| محمود اولاد
۱- امروز در خبرها اومد که شرکت هیوندایی، مدل ۲۰۲۲ توسان خود را با کلی تغییرات و توسعه، با قیمت ۲۴ هزار دلار آماده بازار میکند! ۲۴ هزار دلار، با دلار ۲۵ هزار تومن، میشود ۶۰۰ میلیون تومان!
همین الان مدل ۲۰۱۸ این خودرو در بازار بالای ۱.۶ میلیارد تومان است!
حدود ۱۰۰ درصد عوارض گمرکی بابت ورود این خودرو اخذ میشود.
کسی که این خودرو را خریداری کند، با مالیات جدید بر خودروهای لوکس، سالانه چند میلیون باید بپردازد. برخی عوارض هم برای خودروهای وارداتی بیشتر است. در واقع، با انواع مالیاتها و گمرک و تفاوت نرخ بیمه شخص ثالث! و ...، با نیت “عدالت” از ثروتمندان میگیریم تا شکاف طبقاتی را کاهش دهیم! اما روز به روز شکاف طبقاتی بیشتر میشود! این یعنی این نوع سیاست گذاری پوپولیستی و با اهداف خاص است! به نام فقرا و به کام ...!
۲- سالهاست از ترس بیکار شدن شاغلین شرکتهای خودروساز! این عوارض گمرکی و منع ورود خودروها اعمال میشود! اگر در نظر بگیریم که سالانه ۱۵۰۰۰ خودرو وارد میشود و بابت هر خودرو حدود ۱ میلیارد تومان عوارض گمرکی گرفته شود، یعنی برای ۱۰۰ هزار نفر سالانه ۱۵۰ میلیون تومان حقوق میتوان داد! یعنی اگر در این خودروسازیها بسته شود و به پرسنل آنها با پرداخت حقوق کامل بگویند در خانه بمانند، ضررش بر جامعه کمتر خواهد بود! حداقل سالانه چند ده هزار نفر کشته نخواهیم داشت! ملت هم خودروی باکیفیت تر سوار میشوند! خودروسازها هم بعد از سالها میفهمند راه ادامه فعالیت، اصلاح است و دیگر نمیتوان با بهانه اشتغال زایی، به تولید ارابه مرگ ادامه داد!
والا به خدا!
✅ @karkhone
۱- امروز در خبرها اومد که شرکت هیوندایی، مدل ۲۰۲۲ توسان خود را با کلی تغییرات و توسعه، با قیمت ۲۴ هزار دلار آماده بازار میکند! ۲۴ هزار دلار، با دلار ۲۵ هزار تومن، میشود ۶۰۰ میلیون تومان!
همین الان مدل ۲۰۱۸ این خودرو در بازار بالای ۱.۶ میلیارد تومان است!
حدود ۱۰۰ درصد عوارض گمرکی بابت ورود این خودرو اخذ میشود.
کسی که این خودرو را خریداری کند، با مالیات جدید بر خودروهای لوکس، سالانه چند میلیون باید بپردازد. برخی عوارض هم برای خودروهای وارداتی بیشتر است. در واقع، با انواع مالیاتها و گمرک و تفاوت نرخ بیمه شخص ثالث! و ...، با نیت “عدالت” از ثروتمندان میگیریم تا شکاف طبقاتی را کاهش دهیم! اما روز به روز شکاف طبقاتی بیشتر میشود! این یعنی این نوع سیاست گذاری پوپولیستی و با اهداف خاص است! به نام فقرا و به کام ...!
۲- سالهاست از ترس بیکار شدن شاغلین شرکتهای خودروساز! این عوارض گمرکی و منع ورود خودروها اعمال میشود! اگر در نظر بگیریم که سالانه ۱۵۰۰۰ خودرو وارد میشود و بابت هر خودرو حدود ۱ میلیارد تومان عوارض گمرکی گرفته شود، یعنی برای ۱۰۰ هزار نفر سالانه ۱۵۰ میلیون تومان حقوق میتوان داد! یعنی اگر در این خودروسازیها بسته شود و به پرسنل آنها با پرداخت حقوق کامل بگویند در خانه بمانند، ضررش بر جامعه کمتر خواهد بود! حداقل سالانه چند ده هزار نفر کشته نخواهیم داشت! ملت هم خودروی باکیفیت تر سوار میشوند! خودروسازها هم بعد از سالها میفهمند راه ادامه فعالیت، اصلاح است و دیگر نمیتوان با بهانه اشتغال زایی، به تولید ارابه مرگ ادامه داد!
والا به خدا!
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/2) | سرگه بارسقیان و باز در همان مجلس سوم بود که نمایندهای که امروز در دولت جایگاه مهمی دارد، از «طرفداران اسلام آمریکایی که وا اسلامشان بلند شد» گله کرد که «ناله جانسوز به دفاع از مالک سر دادند»…
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/3)
| سرگه بارسقیان
سرمایهدار نیستیم
چه شد که محافظهکاران سیاست در ایران متهم شدند به جانبداری از اسلام سرمایهدارها، مرفهین بیدرد و اسلام آمریکایی؟ چپگرایی اوایل انقلاب و دولتسالاری مقتضی دوره جنگ، چطور محافظهکاران را در جایگاه دفاع از سرمایهداران نشاند؟ پاسخ را باید در مواضع اقتصادی آنان جست و اختلافی که با چپگرایان بر سر نقش حداقلی یا حداکثری دولت در هدایت سکان اقتصاد کشور داشتند. از همان ابتدا (آذر ۶۱) که مهدوی کنی در شورای نگهبان با لایحه دولتی شدن بازرگانی خارجی مخالفت کرد، نشانههای این تضاد فکری آشکار شد. در همان زمان هم گفته میشد که «شورای نگهبان طرفدار گروه خاص سرمایهدار و فئودال است» یا «شورای نگهبان متمایل به خط سرمایهداری است و با این بینش لوایح انقلابی را رد میکند». بحث آنجا بالا گرفت که لایحه بازرگانی خارجی در مجلس به تصویب رسید و به شورای نگهبان ارسال شد و این شورا هم اطلاق و شمول این لایحه را رد کرد؛ بدین معنا که کلیت لایحه و شمول آن را به کل صادرات و واردات، منطبق با موازین اسلامی و قانون اساسی ندانست. مهدوی کنی در مقام عضو شورای نگهبان با دولتی شدن بازرگانی خارجی مخالفت کرد: «این لایحه را تنظیم کردهاند که باید تمام بازرگانی خارجی یعنی کل صادرات و واردات و تمام کالاهایی که از خارج وارد میشود، چه آنها که جنبه اصولی دارد و چه اقلامی که جنبه فرعی و مصرفی دارد و به طور کلی همه باید دولتی شود. ولی طبق اصل ۴ و ۷۲ قانون اساسی که میگوید مجلس حق ندارد قانونی را برخلاف شرع یا برخلاف قانون اساسی وضع کند، شورای نگهبان اطلاق و کلیت این لایحه را برخلاف موازین اسلامی تشخیص داد. این لایحه میگوید هر کس هر چه بخواهد صادر کند باید به دولت بفروشد و قیمتش را هم دولت معین کند و حق ندارد خودش صادر کند. این کار برخلاف موازین اسلام است و مالکیت مردم که از راه مشروع به دست آمده محدود میشود و اینکه بگوییم آقا تو حق نداری کشمشی را که خودت تولید کردی و خودت از راه مشروع به دست آوردهای یا فرشی را که خودت بافتی، من باب مثال باید حتماً به دولت بفروشی و دولت صادر کند، این مساله برخلاف موازین است. البته ما قبول داریم که دولت باید در همه مسائل ناظر و هادی باشد، خط بدهد و مصالح عموم را در نظر بگیرد، اما نه اینکه مالکیت مردم را لغو بکند و بگوید شما اصلاً اختیار ملک خود را نداری و بالمآل مالک نیستی یا اینکه وقتی گفته شد که شما حق نداری خودت بفروشی، باید به دولت بفروشی و آن هم به قیمتی که دولت معین میکند و ارزی را که از این راه به دست میآوری، متعلق به دولت است. بنابراین نتیجه کار این است که تو مالک نیستی و فقط در اینجا کارگر بودی که تولیدات را باید به دست دولت بدهی و اجرتالمثل کارگریات را بگیری.»
