اسبها و گنجشکها؛ مغلطۀ کیک بزرگ
| رضا امیدی
«اسبها و گنجشکها» در حوزۀ اقتصاد و برنامهریزی منطقهای استعارهای است برای اولویت رشد اقتصادی بر توزیع. براساس این استعاره هر قدر اسبها جو بیشتری دریافت کنند (بهمعنای رشد اقتصادی و افزایش درآمد و دارایی ثروتمندان)، به همان اندازه جوهای بیشتری بر زمین خواهند ریخت تا گنجشکان (یعنی کمدرآمدها یا مناطق حاشیهای) از آن استفاده کنند. باور به اینکه تا کیک اقتصادی بزرگ نشود، نمیتوان برای کاهش فقر و نابرابری کاری کرد تقریباً با فراز و فرودهایی تا دهۀ ۸۰ میلادی ایدهای بسیار غالب بود.
اما از دهۀ ۹۰ حتی نهادهایی نظیر بانک جهانی بهتدریج نسبت به اولویت کیک بزرگ دچار تردید شدند. این گفتۀ محبوبالحق؛ از مدیران ارشد بانک جهانی، در اوایل دهۀ ۹۰ با این مضمون که «تاکنون قاعدۀ کلی این بوده که رشد اقتصادی به کاهش فقر میانجامد، اما اکنون زمان آن است که معادله را از سوی دیگر ببینیم و باور کنیم که سیاستهای کاهش فقر نیز به رشد اقتصادی منجر میشود» اشارهای بود بر این تردید.
در سال ۲۰۱۵ صندوق بینالمللی پول گزارشی منتشر کرد با عنوان «علل و پیامدهای نابرابری درآمدی در جهان». در این گزارش با بررسی دادههای بسیاری از کشورهای صنعتی و درحالتوسعه طی یک بازۀ ۳۵ ساله، نشان داده شده که نابرابری از عوامل مهم ناپایداری رشد اقتصادی است، و بین سهم درآمدی ۲۰ درصد ثروتمند با رشد اقتصادی رابطۀ معکوسی وجود دارد. به این معنا که افزایش ۱ درصدی در سهم درآمدی ۲۰ درصد ثروتمند جامعه موجب کاهش ۰.۰۸ درصدی رشد اقتصادی در یک دورۀ ۵ ساله میشود، و برعکس افزایش ۱ درصدی در سهم درآمدی ۲۰ درصد فقیر جامعه به افزایش ۰.۴ درصدی در رشد اقتصادی میانجامد. براساس این گزارش نظریۀ نشت به پایین (trickle down) نهتنها موجب کاهش نابرابری نشده، بلکه میزان نابرابری را افزایش داده است.
تونی اتکینسون از مهمترین پژوهشگران حوزۀ نابرابری در کتاب «نابرابری؛ چه میتوان کرد؟» که مؤسسۀ عالی پژوهش تأمین اجتماعی ترجمۀ فارسی آنرا در سال ۱۳۹۸ منتشر کرده، با بررسی دادههای مربوط به کشورهای مختلف نشان میدهد که کشورهایی که توزیع درآمد متوازنتری دارند، رشد اقتصادی پایدارتری را نیز تجربه میکنند. برای مثال، کشورهای اروپای شمالی که نظامهای رفاهی فراگیر و سیستم بازتوزیع قوی مبتنی بر توافق سیاسی ملی دارند، فرانسه، و کشورهایی نظیر آلمان و ژاپن که سطح متوازنتری از توزیع درآمد را دارند، در بلندمدت رشد پایدارتری داشتهاند. اتکینسون در بخشی از کتاب به این نقد که «سیاستهای مبتنی بر کاهش نابرابری ممکن است به کوچکشدن کیک اقتصاد منجر شود» پاسخ میدهد و براساس دادههای مختلف و ذکر مثال از صنایع متفاوت نشان میدهد که هیچ فرض کلی در این زمینه وجود ندارد.
در ایران، از اولین برنامۀ عمرانی تاکنون، همواره رشد اقتصادی در اولویت سیاستگذاران بوده است. در برنامۀ سوم پیش از انقلاب (۴۶-۱۳۴۱) که توسط مشاوران هاروارد نوشته شد الگوی رشد هارود-دومار محوریت یافت و عملکرد برنامه در شاخصهای اصلی اقتصادی (نرخ رشد، تورم، بیکاری) نیز بسیار درخشان بود تا جاییکه این دوره را دورۀ طلایی اقتصادی ایران میدانند (البته اینها صرفاً محصول برنامه نبود)؛ اما در همین دوره شکاف درآمدی، شکاف شهری/روستایی، حاشیهنشینی در شهرهای جنوبی و شهرهای بزرگ بهشدت رو به افزایش نهاد. پیامدهای اجتماعی برنامههای سوم تا پنجم موجب شد تا در تدوین برنامۀ ششم عمرانی (۶۱-۱۳۵۶) از ۳۶ کمیتۀ تخصصی، ۱۸ کمیته به حوزههای مختلف اجتماعی اختصاص یابد برای یافتن سازوکارهایی جهت جبران پیامدهای منفی دوران رشد.
در سالهای پس از انقلاب نیز تقریباً در تمام برنامهها بر اولویت رشد اقتصادی بر عدالت اجتماعی تصریح شده است. انواعی از سیاستها نظیر فریزکردن دستمزد، تضعیف تشکلهای کارگری، انواع معافیتهای مالیاتی، گسترش مناطق آزاد تجاری و صنعتی، بیثباتسازیهای شغلی، اِعمال استثناسازیهای گسترده بر قانون کار، عقبنشینی دولت در حوزههایی نظیر آموزش و بهداشت، خصوصیسازیهای گسترده، و غیره در راستای تسهیل رشد اقتصادی توجیه شده، که موفقیت چندانی هم نداشته است.
اینکه هنوز در مراکز سیاستگذاری و تصمیمگیری بر این نکته تأکید میشود که تا کیک اقتصاد بزرگ نشود نمیتوان بهدنبال کاهش فقر و نابرابری رفت؛ آن هم در کشوری که شکاف درآمد و دارایی رو به قطبیشدن پیش میرود و براساس آخرین برآوردها بیش از ۴۰ درصد جمعیت کشور زیر خط فقر مطلق به سر میبرند، نادیدهگرفتن آشکارِ دستاوردهای تجربی و تحولات تئوریک این حوزه است.
✅ @karkhone
| رضا امیدی
«اسبها و گنجشکها» در حوزۀ اقتصاد و برنامهریزی منطقهای استعارهای است برای اولویت رشد اقتصادی بر توزیع. براساس این استعاره هر قدر اسبها جو بیشتری دریافت کنند (بهمعنای رشد اقتصادی و افزایش درآمد و دارایی ثروتمندان)، به همان اندازه جوهای بیشتری بر زمین خواهند ریخت تا گنجشکان (یعنی کمدرآمدها یا مناطق حاشیهای) از آن استفاده کنند. باور به اینکه تا کیک اقتصادی بزرگ نشود، نمیتوان برای کاهش فقر و نابرابری کاری کرد تقریباً با فراز و فرودهایی تا دهۀ ۸۰ میلادی ایدهای بسیار غالب بود.
اما از دهۀ ۹۰ حتی نهادهایی نظیر بانک جهانی بهتدریج نسبت به اولویت کیک بزرگ دچار تردید شدند. این گفتۀ محبوبالحق؛ از مدیران ارشد بانک جهانی، در اوایل دهۀ ۹۰ با این مضمون که «تاکنون قاعدۀ کلی این بوده که رشد اقتصادی به کاهش فقر میانجامد، اما اکنون زمان آن است که معادله را از سوی دیگر ببینیم و باور کنیم که سیاستهای کاهش فقر نیز به رشد اقتصادی منجر میشود» اشارهای بود بر این تردید.
در سال ۲۰۱۵ صندوق بینالمللی پول گزارشی منتشر کرد با عنوان «علل و پیامدهای نابرابری درآمدی در جهان». در این گزارش با بررسی دادههای بسیاری از کشورهای صنعتی و درحالتوسعه طی یک بازۀ ۳۵ ساله، نشان داده شده که نابرابری از عوامل مهم ناپایداری رشد اقتصادی است، و بین سهم درآمدی ۲۰ درصد ثروتمند با رشد اقتصادی رابطۀ معکوسی وجود دارد. به این معنا که افزایش ۱ درصدی در سهم درآمدی ۲۰ درصد ثروتمند جامعه موجب کاهش ۰.۰۸ درصدی رشد اقتصادی در یک دورۀ ۵ ساله میشود، و برعکس افزایش ۱ درصدی در سهم درآمدی ۲۰ درصد فقیر جامعه به افزایش ۰.۴ درصدی در رشد اقتصادی میانجامد. براساس این گزارش نظریۀ نشت به پایین (trickle down) نهتنها موجب کاهش نابرابری نشده، بلکه میزان نابرابری را افزایش داده است.
تونی اتکینسون از مهمترین پژوهشگران حوزۀ نابرابری در کتاب «نابرابری؛ چه میتوان کرد؟» که مؤسسۀ عالی پژوهش تأمین اجتماعی ترجمۀ فارسی آنرا در سال ۱۳۹۸ منتشر کرده، با بررسی دادههای مربوط به کشورهای مختلف نشان میدهد که کشورهایی که توزیع درآمد متوازنتری دارند، رشد اقتصادی پایدارتری را نیز تجربه میکنند. برای مثال، کشورهای اروپای شمالی که نظامهای رفاهی فراگیر و سیستم بازتوزیع قوی مبتنی بر توافق سیاسی ملی دارند، فرانسه، و کشورهایی نظیر آلمان و ژاپن که سطح متوازنتری از توزیع درآمد را دارند، در بلندمدت رشد پایدارتری داشتهاند. اتکینسون در بخشی از کتاب به این نقد که «سیاستهای مبتنی بر کاهش نابرابری ممکن است به کوچکشدن کیک اقتصاد منجر شود» پاسخ میدهد و براساس دادههای مختلف و ذکر مثال از صنایع متفاوت نشان میدهد که هیچ فرض کلی در این زمینه وجود ندارد.
در ایران، از اولین برنامۀ عمرانی تاکنون، همواره رشد اقتصادی در اولویت سیاستگذاران بوده است. در برنامۀ سوم پیش از انقلاب (۴۶-۱۳۴۱) که توسط مشاوران هاروارد نوشته شد الگوی رشد هارود-دومار محوریت یافت و عملکرد برنامه در شاخصهای اصلی اقتصادی (نرخ رشد، تورم، بیکاری) نیز بسیار درخشان بود تا جاییکه این دوره را دورۀ طلایی اقتصادی ایران میدانند (البته اینها صرفاً محصول برنامه نبود)؛ اما در همین دوره شکاف درآمدی، شکاف شهری/روستایی، حاشیهنشینی در شهرهای جنوبی و شهرهای بزرگ بهشدت رو به افزایش نهاد. پیامدهای اجتماعی برنامههای سوم تا پنجم موجب شد تا در تدوین برنامۀ ششم عمرانی (۶۱-۱۳۵۶) از ۳۶ کمیتۀ تخصصی، ۱۸ کمیته به حوزههای مختلف اجتماعی اختصاص یابد برای یافتن سازوکارهایی جهت جبران پیامدهای منفی دوران رشد.
در سالهای پس از انقلاب نیز تقریباً در تمام برنامهها بر اولویت رشد اقتصادی بر عدالت اجتماعی تصریح شده است. انواعی از سیاستها نظیر فریزکردن دستمزد، تضعیف تشکلهای کارگری، انواع معافیتهای مالیاتی، گسترش مناطق آزاد تجاری و صنعتی، بیثباتسازیهای شغلی، اِعمال استثناسازیهای گسترده بر قانون کار، عقبنشینی دولت در حوزههایی نظیر آموزش و بهداشت، خصوصیسازیهای گسترده، و غیره در راستای تسهیل رشد اقتصادی توجیه شده، که موفقیت چندانی هم نداشته است.
اینکه هنوز در مراکز سیاستگذاری و تصمیمگیری بر این نکته تأکید میشود که تا کیک اقتصاد بزرگ نشود نمیتوان بهدنبال کاهش فقر و نابرابری رفت؛ آن هم در کشوری که شکاف درآمد و دارایی رو به قطبیشدن پیش میرود و براساس آخرین برآوردها بیش از ۴۰ درصد جمعیت کشور زیر خط فقر مطلق به سر میبرند، نادیدهگرفتن آشکارِ دستاوردهای تجربی و تحولات تئوریک این حوزه است.
✅ @karkhone
تغییر ژن
چرخهای هواپیماهای خارجی ترجیح میدهند که آسفالت فرودگاه حمد قطر، بینالمللی دبی و آتاتورک استانبول را ببوسند. آسفالت فرودگاه امام خمینی همچون لبهای زنی جذامی برای هیچ هواپیمایی جذابیت ندارد. فرودگاه مهرآباد زنی یائسه است که آغوشش را حتی برای حاجآقا هم باز نمیکند و بقیهی فرودگاههای ایران دخترانی دچار سوءتغذیهاند که هیچ وقت به شادابی شباب نمیرسند.
جادهی ابریشم دیگر از ایران عبور نمیکند. این روزها کانتینرهای کالاهای چینی سوار بر قطارهایی میشوند که به جای صحراهای سوزان ایران، استپهای آسیانهی میانه را در مینوردند. ریلهای جادهی ابریشم، از چین به قزاقستان میرود، از قزاقستان به روسیه و از روسیه به بلاروس و لهستان و آلمان و فرانسه و انگلیس. این روزها که کرونا حجم قطارهای مسافری را کم کرده، عبور کانتینرهای چینی از ریلهای جادهی ابریشم به مقصد آلمان و فرانسه و انگلیس سرعت گرفته است... جادهی ابریشم سالهاست که ایران را دور زده است.
جادهی لاجورد هم ایران را دور میزند. جادهای که از قلب افغانستان شروع میشود، به ترکمنستان میرسد، از دریای خزر رد میشود، به آذربایجان و گرجستان خیر میرساند و در نهایت از طریق ترکیه به اروپا متصل میشود. جادهای که قرار است به جز تریاک، تولیدات افغانستان را به اروپا برساند. افغانستانی که شاید درگیر طالبان باشد اما با همهی دنیا رابطهای حسنه دارد.
ترک استریم، ترکیه را به فرازی بالاتر از جادهی ابریشم رسانده است. ترکیه با ترک استریم نبض انرژی اروپا را در دستش گرفته است. سوار لولهی انتقال گاز روسیه به اروپا شده است و افسار را وصل کرده به درپوش گاز و آقایی میکند و زباندرازی میکند به تهران که روزگاری مسکو چه عز و جزی میزد برای تصاحبش و وصل کردن دریای خزر به خلیج فارس...
و ما میخواهیم خودکفا باشیم. ما خواستهایم فراموش کنیم که بر چهارراه دنیا قرار گرفته بودیم. خواستهایم فراموش کنیم که داد و ستد، که بده بستان ذات وجودمان بوده. چه بده بستان کالایی و چه بده بستان فرهنگی و کلامی و مواجهه با نژادهای گونهگون بشری. میخواهیم چین باشیم. میخواهیم کره جنوبی باشیم. ژاپن باشیم و کره شمالی. با مردمانی فرمانبردار که فقط تولید کنند و تولید کنند و تولید کنند. و با تولید کردنمان با دنیا بجنگیم.
خودروی ملی تولید میکنیم. سمند و دنا تولید میکنیم. تیبا و کوییک تولید میکنیم. پراید را از رده خارج میکنیم و تصمیم میگیریم که هر سه ماه قیمت همین تولیدات خودمان را زیاد کنیم.
ما پس از هزاران سال تغییر ژن دادهایم. میخواهیم تولیدکننده باشیم. میخواهیم جنگجو باشیم. میخواهیم جنگاور باشیم.
✅ @karkhone
چرخهای هواپیماهای خارجی ترجیح میدهند که آسفالت فرودگاه حمد قطر، بینالمللی دبی و آتاتورک استانبول را ببوسند. آسفالت فرودگاه امام خمینی همچون لبهای زنی جذامی برای هیچ هواپیمایی جذابیت ندارد. فرودگاه مهرآباد زنی یائسه است که آغوشش را حتی برای حاجآقا هم باز نمیکند و بقیهی فرودگاههای ایران دخترانی دچار سوءتغذیهاند که هیچ وقت به شادابی شباب نمیرسند.
جادهی ابریشم دیگر از ایران عبور نمیکند. این روزها کانتینرهای کالاهای چینی سوار بر قطارهایی میشوند که به جای صحراهای سوزان ایران، استپهای آسیانهی میانه را در مینوردند. ریلهای جادهی ابریشم، از چین به قزاقستان میرود، از قزاقستان به روسیه و از روسیه به بلاروس و لهستان و آلمان و فرانسه و انگلیس. این روزها که کرونا حجم قطارهای مسافری را کم کرده، عبور کانتینرهای چینی از ریلهای جادهی ابریشم به مقصد آلمان و فرانسه و انگلیس سرعت گرفته است... جادهی ابریشم سالهاست که ایران را دور زده است.
جادهی لاجورد هم ایران را دور میزند. جادهای که از قلب افغانستان شروع میشود، به ترکمنستان میرسد، از دریای خزر رد میشود، به آذربایجان و گرجستان خیر میرساند و در نهایت از طریق ترکیه به اروپا متصل میشود. جادهای که قرار است به جز تریاک، تولیدات افغانستان را به اروپا برساند. افغانستانی که شاید درگیر طالبان باشد اما با همهی دنیا رابطهای حسنه دارد.
ترک استریم، ترکیه را به فرازی بالاتر از جادهی ابریشم رسانده است. ترکیه با ترک استریم نبض انرژی اروپا را در دستش گرفته است. سوار لولهی انتقال گاز روسیه به اروپا شده است و افسار را وصل کرده به درپوش گاز و آقایی میکند و زباندرازی میکند به تهران که روزگاری مسکو چه عز و جزی میزد برای تصاحبش و وصل کردن دریای خزر به خلیج فارس...
و ما میخواهیم خودکفا باشیم. ما خواستهایم فراموش کنیم که بر چهارراه دنیا قرار گرفته بودیم. خواستهایم فراموش کنیم که داد و ستد، که بده بستان ذات وجودمان بوده. چه بده بستان کالایی و چه بده بستان فرهنگی و کلامی و مواجهه با نژادهای گونهگون بشری. میخواهیم چین باشیم. میخواهیم کره جنوبی باشیم. ژاپن باشیم و کره شمالی. با مردمانی فرمانبردار که فقط تولید کنند و تولید کنند و تولید کنند. و با تولید کردنمان با دنیا بجنگیم.
خودروی ملی تولید میکنیم. سمند و دنا تولید میکنیم. تیبا و کوییک تولید میکنیم. پراید را از رده خارج میکنیم و تصمیم میگیریم که هر سه ماه قیمت همین تولیدات خودمان را زیاد کنیم.
ما پس از هزاران سال تغییر ژن دادهایم. میخواهیم تولیدکننده باشیم. میخواهیم جنگجو باشیم. میخواهیم جنگاور باشیم.
✅ @karkhone
ابناء ادم
1. از نظرات خروجی حاصل از بالاگرفتن کار بین هواخواهان دیپلماسی و نظامی این مملکت یکی هم توییت آقای شاکری بود بدین ترتیب که میفرماید "حضور "ميدان" ى ايران در عراق، زير ساخت مركزى تبديل عراق به مهمترين مقصد صادرات غير نفتى ايران بوده و هست." سوای این موضوع که چنین منازعههایی دوباره نشان داد که هیچ کس در دادگاه خودِ همین مردم نمیتواند طرفدار هر دو نگاه باشد و یا اینوری است یا اونوری ولی پیرو جمله اخیر دوست دارم گریزی بزنم به یکی از جملات دبیر ستاد توسعه روابط اقتصادی ایران و عراق آقای حسن دانایی فر که اخیرا سوریه هم به عنوانشون اضافه شده. ارمغان یک نشست گرم محتوایی و محیطی بود این نگاه ایشون در مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه.
با این مقدمه و اشاره به این آمار که در 3 ماهه انتهایی سال 1397 بود که مقصد اول صادراتی ایران، عراق بود و در عراق نیز ایران بالاتر از چین و ترکیه کشور اول صادرکننده به عراق بود. اهل فضل اما نیک میدانند که چه آن روز و چه امروزه روز حتی دیالوگی بین اصحاب رسانه و فعالین بخش خصوصی بود که چرا ما نمیتوانیم یا نمیخواهیم یا به هر علت دیگری این عدد فعلی صادراتی به عراق را بیشتر کنیم؟ دانایی فر تو اون جلسه که ما داشت از سر و کولمون عرق میریخت برگشت گفت: من همیشه برام سواله شماها چرا فکر میکنید ما فقط سیاست بلدیم و اونا بلد نیستن؟ چرا فکر میکنید اونور توی عراق کسی نیست که فکر کنه و از اینکه کشورش بیش از حد داره به یک کشور (ایران) از نظر تامین سبد کالایی وابسته میشه نگران بشه؟ پس حرف از اینکه پارو فراتر از اعداد فعلی بزاریم و صحبت از ارزش های بالاتر صادارتی به عراق داشته باشیم از یک جایی به بعد جور در نمیاد و باید محتاط تر در محافلمون درموردش صحبت کنیم.
من این نگاه ایشون رو خیلی پسندیدم چون ناب و کمیاب بود. غرضم تقابل با نگاه امثال شاکری نیست بلکه بدنبال سرایت طرز فکری در بخش خصوصی نزدیک به عراق هستم. طرز فکری حاکی از اینکه ما به چیزی بیش از صادرات کالایی و خدماتی برای نقش آفرینی در عرصه اقتصادی عراق نیازمندیم تا بتونیم اهرم خوبی برای کاهش فشار های ناشی از تحریم داشته باشیم.
