعی حس شادی موقت به انسان می دهد، و از این روست که کم کم شخص به بالا رفتن انسولین نوعی اعتیاد پیدا می کند، و بنابراین، به نوعی معتاد قندها و کربوهیدراتها می شود، و این خود ترشح هورمون انسولین را زیاد می کند.... این به تدریج موجب مقاوم شدن بدن به انسولین می شود.
یکی دیگر از مواد غذایی که این ام-الامراض، یعنی مقاومت به انسولین، را تشدید می کند روغنهای دانه هایند. بر خلاف چیزی که قبلاً، و حتی اکنون، تبلیغ می کردند این روغنها، که قسمت اصلی شان از چربی های "چند اشباع نشده" (polyunsaturated)، تشکیل شده مضرات فراوانی را شامل می شوند که تشدید مقاومت به انسولین یکی از آنهاست.
و بنابراین، یک بار دیگر، کمک دولت به مردم و به خصوص به مستمندان، به صورت سوبسید روی کالاها، اگرچه ممکن است مرهمی ناچیز بر درد امروز باشد، ولی در فردایی نه چندان دور، مصیبتها ایجاد خواهد کرد برای مردم و به خصوص فقرا، و برای کل کشور!
خواهید گفت: تکلیف گرسنگی امروز فقرا چه می شود، اگر که این سوبسیدها قطع شود؟ جواب: در کوتاه مدت، سوبسید روی هر نوع کالا (مثلاً با دلار ۴۲۰۰ تومانی) باید حذف شود (سوبسیدهایی که انواع فسادشان، ناکارآمدیشان و ضررشان بارها و بارها ثابت شده) و جای آن را سوبسید نقدی مستقیم بگیرد (با ملاحظات لازم، که یکیش عدم افزایش نقدینگی است). در دراز مدت امّا، راه کمک به فقرا، اقتصادی بر پایه های درست اخلاقی (یعنی اقتصادی باز، آزاد، رقابتی، بدون رانت و بدون تورم مزمن) است. مابقی چیزی جز عوامفریبی نخواهد بود.
✅ @karkhone
اکنون نیز دولت (معمولا با استفاده از دلار ۴۲۰۰ تومانی) دارد روی یک سری "اقلام اساسی" سوبسید می دهد، من جمله آرد، شکر، روغنهای دانه ای (مثل روغن سویا، آفتابگردان...) و برنج خارجی. نیازی به توضیح ندارد که سوبسید دادن روی یک کالا در حقیقت تشویق به مصرف آن است، و به خصوص در مورد اقشار ضعیف از جامعه، در حقیقت جایگزین کردن اقلام دیگر با آن.
ولی نکته در اینجاست که اکنون مشخص شده که در بسیاری از بیماریهای شایع در دنیای مدرن، نظیر چاقی مفرط، دیابت، چربی خون، فشار خون، کبد چرب، بسیاری از سرطانها، خیلی از التهابات، بیماریهای قلبی، حتی الزایمر، در تمام اینها یک عامل هست که عامل اصلی یا لااقل یکی از عوامل اصلی است: مقاوم شدن بدن نسبت به انسولین!
مسئله مقاومت به انسولین در حقیقت حلقه ای است که بسیاری از این بیماریها (و احتمالا خیلی های دیگر را) به هم ربط می دهد. اکنون دیگر مشخص شده که مقصر دانستن چربی های اشباع (نظیر چربی های حیوانی) یا کلسترول در مورد بیماریهای قلبی از بیخ و بن غلط بوده و از همان اول هم بدون پایه علمی درست اظهار شده و رواج یافته اند. علت اصلی را باید در مقاومت نسبت به انسولین جست.
و مقاومت به انسولین (یا در حقیقت، اعتیاد بدن به آن) حاصل مصرف محصولات دارای شکر از یک طرف، و کربوهیدرات ها از طرف دیگر است. پروسه ای، که شاید ده بیست سال یا حتی بیشتر طول می کشد تا این اعتیاد به انسولین را ایجاد کند، این گونه است: کربوهیدرات ها و قندها به راحتی تبدیل به گلوکز خون می شوند و گلوکز خون را به سرعت بالا می برند. در واکنش به این مسئله، لوزالمعده هورمون مهم و اساسی انسولین را ترشح می کند، که یک وظیفه اش ساماندهی گلوکز اضافی خون است. ولی انسولین نقشهای دیگری نیز دارد، مثلاً در تنظیم بقیه هورمونها. از طرف دیگر، بالا رفتن یکباره انسولین در خون نوعی حس شادی موقت به انسان می دهد، و از این روست که کم کم شخص به بالا رفتن انسولین نوعی اعتیاد پیدا می کند، و بنابراین، به نوعی معتاد قندها و کربوهیدراتها می شود، و این خود ترشح هورمون انسولین را زیاد می کند.... این به تدریج موجب مقاوم شدن بدن به انسولین می شود.
یکی دیگر از مواد غذایی که این ام-الامراض، یعنی مقاومت به انسولین، را تشدید می کند روغنهای دانه هایند. بر خلاف چیزی که قبلاً، و حتی اکنون، تبلیغ می کردند این روغنها، که قسمت اصلی شان از چربی های "چند اشباع نشده" (polyunsaturated)، تشکیل شده مضرات فراوانی را شامل می شوند که تشدید مقاومت به انسولین یکی از آنهاست.
و بنابراین، یک بار دیگر، کمک دولت به مردم و به خصوص به مستمندان، به صورت سوبسید روی کالاها، اگرچه ممکن است مرهمی ناچیز بر درد امروز باشد، ولی در فردایی نه چندان دور، مصیبتها ایجاد خواهد کرد برای مردم و به خصوص فقرا، و برای کل کشور!
خواهید گفت: تکلیف گرسنگی امروز فقرا چه می شود، اگر که این سوبسیدها قطع شود؟ جواب: در کوتاه مدت، سوبسید روی هر نوع کالا (مثلاً با دلار ۴۲۰۰ تومانی) باید حذف شود (سوبسیدهایی که انواع فسادشان، ناکارآمدیشان و ضررشان بارها و بارها ثابت شده) و جای آن را سوبسید نقدی مستقیم بگیرد (با ملاحظات لازم، که یکیش عدم افزایش نقدینگی است). در دراز مدت امّا، راه کمک به فقرا، اقتصادی بر پایه های درست اخلاقی (یعنی اقتصادی باز، آزاد، رقابتی، بدون رانت و بدون تورم مزمن) است. مابقی چیزی جز عوامفریبی نخواهد بود.
✅ @karkhone