مهدوی کنی مخالفان نظر شورای نگهبان را چپها و چپگرایانی دانست که از چند جهت با آنها مخالفاند: «یکی اینکه ما آخوند هستیم و قهراً آنها با آخوند مخالفاند، اگرچه در ظاهر میگویند ما طرفدار نظام جمهوری هستیم و خط امام و امثال اینها و علاوه بر اینکه در انتخابات هم عدهای از آنها رد شدند، زیرا طبق موازین قانون اساسی کاندیداها باید مومن به نظام جمهوری اسلامی باشند و همچنین شرایط دیگر، شورای نگهبان صلاحیت آنها را رد کرد - البته آن وقت بنده در شورای نگهبان نبودم و وزیر کشور بودم - و احتمالاً این موضوع هم منشاء عقدهای برای بعضی از افراد گردیده و مترصد فرصتهایی هستند که به مناسبتهایی شورای نگهبان را مورد انتقاد قرار دهند، برای اینکه اقتصاد، صنعت و تجارت این مملکت را از بین ببرند و با نابودی این سه بخش زمینه سوسیالیسم و اشتراکیت را در کشور به وجود بیاورند اما حکومت اسلامی یک نظام سوسیالیستی و اشتراکی نیست. ما خود نظامی داریم، لکن آنها میخواهند ما را به عقب سوق دهند که نتوانیم نظام خودمان را پیاده کنیم. اصولاً ملت اسلام و ایران نظام سوسیالیستی را پذیرا نیست و خدای نخواسته اگر ما شکست بخوریم دشمنان ما میگویند این آخوندها نتوانستند مملکت را اداره کنند و ما از اول میگفتیم که اینها نمیتوانند حکومت کنند و اینهایی که میگفتند ما طرفدار ولایت فقیه هستیم صلاحیت ندارند... لذا ما میبینیم که رادیوهای خارجی به زبانهای گوناگون به شورای نگهبان ناسزا میگویند که طرفدار فئودالها و سرمایهدارهاست، والله، بالله تالله ما نه طرفدار سرمایهداریم، نه خودمان سرمایهدار و نه در رابطه با سرمایهدار هستیم.»
✅ @karkhone
| سرگه بارسقیان
سرمایهدار نیستیم
چه شد که محافظهکاران سیاست در ایران متهم شدند به جانبداری از اسلام سرمایهدارها، مرفهین بیدرد و اسلام آمریکایی؟ چپگرایی اوایل انقلاب و دولتسالاری مقتضی دوره جنگ، چطور محافظهکاران را در جایگاه دفاع از سرمایهداران نشاند؟ پاسخ را باید در مواضع اقتصادی آنان جست و اختلافی که با چپگرایان بر سر نقش حداقلی یا حداکثری دولت در هدایت سکان اقتصاد کشور داشتند. از همان ابتدا (آذر ۶۱) که مهدوی کنی در شورای نگهبان با لایحه دولتی شدن بازرگانی خارجی مخالفت کرد، نشانههای این تضاد فکری آشکار شد. در همان زمان هم گفته میشد که «شورای نگهبان طرفدار گروه خاص سرمایهدار و فئودال است» یا «شورای نگهبان متمایل به خط سرمایهداری است و با این بینش لوایح انقلابی را رد میکند». بحث آنجا بالا گرفت که لایحه بازرگانی خارجی در مجلس به تصویب رسید و به شورای نگهبان ارسال شد و این شورا هم اطلاق و شمول این لایحه را رد کرد؛ بدین معنا که کلیت لایحه و شمول آن را به کل صادرات و واردات، منطبق با موازین اسلامی و قانون اساسی ندانست. مهدوی کنی در مقام عضو شورای نگهبان با دولتی شدن بازرگانی خارجی مخالفت کرد: «این لایحه را تنظیم کردهاند که باید تمام بازرگانی خارجی یعنی کل صادرات و واردات و تمام کالاهایی که از خارج وارد میشود، چه آنها که جنبه اصولی دارد و چه اقلامی که جنبه فرعی و مصرفی دارد و به طور کلی همه باید دولتی شود. ولی طبق اصل ۴ و ۷۲ قانون اساسی که میگوید مجلس حق ندارد قانونی را برخلاف شرع یا برخلاف قانون اساسی وضع کند، شورای نگهبان اطلاق و کلیت این لایحه را برخلاف موازین اسلامی تشخیص داد. این لایحه میگوید هر کس هر چه بخواهد صادر کند باید به دولت بفروشد و قیمتش را هم دولت معین کند و حق ندارد خودش صادر کند. این کار برخلاف موازین اسلام است و مالکیت مردم که از راه مشروع به دست آمده محدود میشود و اینکه بگوییم آقا تو حق نداری کشمشی را که خودت تولید کردی و خودت از راه مشروع به دست آوردهای یا فرشی را که خودت بافتی، من باب مثال باید حتماً به دولت بفروشی و دولت صادر کند، این مساله برخلاف موازین است. البته ما قبول داریم که دولت باید در همه مسائل ناظر و هادی باشد، خط بدهد و مصالح عموم را در نظر بگیرد، اما نه اینکه مالکیت مردم را لغو بکند و بگوید شما اصلاً اختیار ملک خود را نداری و بالمآل مالک نیستی یا اینکه وقتی گفته شد که شما حق نداری خودت بفروشی، باید به دولت بفروشی و آن هم به قیمتی که دولت معین میکند و ارزی را که از این راه به دست میآوری، متعلق به دولت است. بنابراین نتیجه کار این است که تو مالک نیستی و فقط در اینجا کارگر بودی که تولیدات را باید به دست دولت بدهی و اجرتالمثل کارگریات را بگیری.»
مهدوی کنی مخالفان نظر شورای نگهبان را چپها و چپگرایانی دانست که از چند جهت با آنها مخالفاند: «یکی اینکه ما آخوند هستیم و قهراً آنها با آخوند مخالفاند، اگرچه در ظاهر میگویند ما طرفدار نظام جمهوری هستیم و خط امام و امثال اینها و علاوه بر اینکه در انتخابات هم عدهای از آنها رد شدند، زیرا طبق موازین قانون اساسی کاندیداها باید مومن به نظام جمهوری اسلامی باشند و همچنین شرایط دیگر، شورای نگهبان صلاحیت آنها را رد کرد - البته آن وقت بنده در شورای نگهبان نبودم و وزیر کشور بودم - و احتمالاً این موضوع هم منشاء عقدهای برای بعضی از افراد گردیده و مترصد فرصتهایی هستند که به مناسبتهایی شورای نگهبان را مورد انتقاد قرار دهند، برای اینکه اقتصاد، صنعت و تجارت این مملکت را از بین ببرند و با نابودی این سه بخش زمینه سوسیالیسم و اشتراکیت را در کشور به وجود بیاورند اما حکومت اسلامی یک نظام سوسیالیستی و اشتراکی نیست. ما خود نظامی داریم، لکن آنها میخواهند ما را به عقب سوق دهند که نتوانیم نظام خودمان را پیاده کنیم. اصولاً ملت اسلام و ایران نظام سوسیالیستی را پذیرا نیست و خدای نخواسته اگر ما شکست بخوریم دشمنان ما میگویند این آخوندها نتوانستند مملکت را اداره کنند و ما از اول میگفتیم که اینها نمیتوانند حکومت کنند و اینهایی که میگفتند ما طرفدار ولایت فقیه هستیم صلاحیت ندارند... لذا ما میبینیم که رادیوهای خارجی به زبانهای گوناگون به شورای نگهبان ناسزا میگویند که طرفدار فئودالها و سرمایهدارهاست، والله، بالله تالله ما نه طرفدار سرمایهداریم، نه خودمان سرمایهدار و نه در رابطه با سرمایهدار هستیم.»
✅ @karkhone
توزیع خودرو در اوایل انقلاب
دولت موقت از سال 58، یعنی درست در نخستین سال پس از پیروزی انقلاب، تحتتأثیر جو آن سالها، واردات خودرو را ممنوع کرده بود. خودروسازان داخلی هم از پاسخگویی به تقاضای بازار جامانده بودند.
صنعت خودرو که پس از مصادره اموال خیامیها و دیگران، دولتی شده بود، تحت مدیریت یک وزارتخانه تازه تاسیس به نام وزارت صنایع سنگین فعالیت میکرد.
این وزارتخانه نوپا برای حل گرفتاریهای بازار، کمیته توزیع عادلانه خودرو را تشکیل داد و سازوکاری درنظر گرفت تا مردم بتوانند با قرعهکشی خودرو بخرند.
محسن سازگارا، معاون وقت وزارت صنایع سنگین و سرپرست کمیته توزیع عادلانه خودرو این خبر را با آب و تاب در رسانهها منتشر کرد.
کمیته توزیع عادلانه خودرو که با هدف جلوگیری از توزیع رانت نهفته در اختلاف قیمت خودرو در کارخانه و بازار میان دلالان و سودجویان تشکیل شده بود شرایطی را برای واگذاری خودرو به متقاضیان تعیین کرده بود که براساس آن اولاً باید حداقل یک سال از سکونت متقاضی در محل ارائه تقاضا میگذشت و متقاضی و افراد تحت تکفلش نیز باید فاقد خودرو میبودند.
ضمناً متقاضی و همسرش نباید از سال 57 هیچ خودرویی از تولیدکنندگان داخلی خریداری کرده باشند و در زمان ارائه تقاضا نیز داشتن گواهینامه به نام متقاضی الزامی بود.
این شرایط با تغییراتی برای خرید انواع وسیله نقلیه اعم از کامیون، مینیبوس و موتورسیکلت نیز وجود داشت و برای مثال انواع وانت و کامیون به کسانی واگذار میشد که راننده بودند و برای امرارمعاش به این خودرو نیاز داشتند و شاید همین موضوع بود که خودرو را بهعنوان ابزار امرار معاش در جامعه پساانقلابی ایران در دهه 60 جا انداخت.