نگاهی که توجیه میکنه حضور مالک بیشترین فروشگاه های زنجیره ای ایران در عراق رو با نام و نشان دیگری متفاوت از آنچه که برای ما ایرانی ها جاافتاده!
طرز فکری که میگه برای سفت چسبیدن عراق باید یکمی بیخیال صندلی کشیدن از زیر هم دیگه بشیم و برای یک سیت در هیات مدیره اتاق مشترک دنبال بازی نباشیم و به کرسی های جدید فکر کنیم.
جریانی که ثمرهاش در دست داشتن 30-35 درصد شبکه توزیع محصولات لبنی عراق و اخبار تاسیس کارخونه برند آرایشی و بهداشتی ایرانی در خاک این کشوره.
تمرین کنیم دورهم این طرز فکر رو.
2. یکی از دارالمجانین های مهم برای اقتصادیهای دنبال خبر سازمان برنامه و بودجه هست که حقیر چندی پیش از یکی از کارمندان سابق این مرکز که ریاست یکی از سازمان های عمرانی ذینفوذ رو برعهده دارند، دیتایی شنیدم که به نظرم خیلی جالب بود گفتم با شما هم به اشتراک بگذارم.
میگفت من شخصی رو میشناسم در سازمان برنامه که قبل از من در سال 1352 (دقت کنید انقلاب سالِ 57 بوده) استخدام شده بود و هنوز هم در سازمان هست. بعد میگفت این شخص که گزینشش برای زمان طاغوت (به ادبیات خودشون) بوده من خبر دارم طرح بودجه دور دوم مرحوم هاشمی رفسنجانی به اینور رو نوشته و از افراد کلیدی در تصمیم گیری هاش بوده. حتی به اذعان این شخص میگفت اسمش رو هم سرچ کنید توی وب خیلی چیزی ازش نمیاد! که ما چک کردیم دیدیم حقیقت هم داره. همون سازمان برنامه ای که احتمالا هیچ کدوم از ابناء آدم و حوا که امروز داعیه اکوسیستم استارتاپی رو دارند نمیدونند ساختمان فعلی معاونت علمی ساختمان قبلی سازمان برنامه بوده. البته دروغ چرا منم تا چندی پیش نمیدونستم.
پس حضرات اقتصاددان در این یک فقره نمیخواد پرتقال فروش را پیدا کنید.
✅ @karkhone
1. از نظرات خروجی حاصل از بالاگرفتن کار بین هواخواهان دیپلماسی و نظامی این مملکت یکی هم توییت آقای شاکری بود بدین ترتیب که میفرماید "حضور "ميدان" ى ايران در عراق، زير ساخت مركزى تبديل عراق به مهمترين مقصد صادرات غير نفتى ايران بوده و هست." سوای این موضوع که چنین منازعههایی دوباره نشان داد که هیچ کس در دادگاه خودِ همین مردم نمیتواند طرفدار هر دو نگاه باشد و یا اینوری است یا اونوری ولی پیرو جمله اخیر دوست دارم گریزی بزنم به یکی از جملات دبیر ستاد توسعه روابط اقتصادی ایران و عراق آقای حسن دانایی فر که اخیرا سوریه هم به عنوانشون اضافه شده. ارمغان یک نشست گرم محتوایی و محیطی بود این نگاه ایشون در مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه.
با این مقدمه و اشاره به این آمار که در 3 ماهه انتهایی سال 1397 بود که مقصد اول صادراتی ایران، عراق بود و در عراق نیز ایران بالاتر از چین و ترکیه کشور اول صادرکننده به عراق بود. اهل فضل اما نیک میدانند که چه آن روز و چه امروزه روز حتی دیالوگی بین اصحاب رسانه و فعالین بخش خصوصی بود که چرا ما نمیتوانیم یا نمیخواهیم یا به هر علت دیگری این عدد فعلی صادراتی به عراق را بیشتر کنیم؟ دانایی فر تو اون جلسه که ما داشت از سر و کولمون عرق میریخت برگشت گفت: من همیشه برام سواله شماها چرا فکر میکنید ما فقط سیاست بلدیم و اونا بلد نیستن؟ چرا فکر میکنید اونور توی عراق کسی نیست که فکر کنه و از اینکه کشورش بیش از حد داره به یک کشور (ایران) از نظر تامین سبد کالایی وابسته میشه نگران بشه؟ پس حرف از اینکه پارو فراتر از اعداد فعلی بزاریم و صحبت از ارزش های بالاتر صادارتی به عراق داشته باشیم از یک جایی به بعد جور در نمیاد و باید محتاط تر در محافلمون درموردش صحبت کنیم.
من این نگاه ایشون رو خیلی پسندیدم چون ناب و کمیاب بود. غرضم تقابل با نگاه امثال شاکری نیست بلکه بدنبال سرایت طرز فکری در بخش خصوصی نزدیک به عراق هستم. طرز فکری حاکی از اینکه ما به چیزی بیش از صادرات کالایی و خدماتی برای نقش آفرینی در عرصه اقتصادی عراق نیازمندیم تا بتونیم اهرم خوبی برای کاهش فشار های ناشی از تحریم داشته باشیم.
نگاهی که توجیه میکنه حضور مالک بیشترین فروشگاه های زنجیره ای ایران در عراق رو با نام و نشان دیگری متفاوت از آنچه که برای ما ایرانی ها جاافتاده!
طرز فکری که میگه برای سفت چسبیدن عراق باید یکمی بیخیال صندلی کشیدن از زیر هم دیگه بشیم و برای یک سیت در هیات مدیره اتاق مشترک دنبال بازی نباشیم و به کرسی های جدید فکر کنیم.
جریانی که ثمرهاش در دست داشتن 30-35 درصد شبکه توزیع محصولات لبنی عراق و اخبار تاسیس کارخونه برند آرایشی و بهداشتی ایرانی در خاک این کشوره.
تمرین کنیم دورهم این طرز فکر رو.
2. یکی از دارالمجانین های مهم برای اقتصادیهای دنبال خبر سازمان برنامه و بودجه هست که حقیر چندی پیش از یکی از کارمندان سابق این مرکز که ریاست یکی از سازمان های عمرانی ذینفوذ رو برعهده دارند، دیتایی شنیدم که به نظرم خیلی جالب بود گفتم با شما هم به اشتراک بگذارم.
میگفت من شخصی رو میشناسم در سازمان برنامه که قبل از من در سال 1352 (دقت کنید انقلاب سالِ 57 بوده) استخدام شده بود و هنوز هم در سازمان هست. بعد میگفت این شخص که گزینشش برای زمان طاغوت (به ادبیات خودشون) بوده من خبر دارم طرح بودجه دور دوم مرحوم هاشمی رفسنجانی به اینور رو نوشته و از افراد کلیدی در تصمیم گیری هاش بوده. حتی به اذعان این شخص میگفت اسمش رو هم سرچ کنید توی وب خیلی چیزی ازش نمیاد! که ما چک کردیم دیدیم حقیقت هم داره. همون سازمان برنامه ای که احتمالا هیچ کدوم از ابناء آدم و حوا که امروز داعیه اکوسیستم استارتاپی رو دارند نمیدونند ساختمان فعلی معاونت علمی ساختمان قبلی سازمان برنامه بوده. البته دروغ چرا منم تا چندی پیش نمیدونستم.
پس حضرات اقتصاددان در این یک فقره نمیخواد پرتقال فروش را پیدا کنید.
✅ @karkhone
3. یک برهه ای بود شما یادتون نمیاد. شایدم یادتون بیاد، نمیدونم منکه جای شما نیستم! تا یک چیزکی به ذهنمون میریسید که میشد ازش پول درآورد فارغ از اسمش که کسب و کار خرد بود یا خانگی یا استارتاپ یا کارگاه تولیدی ولی پیش از اون نبوده سریع یک علامهی دهری به تورمون میخورد که خدا خیرش بده ما رو با صورت میزد زمین با این پرسش که "چرا فکر کردی به ذهن بقیه نرسیده؟! "
ولی خدا نگذره ازشون که هیچ وقت ازمون نپرسیدن چرا فکر میکنی اونا پولش یا زورش یا قدرتش رو برای تاسیس اینکار ندارن؟ از این طیف به نظرم اگر باز زوم کنیم روی استارتاپ ها علی الخصوص طیف خدماتی به دلیل سهولت در تبدیل ایده به عمل این سوال در کنار اتفاقاتی که شاهدش هستیم جذاب میشه. ببینید دوستان ایده خوب رو زمین نمیمونه و اگر اراده ای ایجاد بشه برای هر طرحی میتونند اون رو ایجاد کنند. مثلا همین بحث خدمات مجازی بانک ها که تا امروز دو بانک و یک PSP رفتن سراغش. پولش بوده، ایده هم خوب بوده و ایجاد شده. مثال خدمات مجازی بانک ها رو از این رو زدم چون احتمالا تا امروز حتما باهاشون اشنا شدید مثالی هم هست که یکی از دوستان چندی پیش یک ضرب سایت کارشون رو برای من فرستاد که به نظرم یکی از خلا های جدی وبسایت های آگهی کالای دست دوم رو پوشش میداد و وقتی ازش پرسیدم سرمایه اش رو کی داده گفت شرکتی که خودش دستش توی کار هست و کارش ارائه ضمانت نامه تلفن همراه هست.
حالا چرا این رو میگم؟ چون بعضا گدایی( دقت کنید اعتبار همین واژه رو میخوام نه کلمه دیگری) تیم ها برای جذب سرمایه از بعضی جاها رو که میبینم شرمم میگیره.
شاید بگید هر کی پول و قدرت داره نمیتونه و علاقه باید باشه و... و مثال بزنید که پلتفرمی که سیامک انصاری با اون حجم سنگین تبلیغش کرد الان کجاست؟! و با تبلیغات تلویزیون نمیتونه بزنه تو دهن مارکت پلیس اول این مملکت که میگم بله حق با شماست ولی یک سوال اون استارتاپی که یک زمانی جزو اکوسیستم بود و بعد رفت ذیل یک سازمانی و امروز تو رنک 4 الکسا ایران نشسته، میشه بگید از کجا به این جایگاه رسید؟!
پس؛ شماها که سری بعدی؛ که میشه قبل از فیل بعدیتون، میخوایید برید پلتفرم لانچ کنید اول همه گزینه های موجود رو مطالعه بفرمایید و خواهشا از سر ناچاری استارتاپ نزنید.
راستی این جمله رو هم زیاد میزنید به دیوار هاتون
think out side the box
بهش معتقدید یا من باب خوشگلیه؟
| م.زائری
✅ @karkhone
ولی خدا نگذره ازشون که هیچ وقت ازمون نپرسیدن چرا فکر میکنی اونا پولش یا زورش یا قدرتش رو برای تاسیس اینکار ندارن؟ از این طیف به نظرم اگر باز زوم کنیم روی استارتاپ ها علی الخصوص طیف خدماتی به دلیل سهولت در تبدیل ایده به عمل این سوال در کنار اتفاقاتی که شاهدش هستیم جذاب میشه. ببینید دوستان ایده خوب رو زمین نمیمونه و اگر اراده ای ایجاد بشه برای هر طرحی میتونند اون رو ایجاد کنند. مثلا همین بحث خدمات مجازی بانک ها که تا امروز دو بانک و یک PSP رفتن سراغش. پولش بوده، ایده هم خوب بوده و ایجاد شده. مثال خدمات مجازی بانک ها رو از این رو زدم چون احتمالا تا امروز حتما باهاشون اشنا شدید مثالی هم هست که یکی از دوستان چندی پیش یک ضرب سایت کارشون رو برای من فرستاد که به نظرم یکی از خلا های جدی وبسایت های آگهی کالای دست دوم رو پوشش میداد و وقتی ازش پرسیدم سرمایه اش رو کی داده گفت شرکتی که خودش دستش توی کار هست و کارش ارائه ضمانت نامه تلفن همراه هست.
حالا چرا این رو میگم؟ چون بعضا گدایی( دقت کنید اعتبار همین واژه رو میخوام نه کلمه دیگری) تیم ها برای جذب سرمایه از بعضی جاها رو که میبینم شرمم میگیره.
شاید بگید هر کی پول و قدرت داره نمیتونه و علاقه باید باشه و... و مثال بزنید که پلتفرمی که سیامک انصاری با اون حجم سنگین تبلیغش کرد الان کجاست؟! و با تبلیغات تلویزیون نمیتونه بزنه تو دهن مارکت پلیس اول این مملکت که میگم بله حق با شماست ولی یک سوال اون استارتاپی که یک زمانی جزو اکوسیستم بود و بعد رفت ذیل یک سازمانی و امروز تو رنک 4 الکسا ایران نشسته، میشه بگید از کجا به این جایگاه رسید؟!
پس؛ شماها که سری بعدی؛ که میشه قبل از فیل بعدیتون، میخوایید برید پلتفرم لانچ کنید اول همه گزینه های موجود رو مطالعه بفرمایید و خواهشا از سر ناچاری استارتاپ نزنید.
راستی این جمله رو هم زیاد میزنید به دیوار هاتون
think out side the box
بهش معتقدید یا من باب خوشگلیه؟
| م.زائری
✅ @karkhone
بحران نان در سال ۱۳۵۹ چگونه مدیریت شد؟
| محمدجواد عاصمیپور، رئیس وقت سازمان غله کشور
اوایل سال ۵۹؛ روزی به عنوان رئیس سازمان غله در دوران سخت بحران نان با آقای هاشمی رفسنجانی جلسهای داشتیم. قرار بود درباره وضعیت سیلوها مسائلی را با ایشان مطرح کنم؛ در آن جلسه به ایشان گفتم 4 کنسرسیوم ایتالیایی، سوئیسی، آلمانی و روسی برای ساخت سیلوها با کشور قرارداد داشتند که جز شرکت روسی، همه شرکتها از ایران خارج شدند. از ایشان خواستم تا برای ساخت این سیلوها از ما حمایت کنند که آقای هاشمی گفتند در برنامه توسعه، بندی وجود دارد که ساخت سیلوها میتواند توسط جهاد سازندگی انجام شود. با راهنمایی ایشان قرار شد ما با جهاد سازندگی قرارداد ساخت سیلوها را منعقد کنیم.
برخورد آقای هاشمی در آن جلسه جالب بود چون ایشان واقعا گوش میکرد و خودش را «قطب» نمیدانست. گفت به کارکنان ایرانی شرکتهای خارجی دو ماه حقوق بدهید تا بمانند. به آقای فرمانفرمائیان مشاور مهندسی این سیلوها هم بگویید نقشهها را در اختیار شما قرار دهد و اگر نداد از طریق دادستانی اقدام کنید. بلافاصله با آقای لاجوردی تماس گرفتند و از ایشان خواستند تا برای من حکم نماینده دادستانی را صادر کند که بر اساس همین حکم، توانستیم اسناد را از دفتر آقای فرمانفرمائیان دریافت کنیم.
نتیجه این حمایت بینظیر آقای هاشمی، ساخت سیلوی 200 هزار تنی در خوزستان شد در حالیکه بالاترین حجم سیلوسازی پیش از انقلاب سیلوی 30 هزار تنی بود. حمایت ایشان از سیلوسازی موجب شد تا همان تیمی که سیلوی 200 هزار تنی ساخت٬ برج میلاد را در تهران بسازد. همچنین شرکت جهاد سیلوسازی ایجاد شد که توانست سیلوهای متعددی را در ایران و سایر کشورهای همجوار طراحی و به بهرهبرداری برساند.
پیش از پیروزی انقلاب ۹۰ درصد گندم کشور از آمریکا وارد میشد و که بدلیل توقف صادرات گندم از سوی این کشور سیلوها در وضعیت بدی قرار داشتند؛ تیمی تعیین شد با حضور بنده٬ آقای نقرهکار شیرازی و ... که آقای هاشمی گفتند بروید لندن گندم بیاورید. با اختیاری که ایشان داد محمولههای خوبی از لندن تهیه کردیم.
دو ماه طول میکشید تا گندمها برسند و در سیلوها گندم نداشتیم٬ محدودیت بوجود آمده باید مدیریت میشد که بدین منظور طرحی را ارائه کردم٬ ایشان بیست دقیقه به من وقت دادند تا نظرم را درباره مدیریت روانی بشنوند. در آن جلسه به ایشان گفتم که به من اختیار بدهید تا بازی روانی و با حکم دادستانی اعلام کنم همه شرکتهای آردسازی ملی شدهاند که با موافقت ایشان طی ۲۴ ساعت این حکم صادر شد. من هم همه مدیران آردسازی را جمع کردم و گفتم حکم ملی کردن شما اینجاست و اگر تا دو ماه بازار را مدیریت نکنید این حکم اجرا میشود. آنها را با خود همکار کردیم و گندم آنها را بار میزدیم و در سیلوها خالی می کردیم و دوباره از سیلو به انبارهای آنها منتقل میکردیم تا نشان دهیم وفور گندم وجود دارد.
بحث دوم ما این بود که بدلیل قطع سهمیه شیرینی پزیها، کارخانههای ماکارونی و ...٬ برخی نانواییها بخشی از سهمیه خود را در بازار سیاه میفروختند. در تقاضایی از آقای هاشمی تقاضا کردم اجازه بدهند سهمیههای تهران را دو برابر کنیم و به ۴ هزار تن افزایش دهیم و چون برای انبار کردن جا ندارند سهمیه خود را پس میدهند. موارد دیگر را هم خدمت ایشان عرض کردم که آقای هاشمی گفتند ظرف ۲۴ ساعت دیگر به شما اطلاع میدهم که در نهایت ظرف همین مدت موافقت خود را اعلام کردند و چند هفته بعد توانستیم این مشکل را هم پشت سر بگذاریم.
همزمان بار گندمها در بندر امام دریافت شد ولی چون سیلوی اهواز بمباران میشد برنامهریزی کردیم گندمها به خرم آباد منتقل شود. آقای غرضی استاندار وقت خوزستان گفت اجازه نمیدهد گندم به بیرون از خوزستان منتقل شود؛ این مشکل را شبانه با آقای هاشمی در میان گذاشتیم که ایشان با دستوری که به آقای غرضی دادند کار را تمام کردند و قرار شد گندمها به خرمآباد برود.
مشکل بعدی ما٬ حمل و نقل گندم بود لذا از سردار کاظمی رئیس ترابری سپاه خواستند تا کامیونهای سپاه را در اختیار ما قرار دهد که خوشبختانه با همکاری صمیمانه شهید کاظمی این ماموریت به خوبی انجام شد و دو ماه پر استرس را به پایان رساندیم. واقعا آقای هاشمی نقش ویژهای را در پشت سر گذاشتن بحران گندم در اوایل انقلاب ایفا کردند و با جرات میگویم اگر پشتیبانی آقای هاشمی نبود با مشکل بزرگی روبه رو بودیم. وضعیت طوری بود که حکم ریاست سازمان غله مستقیما یکبار توسط شهید رجایی و با حکم نخست وزیری صادر میشد و نه وزیر بازرگانی. بار دوم با هم این حکم با نظر شخصی و تفویض امام خمینی (ره) صادر شد ولی نقش اصلی در برطرف کردن موانع آن روزها٬ مرهون پشتیبانی موثر شخص آیتالله هاشمی رفسنجانی بود.
✅ @karkhone
| محمدجواد عاصمیپور، رئیس وقت سازمان غله کشور
اوایل سال ۵۹؛ روزی به عنوان رئیس سازمان غله در دوران سخت بحران نان با آقای هاشمی رفسنجانی جلسهای داشتیم. قرار بود درباره وضعیت سیلوها مسائلی را با ایشان مطرح کنم؛ در آن جلسه به ایشان گفتم 4 کنسرسیوم ایتالیایی، سوئیسی، آلمانی و روسی برای ساخت سیلوها با کشور قرارداد داشتند که جز شرکت روسی، همه شرکتها از ایران خارج شدند. از ایشان خواستم تا برای ساخت این سیلوها از ما حمایت کنند که آقای هاشمی گفتند در برنامه توسعه، بندی وجود دارد که ساخت سیلوها میتواند توسط جهاد سازندگی انجام شود. با راهنمایی ایشان قرار شد ما با جهاد سازندگی قرارداد ساخت سیلوها را منعقد کنیم.
برخورد آقای هاشمی در آن جلسه جالب بود چون ایشان واقعا گوش میکرد و خودش را «قطب» نمیدانست. گفت به کارکنان ایرانی شرکتهای خارجی دو ماه حقوق بدهید تا بمانند. به آقای فرمانفرمائیان مشاور مهندسی این سیلوها هم بگویید نقشهها را در اختیار شما قرار دهد و اگر نداد از طریق دادستانی اقدام کنید. بلافاصله با آقای لاجوردی تماس گرفتند و از ایشان خواستند تا برای من حکم نماینده دادستانی را صادر کند که بر اساس همین حکم، توانستیم اسناد را از دفتر آقای فرمانفرمائیان دریافت کنیم.
نتیجه این حمایت بینظیر آقای هاشمی، ساخت سیلوی 200 هزار تنی در خوزستان شد در حالیکه بالاترین حجم سیلوسازی پیش از انقلاب سیلوی 30 هزار تنی بود. حمایت ایشان از سیلوسازی موجب شد تا همان تیمی که سیلوی 200 هزار تنی ساخت٬ برج میلاد را در تهران بسازد. همچنین شرکت جهاد سیلوسازی ایجاد شد که توانست سیلوهای متعددی را در ایران و سایر کشورهای همجوار طراحی و به بهرهبرداری برساند.
