گفتگو با کاندیدای ریاست جمهوری
فرصتِ انتخابات، فرصتی برای صحبت کردن دربارۀ مسایل مهم و زیربنایی کشور است. باید کوشید که سوالات روشن و مشخصی را از هر کاندیدا پرسید تا دیدگاهها و برنامه های افراد، قابل رویت شود. این سوالات (و پاسخ به آنها) می تواند الزاما به این انتخابات (و این مقطع زمانی) منحصر نباشد.
پرسیدم:
چرا موشکِ نقطه زن ایرانی داریم ولی هیچ بِرند محصول/کالای ایرانی در عرصۀ بین المللی نداریم؟
پرسیدم:
آیا اگر آپارات به اندازه یوتیوب شود تحملش را داریم؟ اگر برندِ شیرین عسل به قد و قواره Nestlé برسد تحملش می کنیم؟
پرسیدم:
چرا "مپنا" در بحث صنایع نیروگاه موفق شد ولی هیچ «مپنایِ کاملا خصوصی» در ایران شکل نگرفته؟
چرا امثال مهندس موسی رفان در مپنای دولتی موفق هستند و شانه به شانه زیمنس می زنند ولی در بخش خصوصی خیر؟
پرسیدم:
دیدگاه شما دربارۀ ایرانیان خارج از کشور، چگونه است؟ بهرۀ امروزِ کشور ما از آن میزان توانمندیِ خارج از مرزها، چه مقدار است؟!
پرسیدم:
شما در صنایع نظامی تجربه داشته اید، ولی صنعتِ خودروی داخلی در وضعی است که هم استفاده کننده و هم تولید کننده(!) ، ناراضی اند و گلایمند. چه باید کرد؟
پرسیدم:
انتظار شما از رئیس بانک مرکزی و وزیر اقتصاد چیست؟ آیا معاون اولِ اقتصاددان انتخاب می کنید؟!
پرسیدم:
آیا تعبیر رضا امیرخانی درباره مدیرِ دو،لَتی و مدیر سه،لَتی در نفحاتِ نفت را قبول دارید؟
(اینها بخشی از سوالات دکتر محمدرضا اسلامی است از یکی از کاندیدای سیزدهمین دوره ریاست جمهوری)
✅ @karkhone
فرصتِ انتخابات، فرصتی برای صحبت کردن دربارۀ مسایل مهم و زیربنایی کشور است. باید کوشید که سوالات روشن و مشخصی را از هر کاندیدا پرسید تا دیدگاهها و برنامه های افراد، قابل رویت شود. این سوالات (و پاسخ به آنها) می تواند الزاما به این انتخابات (و این مقطع زمانی) منحصر نباشد.
پرسیدم:
چرا موشکِ نقطه زن ایرانی داریم ولی هیچ بِرند محصول/کالای ایرانی در عرصۀ بین المللی نداریم؟
پرسیدم:
آیا اگر آپارات به اندازه یوتیوب شود تحملش را داریم؟ اگر برندِ شیرین عسل به قد و قواره Nestlé برسد تحملش می کنیم؟
پرسیدم:
چرا "مپنا" در بحث صنایع نیروگاه موفق شد ولی هیچ «مپنایِ کاملا خصوصی» در ایران شکل نگرفته؟
چرا امثال مهندس موسی رفان در مپنای دولتی موفق هستند و شانه به شانه زیمنس می زنند ولی در بخش خصوصی خیر؟
پرسیدم:
دیدگاه شما دربارۀ ایرانیان خارج از کشور، چگونه است؟ بهرۀ امروزِ کشور ما از آن میزان توانمندیِ خارج از مرزها، چه مقدار است؟!
پرسیدم:
شما در صنایع نظامی تجربه داشته اید، ولی صنعتِ خودروی داخلی در وضعی است که هم استفاده کننده و هم تولید کننده(!) ، ناراضی اند و گلایمند. چه باید کرد؟
پرسیدم:
انتظار شما از رئیس بانک مرکزی و وزیر اقتصاد چیست؟ آیا معاون اولِ اقتصاددان انتخاب می کنید؟!
پرسیدم:
آیا تعبیر رضا امیرخانی درباره مدیرِ دو،لَتی و مدیر سه،لَتی در نفحاتِ نفت را قبول دارید؟
(اینها بخشی از سوالات دکتر محمدرضا اسلامی است از یکی از کاندیدای سیزدهمین دوره ریاست جمهوری)
✅ @karkhone
سلام_برنامه_اقتصاد_چکیده_مدیریتی.pdf
1.6 MB
یکی از برنامه های دولت مردمی، ایران قوی ۱۴۰۰ (آیت الله رئیسی)
در جریان باشید که:
این برنامه را آقای فاطمی امین با کمک دوستان برای آقای قاضی زاده آماده کرده بودند!
و البته تاکید داشتند برای شخص خاصی نیست و کلی است و...
الان که قاضی زاده تایید شده و فاطمی در ستاد رئیسی است مالکیت این برنامه متعلق به چه کسی است دقیقا؟!
نکته جالب دیگه از تورق این صفحات اینه که
با پیش فرض باقی موندن تحریمها
میخوان نرخ رشد ۱۰درصدی رو سال 1402 رقم بزنن!
✅ @karkhone
در جریان باشید که:
این برنامه را آقای فاطمی امین با کمک دوستان برای آقای قاضی زاده آماده کرده بودند!
و البته تاکید داشتند برای شخص خاصی نیست و کلی است و...
الان که قاضی زاده تایید شده و فاطمی در ستاد رئیسی است مالکیت این برنامه متعلق به چه کسی است دقیقا؟!
نکته جالب دیگه از تورق این صفحات اینه که
با پیش فرض باقی موندن تحریمها
میخوان نرخ رشد ۱۰درصدی رو سال 1402 رقم بزنن!
✅ @karkhone
نقش حبیب الله پیمان در سرنوشت «مینو»
در ابتدای انقلاب، گروه صنعتی مینو با وجود این که بدهی زیادی به بانکها نداشت و وابستگی مالکانش به رژیم قبلی نیز ثابت نشد، در دام بند «دال» قانون حفاظت از صنایع گرفتار آمد.
این بند شامل کسانی میشد که هیچ مسالهای نداشتند و دولت هم از آنان حمایت میکرد. خسروشاهی امیدوار بود که میتواند راهش را ادامه دهد اما مشکلاتی که در دیگر کارخانجات وجود داشت و تحریکاتی که از طریق گروههای چپگرا و کارگری انجام میشد، مانع از ایجاد آرامش در فضای کارخانه بود.
آنگونه که علیاصغر سعیدی در کتاب «زندگی و کارنامه علی خسروشاهی» روایت میکند، سازمانهای مختلفی به مثابه عوامل بیرونی بر ناآرامیهای کارگری اثرگذار بودند و در این میان نام دکتر حبیبالله پیمان، رهبر گروه جنبش مسلمانان مبارز، بیش از دیگران مطرح بود.
دکتر پیمان در کارخانجات مختلف سخنرانی میکرد و بر نقش و حضور شوراهای کارگری در کارهای اجرایی تاکید میکرد.
او در شرکت مینو هم سخنرانی کرد و اطمینان داد که بیرون کردن مالکان شرکت هیچ خسارتی به شرکت نمیزند.
او گفت: «شاه رفت، هیچ حادثهای رخ نداد. خسروشاهی هم برود هیچ چیزی نمیشود.»
مفهوم تفکیک مالکیت از مدیریت که گاه و بیگاه تا آن زمان مطرح شده بود، برای شرکت مینو که از مصادره جان به در برده بود، بسیار گران تمام شد.
روز 29 بهمن 58 گروهی از کارگران، خسروشاهی را به همراه تعدادی دیگر از مدیران کارخانه گروگان گرفتند و در اتاقهایی مجزا حبس کردند.
آنها ابتدا خواهان افزایش حقوق، تقسیم سود ویژه و سهام مجانی بودند اما کمکم خواسته خود را به سمت جدایی مدیریت از مالکیت بردند.
پس از چند روز گروگانگیری در روز ششم اسفند 1358، با حضور نماینده دادستان کل انقلاب، علی خسروشاهی پذیرفت اولاً حل نهایی مسائل مربوط به کلیه داراییهای خود و خانوادهاش را به حکمیت بسپارد.
دوم اینکه خواستههای کارکنان در مورد سود ویژه سالهای 1356 و 1357 و همچنین عیدی سال 1358 مورد بررسی دقیقتر قرار گیرد و در مورد پرداخت سود ویژه بر مبنای حداقل سالی چهار ماه متوسط آخرین حقوق و عیدی معادل یک ماه توافق به عمل آید و حتیالمقدور پرداخت آنها سریعاً انجام شود.
با وجود این توافقات، در فروردین 1359، ابوالحسن بنیصدر در نامهای به وزارت صنایع اعلام کرد شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران در جلسه 27 اسفند 1358 خود، بر اساس پیشنهاد وزارت صنایع، اداره کارخانجات گروه صنعتی مینو (صنعتی پارس، خوراک و پرسویس) را به این وزارتخانه سپرده است.
آخرین امیدهای علی خسروشاهی بعد از واقعه گروگانگیری نقش بر آب شد و او چند ماه بعد از واگذاری کارخانهها در سال 1359، کشور را ترک کرد.
✅ @karkhone
در ابتدای انقلاب، گروه صنعتی مینو با وجود این که بدهی زیادی به بانکها نداشت و وابستگی مالکانش به رژیم قبلی نیز ثابت نشد، در دام بند «دال» قانون حفاظت از صنایع گرفتار آمد.
این بند شامل کسانی میشد که هیچ مسالهای نداشتند و دولت هم از آنان حمایت میکرد. خسروشاهی امیدوار بود که میتواند راهش را ادامه دهد اما مشکلاتی که در دیگر کارخانجات وجود داشت و تحریکاتی که از طریق گروههای چپگرا و کارگری انجام میشد، مانع از ایجاد آرامش در فضای کارخانه بود.
آنگونه که علیاصغر سعیدی در کتاب «زندگی و کارنامه علی خسروشاهی» روایت میکند، سازمانهای مختلفی به مثابه عوامل بیرونی بر ناآرامیهای کارگری اثرگذار بودند و در این میان نام دکتر حبیبالله پیمان، رهبر گروه جنبش مسلمانان مبارز، بیش از دیگران مطرح بود.
دکتر پیمان در کارخانجات مختلف سخنرانی میکرد و بر نقش و حضور شوراهای کارگری در کارهای اجرایی تاکید میکرد.
او در شرکت مینو هم سخنرانی کرد و اطمینان داد که بیرون کردن مالکان شرکت هیچ خسارتی به شرکت نمیزند.
او گفت: «شاه رفت، هیچ حادثهای رخ نداد. خسروشاهی هم برود هیچ چیزی نمیشود.»
مفهوم تفکیک مالکیت از مدیریت که گاه و بیگاه تا آن زمان مطرح شده بود، برای شرکت مینو که از مصادره جان به در برده بود، بسیار گران تمام شد.
روز 29 بهمن 58 گروهی از کارگران، خسروشاهی را به همراه تعدادی دیگر از مدیران کارخانه گروگان گرفتند و در اتاقهایی مجزا حبس کردند.
آنها ابتدا خواهان افزایش حقوق، تقسیم سود ویژه و سهام مجانی بودند اما کمکم خواسته خود را به سمت جدایی مدیریت از مالکیت بردند.
پس از چند روز گروگانگیری در روز ششم اسفند 1358، با حضور نماینده دادستان کل انقلاب، علی خسروشاهی پذیرفت اولاً حل نهایی مسائل مربوط به کلیه داراییهای خود و خانوادهاش را به حکمیت بسپارد.
دوم اینکه خواستههای کارکنان در مورد سود ویژه سالهای 1356 و 1357 و همچنین عیدی سال 1358 مورد بررسی دقیقتر قرار گیرد و در مورد پرداخت سود ویژه بر مبنای حداقل سالی چهار ماه متوسط آخرین حقوق و عیدی معادل یک ماه توافق به عمل آید و حتیالمقدور پرداخت آنها سریعاً انجام شود.
با وجود این توافقات، در فروردین 1359، ابوالحسن بنیصدر در نامهای به وزارت صنایع اعلام کرد شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران در جلسه 27 اسفند 1358 خود، بر اساس پیشنهاد وزارت صنایع، اداره کارخانجات گروه صنعتی مینو (صنعتی پارس، خوراک و پرسویس) را به این وزارتخانه سپرده است.
آخرین امیدهای علی خسروشاهی بعد از واقعه گروگانگیری نقش بر آب شد و او چند ماه بعد از واگذاری کارخانهها در سال 1359، کشور را ترک کرد.
✅ @karkhone
👍1
به مناسبت 200 سالگي گاردین
روزنامهاي به قدمت سه سلسله حكومتي و 10 شاه و رهبر در ايران
| قاسم خرمي
درست در همين روزهايي كه ما بر سر بديهي ترين حقوق قانوني و دموكراتيك شهروندان، يعني حق بيان نظرات و ثبت خاطرات و انتخاب كردن و انتخاب شدن، در حال جنگ و نزاع بوديم، در آنسوي دنيا، يك روزنامه مترقي و خصوصي، دويستمين سال تولدش را جشن گرفت. بله 200 سال! آن هم در كجا؟ در انگلستان؛ كشوري كه از نظر ما مهد ستم و استثمار و آزادي هاي پوشالي است.
در گاردين، 7 نسل روزنامه نگار، كار كرده اند و بازنشسته شده اند و بدون تهديد و تحقير، به مرگ طبيعي يا لااقل حوادث غيرسياسي، از دنیا رفتهاند. معني اين حرف را كساني بيشتر مي دانند كه به تاريخ مطبوعات خاورميانه و ايران از قاجاريه تاكنون، آگاهند و يا كساني كه در دو دهه اخير در مطبوعات سياسي و منتقد كشور فعالیت داشتهاند و روزنامه هايي با طول عمر «يك روز» را، به چشم خود ديده اند!
اگر بخواهيم براي مخاطبان عام ايراني، تصور دقيقتري از طول عمر اين روزنامه ارائه كنيم، بايد گفت كه آغاز به كار گاردين در 5 مي 1821 ميلادي، مصادف با حكومت فتحعلي شاه ( دومين شاه قاجار) و 7 سال قبل از انعقاد قرار داد تركمن چاي بود. اگر اين روزنامه صرفا وقايع مهمي همچون تغيير حكومتها و يا مرگ شاهان و رهبران ايران را پوشش داده باشد، بايد اكنون در آرشيو كاغذي آن، صفحاتي از خبر فوت فتحعلي شاه، محمدشاه، ناصرالدين شاه، مظفرالدين شاه، محمدعلي شاه، احمدشاه قاجار، رضاشاه و محمد رضا شاه پهلوي و نيز ورود و درگذشت آيت الله خميني، وجود داشته باشد.