طبق اعلام محسن سازگارا، سرپرست کمیته توزیع عادلانه خودرو متقاضیانی که این شرایط را احراز میکردند باید برای واگذاری خودرو مبلغ 30هزار تومان و برای واگذاری موتورسیکلت دندهای یاماها 8هزارتومان به اسم خود چکبانکی دریافت کرده و کپی آن را به همراه فرم ثبتنام، کپی شناسنامه متقاضی و همسر به آدرس کمیته ارسال میکردند.
کمیته توزیع عادلانه خودرو، یکم آبانماه فرم شرکت در قرعهکشی واگذاری خودرو را در روزنامهها به چاپ رساند و تا پایان وقت اداری 16آبان به متقاضیان مهلت داد تا درخواستهای خود را ارائه کنند.
در روزهای 24 و 25آبانماه قرعهکشی، انجام و کمیته توزیع عادلانه خودرو دستبهکار تحقیق درباره متقاضیان شد. در ادامه برندگان قرعهکشی باید اصل مدارک را ارائه میکردند و در نوبت میماندند.
✅ @karkhone
دولت موقت از سال 58، یعنی درست در نخستین سال پس از پیروزی انقلاب، تحتتأثیر جو آن سالها، واردات خودرو را ممنوع کرده بود. خودروسازان داخلی هم از پاسخگویی به تقاضای بازار جامانده بودند.
صنعت خودرو که پس از مصادره اموال خیامیها و دیگران، دولتی شده بود، تحت مدیریت یک وزارتخانه تازه تاسیس به نام وزارت صنایع سنگین فعالیت میکرد.
این وزارتخانه نوپا برای حل گرفتاریهای بازار، کمیته توزیع عادلانه خودرو را تشکیل داد و سازوکاری درنظر گرفت تا مردم بتوانند با قرعهکشی خودرو بخرند.
محسن سازگارا، معاون وقت وزارت صنایع سنگین و سرپرست کمیته توزیع عادلانه خودرو این خبر را با آب و تاب در رسانهها منتشر کرد.
کمیته توزیع عادلانه خودرو که با هدف جلوگیری از توزیع رانت نهفته در اختلاف قیمت خودرو در کارخانه و بازار میان دلالان و سودجویان تشکیل شده بود شرایطی را برای واگذاری خودرو به متقاضیان تعیین کرده بود که براساس آن اولاً باید حداقل یک سال از سکونت متقاضی در محل ارائه تقاضا میگذشت و متقاضی و افراد تحت تکفلش نیز باید فاقد خودرو میبودند.
ضمناً متقاضی و همسرش نباید از سال 57 هیچ خودرویی از تولیدکنندگان داخلی خریداری کرده باشند و در زمان ارائه تقاضا نیز داشتن گواهینامه به نام متقاضی الزامی بود.
این شرایط با تغییراتی برای خرید انواع وسیله نقلیه اعم از کامیون، مینیبوس و موتورسیکلت نیز وجود داشت و برای مثال انواع وانت و کامیون به کسانی واگذار میشد که راننده بودند و برای امرارمعاش به این خودرو نیاز داشتند و شاید همین موضوع بود که خودرو را بهعنوان ابزار امرار معاش در جامعه پساانقلابی ایران در دهه 60 جا انداخت.
طبق اعلام محسن سازگارا، سرپرست کمیته توزیع عادلانه خودرو متقاضیانی که این شرایط را احراز میکردند باید برای واگذاری خودرو مبلغ 30هزار تومان و برای واگذاری موتورسیکلت دندهای یاماها 8هزارتومان به اسم خود چکبانکی دریافت کرده و کپی آن را به همراه فرم ثبتنام، کپی شناسنامه متقاضی و همسر به آدرس کمیته ارسال میکردند.
کمیته توزیع عادلانه خودرو، یکم آبانماه فرم شرکت در قرعهکشی واگذاری خودرو را در روزنامهها به چاپ رساند و تا پایان وقت اداری 16آبان به متقاضیان مهلت داد تا درخواستهای خود را ارائه کنند.
در روزهای 24 و 25آبانماه قرعهکشی، انجام و کمیته توزیع عادلانه خودرو دستبهکار تحقیق درباره متقاضیان شد. در ادامه برندگان قرعهکشی باید اصل مدارک را ارائه میکردند و در نوبت میماندند.
✅ @karkhone
میلتون فریدمن و مصاحبه ی جنجالی او
او در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۹ از مزایای اینترنت عنوان کرده و از دیده بان شخصی ضد دولتی مربوط به خودش قضیه را بررسی کرد.
او گفت: از نظر من هر مفهوم جدیدی که بتواند قدرت را از دولتمردان گرفته و آزادی را تشویق کند در ارجحیت است و اینترنت دقیقا برای همین آزادی و آزادی های کسب و کار اینجاست.
ایشان فورا کمی فراتر را نگریست و گفت:
حتی من فکر میکنم که یک روزی واحد پولی نیز در اینترنت رایج شود و این واحد پولی بتواند اعتماد مردم را به خود جلب کند و قدرت پولی را از دولت سلب کند.
نکته اینکه از همان سال صحبت واحد پولی مشترک در اتحادیه اروپا انجام شده و یورو از سال ۲۰۰۲ رسما مورد پذیرش و استفاده عموم قرار گرفت،اما میلتون فریدمن در حال فکر کردن و زندگی در آینده بود.
(طرح صیانت از حقوقتون! در فضای مجازی از دستورکار خارج نشده و به حول و قوه اللهی فردا بررسی میشود.)
✅ @karkhone
او در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۹ از مزایای اینترنت عنوان کرده و از دیده بان شخصی ضد دولتی مربوط به خودش قضیه را بررسی کرد.
او گفت: از نظر من هر مفهوم جدیدی که بتواند قدرت را از دولتمردان گرفته و آزادی را تشویق کند در ارجحیت است و اینترنت دقیقا برای همین آزادی و آزادی های کسب و کار اینجاست.
ایشان فورا کمی فراتر را نگریست و گفت:
حتی من فکر میکنم که یک روزی واحد پولی نیز در اینترنت رایج شود و این واحد پولی بتواند اعتماد مردم را به خود جلب کند و قدرت پولی را از دولت سلب کند.
نکته اینکه از همان سال صحبت واحد پولی مشترک در اتحادیه اروپا انجام شده و یورو از سال ۲۰۰۲ رسما مورد پذیرش و استفاده عموم قرار گرفت،اما میلتون فریدمن در حال فکر کردن و زندگی در آینده بود.
(طرح صیانت از حقوقتون! در فضای مجازی از دستورکار خارج نشده و به حول و قوه اللهی فردا بررسی میشود.)
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/3) | سرگه بارسقیان سرمایهدار نیستیم چه شد که محافظهکاران سیاست در ایران متهم شدند به جانبداری از اسلام سرمایهدارها، مرفهین بیدرد و اسلام آمریکایی؟ چپگرایی اوایل انقلاب و دولتسالاری مقتضی دوره جنگ،…
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/4)
| سرگه بارسقیان
مصادرهها را تایید نمیکردم
برخی اعضای وقت شورای نگهبان اعتقاد داشتند که چون ناظر مصوبات مجلس هستند، معیار تصمیمگیری باید فتوای اکثریت فقهای این شورا باشد و اگر اکثریت این شورا تشخیص بدهند که مصوبات مجلس مغایر احکام شرع است، همین کافی است تا رای به رد آن مصوبه دهند. دیدگاه مهدوی کنی هم این بود که نظر اکثریت اعضای شورای نگهبان ملاک باشد. اما گاهی مجلس اصرار داشت بعضی از لوایح و قوانین به خاطر مصالح وقت تایید شده و به اجرا گذاشته شود، مثل تقسیم اراضی و در برخی موارد نیز فتاوای امام با نظر شورای نگهبان تفاوت داشت. در همان زمان مجلس به لایحهای رای داده بود درباره ملی شدن معادنی که در املاک شخصی کشف میشد؛ فتوای بسیاری از فقها این است که اگر معدن در ملک شخصی باشد، متعلق به مالک است اعم از آنکه این معادن در اعماق زمین یا روی آن باشد. اما طبق مصوبه مجلس اول، این گونه معادن ملی و متعلق به دولت و جزو انفال بود. اکثریت اعضای شورای نگهبان با نظر فقها موافق بودند اما مهدوی کنی معتقد بود معدن ملک شخصی نیست: «آیا مثلاً نفت که شش هزار متر زیر خانه من است یا یک معدن مس و طلا را من مالک میشوم؟ آن مقدار از زمین که جزو حریم ملک این شخص باشد - دو یا سه یا چهار متر - مالک است، مثلاً برای زیرزمین یا چاهی و امثال آن، اما اینکه صد متر پایینتر، پنجاه متر پایینتر به چه دلیل مال این آقا باشد؟ روایت «من احیا» شامل اینجا نمیشود، چون ایشان اینجا را احیا نکرده، ربطی به او ندارد. بالای خانه هم همینطور است. مثلاً شخصی بگوید هواپیمایی که میخواهد از بالای سر خانه من عبور کند ممنوع است من اجازه نمیدهم، باید از من اجازه بگیرند یا پول بدهند یا اینکه اصلاً من راضی نیستم. آسمان در حدی است که من عرفاً میخواهم ساختمان بسازم، یک طبقه یا دو طبقه در حدی که عرف اجازه میدهد، حتی ساختن ساختمانهای بسیار بلند چرا جایز باشد؟ مگر ضرورتی در میان باشد و قانون خاصی در مورد آن وجود داشته باشد. اگر در معادن ظاهره باشد، مال مالک است، ولی اگر در زیر زمین باشد مال مالک نیست.» فقها به دیدار امام رفتند تا راهحلی پیدا کنند؛ نظر بنیانگذار انقلاب این بود که: «اصلاً اینطور چیزها به اعتبار اینکه مال فراوانی است مثل طلا، نقره، مس و از این قبیل معادن بزرگ، اصلاً طبعش اقتضا دارد که شخصی نباشد، مانند سایر انفال باشد، همانطوری که دریاها و کوهها را میگوییم جزو انفال است و مال امام و حکومت اسلامی است؛ یعنی باید تحت نظر حکومت برای منافع عامه خرج شود، اینگونه معادن هم همینطور است. معدن نفت، ریشههایی دارد و فرسنگها آنطرفتر کشیده میشود و پیداست که اصلاً شخصی نیست.»