پیش از پیروزی انقلاب ۹۰ درصد گندم کشور از آمریکا وارد میشد و که بدلیل توقف صادرات گندم از سوی این کشور سیلوها در وضعیت بدی قرار داشتند؛ تیمی تعیین شد با حضور بنده٬ آقای نقرهکار شیرازی و ... که آقای هاشمی گفتند بروید لندن گندم بیاورید. با اختیاری که ایشان داد محمولههای خوبی از لندن تهیه کردیم.
دو ماه طول میکشید تا گندمها برسند و در سیلوها گندم نداشتیم٬ محدودیت بوجود آمده باید مدیریت میشد که بدین منظور طرحی را ارائه کردم٬ ایشان بیست دقیقه به من وقت دادند تا نظرم را درباره مدیریت روانی بشنوند. در آن جلسه به ایشان گفتم که به من اختیار بدهید تا بازی روانی و با حکم دادستانی اعلام کنم همه شرکتهای آردسازی ملی شدهاند که با موافقت ایشان طی ۲۴ ساعت این حکم صادر شد. من هم همه مدیران آردسازی را جمع کردم و گفتم حکم ملی کردن شما اینجاست و اگر تا دو ماه بازار را مدیریت نکنید این حکم اجرا میشود. آنها را با خود همکار کردیم و گندم آنها را بار میزدیم و در سیلوها خالی می کردیم و دوباره از سیلو به انبارهای آنها منتقل میکردیم تا نشان دهیم وفور گندم وجود دارد.
بحث دوم ما این بود که بدلیل قطع سهمیه شیرینی پزیها، کارخانههای ماکارونی و ...٬ برخی نانواییها بخشی از سهمیه خود را در بازار سیاه میفروختند. در تقاضایی از آقای هاشمی تقاضا کردم اجازه بدهند سهمیههای تهران را دو برابر کنیم و به ۴ هزار تن افزایش دهیم و چون برای انبار کردن جا ندارند سهمیه خود را پس میدهند. موارد دیگر را هم خدمت ایشان عرض کردم که آقای هاشمی گفتند ظرف ۲۴ ساعت دیگر به شما اطلاع میدهم که در نهایت ظرف همین مدت موافقت خود را اعلام کردند و چند هفته بعد توانستیم این مشکل را هم پشت سر بگذاریم.
همزمان بار گندمها در بندر امام دریافت شد ولی چون سیلوی اهواز بمباران میشد برنامهریزی کردیم گندمها به خرم آباد منتقل شود. آقای غرضی استاندار وقت خوزستان گفت اجازه نمیدهد گندم به بیرون از خوزستان منتقل شود؛ این مشکل را شبانه با آقای هاشمی در میان گذاشتیم که ایشان با دستوری که به آقای غرضی دادند کار را تمام کردند و قرار شد گندمها به خرمآباد برود.
مشکل بعدی ما٬ حمل و نقل گندم بود لذا از سردار کاظمی رئیس ترابری سپاه خواستند تا کامیونهای سپاه را در اختیار ما قرار دهد که خوشبختانه با همکاری صمیمانه شهید کاظمی این ماموریت به خوبی انجام شد و دو ماه پر استرس را به پایان رساندیم. واقعا آقای هاشمی نقش ویژهای را در پشت سر گذاشتن بحران گندم در اوایل انقلاب ایفا کردند و با جرات میگویم اگر پشتیبانی آقای هاشمی نبود با مشکل بزرگی روبه رو بودیم. وضعیت طوری بود که حکم ریاست سازمان غله مستقیما یکبار توسط شهید رجایی و با حکم نخست وزیری صادر میشد و نه وزیر بازرگانی. بار دوم با هم این حکم با نظر شخصی و تفویض امام خمینی (ره) صادر شد ولی نقش اصلی در برطرف کردن موانع آن روزها٬ مرهون پشتیبانی موثر شخص آیتالله هاشمی رفسنجانی بود.
✅ @karkhone
کاسبی مقدس و انقلابی از تحریم؛ چرا و چگونه؟
|جعفر محمدی
چرا عده ای به تازگی دوباره دلواپس شده و با احیای برجام مخالف اند؟ سعی می کنم علتش را ساده و مستند به عدد و رقم توضیح می دهم:
وقتی تحریم نباشیم، روند تجارت مان با دنیا عادی است؛ یعنی شما به عنوان یک تاجر می توانید هر چه نیاز هست را از بازار آزاد و رقابتی جهان با "مناسب ترین قیمت" بخرید و وارد کنید.
اما وقتی تحریم باشیم، دیگر نمی توانید مایحتاج کشور را با مناسب ترین قیمت وارد کنید بلکه باید به "ممکن ترین شکل" وارد کنید. اینجا دیگر شما نیستید که بین فروشندگان مختلف، بهترین را انتخاب کنید؛ باید ببینید چه کسی حاضر می شود آن را به شما بفروشد. تازه آن فروشندگان معدود هم، هرگز تمایلی ندارند به طور علنی و رسمی به شما کالا بفروشند.
اینجاست که پدیده ای مطرح می شود به نام "دور زدن تحریم ها". یعنی اگر تا دیروز مثل آدمیزاد می رفتید و از فروشنده ای مثلاً در آلمان خرید می کردید، الان باید از فروشندگان واسط و حتی خریداران واسط استفاده کنید، شرکت های صوری در این کشور و آن کشور تاسیس کنید و کالای مورد نیاز را به عنوان خریداری از لیتوانی بخرید، به شرکت صوری تان در ترکیه بفروشید و از آنجا به امارات بفرستید و نهایتاً از طریق لنج به بندرعباس بیاورید.
مجبورید به کلی آدم خارجی و داخلی باج بدهید و گاه ناگزیر می شوید اعتماد کنید و کل سرمایه تان را در معرض ریسک قرار دهید. وقتی کالایی را این گونه می خرید، از خدمات نصب (در تاسیسات صنعتی) و گارانتی هم محروم می شوید.
خلاصه آن که ورود به بازی دور زدن تحریم ها، دیگر کار شما به عنوان یک تاجر عادی نیست. کار کسانی هست که به منابع دهها میلیارد دلاری کشور دسترسی دارند و می توانند با این پول درشت، ریسک کنند چرا که هزینه این ریسک را خودشان نمی دهند و از کیسه ملت می رود.
برآوردها حاکی است در دو دولت احمدی نژاد و روحانی، حدود 400 میلیارد دلار صرف همین دور زدن تحریم ها شده است. این 400 میلیارد دلار به جیب چه کسانی رفته است؟ به جیب کسانی که در کار دور زدن تحریم ها هستند و نیز شرکای خارجی شان. بابک زنجانی، فقط نوک قله این ماجراست که قصه اش از پرده برون افتاد و خود به حبس رفت. او تنها حدود 2 میلیارد دلار از این 400 میلیارد دلار را به جیب زده بود.
برای تبیین بزرگی این عدد کافی است بدانید گران ترین سازه ای که بشر ساخته، ایستگاه فضایی بین المللی است که 160 میلیارد دلار برای ساخت و نگهداری آن در دو دهه هزینه شده است و آنقدر این عدد بزرگ است که 15 کشور ثروتمند جهان طی سال ها آن را تامین کرده اند؛ کل بودجه سالیانه مالزی با آن همه رونق اقتصادی 80 میلیارد دلار است؛ بزرگترین پروژه عمرانی تاریخ اروپا تونل مانش است که دو کشور فرانسه و بریتانیا را از زیر دریا به هم وصل می کند و اتومبیل و کامیون و قطار در آن تردد می کنند، 8 میلیارد دلار هزینه داشته است و برج خلیفه که به عنوان بلندترین برج کره زمین، نماد امارات متحده عربی شده است، با 1.5 میلیارد دلار ساخته شده است. استادیوم عظیم ومبلی انگلیس هم با هزینه 1.2 میلیارد دلار ساخته شده است.
با این اوصاف، با پولی که از جیب ملت ایران صرف دور زدن تحریم ها شده است و در واقع هدر رفته است، می شد بیش از 2 ایستگاه بین المللی فضایی ساخت یا 5 سال تمام خرج کل مالزی را داد یا 50 ابر پروژه در حد تونل مانش اجرا کرد یا 266 برج مانند بلندترین برج دنیا ساخت و یا 333 استادیوم در حد و قواره ومبلی احداث کرد.
این رقم، آنقدر عجیب و غریب و فضایی است که اگر (به فرض) می خواستند به همه خانواده های دو دهک پایین جامعه که فقیرترین افراد هستند، نقداً کمک کنند، به هر خانواده 5 نفری حدود 3 میلیارد تومان می رسید؛ آیا با این پول، نمی شد یک بار برای همیشه فقرزدایی کرد؟
اما قصه این است که گذشتن از چنین پول هنگفتی به راحتی میسر نیست خاصه آن که کاسبان تحریم، زندگی و نقشه راه آینده شان را بر همین مبنا بسته اند و خرج شان زیاد شده است. اگر اینان با احیای برجام و لغو تحریم ها مخالفت نکنند و هر روز مانعی جدید نتراشند جای تعجب دارد.
بدیهی است که اینان هرگز نمی گویند "ما با برجام و لغو تحریم ها مخالفیم چون منافع مان به خطر می افتد" ؛ آنها باید سکه ای ضرب کنند که خریدار داشته باشد؛ مثلاً باید پشت مفاهیم ارزشی پنهان شوند و بگویند مذاکرات عزت و شرف ما را از بین برد چون مذاکره کنندگان ما خائن و نادان هستند، انقلاب را بر باد دادند، خون شهدا را پایمال کردند، آنها خود فروخته اند و ... .
کاسبان تحریم، البته زیرک تر از آنند که آفتابی شوند و خود، این شعارها را بدهند؛ آنها با پول مفت و هنگفتی که بناحق در اختیار دارند، می توانند سیاستمداران و رسانه ها را در اختیار خود قرار گیرند.
✅ @karkhone
|جعفر محمدی
چرا عده ای به تازگی دوباره دلواپس شده و با احیای برجام مخالف اند؟ سعی می کنم علتش را ساده و مستند به عدد و رقم توضیح می دهم:
وقتی تحریم نباشیم، روند تجارت مان با دنیا عادی است؛ یعنی شما به عنوان یک تاجر می توانید هر چه نیاز هست را از بازار آزاد و رقابتی جهان با "مناسب ترین قیمت" بخرید و وارد کنید.
اما وقتی تحریم باشیم، دیگر نمی توانید مایحتاج کشور را با مناسب ترین قیمت وارد کنید بلکه باید به "ممکن ترین شکل" وارد کنید. اینجا دیگر شما نیستید که بین فروشندگان مختلف، بهترین را انتخاب کنید؛ باید ببینید چه کسی حاضر می شود آن را به شما بفروشد. تازه آن فروشندگان معدود هم، هرگز تمایلی ندارند به طور علنی و رسمی به شما کالا بفروشند.
اینجاست که پدیده ای مطرح می شود به نام "دور زدن تحریم ها". یعنی اگر تا دیروز مثل آدمیزاد می رفتید و از فروشنده ای مثلاً در آلمان خرید می کردید، الان باید از فروشندگان واسط و حتی خریداران واسط استفاده کنید، شرکت های صوری در این کشور و آن کشور تاسیس کنید و کالای مورد نیاز را به عنوان خریداری از لیتوانی بخرید، به شرکت صوری تان در ترکیه بفروشید و از آنجا به امارات بفرستید و نهایتاً از طریق لنج به بندرعباس بیاورید.
مجبورید به کلی آدم خارجی و داخلی باج بدهید و گاه ناگزیر می شوید اعتماد کنید و کل سرمایه تان را در معرض ریسک قرار دهید. وقتی کالایی را این گونه می خرید، از خدمات نصب (در تاسیسات صنعتی) و گارانتی هم محروم می شوید.
خلاصه آن که ورود به بازی دور زدن تحریم ها، دیگر کار شما به عنوان یک تاجر عادی نیست. کار کسانی هست که به منابع دهها میلیارد دلاری کشور دسترسی دارند و می توانند با این پول درشت، ریسک کنند چرا که هزینه این ریسک را خودشان نمی دهند و از کیسه ملت می رود.
برآوردها حاکی است در دو دولت احمدی نژاد و روحانی، حدود 400 میلیارد دلار صرف همین دور زدن تحریم ها شده است. این 400 میلیارد دلار به جیب چه کسانی رفته است؟ به جیب کسانی که در کار دور زدن تحریم ها هستند و نیز شرکای خارجی شان. بابک زنجانی، فقط نوک قله این ماجراست که قصه اش از پرده برون افتاد و خود به حبس رفت. او تنها حدود 2 میلیارد دلار از این 400 میلیارد دلار را به جیب زده بود.
برای تبیین بزرگی این عدد کافی است بدانید گران ترین سازه ای که بشر ساخته، ایستگاه فضایی بین المللی است که 160 میلیارد دلار برای ساخت و نگهداری آن در دو دهه هزینه شده است و آنقدر این عدد بزرگ است که 15 کشور ثروتمند جهان طی سال ها آن را تامین کرده اند؛ کل بودجه سالیانه مالزی با آن همه رونق اقتصادی 80 میلیارد دلار است؛ بزرگترین پروژه عمرانی تاریخ اروپا تونل مانش است که دو کشور فرانسه و بریتانیا را از زیر دریا به هم وصل می کند و اتومبیل و کامیون و قطار در آن تردد می کنند، 8 میلیارد دلار هزینه داشته است و برج خلیفه که به عنوان بلندترین برج کره زمین، نماد امارات متحده عربی شده است، با 1.5 میلیارد دلار ساخته شده است. استادیوم عظیم ومبلی انگلیس هم با هزینه 1.2 میلیارد دلار ساخته شده است.
با این اوصاف، با پولی که از جیب ملت ایران صرف دور زدن تحریم ها شده است و در واقع هدر رفته است، می شد بیش از 2 ایستگاه بین المللی فضایی ساخت یا 5 سال تمام خرج کل مالزی را داد یا 50 ابر پروژه در حد تونل مانش اجرا کرد یا 266 برج مانند بلندترین برج دنیا ساخت و یا 333 استادیوم در حد و قواره ومبلی احداث کرد.
این رقم، آنقدر عجیب و غریب و فضایی است که اگر (به فرض) می خواستند به همه خانواده های دو دهک پایین جامعه که فقیرترین افراد هستند، نقداً کمک کنند، به هر خانواده 5 نفری حدود 3 میلیارد تومان می رسید؛ آیا با این پول، نمی شد یک بار برای همیشه فقرزدایی کرد؟
اما قصه این است که گذشتن از چنین پول هنگفتی به راحتی میسر نیست خاصه آن که کاسبان تحریم، زندگی و نقشه راه آینده شان را بر همین مبنا بسته اند و خرج شان زیاد شده است. اگر اینان با احیای برجام و لغو تحریم ها مخالفت نکنند و هر روز مانعی جدید نتراشند جای تعجب دارد.
بدیهی است که اینان هرگز نمی گویند "ما با برجام و لغو تحریم ها مخالفیم چون منافع مان به خطر می افتد" ؛ آنها باید سکه ای ضرب کنند که خریدار داشته باشد؛ مثلاً باید پشت مفاهیم ارزشی پنهان شوند و بگویند مذاکرات عزت و شرف ما را از بین برد چون مذاکره کنندگان ما خائن و نادان هستند، انقلاب را بر باد دادند، خون شهدا را پایمال کردند، آنها خود فروخته اند و ... .
کاسبان تحریم، البته زیرک تر از آنند که آفتابی شوند و خود، این شعارها را بدهند؛ آنها با پول مفت و هنگفتی که بناحق در اختیار دارند، می توانند سیاستمداران و رسانه ها را در اختیار خود قرار گیرند.
✅ @karkhone
در سال ۲۰۱۷ یعنی ۴ سال پیش، پس از کاهش قیمت نفت و کسر بودجه حاصله در عربستان، این کشور مجبور به کاهش شدید هزینه ها و سوبسیدها شد.
حقوق و مزایای کارمندان و سوبسید بنزین و گازوئیل کاهش یافت و برای اولین بار مالیات بر ارزش افزوده ۵ درصدی اعمال شد. امسال این مالیات به ۱۵ درصد افزایش یافت.
همچنین درصدی از سهام شرکت ملی نفت عربستان آرامکو در بازار بورس جهانی به فروش گذاشته شد.
حدود یک سوم شهروندان شاغل عربستان در دولت کار می کنند، یعنی حدود ۳ میلیون نفر و اغلب کار زیادی انجام نمی دهند و فقط جهت ایجاد اشتغال استخدام شده اند.
دولت عربستان جهت جبران فشار اقتصادی حاصله بر مردم از تجربه ایران بهره برد و به پرداخت یارانه نقدی از محل درآمد حاصل از کاهش سوبسیدها پرداخت.
البته هماکنون یارانه نقدی به همه مردم عربستان پرداخت نمی شود و فقط به کم درآمدها تعلق می گیرد.
این یارانه به ۱۰ میلیون و هفتصد هزار نفر از ۳۴ میلیون نفر عربستانی یعنی کمتر از یک سوم جمعیت پرداخت می شود.
مبلغ یارانه بین ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ ریال سعودی است و بسته به درآمد شخص پرداخت می شود. یعنی ۱۶۲ تا ۳۲۴ دلار.
تولید نفت عربستان از ۱۱ میلیون بشکه در روز به علت کاهش مصرف جهانی به حدود ۸ و نیم میلیون بشکه در روز رسیده است که از این میزان ۶ و نیم میلیون بشکه اش صادر می شود.
ایران قبل از تحریم ها حدود ۴ میلیون بشکه در روز تولید و حدود ۲ میلیون بشکه صادرات داشت و هماکنون زیر ۱ میلیون بشکه صادر می کند و جمعیتی ۸۵ میلیون نفری دارد.
یعنی بطور سرانه فعلا عربستان ۱۶ برابر ایران درآمد صادرات نفتی دارد و قبل از تحریم ها حدود ۱۱ برابر.
در عربستان بنزین لیتری ۵۶ سنت و گازوئیل لیتری ۱۴ سنت هست.
در ایران بنزین بین ۷ سنت و نیم تا ۱۵ سنت و گازوئیل یک و نیم سنت هست. البته با احتساب دلار ۲۰ هزار تومانی.
https://gulfnews.com/world/gulf/saudi/saudi-citizens-account-programme-kingdom-makes-sr19b-payment-1.76419970
✅ @karkhone
حقوق و مزایای کارمندان و سوبسید بنزین و گازوئیل کاهش یافت و برای اولین بار مالیات بر ارزش افزوده ۵ درصدی اعمال شد. امسال این مالیات به ۱۵ درصد افزایش یافت.
همچنین درصدی از سهام شرکت ملی نفت عربستان آرامکو در بازار بورس جهانی به فروش گذاشته شد.
حدود یک سوم شهروندان شاغل عربستان در دولت کار می کنند، یعنی حدود ۳ میلیون نفر و اغلب کار زیادی انجام نمی دهند و فقط جهت ایجاد اشتغال استخدام شده اند.
دولت عربستان جهت جبران فشار اقتصادی حاصله بر مردم از تجربه ایران بهره برد و به پرداخت یارانه نقدی از محل درآمد حاصل از کاهش سوبسیدها پرداخت.
البته هماکنون یارانه نقدی به همه مردم عربستان پرداخت نمی شود و فقط به کم درآمدها تعلق می گیرد.
این یارانه به ۱۰ میلیون و هفتصد هزار نفر از ۳۴ میلیون نفر عربستانی یعنی کمتر از یک سوم جمعیت پرداخت می شود.
مبلغ یارانه بین ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ ریال سعودی است و بسته به درآمد شخص پرداخت می شود. یعنی ۱۶۲ تا ۳۲۴ دلار.
تولید نفت عربستان از ۱۱ میلیون بشکه در روز به علت کاهش مصرف جهانی به حدود ۸ و نیم میلیون بشکه در روز رسیده است که از این میزان ۶ و نیم میلیون بشکه اش صادر می شود.
ایران قبل از تحریم ها حدود ۴ میلیون بشکه در روز تولید و حدود ۲ میلیون بشکه صادرات داشت و هماکنون زیر ۱ میلیون بشکه صادر می کند و جمعیتی ۸۵ میلیون نفری دارد.
یعنی بطور سرانه فعلا عربستان ۱۶ برابر ایران درآمد صادرات نفتی دارد و قبل از تحریم ها حدود ۱۱ برابر.
در عربستان بنزین لیتری ۵۶ سنت و گازوئیل لیتری ۱۴ سنت هست.
در ایران بنزین بین ۷ سنت و نیم تا ۱۵ سنت و گازوئیل یک و نیم سنت هست. البته با احتساب دلار ۲۰ هزار تومانی.
https://gulfnews.com/world/gulf/saudi/saudi-citizens-account-programme-kingdom-makes-sr19b-payment-1.76419970
✅ @karkhone
Gulf News
Saudi Citizens Account Programme: Kingdom makes SR1.9b payment
Depending on income, monthly payment ranges between SR600 and SR1,200
چطور تحریم ها را دور بزنیم!
|سید مصطفی سبزواری
یکی از مهمترین انتقادات وارد شده به استراتژي مذاکره ایران با قدرتهای جهانی به منظور شکست تحریمها این است که حتی در صورت تعلیق فعالیتهای هستهای ایران، قدرت های جهانی بهانه های دیگری نظیر قدرت موشکی، موضوعات منطقه ای، حقوق بشر و... را بهانه ی جدیدی برای اعمال دوباره تحریمها قرار خواهند داد و از اینرو باید با تکیه بر توان داخلی و تکیه بر سایر قدرتهای همسو با ایران سد بزرگی در برابر تحریمها ایجاد نمود.
در حالی که ایراد وارده بر موضوع اول به درستی قابل بحث و چاره جویی است، نکته مهم دیگر ایراد های وارده بر راهحل پیشنهادی منتقدین است.