گاردين، كارش را به عنوان يك هفته نامه محلي در شهر منچستر شروع كرد. سپس روزنامه شد و به لندن انتقال يافت و در نهايت، دفاتري در سراسر اروپا تاسيس كرد و به شهرت جهاني رسيد. اين نشريه از بدو تاسيس، موضع مستقل و شعار ساده و صريحي را انتخاب كرد و عليرغم فشارهاي مالي كه آنرا تا مرز ورشكستگي پيش برد، تا همين امروز، به آن عهد پايبند مانده است؛ « كار ما نقد قدرتمندان و ديدن كساني است كه معمولا ديده نمي شوند»!
گاردين به عنوان يك روزنامه پرسابقه كه به درستي آن را «پدر بزرگ نشريات دنيا» مي نامند، براي همه رسانه هاي جهان، بويژه روزنامههاي ايران، درس هاي آموختني زيادي دارد؛ مهمترين درسش، شايد همين نحوه مواجهه با رسانه هاي مجازي و شبكه هاي اجتماعي است كه چگونه به جاي رقيب پنداري وگريز و ستيز، توانست آنها را به خدمت گيرد و به بخشي از توان و اثربخشي خود، تبديل كند. با اين حال،اهميت گاردين در اصول حرفه اي و درس هايي كه به ما مي دهد، نيست ! قهرمان اين داستان، آن فضا و فرهنگ و ساختاري است كه به اندازه دو قرن، يك رسانه منتقد و مستقل را در درون خود رشد مي دهد و تحمل مي كند.
شك ندارم كه اگر گاردين به عنوان روزنامه «ناقد قدرت » از دويست سال پيش تا كنون، در ايران منتشر شده بود و البته به اتهام اقدام عليه امنيت ملي و همسويي با دشمن و تشويش اذهان عمومي و توهين به مقدسات و ديگر موارد مشابه، متوقف نمي شد، الان مي توانست گنجينه اي از اخبار و تصاوير مهمترين و عبرت آموز ترين رويدادهاي دو قرن اخير كشور را، پيش روي ما قرار دهد و كار تاريخ نويسان را آسان تر نمايد.
اگر گاردين به عنوان همان روزنامه «صداي بيصدايان» مي توانست در ايران منتشر شود، شايد اصلا نيازي به انتشار روزنامه «اختر» و قتل احمد روحي، انتشار«صور اسرافيل» و قتل جهانگيرخان، انتشار «طوفان» و قتل فرخي يزدي، انتشار «روح القدس» و قتل احمد تربتي، انتشار «قرن بيستم» و قتل ميرزاده عشقي، انتشار «دنيا» و قتل تقي اراني، انتشار «مرد امروز» و قتل محمد مسعود و نيز انتشار و قتل و بازداشت و بيكاري و فرار و مهاجرت و در به دري صدها روزنامه نگار ايراني نبود.
غمگينم از اينكه شاهد برآمدن و پژمردن دهها نشريه و رسانه و نابودي هزاران شغل و زندگي بوده ام، اما خوشحالم كه لاقل از اين جمع خستگان، حتي در جايي دورتر از اينجا، يكي هم 200 ساله شد! مي دانم كه گاردين، برخلاف روزنامه هاي كشور من، احتمالا اين شانس و فرصت را خواهد داشت تا چندين سال بعد از ما، نیز بماند اما اميدوارم كه آنچه در باره فرزندان و آيندگان ما مي نويسد، شباهتي به اخبار و تصاوير دوران ما و پدرانمان نداشته باشد. اين همه خبرها تلخ و رعب آور، شايسته ما نبود!
✅ @karkhone
روزنامهاي به قدمت سه سلسله حكومتي و 10 شاه و رهبر در ايران
| قاسم خرمي
درست در همين روزهايي كه ما بر سر بديهي ترين حقوق قانوني و دموكراتيك شهروندان، يعني حق بيان نظرات و ثبت خاطرات و انتخاب كردن و انتخاب شدن، در حال جنگ و نزاع بوديم، در آنسوي دنيا، يك روزنامه مترقي و خصوصي، دويستمين سال تولدش را جشن گرفت. بله 200 سال! آن هم در كجا؟ در انگلستان؛ كشوري كه از نظر ما مهد ستم و استثمار و آزادي هاي پوشالي است.
در گاردين، 7 نسل روزنامه نگار، كار كرده اند و بازنشسته شده اند و بدون تهديد و تحقير، به مرگ طبيعي يا لااقل حوادث غيرسياسي، از دنیا رفتهاند. معني اين حرف را كساني بيشتر مي دانند كه به تاريخ مطبوعات خاورميانه و ايران از قاجاريه تاكنون، آگاهند و يا كساني كه در دو دهه اخير در مطبوعات سياسي و منتقد كشور فعالیت داشتهاند و روزنامه هايي با طول عمر «يك روز» را، به چشم خود ديده اند!
اگر بخواهيم براي مخاطبان عام ايراني، تصور دقيقتري از طول عمر اين روزنامه ارائه كنيم، بايد گفت كه آغاز به كار گاردين در 5 مي 1821 ميلادي، مصادف با حكومت فتحعلي شاه ( دومين شاه قاجار) و 7 سال قبل از انعقاد قرار داد تركمن چاي بود. اگر اين روزنامه صرفا وقايع مهمي همچون تغيير حكومتها و يا مرگ شاهان و رهبران ايران را پوشش داده باشد، بايد اكنون در آرشيو كاغذي آن، صفحاتي از خبر فوت فتحعلي شاه، محمدشاه، ناصرالدين شاه، مظفرالدين شاه، محمدعلي شاه، احمدشاه قاجار، رضاشاه و محمد رضا شاه پهلوي و نيز ورود و درگذشت آيت الله خميني، وجود داشته باشد.
گاردين، كارش را به عنوان يك هفته نامه محلي در شهر منچستر شروع كرد. سپس روزنامه شد و به لندن انتقال يافت و در نهايت، دفاتري در سراسر اروپا تاسيس كرد و به شهرت جهاني رسيد. اين نشريه از بدو تاسيس، موضع مستقل و شعار ساده و صريحي را انتخاب كرد و عليرغم فشارهاي مالي كه آنرا تا مرز ورشكستگي پيش برد، تا همين امروز، به آن عهد پايبند مانده است؛ « كار ما نقد قدرتمندان و ديدن كساني است كه معمولا ديده نمي شوند»!
گاردين به عنوان يك روزنامه پرسابقه كه به درستي آن را «پدر بزرگ نشريات دنيا» مي نامند، براي همه رسانه هاي جهان، بويژه روزنامههاي ايران، درس هاي آموختني زيادي دارد؛ مهمترين درسش، شايد همين نحوه مواجهه با رسانه هاي مجازي و شبكه هاي اجتماعي است كه چگونه به جاي رقيب پنداري وگريز و ستيز، توانست آنها را به خدمت گيرد و به بخشي از توان و اثربخشي خود، تبديل كند. با اين حال،اهميت گاردين در اصول حرفه اي و درس هايي كه به ما مي دهد، نيست ! قهرمان اين داستان، آن فضا و فرهنگ و ساختاري است كه به اندازه دو قرن، يك رسانه منتقد و مستقل را در درون خود رشد مي دهد و تحمل مي كند.
شك ندارم كه اگر گاردين به عنوان روزنامه «ناقد قدرت » از دويست سال پيش تا كنون، در ايران منتشر شده بود و البته به اتهام اقدام عليه امنيت ملي و همسويي با دشمن و تشويش اذهان عمومي و توهين به مقدسات و ديگر موارد مشابه، متوقف نمي شد، الان مي توانست گنجينه اي از اخبار و تصاوير مهمترين و عبرت آموز ترين رويدادهاي دو قرن اخير كشور را، پيش روي ما قرار دهد و كار تاريخ نويسان را آسان تر نمايد.
اگر گاردين به عنوان همان روزنامه «صداي بيصدايان» مي توانست در ايران منتشر شود، شايد اصلا نيازي به انتشار روزنامه «اختر» و قتل احمد روحي، انتشار«صور اسرافيل» و قتل جهانگيرخان، انتشار «طوفان» و قتل فرخي يزدي، انتشار «روح القدس» و قتل احمد تربتي، انتشار «قرن بيستم» و قتل ميرزاده عشقي، انتشار «دنيا» و قتل تقي اراني، انتشار «مرد امروز» و قتل محمد مسعود و نيز انتشار و قتل و بازداشت و بيكاري و فرار و مهاجرت و در به دري صدها روزنامه نگار ايراني نبود.
غمگينم از اينكه شاهد برآمدن و پژمردن دهها نشريه و رسانه و نابودي هزاران شغل و زندگي بوده ام، اما خوشحالم كه لاقل از اين جمع خستگان، حتي در جايي دورتر از اينجا، يكي هم 200 ساله شد! مي دانم كه گاردين، برخلاف روزنامه هاي كشور من، احتمالا اين شانس و فرصت را خواهد داشت تا چندين سال بعد از ما، نیز بماند اما اميدوارم كه آنچه در باره فرزندان و آيندگان ما مي نويسد، شباهتي به اخبار و تصاوير دوران ما و پدرانمان نداشته باشد. اين همه خبرها تلخ و رعب آور، شايسته ما نبود!
✅ @karkhone
براي توسعه صنعتي در ايران
صاحبان صنايع مهمترند، يا بازرگانان و يا كارگران؟
| قاسم خرمی
ديدبازرگاني در صنعت، از همه چيز مهمتر است
نقش و سهم هریک از طبقات و نیروهای اجتماعی در روند توسعه اقتصادی وصنعتی همیشه محل منازعه بوده است. از میان نیروهایی که نقش مستقیمتری در رشد و توسعه صنعتی دارند میتوان به کشاورزان، صاحبان صنایع، بازرگانان و کارگران اشاره کرد. هریک از اینها در بخشی از فرایند تولید و فروش محصولات صنعتی نقش دارند.
کشاورزان برخی از مواد اولیه مورد نیاز کارخانهها را تامین میکنند. صاحبان صنایع مسئولیت تامین سرمایه و اداره واحدهای تولیدی را بر عهده دارند. کارگران بخشهای فنی و تکنیکی امور را به پیش میبرند و بازرگان در روند توزیع و فروش کالاهای تولیدی شده ایفای نقش میکنند.
با این حال درباره اهمیت و میزان تاثیرگذاری هریک از این نیروها در روند تولید، اختلاف نظرهای بعضا ایدئولوژیک پدید آمده است.
مارکسیستها به اهمیت بیبدیل کارگران تاکید میکنند، طرفدران اقتصاد ملی، کارخانهداران را برجسته میکنند و مرکانتیلیستها و لیبرالها بازرگانان را نیروی پیش برنده صنعت و توسعه صنعتی میدانند.
مجادله بر سر میزان نقشآفرین نیروهای اجتماعی در توسعه اقتصادی و صنعتی سالها در ایران نیز جریان داشت. حکومت پهلوی معتقد به حمایت از صاحبان صنایع و شکل دادن به یک بورژوازی صنعتی محلی بود. بنابراین کشاورزی را تعطیل کرد، کارگران را با اعطای سهام کارخانجات فریفت و بازرگانان را تضعیف کرد.
این اقدام البته مقدمات تولید صنعتی را فراهم ساخت اما به دلیل نبود شبکه کارآمد تجارت به توسعه صنعتی منجر نشد. حکومت بزودی متوجه شد که به دلیل قطع ارتباط صاحبان صنایع و بازرگانان امکان توزیع بهنگام محصولات با قیمت مناسب وجود ندارد. به همین دلیل تعدادی از کارخانهداران اقدام به تاسیس نمایندگیهای متعدد فروش ایجاد نمایشگاهها و به دستگرفتن شبکه توزیع کردند. کفش ملی از نمونه کارخانههایی است که بازرگانی و فروش محصولات خود را مستقیما عهدهدار شده بود.
وارد شدن کارخانهداران به امر تجارت تا زمانیکه تولید با استراتژی جایگزینی واردات در حد مصرف داخلی انجام میشد، مشکلی نداشت اما گسترش تجارت خارجی و صاردات نیازمند تجار حرفهای بود. بنابراین محصولات صنعتی ایران حتی در اوج قدرت سالهای 53-1349به دلیل بالابودن قیمت ناشی از هزینه حملونقل توان صادرتی نداشت.
در سالهای بعد از پیروزی انقلاب اگر چه بازرگانان مورد توجه حکومت قرار گرفتند اما درعوض صاحبان صنایع منزوی شدند. در وضعیت جدید شبکه توزیع احیاء شد اما دیگر کالای چندانی برای توزیع و صدر و تولید نمیشد.
این بحث که در روند رشد و توسعه صنعت امروز ایران صاحبان صنایع بیشتر اهمیت دارد یا بازرگان؟ بحثی بینتیجه و غیرضروری است. آنچه مسلم است در شرایط بازشدن مرزهای تجاری کشور بر روی کالاهای خارجی، دیگر در داخل ایران امکان تولید کالا بدون لحاظ کردن مقتضیات تجارت داخلی و خارجی وجود ندارد. اینجا دیگر بینش تولیدی جایگزین نیروی تولیدی شده است.
اگر در گذشته نگاه مهندسی و فنی عامل تاسیس کارخانههای بود اکنون این دید و نگاه تجاری است که بقاء کارخانهها را تضمین خواهد کرد. توسعه صنعتی اکنون نه با حضور صرف صاحبان صنایع و بازرگانان بلکه با «دید بازرگانی» شروع میشود. هر کالایی قبل از تولید باید چشمانداز درستی از هزینه تولید، میزان فروش و رقابت در بازار و بویژه بازارهای صادراتی ارائه کند. در غیر اینصورت تاسیس کارخانه و واحد تولیدی اتلاف وقت، نیرو و منابع است.
✅ @karkhone
صاحبان صنايع مهمترند، يا بازرگانان و يا كارگران؟
| قاسم خرمی
ديدبازرگاني در صنعت، از همه چيز مهمتر است
نقش و سهم هریک از طبقات و نیروهای اجتماعی در روند توسعه اقتصادی وصنعتی همیشه محل منازعه بوده است. از میان نیروهایی که نقش مستقیمتری در رشد و توسعه صنعتی دارند میتوان به کشاورزان، صاحبان صنایع، بازرگانان و کارگران اشاره کرد. هریک از اینها در بخشی از فرایند تولید و فروش محصولات صنعتی نقش دارند.
کشاورزان برخی از مواد اولیه مورد نیاز کارخانهها را تامین میکنند. صاحبان صنایع مسئولیت تامین سرمایه و اداره واحدهای تولیدی را بر عهده دارند. کارگران بخشهای فنی و تکنیکی امور را به پیش میبرند و بازرگان در روند توزیع و فروش کالاهای تولیدی شده ایفای نقش میکنند.
با این حال درباره اهمیت و میزان تاثیرگذاری هریک از این نیروها در روند تولید، اختلاف نظرهای بعضا ایدئولوژیک پدید آمده است.
مارکسیستها به اهمیت بیبدیل کارگران تاکید میکنند، طرفدران اقتصاد ملی، کارخانهداران را برجسته میکنند و مرکانتیلیستها و لیبرالها بازرگانان را نیروی پیش برنده صنعت و توسعه صنعتی میدانند.