از دیگر مواردی که فقهای شورای نگهبان را به کسب نظر از امام واداشت، مساله تقسیم اراضی بود. مهدوی کنی درباره همین مساله خدمت آیتاللهالعظمی گلپایگانی رسید تا کسب نظر کند. آیتالله صافی هم در آنجا بود و از مهدوی کنی خواست پیغامی به امام برساند: «به ایشان بگویید که یادتان هست قبل از انقلاب در مساله تقسیم اراضی که شاه انجام داد، شما مخالفت کردید، حالا چه شده که شما طرفدار تقسیم اراضی شدید؟ سلام مرا برسانید و بگویید فلانی این پیغام را داد.» منظور آیتالله صافی مخالفت امام خمینی با اصلاحات ارضی شاه بود. به گفته مهدوی کنی «امام در این زمان که میفرمودند بعد از انقلاب این کار بشود، تنها به این دلیل بود که میخواستند بگویند از نظر حکم اولی فقهی این املاک را ما تقسیم میکنیم. امام گاهی برای تایید تقسیم زمینهای کشاورزی دو دلیل میآوردند، چه آنها که قبلاً در زمان شاه انجام شده بود و امام همه را تنفیذ کردند و چه زمینهایی که در زمان انقلاب تقسیم شد. دلیل امام یکی این بود که این ضرورت است، ما بالاخره نمیتوانیم مردمی که انقلاب کردهاند و چیزی هم ندارند، آنها را همینطور رها کنیم که شاید روزی صاحب ملک شوند! ضرورت انقلاب اقتضا میکند که ما به اینها هم بالاخره سهمی بدهیم. اینها هم آدم هستند و اینها هم حقی در مملکت دارند. این را به عنوان یک حکم ثانوی و ولایتی قبول میکردند. نظر دومشان این بود که ما میدانیم که اکثر مالکان بزرگ و خانها، اگر نگوییم همه املاکی را که به دست آوردهاند مشروع نیست، حداقل میدانیم که اینها خمس و زکات ندادهاند. بعد میفرمودند تازه خمس و زکات مضاعف روی آن آمده، چون اینها که خمس ندادند، باز دوباره از آن خمس که در مال آمده استفاده کردهاند و تا الان خمس اندر خمس شده، شاید آنها بیش از اینها به حاکم بدهکار هستند. در مورد زکات هم ایشان میگفتند من میدانم که اینها به بیتالمال و فقرا بدهکارند، بنابراین اشکالی ندارد. این هم یکی دیگر از دلایلی بود که امام روی تقسیم اراضی و بعضی از مصادرات تاکید داشتند.»
✅ @karkhone
| سرگه بارسقیان
مصادرهها را تایید نمیکردم
برخی اعضای وقت شورای نگهبان اعتقاد داشتند که چون ناظر مصوبات مجلس هستند، معیار تصمیمگیری باید فتوای اکثریت فقهای این شورا باشد و اگر اکثریت این شورا تشخیص بدهند که مصوبات مجلس مغایر احکام شرع است، همین کافی است تا رای به رد آن مصوبه دهند. دیدگاه مهدوی کنی هم این بود که نظر اکثریت اعضای شورای نگهبان ملاک باشد. اما گاهی مجلس اصرار داشت بعضی از لوایح و قوانین به خاطر مصالح وقت تایید شده و به اجرا گذاشته شود، مثل تقسیم اراضی و در برخی موارد نیز فتاوای امام با نظر شورای نگهبان تفاوت داشت. در همان زمان مجلس به لایحهای رای داده بود درباره ملی شدن معادنی که در املاک شخصی کشف میشد؛ فتوای بسیاری از فقها این است که اگر معدن در ملک شخصی باشد، متعلق به مالک است اعم از آنکه این معادن در اعماق زمین یا روی آن باشد. اما طبق مصوبه مجلس اول، این گونه معادن ملی و متعلق به دولت و جزو انفال بود. اکثریت اعضای شورای نگهبان با نظر فقها موافق بودند اما مهدوی کنی معتقد بود معدن ملک شخصی نیست: «آیا مثلاً نفت که شش هزار متر زیر خانه من است یا یک معدن مس و طلا را من مالک میشوم؟ آن مقدار از زمین که جزو حریم ملک این شخص باشد - دو یا سه یا چهار متر - مالک است، مثلاً برای زیرزمین یا چاهی و امثال آن، اما اینکه صد متر پایینتر، پنجاه متر پایینتر به چه دلیل مال این آقا باشد؟ روایت «من احیا» شامل اینجا نمیشود، چون ایشان اینجا را احیا نکرده، ربطی به او ندارد. بالای خانه هم همینطور است. مثلاً شخصی بگوید هواپیمایی که میخواهد از بالای سر خانه من عبور کند ممنوع است من اجازه نمیدهم، باید از من اجازه بگیرند یا پول بدهند یا اینکه اصلاً من راضی نیستم. آسمان در حدی است که من عرفاً میخواهم ساختمان بسازم، یک طبقه یا دو طبقه در حدی که عرف اجازه میدهد، حتی ساختن ساختمانهای بسیار بلند چرا جایز باشد؟ مگر ضرورتی در میان باشد و قانون خاصی در مورد آن وجود داشته باشد. اگر در معادن ظاهره باشد، مال مالک است، ولی اگر در زیر زمین باشد مال مالک نیست.» فقها به دیدار امام رفتند تا راهحلی پیدا کنند؛ نظر بنیانگذار انقلاب این بود که: «اصلاً اینطور چیزها به اعتبار اینکه مال فراوانی است مثل طلا، نقره، مس و از این قبیل معادن بزرگ، اصلاً طبعش اقتضا دارد که شخصی نباشد، مانند سایر انفال باشد، همانطوری که دریاها و کوهها را میگوییم جزو انفال است و مال امام و حکومت اسلامی است؛ یعنی باید تحت نظر حکومت برای منافع عامه خرج شود، اینگونه معادن هم همینطور است. معدن نفت، ریشههایی دارد و فرسنگها آنطرفتر کشیده میشود و پیداست که اصلاً شخصی نیست.»
از دیگر مواردی که فقهای شورای نگهبان را به کسب نظر از امام واداشت، مساله تقسیم اراضی بود. مهدوی کنی درباره همین مساله خدمت آیتاللهالعظمی گلپایگانی رسید تا کسب نظر کند. آیتالله صافی هم در آنجا بود و از مهدوی کنی خواست پیغامی به امام برساند: «به ایشان بگویید که یادتان هست قبل از انقلاب در مساله تقسیم اراضی که شاه انجام داد، شما مخالفت کردید، حالا چه شده که شما طرفدار تقسیم اراضی شدید؟ سلام مرا برسانید و بگویید فلانی این پیغام را داد.» منظور آیتالله صافی مخالفت امام خمینی با اصلاحات ارضی شاه بود. به گفته مهدوی کنی «امام در این زمان که میفرمودند بعد از انقلاب این کار بشود، تنها به این دلیل بود که میخواستند بگویند از نظر حکم اولی فقهی این املاک را ما تقسیم میکنیم. امام گاهی برای تایید تقسیم زمینهای کشاورزی دو دلیل میآوردند، چه آنها که قبلاً در زمان شاه انجام شده بود و امام همه را تنفیذ کردند و چه زمینهایی که در زمان انقلاب تقسیم شد. دلیل امام یکی این بود که این ضرورت است، ما بالاخره نمیتوانیم مردمی که انقلاب کردهاند و چیزی هم ندارند، آنها را همینطور رها کنیم که شاید روزی صاحب ملک شوند! ضرورت انقلاب اقتضا میکند که ما به اینها هم بالاخره سهمی بدهیم. اینها هم آدم هستند و اینها هم حقی در مملکت دارند. این را به عنوان یک حکم ثانوی و ولایتی قبول میکردند. نظر دومشان این بود که ما میدانیم که اکثر مالکان بزرگ و خانها، اگر نگوییم همه املاکی را که به دست آوردهاند مشروع نیست، حداقل میدانیم که اینها خمس و زکات ندادهاند. بعد میفرمودند تازه خمس و زکات مضاعف روی آن آمده، چون اینها که خمس ندادند، باز دوباره از آن خمس که در مال آمده استفاده کردهاند و تا الان خمس اندر خمس شده، شاید آنها بیش از اینها به حاکم بدهکار هستند. در مورد زکات هم ایشان میگفتند من میدانم که اینها به بیتالمال و فقرا بدهکارند، بنابراین اشکالی ندارد. این هم یکی دیگر از دلایلی بود که امام روی تقسیم اراضی و بعضی از مصادرات تاکید داشتند.»