اول آنکه تکیه بر توان ساخت داخل در تمامی زمینه ها و محورهای اقتصادی نظیر تولید کالاهای اساسی (محدودیت منابع آبی)، خودروسازی (محدودیت تکنولوژی)، فلزات (محدودیت ذخایر داخلی در دسترسی به مواد اولیه)، پتروپالایشی (محدودیت دسترسی به تکنولوژی و منابع مالی)، حمل و نقل هوایی (محدودیت مالی، تکنولوژی، دانش)، و زیرساختها نظیر بنادر، جاده، ریل و... (محدودیت های مالی) توسعه اقتصادی کشور را به شدت محدود خواهد ساخت.
از سوی دیگر، تکیه بر شرکای همسو با ایران نظیر چین و روسیه و استفاده از ظرفیتهای مالی و تکنولوژیکی آنها به منظور توسعه ایران، با یک مانع جدی روبروست: در شرایط برجابودن تحریمها این مهم همچنان امکان ناپذیر است؛ چه آنکه در زمان تحریمها در سالهای گذشته عمده شرکتهای چینی در زمینه خودروسازی و پتروپالایشی همکاری خود در ایران را به حالت تعلیق درآوردند...
بدين ترتيب راهحل اساسی دوری و گریز از تحریمها را باید از مسیر دیگری جست:
بدین منظور نگاهی به وضعیت عملکرد دیگر کشورها در این زمینه قابل توجه است: مهمترین کشوری که مشابه فعالیتهای سیاسی، اقتصادی و نظامی ایران عمل میکند و در عین حال تاکنون تحریم ناپذیر جلوه داده است، ترکیه است.
در حالیکه ترکیه کشوری مسلمان است؛ در سه کشور سوریه، عراق و لیبی حضور پررنگ نظامی دارد، واردکننده بروزترین تسلیحات موشکی و نظامی از روسیه (رقیب مهم اروپا و آمریکا در زمینه تسلیحات) بوده است؛ بخشی مهمی از قبرس را در اختیار درآورده است که محل مهم اختلاف با اروپاست، و در بخشهای مهمی از مدیترانه فعالیتهای اکتشافی مورد مناقشه با اروپا را در جریان دارد... اما همواره این کشور از هرگونه تحریم اساسی مصون مانده است.
پاسخ این تحریم ناپذیری را باید در سیاست مهم ترکيه در جذب و حفظ سرمایه های کلان خارجی اروپایی و آمریکایی در این کشور دانست که اعمال هرگونه تحریمی بر روی این کشور را معادل با زیان سنگین متقابل شرکتهای اروپایی و آمریکایی در این کشور ساخته است.
در حقیقت سیاست مهم ترکیه را به سادگی میتوان در دیالوگ معروف مایکل کورلئونه در پدرخوانده 2 تعبیر کرد: "دوستانت را نزدیک خودت نگه دار و دشمنانت را نزدیکتر ".
✅ @karkhone
|سید مصطفی سبزواری
یکی از مهمترین انتقادات وارد شده به استراتژي مذاکره ایران با قدرتهای جهانی به منظور شکست تحریمها این است که حتی در صورت تعلیق فعالیتهای هستهای ایران، قدرت های جهانی بهانه های دیگری نظیر قدرت موشکی، موضوعات منطقه ای، حقوق بشر و... را بهانه ی جدیدی برای اعمال دوباره تحریمها قرار خواهند داد و از اینرو باید با تکیه بر توان داخلی و تکیه بر سایر قدرتهای همسو با ایران سد بزرگی در برابر تحریمها ایجاد نمود.
در حالی که ایراد وارده بر موضوع اول به درستی قابل بحث و چاره جویی است، نکته مهم دیگر ایراد های وارده بر راهحل پیشنهادی منتقدین است.
اول آنکه تکیه بر توان ساخت داخل در تمامی زمینه ها و محورهای اقتصادی نظیر تولید کالاهای اساسی (محدودیت منابع آبی)، خودروسازی (محدودیت تکنولوژی)، فلزات (محدودیت ذخایر داخلی در دسترسی به مواد اولیه)، پتروپالایشی (محدودیت دسترسی به تکنولوژی و منابع مالی)، حمل و نقل هوایی (محدودیت مالی، تکنولوژی، دانش)، و زیرساختها نظیر بنادر، جاده، ریل و... (محدودیت های مالی) توسعه اقتصادی کشور را به شدت محدود خواهد ساخت.
از سوی دیگر، تکیه بر شرکای همسو با ایران نظیر چین و روسیه و استفاده از ظرفیتهای مالی و تکنولوژیکی آنها به منظور توسعه ایران، با یک مانع جدی روبروست: در شرایط برجابودن تحریمها این مهم همچنان امکان ناپذیر است؛ چه آنکه در زمان تحریمها در سالهای گذشته عمده شرکتهای چینی در زمینه خودروسازی و پتروپالایشی همکاری خود در ایران را به حالت تعلیق درآوردند...
بدين ترتيب راهحل اساسی دوری و گریز از تحریمها را باید از مسیر دیگری جست:
بدین منظور نگاهی به وضعیت عملکرد دیگر کشورها در این زمینه قابل توجه است: مهمترین کشوری که مشابه فعالیتهای سیاسی، اقتصادی و نظامی ایران عمل میکند و در عین حال تاکنون تحریم ناپذیر جلوه داده است، ترکیه است.
در حالیکه ترکیه کشوری مسلمان است؛ در سه کشور سوریه، عراق و لیبی حضور پررنگ نظامی دارد، واردکننده بروزترین تسلیحات موشکی و نظامی از روسیه (رقیب مهم اروپا و آمریکا در زمینه تسلیحات) بوده است؛ بخشی مهمی از قبرس را در اختیار درآورده است که محل مهم اختلاف با اروپاست، و در بخشهای مهمی از مدیترانه فعالیتهای اکتشافی مورد مناقشه با اروپا را در جریان دارد... اما همواره این کشور از هرگونه تحریم اساسی مصون مانده است.
پاسخ این تحریم ناپذیری را باید در سیاست مهم ترکيه در جذب و حفظ سرمایه های کلان خارجی اروپایی و آمریکایی در این کشور دانست که اعمال هرگونه تحریمی بر روی این کشور را معادل با زیان سنگین متقابل شرکتهای اروپایی و آمریکایی در این کشور ساخته است.
در حقیقت سیاست مهم ترکیه را به سادگی میتوان در دیالوگ معروف مایکل کورلئونه در پدرخوانده 2 تعبیر کرد: "دوستانت را نزدیک خودت نگه دار و دشمنانت را نزدیکتر ".
✅ @karkhone
محمد کریم فضلی متولد هفتم اردیبهشت ۱۳۱۱ در شهر تویسرکان استان همدان است. او در خانواده ای مذهبی بزرگ شد و پدرش از بازرگانان خوشنام منطقه بود؛ محمد کریم کار را از کودکی نزد پدرش شروع کرد؛ خودش در مصاحبه ای گفته: « نخستین فعالیت اقتصادی و کاری خود را پس از انجام تحصیلات و قبل از ازدواج، نزد پدرم که عطار و عمده فروش بود، آغاز کردم.»
پس از پشت سرگذاشتن دوران نوجوانی، محمد کریم مسئولیت تشکیل خانواده را پذیرفت و در ۲۰ سالگی ازدواج کرد و بعد برای بهتر کردن شرایط زندگی ابتدا راهی همدان شد و بعد به پایتخت آمد تا شاید بتوانند شغل بهتری پیدا کند.
بعد از ۲، ۳ سال تجربه فعالیت و کارهای مختلف و شکست در کارهای گوناگون او تصمیم گرفت شانس خود را در تولید صابون و مواد بهداشتی امتحان کند، درایران آن دوران آنچنان که باید و شاید در صنایع شویندگی پیشرفتی اتفاق نیفتاده و واحدهای تولید آنچنانی وجود نداشت.
او در ابتدا کارگاه کوچکی راه اندازی کرد و در مرحله اول مایع ظرفشویی تولید می کرد و پس از مدتی سفید کننده را نیز به واحد تولیدی اش افزود و به همین صورت محصولاتی دیگر همچون پودرلباسشویی با برند « گلرنگ سوپر»، جرم گیر، شیشه شوی و نرم کننده لباس را نیز اضافه کرد.
تحولاتی که همگی در اوایل دهه ۴۰ اتفاق افتاد و در نهایت به توسعه یافتن واحد تولیدی او و گسترش کارش منتج شد.
محمد کریم فضلی خود درباره ورود به تولید لوازم آرایشی و بهداشتی گفته:« همیشه نگران و ناراحت بودم که چرا ما باید همه چیز را وارد کنیم و خود نظاره گر کار و پیشرفت دیگران باشیم؟ ناراحت کننده تر اینکه میدیدم هموطنانم به مصرف کالاهای خارجی افتخار هم می کردند و دنبال اینگونه کالاها بودند.
بنابراین تصمیم گرفتن باتوجه به تجربه کودکی تولید صابون سازی و محصولات شوینده را شروع کنم و با افرادی شروع به همکاری کردم که بتوانم از آنها کارهای تولیدی بیاموزم.»
درکنار تولید محمد کریم فضلی به بازاریابی اهمیت می داد و به طور گسترده و کلی محصولات واحد تولیدی اش را به بسیاری از بیمارستانها، هتلها و سازمانها با عنوان « موسسه تولیدی و شیمیایی گلرنگ» می فروخت و این روند تا اویل دهه ۵۰ ادامه داشت.
در اوایل دهه ۵۰ شرکت « پاکشو» را تاسیس کرد و فعالیت هایش را بیش از گذشته توسعه داد.
با پیروزی انقلاب به دلیل نبود ارز برای واردات مواد اولیه و تولید انواع محصولات بهداشتی با مشکل مواجه شدند ولی کریم فضلی با مدیریت صحیح و حفظ صادارت؛ ارز مورد نیاز واحدهایش پس از مدتی را تامین کرد.
او در مصاحبه ای گفته خط قرمزش باوجود مشکلات بسیار در آن سال ها تعدیل نیرو و اخراج کارگران بوده است و هیچگاه در این جهت قدمی برنداشته است.
کریم فضلی اعتقاد و اعتماد بسیاری به نیروهای جوان تحصیل کرده دارد از همین رو سکان هدایت واحدهایش را کم، کم به پسرش سپرد. از سال ۱۳۷۲ و بعد از فارغ التحصیلی مهدی فضلی، محمد کریم فضلی کار و هدایت واحدهای تولیدی را به او سپرد و خود از آن پس نقش پدر معنوی و هددایتگری مجموعه و ریاست هیات مدیره را برعهده گرفت.
با ورود مهدی فضلی به عنوان مدیرعامل به مجموعه گلرنگ در رویه مدیریت واحدهای تولید این مجموعه تحولات بسیاری اتفاق افتاد و خون تازه ای به مجموعه تزریق شد، توسعه شرکت سرعت بیشتری به خود گرفت و تعداد زیادی واحد تولیدی جدید همچون اوه، سافتلن و… به این مجموعه اضافه شدند.
براساس اطلاعات منتشر شده روی سایت مجموعه گلرنگ هم اکنون تعداد واحدهای این مجموعه بیش از ۴۰ واحد است و تنوع بسیار زیادی در تولید محصولات دارند.
یکی از مهم ترین تحولات این سال های در مجموعه گلرنگ راه اندازی هلدینگ گلرنگ و یا گروه صنعتی گلرنگ در سال ۱۳۸۲ بوده است که شرکت های مختلفی همچون پاکشو، گلپخش اول، گلرنگ پخش، پديده شيمی نيلی، پديده شيمی پايدار، گلبرگ بهاران، ماريناسان، پخش پديده پايدار، آرين پخش پيشرو و. . . را شامل می شود.
✅ @karkhone
پس از پشت سرگذاشتن دوران نوجوانی، محمد کریم مسئولیت تشکیل خانواده را پذیرفت و در ۲۰ سالگی ازدواج کرد و بعد برای بهتر کردن شرایط زندگی ابتدا راهی همدان شد و بعد به پایتخت آمد تا شاید بتوانند شغل بهتری پیدا کند.
بعد از ۲، ۳ سال تجربه فعالیت و کارهای مختلف و شکست در کارهای گوناگون او تصمیم گرفت شانس خود را در تولید صابون و مواد بهداشتی امتحان کند، درایران آن دوران آنچنان که باید و شاید در صنایع شویندگی پیشرفتی اتفاق نیفتاده و واحدهای تولید آنچنانی وجود نداشت.
او در ابتدا کارگاه کوچکی راه اندازی کرد و در مرحله اول مایع ظرفشویی تولید می کرد و پس از مدتی سفید کننده را نیز به واحد تولیدی اش افزود و به همین صورت محصولاتی دیگر همچون پودرلباسشویی با برند « گلرنگ سوپر»، جرم گیر، شیشه شوی و نرم کننده لباس را نیز اضافه کرد.
تحولاتی که همگی در اوایل دهه ۴۰ اتفاق افتاد و در نهایت به توسعه یافتن واحد تولیدی او و گسترش کارش منتج شد.
محمد کریم فضلی خود درباره ورود به تولید لوازم آرایشی و بهداشتی گفته:« همیشه نگران و ناراحت بودم که چرا ما باید همه چیز را وارد کنیم و خود نظاره گر کار و پیشرفت دیگران باشیم؟ ناراحت کننده تر اینکه میدیدم هموطنانم به مصرف کالاهای خارجی افتخار هم می کردند و دنبال اینگونه کالاها بودند.
بنابراین تصمیم گرفتن باتوجه به تجربه کودکی تولید صابون سازی و محصولات شوینده را شروع کنم و با افرادی شروع به همکاری کردم که بتوانم از آنها کارهای تولیدی بیاموزم.»
درکنار تولید محمد کریم فضلی به بازاریابی اهمیت می داد و به طور گسترده و کلی محصولات واحد تولیدی اش را به بسیاری از بیمارستانها، هتلها و سازمانها با عنوان « موسسه تولیدی و شیمیایی گلرنگ» می فروخت و این روند تا اویل دهه ۵۰ ادامه داشت.
در اوایل دهه ۵۰ شرکت « پاکشو» را تاسیس کرد و فعالیت هایش را بیش از گذشته توسعه داد.
با پیروزی انقلاب به دلیل نبود ارز برای واردات مواد اولیه و تولید انواع محصولات بهداشتی با مشکل مواجه شدند ولی کریم فضلی با مدیریت صحیح و حفظ صادارت؛ ارز مورد نیاز واحدهایش پس از مدتی را تامین کرد.
او در مصاحبه ای گفته خط قرمزش باوجود مشکلات بسیار در آن سال ها تعدیل نیرو و اخراج کارگران بوده است و هیچگاه در این جهت قدمی برنداشته است.
کریم فضلی اعتقاد و اعتماد بسیاری به نیروهای جوان تحصیل کرده دارد از همین رو سکان هدایت واحدهایش را کم، کم به پسرش سپرد. از سال ۱۳۷۲ و بعد از فارغ التحصیلی مهدی فضلی، محمد کریم فضلی کار و هدایت واحدهای تولیدی را به او سپرد و خود از آن پس نقش پدر معنوی و هددایتگری مجموعه و ریاست هیات مدیره را برعهده گرفت.
با ورود مهدی فضلی به عنوان مدیرعامل به مجموعه گلرنگ در رویه مدیریت واحدهای تولید این مجموعه تحولات بسیاری اتفاق افتاد و خون تازه ای به مجموعه تزریق شد، توسعه شرکت سرعت بیشتری به خود گرفت و تعداد زیادی واحد تولیدی جدید همچون اوه، سافتلن و… به این مجموعه اضافه شدند.
براساس اطلاعات منتشر شده روی سایت مجموعه گلرنگ هم اکنون تعداد واحدهای این مجموعه بیش از ۴۰ واحد است و تنوع بسیار زیادی در تولید محصولات دارند.
یکی از مهم ترین تحولات این سال های در مجموعه گلرنگ راه اندازی هلدینگ گلرنگ و یا گروه صنعتی گلرنگ در سال ۱۳۸۲ بوده است که شرکت های مختلفی همچون پاکشو، گلپخش اول، گلرنگ پخش، پديده شيمی نيلی، پديده شيمی پايدار، گلبرگ بهاران، ماريناسان، پخش پديده پايدار، آرين پخش پيشرو و. . . را شامل می شود.
✅ @karkhone
«صفهای طولانی مرغ، فرجام دستکاری بازار»
| مهدی تدینی
مدلهای ادارۀ اقتصاد انگشتشمار است. از قرن نوزدهم مدافعان سوسیالیسم مارکسیستی روزبهروز نیرومندتر میشدند و میخواستند نظام کاپیتالیستی را کنار بزنند. اما کسانی هم دنبال راه سومی میان کاپیتالیسم و سوسیالیسم بودند؛ به این معنا که بازار کاپیتالیستی بماند اما باید آن را «هدایت کرد». این نوع اقتصاد «مداخلهگری» (interventionism) است. اما بازار یک نهاد پیچیده و ارگانیک است که دستکاری آن پیامدهای ناگواری دارد و نتیجهای که برجا میگذارد معکوس هدفی است که مداخلهگران در سر داشتهاند.
ما هم که در ایران الگوی اقتصادی ثابت و پایداری نداشتهایم، گاه تمام اقتصادمان متأثر از مداخلهگری میشود (گذشته از این معضل بزرگتر که اقتصاد طفیلی توسریخورِ سیاست است). در این نوشته میخواهم بگویم لودویگ فون میزِس، اقتصاددان اتریشی، صد سال پیش دقیق توضیح داده بود مداخله در بازار چه سرنوشتی دارد. او گفته بود مداخله در بازار برای بهبود عرضۀ یک کالا در نهایت منجر به حذف آن کالا از بازار میشود! مسئلۀ مرغ در امروز ایران میتواند مثالی بارز برای درک این اصل باشد!
فون میزس میگوید:
«اگر قیمت پایینتری [از سطح طبیعی بازار] از سوی حاکمیت امر شود، عواید حاصلشده [از تولید] کمتر از هزینهها خواهد بود. از این رو تاجران و تولیدکنندگان... از فروش صرفنظر میکنند تا آن کالا را برای زمانهای مساعدتری حفظ کنند؛ برای مثال با این انتظار که آن دستور دولتی لغو شود. از این رو، مقام مداخلهگر اگر میخواهد پیامد دستورش این نباشد که آن کالا کلاً از بازار محو شود، نمیتواند فقط به تعیین قیمت بسنده کند، بلکه باید دستور دهد همۀ انبارهای موجود به قیمت مصوب فروخته شود.
اما این نیز کفایت نمیکند. عرضه و تقاضا باید همدیگر را طبق قیمت ایدئال بازار [یعنی طبق قیمت تعیینشده در بازای محدودنشده] پوشش داده باشد. اکنون وقتی با دستور دولت قیمتی پایینتر تعیین میشود، تقاضا افزایش پیدا میکند، در حالی که در عرضه تغییری ایجاد نشده است. ذخیرههای موجود برای تأمین همۀ کسانی که آمادهاند قیمت مصوب را پرداخت کنند، کفایت نمیکند. بخشی از تقاضا تأمیننشده خواهد ماند. سازوکار بازار که در حالت عادی با تغییر سطح قیمت عرضه و تقاضا را پوشش میدهد، در اینجا دیگر کار نمیکند. اکنون کسانی که حاضر بودند قیمت مصوب دولتی را پرداخت کنند، باید دست خالی از بازار برگردند. کسانی که زودتر در محل حاضر بودند یا میدانستند چگونه از روابطی شخصی با فروشندگان استفاده کنند، کل ذخیرۀ موجود را به دست آوردهاند. سر دیگران هم بیکلاه مانده است. پس مقام مداخلهگر اگر میخواهد از چنین پیامدی... جلوگیری کند، علاوه بر تعیین قیمت دستوری و اجبار به فروش، جیرهبندی آن کالا را نیز باید در دستور کار قرار دهد. طبق دستوری دولتی باید تعیین شود چه مقدار کالا مجاز است به هر یک از متقاضیان به قیمت مصوب فروخته شود.
اما اگر در لحظۀ مداخلۀ دولت ذخایر موجود تمام شود، مشکل بسیار دشوارتری پیش میآید. از آنجا که تولید با فروش به قیمت مصوب دولت دیگر سودده نیست، تولید یا محدود یا کلاً متوقف میشود. دولت اگر میخواهد ترتیبی دهد که تولید ادامه یابد، باید تولیدکنندگان را ملزم به تولید کند و برای این مقصود باید قیمتهای مواد خام، قیمت محصولات نیمهآماده و دستمزدهای کار(گران) را هم تعیین کند. این دستورات هم نباید صرفاً به یک یا چند شاخۀ تولید محدود بماند... بلکه باید همۀ شاخههای تولید را دربرگیرد، باید قیمت همۀ کالاها و همۀ دستمزدهای کار، رفتار همۀ شرکتداران، سرمایهداران، زمینداران و کارگران را تنظیم کند. اگر دولت برخی شاخههای تولید را آزاد بگذارد، سرمایه و کار به سوی آنها سرازیر میشود و هدفی که دولت با نخستین مداخلۀ خود میخواست به دست آورد، محقق نخواهد شد. مقامات مداخلهگر اتفاقاً میخواهند آن شاخۀ تولید که به دلیل اهمیت محصولاتش قواعد ویژهای برایش تنظیم کردهاند، پرجنبوجوش باشد. این کاملاً در تضاد با نیت آنهاست که اتفاقاً همان شاخه دچار اهمال شود.
بنابراین آشکارا میبینیم که مداخلۀ انجامشده از سوی دولت در چرخودندۀ نظام اقتصادیِ مبتنی بر مالکیت خصوصی به هدفی که مداخلهگران میخواهند دست نمییابد. این مداخله... نه تنها بیهوده است، اثر معکوس هم در پی دارد، زیرا به «آفتی» که از این رهگذر قرار بود مهار شود، دامن میزند. پیش از آنکه قیمت دستوری صادر شود، این کالا ــ به باور مقامات ــ بیش از حد گران بود، اما اکنون کلاً از بازار محو میشود!»▪️
بنابراین مداخله در بازار دور باطل بیپایانی است که هم تولیدکننده و هم مصرفکننده را از نفس میاندازد.