مجادله بر سر میزان نقشآفرین نیروهای اجتماعی در توسعه اقتصادی و صنعتی سالها در ایران نیز جریان داشت. حکومت پهلوی معتقد به حمایت از صاحبان صنایع و شکل دادن به یک بورژوازی صنعتی محلی بود. بنابراین کشاورزی را تعطیل کرد، کارگران را با اعطای سهام کارخانجات فریفت و بازرگانان را تضعیف کرد.
این اقدام البته مقدمات تولید صنعتی را فراهم ساخت اما به دلیل نبود شبکه کارآمد تجارت به توسعه صنعتی منجر نشد. حکومت بزودی متوجه شد که به دلیل قطع ارتباط صاحبان صنایع و بازرگانان امکان توزیع بهنگام محصولات با قیمت مناسب وجود ندارد. به همین دلیل تعدادی از کارخانهداران اقدام به تاسیس نمایندگیهای متعدد فروش ایجاد نمایشگاهها و به دستگرفتن شبکه توزیع کردند. کفش ملی از نمونه کارخانههایی است که بازرگانی و فروش محصولات خود را مستقیما عهدهدار شده بود.
وارد شدن کارخانهداران به امر تجارت تا زمانیکه تولید با استراتژی جایگزینی واردات در حد مصرف داخلی انجام میشد، مشکلی نداشت اما گسترش تجارت خارجی و صاردات نیازمند تجار حرفهای بود. بنابراین محصولات صنعتی ایران حتی در اوج قدرت سالهای 53-1349به دلیل بالابودن قیمت ناشی از هزینه حملونقل توان صادرتی نداشت.
در سالهای بعد از پیروزی انقلاب اگر چه بازرگانان مورد توجه حکومت قرار گرفتند اما درعوض صاحبان صنایع منزوی شدند. در وضعیت جدید شبکه توزیع احیاء شد اما دیگر کالای چندانی برای توزیع و صدر و تولید نمیشد.
این بحث که در روند رشد و توسعه صنعت امروز ایران صاحبان صنایع بیشتر اهمیت دارد یا بازرگان؟ بحثی بینتیجه و غیرضروری است. آنچه مسلم است در شرایط بازشدن مرزهای تجاری کشور بر روی کالاهای خارجی، دیگر در داخل ایران امکان تولید کالا بدون لحاظ کردن مقتضیات تجارت داخلی و خارجی وجود ندارد. اینجا دیگر بینش تولیدی جایگزین نیروی تولیدی شده است.
اگر در گذشته نگاه مهندسی و فنی عامل تاسیس کارخانههای بود اکنون این دید و نگاه تجاری است که بقاء کارخانهها را تضمین خواهد کرد. توسعه صنعتی اکنون نه با حضور صرف صاحبان صنایع و بازرگانان بلکه با «دید بازرگانی» شروع میشود. هر کالایی قبل از تولید باید چشمانداز درستی از هزینه تولید، میزان فروش و رقابت در بازار و بویژه بازارهای صادراتی ارائه کند. در غیر اینصورت تاسیس کارخانه و واحد تولیدی اتلاف وقت، نیرو و منابع است.
✅ @karkhone
سرنوشت عربستان سعودی پس از نفت
حدود ۴۵ درصد شهروندان شاغل عربستان شامل عربستانیها و خارجیها صرفا به دلیل نفت و ثروتی که تولید میکند، در این کشور حضور دارند. در حالی که الگوی دبی به عنوان یک مرکز مالی و تجاری برای رونق اقتصادی بدون نفت ارائه میشود، مشخص نیست چنین راهکارهایی بتواند در عربستان هم تکرار شود و موفق باشد چراکه جمعیت عربستان ۱۰ برابر است و از نظر فرهنگی بسیار محافظهکارتر است.
اما عربستان، این کشور غنی از نفت اگر از نفت که هویت و ثروتش به آن وابسته است با گامهایی دور شود و همزمان در حوزههای دیگر سرمایهگذاری کند، میتواند حتی پس از گذار انرژی از فسیلی به تجدیدپذیر هم یکی از کشورهای با درآمد بالا باقی بماند.
عربستان که همسایه ایران است، از منابعی مانند معادن فسفات، مس و طلا برخوردار است که به دلیل تمرکز بر نفت در حد پتانسیلی که دارند توسعه داده نشدهاند. علاوه بر این عربستان یکی از بزرگترین سایتهای مهار و ذخیرهسازی کربن در جهان را در اختیار دارد و با توسعه این بخش میتواند در دورهای که دنیا به سمت کاهش انتشار کربن پیش میرود، از ذخیرهسازی آن درآمدزایی کند. اما ظرفیت اصلی عربستان در دنیای بدون نفت در تولید انرژی خورشیدی است که هم با صادرات برق حاصل از آن و هم استفاده از این انرژی برای تولید هیدروژن سبز میتواند همچنان یکی از بزرگترین قطبهای انرژی دنیا باقی بماند.
اگر چه این کشور در این زمینهها پیش رفته اما در بسیاری از موارد از همسایگانش عقب است. علاوه بر این نفت و ثروتی که تولید میکند در تار و پود اقتصاد عربستان رخنه کرده که اصلاحات اقتصادی را بسیار دشوار میکند. این کشور همچنین با احتمال بیثباتیهای سیاسی در آینده مواجه است چرا که رابطه حاکمان سعودی و مردم در صورت گذار از نفت تغییرات عمدهای خواهد داشت. با مرور فرصتهای این کشور نفتی برای ساختن اقتصادی کمتر وابسته به انرژیهای فسیلی میتوان درسهایی برای کاهش اتکا به نفت در ایران گرفت.
با وجود اینکه بحث درباره نزدیک شدن به پیک تقاضای نفت به دلیل تلاش جهانی برای فاصله گرفتن از سوختهای فسیلی با هدف مقابله با گرمایش جهانی زیاد است، اما به این معنا نیست که مصرف نفت تا سال ۲۰۵۰ به صفر میرسد. یک گزارش در سال ۲۰۱۹ توسط پنل بین دولتی تغییرات اقلیمی که نقشه راهی برای جلوگیری از گرمایش جهانی بیش از ۵/ ۱ درجه سانتیگراد طراحی کرده بود، نشان داد در سال ۲۰۵۰ بین ۱۱ تا ۵۷ میلیون بشکه نفت در روز مصرف خواهد شد.
این موضوع با توجه به تولید ۸ میلیون بشکهای کنونی عربستان و هزینه تولید فقط ۸/ ۲ دلار در هر بشکه که ارزانترین در جهان به حساب میآید، به این معنی است که پادشاهی سعودی یکی از آخرین بازیگران بازار نفت خواهد بود. نکته دوم اینکه تلاش جهانی متمرکز بر کاستن مصرف نفت به عنوان انرژی بوده، اما این ماده خام مصارف دیگری هم دارد. حدود ۱۰ درصد تولید جهانی نفت یعنی نزدیک به ۱۰ میلیون بشکه در روز، برای تولید محصولاتی استفاده میشود که نمیسوزند مانند پلاستیک، آسفالت، روانکنندهها، مواد شیمیایی و کود. چنین محصولاتی احتمالا به سختی با مواد غیرفسیلی در دهههای آینده جایگزین شوند.
عربستان میتواند مانند برخی دیگر از حکومتهای پادشاهی منطقه در تولید پلاستیک، آلومینیوم و هیدروژن سرمایهگذاری کند اما هیچ صنعت دیگری مانند نفت نیست که چنین مزیتهای منحصر به فردی برای این کشور داشته باشد.
عربستان و برخی دیگر کشورهای منطقه وضعیت مشابهی دارند. آنها در یک بحران استراتژیک گیر افتادهاند. اگر دنیا موفق به کاهش انتشار کربن شود، کسب و کاری که عربستان را برای هشت دهه سر پا نگه داشته است، سالهای کمی تا پایان عمرش خواهد داشت. از سوی دیگر، اگر دنیا در گذار انرژی شکست بخورد یا در واقع، گرمایش جهانی بیش از ۲ درجه سانتیگراد شود، بخشهایی از کشورهای حوزه خلیج فارس ممکن است آنقدر گرم و مرطوب شوند که موجهای هوای گرم مرگبار تا پایان قرن حاضر به امری روزمره تبدیل شود.
https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2021-04-05/how-saudi-arabia-can-thrive-in-a-post-oil-world
✅ @karkhone
حدود ۴۵ درصد شهروندان شاغل عربستان شامل عربستانیها و خارجیها صرفا به دلیل نفت و ثروتی که تولید میکند، در این کشور حضور دارند. در حالی که الگوی دبی به عنوان یک مرکز مالی و تجاری برای رونق اقتصادی بدون نفت ارائه میشود، مشخص نیست چنین راهکارهایی بتواند در عربستان هم تکرار شود و موفق باشد چراکه جمعیت عربستان ۱۰ برابر است و از نظر فرهنگی بسیار محافظهکارتر است.
اما عربستان، این کشور غنی از نفت اگر از نفت که هویت و ثروتش به آن وابسته است با گامهایی دور شود و همزمان در حوزههای دیگر سرمایهگذاری کند، میتواند حتی پس از گذار انرژی از فسیلی به تجدیدپذیر هم یکی از کشورهای با درآمد بالا باقی بماند.
عربستان که همسایه ایران است، از منابعی مانند معادن فسفات، مس و طلا برخوردار است که به دلیل تمرکز بر نفت در حد پتانسیلی که دارند توسعه داده نشدهاند. علاوه بر این عربستان یکی از بزرگترین سایتهای مهار و ذخیرهسازی کربن در جهان را در اختیار دارد و با توسعه این بخش میتواند در دورهای که دنیا به سمت کاهش انتشار کربن پیش میرود، از ذخیرهسازی آن درآمدزایی کند. اما ظرفیت اصلی عربستان در دنیای بدون نفت در تولید انرژی خورشیدی است که هم با صادرات برق حاصل از آن و هم استفاده از این انرژی برای تولید هیدروژن سبز میتواند همچنان یکی از بزرگترین قطبهای انرژی دنیا باقی بماند.
اگر چه این کشور در این زمینهها پیش رفته اما در بسیاری از موارد از همسایگانش عقب است. علاوه بر این نفت و ثروتی که تولید میکند در تار و پود اقتصاد عربستان رخنه کرده که اصلاحات اقتصادی را بسیار دشوار میکند. این کشور همچنین با احتمال بیثباتیهای سیاسی در آینده مواجه است چرا که رابطه حاکمان سعودی و مردم در صورت گذار از نفت تغییرات عمدهای خواهد داشت. با مرور فرصتهای این کشور نفتی برای ساختن اقتصادی کمتر وابسته به انرژیهای فسیلی میتوان درسهایی برای کاهش اتکا به نفت در ایران گرفت.
با وجود اینکه بحث درباره نزدیک شدن به پیک تقاضای نفت به دلیل تلاش جهانی برای فاصله گرفتن از سوختهای فسیلی با هدف مقابله با گرمایش جهانی زیاد است، اما به این معنا نیست که مصرف نفت تا سال ۲۰۵۰ به صفر میرسد. یک گزارش در سال ۲۰۱۹ توسط پنل بین دولتی تغییرات اقلیمی که نقشه راهی برای جلوگیری از گرمایش جهانی بیش از ۵/ ۱ درجه سانتیگراد طراحی کرده بود، نشان داد در سال ۲۰۵۰ بین ۱۱ تا ۵۷ میلیون بشکه نفت در روز مصرف خواهد شد.
این موضوع با توجه به تولید ۸ میلیون بشکهای کنونی عربستان و هزینه تولید فقط ۸/ ۲ دلار در هر بشکه که ارزانترین در جهان به حساب میآید، به این معنی است که پادشاهی سعودی یکی از آخرین بازیگران بازار نفت خواهد بود. نکته دوم اینکه تلاش جهانی متمرکز بر کاستن مصرف نفت به عنوان انرژی بوده، اما این ماده خام مصارف دیگری هم دارد. حدود ۱۰ درصد تولید جهانی نفت یعنی نزدیک به ۱۰ میلیون بشکه در روز، برای تولید محصولاتی استفاده میشود که نمیسوزند مانند پلاستیک، آسفالت، روانکنندهها، مواد شیمیایی و کود. چنین محصولاتی احتمالا به سختی با مواد غیرفسیلی در دهههای آینده جایگزین شوند.
عربستان میتواند مانند برخی دیگر از حکومتهای پادشاهی منطقه در تولید پلاستیک، آلومینیوم و هیدروژن سرمایهگذاری کند اما هیچ صنعت دیگری مانند نفت نیست که چنین مزیتهای منحصر به فردی برای این کشور داشته باشد.
عربستان و برخی دیگر کشورهای منطقه وضعیت مشابهی دارند. آنها در یک بحران استراتژیک گیر افتادهاند. اگر دنیا موفق به کاهش انتشار کربن شود، کسب و کاری که عربستان را برای هشت دهه سر پا نگه داشته است، سالهای کمی تا پایان عمرش خواهد داشت. از سوی دیگر، اگر دنیا در گذار انرژی شکست بخورد یا در واقع، گرمایش جهانی بیش از ۲ درجه سانتیگراد شود، بخشهایی از کشورهای حوزه خلیج فارس ممکن است آنقدر گرم و مرطوب شوند که موجهای هوای گرم مرگبار تا پایان قرن حاضر به امری روزمره تبدیل شود.
https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2021-04-05/how-saudi-arabia-can-thrive-in-a-post-oil-world
✅ @karkhone
Bloomberg
How Saudi Arabia Can Thrive in a Post-Oil World
The country has a surprising amount to gain in a low-carbon future, while staying on the current path could become a question of survival.
شرط سرمايه داران رانده شده براي بازگشت به كشور در سال ۶۹
| بهزاد عطارزاده
به هاشمي گفتند بايد از مقام بالاتري براي امنيت جان و سرمايه گذاري مجدد ما، امان نامه بگيري! اما هاشمي گفته بود قول من بالاترين ضمانت نامه است. اكنون مي بينم كه ترس آنان بي راه نبود!
هاشمیرفسنجانی که در بسیاری از تحولات و اقدامات دهه نخستِ «حکومت انقلابی» نقش محوری داشت، شاید به تجربه دریافته بود که اقتصاد دولتی و سیاست خارجی انزواجویانه دیگر سرانجامی ندارد.
رفسنجانی سخن از اهمیت «تولید و کار» در اسلام میگفت و تنها مشکل کشور را «کمبود تولید» میدانست. راه حل آن هم گویی از مسیر رواداری اقتصادی با مردم و تنشزدایی در سیاست خارجی میگذشت.
کابینه هاشمیرفسنجانی کوشید تا شماری از کارخانهدارانی را که اموالشان مصادره شده و جلای وطن کرده بودند، بازگرداند، بلکه کار تولید به کاردان سپرده شود و اعتباری به اقتصاد ایران در مناسبات خارجی بدهد.
گفتهاند که محسن نوربخش و محمدحسین عادلی رهسپار فرنگ شده بودند تا صاحبان صنایع هجرتکرده را راضی به بازگشت کنند ؛ سفارتخانههای ایران نیز مسئولیتی در مذاکره با شماری از این صاحبان صنایع و دعوت آنها به کشور داشتند.