✅ @karkhone
در تحوّلی خاص، مارک زاکربرگ اعلام کرده است که یک کارگروه ویژه در ساختار تحت فرمان او، در کار تأسیس یک متاورس ویژه فیسبوک خواهد بود که به عقیده او، جانشین اینترنت موبایل در آینده خواهد بود. این جهان مجازی (تعامل جهانی) را قرار است که گروهی به هدایت برخی مؤثرترین چهرههای اداره اینستاگرام و فیسبوک برای زاکربرگ بسازند که مدّعی است هیچ شرکت دیگری در دنیا توان تحقّق آن را ندارد.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
درگذشت حبيب لاجوردي، صنعتگر، پژوهشگر و مدير پروژه تاريخ شفاهي هاروارد
حبیب لاجوردی، مدیر پروژه تاریخ شفاهی ایران در مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد، روز یکشنبه سوم مرداد در سن ۸۶ سالگی در شهر واشینگتن درگذشت
وی به خانوادهای ثروتمند لاجوردي موسسان «گروه صنعتي بهشهر» تعلق داشت كه دورۀ دبیرستان را در آمریکا به پایان رساند. او سپس لیسانس مهندسی خود را از دانشگاه ییل گرفت و بعد در دانشگاه هاروارد، یک دوره مدیریت خواند سال ۱٩۶۳ و در سال ۱۳۴۲ به ایران بازگشت و در گروه صنعتی بهشهر که متعلق به خانوادهاش بود به کار پرداخت و تبديل به يكي از مديران اين بنگاه اقتصادي شد. پس از انقلاب، اموال خاندان او مصادره شد و آنها به آمريكا بازگشتند.
لاجوردی پس از چند سال کار در گروه صنعتي بهشهر متوجه مشکل کمبود مدیر در کشورش شد و در صدد برآمد تا مؤسسهای برای تربیت مدیر ایجاد کند. وی به لطف آشنایی قبلی و سوابق تحصیلی، با استادان دانشگاه هاروارد تماس گرفت و طرح پایهگذاری یک مدرسۀ عالی مدیریت در تهران، با همکاری هاروارد را مطرح کرد.
سرانجام مرکز مطالعات مدیریت ایران با همکاری هاروارد و با کمکهای دولت از سال ۱٩۷۲ (۱۳۵۱) آغاز به کار کرد و توانست طی نه دوره، صدها نفر را برای مدیریت در سطح عالی آموزش دهد. بطوريكه از سال ۱٩۷۲ تا ۱٩٨۱، هر سال حدود ۶٠ نفر از مرکز مطالعات فارغالتحصیل میشدند.
حبیب لاجوردی که بعدها پایاننامۀ دکتری خود را در دانشگاه آکسفورد، در بارۀ مسائل کارگری نوشت( كتاب "اتحادیههای کارگری و خودکامگی در ایران )، برای تأسیس مرکز مدیریت، قطعه زمینی را به عنوان کمک از دولت گرفت که در بیابانهای سعادتآباد قرار داشت. در آن زمان، به دلیل شیب تند تپهها دسترسی به زمین بسیار دشوار بود. اما با ساخته شدن پلی که امروزه همچنان به پل "مدیریت" شهرت دارد، این مشکل نیز حل شد.
ساختمان مرکز را نادر اردلان، معمار برجستۀ ایرانی طراحی کرد. این ساختمان در آن سالها به عنوان نمونهای عالی برای طراحی مؤسسات آموزشی، در مجلات معتبر معماری جهان معرفی شد. بعد از انقلاب، مرکز مطالعات مدیریت ایران/هاروارد به دانشگاه امام صادق تبدیل شد.
نزدیک به دو سال بعد از انقلاب، حبیب لاجوردی پروژۀ تاریخ شفاهی ایران را با همکاری استادان هاروارد آغاز کرد. در این مجموعۀ بزرگ، با حدود ۱۳۴ نفر از مدیران، شخصیتهای سیاسی دولت پادشاهی و صاحبنظران مصاحبه شده است که در قرن چهاردهم هجری شمسی تا سال ۱۳۶۰ در رویدادهای سیاسی ایران نقش ایفا کردند.
✅ @karkhone
حبیب لاجوردی، مدیر پروژه تاریخ شفاهی ایران در مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد، روز یکشنبه سوم مرداد در سن ۸۶ سالگی در شهر واشینگتن درگذشت
وی به خانوادهای ثروتمند لاجوردي موسسان «گروه صنعتي بهشهر» تعلق داشت كه دورۀ دبیرستان را در آمریکا به پایان رساند. او سپس لیسانس مهندسی خود را از دانشگاه ییل گرفت و بعد در دانشگاه هاروارد، یک دوره مدیریت خواند سال ۱٩۶۳ و در سال ۱۳۴۲ به ایران بازگشت و در گروه صنعتی بهشهر که متعلق به خانوادهاش بود به کار پرداخت و تبديل به يكي از مديران اين بنگاه اقتصادي شد. پس از انقلاب، اموال خاندان او مصادره شد و آنها به آمريكا بازگشتند.
لاجوردی پس از چند سال کار در گروه صنعتي بهشهر متوجه مشکل کمبود مدیر در کشورش شد و در صدد برآمد تا مؤسسهای برای تربیت مدیر ایجاد کند. وی به لطف آشنایی قبلی و سوابق تحصیلی، با استادان دانشگاه هاروارد تماس گرفت و طرح پایهگذاری یک مدرسۀ عالی مدیریت در تهران، با همکاری هاروارد را مطرح کرد.
سرانجام مرکز مطالعات مدیریت ایران با همکاری هاروارد و با کمکهای دولت از سال ۱٩۷۲ (۱۳۵۱) آغاز به کار کرد و توانست طی نه دوره، صدها نفر را برای مدیریت در سطح عالی آموزش دهد. بطوريكه از سال ۱٩۷۲ تا ۱٩٨۱، هر سال حدود ۶٠ نفر از مرکز مطالعات فارغالتحصیل میشدند.
حبیب لاجوردی که بعدها پایاننامۀ دکتری خود را در دانشگاه آکسفورد، در بارۀ مسائل کارگری نوشت( كتاب "اتحادیههای کارگری و خودکامگی در ایران )، برای تأسیس مرکز مدیریت، قطعه زمینی را به عنوان کمک از دولت گرفت که در بیابانهای سعادتآباد قرار داشت. در آن زمان، به دلیل شیب تند تپهها دسترسی به زمین بسیار دشوار بود. اما با ساخته شدن پلی که امروزه همچنان به پل "مدیریت" شهرت دارد، این مشکل نیز حل شد.
ساختمان مرکز را نادر اردلان، معمار برجستۀ ایرانی طراحی کرد. این ساختمان در آن سالها به عنوان نمونهای عالی برای طراحی مؤسسات آموزشی، در مجلات معتبر معماری جهان معرفی شد. بعد از انقلاب، مرکز مطالعات مدیریت ایران/هاروارد به دانشگاه امام صادق تبدیل شد.
نزدیک به دو سال بعد از انقلاب، حبیب لاجوردی پروژۀ تاریخ شفاهی ایران را با همکاری استادان هاروارد آغاز کرد. در این مجموعۀ بزرگ، با حدود ۱۳۴ نفر از مدیران، شخصیتهای سیاسی دولت پادشاهی و صاحبنظران مصاحبه شده است که در قرن چهاردهم هجری شمسی تا سال ۱۳۶۰ در رویدادهای سیاسی ایران نقش ایفا کردند.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
چرا در این چهل سال از قافله تجارت جا ماندیم
| پویا ناظران
نگاه حاکم در چهل سال گذشته میگوید:
ما از قافله تجارت عقب موندیم، چرا که آمریکا در مقام پیروز جنگ دوم جهانی، هژمون تجارت جهانی شده. اما این همون آمریکاییست که علیه دموکراسی ما کودتا کرد، از سفارتش در کشور ما برای جاسوسی استفاده کرد، ایرباس ما رو سرنگون کرد و یکجانبه از برجام خارج شد. آمریکا کشوری غیرقابل اعتماده که به ما احترام نمیگذاره، و برعکس خواستار تسلیم و ذلیل شدن ماست. اما چون ما مردمی آزاده هستیم، حاضر به تسلیم و سازش نیستیم، و لذا آمریکاییها جلوی ورود ما به بازارهای جهانی رو میگیرند.