✅ @karkhone
| مهدی تدینی
مدلهای ادارۀ اقتصاد انگشتشمار است. از قرن نوزدهم مدافعان سوسیالیسم مارکسیستی روزبهروز نیرومندتر میشدند و میخواستند نظام کاپیتالیستی را کنار بزنند. اما کسانی هم دنبال راه سومی میان کاپیتالیسم و سوسیالیسم بودند؛ به این معنا که بازار کاپیتالیستی بماند اما باید آن را «هدایت کرد». این نوع اقتصاد «مداخلهگری» (interventionism) است. اما بازار یک نهاد پیچیده و ارگانیک است که دستکاری آن پیامدهای ناگواری دارد و نتیجهای که برجا میگذارد معکوس هدفی است که مداخلهگران در سر داشتهاند.
ما هم که در ایران الگوی اقتصادی ثابت و پایداری نداشتهایم، گاه تمام اقتصادمان متأثر از مداخلهگری میشود (گذشته از این معضل بزرگتر که اقتصاد طفیلی توسریخورِ سیاست است). در این نوشته میخواهم بگویم لودویگ فون میزِس، اقتصاددان اتریشی، صد سال پیش دقیق توضیح داده بود مداخله در بازار چه سرنوشتی دارد. او گفته بود مداخله در بازار برای بهبود عرضۀ یک کالا در نهایت منجر به حذف آن کالا از بازار میشود! مسئلۀ مرغ در امروز ایران میتواند مثالی بارز برای درک این اصل باشد!
فون میزس میگوید:
«اگر قیمت پایینتری [از سطح طبیعی بازار] از سوی حاکمیت امر شود، عواید حاصلشده [از تولید] کمتر از هزینهها خواهد بود. از این رو تاجران و تولیدکنندگان... از فروش صرفنظر میکنند تا آن کالا را برای زمانهای مساعدتری حفظ کنند؛ برای مثال با این انتظار که آن دستور دولتی لغو شود. از این رو، مقام مداخلهگر اگر میخواهد پیامد دستورش این نباشد که آن کالا کلاً از بازار محو شود، نمیتواند فقط به تعیین قیمت بسنده کند، بلکه باید دستور دهد همۀ انبارهای موجود به قیمت مصوب فروخته شود.
اما این نیز کفایت نمیکند. عرضه و تقاضا باید همدیگر را طبق قیمت ایدئال بازار [یعنی طبق قیمت تعیینشده در بازای محدودنشده] پوشش داده باشد. اکنون وقتی با دستور دولت قیمتی پایینتر تعیین میشود، تقاضا افزایش پیدا میکند، در حالی که در عرضه تغییری ایجاد نشده است. ذخیرههای موجود برای تأمین همۀ کسانی که آمادهاند قیمت مصوب را پرداخت کنند، کفایت نمیکند. بخشی از تقاضا تأمیننشده خواهد ماند. سازوکار بازار که در حالت عادی با تغییر سطح قیمت عرضه و تقاضا را پوشش میدهد، در اینجا دیگر کار نمیکند. اکنون کسانی که حاضر بودند قیمت مصوب دولتی را پرداخت کنند، باید دست خالی از بازار برگردند. کسانی که زودتر در محل حاضر بودند یا میدانستند چگونه از روابطی شخصی با فروشندگان استفاده کنند، کل ذخیرۀ موجود را به دست آوردهاند. سر دیگران هم بیکلاه مانده است. پس مقام مداخلهگر اگر میخواهد از چنین پیامدی... جلوگیری کند، علاوه بر تعیین قیمت دستوری و اجبار به فروش، جیرهبندی آن کالا را نیز باید در دستور کار قرار دهد. طبق دستوری دولتی باید تعیین شود چه مقدار کالا مجاز است به هر یک از متقاضیان به قیمت مصوب فروخته شود.
اما اگر در لحظۀ مداخلۀ دولت ذخایر موجود تمام شود، مشکل بسیار دشوارتری پیش میآید. از آنجا که تولید با فروش به قیمت مصوب دولت دیگر سودده نیست، تولید یا محدود یا کلاً متوقف میشود. دولت اگر میخواهد ترتیبی دهد که تولید ادامه یابد، باید تولیدکنندگان را ملزم به تولید کند و برای این مقصود باید قیمتهای مواد خام، قیمت محصولات نیمهآماده و دستمزدهای کار(گران) را هم تعیین کند. این دستورات هم نباید صرفاً به یک یا چند شاخۀ تولید محدود بماند... بلکه باید همۀ شاخههای تولید را دربرگیرد، باید قیمت همۀ کالاها و همۀ دستمزدهای کار، رفتار همۀ شرکتداران، سرمایهداران، زمینداران و کارگران را تنظیم کند. اگر دولت برخی شاخههای تولید را آزاد بگذارد، سرمایه و کار به سوی آنها سرازیر میشود و هدفی که دولت با نخستین مداخلۀ خود میخواست به دست آورد، محقق نخواهد شد. مقامات مداخلهگر اتفاقاً میخواهند آن شاخۀ تولید که به دلیل اهمیت محصولاتش قواعد ویژهای برایش تنظیم کردهاند، پرجنبوجوش باشد. این کاملاً در تضاد با نیت آنهاست که اتفاقاً همان شاخه دچار اهمال شود.
بنابراین آشکارا میبینیم که مداخلۀ انجامشده از سوی دولت در چرخودندۀ نظام اقتصادیِ مبتنی بر مالکیت خصوصی به هدفی که مداخلهگران میخواهند دست نمییابد. این مداخله... نه تنها بیهوده است، اثر معکوس هم در پی دارد، زیرا به «آفتی» که از این رهگذر قرار بود مهار شود، دامن میزند. پیش از آنکه قیمت دستوری صادر شود، این کالا ــ به باور مقامات ــ بیش از حد گران بود، اما اکنون کلاً از بازار محو میشود!»▪️
بنابراین مداخله در بازار دور باطل بیپایانی است که هم تولیدکننده و هم مصرفکننده را از نفس میاندازد.
✅ @karkhone
توافق نامه سایبری ایران و روسیه و استراتژی ایالات متحده در خاورمیانه: آیا با این توافق نامه متحدان منطقه ای ایران قدرت سایبری بیشتری پیدا می کنند؟
| عمری وکسلر
اندیشکده شورای روابط خارجی آمریکا
در ژانویه امسال وزرای خارجه ایران و روسیه، یک توافقنامه همکاری در زمینه امنیت سایبری و فناوری اطلاعات امضا کردند. این توافق شامل همکاری در زمینه امنیت سایبری، انتقال فناوری، آموزش ترکیبی و هماهنگی در مجامع چند جانبه است.
به رغم آنکه این توافقنامه توانمندیهای تهاجمی سایبری تهران را افزایش میدهد اما اساسا یک توافق دفاعی است که با انگیزه مقابله با دشمن مشترک هر دو کشور و رخنه آمریکا در خاورمیانه و همچنین تمایل برای کاهش وابستگی به فناوری غربی تدوین شده است. با این حال، برای همکاریهای دو کشور محدودیتهایی نیز وجود دارد. رابطه روسیه و ایران مدت هاست که از سوء ظن متقابل، اختلافات ایدئولوژیک و رقابت رنج میبرد. مثلا در اکتبر ۲۰۱۹، مقامات انگلیسی و آمریکایی فاش کردند که ترولای روسی (Turla)، اطلاعات زیرساختهای هک ایران را به سرقت برده است.
به دلیل بدگمانی و اهداف متناقض، به نظر می رسد که همکاریهای سایبری مسکو و تهران احتمالا بر اشتراک اطلاعاتی و بهبود دفاع سیستمی متمرکز باشد تا اشتراک توانمندی های تهاجمی. با این حال، این توافق چالش هایی را پیش روی عملیات سایبری آمریکا قرار دهد. روسیه میتواند به ایران در ساخت سامانه های دفاعی سایبری قدرتمندتر کمک کند. در لیست شاخص قدرت سایبری ملی در مرکز بلفر دانشگاه هاروارد، ایران امتیاز پایینی برای توانمندیهای دفاع سایبری دارد و روسیه نیز امتیاز متوسطی دارد. اگر ایران به کمک روسیه بر این کمبودهای دفاعی غلبه کند آنگاه میتواند برنامههای آمریکا مانند دفاع رو به جلو را با چالش و هزینههای بیشتری روبرو کند.
همکاری های سایبری ایران و روسیه به تیم های سایبری روسیه اجازه نظارت بر شبکه های ایرانی را می دهد تا بدافزارها و اطلاعات سایبری ایالات متحده را شناسایی و از آنها الگو برداری کنند، مانند عملیات "هانت فوروارد" (Hunt Forward) که توسط فرماندهی سایبری آمریکا اجرا شد. دستیابی و تجزیه و تحلیل ابزارها و روش های هک به ارتقاء پیشرفتهای دفاعی ایران و روسیه کمک می کند، عملیات آینده ایالات متحده را خنثی می کند و هکرهای ایالات متحده را مجبور به توسعه زودتر روش های هک می کند.
اگر هکرهای روسی به سیستم های دفاعی ایران دسترسی یابند، میتوانند بدافزارهای اسرائیلی یا آمریکایی که علیه ایران استفاده میشدهاند را مهندسی معکوس کنند. همانند حمله استاکس نت به تاسیسات ایران در سال ۲۰۱۰. پس از این حمله، بسیاری از بازیگران سایبری بیش از ۲۲ میلیون بدافزار ایجاد کرده اند که با همان برنامه کاری استاکس نت شماری زیادی از سازمانها در سرتاسر جهان را هدف قرار داده است. استاکس نت در نهایت هزاران شبکه در سرتاسر دنیا را آلوده کرد. اگر روسیه بتواند به شبکههای ایرانی دسترسی پیدا کند چه بسا حملاتی که هنوز شناخته شده نیستند بتوانند دوباره مورد استفاده قرار گیرد.
فناوریها و روشهای دریافتی ایران از روسیه ممکن است در اختیار نمایندگان ایران در خاورمیانه از جمله حزبالله و شبه نظامیان طرفدار ایران در یمن و عراق قرار گیرد. برخی از این گروهها قبلا توانمندی های قابل توجهی در این زمینه از خود به نمایش گذاشته اند. همانطور که در ماه ژانویه گزارش شد یک گروه وابسته به حزب الله در کارزار گستردهای مشارکت داشت که شرکتهای مخابراتی و ارائه دهنده اینترنت در آمریکا، اروپا و خاورمیانه را هدف قرار میداد. تجهیز نیروهای ایرانی با قابلیتهای پیشرفته روسی به آنها امکان تهدید سازمانهای دولتی، فعالیتها و مشاغل را میدهد. این موضوع همچنین در روند تحقیقات اختلال ایجاد میکند و چه بسا عملیات صورت گرفته توسط نیروهای ایرانی را به عوامل روسی نسبت دهد.
ادامه این مطلب را در پست بعدی مطالعه کنید.
✅ @karkhone
| عمری وکسلر
اندیشکده شورای روابط خارجی آمریکا
در ژانویه امسال وزرای خارجه ایران و روسیه، یک توافقنامه همکاری در زمینه امنیت سایبری و فناوری اطلاعات امضا کردند. این توافق شامل همکاری در زمینه امنیت سایبری، انتقال فناوری، آموزش ترکیبی و هماهنگی در مجامع چند جانبه است.
به رغم آنکه این توافقنامه توانمندیهای تهاجمی سایبری تهران را افزایش میدهد اما اساسا یک توافق دفاعی است که با انگیزه مقابله با دشمن مشترک هر دو کشور و رخنه آمریکا در خاورمیانه و همچنین تمایل برای کاهش وابستگی به فناوری غربی تدوین شده است. با این حال، برای همکاریهای دو کشور محدودیتهایی نیز وجود دارد. رابطه روسیه و ایران مدت هاست که از سوء ظن متقابل، اختلافات ایدئولوژیک و رقابت رنج میبرد. مثلا در اکتبر ۲۰۱۹، مقامات انگلیسی و آمریکایی فاش کردند که ترولای روسی (Turla)، اطلاعات زیرساختهای هک ایران را به سرقت برده است.
به دلیل بدگمانی و اهداف متناقض، به نظر می رسد که همکاریهای سایبری مسکو و تهران احتمالا بر اشتراک اطلاعاتی و بهبود دفاع سیستمی متمرکز باشد تا اشتراک توانمندی های تهاجمی. با این حال، این توافق چالش هایی را پیش روی عملیات سایبری آمریکا قرار دهد. روسیه میتواند به ایران در ساخت سامانه های دفاعی سایبری قدرتمندتر کمک کند. در لیست شاخص قدرت سایبری ملی در مرکز بلفر دانشگاه هاروارد، ایران امتیاز پایینی برای توانمندیهای دفاع سایبری دارد و روسیه نیز امتیاز متوسطی دارد. اگر ایران به کمک روسیه بر این کمبودهای دفاعی غلبه کند آنگاه میتواند برنامههای آمریکا مانند دفاع رو به جلو را با چالش و هزینههای بیشتری روبرو کند.
همکاری های سایبری ایران و روسیه به تیم های سایبری روسیه اجازه نظارت بر شبکه های ایرانی را می دهد تا بدافزارها و اطلاعات سایبری ایالات متحده را شناسایی و از آنها الگو برداری کنند، مانند عملیات "هانت فوروارد" (Hunt Forward) که توسط فرماندهی سایبری آمریکا اجرا شد. دستیابی و تجزیه و تحلیل ابزارها و روش های هک به ارتقاء پیشرفتهای دفاعی ایران و روسیه کمک می کند، عملیات آینده ایالات متحده را خنثی می کند و هکرهای ایالات متحده را مجبور به توسعه زودتر روش های هک می کند.
اگر هکرهای روسی به سیستم های دفاعی ایران دسترسی یابند، میتوانند بدافزارهای اسرائیلی یا آمریکایی که علیه ایران استفاده میشدهاند را مهندسی معکوس کنند. همانند حمله استاکس نت به تاسیسات ایران در سال ۲۰۱۰. پس از این حمله، بسیاری از بازیگران سایبری بیش از ۲۲ میلیون بدافزار ایجاد کرده اند که با همان برنامه کاری استاکس نت شماری زیادی از سازمانها در سرتاسر جهان را هدف قرار داده است. استاکس نت در نهایت هزاران شبکه در سرتاسر دنیا را آلوده کرد. اگر روسیه بتواند به شبکههای ایرانی دسترسی پیدا کند چه بسا حملاتی که هنوز شناخته شده نیستند بتوانند دوباره مورد استفاده قرار گیرد.
فناوریها و روشهای دریافتی ایران از روسیه ممکن است در اختیار نمایندگان ایران در خاورمیانه از جمله حزبالله و شبه نظامیان طرفدار ایران در یمن و عراق قرار گیرد. برخی از این گروهها قبلا توانمندی های قابل توجهی در این زمینه از خود به نمایش گذاشته اند. همانطور که در ماه ژانویه گزارش شد یک گروه وابسته به حزب الله در کارزار گستردهای مشارکت داشت که شرکتهای مخابراتی و ارائه دهنده اینترنت در آمریکا، اروپا و خاورمیانه را هدف قرار میداد. تجهیز نیروهای ایرانی با قابلیتهای پیشرفته روسی به آنها امکان تهدید سازمانهای دولتی، فعالیتها و مشاغل را میدهد. این موضوع همچنین در روند تحقیقات اختلال ایجاد میکند و چه بسا عملیات صورت گرفته توسط نیروهای ایرانی را به عوامل روسی نسبت دهد.
ادامه این مطلب را در پست بعدی مطالعه کنید.
✅ @karkhone
Council on Foreign Relations
The Iran-Russia Cyber Agreement and U.S. Strategy in the Middle East
The new cooperation agreement between Russia and Iran on cybersecurity and information technology is likely to create new hurdles for the United States and its allies in the Middle East.
الگوی مدیریتی نیازمند
| علی اصغرسعیدی؛ پژوهشگر تاریخ شفاهی
مطالعه زندگی مدیریتی رضانیازمند برای ردههای مختلف مدیران مفید است. اولاً، چون مدیریت را از مدیریت فنی کارخانه آغاز کرد فهمید اگر بخواهید کارخانه را بچرخانید باید بتوانید هر سوال فنی کارگران را جواب دهید.
او میگفت بیشتر مدیران فنی کارخانهها از ترس سوالات کارگران خودشان را در دفترشان حبس میکنند.
الگوی دیگری که مدیران رده بالا میتوانند از الگوی مدیریتی او بگیرند استفاده از مشاور باتجربه در همان صنعت است.
در مس سرچشمه و سازمان گسترش از بهترین مشاوران استفاده میکرد، حتی مشاوران خارجی. او معتقد بود هرچه مشاور دانشش از مدیر بیشتر باشد، نشان از چشمانداز و دید بالاتر مدیر دارد.
الگوی دیگری که میتوان از زندگی دکتر نیازمند اخذ کرد تغییر رفتار و ذهنیت دستگاه بوروکراسی است، بوروکراسی در هر نوعش با تکنوکراسی سرستیز دارد.
بوروکراسی دولتی گمان میکند با گسترش بخش خصوصی و سایر بخشهای غیردولتی اقتدارش را از دست میدهد.
تمرکزگرایی قدرت تولید میکند و توزیع آن برای بوروکراسی عذابآور است، از اینرو سازمانهای دولتی راضی نیستند بخش خصوصی وظایف آنها را انجام دهد.
نیازمند به کارمندانش میگفت هرچقدر صاحبان صنایع و معادن پولدارتر بشوند ما باید خوشحالتر شویم.
باید کاری کنیم که کارمندان کاغذبازی را کنار بگذارند و مثل ما تکنوکراتها کارخانه بازی کنند. باید وضع را چنان عوض میکردم که وقتی کسی برای گرفتن مجوز مراجعه میکند مدیر کشوی میزش را بکشد و مجوز صادرشده را به او بدهد نه اینکه از متقاضی بخواهد چیزی درون کشوی او بگذارد.
رضا نیازمند بهویژه به «جسارت» نزد مدیران برای اجرای برنامهها سفارش میکرد. وقتی از ایشان پرسیدم چطور میتوان جسارت داشت، گفت هرچقدر مدیر درستکارتر باشد جسارتش بیشتر خواهد بود.
ویژگی دیگری که او موکداً سفارش میکرد این بود که هر مدیری باید به مدیران مافوقش هر زمان که بخواهد دسترسی داشته باشد. ویژگی دیگری که مدیران میتوانند از او الگو بگیرند بازاندیشیاش در تمام طول زندگی بود.
او به نقد برنامههای گذشته نیز میپرداخت، بهویژه گلایه خود را از مقاماتی که باعث توقف برنامههای صنعتی کردن ایران در دهه ۴۰ شدند پنهان نمیکرد. به تدریج ضعفهایش را برطرف میکرد و همین یکی از رموز موفقیتش بود.
✅ @karkhone
| علی اصغرسعیدی؛ پژوهشگر تاریخ شفاهی
مطالعه زندگی مدیریتی رضانیازمند برای ردههای مختلف مدیران مفید است. اولاً، چون مدیریت را از مدیریت فنی کارخانه آغاز کرد فهمید اگر بخواهید کارخانه را بچرخانید باید بتوانید هر سوال فنی کارگران را جواب دهید.
او میگفت بیشتر مدیران فنی کارخانهها از ترس سوالات کارگران خودشان را در دفترشان حبس میکنند.
الگوی دیگری که مدیران رده بالا میتوانند از الگوی مدیریتی او بگیرند استفاده از مشاور باتجربه در همان صنعت است.
در مس سرچشمه و سازمان گسترش از بهترین مشاوران استفاده میکرد، حتی مشاوران خارجی. او معتقد بود هرچه مشاور دانشش از مدیر بیشتر باشد، نشان از چشمانداز و دید بالاتر مدیر دارد.
الگوی دیگری که میتوان از زندگی دکتر نیازمند اخذ کرد تغییر رفتار و ذهنیت دستگاه بوروکراسی است، بوروکراسی در هر نوعش با تکنوکراسی سرستیز دارد.
بوروکراسی دولتی گمان میکند با گسترش بخش خصوصی و سایر بخشهای غیردولتی اقتدارش را از دست میدهد.
تمرکزگرایی قدرت تولید میکند و توزیع آن برای بوروکراسی عذابآور است، از اینرو سازمانهای دولتی راضی نیستند بخش خصوصی وظایف آنها را انجام دهد.
نیازمند به کارمندانش میگفت هرچقدر صاحبان صنایع و معادن پولدارتر بشوند ما باید خوشحالتر شویم.
باید کاری کنیم که کارمندان کاغذبازی را کنار بگذارند و مثل ما تکنوکراتها کارخانه بازی کنند. باید وضع را چنان عوض میکردم که وقتی کسی برای گرفتن مجوز مراجعه میکند مدیر کشوی میزش را بکشد و مجوز صادرشده را به او بدهد نه اینکه از متقاضی بخواهد چیزی درون کشوی او بگذارد.
رضا نیازمند بهویژه به «جسارت» نزد مدیران برای اجرای برنامهها سفارش میکرد. وقتی از ایشان پرسیدم چطور میتوان جسارت داشت، گفت هرچقدر مدیر درستکارتر باشد جسارتش بیشتر خواهد بود.
ویژگی دیگری که او موکداً سفارش میکرد این بود که هر مدیری باید به مدیران مافوقش هر زمان که بخواهد دسترسی داشته باشد. ویژگی دیگری که مدیران میتوانند از او الگو بگیرند بازاندیشیاش در تمام طول زندگی بود.