اما اجرای چنین تصمیمی هیچ ساده نبود. یک سوی ماجرا اقناع کسانی بود که یکباره اموال و کسب و کارشان به دست بازیهای ایدئولوژیکی و رندانه بر باد رفته بود و سوی دیگر، نیروهای صاحب قدرتی که بازگشت صاحبان صنایع را بازگشت به عصر «طاغوت» و وادادن در هنگامه نبرد «جهان سرمایهداری» با «مکتب» حاکم در ایران میپنداشتند!
در درون کشور، مخالفت با بازگشت سرمایهدارانِ گریخته جدی بود و این کار اقناع سرمایهداران را سختتر میکرد. اکنون نمیدانیم چه اندازه برای اقناع آنها تلاش شده است. اما اینقدر میدانیم که این سرمایهداران مارگزیده ترس جان و مال خود داشتند. گفته شده است که «اماننامه» میخواستند. به وعده و «مهربانیِ» کشتیبانِ جدید «طمع» نیفکندند؛ زنهار از مرجعی بالاتر میخواستند که جان و مالشان تضمین شود. چنانکه برمیآید، رفسنجانی قول خود را بالاترین ضمانت میانگاشت. اما سرمایهداران بهدرستی خوف آن داشتند که «دولت» او «مستعجل» باشد.
اعتراضهای سیاسی به زمزمههای بازگشت صاحبان صنایع پر زور بود؛ مدیران دولتی مدعی بودند که صنایع کشور با وجود «نیروی توانا»یی چون آنها بینیاز از «سرمایهداران فراری» است! صاحبان صنایع گریخته هم، در این میان، تأمین جان و مال و کسب و کارشان را میخواستند.
هزینه در افتادن با چنین مناسباتی برای بازگرداندن شماری صنعتگرِ «کارخانه باخته» از منفعتش بیشتر بود و همین شاید یکی از دلایلی است که رفسنجانی از خیر بازگشت آنها گذشت و به اين ترتيب يكي از سودمندترين پروژه ها براي احياي اقتصاد ايران، شكست خورد!
✅ @karkhone
| بهزاد عطارزاده
به هاشمي گفتند بايد از مقام بالاتري براي امنيت جان و سرمايه گذاري مجدد ما، امان نامه بگيري! اما هاشمي گفته بود قول من بالاترين ضمانت نامه است. اكنون مي بينم كه ترس آنان بي راه نبود!
هاشمیرفسنجانی که در بسیاری از تحولات و اقدامات دهه نخستِ «حکومت انقلابی» نقش محوری داشت، شاید به تجربه دریافته بود که اقتصاد دولتی و سیاست خارجی انزواجویانه دیگر سرانجامی ندارد.
رفسنجانی سخن از اهمیت «تولید و کار» در اسلام میگفت و تنها مشکل کشور را «کمبود تولید» میدانست. راه حل آن هم گویی از مسیر رواداری اقتصادی با مردم و تنشزدایی در سیاست خارجی میگذشت.
کابینه هاشمیرفسنجانی کوشید تا شماری از کارخانهدارانی را که اموالشان مصادره شده و جلای وطن کرده بودند، بازگرداند، بلکه کار تولید به کاردان سپرده شود و اعتباری به اقتصاد ایران در مناسبات خارجی بدهد.
گفتهاند که محسن نوربخش و محمدحسین عادلی رهسپار فرنگ شده بودند تا صاحبان صنایع هجرتکرده را راضی به بازگشت کنند ؛ سفارتخانههای ایران نیز مسئولیتی در مذاکره با شماری از این صاحبان صنایع و دعوت آنها به کشور داشتند.
اما اجرای چنین تصمیمی هیچ ساده نبود. یک سوی ماجرا اقناع کسانی بود که یکباره اموال و کسب و کارشان به دست بازیهای ایدئولوژیکی و رندانه بر باد رفته بود و سوی دیگر، نیروهای صاحب قدرتی که بازگشت صاحبان صنایع را بازگشت به عصر «طاغوت» و وادادن در هنگامه نبرد «جهان سرمایهداری» با «مکتب» حاکم در ایران میپنداشتند!
در درون کشور، مخالفت با بازگشت سرمایهدارانِ گریخته جدی بود و این کار اقناع سرمایهداران را سختتر میکرد. اکنون نمیدانیم چه اندازه برای اقناع آنها تلاش شده است. اما اینقدر میدانیم که این سرمایهداران مارگزیده ترس جان و مال خود داشتند. گفته شده است که «اماننامه» میخواستند. به وعده و «مهربانیِ» کشتیبانِ جدید «طمع» نیفکندند؛ زنهار از مرجعی بالاتر میخواستند که جان و مالشان تضمین شود. چنانکه برمیآید، رفسنجانی قول خود را بالاترین ضمانت میانگاشت. اما سرمایهداران بهدرستی خوف آن داشتند که «دولت» او «مستعجل» باشد.
اعتراضهای سیاسی به زمزمههای بازگشت صاحبان صنایع پر زور بود؛ مدیران دولتی مدعی بودند که صنایع کشور با وجود «نیروی توانا»یی چون آنها بینیاز از «سرمایهداران فراری» است! صاحبان صنایع گریخته هم، در این میان، تأمین جان و مال و کسب و کارشان را میخواستند.
هزینه در افتادن با چنین مناسباتی برای بازگرداندن شماری صنعتگرِ «کارخانه باخته» از منفعتش بیشتر بود و همین شاید یکی از دلایلی است که رفسنجانی از خیر بازگشت آنها گذشت و به اين ترتيب يكي از سودمندترين پروژه ها براي احياي اقتصاد ايران، شكست خورد!
✅ @karkhone
Forwarded from •
🎁دوست داری بدونی کدوم ماست کاله برات شانس میاره؟
🔮🤩 تو بازی «فال ماست کاله» شرکت کن و به سوالات ماستگیر جواب بده تا برنده ۲۰ میلیون تومان و یک دستگاه پلیاستیشن ۵ بشی! 🎮💰
🔸 بزن رو لینک زیر و بازی رو شروع کن:
👇🏼👇🏼👇🏼
🔗 https://zaya.io/medy7
🔮🤩 تو بازی «فال ماست کاله» شرکت کن و به سوالات ماستگیر جواب بده تا برنده ۲۰ میلیون تومان و یک دستگاه پلیاستیشن ۵ بشی! 🎮💰
🔸 بزن رو لینک زیر و بازی رو شروع کن:
👇🏼👇🏼👇🏼
🔗 https://zaya.io/medy7
فضل الله رهنما، شرکت «پلار» وسرد و گرم روزگار
فضل الله رهنما درسال ۱۲۸۶ در شهر اصفهان به دنیا آمد. پس از خاتمه تحصیلات ابتدایی وارد مدرسه کالج اصفهان شد، وی در سال 1307 با درجه SMCفارغ التحصیل و نظر به علاقه وافری که به امور فنی داشت ، پس ازخاتمه تحصیلات چون خانوادهای ثروتمند داشت به همین دلیل توانست برای ادامه تحصیل به انگلستان برود و موفق به اخذ مدرک مهندسی برق شود
بعد از بازگشت به ایران به خرمشهر عزیمت کرد و در آنجا به تکمیل معلومات فنی خود پرداخت. وی با خرید یک دستگاه قیچی آهن بر و یک ماشین سری تراش و سایر ماشین آلات موردنیاز که در کمپ ارتش متفقین در خرمشهر برپا شده بود و باقیمانده وسایل جنگی متفقین بود، به اصفهان مراجعت و وسایل و ابزار خریداری شده را نیز به اصفهان حمل نمود و برای فراهم آوردن سرمایه جهت اهداف خود به استخدام کارخانه نور(اولین کارخانه برق اصفهان) به عنوان سرپرست برق و مسئول امور فنی در آمد.
در آن زمان واردات آبگرمکن از آمریکا صورت میگرفت و قیمت بالایی داشت، به همین دلیل فقط برخی افراد قادر به خرید آن بودند. وجود نداشتن آبگرمکن در منازلِ مردم، به دلیل نداشتن پول کافی، ذهن او را درگیر کرده بود. با تلاشهای فراوان توانست اولین آبگرمکن را با بهره گیری از مدلهای موجود آمریکایی در ایران تولید کند.
رهنما در آن زمان ایده خدمات پس از فروش را نیز اجرایی کرد و هرگاه آبگرمکنی خراب میشد شخصا مراجعه و آن را تعمیر می کرد و کسب درآمد میکرد. او به فکر ساخت اولین کارخانه یخ بود. کمپرسورها خریداری شد، قالبها در آب نمک متصل به کمپرسور قرار میگرفت، بعد از آماده شدن به بازار عرضه میشد.
برای ماندگاری بیشتر یخ ها ایدهای به نظرش رسید-ساخت اولین یخدان دوجداره- فضای بین دوجدار با پنبه پر می شد و داخل آن نیز عایق بود؛ نام آن را پلار به معنای قطبی گذاشت، علامت محصول نیز خرس قطبی بود که روی محصول نصب میشد.
دیگر محصول یعنی آبگرمکن نیز به همین نام به بازار عرضه شد. کارخانه پلار مدرن وصنعتی شده بود. مدتی بود تعدادی بخاری از آمریکا به ایران وارد میشد که به آنها بخاری باغی میگفتند، او تصمیم گرفت این بخاری را نیز بومیسازی کند، با تلاش های فراوان موفق به تولید شد؛ اما مشکل دیگری به وجود آمد، بخاریها فروش نمیرفت!
به همین دلیل او تصمیم گرفت یک سال به صورت رایگان، بخاری ها را در اختیار کشاورزان بگذارد. بعد از یکسال کشاورزان متوجه شدند استفاده از بخاری باعث سالم ماندن محصولات در برابر سرما میشود و این شد که سرمایه بازگشت و تولید بیشتر شد و برند «پلار» در ميان خانواده هاي ايراني، جا باز كرد .
✅ @karkhone
فضل الله رهنما درسال ۱۲۸۶ در شهر اصفهان به دنیا آمد. پس از خاتمه تحصیلات ابتدایی وارد مدرسه کالج اصفهان شد، وی در سال 1307 با درجه SMCفارغ التحصیل و نظر به علاقه وافری که به امور فنی داشت ، پس ازخاتمه تحصیلات چون خانوادهای ثروتمند داشت به همین دلیل توانست برای ادامه تحصیل به انگلستان برود و موفق به اخذ مدرک مهندسی برق شود
بعد از بازگشت به ایران به خرمشهر عزیمت کرد و در آنجا به تکمیل معلومات فنی خود پرداخت. وی با خرید یک دستگاه قیچی آهن بر و یک ماشین سری تراش و سایر ماشین آلات موردنیاز که در کمپ ارتش متفقین در خرمشهر برپا شده بود و باقیمانده وسایل جنگی متفقین بود، به اصفهان مراجعت و وسایل و ابزار خریداری شده را نیز به اصفهان حمل نمود و برای فراهم آوردن سرمایه جهت اهداف خود به استخدام کارخانه نور(اولین کارخانه برق اصفهان) به عنوان سرپرست برق و مسئول امور فنی در آمد.
در آن زمان واردات آبگرمکن از آمریکا صورت میگرفت و قیمت بالایی داشت، به همین دلیل فقط برخی افراد قادر به خرید آن بودند. وجود نداشتن آبگرمکن در منازلِ مردم، به دلیل نداشتن پول کافی، ذهن او را درگیر کرده بود. با تلاشهای فراوان توانست اولین آبگرمکن را با بهره گیری از مدلهای موجود آمریکایی در ایران تولید کند.
رهنما در آن زمان ایده خدمات پس از فروش را نیز اجرایی کرد و هرگاه آبگرمکنی خراب میشد شخصا مراجعه و آن را تعمیر می کرد و کسب درآمد میکرد. او به فکر ساخت اولین کارخانه یخ بود. کمپرسورها خریداری شد، قالبها در آب نمک متصل به کمپرسور قرار میگرفت، بعد از آماده شدن به بازار عرضه میشد.
برای ماندگاری بیشتر یخ ها ایدهای به نظرش رسید-ساخت اولین یخدان دوجداره- فضای بین دوجدار با پنبه پر می شد و داخل آن نیز عایق بود؛ نام آن را پلار به معنای قطبی گذاشت، علامت محصول نیز خرس قطبی بود که روی محصول نصب میشد.
دیگر محصول یعنی آبگرمکن نیز به همین نام به بازار عرضه شد. کارخانه پلار مدرن وصنعتی شده بود. مدتی بود تعدادی بخاری از آمریکا به ایران وارد میشد که به آنها بخاری باغی میگفتند، او تصمیم گرفت این بخاری را نیز بومیسازی کند، با تلاش های فراوان موفق به تولید شد؛ اما مشکل دیگری به وجود آمد، بخاریها فروش نمیرفت!
به همین دلیل او تصمیم گرفت یک سال به صورت رایگان، بخاری ها را در اختیار کشاورزان بگذارد. بعد از یکسال کشاورزان متوجه شدند استفاده از بخاری باعث سالم ماندن محصولات در برابر سرما میشود و این شد که سرمایه بازگشت و تولید بیشتر شد و برند «پلار» در ميان خانواده هاي ايراني، جا باز كرد .
✅ @karkhone
داستان 40 نفر از آن ۵۳ نفری که اموال آنها مصادره شد و به باد رفت!
| ندا گنجی
شادی معرفتی
فرداي بهمنماه 1357، زمانه در ایران به گونهای دیگر رقم خورد. چند ماه بعد از اشغال سفارت آمریکا، اندکی که از شور و التهاب روزهای اول انقلاب افتاد، روزگار احقاق حقهای گرفتهشده رسید. پولهایی که مردم آن را حق خود میدانستند و خیال میکردند در جیب پولدارترها جا مانده است.
در میان این پولدارترها اما همهجور آدمی بود، از دستهای پینهبسته احمد خیامی که در گاراژ و كارواش، شیشه ماشینها را شسته بود تا پیکان را به خیابانهای ایران بیاورد و این خدنگ نوستالژیک را تبدیل به خاطره جدانشدنی چندین نسل ایرانی کند؛ تا ثابت پاسال رانتخوار مشهور آن سالها، و حتی حاجعلی طرخانی که خود مبارز انقلاب بود و به دستور امام خمینی، مسوول رسیدگی به اموال دیگران شد؛ و در عوض جای خالی بسیاری از دانهدرشتها در این فهرست خالی است.
در چهارم دیماه 1358 قانون «حفاظت و توسعه صنایع ایران» در دو ماده تصویب شد. بر اساس این قانون صنایع و معادن بزرگی که صاحبان آن از طریق روابط غیرقانونی با رژیم گذشته، استفاده نامشروع از امکانات و تضییع حقوق عمومی به ثروتهای کلان دست یافته بودند، و برخی از آنها از کشور متواری بودند، به تملک دولت درآمد.