اما این نگاه، نگران منع آمریکاییها نیست. مشخصاً به دو دلیل، مدعیه در بلندمدت آسیبی متوجه ما نخواهد شد:
اولا، آمریکا یک کشور بدهکار و رو به نزول و سقوطه، هم از نظر اخلاقی اجتماعی، و هم از نظر سیاسی اقتصادی. لذا در آینده نزدیک، آمریکا هژمونی خودش بر تجارت جهانی رو از دست خواهد داد. پس دلیلی نداره در برابرش کوتاه بیاییم.
ثانیا، ما میتونیم تلفن هوشمند بسازیم بهتر از اپل، خودرو بسازیم بهتر از بنز، و کفش بسازیم بهتر از نایکی. اگه تا حالا نتونستیم این کار رو بکنیم، بخاطر مدیران غربزده و نئولیبرال بوده.
در نهایت، این نگاه توصیه میکنه که کار رو به مدیران جهادی بسپاریم تا در تولید به خودکفایی برسیم، چرا که با خودکفایی، در بلندمدت رفاه دنیوی ما هم تامین خواهد شد. منتها پیش از تحقق اون رفاه، باید منابعمون رو صرف تثبیت اقتدار نظامی کنیم تا دشمنانمون به ما حمله نکنند، و این یعنی در کوتاهمدت، مردم باید سختی رو تحمل کنن
شش نقد به این نگاه:
1. آمریکا در شرف ورشکستگی نیست. بدهی یک کشور رو نسبت به میزان تولید اقتصادی، و کسری بودجهاش رو نسبت به رشد اقتصادیش میسنجند.اگرچه جا داره سیاستگذاری بودجهای آمریکا بهبود پیدا کنه، اما اشتباهه اگه ما به امید سقوط آمریکا منتظر بشینیم
2. خودکفایی فقط در مورد کالاهای لازم برای امنیت ملی مطلوبه. خودکفایی در تولید بقیه کالاها اشتباهه. افزایش رفاهی که در طول چند هزار سال تمدنسازی بشر بدست اومده، محصول تخصصیتر شدن تولید، و افزایش تجارت بین انسانهاست.
3. سال ۸۱، مسوول پروژه موشکهای بالستیک شهاب، شد مدیرعامل ایران خودرو، تا با مدیریت جهادی، صنعت خودروی کشور رو نجات بده. اما ظرف چند سال بعد، شرکتی که تازه موفق شده بود یک خودرو ملی رو به تولید انبوه برسونه، تا مرز ورشکستگی رفت!
تجربه مدیران جهادی عمدتا در عرصه امنیت ملیه. اما تولید برای حفظ امنیت، با تولید اقتصادی فرق داره. وقتی هدف امنیتیه، نه هزینه مهمه نه بازاریابی، بلکه تاکید فقط بر مهندسی محصوله. اما وقتی هدف اقتصادیست، باید به فکر تولید انبوه، کاهش هزینه، افزایش کیفیت و بسط بازار بود
4. امنیت، بدون بسط تجارت خارجی پایدار نیست. اگه توسعه صنایع دفاعی در توازن با توسعه تجارت خارجی نباشه، به امنیتی بیشتر از امنیت کره شمالی منجر نمیشه.چین ارتشی بسیار قوی داره. اما قبل از اینکه جنگنده و ناو هواپیمابر بسازه، تجارت خارجیش رو توسعه داد. بعد با ثروت حاصل، جنگنده و ناو هم ساخت.
اینکه این روزها چین آمریکا رو مستاصل کرده، بخاطر اقتدار ارتشش نیست، بلکه بخاطر حجم تجارتشه. اما مشتهای گره کرده و شعارهای تند ما، یک هزارم این استیصال رو هم در آمریکا ایجاد نکرد، بلکه با استقبال هم مواجه شد، چون کمک کردیم تسلیحات بیشتری به عربها بفروشه.
5. در این چهل ساله، یکسری ویژگیهای اخلاقی تبیین شد که کشورها باید احراز کنند تا با اونها رابطه داشته باشیم. چون سیاست خارجی مبتنی بر منافع ملیست نه مبتنی بر اخلاق، این شروط، گزینههای پیش روی ما رو محدود کرد.اما هر چقدر تلاش کنیم به این شروط مقید بمونیم، در عمل ناگزیریم که حداقل با چند کشور معدود رابطه داشته باشیم. اما روابط معدود، تبدیل به وابستگی میشن.
6. علاوه بر اینکه اخلاقمحور بودن سیاست خارجی به وابستگی خارجی منجر میشه، ما رو در شرایط تناقض آمیز هم قرار میده.
سالهاست که در مورد رفتار ظالمانه چین با اویغورها، مسلمونهای غرب چین، سکوت کردیم، در حالیکه از شکنجههای جسمی و روانیشون خبر داریم، و از حبسشون در اردوگاههای کار اجباری مطلعیم.وحشتناکتر اینکه امسال در سازمان ملل شنیدیم که دولت چین قلب، کلیه، کبد و سایر اعضای داخلی اویغورها رو زنده زنده در میاره، تا برای پیوند به چینیهای غیرمسلمون استفاده کنه.
در ظلم و تجاوز اسرائیل هیچ بحثی نیست. اسرائیل غاصبه! ولی اگه اسرائیل زمین مسلمونها رو غصب کرده، چین اعضای بدنشون رو غصب میکنه! اما در یک رفتار متناقض، ما به چین التماس میکنیم تا نفتمون رو بیست سی درصد زیر قیمت بازار بخره! این نتیجه سیاست خارجی اخلاق محوره!
✅ @karkhone
| پویا ناظران
نگاه حاکم در چهل سال گذشته میگوید:
ما از قافله تجارت عقب موندیم، چرا که آمریکا در مقام پیروز جنگ دوم جهانی، هژمون تجارت جهانی شده. اما این همون آمریکاییست که علیه دموکراسی ما کودتا کرد، از سفارتش در کشور ما برای جاسوسی استفاده کرد، ایرباس ما رو سرنگون کرد و یکجانبه از برجام خارج شد. آمریکا کشوری غیرقابل اعتماده که به ما احترام نمیگذاره، و برعکس خواستار تسلیم و ذلیل شدن ماست. اما چون ما مردمی آزاده هستیم، حاضر به تسلیم و سازش نیستیم، و لذا آمریکاییها جلوی ورود ما به بازارهای جهانی رو میگیرند.
اما این نگاه، نگران منع آمریکاییها نیست. مشخصاً به دو دلیل، مدعیه در بلندمدت آسیبی متوجه ما نخواهد شد:
اولا، آمریکا یک کشور بدهکار و رو به نزول و سقوطه، هم از نظر اخلاقی اجتماعی، و هم از نظر سیاسی اقتصادی. لذا در آینده نزدیک، آمریکا هژمونی خودش بر تجارت جهانی رو از دست خواهد داد. پس دلیلی نداره در برابرش کوتاه بیاییم.
ثانیا، ما میتونیم تلفن هوشمند بسازیم بهتر از اپل، خودرو بسازیم بهتر از بنز، و کفش بسازیم بهتر از نایکی. اگه تا حالا نتونستیم این کار رو بکنیم، بخاطر مدیران غربزده و نئولیبرال بوده.
در نهایت، این نگاه توصیه میکنه که کار رو به مدیران جهادی بسپاریم تا در تولید به خودکفایی برسیم، چرا که با خودکفایی، در بلندمدت رفاه دنیوی ما هم تامین خواهد شد. منتها پیش از تحقق اون رفاه، باید منابعمون رو صرف تثبیت اقتدار نظامی کنیم تا دشمنانمون به ما حمله نکنند، و این یعنی در کوتاهمدت، مردم باید سختی رو تحمل کنن
شش نقد به این نگاه:
1. آمریکا در شرف ورشکستگی نیست. بدهی یک کشور رو نسبت به میزان تولید اقتصادی، و کسری بودجهاش رو نسبت به رشد اقتصادیش میسنجند.اگرچه جا داره سیاستگذاری بودجهای آمریکا بهبود پیدا کنه، اما اشتباهه اگه ما به امید سقوط آمریکا منتظر بشینیم
2. خودکفایی فقط در مورد کالاهای لازم برای امنیت ملی مطلوبه. خودکفایی در تولید بقیه کالاها اشتباهه. افزایش رفاهی که در طول چند هزار سال تمدنسازی بشر بدست اومده، محصول تخصصیتر شدن تولید، و افزایش تجارت بین انسانهاست.
3. سال ۸۱، مسوول پروژه موشکهای بالستیک شهاب، شد مدیرعامل ایران خودرو، تا با مدیریت جهادی، صنعت خودروی کشور رو نجات بده. اما ظرف چند سال بعد، شرکتی که تازه موفق شده بود یک خودرو ملی رو به تولید انبوه برسونه، تا مرز ورشکستگی رفت!