او به نقد برنامههای گذشته نیز میپرداخت، بهویژه گلایه خود را از مقاماتی که باعث توقف برنامههای صنعتی کردن ایران در دهه ۴۰ شدند پنهان نمیکرد. به تدریج ضعفهایش را برطرف میکرد و همین یکی از رموز موفقیتش بود.
✅ @karkhone
نفوذ روسيه در اركان حكومت ايران؛ ایران زخمی و اسیر روسیه
| احمد جلال پور
فرض کنید ایرانیان همانطور که رشید پور به ظریف گفت بخواهند مثل دیگر مردمان دنیا راحت زندگی کنند. نفت و گاز و دیگر اقلام به همه جای دنیا صادر کنند و با اقتصاد آزاد و رفاه و آسایش، مردم در رفاه و بی دغدغه باشند. چه می شود؟ مثل مالزی ، کره ، تایوان دبی، قطر و..؟
دیگر نه با لبنان نه با یمن نه سوریه نه اسرائیل نه عربستان و دیگر جاها کاری نداشته باشند و در آنجا هزینه نکنند…
یک کشور بی دردسر. بنابراین کشوری هم طبیعتا با ایران کاری ندارد تا آن را تحریم کند یا بخواهد در آن اختلال ایجاد کند.
خب! شرکت های بزرگ ژاپنی و اروپایی با سرمایه گذاری و دادن تکنولوژی به ایران مشکلی نخواهند داشت و ایران می تواند (با توجه به وجود انرژی ارزان و نیروی کار) به قطب تولید نفت و گاز و انرژی الکتریکی و برق خورشیدی تبدیل شود و انرژِی الکتریکی منطقه و همچنین گاز اروپا و نفت ژاپن را تامین کند و با اینکار رفاه ایرانیان افزایش و اشتغال تضمین و روابط با همسایگان بهبود می یابد. مردم با اخلاق تر و با ایمان تر خواهند شد. دین و دنیای مردم تامین خواهد شد!!
مشکل کجاست!؟ چرا اینطور نشد!؟ چرا به قول ظریف ما انتخاب کردیم طور دیگری زندگی کنیم!؟ زندگی در درد و رنج و فلاکت و دغدغه!؟ اصولا ما کیست که برای ایرانیان تصمیم گرفته!؟
ما!؟ همان کشور روسیه است!
کشور روسیه فقط سه چیز برای فروش دارد. گاز، نفت و سلاح. چنانچه ایران به شرایطی که گفتیم برسد دیگر آن سه را چگونه به راحتی و قیمت بالا بفروشد!!؟
در اکثر جنگ ها و نزاع های منطقه ای مثل یمن – سوریه – لبنان – فلسطین – عراق- افغانستان – لیبی و .. ایران حضور دارد و با مصرف پول و اعتبار و سرمایه انسانی خود (و البته به بهانه اسلام واقعی یا حمایت از شیعه ها يا دفاع از حرم و…) در آتش آن نزاع ها می دمد. تقریبا تمامی سلاح هایی که در این نزاع ها مصرف میشوند، روسی هستند. (به روایتی تعداد کلاشینکوف های داخل یمن از تعداد مردم آن بیشتر است!) پس اگر ایران سر به راه باشد این فروش بالای سلاح در کجا صورت بگیرد !؟
اروپا و ژاپن دو مصرف کننده بزرگ گاز و نفت هستند که عمدتا از روسیه تهیه می شود. دیدیم با الحاق غیرقانونی بخشی از اکراین به روسیه، اروپا خواست روسیه را تحریم کند اما یاد سرمای زمستان و نیاز به گاز روسیه افتاد، لذا بی خیال شد!
اگر ایران کشور بی دردسری بشود و یک لوله گاز مستقیما به اروپا برود و گاز و نفت آن تامین شود، دیگر اروپا و همینطور ژاپن و کره و بقیه نقاط دنیا دلیلی ندارد به روسیه باج بدهند! فروش سلاح و نفت و گاز روسیه که پایین بیاید دیگر ابرقدرت نیست و باید سر براه شود!
لذا به نظر می رسد آبادانی و توسعه و پیشرفت ایران مانع توسعه طلبی و ابرقدرتی روسیه است. لذا روسیه در یک برنامه بلند مدت، به تدریج با نفوذ در ارکان حکومت اسلامی ایران و نقاط تصمیم گیری، همانطور که شعار مرگ بر روسیه را حذف کرد، و ما را به خود وابسته تر کرد، در آینده هم مانع بهبود روابط ایران با جهان خواهد شد.
سخنان افرادی که غرب ستیز هستند و نگاه به شرق دارند و مانع بهبود روابط ایران با جهان می شوند و بدنبال تشدید تعصب مذهبی و دعوای شیعه و سنی هستند، یا دم از نابود کردن آمریکا و متحدانش میزنند، به تحریم ها سلام می کنند و در موقع بخصوص موشک هوا می کنند!! و سفارت تصرف می کنند و … حرف خودشان نیست و از مسکو دیکته می شود!
کاش با بالا رفتن آگاهی مردم ایران, به این استعمار کثیف پایان داده شود!
✅ @karkhone
| احمد جلال پور
فرض کنید ایرانیان همانطور که رشید پور به ظریف گفت بخواهند مثل دیگر مردمان دنیا راحت زندگی کنند. نفت و گاز و دیگر اقلام به همه جای دنیا صادر کنند و با اقتصاد آزاد و رفاه و آسایش، مردم در رفاه و بی دغدغه باشند. چه می شود؟ مثل مالزی ، کره ، تایوان دبی، قطر و..؟
دیگر نه با لبنان نه با یمن نه سوریه نه اسرائیل نه عربستان و دیگر جاها کاری نداشته باشند و در آنجا هزینه نکنند…
یک کشور بی دردسر. بنابراین کشوری هم طبیعتا با ایران کاری ندارد تا آن را تحریم کند یا بخواهد در آن اختلال ایجاد کند.
خب! شرکت های بزرگ ژاپنی و اروپایی با سرمایه گذاری و دادن تکنولوژی به ایران مشکلی نخواهند داشت و ایران می تواند (با توجه به وجود انرژی ارزان و نیروی کار) به قطب تولید نفت و گاز و انرژی الکتریکی و برق خورشیدی تبدیل شود و انرژِی الکتریکی منطقه و همچنین گاز اروپا و نفت ژاپن را تامین کند و با اینکار رفاه ایرانیان افزایش و اشتغال تضمین و روابط با همسایگان بهبود می یابد. مردم با اخلاق تر و با ایمان تر خواهند شد. دین و دنیای مردم تامین خواهد شد!!
مشکل کجاست!؟ چرا اینطور نشد!؟ چرا به قول ظریف ما انتخاب کردیم طور دیگری زندگی کنیم!؟ زندگی در درد و رنج و فلاکت و دغدغه!؟ اصولا ما کیست که برای ایرانیان تصمیم گرفته!؟
ما!؟ همان کشور روسیه است!
کشور روسیه فقط سه چیز برای فروش دارد. گاز، نفت و سلاح. چنانچه ایران به شرایطی که گفتیم برسد دیگر آن سه را چگونه به راحتی و قیمت بالا بفروشد!!؟
در اکثر جنگ ها و نزاع های منطقه ای مثل یمن – سوریه – لبنان – فلسطین – عراق- افغانستان – لیبی و .. ایران حضور دارد و با مصرف پول و اعتبار و سرمایه انسانی خود (و البته به بهانه اسلام واقعی یا حمایت از شیعه ها يا دفاع از حرم و…) در آتش آن نزاع ها می دمد. تقریبا تمامی سلاح هایی که در این نزاع ها مصرف میشوند، روسی هستند. (به روایتی تعداد کلاشینکوف های داخل یمن از تعداد مردم آن بیشتر است!) پس اگر ایران سر به راه باشد این فروش بالای سلاح در کجا صورت بگیرد !؟
اروپا و ژاپن دو مصرف کننده بزرگ گاز و نفت هستند که عمدتا از روسیه تهیه می شود. دیدیم با الحاق غیرقانونی بخشی از اکراین به روسیه، اروپا خواست روسیه را تحریم کند اما یاد سرمای زمستان و نیاز به گاز روسیه افتاد، لذا بی خیال شد!
اگر ایران کشور بی دردسری بشود و یک لوله گاز مستقیما به اروپا برود و گاز و نفت آن تامین شود، دیگر اروپا و همینطور ژاپن و کره و بقیه نقاط دنیا دلیلی ندارد به روسیه باج بدهند! فروش سلاح و نفت و گاز روسیه که پایین بیاید دیگر ابرقدرت نیست و باید سر براه شود!
لذا به نظر می رسد آبادانی و توسعه و پیشرفت ایران مانع توسعه طلبی و ابرقدرتی روسیه است. لذا روسیه در یک برنامه بلند مدت، به تدریج با نفوذ در ارکان حکومت اسلامی ایران و نقاط تصمیم گیری، همانطور که شعار مرگ بر روسیه را حذف کرد، و ما را به خود وابسته تر کرد، در آینده هم مانع بهبود روابط ایران با جهان خواهد شد.
سخنان افرادی که غرب ستیز هستند و نگاه به شرق دارند و مانع بهبود روابط ایران با جهان می شوند و بدنبال تشدید تعصب مذهبی و دعوای شیعه و سنی هستند، یا دم از نابود کردن آمریکا و متحدانش میزنند، به تحریم ها سلام می کنند و در موقع بخصوص موشک هوا می کنند!! و سفارت تصرف می کنند و … حرف خودشان نیست و از مسکو دیکته می شود!
کاش با بالا رفتن آگاهی مردم ایران, به این استعمار کثیف پایان داده شود!
✅ @karkhone
اقتصاد مأموریتمحور (بخش اول)
ماریانا مازوکاتو، مشاور اقتصادی کمیسیون اروپا، و نویسندهی کتاب مشهور دولت نوآفرین، ایدهی تحولآفرین دیگری را در کتاب جدیدش «اقتصاد مأموریتمحور» (Mission Economy) مطرح کرده و خوانندگان را به بازاندیشی دربارهی بازیگران فرآیند «نوآفرینی» فراخوانده است. او این بار به سراغ پروژهی فضایی «آپولو» رفته است تا با استخراج درسهایی گرانبار از این چرخشگاه تاریخی، انگارههای رایجی که نسبت به فرآیند نوآفرینی فناورانه در ذهنمان نقش بسته است را بر هم بزند.
آپولو، پروژهی بلندپروازانهی دولت آمریکا در بحبوبهی جنگ سرد بود که با فرستادن و فرود آوردن انسان بر روی کرهی ماه، ضرب شستش را به شوروی نشان داد. اهمیت این پروژه تنها به خاطر ارسال انسان به سوی ماه نبود. پروژهی آپولو دانش و تکنولوژیهایی را پدید آورد که به توسعهی سایر بخشهای اقتصاد نیرو بخشید. به عنوان مثال، تکنولوژی لازم برای پردازش اطلاعات در فضاپیمای آپولو، شالودهی تکنولوژی «نرمافزار» را بنیان گذاشت؛ همچنین دانش مدیریتی نوینی از دل این پروژه بیرون آمد که شرکت هواپیماسازی بوئینگ با الگوبرداری از این دانش، توانست نخستین ابرهواپیمای دنیا به نام بوئینگ ۷۴۷ را پدید آورد.
در ادبیات اقتصادی، این پدیده را «اثر سرریز» (Spillover) میگویند؛ بدین معنا که آفرینش یک تکنولوژی میتواند زمینهی پیدایش تکنولوژیهای بیشتر و بهتر را فراهم سازد. اشخاص و کسبوکارهای نوآفرین با بهرهبرداری از تکنولوژیهای موجود، تکنولوژیهای بیشتر و بهتری را پدید میآورند. بر همین اساس، دانش و تکنولوژیهای نهفته در فضاپیمای آپولو نیز نیروبخش نوآوریهای فناورانه در سایر بخشهای اقتصاد شد.
نکتهی جالبی که در پروژهی آپولو قرار دارد، ساختار مدیریتی منحصربفرد آن است. برخلاف تصور رایج، پروژهی آپولو یک پروژهی «متمرکز» و «بروکراتیک» نبود. دلیلی ندارد که تصور کنیم یک پروژهی تحت راهبری دولت، همیشه به طور متمرکز و بروکراتیک اداره میشود. پروژهی آپولو و هدایتگر آن، سازمان ناسا، این انگارهی کلیشهای را هم بر میزند که سازمانهای عمومی همیشه و همهجا متمرکز و بروکراتیک عمل میکنند. نخست آنکه سازمان ناسا در برابر حاکمیت مرکزی از خودمختاری و انعطافپذیری نسبی برخوردار بود. این سازمان میتوانست بدون کسب اجازه از مقامات بالا، برنامههای پژوهشی مورد نظرش را کلید زند و با هر کسبوکاری که آن را مناسب مییافت، قراردادهایی برای تأمین تجهیزات فضایی منعقد کند. حتی سطح بودجهی پروژهی آپولو بیش از آنکه تحت امر مقامات بلندپایهی دولتی باشد، تحت تأثیر مدیر سازمان ناسا (جیمز وب) قرار داشت؛ او پرزیدنت کِندی را متقاعد کرد که برای کامیابی پروژهی آپولو، لازم است که بودجهی پروژه دو برابر شود.
علاوه بر آن، ساختار پروژهی آپولو نیز از عدم تمرکز نسبی برخوردار بود. مدیران بلندپایهی ناسا اهداف کلّی پروژه را مشخص میکردند، اما چگونگی دستیابی به این اهداف به اشخاص و نهادهای دستاندرکارِ پروژه واگذار شده بود. این سیاست بستر مساعدی فراهم میکرد تا دستاندرکاران پروژه، مستقل از دستورات یک مرکز فرماندهی، راهکارهای نوآورانهای برای تحقق اهداف پروژه پیدا کنند. در این بین، مدیران بلندپایه تنها سعی میکردند که رهنمود دهندهی مجریان پروژه باشند. همچنین، سازمان ناسا در تولید و تأمین تجهیزات فضاپیمای آپولو همکاری گستردهای با بخش خصوصی و بخش غیرانتفاعی (مراکز پژوهشی غیرانتفاعی) ترتیب داده بود. همهی این موارد دلالت بر این امر دارند که پروژهی آپولو یک سرمایهگذاری نامتمرکزِ عمومی - خصوصی بوده است.
همانطور که اشاره کردیم، پروژهی آپولو اثرات سرریز چشمگیری در پیشرفتهای فناورانه داشت. احتمالاً یکی از مهمترین آنها پیدایش موج کوچکسازی حجم کامپیوترهای آن زمان در صنعت رایانه بود، و نیروی محرّکهی این موج هم نیاز ناسا به رایانهی راهنمایی بود که قابلیت جایگذاری در سفینهی کوچک ماهنشین آپولو را داشته باشد. سازمان ناسا برای تولید آن با پژوهشگاه غیرانتفاعی دریپر در مؤسسهی تکنولوژی ماساچوست قراردادی منعقد کرد. این پژوهشگاه نیز برای توسعهی رایانهای که بتواند کارش را به خوبی انجام دهد، به سراغ تکنولوژی نوظهور آن زمان به نام مدارهای یکپارچه رفت. پژوهشگاه دریپر ۶۰ درصدِ مجموع مدارهای یکپارچهای که در آمریکا تولید شده بود را خریداری کرد تا نوآوریاش را محقق سازد.
چنین حجم عظیمی از خرید مدارهای یکپارچه، رونقبخش صنعت مدار یکپارچهی آمریکا شد، مقیاس تولید صنعت را گسترش داد، آن را به صرفهجویی ناشی از مقیاس رساند و در نتیجه هزینهی مدارهای یکپارچه رو به کاهش گذاشت. مدارهای یکپارچه شالودهی صنعت رایانه را شکل میدهند، و شکوفایی این تکنولوژی مرهون پروژهی آپولو و سیاست خرید دولتیِ مدارهای یکپارچه بوده است.
✅ @karkhone
ماریانا مازوکاتو، مشاور اقتصادی کمیسیون اروپا، و نویسندهی کتاب مشهور دولت نوآفرین، ایدهی تحولآفرین دیگری را در کتاب جدیدش «اقتصاد مأموریتمحور» (Mission Economy) مطرح کرده و خوانندگان را به بازاندیشی دربارهی بازیگران فرآیند «نوآفرینی» فراخوانده است. او این بار به سراغ پروژهی فضایی «آپولو» رفته است تا با استخراج درسهایی گرانبار از این چرخشگاه تاریخی، انگارههای رایجی که نسبت به فرآیند نوآفرینی فناورانه در ذهنمان نقش بسته است را بر هم بزند.
آپولو، پروژهی بلندپروازانهی دولت آمریکا در بحبوبهی جنگ سرد بود که با فرستادن و فرود آوردن انسان بر روی کرهی ماه، ضرب شستش را به شوروی نشان داد. اهمیت این پروژه تنها به خاطر ارسال انسان به سوی ماه نبود. پروژهی آپولو دانش و تکنولوژیهایی را پدید آورد که به توسعهی سایر بخشهای اقتصاد نیرو بخشید. به عنوان مثال، تکنولوژی لازم برای پردازش اطلاعات در فضاپیمای آپولو، شالودهی تکنولوژی «نرمافزار» را بنیان گذاشت؛ همچنین دانش مدیریتی نوینی از دل این پروژه بیرون آمد که شرکت هواپیماسازی بوئینگ با الگوبرداری از این دانش، توانست نخستین ابرهواپیمای دنیا به نام بوئینگ ۷۴۷ را پدید آورد.
در ادبیات اقتصادی، این پدیده را «اثر سرریز» (Spillover) میگویند؛ بدین معنا که آفرینش یک تکنولوژی میتواند زمینهی پیدایش تکنولوژیهای بیشتر و بهتر را فراهم سازد. اشخاص و کسبوکارهای نوآفرین با بهرهبرداری از تکنولوژیهای موجود، تکنولوژیهای بیشتر و بهتری را پدید میآورند. بر همین اساس، دانش و تکنولوژیهای نهفته در فضاپیمای آپولو نیز نیروبخش نوآوریهای فناورانه در سایر بخشهای اقتصاد شد.
نکتهی جالبی که در پروژهی آپولو قرار دارد، ساختار مدیریتی منحصربفرد آن است. برخلاف تصور رایج، پروژهی آپولو یک پروژهی «متمرکز» و «بروکراتیک» نبود. دلیلی ندارد که تصور کنیم یک پروژهی تحت راهبری دولت، همیشه به طور متمرکز و بروکراتیک اداره میشود. پروژهی آپولو و هدایتگر آن، سازمان ناسا، این انگارهی کلیشهای را هم بر میزند که سازمانهای عمومی همیشه و همهجا متمرکز و بروکراتیک عمل میکنند. نخست آنکه سازمان ناسا در برابر حاکمیت مرکزی از خودمختاری و انعطافپذیری نسبی برخوردار بود. این سازمان میتوانست بدون کسب اجازه از مقامات بالا، برنامههای پژوهشی مورد نظرش را کلید زند و با هر کسبوکاری که آن را مناسب مییافت، قراردادهایی برای تأمین تجهیزات فضایی منعقد کند. حتی سطح بودجهی پروژهی آپولو بیش از آنکه تحت امر مقامات بلندپایهی دولتی باشد، تحت تأثیر مدیر سازمان ناسا (جیمز وب) قرار داشت؛ او پرزیدنت کِندی را متقاعد کرد که برای کامیابی پروژهی آپولو، لازم است که بودجهی پروژه دو برابر شود.
علاوه بر آن، ساختار پروژهی آپولو نیز از عدم تمرکز نسبی برخوردار بود. مدیران بلندپایهی ناسا اهداف کلّی پروژه را مشخص میکردند، اما چگونگی دستیابی به این اهداف به اشخاص و نهادهای دستاندرکارِ پروژه واگذار شده بود. این سیاست بستر مساعدی فراهم میکرد تا دستاندرکاران پروژه، مستقل از دستورات یک مرکز فرماندهی، راهکارهای نوآورانهای برای تحقق اهداف پروژه پیدا کنند. در این بین، مدیران بلندپایه تنها سعی میکردند که رهنمود دهندهی مجریان پروژه باشند. همچنین، سازمان ناسا در تولید و تأمین تجهیزات فضاپیمای آپولو همکاری گستردهای با بخش خصوصی و بخش غیرانتفاعی (مراکز پژوهشی غیرانتفاعی) ترتیب داده بود. همهی این موارد دلالت بر این امر دارند که پروژهی آپولو یک سرمایهگذاری نامتمرکزِ عمومی - خصوصی بوده است.
همانطور که اشاره کردیم، پروژهی آپولو اثرات سرریز چشمگیری در پیشرفتهای فناورانه داشت. احتمالاً یکی از مهمترین آنها پیدایش موج کوچکسازی حجم کامپیوترهای آن زمان در صنعت رایانه بود، و نیروی محرّکهی این موج هم نیاز ناسا به رایانهی راهنمایی بود که قابلیت جایگذاری در سفینهی کوچک ماهنشین آپولو را داشته باشد. سازمان ناسا برای تولید آن با پژوهشگاه غیرانتفاعی دریپر در مؤسسهی تکنولوژی ماساچوست قراردادی منعقد کرد. این پژوهشگاه نیز برای توسعهی رایانهای که بتواند کارش را به خوبی انجام دهد، به سراغ تکنولوژی نوظهور آن زمان به نام مدارهای یکپارچه رفت. پژوهشگاه دریپر ۶۰ درصدِ مجموع مدارهای یکپارچهای که در آمریکا تولید شده بود را خریداری کرد تا نوآوریاش را محقق سازد.