51 نفر مشمول بند ب این قانون شده بودند، که با اضافه شدن دو نام دیگر به فهرست، به 53 نفر مشهور شدند. 53 نفر که روزگاری بخش اعظمی از ثروت این سرزمین را در اختیار داشتند و امروز بعد از گذشت 34 سال، ردپای برخی از آنان را به سختی میتوان لابهلای کتابها و خطوط روزنامهها جستوجو کرد و از برخی از آنان جز نام، هیچ نجست. امروز خیلی از آنها در میان ما نیستند اما یادگار آنها بهجا مانده. کارخانههایی که همچنان چرخشان میچرخد و برندهایی که اگرچه خاموش شدهاند اما نقش آنها هنوز در خاطرهها مانده است.
از میان 53نفری که آن روزها توفان انقلاب 57 با خود برد، توانستیم از 40 نفر خط و خبری پیدا کنیم. از 13 نفر اما هیچ خبری در دست نیست.
انتهای بخش اول.
✅ @karkhone
| ندا گنجی
شادی معرفتی
فرداي بهمنماه 1357، زمانه در ایران به گونهای دیگر رقم خورد. چند ماه بعد از اشغال سفارت آمریکا، اندکی که از شور و التهاب روزهای اول انقلاب افتاد، روزگار احقاق حقهای گرفتهشده رسید. پولهایی که مردم آن را حق خود میدانستند و خیال میکردند در جیب پولدارترها جا مانده است.
در میان این پولدارترها اما همهجور آدمی بود، از دستهای پینهبسته احمد خیامی که در گاراژ و كارواش، شیشه ماشینها را شسته بود تا پیکان را به خیابانهای ایران بیاورد و این خدنگ نوستالژیک را تبدیل به خاطره جدانشدنی چندین نسل ایرانی کند؛ تا ثابت پاسال رانتخوار مشهور آن سالها، و حتی حاجعلی طرخانی که خود مبارز انقلاب بود و به دستور امام خمینی، مسوول رسیدگی به اموال دیگران شد؛ و در عوض جای خالی بسیاری از دانهدرشتها در این فهرست خالی است.
در چهارم دیماه 1358 قانون «حفاظت و توسعه صنایع ایران» در دو ماده تصویب شد. بر اساس این قانون صنایع و معادن بزرگی که صاحبان آن از طریق روابط غیرقانونی با رژیم گذشته، استفاده نامشروع از امکانات و تضییع حقوق عمومی به ثروتهای کلان دست یافته بودند، و برخی از آنها از کشور متواری بودند، به تملک دولت درآمد.
51 نفر مشمول بند ب این قانون شده بودند، که با اضافه شدن دو نام دیگر به فهرست، به 53 نفر مشهور شدند. 53 نفر که روزگاری بخش اعظمی از ثروت این سرزمین را در اختیار داشتند و امروز بعد از گذشت 34 سال، ردپای برخی از آنان را به سختی میتوان لابهلای کتابها و خطوط روزنامهها جستوجو کرد و از برخی از آنان جز نام، هیچ نجست. امروز خیلی از آنها در میان ما نیستند اما یادگار آنها بهجا مانده. کارخانههایی که همچنان چرخشان میچرخد و برندهایی که اگرچه خاموش شدهاند اما نقش آنها هنوز در خاطرهها مانده است.
از میان 53نفری که آن روزها توفان انقلاب 57 با خود برد، توانستیم از 40 نفر خط و خبری پیدا کنیم. از 13 نفر اما هیچ خبری در دست نیست.
انتهای بخش اول.
✅ @karkhone
👍1
تمهیداتی برای لحظات بحرانی
در تصویر فوق تیم فنی ابر آروان مشغول عملیات برگرداندن سرویس ها هستند. اکثر ماها بارها چنین شرایطی را تجربه کردیم. روی زمین نشستیم و خم شدیم روی لپ تاپ. شارژ باطری تمام کردیم رفتیم پشت رک ها. اینترنت نداشتیم و ... لحظاتی پر از استرس ناشی از قطع شدن سرویسهای حیاتی سازمان و یا از دست رفتن اطلاعات.
آنچه که در شرایط استرس به شدت به آن نیاز داریم تمرکز ذهنی است. شرایط دیتاسنتر با آن همه سر و صدا و باد سرد و مستقیم کولرها و زوزه سرورها و UPSها و بویژه شرایط نامناسب نشستن باعث افزایش استرس و بالا رفتن ضریب خطا می شود.
باید تمهیدات لازم را در دیتاسنترها برای مواقع بحرانی از قبل پیش بینی کرده باشیم. وجود کاپشن مناسب، پریز برق در دسترس، مانیتور و کیبورد خوب و سالم و Patch cordهای بلند و Flash Memory ، مهیا بودن اینترنت مجزا و از همه مهمتر در دسترس بودن صندلی مناسب به تعداد کافی بسیار مهم است.
✅ @karkhone
در تصویر فوق تیم فنی ابر آروان مشغول عملیات برگرداندن سرویس ها هستند. اکثر ماها بارها چنین شرایطی را تجربه کردیم. روی زمین نشستیم و خم شدیم روی لپ تاپ. شارژ باطری تمام کردیم رفتیم پشت رک ها. اینترنت نداشتیم و ... لحظاتی پر از استرس ناشی از قطع شدن سرویسهای حیاتی سازمان و یا از دست رفتن اطلاعات.
آنچه که در شرایط استرس به شدت به آن نیاز داریم تمرکز ذهنی است. شرایط دیتاسنتر با آن همه سر و صدا و باد سرد و مستقیم کولرها و زوزه سرورها و UPSها و بویژه شرایط نامناسب نشستن باعث افزایش استرس و بالا رفتن ضریب خطا می شود.
باید تمهیدات لازم را در دیتاسنترها برای مواقع بحرانی از قبل پیش بینی کرده باشیم. وجود کاپشن مناسب، پریز برق در دسترس، مانیتور و کیبورد خوب و سالم و Patch cordهای بلند و Flash Memory ، مهیا بودن اینترنت مجزا و از همه مهمتر در دسترس بودن صندلی مناسب به تعداد کافی بسیار مهم است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
داستان 40 نفر از آن ۵۳ نفری که اموال آنها مصادره شد و به باد رفت! | ندا گنجی شادی معرفتی فرداي بهمنماه 1357، زمانه در ایران به گونهای دیگر رقم خورد. چند ماه بعد از اشغال سفارت آمریکا، اندکی که از شور و التهاب روزهای اول انقلاب افتاد، روزگار…
داستان 40 نفر از آن ۵۳ نفری که اموال آنها مصادره شد و به باد رفت!
| ندا گنجی
شادی معرفتی
از میان 53نفری که آن روزها توفان انقلاب 57 با خود برد، توانستیم از 40 نفر خط و خبری پیدا کنیم. از 13 نفر اما هیچ خبری در دست نیست.
1. آذر ابتهاج
آذر صنیع همسر ابوالحسن ابتهاج در سال 1306 در خانوادهای متمکن در بابل متولد شد. پدرش حسین صنیع از دندانپزشکان بنام مازندران بود. او نیز طبابت را برگزید و از دانشکده دندانپزشکی دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد. او عضو سازمان شورای زنان، استاد دانشکده دندانپزشکی و مدتی نیز مدیر مسوول مجله دندانپزشکی بود. آذر مشوق اصلی همسرش در تاسیس بانک ایرانیان بود که با خرید سهام آن بانک، به عنوان اولین زن مدیر بانک در ایران شناخته میشود و هنگام زندانی شدن همسرش در دوره امینی، مدیریت امور بانک را عهدهدار بود. آذر و همسرش پیش از پیروزی انقلاب، سهام خود را در بانک ایرانیان به هژبر یزدانی واگذار کردند. نقل است پس از انقلاب وقتی حکم شورای انقلاب در مصادره اموالش را شنید، گفت: «من خودم از این عنوان تعجبزده شدم، چون نه مقاطعهکار بودم و نه صاحب سرمایه، فقط عضو هیاتمدیره بانکی بودم که شوهرم بنیان نهاده بود، فکر میکنم بیشتر حسادتها کار ما را به اینجا کشاند.»
2. ابوالحسن ابتهاج
اولین رئیس سازمان برنامه و بودجه که سالها سابقه بانکداری داشت و بانکداری را از بانک شاهی در سال 1299 آغاز کرد و در سال 1321 به مدیرعاملی بانک ملی رسید و هشت سال بعد، در کسوت سفارت، راهی پاریس شد و پس از کودتای 28 مرداد، به ریاست سازمان برنامه برگزیده شد. در سال 1338 از خدمت کناره گرفت و بانک خصوصی ایرانیان را به همراه همسرش تاسیس کرد. در دوران نخستوزیری امینی، در ظاهر به جرم فساد مالی راهی زندان شد، و پس از هشت ماه با وثیقه آزاد شد. ابتهاج پس از آزادی، ابتدا ۲۵ درصد سهام بانک ایرانیان را به سیتیبانک آمریکا فروخت و سپس در سال ۱۳۵۶ با واگذاری کامل باقیمانده سهام به هژبر یزدانی، ایران را برای همیشه ترک کرد و در اسفند 1377 در لندن بدرود حیات گفت.
3. خسرو ابتهاج
فرزند احمدعلی ابتهاج، کارمند سازمان برنامه و بودجه بود که در سال 1353 به عنوان تنها فرد مسوول مذاکره با شرکتهای خارجی برای هدایت تکنولوژیک و به دست آوردن سختافزار در رابطه با جنبههای مختلف برنامه فضایی ایران انتخاب شد و به دلیل وجود سوءتفاهماتی در انعقاد قرارداد با شرکتهای خارجی، به او پیشنهاد شد استعفایش را تسلیم نماید، ابتهاج چنین نکرد و در نتیجه از خدمت منفصل شد. او پس از انفصال از خدمت وارد بخش خصوصی گوردون وینکلر شد. پدرش احمدعلی ابتهاج از پیشکسوتان صنعت سیمان ایران و از گردانندگان شرکتهایی چون سیمان شمال، سیمان دماوند، ایرانیت، بیرفارب و شرکت ساختمانهای کشور بود.
انتهای بخش دوم
✅ @karkhone
| ندا گنجی
شادی معرفتی
از میان 53نفری که آن روزها توفان انقلاب 57 با خود برد، توانستیم از 40 نفر خط و خبری پیدا کنیم. از 13 نفر اما هیچ خبری در دست نیست.
1. آذر ابتهاج
آذر صنیع همسر ابوالحسن ابتهاج در سال 1306 در خانوادهای متمکن در بابل متولد شد. پدرش حسین صنیع از دندانپزشکان بنام مازندران بود. او نیز طبابت را برگزید و از دانشکده دندانپزشکی دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد. او عضو سازمان شورای زنان، استاد دانشکده دندانپزشکی و مدتی نیز مدیر مسوول مجله دندانپزشکی بود. آذر مشوق اصلی همسرش در تاسیس بانک ایرانیان بود که با خرید سهام آن بانک، به عنوان اولین زن مدیر بانک در ایران شناخته میشود و هنگام زندانی شدن همسرش در دوره امینی، مدیریت امور بانک را عهدهدار بود. آذر و همسرش پیش از پیروزی انقلاب، سهام خود را در بانک ایرانیان به هژبر یزدانی واگذار کردند. نقل است پس از انقلاب وقتی حکم شورای انقلاب در مصادره اموالش را شنید، گفت: «من خودم از این عنوان تعجبزده شدم، چون نه مقاطعهکار بودم و نه صاحب سرمایه، فقط عضو هیاتمدیره بانکی بودم که شوهرم بنیان نهاده بود، فکر میکنم بیشتر حسادتها کار ما را به اینجا کشاند.»
2. ابوالحسن ابتهاج
اولین رئیس سازمان برنامه و بودجه که سالها سابقه بانکداری داشت و بانکداری را از بانک شاهی در سال 1299 آغاز کرد و در سال 1321 به مدیرعاملی بانک ملی رسید و هشت سال بعد، در کسوت سفارت، راهی پاریس شد و پس از کودتای 28 مرداد، به ریاست سازمان برنامه برگزیده شد. در سال 1338 از خدمت کناره گرفت و بانک خصوصی ایرانیان را به همراه همسرش تاسیس کرد. در دوران نخستوزیری امینی، در ظاهر به جرم فساد مالی راهی زندان شد، و پس از هشت ماه با وثیقه آزاد شد. ابتهاج پس از آزادی، ابتدا ۲۵ درصد سهام بانک ایرانیان را به سیتیبانک آمریکا فروخت و سپس در سال ۱۳۵۶ با واگذاری کامل باقیمانده سهام به هژبر یزدانی، ایران را برای همیشه ترک کرد و در اسفند 1377 در لندن بدرود حیات گفت.
3. خسرو ابتهاج
فرزند احمدعلی ابتهاج، کارمند سازمان برنامه و بودجه بود که در سال 1353 به عنوان تنها فرد مسوول مذاکره با شرکتهای خارجی برای هدایت تکنولوژیک و به دست آوردن سختافزار در رابطه با جنبههای مختلف برنامه فضایی ایران انتخاب شد و به دلیل وجود سوءتفاهماتی در انعقاد قرارداد با شرکتهای خارجی، به او پیشنهاد شد استعفایش را تسلیم نماید، ابتهاج چنین نکرد و در نتیجه از خدمت منفصل شد. او پس از انفصال از خدمت وارد بخش خصوصی گوردون وینکلر شد. پدرش احمدعلی ابتهاج از پیشکسوتان صنعت سیمان ایران و از گردانندگان شرکتهایی چون سیمان شمال، سیمان دماوند، ایرانیت، بیرفارب و شرکت ساختمانهای کشور بود.
انتهای بخش دوم
✅ @karkhone
حق مسلم ما
| یدالله کریمی پور
جمهوری خلق چین از هر دیدگاه ملت- کشوری شگفت است:
۱- با ۲/۳ میلیون نظامی دوره دیده ، بزرگترین ارتش دنیا را دارد؛
۲- نیروی احتیاطش بیش از ۲۵۰ میلیون تن است، که بیش از همه ارتش های جهان است؛ و در صورت لزوم این تعداد می تواند به ۵۷۰ میلیون نیز برسد.یعنی دهها برابر پرسنل آمریکا؛
۳- جمعیتش به زودی به رکورد ۱/۵ میلیارد خواهد رسید(اکنون بیش از ۱/۴۴ میلیارد تن). یعنی تقریبا از هر ۵ تن آدمی، یک تن چینی است؛
۴-زبانش(ماندارین) پر گوینده ترین زبان جهان است. ضریب نفوذش ۲۲/۵٪ است. تقریبا ۱/۸ میلیارد آدمی'؛
۵- با بیش از ۹/۶ کیلومترمربع پهنه، سومین و یا بیشینه چهارمین کشور وسیع جهان است.
۶- با احتمال داشتن ۲۸۰ تا ۶۱۰ کلاهک هسته ای، پس از روسیه و امریکا، توانمندترین قدرت هسته ای جهان را داراست و به اغلب احتمال دارای چندین بمب هیدروژنی است.توان تخریبی این گونه بمب، ۱۰۰۰ برابر بمب اتمی است.