تجربه مدیران جهادی عمدتا در عرصه امنیت ملیه. اما تولید برای حفظ امنیت، با تولید اقتصادی فرق داره. وقتی هدف امنیتیه، نه هزینه مهمه نه بازاریابی، بلکه تاکید فقط بر مهندسی محصوله. اما وقتی هدف اقتصادیست، باید به فکر تولید انبوه، کاهش هزینه، افزایش کیفیت و بسط بازار بود
4. امنیت، بدون بسط تجارت خارجی پایدار نیست. اگه توسعه صنایع دفاعی در توازن با توسعه تجارت خارجی نباشه، به امنیتی بیشتر از امنیت کره شمالی منجر نمیشه.چین ارتشی بسیار قوی داره. اما قبل از اینکه جنگنده و ناو هواپیمابر بسازه، تجارت خارجیش رو توسعه داد. بعد با ثروت حاصل، جنگنده و ناو هم ساخت.
اینکه این روزها چین آمریکا رو مستاصل کرده، بخاطر اقتدار ارتشش نیست، بلکه بخاطر حجم تجارتشه. اما مشتهای گره کرده و شعارهای تند ما، یک هزارم این استیصال رو هم در آمریکا ایجاد نکرد، بلکه با استقبال هم مواجه شد، چون کمک کردیم تسلیحات بیشتری به عربها بفروشه.
5. در این چهل ساله، یکسری ویژگیهای اخلاقی تبیین شد که کشورها باید احراز کنند تا با اونها رابطه داشته باشیم. چون سیاست خارجی مبتنی بر منافع ملیست نه مبتنی بر اخلاق، این شروط، گزینههای پیش روی ما رو محدود کرد.اما هر چقدر تلاش کنیم به این شروط مقید بمونیم، در عمل ناگزیریم که حداقل با چند کشور معدود رابطه داشته باشیم. اما روابط معدود، تبدیل به وابستگی میشن.
6. علاوه بر اینکه اخلاقمحور بودن سیاست خارجی به وابستگی خارجی منجر میشه، ما رو در شرایط تناقض آمیز هم قرار میده.
سالهاست که در مورد رفتار ظالمانه چین با اویغورها، مسلمونهای غرب چین، سکوت کردیم، در حالیکه از شکنجههای جسمی و روانیشون خبر داریم، و از حبسشون در اردوگاههای کار اجباری مطلعیم.وحشتناکتر اینکه امسال در سازمان ملل شنیدیم که دولت چین قلب، کلیه، کبد و سایر اعضای داخلی اویغورها رو زنده زنده در میاره، تا برای پیوند به چینیهای غیرمسلمون استفاده کنه.
در ظلم و تجاوز اسرائیل هیچ بحثی نیست. اسرائیل غاصبه! ولی اگه اسرائیل زمین مسلمونها رو غصب کرده، چین اعضای بدنشون رو غصب میکنه! اما در یک رفتار متناقض، ما به چین التماس میکنیم تا نفتمون رو بیست سی درصد زیر قیمت بازار بخره! این نتیجه سیاست خارجی اخلاق محوره!
✅ @karkhone
عیده و عیدیاش، البته از نوع صیانت
صنعت ICT ساختارهای قدرت را جابجا میکند و Start Upها نقش اصلی را در این پروسه بازی میکنند. دو بچه میتوانند در یک زیر زمین محقر و نمور، با یک خلاقیت نوآورانه، دنیا را تغییر دهند و مرزهای قدرت حاکمان را جابجا کنند. هیچ دیوار فولادی و هیچ مشت آهنینی قادر به کنترل آنها نیست. خلاقیت آنها در یک بازار رقابتی و متکثر، میتواند از یک بچه کم سن و سال، یک میلیادر خلق کند که رییس جمهورهای دنیا برای استقبالش، به فرودگاه بروند و برایش فرش قرمز پهن کنند (در سفر مارک زاکربرگ مالک فیسبوک به هند، شخص نخست وزیر هند، در فرودگاه و پای هواپیما حاضر شد و رسما از این بچه ۲۸ ساله روی فرش قرمز، استقبال کرد اما برای استقبال از اوباما به فرودگاه نرفت!).
این قدرت جادویی فقط و فقط در صنعت ICT وجود دارد که قرن بیست و یکم را جولانگاه بچههای قد و نیم قد کرده که پادشاهان و سیاستمداران ریش سفید را در مقابل آنها به زانو درآورده است. این اوباما یا ترامپ نیستند که قدرتمندترین مردان دنیا هستند. این اپل است که قدرت سازمان CIA هم نمیتواند او را وادار کند که قفل گوشی یک تروریست را بشکند! (اپل حاضر نشد قفل گوشی تروریستی که در مسیر مسابقه دو ماراتن بمب کار گذاشت را بشکند چرا که معتقد بود با این کار به اعتماد مشتریانش خیانت میکند) این گوگل است که بر گوشه گوشه زندگی خصوصی همه ما، سایه افکنده و اسرار مگوی ما را با ریزترین جزییات در اختیار دارد. او حتی میداند لحظه به لحظه ما کجای این کره خاکی هستیم و به من فرمان میدهد که از اتوبان همت رانندگی کنم یا نیایش یا حکیم! این فیسبوک است که به خودش اجازه میدهد، گوشی مرا واکاوی کند و بگوید: فلان عکست چقدر خوشگل است، آیا نمیخواهی آنرا برای دوستانت به اشتراک بگذاری!!؟ و این جمله را هم با چنان لحنی بیان میکند که حتی به مخیلهام هم خطور نمیکند که او در حال واکاوی مگوترین اسرار من است! این آمازون است که به ما فرمان میراند چه چیزی را بخریم و وادارمان میکند هر چه اطلاعات داریم دو دستی به سرورهای پردازش ابری او تقدیم کنیم! این سیسکو است که با چشمان جادویی دروبینهای حفاظتیاش، اتاق خوابمان را واکاوی میکند! و این بچههای 20 و چند ساله هستند که با ساختن هر اپلیکشین، به اندازه کل عمر کاری ما، فقط در یک روز، پول جمع میکنند!
اینها همه با هم یک پیام دارند؛ مرزهای قدرت جابجا شدهاند، دیگر این ریشسفیدان پا به سن گذاشته نیستند که سرنوشت دنیا را در اتاقهای سریشان تعیین میکنند، فیسبوک میتواند کل بازی قدرت در قدرتمندترین کشور دنیا را به هم بریزد!
و این درست همان چیزی است که حکومتهای توتالیتر را تهدید میکند و دیکتاتورها را به وحشت میاندازد!
✅ @karkhone
صنعت ICT ساختارهای قدرت را جابجا میکند و Start Upها نقش اصلی را در این پروسه بازی میکنند. دو بچه میتوانند در یک زیر زمین محقر و نمور، با یک خلاقیت نوآورانه، دنیا را تغییر دهند و مرزهای قدرت حاکمان را جابجا کنند. هیچ دیوار فولادی و هیچ مشت آهنینی قادر به کنترل آنها نیست. خلاقیت آنها در یک بازار رقابتی و متکثر، میتواند از یک بچه کم سن و سال، یک میلیادر خلق کند که رییس جمهورهای دنیا برای استقبالش، به فرودگاه بروند و برایش فرش قرمز پهن کنند (در سفر مارک زاکربرگ مالک فیسبوک به هند، شخص نخست وزیر هند، در فرودگاه و پای هواپیما حاضر شد و رسما از این بچه ۲۸ ساله روی فرش قرمز، استقبال کرد اما برای استقبال از اوباما به فرودگاه نرفت!).
این قدرت جادویی فقط و فقط در صنعت ICT وجود دارد که قرن بیست و یکم را جولانگاه بچههای قد و نیم قد کرده که پادشاهان و سیاستمداران ریش سفید را در مقابل آنها به زانو درآورده است. این اوباما یا ترامپ نیستند که قدرتمندترین مردان دنیا هستند. این اپل است که قدرت سازمان CIA هم نمیتواند او را وادار کند که قفل گوشی یک تروریست را بشکند! (اپل حاضر نشد قفل گوشی تروریستی که در مسیر مسابقه دو ماراتن بمب کار گذاشت را بشکند چرا که معتقد بود با این کار به اعتماد مشتریانش خیانت میکند) این گوگل است که بر گوشه گوشه زندگی خصوصی همه ما، سایه افکنده و اسرار مگوی ما را با ریزترین جزییات در اختیار دارد. او حتی میداند لحظه به لحظه ما کجای این کره خاکی هستیم و به من فرمان میدهد که از اتوبان همت رانندگی کنم یا نیایش یا حکیم! این فیسبوک است که به خودش اجازه میدهد، گوشی مرا واکاوی کند و بگوید: فلان عکست چقدر خوشگل است، آیا نمیخواهی آنرا برای دوستانت به اشتراک بگذاری!!؟ و این جمله را هم با چنان لحنی بیان میکند که حتی به مخیلهام هم خطور نمیکند که او در حال واکاوی مگوترین اسرار من است! این آمازون است که به ما فرمان میراند چه چیزی را بخریم و وادارمان میکند هر چه اطلاعات داریم دو دستی به سرورهای پردازش ابری او تقدیم کنیم! این سیسکو است که با چشمان جادویی دروبینهای حفاظتیاش، اتاق خوابمان را واکاوی میکند! و این بچههای 20 و چند ساله هستند که با ساختن هر اپلیکشین، به اندازه کل عمر کاری ما، فقط در یک روز، پول جمع میکنند!