چنین حجم عظیمی از خرید مدارهای یکپارچه، رونقبخش صنعت مدار یکپارچهی آمریکا شد، مقیاس تولید صنعت را گسترش داد، آن را به صرفهجویی ناشی از مقیاس رساند و در نتیجه هزینهی مدارهای یکپارچه رو به کاهش گذاشت. مدارهای یکپارچه شالودهی صنعت رایانه را شکل میدهند، و شکوفایی این تکنولوژی مرهون پروژهی آپولو و سیاست خرید دولتیِ مدارهای یکپارچه بوده است.
✅ @karkhone
Marianamazzucato
Mission Economy
Economics - Innovation - Inclusive Growth - Public Purpose | Mariana Mazzucato
ساکورای ژاپن و بهار نارنج ایران و یک حسرت بزرگ!
| محمدرضا اسلامی
در زبان ژاپنی به شکوفه های گیلاس می گویند ساکورا. چندی پیش در اخبار ژاپنی ها آمده بود که زودرسترین فصل روییدن شکوفه گیلاس (ساکورا) در ژاپن در ۱۲۰۰ سال گذشته بی سابقه بوده است. دانشمندانِ ژاپنی می گویند، فصلِ شکوفه گیلاس امسال زودتر از همیشه فرا رسیده است. در ۱۲۰۰ سالی که زمان به شکوفه نشستن درختهای گیلاس در ژاپن ثبت شده، این نشانه سنتی بهار هیچوقت اینقدر زود فرا نرسیده بود.
به نظرتان این خبر یک جایش ایراد ندارد؟ یک بار دیگر این خبر را بخوانید؟ 1200 سال گذشته؟؟!!
واقعیت آن است که به شکوفه نشستن درختهای گیلاس در کیوتو از سال ۸۱۲ میلادی در اَسنادِ دربارِ امپراتوری ژاپن ثبت شده است. یعنی از 1200 سال پیش به این سو، همه ساله روزِ شروعِ ساکورا در ژاپن به شکل مکتوب ثبت و ضبط می شده است.
حالا این را مقایسه کنید با رخداد دوم؛ عید امسال، شروعِ زودهنگامِ عطر بهار نارنج در کوچه های شیراز، باعث تعجب خیلی ها شد. همه ساله، سمفونیِ شکوفه ها اردیبهشت ماه رخ می داد و هوایِ اردیبهشت، هوایِ بهشت می شد. اما امسال، روزهای دوم یا سوم فروردین عطرِ بهار نارنج همه جا پخش شد. آیا ما از تاریخ 1200 سال گذشته بهار نارنج خبر داریم؟ از خیر آن بگذریم. حتی خبر نداریم 700 سال پیش در همان شیراز، حافظ دقیقا در چه سالی متولد شده؟ و در چه سالی مُرده؟ معلمان حافظ چه کسانی بوده اند؟ با که ازدواج کرده؟ فرزندانش چطور بوده اند؟ هیچ! ما هیچ از حافظ نمی دانیم بجز «اطلاعاتی مبهم و کلی». «بجز غزلیات» هر آنچه از حافظ داریم مُشتی اطلاعاتِ حدودی و کلی است.
نکته حیرت انگیز دوم: دانشگاه کانسای مطالعه ای کرده و گزارش داده که "برند ساکورا" باعث درآمد گردشگری سیصدمیلیارد ین یا 2.7 میلیارد دلاری برای ژاپن میشود. در ایام ساکورا شاهد 63 میلیون سفر (جابجايي) و ورود 11 میلیون توریست خارجی برای مشاهده این رخداد هستیم .برای اینکه دردناک بودن این عدد را بهتر درک کنیم کل سود خالص هلدینگ معظم پاناسونیک با سیصد هزار کارمند در بهترین سال ها حدود 2.7 میلیارد دلار است.
تحلیل و تجویز راهبردی:
به دلایل مختلف ما در ثبت و ضبط تاریخ، آمار و رخدادها مشکل داشته ایم و از این فرهنگ شفاهی نیز آسیب دیده ایم. ما دهها شرکت موفق و کارآفرین الهام بخش، صدها گیاه دارویی، صدها جاذبه گردشگری و هزاران داستان تاریخی داریم اما در مستندسازی و معرفی جهانی آن و از آن مهم تر تبدیل آن به کسب وکارهای تولیدکننده ثروت، چقدر موفق بوده ایم؟
ژاپنی ها مردمانی آرام دارند. اما ساکورا در کشورِ سکوت و صنعت، با سروصدایِ تبلیغاتی بسیار می آید و براحتی هم نمی رود! چرا براحتی نمی رود؟ چون جغرافیایِ ژاپن به گونه ای است که مجموعه ای از جزایر باریک در امتداد گستردۀ شمال به جنوب قرار گرفته اند و مثلا وقتی که ساکورا در جنوب کشور در حوالی «کیوشو» و «هیروشیما» شروع می شود، بیش از یک ماه طول می کشد تا این شکوفه ها به «هوکایدو» در شمال (و در نزدیکی روسیه) برسند. در تمام این چهل-پنجاه روز، پیوسته تلویزیون از ساکورا گزارش می دهد و تصاویر شکوفه های صورتی و سپید به متنِ اخبار کشیده می شود. رسانه، ساکورا را به تعبیر حافظ زان سویِ هفت پرده به بازار می کشَد!
اما نه تنها شکوفه های گیلاس، بلکه اساسا سایرِ گلها هم در «جغرافیایِ ژاپن» عطر و بویِ چندانی ندارند. برخلاف جغرافیایِ ایران، که گاه چند غنچه گل محمدی، انفجار عطر به پا می کنند.
اما ما چه می کنیم؟ شکوفه های بهار نارنج در سکوت می آیند و می روند و ما هم به ادامۀ طبق روال گذشته مشغولیم! هر سال، ایام بهار نارنجِ ایران مقارن است با ساکورا در ژاپن، اما برخلافِ ساکورای ژاپن، بهار نارنج، ریالی درآمد توریستی خلق نمی کند!
علت آن است که ما جهان را نمی شناسیم. هر چقدر جهان را بیشتر بشناسیم، خود را بیشتر شناخته ایم. کسی می گفت اگر کسی فقط در لندن زندگی کرده باشند هیچ گاه لندن را نخواهد شناخت. شناخت جهان، سرآغاز شناخت ایران است. شناخت نقاط تمایز و مزیت های پنهان ایران. کسی که ساکورای بی بوی ژاپنی را دیده باشد می تواند منزلت عطر بهار نارنج ایران را درک کند.
و نکته آخر اینکه برای گذار از حسرت بزرگ به فرصت بزرگ؛ از خود بپرسیم چه چیزهای در ایران هست که برای ما معمولی است اما برای جهان، جذاب، شگفت آور، متمایز و کمیاب است. و چگونه می شود این شگفتی کمیاب را به کسب وکارهای میلیون دلاری تبدیل کرد. ایران سرشار از شگفتی های جذاب میلیون دلاری است. و سیاست گذاران نیز اندکی فضا را باز بگذارند تا جهان، ایران را کشف کند. درآمد میلیارد دلاری از توریسم دور از دسترس نیست به شرط اعتماد به خویش و ارتباط با دیگران.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
در زبان ژاپنی به شکوفه های گیلاس می گویند ساکورا. چندی پیش در اخبار ژاپنی ها آمده بود که زودرسترین فصل روییدن شکوفه گیلاس (ساکورا) در ژاپن در ۱۲۰۰ سال گذشته بی سابقه بوده است. دانشمندانِ ژاپنی می گویند، فصلِ شکوفه گیلاس امسال زودتر از همیشه فرا رسیده است. در ۱۲۰۰ سالی که زمان به شکوفه نشستن درختهای گیلاس در ژاپن ثبت شده، این نشانه سنتی بهار هیچوقت اینقدر زود فرا نرسیده بود.
به نظرتان این خبر یک جایش ایراد ندارد؟ یک بار دیگر این خبر را بخوانید؟ 1200 سال گذشته؟؟!!
واقعیت آن است که به شکوفه نشستن درختهای گیلاس در کیوتو از سال ۸۱۲ میلادی در اَسنادِ دربارِ امپراتوری ژاپن ثبت شده است. یعنی از 1200 سال پیش به این سو، همه ساله روزِ شروعِ ساکورا در ژاپن به شکل مکتوب ثبت و ضبط می شده است.
حالا این را مقایسه کنید با رخداد دوم؛ عید امسال، شروعِ زودهنگامِ عطر بهار نارنج در کوچه های شیراز، باعث تعجب خیلی ها شد. همه ساله، سمفونیِ شکوفه ها اردیبهشت ماه رخ می داد و هوایِ اردیبهشت، هوایِ بهشت می شد. اما امسال، روزهای دوم یا سوم فروردین عطرِ بهار نارنج همه جا پخش شد. آیا ما از تاریخ 1200 سال گذشته بهار نارنج خبر داریم؟ از خیر آن بگذریم. حتی خبر نداریم 700 سال پیش در همان شیراز، حافظ دقیقا در چه سالی متولد شده؟ و در چه سالی مُرده؟ معلمان حافظ چه کسانی بوده اند؟ با که ازدواج کرده؟ فرزندانش چطور بوده اند؟ هیچ! ما هیچ از حافظ نمی دانیم بجز «اطلاعاتی مبهم و کلی». «بجز غزلیات» هر آنچه از حافظ داریم مُشتی اطلاعاتِ حدودی و کلی است.
نکته حیرت انگیز دوم: دانشگاه کانسای مطالعه ای کرده و گزارش داده که "برند ساکورا" باعث درآمد گردشگری سیصدمیلیارد ین یا 2.7 میلیارد دلاری برای ژاپن میشود. در ایام ساکورا شاهد 63 میلیون سفر (جابجايي) و ورود 11 میلیون توریست خارجی برای مشاهده این رخداد هستیم .برای اینکه دردناک بودن این عدد را بهتر درک کنیم کل سود خالص هلدینگ معظم پاناسونیک با سیصد هزار کارمند در بهترین سال ها حدود 2.7 میلیارد دلار است.
تحلیل و تجویز راهبردی:
به دلایل مختلف ما در ثبت و ضبط تاریخ، آمار و رخدادها مشکل داشته ایم و از این فرهنگ شفاهی نیز آسیب دیده ایم. ما دهها شرکت موفق و کارآفرین الهام بخش، صدها گیاه دارویی، صدها جاذبه گردشگری و هزاران داستان تاریخی داریم اما در مستندسازی و معرفی جهانی آن و از آن مهم تر تبدیل آن به کسب وکارهای تولیدکننده ثروت، چقدر موفق بوده ایم؟
ژاپنی ها مردمانی آرام دارند. اما ساکورا در کشورِ سکوت و صنعت، با سروصدایِ تبلیغاتی بسیار می آید و براحتی هم نمی رود! چرا براحتی نمی رود؟ چون جغرافیایِ ژاپن به گونه ای است که مجموعه ای از جزایر باریک در امتداد گستردۀ شمال به جنوب قرار گرفته اند و مثلا وقتی که ساکورا در جنوب کشور در حوالی «کیوشو» و «هیروشیما» شروع می شود، بیش از یک ماه طول می کشد تا این شکوفه ها به «هوکایدو» در شمال (و در نزدیکی روسیه) برسند. در تمام این چهل-پنجاه روز، پیوسته تلویزیون از ساکورا گزارش می دهد و تصاویر شکوفه های صورتی و سپید به متنِ اخبار کشیده می شود. رسانه، ساکورا را به تعبیر حافظ زان سویِ هفت پرده به بازار می کشَد!
اما نه تنها شکوفه های گیلاس، بلکه اساسا سایرِ گلها هم در «جغرافیایِ ژاپن» عطر و بویِ چندانی ندارند. برخلاف جغرافیایِ ایران، که گاه چند غنچه گل محمدی، انفجار عطر به پا می کنند.
اما ما چه می کنیم؟ شکوفه های بهار نارنج در سکوت می آیند و می روند و ما هم به ادامۀ طبق روال گذشته مشغولیم! هر سال، ایام بهار نارنجِ ایران مقارن است با ساکورا در ژاپن، اما برخلافِ ساکورای ژاپن، بهار نارنج، ریالی درآمد توریستی خلق نمی کند!
علت آن است که ما جهان را نمی شناسیم. هر چقدر جهان را بیشتر بشناسیم، خود را بیشتر شناخته ایم. کسی می گفت اگر کسی فقط در لندن زندگی کرده باشند هیچ گاه لندن را نخواهد شناخت. شناخت جهان، سرآغاز شناخت ایران است. شناخت نقاط تمایز و مزیت های پنهان ایران. کسی که ساکورای بی بوی ژاپنی را دیده باشد می تواند منزلت عطر بهار نارنج ایران را درک کند.
و نکته آخر اینکه برای گذار از حسرت بزرگ به فرصت بزرگ؛ از خود بپرسیم چه چیزهای در ایران هست که برای ما معمولی است اما برای جهان، جذاب، شگفت آور، متمایز و کمیاب است. و چگونه می شود این شگفتی کمیاب را به کسب وکارهای میلیون دلاری تبدیل کرد. ایران سرشار از شگفتی های جذاب میلیون دلاری است. و سیاست گذاران نیز اندکی فضا را باز بگذارند تا جهان، ایران را کشف کند. درآمد میلیارد دلاری از توریسم دور از دسترس نیست به شرط اعتماد به خویش و ارتباط با دیگران.
✅ @karkhone
🔹سومین دوره آنلاین ساخت اینفوموشن (اینفوگرافیک متحرک)
این دوره مهارتهای پایهی مورد نیاز برای ساخت یک موشن اینفوگرافیک یا اینفوموشن تدریس خواهد شد. هنرجویان ابتدا با محیط نرمافزار افترافکتز آشنا میشوند، سپس با فراگیری تکنیکهای اصلی و پایهای ساخت موشنگرافیک، ساخت یک موشنگرافیک ساده را میآموزند.
👤مدرس: امید عبدی (طراح موشن گرافیک)
📆شروع دوره: ۶ خرداد
⏰زمان دوره: روزهای سهشنبه و پنجشنبه، ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۱:۳۰
‼️تخفیف ثبتنام زودهنگام تا ۲۹ اردیبهشت
⚠️ تخفیف دانشجویی: برای دریافت کد تخفیف، عکس کارت دانشجویی خود را به شمارهی زیر در واتس اپ ارسال کنید⬇️
09011070434
✅ثبتنام و اطلاعات بیشتر در لینک زیر:
infgrm.ir/IMC3-IT
@InfogramAcademy
#تبلیغ
این دوره مهارتهای پایهی مورد نیاز برای ساخت یک موشن اینفوگرافیک یا اینفوموشن تدریس خواهد شد. هنرجویان ابتدا با محیط نرمافزار افترافکتز آشنا میشوند، سپس با فراگیری تکنیکهای اصلی و پایهای ساخت موشنگرافیک، ساخت یک موشنگرافیک ساده را میآموزند.
👤مدرس: امید عبدی (طراح موشن گرافیک)
📆شروع دوره: ۶ خرداد
⏰زمان دوره: روزهای سهشنبه و پنجشنبه، ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۱:۳۰
‼️تخفیف ثبتنام زودهنگام تا ۲۹ اردیبهشت
⚠️ تخفیف دانشجویی: برای دریافت کد تخفیف، عکس کارت دانشجویی خود را به شمارهی زیر در واتس اپ ارسال کنید⬇️
09011070434
✅ثبتنام و اطلاعات بیشتر در لینک زیر:
infgrm.ir/IMC3-IT
@InfogramAcademy
#تبلیغ
تحولی بزرگ در پروندههای مرتبط با تحریمهای آمریکا
شرکتهای اروپایی حق لغو و یا ترک قرارداد با شرکای ایرانی به دلیل تحریمهای آمریکا را ندارند!
در سند رسمی ثبت شده به تاریخ 12 می 2021 (22 اردیبهشت 1400) نزد دیوان دادگستری اروپا، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا (ADVOCATE GENERAL) صراحتاً استدلال کرده است که بر اساس قوانین اتحادیه اروپا، شرکتهای اروپایی طرف قرارداد با ایران، حق لغو توافقات و قراردادهای خود با طرفهای ایرانی را صرفاً به دلیل ترس از مجازات و تحریمهای آمریکا ندارند.
مشاوران ارشد دیوان دادگستری اروپا از اعضای دادگاه می باشند و مطابق با همان پروسه و مقررات نصب قضات منصوب می شوند. طبق مقررات و آئیندادرسی، در زمان طرح یک پرونده و ارجاع آن به دیوان دادگستری اروپا، قضات نظر مشاور ارشد را جویا میشوند. با وجود غیرالزامآور بودن این نظر، شعب دیوان دادگستری اروپا در اکثر موارد از نظر ADVOCATE GENERAL تبعیت کرده و رأی نهایی را بر همان اساس صادر میکنند.
در پرونده ارجاعی توسط دادگاه هامبورگ که مربوط به اختلاف بین بانک ملّی ایران و شرکت آلمانی تلکوم دویچلند است، آقای هوگان، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا در نظر رسمی ثبت شده خود نزد دادگاه، بیان کردهاست که شرکتهای اروپایی برای قطع روابط خود با اشخاص ایرانی باید دلیل موجّهی داشته باشند که ثابت کند آنها تنها برای فرار از آثار تحریمهای آمریکا اقدام به لغو و یا تعلیق قرارداد و ارائه خدمات نکردهاند.
این نظر حقوقی تحولی مثبت در روند پیگیریهای حقوقی اتباع و شرکتهای ایرانی است که باعث میشود در مناقشه بر سر شمول تحریمهای آمریکا در سطح بینالمللی و تقابل آن با قوانین اروپایی موضع و استدلالهای طرفهای ایرانی مستحکم شود.
بعضی از اطلاعات، آرا و منابع معتبر در خصوص تحریم ها اقتصادی، قواعد انسداد، و نقض قراردادها توسط شرکتهای اروپایی در سایت و شبکه های اجتماعی موسسه HCLA مستقر در لاهه قابل دسترسی میباشد.
Advocate General’s Opinion in Case C-124/20 Bank Melli
https://curia.europa.eu/jcms/upload/docs/application/pdf/2021-05/cp210078en.pdf
✅ @karkhone
شرکتهای اروپایی حق لغو و یا ترک قرارداد با شرکای ایرانی به دلیل تحریمهای آمریکا را ندارند!
در سند رسمی ثبت شده به تاریخ 12 می 2021 (22 اردیبهشت 1400) نزد دیوان دادگستری اروپا، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا (ADVOCATE GENERAL) صراحتاً استدلال کرده است که بر اساس قوانین اتحادیه اروپا، شرکتهای اروپایی طرف قرارداد با ایران، حق لغو توافقات و قراردادهای خود با طرفهای ایرانی را صرفاً به دلیل ترس از مجازات و تحریمهای آمریکا ندارند.
مشاوران ارشد دیوان دادگستری اروپا از اعضای دادگاه می باشند و مطابق با همان پروسه و مقررات نصب قضات منصوب می شوند. طبق مقررات و آئیندادرسی، در زمان طرح یک پرونده و ارجاع آن به دیوان دادگستری اروپا، قضات نظر مشاور ارشد را جویا میشوند. با وجود غیرالزامآور بودن این نظر، شعب دیوان دادگستری اروپا در اکثر موارد از نظر ADVOCATE GENERAL تبعیت کرده و رأی نهایی را بر همان اساس صادر میکنند.
در پرونده ارجاعی توسط دادگاه هامبورگ که مربوط به اختلاف بین بانک ملّی ایران و شرکت آلمانی تلکوم دویچلند است، آقای هوگان، مشاور ارشد دیوان دادگستری اروپا در نظر رسمی ثبت شده خود نزد دادگاه، بیان کردهاست که شرکتهای اروپایی برای قطع روابط خود با اشخاص ایرانی باید دلیل موجّهی داشته باشند که ثابت کند آنها تنها برای فرار از آثار تحریمهای آمریکا اقدام به لغو و یا تعلیق قرارداد و ارائه خدمات نکردهاند.
این نظر حقوقی تحولی مثبت در روند پیگیریهای حقوقی اتباع و شرکتهای ایرانی است که باعث میشود در مناقشه بر سر شمول تحریمهای آمریکا در سطح بینالمللی و تقابل آن با قوانین اروپایی موضع و استدلالهای طرفهای ایرانی مستحکم شود.
بعضی از اطلاعات، آرا و منابع معتبر در خصوص تحریم ها اقتصادی، قواعد انسداد، و نقض قراردادها توسط شرکتهای اروپایی در سایت و شبکه های اجتماعی موسسه HCLA مستقر در لاهه قابل دسترسی میباشد.
Advocate General’s Opinion in Case C-124/20 Bank Melli
https://curia.europa.eu/jcms/upload/docs/application/pdf/2021-05/cp210078en.pdf
✅ @karkhone
آمریکا طرفدار چه نوع رییسجمهوری در ایران است؟
| محمد حسین غیاثی
1- سال 76 دولت اصلاحات در ایران بر سر کار آمد. در همان زمان طالبان بر افغانستان مسط شده بود و تا عمق ایران آشوب و راهزنی میکرد. حتی تا سبزوار در خراسان.
خاتمی به آمریکا کمک کرد تا طالبان را براندازد. اما در کمال تعجب جورج بوش پسر، ایران را محور شرارت نامید.
2- نفت آمادهی جهشی خیرهکننده بود. در ایران محمود احمدینژاد به شکل شگفتانگیزی رییس جمهور شد. کسی ندانست که چه کسی او را از کجا آورده است. به طنز معروف شده بود که احمدینژاد از لُپلُپ درآمده.
اما او کاندیدای اصولگرایان بود و بزرگترین هنرش این بود که در طول هشت سال توانست هشتصد میلیارد دلار پول ملت ایران را ناپدید کند. او معجزهی هزارهی سوم بود.