ولی هیچکدام از این ها و دهها رکورد دیگر، منابع اصلی قدرت چین نیستند. نه ارتش غول پیکرش ، نه سوخو-۳۰ ها و تسلیحات هسته ایش. هیچ خردمندی و بلکه عامی، قدرت چین را در این ابزار های زهوار در رفته و دست چندم نمی پندارد. قدرت چین در جای دیگری نهفته است که همه جهانیان و چینی ها به آن آگاهند: توان تولیدی چین و رضایت ۷۵٪ مردم.
توان صادراتی چین در ۲۰۲۰، و اوج کووید- ۱۹، حدود دو برابر آمریکا بود. بیش از ۴/۲ تریلیون در برابر ۲/۳ تریلیون. بیش از ۴ برابر ژاپن؛ چین بزرگترین صادر کننده کالا و خدمات بوده و برای ۹۰٪ کشور، برترین شریک بازرگانی است؛ از جمله برای آمریکا.
توان رفاهی مردم چین طی ۲۷ سال اخیر چند برابر شده و باعث رضایت ۷۵٪ شهروندانش شده است.ولی با این همه در کمال فروتنی خود را ابرقدرت ندانسته، بلکه رسیدن به این مهم را به دستکم ۳۰ سال آتی سپرده اند.
لطفا ۵/۶ تریلیون دلار توان تولیدی داخلی- صادراتی چین، با توان ۵۷ میلیارد دلاری صادراتی جمهوری اسلامی مقایسه شود . چیزی حدود ۱۰۰۰ برابر. این در حالی است که تا ۱۹۷۹- ۸۰، صادرات این دو کشور تقریبا برابر بود. تفاوت GDP های دو کشور نیز، تا ۲۰۱۹، دستکم یک(ایران) به حدود ۱۵ بوده است.
به گمانم حکومت جمهوریاسلامی، مردم را باید ترغیب نماید که همگی با هم بسرایند: کسب بازار جهانی، حق مسلم ما است.
به گمانتان دستیابی به رهبری جهان و تشکیل حکومت جهانی، هنوز برایمان زود نیست؟
✅ @karkhone
| یدالله کریمی پور
جمهوری خلق چین از هر دیدگاه ملت- کشوری شگفت است:
۱- با ۲/۳ میلیون نظامی دوره دیده ، بزرگترین ارتش دنیا را دارد؛
۲- نیروی احتیاطش بیش از ۲۵۰ میلیون تن است، که بیش از همه ارتش های جهان است؛ و در صورت لزوم این تعداد می تواند به ۵۷۰ میلیون نیز برسد.یعنی دهها برابر پرسنل آمریکا؛
۳- جمعیتش به زودی به رکورد ۱/۵ میلیارد خواهد رسید(اکنون بیش از ۱/۴۴ میلیارد تن). یعنی تقریبا از هر ۵ تن آدمی، یک تن چینی است؛
۴-زبانش(ماندارین) پر گوینده ترین زبان جهان است. ضریب نفوذش ۲۲/۵٪ است. تقریبا ۱/۸ میلیارد آدمی'؛
۵- با بیش از ۹/۶ کیلومترمربع پهنه، سومین و یا بیشینه چهارمین کشور وسیع جهان است.
۶- با احتمال داشتن ۲۸۰ تا ۶۱۰ کلاهک هسته ای، پس از روسیه و امریکا، توانمندترین قدرت هسته ای جهان را داراست و به اغلب احتمال دارای چندین بمب هیدروژنی است.توان تخریبی این گونه بمب، ۱۰۰۰ برابر بمب اتمی است.
ولی هیچکدام از این ها و دهها رکورد دیگر، منابع اصلی قدرت چین نیستند. نه ارتش غول پیکرش ، نه سوخو-۳۰ ها و تسلیحات هسته ایش. هیچ خردمندی و بلکه عامی، قدرت چین را در این ابزار های زهوار در رفته و دست چندم نمی پندارد. قدرت چین در جای دیگری نهفته است که همه جهانیان و چینی ها به آن آگاهند: توان تولیدی چین و رضایت ۷۵٪ مردم.
توان صادراتی چین در ۲۰۲۰، و اوج کووید- ۱۹، حدود دو برابر آمریکا بود. بیش از ۴/۲ تریلیون در برابر ۲/۳ تریلیون. بیش از ۴ برابر ژاپن؛ چین بزرگترین صادر کننده کالا و خدمات بوده و برای ۹۰٪ کشور، برترین شریک بازرگانی است؛ از جمله برای آمریکا.
توان رفاهی مردم چین طی ۲۷ سال اخیر چند برابر شده و باعث رضایت ۷۵٪ شهروندانش شده است.ولی با این همه در کمال فروتنی خود را ابرقدرت ندانسته، بلکه رسیدن به این مهم را به دستکم ۳۰ سال آتی سپرده اند.
لطفا ۵/۶ تریلیون دلار توان تولیدی داخلی- صادراتی چین، با توان ۵۷ میلیارد دلاری صادراتی جمهوری اسلامی مقایسه شود . چیزی حدود ۱۰۰۰ برابر. این در حالی است که تا ۱۹۷۹- ۸۰، صادرات این دو کشور تقریبا برابر بود. تفاوت GDP های دو کشور نیز، تا ۲۰۱۹، دستکم یک(ایران) به حدود ۱۵ بوده است.
به گمانم حکومت جمهوریاسلامی، مردم را باید ترغیب نماید که همگی با هم بسرایند: کسب بازار جهانی، حق مسلم ما است.
به گمانتان دستیابی به رهبری جهان و تشکیل حکومت جهانی، هنوز برایمان زود نیست؟
✅ @karkhone
چرا به چیزهایی که میگویید فکر نمیکنید ای پسران اسراییل؟
اقتصاد چین همین الانش هم اندازه اقتصاد آمریکاست اگه قدرت واقعی خرید در نظر گرفته بشه. تحریم هوآوی و اعمال تعرفه که قرار نیست سایز اقتصاد جایی رو تغییر بده. بعضی کشورها در بسیاری از زمینهها مدتهاست از آمریکا جلو زدهاند. الان کوچکترین پردازنده جهان رو تایوانیها میسازند، نه آمریکاییها. اپل شیشههای نمای ساختمان جدیدش رو از آلمان وارد کرد چون هیچ کس در آمریکا نیست که شیشههای چندمتری با اون کیفیت بسازه. چطور قبلا آمریکا از این حساسیتها نداشت و یهو الان داره؟ یه مشت تجهیزات شبکه از پردازنده که همیشه استراتژیک بوده مهمترن؟
سیاست کلی آمریکا جلوگیری از جلو زدن دیگران نیست. سیاست کلی، جلوگیری از بهم زدن قواعد بازیه. چین، به قواعد بازی تن نمیده. دود این تن ندادن فقط به چشم آمریکا نمیره، بلکه به چشم کل مردم دنیا میره. حتی من و شمایی که ظاهرا نه سر پیازیم و نه تهش.
✅ @karkhone
اقتصاد چین همین الانش هم اندازه اقتصاد آمریکاست اگه قدرت واقعی خرید در نظر گرفته بشه. تحریم هوآوی و اعمال تعرفه که قرار نیست سایز اقتصاد جایی رو تغییر بده. بعضی کشورها در بسیاری از زمینهها مدتهاست از آمریکا جلو زدهاند. الان کوچکترین پردازنده جهان رو تایوانیها میسازند، نه آمریکاییها. اپل شیشههای نمای ساختمان جدیدش رو از آلمان وارد کرد چون هیچ کس در آمریکا نیست که شیشههای چندمتری با اون کیفیت بسازه. چطور قبلا آمریکا از این حساسیتها نداشت و یهو الان داره؟ یه مشت تجهیزات شبکه از پردازنده که همیشه استراتژیک بوده مهمترن؟
سیاست کلی آمریکا جلوگیری از جلو زدن دیگران نیست. سیاست کلی، جلوگیری از بهم زدن قواعد بازیه. چین، به قواعد بازی تن نمیده. دود این تن ندادن فقط به چشم آمریکا نمیره، بلکه به چشم کل مردم دنیا میره. حتی من و شمایی که ظاهرا نه سر پیازیم و نه تهش.
✅ @karkhone
👍1
گشت ارشادِ اقتصاد ایران!
| علیرضا خدابخشی
کلیات طرح مالیات بر عایدی سرمایه در مجلس تصویب شد.
مالیات بر عایدی سرمایه بنا بر ادعای طراحان ایرانی ان، نوعی مالیات تنظیم کننده است که هدف ان ایجاد درامد برای دولت نیست بلکه می خواهد از گرایش سرمایه مردم به سمت سرمایه گذاری های سوداگرانه پیشگیری کند.
فرض طراحان مالیات بر عایدی سرمایه این است که اکثر مردم انگیزه ای برای سرمایه گذاری در تولید ندارند پس باید جلوی سفته بازی را گرفت تا مردم در تولید سرمایه گذاری کنند. طراحان باید به این سوال پاسخ دهند که ایا ان عده قلیلی که انگیزه تولید داشته اند موفق به سرمایه گذاری شده اند یا با مانع مواجه شده اند؟!
طراحان مالیات بر عایدی سرمایه، کارمند و نان خور حکومت هستند. انها مشاغل ازاد ندارند و همین امر موجب می شود که نه بر مبنای شناخت از سرمایه گذاری در ایران، بلکه برمبنای مشهورات غلط رایج در افکار عمومی، تصمیم بگیرند.
یکی از نمایندگان مدافع مالیات بر عایدی سرمایه در ایام تبلیغات انتخابات مجلس، لیست اموال خود را منتشر کرده بود. اموال چندانی نداشت اما بیشتر پولش را روی زمین ۶۵ متری (تعجب نکنید به حروف شصت و پنج متری) در یکی از مناطق ساخته نشده و درحال پیشرفت شهر سرمایه گذاری کرده بود و البته به نظر من کار عاقلانه ای کرده بود.
حدود ۱۵ سال است که دولت موظف شده است شرایط مدارک لازم برای مجوزهای کسب و کار را در یک کتاب یا پایگاه اینترنتی فقط بنویسد، باورتان می شود هنوز کامل نشده است؟!
در کشوری که پزشکی و داروسازی و پرستاری خواندن آرزو است و پروانه داروخانه و پروانه وکالت ۲۰ سال زمان می برد و بانکهایش نه وام می دهند و نه سود بالاتر از نرخ تورم، و تبدیل بیابان به کارخانه و انبار و خانه ممنوع است حالا قرار است خانه و ملک و ساختمان خریدن برای فرار از کاهش ارزش دارایی در حمله مغولی تورم هم ممنوع شود! غافل از اینکه راه بر کنزکردن طلا و ارز و رمز را نمی توانند سد کنند و زمین خدا بزرگتر از قفس بروکراسی ایران است!
نوع برخوردهای بروکراسی جمهوری اسلامی با سرمایه گذاران، تا کنون صدها میلیارد دلار از سرمایه های کشور را فراری داده و دودستی تقدیم امریکا، اروپا، امارات و ترکیه کرده است و همچنان می کند. مالیات برعایدی سرمایه این روند را تشدید خواهد کرد.
نسل قبلی این نمایندگان بجای عمل کردن به قسم خود برای پاسداری از قانون اساسی و ازجمله تسهیل ازدواج، با طرحها و مدیریت خود ۱۴ میلیون دختر و پسر مجرد را که انبوهی از انان بیکارند به خیابان های ایران روانه کردند و به قصد قربت خواستند که با گشت ارشاد، عفاف و حجاب را گسترش دهند!
مالیات بر عایدی مسکن نسخه جدید گشت ارشاد است که خواسته است بدون تسهیل سرمایه گذاری در ایران و رفع موانع ان، سرمایه را به سمت تولید سوق دهد. اگر گشت ارشاد توانست مجرد های ایرانی را به ازدواج تشویق کند مالیات بر عایدی سرمایه هم می تواند!
✅ @karkhone
| علیرضا خدابخشی
کلیات طرح مالیات بر عایدی سرمایه در مجلس تصویب شد.
مالیات بر عایدی سرمایه بنا بر ادعای طراحان ایرانی ان، نوعی مالیات تنظیم کننده است که هدف ان ایجاد درامد برای دولت نیست بلکه می خواهد از گرایش سرمایه مردم به سمت سرمایه گذاری های سوداگرانه پیشگیری کند.
فرض طراحان مالیات بر عایدی سرمایه این است که اکثر مردم انگیزه ای برای سرمایه گذاری در تولید ندارند پس باید جلوی سفته بازی را گرفت تا مردم در تولید سرمایه گذاری کنند. طراحان باید به این سوال پاسخ دهند که ایا ان عده قلیلی که انگیزه تولید داشته اند موفق به سرمایه گذاری شده اند یا با مانع مواجه شده اند؟!
طراحان مالیات بر عایدی سرمایه، کارمند و نان خور حکومت هستند. انها مشاغل ازاد ندارند و همین امر موجب می شود که نه بر مبنای شناخت از سرمایه گذاری در ایران، بلکه برمبنای مشهورات غلط رایج در افکار عمومی، تصمیم بگیرند.
یکی از نمایندگان مدافع مالیات بر عایدی سرمایه در ایام تبلیغات انتخابات مجلس، لیست اموال خود را منتشر کرده بود. اموال چندانی نداشت اما بیشتر پولش را روی زمین ۶۵ متری (تعجب نکنید به حروف شصت و پنج متری) در یکی از مناطق ساخته نشده و درحال پیشرفت شهر سرمایه گذاری کرده بود و البته به نظر من کار عاقلانه ای کرده بود.
حدود ۱۵ سال است که دولت موظف شده است شرایط مدارک لازم برای مجوزهای کسب و کار را در یک کتاب یا پایگاه اینترنتی فقط بنویسد، باورتان می شود هنوز کامل نشده است؟!
در کشوری که پزشکی و داروسازی و پرستاری خواندن آرزو است و پروانه داروخانه و پروانه وکالت ۲۰ سال زمان می برد و بانکهایش نه وام می دهند و نه سود بالاتر از نرخ تورم، و تبدیل بیابان به کارخانه و انبار و خانه ممنوع است حالا قرار است خانه و ملک و ساختمان خریدن برای فرار از کاهش ارزش دارایی در حمله مغولی تورم هم ممنوع شود! غافل از اینکه راه بر کنزکردن طلا و ارز و رمز را نمی توانند سد کنند و زمین خدا بزرگتر از قفس بروکراسی ایران است!
نوع برخوردهای بروکراسی جمهوری اسلامی با سرمایه گذاران، تا کنون صدها میلیارد دلار از سرمایه های کشور را فراری داده و دودستی تقدیم امریکا، اروپا، امارات و ترکیه کرده است و همچنان می کند. مالیات برعایدی سرمایه این روند را تشدید خواهد کرد.
نسل قبلی این نمایندگان بجای عمل کردن به قسم خود برای پاسداری از قانون اساسی و ازجمله تسهیل ازدواج، با طرحها و مدیریت خود ۱۴ میلیون دختر و پسر مجرد را که انبوهی از انان بیکارند به خیابان های ایران روانه کردند و به قصد قربت خواستند که با گشت ارشاد، عفاف و حجاب را گسترش دهند!
مالیات بر عایدی مسکن نسخه جدید گشت ارشاد است که خواسته است بدون تسهیل سرمایه گذاری در ایران و رفع موانع ان، سرمایه را به سمت تولید سوق دهد. اگر گشت ارشاد توانست مجرد های ایرانی را به ازدواج تشویق کند مالیات بر عایدی سرمایه هم می تواند!
✅ @karkhone
رقابت جارى به كنار، ديروز پايان نزديك به سه سال رياست آقاى دكتر همتى بر بانك مركزى بود
| مجید شاکری
اين تحریر تقديرى است از حدود سه سال زحمات ايشان فارغ از آنچه در آينده رخ مى دهد.
اگر در تير ١٣٩٧، اعمال مصوبه فروردين ٩٧ دولت متوقف نمى شد، از حدود پاييز مديريت ترازپرداختها ناممكن مى شد.
هر چند در همان سه ماه طورى ذخاير ارزى با كيفيت ايران آب رفت كه بعدتر كمبود ذخاير مجاز براى خريد كالاي اساسى، به بحران ٩٩ بدل شد.اگر در مهر ٩٧بانك مركزى با اصرار از شوراى سران مجوز نمى گرفت و به بازار آزاد بازنمى گشت،معلوم نيست در تنش هاى دو سال بعد نرخ ارز چه اعدادى را مى ديد.
در زمستان ٩٧ بانك مركزى براى اولين بار مستقيما وارد حوزه كنترل مبادلات ريال شد. روندى كه از ممنوعيت چك تضمينى آغاز و به اجراى كامل قانون چك در دو سال بعد ختم شد. با قاعده گذارى مكانيسم گزير، بانكهاى خصوصى ناچار از تعيين تكليف اضافه برداشتها و رعايت بيشتر نظم شدند.
تقريبا همه بانكهاى بد يا ذيل سرپرستى رفتند يا ادغام شدندو در ميان ناباورى مديريت بانكى در اندازه آينده تيك اور شد و مصارفش تا حدى كه ميراث آن اجازه مى داد كنترل شد. در بهار ٩٨ آمريكا يك دور جديد حمله تحريمى از تروريستى اعلام كردن سپاه تا صفر كردن معافيت فروش نفت ايران آغاز كرد.
بانك مركزى دقيقا از روز اول فروردين ٩٨ فعال بود و واكنش نشان داد و با وجود دستگيرى چند صراف اصلى در دبى مانع از تغيير نرخ ارز شد. تلاش هاى جدى براى تغيير نقشه ارزى انجام شد از جمله بارها سفر به عراق كه با همكارى شهيد سليمانى منجر به ايجاد كانال TBI شد.
نتيجه دست برتر امنيتى ايران در تابستان ٩٨ و تلاش هاى بانك براى ترجمه آن به نقشه ارزى جديد تحت كنترل ماندن نرخ ارز در تابستان و پاييز ٩٨ عليرغم فرسايش شديد منابع ارزى بود.
در پاييز ٩٨ بانك شروع به تجهيز قانونى عمليات بازار باز كرد.همچنين عمليات بازار متشكل عليرغم مخالفت رييس جمهور شروع شد و روش مداخله بانك در بازار اسكناس تغيير كرد. هر چند كه بدليل مخالفتها با معافيت اين بازار به اتاق تسويه بدل نشد.
با وقوع آبان ٩٨، جهت انتظارات تغيير كرد و با شهادت شهيد سليمانى ضمانت امنيتى كانالهاى متعددى تضعيف شد. با وقوع كرونا در چين چرخه درهم مدتدار متوقف و از بهمن ٩٨ بحران جديددر نرخ ارز آغاز شد. در غياب همكارى صمت، بانك ناچار شد راسا از طريق تخصيص گروهى در نيما واردات را تحديد كند.
ادامه متن
✅ @karkhone
| مجید شاکری
اين تحریر تقديرى است از حدود سه سال زحمات ايشان فارغ از آنچه در آينده رخ مى دهد.
اگر در تير ١٣٩٧، اعمال مصوبه فروردين ٩٧ دولت متوقف نمى شد، از حدود پاييز مديريت ترازپرداختها ناممكن مى شد.
هر چند در همان سه ماه طورى ذخاير ارزى با كيفيت ايران آب رفت كه بعدتر كمبود ذخاير مجاز براى خريد كالاي اساسى، به بحران ٩٩ بدل شد.اگر در مهر ٩٧بانك مركزى با اصرار از شوراى سران مجوز نمى گرفت و به بازار آزاد بازنمى گشت،معلوم نيست در تنش هاى دو سال بعد نرخ ارز چه اعدادى را مى ديد.
در زمستان ٩٧ بانك مركزى براى اولين بار مستقيما وارد حوزه كنترل مبادلات ريال شد. روندى كه از ممنوعيت چك تضمينى آغاز و به اجراى كامل قانون چك در دو سال بعد ختم شد. با قاعده گذارى مكانيسم گزير، بانكهاى خصوصى ناچار از تعيين تكليف اضافه برداشتها و رعايت بيشتر نظم شدند.
تقريبا همه بانكهاى بد يا ذيل سرپرستى رفتند يا ادغام شدندو در ميان ناباورى مديريت بانكى در اندازه آينده تيك اور شد و مصارفش تا حدى كه ميراث آن اجازه مى داد كنترل شد. در بهار ٩٨ آمريكا يك دور جديد حمله تحريمى از تروريستى اعلام كردن سپاه تا صفر كردن معافيت فروش نفت ايران آغاز كرد.
بانك مركزى دقيقا از روز اول فروردين ٩٨ فعال بود و واكنش نشان داد و با وجود دستگيرى چند صراف اصلى در دبى مانع از تغيير نرخ ارز شد. تلاش هاى جدى براى تغيير نقشه ارزى انجام شد از جمله بارها سفر به عراق كه با همكارى شهيد سليمانى منجر به ايجاد كانال TBI شد.
نتيجه دست برتر امنيتى ايران در تابستان ٩٨ و تلاش هاى بانك براى ترجمه آن به نقشه ارزى جديد تحت كنترل ماندن نرخ ارز در تابستان و پاييز ٩٨ عليرغم فرسايش شديد منابع ارزى بود.
در پاييز ٩٨ بانك شروع به تجهيز قانونى عمليات بازار باز كرد.همچنين عمليات بازار متشكل عليرغم مخالفت رييس جمهور شروع شد و روش مداخله بانك در بازار اسكناس تغيير كرد. هر چند كه بدليل مخالفتها با معافيت اين بازار به اتاق تسويه بدل نشد.
با وقوع آبان ٩٨، جهت انتظارات تغيير كرد و با شهادت شهيد سليمانى ضمانت امنيتى كانالهاى متعددى تضعيف شد. با وقوع كرونا در چين چرخه درهم مدتدار متوقف و از بهمن ٩٨ بحران جديددر نرخ ارز آغاز شد. در غياب همكارى صمت، بانك ناچار شد راسا از طريق تخصيص گروهى در نيما واردات را تحديد كند.
ادامه متن
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
فشار شديد دولت در انتهاى ٩٨ براى ريال كردن ارز بلوكه صندوق، بازار بين بانكى را در مازاد ذخاير غرق كرد. با ورود كرونا به ايران و در بى ميلى وزارت اقتصاد براى فروش اوراق، كل بار تامين مالى بسته كرونا بر دوش سيستم بانكى افتاد. حتى تلاش براى تعيين نرخ ١٢درصد…
Forwarded from karkhone | کارخانه
کارخانه ۵۰ ساله «بلبرینگسازی تبریز» را پس از ورشکسته کردن به حراج گذاشتند
اداره امور ورشکستگی تبریز با نصب بنری در مقابل این کارخانه نوشت:«شش دانگ کارخانه بلبرینگسازی با کلیه اموال و سایر امتیازات موجود در کارخانه» روز یکشنبه ۲۳ خردادماه در دادگستری کل آذربایجان شرقی از طریق مزایده به فروش خواهد رسید.
کارخانه بلبرینگ سازی تبریز در ۱۳۴۸ با مشارکت شرکت SKF سوئد، تأسیس شد و تنها تولید کننده انواع بلبرینگ و رولر در کشور بود. این کارخانه یکی از واحدهای موفق صنعتی آذربایجان بود که تا پیش از سال ۹۱ محصولات آن به صورت پیشفروشی عرضه میشد.
پس از آنکه این کارخانه در سال ۹۱ به بهانه «خصوصی سازی» به اشخاص نزدیک به حکومت واگذار شد دچار بحران شد و شمار زیادی از کارگران کارخانه اخراج شدند.
حدود ۳۰۰ کارگر در این کارخانه مشغول به کار بودند که در سالهای گذشته در اعتراض به خیانت های صورت گرفته در این کارخانه و وضعیت اسفناک این واحد تولیدی، بارها دست به اعتراض زدند!
✅ @karkhone
اداره امور ورشکستگی تبریز با نصب بنری در مقابل این کارخانه نوشت:«شش دانگ کارخانه بلبرینگسازی با کلیه اموال و سایر امتیازات موجود در کارخانه» روز یکشنبه ۲۳ خردادماه در دادگستری کل آذربایجان شرقی از طریق مزایده به فروش خواهد رسید.
کارخانه بلبرینگ سازی تبریز در ۱۳۴۸ با مشارکت شرکت SKF سوئد، تأسیس شد و تنها تولید کننده انواع بلبرینگ و رولر در کشور بود. این کارخانه یکی از واحدهای موفق صنعتی آذربایجان بود که تا پیش از سال ۹۱ محصولات آن به صورت پیشفروشی عرضه میشد.
پس از آنکه این کارخانه در سال ۹۱ به بهانه «خصوصی سازی» به اشخاص نزدیک به حکومت واگذار شد دچار بحران شد و شمار زیادی از کارگران کارخانه اخراج شدند.
حدود ۳۰۰ کارگر در این کارخانه مشغول به کار بودند که در سالهای گذشته در اعتراض به خیانت های صورت گرفته در این کارخانه و وضعیت اسفناک این واحد تولیدی، بارها دست به اعتراض زدند!
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
داستان 40 نفر از آن ۵۳ نفری که اموال آنها مصادره شد و به باد رفت! | ندا گنجی شادی معرفتی از میان 53نفری که آن روزها توفان انقلاب 57 با خود برد، توانستیم از 40 نفر خط و خبری پیدا کنیم. از 13 نفر اما هیچ خبری در دست نیست. 1. آذر ابتهاج آذر…
داستان 40 نفر از آن ۵۳ نفری که اموال آنها مصادره شد و به باد رفت!
| ندا گنجی
شادی معرفتی
4. مراد اریه
مراد اریه فوت و فن تجارت را از همان دوره نوجوانی در مغازه برادرش «یحیی اریه» آموخت. او در سال 1277 در کاشان و در یک خانواده یهودی متولد شد. تجاربی که اریه در جریان سفرهایش به اقصی نقاط جهان از روسیه به انگلیس و ایتالیا به دست آورد، او را در جوانی به یکی از تاجران صاحبنام پارچه و منسوجات تبدیل کرد. اریه در کنار تجارت به عرصه سیاست نیز آمد و رفت داشت و در چهار دوره، نمایندگی کلیمیان را در مجلس شورای ملی بر عهده داشت. او در سال 1340، نخستین مجتمع تجاری را به مرحله بهرهبرداری رساند که کارخانجات سرامیکسازی و کاشیسازی ایرانا، پلاستیکسازی، ملامینسازی تهران، واحد تولیدی پتو پرنیان، کارخانه بستنیسازی الدورادو و نیز چندین واحد کوچک و بزرگ تولیدی نیز در این مجتمع قرار داشت. انقلاب که پیروز شد، اریه به نیویورک رفت و در سال 1372 نیز درگذشت.
5. جعفر اخوان
در توصیف نقش «جعفر اخوان» در اقتصاد ایران، همین بس که گفته میشود، او شالوده صنعت خودرو را در ایران بنیان نهاده است. اخوان، شرکت بازرگانی «جیپ» را زمانی تاسیس کرد که خیابانهای ایران مملو از اتومبیلهای کادیلاک، بیوک یا شورولت آمریکایی بود. او، ابتدا به واردات «جیپ ویلیز» پرداخت و سپس در سال 1335 خط مونتاژ آن را در کشور راهاندازی کرد. اخوان حدود سه سال بعد توانست «جیپ شهباز» را از کیلومتر 9 جاده مخصوص کرج روانه بازار کند. تغییر نام شرکت جیپ به جنرالموتورز نیز زمانی روی داد که اخوان در سال 1352، 45 درصد سهام این شرکت را به جنرالموتورز واگذار کرد و البته بخشی از سهام این شرکت به بنیاد پهلوی رسید. این شرکت تولیدکننده خودروهای لوکس، پس از انقلاب به سازمان گسترش واگذار شد و نام آن به «پارسخودرو» تغییر کرد. اخوان همچنین یکی از سهامداران بانک داریوش نیز بود.
6. عبدالحمید اخوانکاشانی
از میان فرزندان «عبدالباقی اخوانکاشانی» تاجر بزرگ فرش در کاشان عبدالحمید بیش از سایر برادرانش به تجارت،علاقه نشان داد. این گرایش، بعدها از او یک بازرگان کارآزموده تجهیزات الکترونیکی ساخت. کسی که نخستین ماشین لباسشویی و رادیوی ترانزیستوری را به ایرانیان هدیه کرد. نمایندگی محصولات خانگی زانوسی، چرخ خیاطی کهلر و نمایندگی شرکت الکتریکی R.E.F نیز از دیگر فعالیتهای برجسته او و برادرانش به شمار میرود. اما آنچه نام عبدالحمید را بر سر زبانها انداخت، تاسیس فروشگاه بزرگ ایران بود. او با شراکت احمد خیامی نیز توانست فروشگاههای زنجیرهای کوروش را در سال 1348 راهاندازی کند. پای کوروش در مدت کوتاهی به هشت نقطه از ایران رسید، اما اندیشه توسعه این فروشگاه بیش از این توفیق نیافت. در زمان وقوع انقلاب این فروشگاه در تملک عبدالحمید کاشانی نبود. چرا که او به دلیل اختلاف نظر بر سر نحوه مدیریت این فروشگاه سهم خود را به خیامی واگذار کرد.
7. عبدالمجید اعلم
در سالهای 1347 تا 1357 پروژههای عمرانی بزرگ، اغلب به دست «مجید اعلم» سپرده میشد. او از پیمانکاران شناختهشده در دوره پهلوی در زمینههای سدسازی، آبیاری و لولهکشی بود. برخی بر این باورند که نشست و برخاست با شخص شاه و روابط حسنه اعلم با برخی مقامات وزارت اقتصاد و سازمان برنامه و بودجه، نام او را در قراردادهای بزرگ عمرانی مانند سدسازی یا لولهکشی مینشاند. او البته در حالی اتهاماتی همچون قاچاق و احتکار سیمان را در پرونده دارد که سهامدار کارخانههای «سیمان تهران» و «قند کرمانشاه» نیز بود.