3- حسن روحانی وقتی به قدرت رسید ایران هفت قطعنامه گرفته بود و خزانهاش تهی بود. او با برجام کشور را از ورشکستگی نجات داد و در حالی که برجام اولین تفاهم بزرگ با آمریکا بود، ترامپ آن را پاره کرد و از برجام خارج شد.
حسن روحانی که با 24 میلیون رأی قاطع برگزیده شده بود با ویرانگرترین تحریم تاریخ معاصر مواجه و دولتش نقرهداغ شد.
4- خاتمی مسیر ارتباط با غرب را هموار کرد. روحانی اولین و بزرگترین پیمان با غرب را تنظیم کرد اما چرا آمریکا بدترین برخورد را با این دو دولت کرد؟
به نظر من به همان دلیل که دولت آمریکا محمد مصدق را سرنگون کرد.
آمریکا هیچگاه نه با دموکراسی که حتی با شبه دموکراسی هم در خاورمیانه میانهای ندارد. بهترین دوستهای آمریکا در خاورمیانه کشورهایی هستند با نظامات قبیلهای و سلطنتی و موروثی.
5- فرض کنید اگر دولت محمد خاتمی در ایران دوام میآورد چه میشد؟
صندوق ذخیرهی ارزی که محمد خاتمی ساخته بود با 800 میلیارد دلاری که هشت سال بعد از آن به صندوق سرازیر میشد، ایران الان اگر از صندوق ذخیرهی نروژ دلار بیشتری نداشت لااقل به همان اندازه میتوانست ذخیره داشته باشد.
این رفتار آمریکا مختص به ایران نیست. او با فریب محمد بن سلمان توانست، صندوق ذخیرهی عربستان را هم به خطر بیندازد. جنگ سوریه و عراق و برآمدن داعش و غیره و غیره نهایتاً به یک هدف منجر شد. خالی شدن خاورمیانه از دلار.
6- به نظر من آمریکا طرفدار روی کار آمدن یک رییسجمهور اصولگرا در ایران است. چون چنین رییسجمهوری به دلایل عدیده نمیتواند با بدنهی نیروهای نواندیش کشور ارتباط ارگانیک برقرار کند.
این نیروها که عمدتا متعلق به طبقهی متوسط شهری هستند غالباً برخوردار از تحصیلات عالیهاند و برای نزدیک به یک قرن در حول و حوش مراکز دانشگاهی و آموزش عالی کشور ساماندهی شدهاند. سائقها، گرایشها، انگیزشها، اهداف، آرمانها، کنشها، نوآوریها، اندیشهها و در مجموع آنچه معطوف به زیست انسان ایرانی جدید است و در اینهاست با آنچه که اصولگرایان تابحال نمایش دادهاند در تباین محض قرار دارد و اساساً اصولگرایان نمیتوانند با این طبقه حتی در ساحتهای نازلتر ارتباط کارآمدی برقرار کنند.
7- در اثبات آنچه نوشتم نمونههای فراوانی دارم اما اجازه دهید فقط به یک مثال اکتفا کنم؛
اگر فازهای پارس جنوبی کامل شود سالانه بیشتر از صد میلیارد دلار عاید کشور میشود. عدد خیلی بزرگ است حتی در کشوری مثل ما که سالهای سال در قعر جدول جهانی فساد لژنشین است و قصد حرکت هم ندارد و چشماندازی هم برای برونرفت از آن فعلا دیده نمیشود.
در همین سه سالی که ترامپ جنایتکار ایران را تحریم کرد اگر عسلویه نمیشد، خانههای ما سرد، شبهای ما خاموش، کارخانههای ما تعطیل، بیماران ما بیدارو و فروشگاههای ما خالی از مواد غذایی میشد. بدتر از آن چیزی که الان و بعضاً با آن مواجهیم.
عسلویه در سال 76، سالی که محمد خاتمی رییسجمهور شد یک زمین بایر بود. از شهریور سال 77، بیژن زنگنه عسلویه را شروع به ساختن کرد و اکنون به طول 80 کیلومتر هرچه که میروید کارخانه پشت کارخانه و فازهای گازی پارس جنوبی و فیلرهای گازی که میسوزند دیده میشود و یک متر زمین بایر هم در آنجا دیده نمیشود. شرکتها اگر نیاز به زمین اضافه داشته باشند مجبورند دریا را خشک کنند.
من در سال 76 جزو جوانانی بودم که برای ریاست جمهوری محمد خاتمی تلاش کردیم. اکنون خرسندم که در آن زمان کاری که کردیم، نجاتبخش ملت ایران در جنایتبارترین تحریم تاریخ معاصر شد.
به اذعان مرکز پژوهشهای مجلس اصولگرا، شاخصهای اقتصادی دولت محمد خاتمی، بهترین شاخصهای اقتصادی دولتهای بعد از انقلاب در ایران بوده است.
✅ @karkhone
| محمد حسین غیاثی
1- سال 76 دولت اصلاحات در ایران بر سر کار آمد. در همان زمان طالبان بر افغانستان مسط شده بود و تا عمق ایران آشوب و راهزنی میکرد. حتی تا سبزوار در خراسان.
خاتمی به آمریکا کمک کرد تا طالبان را براندازد. اما در کمال تعجب جورج بوش پسر، ایران را محور شرارت نامید.
2- نفت آمادهی جهشی خیرهکننده بود. در ایران محمود احمدینژاد به شکل شگفتانگیزی رییس جمهور شد. کسی ندانست که چه کسی او را از کجا آورده است. به طنز معروف شده بود که احمدینژاد از لُپلُپ درآمده.
اما او کاندیدای اصولگرایان بود و بزرگترین هنرش این بود که در طول هشت سال توانست هشتصد میلیارد دلار پول ملت ایران را ناپدید کند. او معجزهی هزارهی سوم بود.
3- حسن روحانی وقتی به قدرت رسید ایران هفت قطعنامه گرفته بود و خزانهاش تهی بود. او با برجام کشور را از ورشکستگی نجات داد و در حالی که برجام اولین تفاهم بزرگ با آمریکا بود، ترامپ آن را پاره کرد و از برجام خارج شد.
حسن روحانی که با 24 میلیون رأی قاطع برگزیده شده بود با ویرانگرترین تحریم تاریخ معاصر مواجه و دولتش نقرهداغ شد.
4- خاتمی مسیر ارتباط با غرب را هموار کرد. روحانی اولین و بزرگترین پیمان با غرب را تنظیم کرد اما چرا آمریکا بدترین برخورد را با این دو دولت کرد؟
به نظر من به همان دلیل که دولت آمریکا محمد مصدق را سرنگون کرد.
آمریکا هیچگاه نه با دموکراسی که حتی با شبه دموکراسی هم در خاورمیانه میانهای ندارد. بهترین دوستهای آمریکا در خاورمیانه کشورهایی هستند با نظامات قبیلهای و سلطنتی و موروثی.
5- فرض کنید اگر دولت محمد خاتمی در ایران دوام میآورد چه میشد؟
صندوق ذخیرهی ارزی که محمد خاتمی ساخته بود با 800 میلیارد دلاری که هشت سال بعد از آن به صندوق سرازیر میشد، ایران الان اگر از صندوق ذخیرهی نروژ دلار بیشتری نداشت لااقل به همان اندازه میتوانست ذخیره داشته باشد.
این رفتار آمریکا مختص به ایران نیست. او با فریب محمد بن سلمان توانست، صندوق ذخیرهی عربستان را هم به خطر بیندازد. جنگ سوریه و عراق و برآمدن داعش و غیره و غیره نهایتاً به یک هدف منجر شد. خالی شدن خاورمیانه از دلار.
6- به نظر من آمریکا طرفدار روی کار آمدن یک رییسجمهور اصولگرا در ایران است. چون چنین رییسجمهوری به دلایل عدیده نمیتواند با بدنهی نیروهای نواندیش کشور ارتباط ارگانیک برقرار کند.
این نیروها که عمدتا متعلق به طبقهی متوسط شهری هستند غالباً برخوردار از تحصیلات عالیهاند و برای نزدیک به یک قرن در حول و حوش مراکز دانشگاهی و آموزش عالی کشور ساماندهی شدهاند. سائقها، گرایشها، انگیزشها، اهداف، آرمانها، کنشها، نوآوریها، اندیشهها و در مجموع آنچه معطوف به زیست انسان ایرانی جدید است و در اینهاست با آنچه که اصولگرایان تابحال نمایش دادهاند در تباین محض قرار دارد و اساساً اصولگرایان نمیتوانند با این طبقه حتی در ساحتهای نازلتر ارتباط کارآمدی برقرار کنند.
7- در اثبات آنچه نوشتم نمونههای فراوانی دارم اما اجازه دهید فقط به یک مثال اکتفا کنم؛
اگر فازهای پارس جنوبی کامل شود سالانه بیشتر از صد میلیارد دلار عاید کشور میشود. عدد خیلی بزرگ است حتی در کشوری مثل ما که سالهای سال در قعر جدول جهانی فساد لژنشین است و قصد حرکت هم ندارد و چشماندازی هم برای برونرفت از آن فعلا دیده نمیشود.
در همین سه سالی که ترامپ جنایتکار ایران را تحریم کرد اگر عسلویه نمیشد، خانههای ما سرد، شبهای ما خاموش، کارخانههای ما تعطیل، بیماران ما بیدارو و فروشگاههای ما خالی از مواد غذایی میشد. بدتر از آن چیزی که الان و بعضاً با آن مواجهیم.
عسلویه در سال 76، سالی که محمد خاتمی رییسجمهور شد یک زمین بایر بود. از شهریور سال 77، بیژن زنگنه عسلویه را شروع به ساختن کرد و اکنون به طول 80 کیلومتر هرچه که میروید کارخانه پشت کارخانه و فازهای گازی پارس جنوبی و فیلرهای گازی که میسوزند دیده میشود و یک متر زمین بایر هم در آنجا دیده نمیشود. شرکتها اگر نیاز به زمین اضافه داشته باشند مجبورند دریا را خشک کنند.
من در سال 76 جزو جوانانی بودم که برای ریاست جمهوری محمد خاتمی تلاش کردیم. اکنون خرسندم که در آن زمان کاری که کردیم، نجاتبخش ملت ایران در جنایتبارترین تحریم تاریخ معاصر شد.
به اذعان مرکز پژوهشهای مجلس اصولگرا، شاخصهای اقتصادی دولت محمد خاتمی، بهترین شاخصهای اقتصادی دولتهای بعد از انقلاب در ایران بوده است.
✅ @karkhone
لاجوردی ها پایه گذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند
کتاب« 110 سال پیدایش و گسترش گروه صنعتی بهشهر» روایت زندگی و زمانه خاندان لاجوردی است که فعالیت اقتصادی خود را از سال 1270 شمسی، با فعالیتهای حاجسیدمحمد لاجوردیان و برادرش شروع کرد.
این فعالیتها از سوی حاجسید محمود لاجوردی از نسل دوم و سایر اعضای خانواده تا زمان وقوع انقلاب اسلامی ادامه یافت.لاجوردیها در بسیاری زمینهها جزو پایهگذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند.
گروه صنعتی بهشهر، در دهه 1350 نیز با کارخانههای عظیم پلیاستر و اکرلیک تحت عنوان «کارخانه پلیاکریل اصفهان» وارد عرصه صنعت الیاف مصنوعی شد.
پلی اکریل آن روزها بزرگترین شرکت سهامی مشترک در ایران به حساب میآمد. پس از انقلاب، با شروع اعتصابات در صنایع نساجی، اموال خاندان لاجوردی نیز در تیرماه 1358، مصادره شد.
بخشی از کتاب را به نقل از آقای اکبر لاجوردیان در ادامه بخوانید:
پیش از این، شورای انقلاب چند نفر را به نام «ناظرین بر کارهای اتاق بازرگانی» تعیین کرده بود. این آقایان عبارت بودند از عسگراولادی و خاموشی و دو نفر دیگر. به محض اینکه آقای خاموشی این خبر را شنید که اتاق تصمیم دارد از آقای بنیصدر دعوت کند، به آقای متین گفت: «شما اقدامی نکنید تا من از شورای انقلاب تایید بگیرم.» بعد از دو روز آقای خاموشی گفت توصیه شده است که آقای بهشتی را بهجای آقای دکتر بنیصدر دعوت کنید.
دعوتنامه برای آقای بهشتی فرستاده شد و جلسه با حضور عده زیادی از تجار و صاحبان صنایع تشکیل شد و آقای بهشتی در آن جلسه سخنرانی معروف خود را کردند و مثال ماهیگیر را زدند، که اگر شما شخصاً میروید ماهی میگیرید و میفروشید و آن را مال خودتان میدانید، درست است، ولی اگر شما کارتان توسعه پیدا کرد و کشتی بزرگی گرفتید و افراد بیشتری استخدام کردید، دیگر منفعتی که از زحمت دیگران حاصل میشود، مال خودتان نیست بلکه مال بیتالمال است و همه باید از آن استفاده کنند. در واقع ایشان با این سخنان، خطمشی و هدف انقلاب را در زمینه تجارت و صنعت کشور بیان کردند.
آقای متین روز بعد گفتند که: «من با آقای دکتر بنیصدر صحبت کردهام، نظر ایشان با نظر آقای بهشتی فرق دارد و مایل هستند با آقایان هیات رئیسه اتاق آشنا شوند. اگر مایل هستید من وقتی بگیرم که با ایشان دیدار کنید. آقای بنیصدر فعلاً در خانه خواهرشان زندگی میکنند. بهتر است برای دیدن ایشان به خانه خواهرشان برویم.» ما هم قبول کردیم.
چند روز بعد ایشان ساعت 9 صبح برای این ملاقات وقت تعیین کردند. آقای متین به اتفاق من و آقایان دکتر بنکدارپور، علی توکلیان و داریوش انصاری به منزل خواهر ایشان که نزدیک مجلس شورای ملی بود رفتیم تا با ایشان ملاقات کنیم.
وقتی ما آنجا رسیدیم ساعت 9 صبح بود. ما را به یک اتاق سه در چهار راهنمایی کردند. بعد از چند دقیقه خود آقای دکتر بنیصدر تشریف آوردند، اما سر و وضعی که ایشان داشتند، موجب حیرت همه ما شد: اولاً ایشان با پیژامه وارد مجلس شدند. دوم اینکه با صورتی که احتمالاً چند روز بود که موهای آن را نتراشیدهاند، ظاهر گردید. ایشان بعد از مبادله سلام، فوری شروع به صحبت کردند و گفتند: «تمام صنایع ایران صنایع مونتاژی است و به حال مملکت مفید نیست.»
من در جواب به ایشان گفتم: «آقای دکتر بنیصدر، آیا شما از صنایع ایران بازدید فرمودهاید؟»
گفت: «نه، احتیاجی ندارم. من در پاریس که بودم مجلات اقتصادی ایران مخصوصاً مجله اتاق بازرگانی را میخواندم و میدانم که تمام صنایع ایران مونتاژی است.»
من در جواب ایشان گفتم: «اگر من بهجای شما بودم قبل از هرگونه اظهارنظری، چند روز از چند نوع صنایع مختلف تهران و شهرستان بازدید میکردم و بعد از آن، در این باره به اظهارنظر میپرداختم.» و برای آنکه نمونهای ارائه کرده باشم، گفتم: «برای مثال آیا صنایع نساجی نخی ایران صنایع مونتاژی هستند که پنبه داخلی را به پارچه حاضرشده قابل تهیه لباس تبدیل میکنند و به مصرفکنندگان میفروشند؟»
ایشان گفتند: «بله، درست است، ولی فراموش نکنید که آنها هم احتیاج به رنگ دارند که از خارج وارد میشود.»
اما شاید خود ایشان هم متوجه ضعف منطق خود شده بودند، به همین جهت چون دیدند جواب قانعکننده ندارند، از جای خود بلند شدند و گفتند: «من برای سخنرانی باید به محل دیگری بروم.» و بعد از گفتن این جمله، از جلسه خارج شدند. این بود ماجرای دو برخوردی که من با تئوریسینها و تصمیمگیرندگان اقتصاد ایران در اوایل انقلاب داشتم.
✅ @karkhone
کتاب« 110 سال پیدایش و گسترش گروه صنعتی بهشهر» روایت زندگی و زمانه خاندان لاجوردی است که فعالیت اقتصادی خود را از سال 1270 شمسی، با فعالیتهای حاجسیدمحمد لاجوردیان و برادرش شروع کرد.
این فعالیتها از سوی حاجسید محمود لاجوردی از نسل دوم و سایر اعضای خانواده تا زمان وقوع انقلاب اسلامی ادامه یافت.لاجوردیها در بسیاری زمینهها جزو پایهگذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند.
گروه صنعتی بهشهر، در دهه 1350 نیز با کارخانههای عظیم پلیاستر و اکرلیک تحت عنوان «کارخانه پلیاکریل اصفهان» وارد عرصه صنعت الیاف مصنوعی شد.
پلی اکریل آن روزها بزرگترین شرکت سهامی مشترک در ایران به حساب میآمد. پس از انقلاب، با شروع اعتصابات در صنایع نساجی، اموال خاندان لاجوردی نیز در تیرماه 1358، مصادره شد.
بخشی از کتاب را به نقل از آقای اکبر لاجوردیان در ادامه بخوانید:
پیش از این، شورای انقلاب چند نفر را به نام «ناظرین بر کارهای اتاق بازرگانی» تعیین کرده بود. این آقایان عبارت بودند از عسگراولادی و خاموشی و دو نفر دیگر. به محض اینکه آقای خاموشی این خبر را شنید که اتاق تصمیم دارد از آقای بنیصدر دعوت کند، به آقای متین گفت: «شما اقدامی نکنید تا من از شورای انقلاب تایید بگیرم.» بعد از دو روز آقای خاموشی گفت توصیه شده است که آقای بهشتی را بهجای آقای دکتر بنیصدر دعوت کنید.
دعوتنامه برای آقای بهشتی فرستاده شد و جلسه با حضور عده زیادی از تجار و صاحبان صنایع تشکیل شد و آقای بهشتی در آن جلسه سخنرانی معروف خود را کردند و مثال ماهیگیر را زدند، که اگر شما شخصاً میروید ماهی میگیرید و میفروشید و آن را مال خودتان میدانید، درست است، ولی اگر شما کارتان توسعه پیدا کرد و کشتی بزرگی گرفتید و افراد بیشتری استخدام کردید، دیگر منفعتی که از زحمت دیگران حاصل میشود، مال خودتان نیست بلکه مال بیتالمال است و همه باید از آن استفاده کنند. در واقع ایشان با این سخنان، خطمشی و هدف انقلاب را در زمینه تجارت و صنعت کشور بیان کردند.
آقای متین روز بعد گفتند که: «من با آقای دکتر بنیصدر صحبت کردهام، نظر ایشان با نظر آقای بهشتی فرق دارد و مایل هستند با آقایان هیات رئیسه اتاق آشنا شوند. اگر مایل هستید من وقتی بگیرم که با ایشان دیدار کنید. آقای بنیصدر فعلاً در خانه خواهرشان زندگی میکنند. بهتر است برای دیدن ایشان به خانه خواهرشان برویم.» ما هم قبول کردیم.
چند روز بعد ایشان ساعت 9 صبح برای این ملاقات وقت تعیین کردند. آقای متین به اتفاق من و آقایان دکتر بنکدارپور، علی توکلیان و داریوش انصاری به منزل خواهر ایشان که نزدیک مجلس شورای ملی بود رفتیم تا با ایشان ملاقات کنیم.
وقتی ما آنجا رسیدیم ساعت 9 صبح بود. ما را به یک اتاق سه در چهار راهنمایی کردند. بعد از چند دقیقه خود آقای دکتر بنیصدر تشریف آوردند، اما سر و وضعی که ایشان داشتند، موجب حیرت همه ما شد: اولاً ایشان با پیژامه وارد مجلس شدند. دوم اینکه با صورتی که احتمالاً چند روز بود که موهای آن را نتراشیدهاند، ظاهر گردید. ایشان بعد از مبادله سلام، فوری شروع به صحبت کردند و گفتند: «تمام صنایع ایران صنایع مونتاژی است و به حال مملکت مفید نیست.»
من در جواب به ایشان گفتم: «آقای دکتر بنیصدر، آیا شما از صنایع ایران بازدید فرمودهاید؟»
گفت: «نه، احتیاجی ندارم. من در پاریس که بودم مجلات اقتصادی ایران مخصوصاً مجله اتاق بازرگانی را میخواندم و میدانم که تمام صنایع ایران مونتاژی است.»
من در جواب ایشان گفتم: «اگر من بهجای شما بودم قبل از هرگونه اظهارنظری، چند روز از چند نوع صنایع مختلف تهران و شهرستان بازدید میکردم و بعد از آن، در این باره به اظهارنظر میپرداختم.» و برای آنکه نمونهای ارائه کرده باشم، گفتم: «برای مثال آیا صنایع نساجی نخی ایران صنایع مونتاژی هستند که پنبه داخلی را به پارچه حاضرشده قابل تهیه لباس تبدیل میکنند و به مصرفکنندگان میفروشند؟»
ایشان گفتند: «بله، درست است، ولی فراموش نکنید که آنها هم احتیاج به رنگ دارند که از خارج وارد میشود.»
اما شاید خود ایشان هم متوجه ضعف منطق خود شده بودند، به همین جهت چون دیدند جواب قانعکننده ندارند، از جای خود بلند شدند و گفتند: «من برای سخنرانی باید به محل دیگری بروم.» و بعد از گفتن این جمله، از جلسه خارج شدند. این بود ماجرای دو برخوردی که من با تئوریسینها و تصمیمگیرندگان اقتصاد ایران در اوایل انقلاب داشتم.
✅ @karkhone