انتهای بخش سوم
✅ @karkhone
| ندا گنجی
شادی معرفتی
4. مراد اریه
مراد اریه فوت و فن تجارت را از همان دوره نوجوانی در مغازه برادرش «یحیی اریه» آموخت. او در سال 1277 در کاشان و در یک خانواده یهودی متولد شد. تجاربی که اریه در جریان سفرهایش به اقصی نقاط جهان از روسیه به انگلیس و ایتالیا به دست آورد، او را در جوانی به یکی از تاجران صاحبنام پارچه و منسوجات تبدیل کرد. اریه در کنار تجارت به عرصه سیاست نیز آمد و رفت داشت و در چهار دوره، نمایندگی کلیمیان را در مجلس شورای ملی بر عهده داشت. او در سال 1340، نخستین مجتمع تجاری را به مرحله بهرهبرداری رساند که کارخانجات سرامیکسازی و کاشیسازی ایرانا، پلاستیکسازی، ملامینسازی تهران، واحد تولیدی پتو پرنیان، کارخانه بستنیسازی الدورادو و نیز چندین واحد کوچک و بزرگ تولیدی نیز در این مجتمع قرار داشت. انقلاب که پیروز شد، اریه به نیویورک رفت و در سال 1372 نیز درگذشت.
5. جعفر اخوان
در توصیف نقش «جعفر اخوان» در اقتصاد ایران، همین بس که گفته میشود، او شالوده صنعت خودرو را در ایران بنیان نهاده است. اخوان، شرکت بازرگانی «جیپ» را زمانی تاسیس کرد که خیابانهای ایران مملو از اتومبیلهای کادیلاک، بیوک یا شورولت آمریکایی بود. او، ابتدا به واردات «جیپ ویلیز» پرداخت و سپس در سال 1335 خط مونتاژ آن را در کشور راهاندازی کرد. اخوان حدود سه سال بعد توانست «جیپ شهباز» را از کیلومتر 9 جاده مخصوص کرج روانه بازار کند. تغییر نام شرکت جیپ به جنرالموتورز نیز زمانی روی داد که اخوان در سال 1352، 45 درصد سهام این شرکت را به جنرالموتورز واگذار کرد و البته بخشی از سهام این شرکت به بنیاد پهلوی رسید. این شرکت تولیدکننده خودروهای لوکس، پس از انقلاب به سازمان گسترش واگذار شد و نام آن به «پارسخودرو» تغییر کرد. اخوان همچنین یکی از سهامداران بانک داریوش نیز بود.
6. عبدالحمید اخوانکاشانی
از میان فرزندان «عبدالباقی اخوانکاشانی» تاجر بزرگ فرش در کاشان عبدالحمید بیش از سایر برادرانش به تجارت،علاقه نشان داد. این گرایش، بعدها از او یک بازرگان کارآزموده تجهیزات الکترونیکی ساخت. کسی که نخستین ماشین لباسشویی و رادیوی ترانزیستوری را به ایرانیان هدیه کرد. نمایندگی محصولات خانگی زانوسی، چرخ خیاطی کهلر و نمایندگی شرکت الکتریکی R.E.F نیز از دیگر فعالیتهای برجسته او و برادرانش به شمار میرود. اما آنچه نام عبدالحمید را بر سر زبانها انداخت، تاسیس فروشگاه بزرگ ایران بود. او با شراکت احمد خیامی نیز توانست فروشگاههای زنجیرهای کوروش را در سال 1348 راهاندازی کند. پای کوروش در مدت کوتاهی به هشت نقطه از ایران رسید، اما اندیشه توسعه این فروشگاه بیش از این توفیق نیافت. در زمان وقوع انقلاب این فروشگاه در تملک عبدالحمید کاشانی نبود. چرا که او به دلیل اختلاف نظر بر سر نحوه مدیریت این فروشگاه سهم خود را به خیامی واگذار کرد.
7. عبدالمجید اعلم
در سالهای 1347 تا 1357 پروژههای عمرانی بزرگ، اغلب به دست «مجید اعلم» سپرده میشد. او از پیمانکاران شناختهشده در دوره پهلوی در زمینههای سدسازی، آبیاری و لولهکشی بود. برخی بر این باورند که نشست و برخاست با شخص شاه و روابط حسنه اعلم با برخی مقامات وزارت اقتصاد و سازمان برنامه و بودجه، نام او را در قراردادهای بزرگ عمرانی مانند سدسازی یا لولهکشی مینشاند. او البته در حالی اتهاماتی همچون قاچاق و احتکار سیمان را در پرونده دارد که سهامدار کارخانههای «سیمان تهران» و «قند کرمانشاه» نیز بود.
انتهای بخش سوم
✅ @karkhone
اگر سیاست اقتضا کند شوروی همه جوره معامله می کند
| سفرنامه عباس مسعودی به شوروی، «پشتِ پرده آهنین چه دیدم؟ »
در تجارت خارجی کسی حریف روسیه نیست، چون همه چیز در دست دولت متمرکز است و قدرت و توانایی همه کار دارد و جز رویه معامله متقابل و محدودیتهای گمرکی با اصول دیگری دنیا نمیتواند با این کشور تجارت و رقابت کند؛ مثلا اگر سیاست اقتضا کند که با برزیل معامله نماید و تاجر برزیلی جز قهوه متاعی نداشته باشد و قهوه برای شوروی در حکم تجملات باشد معهذا قهوه را میخرد و آنچه را آنها میخواهند میفروشد و باز اگر سیاست مقتضی باشد که با کشورهای آسیایی مثل هندوستان و پاکستان روابط بازرگانی که مقدمه ارتباط نزدیکتر سیاسی است باز کنند و آنها در مبادله چیزی نداشته باشند بدهند که به کار شوروی آید، در اینجا سیاست اقتضای آن را دارد که به نقد معامله شود و در برابر جنس لیره بپردازند.
در کشور جماهیر شوروی سیاست از اقتصاد جدا نیست، هرچه سیاست اقتضا کند در اقتصاد به کار میرود و آنچه بازرگانی ایجاب کند سیاست از آن پشتیبانی مینماید.در همه جا سیاست و اقتصاد نقش واحدی را بازی میکند. هر کشوری سیاست خارجی خود را روی اقتصادش استوار میسازد. دوستیها و دشمنیها بیشتر برای ربودن بازارهای تجارت ظاهر میشود و حتی جنگها بر روی منافع اقتصادی به وجود میآید و بنابراین به استثنای کشورهایی که سازمان از هم در رفتهای دارند که نمیتوانند سیاست و اقتصاد خود را با هم تطبیق دهند، تمام کشورهای مهم و متمدن و حتی ممالک عقبافتاده نقشه اقتصادی دارند و بر روی نقشه اقتصادی، سیاست خارجی خود را مستقر میسازند و در حفظ و نگاهداری تجارت خارجی و موازنه دخل و خرج مملکتی از حیث واردات و صادرات کوشش میکنند اما هرگز نمیتوانند به پای روسیه شوروی برسند خواهید پرسید چرا؟
توضیحاتی که به عرض شما میرسد مطلب را روشن خواهد کرد:
در تمام خاک شوروی هرچه عمل میآید در اختیار دولت و متعلق به دولت است. هر تجارتی با هر کشوری صورت بگیرد به دست دولت و روی برنامه مشخص انجام میشود. تجارت و کسب انفرادی در سراسر این مملکت موقوف و متروک گردیده، موسسات و شرکتهای ملی صورت خارجی ندارد. کارخانجات متعلق به دولت است، محصولی هم که از کارخانجات بیرون میآید در دست دولت متمرکز میگردد. مواد خامی هم که به کارخانجات داده میشود باز به دست کشاورزان دولت به دست میآید و بنابراین از وقتی که دانه پنبه زیر خاک میرود تا وقتی که سر از خاک بیرون میکشد و برگ و گل میدهد و محصول خود را به دست بهرهبرداری میسپارد و به صورت مواد خام زیر ماشینها میچرخد و پارچهاش بیرون میآید تا وقتی به صورت مالالتجاره بستهبندی میشود و در ترن و کشتی قرار میگیرد و به بازارهای عالم عرضه میشود و به پول تبدیل میگردد و آن پول به مملکت برمیگردد همهاش به دست دولت، در اختیار دولت، روی نقشه دولت و بر روی سیاست دولت صورت میگیرد و این وضع را شما در هیچ کجای دنیا نمیتوانید پیدا کنید.
در سایر کشورها پنبه را یک دسته از مردم میکارند و عمل میآورند، دسته دیگر محصول را از کشاورز و مالک میخرند و در بازارهای داخلی به اختیار صادرکنندگان یا مصرفکنندگان میگذارند، کارخانهچی پنبه را به یک قیمت، صادراتچی به قیمت دیگر تقاضا میکند. هرگاه عرضه از تقاضا بیشتر باشد قیمت پایین میافتد و کشاورز و مالک از زحمات خود خیری نمیبینند و اگر معکوس آن باشد صادراتچی در مشکل فروش میافتد یا کارخانهچی نمیتواند پارچهاش را به قیمت مناسب در دسترس فروش بگذارد و بالاخره این دستهای فردی و تجارتهای خصوصی هرگز قدرت آن را پیدا نمیکنند که در برابر تجارت متمرکزشده در دست دولت شوروی مقاومت و پایداری کنند.
به همین جهت است که میگویند تجارت روسیه برای عالم خطرناک میباشد زیرا این کشور توانایی آن را دارد که قسمتی از بازارهای دنیا را به خود منحصر سازد به این ترتیب که با رقابت میتواند هر صاحب کارخانه و هر بازرگان و موسسه و شرکتی را نابود سازد؛ اگر ارادهاش تعلق بگیرد سیل جنس را به بازار میریزد و به قیمت کمتر میفروشد و به این ترتیب همه را ورشکست میسازد. همینطور در خرید جنس از کشوری میتواند با خودداری از خرید آنقدر قیمت را پایین بیاورد که فروشنده را بیپا سازد.
منبع: اطلاعات؛ پنجشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۳۱
انتهای بخش اول
✅ @karkhone
| سفرنامه عباس مسعودی به شوروی، «پشتِ پرده آهنین چه دیدم؟ »
در تجارت خارجی کسی حریف روسیه نیست، چون همه چیز در دست دولت متمرکز است و قدرت و توانایی همه کار دارد و جز رویه معامله متقابل و محدودیتهای گمرکی با اصول دیگری دنیا نمیتواند با این کشور تجارت و رقابت کند؛ مثلا اگر سیاست اقتضا کند که با برزیل معامله نماید و تاجر برزیلی جز قهوه متاعی نداشته باشد و قهوه برای شوروی در حکم تجملات باشد معهذا قهوه را میخرد و آنچه را آنها میخواهند میفروشد و باز اگر سیاست مقتضی باشد که با کشورهای آسیایی مثل هندوستان و پاکستان روابط بازرگانی که مقدمه ارتباط نزدیکتر سیاسی است باز کنند و آنها در مبادله چیزی نداشته باشند بدهند که به کار شوروی آید، در اینجا سیاست اقتضای آن را دارد که به نقد معامله شود و در برابر جنس لیره بپردازند.
در کشور جماهیر شوروی سیاست از اقتصاد جدا نیست، هرچه سیاست اقتضا کند در اقتصاد به کار میرود و آنچه بازرگانی ایجاب کند سیاست از آن پشتیبانی مینماید.در همه جا سیاست و اقتصاد نقش واحدی را بازی میکند. هر کشوری سیاست خارجی خود را روی اقتصادش استوار میسازد. دوستیها و دشمنیها بیشتر برای ربودن بازارهای تجارت ظاهر میشود و حتی جنگها بر روی منافع اقتصادی به وجود میآید و بنابراین به استثنای کشورهایی که سازمان از هم در رفتهای دارند که نمیتوانند سیاست و اقتصاد خود را با هم تطبیق دهند، تمام کشورهای مهم و متمدن و حتی ممالک عقبافتاده نقشه اقتصادی دارند و بر روی نقشه اقتصادی، سیاست خارجی خود را مستقر میسازند و در حفظ و نگاهداری تجارت خارجی و موازنه دخل و خرج مملکتی از حیث واردات و صادرات کوشش میکنند اما هرگز نمیتوانند به پای روسیه شوروی برسند خواهید پرسید چرا؟
توضیحاتی که به عرض شما میرسد مطلب را روشن خواهد کرد:
در تمام خاک شوروی هرچه عمل میآید در اختیار دولت و متعلق به دولت است. هر تجارتی با هر کشوری صورت بگیرد به دست دولت و روی برنامه مشخص انجام میشود. تجارت و کسب انفرادی در سراسر این مملکت موقوف و متروک گردیده، موسسات و شرکتهای ملی صورت خارجی ندارد. کارخانجات متعلق به دولت است، محصولی هم که از کارخانجات بیرون میآید در دست دولت متمرکز میگردد. مواد خامی هم که به کارخانجات داده میشود باز به دست کشاورزان دولت به دست میآید و بنابراین از وقتی که دانه پنبه زیر خاک میرود تا وقتی که سر از خاک بیرون میکشد و برگ و گل میدهد و محصول خود را به دست بهرهبرداری میسپارد و به صورت مواد خام زیر ماشینها میچرخد و پارچهاش بیرون میآید تا وقتی به صورت مالالتجاره بستهبندی میشود و در ترن و کشتی قرار میگیرد و به بازارهای عالم عرضه میشود و به پول تبدیل میگردد و آن پول به مملکت برمیگردد همهاش به دست دولت، در اختیار دولت، روی نقشه دولت و بر روی سیاست دولت صورت میگیرد و این وضع را شما در هیچ کجای دنیا نمیتوانید پیدا کنید.
در سایر کشورها پنبه را یک دسته از مردم میکارند و عمل میآورند، دسته دیگر محصول را از کشاورز و مالک میخرند و در بازارهای داخلی به اختیار صادرکنندگان یا مصرفکنندگان میگذارند، کارخانهچی پنبه را به یک قیمت، صادراتچی به قیمت دیگر تقاضا میکند. هرگاه عرضه از تقاضا بیشتر باشد قیمت پایین میافتد و کشاورز و مالک از زحمات خود خیری نمیبینند و اگر معکوس آن باشد صادراتچی در مشکل فروش میافتد یا کارخانهچی نمیتواند پارچهاش را به قیمت مناسب در دسترس فروش بگذارد و بالاخره این دستهای فردی و تجارتهای خصوصی هرگز قدرت آن را پیدا نمیکنند که در برابر تجارت متمرکزشده در دست دولت شوروی مقاومت و پایداری کنند.
به همین جهت است که میگویند تجارت روسیه برای عالم خطرناک میباشد زیرا این کشور توانایی آن را دارد که قسمتی از بازارهای دنیا را به خود منحصر سازد به این ترتیب که با رقابت میتواند هر صاحب کارخانه و هر بازرگان و موسسه و شرکتی را نابود سازد؛ اگر ارادهاش تعلق بگیرد سیل جنس را به بازار میریزد و به قیمت کمتر میفروشد و به این ترتیب همه را ورشکست میسازد. همینطور در خرید جنس از کشوری میتواند با خودداری از خرید آنقدر قیمت را پایین بیاورد که فروشنده را بیپا سازد.
منبع: اطلاعات؛ پنجشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۳۱
انتهای بخش اول
✅ @karkhone