اینها همه با هم یک پیام دارند؛ مرزهای قدرت جابجا شدهاند، دیگر این ریشسفیدان پا به سن گذاشته نیستند که سرنوشت دنیا را در اتاقهای سریشان تعیین میکنند، فیسبوک میتواند کل بازی قدرت در قدرتمندترین کشور دنیا را به هم بریزد!
و این درست همان چیزی است که حکومتهای توتالیتر را تهدید میکند و دیکتاتورها را به وحشت میاندازد!
✅ @karkhone
بررسی سیر روابط دولت امریکا و دولت ترکیه از سال ۲۰۰۱ تا کنون
| علی کسیری
بخش اول از چهار
هرچند که تا پیش از سال ۲۰۰۳، ترکیه بخشی از بلوک غرب و در کنترل نیروهای سیاسی غربگرا بود اما از سال ۲۰۰۳ و با آغاز نخست وزیری رجب طیب اردوغان، به نمایندگی از جریان اخوان المسلمین ترکی، مواضع دولت ترکیه در قبال بسیاری از مناقشات با غرب، وارد فاز تازه ای شد.
ظهور ترکیه ای اسلامگرا، استقلال طلب و با رویکردی نو عثمانی، مواضع دولت ترکیه را به ویژه در قبال مناقشه فلسطین-اسرائیل، اختلافات ترکیه با اتحادیه اروپا، موضوع حقوق مسلمانان ساکن اروپا و همچنین مواضع دولت ترکیه در قبال پیمان نظامی ناتو را به طور کلی دستخوش تغییر کرد.
هرچند که مواضع دولت ترکیه را تا پیش از دهه ۲۰۱۰، نمی توان فراتر از مواضع فرمایشی و پوپولیستی دولت اردوغان دانست، با این حال اما با آغاز دهه ۲۰۱۰ میلادی و به ویژه با تغییر معادلات حاکم بر جهان اسلام، در پی اعتراضات موسوم به بهار عربی و همچنین رشد چشمگیر قدرت اقتصادی ترکیه در خلال دهه ۲۰۰۰، در نهایت منجر به تقویت مواضع دولت ترکیه در تقابل با غرب گردید.
در بررسی مقطع زمانی، سیر روابط دولت ترکیه و دولت امریکا از ۲۰۱۰ تاکنون به طور کلی در سه دوره زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵، ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ و از ۲۰۱۹ تاکنون قابل بررسی است.
دوره اول (۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵)
رشد سریع و پر شتاب اقتصاد ترکیه در دهه ۲۰۰۰، دولت اسلامگرا و اخوانی حزب عدالت و توسعه را به قدرتی بلا رقیب ترکیه تبدیل نمود. موفقیت دولت اردوغان در نجات اقتصاد فروپاشیده ترکیه با رشد میانگین سالیانه نزدیک به ۵ درصد به سرعت، اسلام سیاسی ترکی را به الگویی موفق در قالب یک دموکراسی اسلامی نوظهور در جهان اسلام معرفی نمود و در نتیجه به تقویت مواضع اپوزیسیون اخوانی در بسیاری از کشورهای جهان اسلام به ویژه در مصر، سوریه و دیگر کشورهای شمال افریقا منجر گردید.
در اوج محبوبیت اخوان المسلمین ترکی، وقوع سلسله اعتراضات عربی در شمال افریقا و جهان عرب در آغاز دهه ۲۰۱۰ موسوم به بهار عربی نیز، فضای سیاسی و اجتماعی جهان عرب را مستعد رشد و افزایش فعالیت اپوزیسیون اخوانی نمود و در نتیجه، این فرصت را در اختیار دولت اردوغان قرار داد تا به عنوان اصلی ترین حامی جریان اخوان المسلمین، وارد سیر تحولات جهان اسلام شود.
شرایط پیش آمده دقیقا همان فرصتی بود که دولت اردوغان به انتظارش نشسته بود. بازسازی امپراتوری مسلمان عثمانی با ستون فقرات اخوان المسلمین. امری که بدون شک و در صورت تحقق، ترکیه را به واسطه موقعیت جغرافیایی جهان اسلام و پراکندگی طرفداران اخوان المسلمین در غرب آسیا و شمال افریقا، به قدرت سوم جهان تبدیل می کرد.
با پیروزی اخوان المسلمین به رهبری محمد المرسی در انتخابات ۲۰۱۲ مصر و افزایش قدرت اخوان المسلمین در تونس به رهبری راشد الغنوشی، پازل بلوک بندی اخوان المسلمین در شمال افریقا، در حال تکمیل بود. (هرچند که راشد الغنوشی به ویژه پس از توصیه ابراهیم یزدی (سیاستمدار ایرانی) از تشکیل دولت اسلامی در تونس منصرف گردید و به دنبال تقویت قدرت پارلمانی در تونس و تقویت اسلام دموکراتیک و لیبرال در این کشور برآمد)
در این بین نا آرامی ها در لیبی و سوریه نیز، شرایط را برای پیوستن لیبی و سوریه به بلوک اخوان المسلمین افزایش داده بود و در نتیجه دولت اردوغان را به عنوان یگانه رهبر اخوان المسلمین، با سیاست توسعه هژمونیک قدرت ترکیه اسلامی مستقیماً وارد سیر تحولات جهان اسلام نمود. در این بین بخشی از تلاش دولت ترکیه مشخصاً معطوف به سقوط سریع دولت سوریه و تشکیل سریع دولت وابسته اخوانی، در دمشق گردید
از منظر طرف امریکایی، ورود پر قدرت ترکیه به معادلات جهان اسلام از دو منظر قابل تحلیل بود
یک، ظهور پر قدرت ترکیه در معادلات جهان اسلام که بدون شک قدرت ترکیه را فراتر از یک قدرت منطقه ای تثبیت می کرد و در نهایت دولت ترکیه را به تهدید بالفعل در برابر منافع دولت امریکا تبدیل می نمود
دو، افزایش قدرت ترکیه (تابع اسلام سیاسی سنی با رویکرد اخوانی) به عنوان رقیب سنتی ایران (با گرایشات اسلام سیاسی شیعی و ساختار ولایت فقیه) در نهایت موجب تقابل جدی دو رقیب سنتی اسلامی در جهان اسلام و در نتیجه تضعیف حداکثری قدرت ایران اسلامی می گشت. انتظار می رفت این مساله با حمایت لجستیکی دولت ترکیه از اخوان المسلمین و همچنین جبهه سلفیت جهادی در جنگ نیابتی سوریه، بروز کند و در نهایت موجب شکست محور مقاومت اسلامی به رهبری ایران گردد. با این حساب بدیهی بود که اگر تقویت قدرت ترکیه در مسیر تقابل با ایران قرار گیرد، نه تنها تهدیدی را متوجه منافع امریکا نخواهد کرد بلکه در نهایت منافع دولت امریکا را با تضعیف حداکثری قدرت ایران اسلامی تامین می نمود
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| علی کسیری
بخش اول از چهار
هرچند که تا پیش از سال ۲۰۰۳، ترکیه بخشی از بلوک غرب و در کنترل نیروهای سیاسی غربگرا بود اما از سال ۲۰۰۳ و با آغاز نخست وزیری رجب طیب اردوغان، به نمایندگی از جریان اخوان المسلمین ترکی، مواضع دولت ترکیه در قبال بسیاری از مناقشات با غرب، وارد فاز تازه ای شد.
ظهور ترکیه ای اسلامگرا، استقلال طلب و با رویکردی نو عثمانی، مواضع دولت ترکیه را به ویژه در قبال مناقشه فلسطین-اسرائیل، اختلافات ترکیه با اتحادیه اروپا، موضوع حقوق مسلمانان ساکن اروپا و همچنین مواضع دولت ترکیه در قبال پیمان نظامی ناتو را به طور کلی دستخوش تغییر کرد.
هرچند که مواضع دولت ترکیه را تا پیش از دهه ۲۰۱۰، نمی توان فراتر از مواضع فرمایشی و پوپولیستی دولت اردوغان دانست، با این حال اما با آغاز دهه ۲۰۱۰ میلادی و به ویژه با تغییر معادلات حاکم بر جهان اسلام، در پی اعتراضات موسوم به بهار عربی و همچنین رشد چشمگیر قدرت اقتصادی ترکیه در خلال دهه ۲۰۰۰، در نهایت منجر به تقویت مواضع دولت ترکیه در تقابل با غرب گردید.
در بررسی مقطع زمانی، سیر روابط دولت ترکیه و دولت امریکا از ۲۰۱۰ تاکنون به طور کلی در سه دوره زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵، ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ و از ۲۰۱۹ تاکنون قابل بررسی است.
دوره اول (۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵)
رشد سریع و پر شتاب اقتصاد ترکیه در دهه ۲۰۰۰، دولت اسلامگرا و اخوانی حزب عدالت و توسعه را به قدرتی بلا رقیب ترکیه تبدیل نمود. موفقیت دولت اردوغان در نجات اقتصاد فروپاشیده ترکیه با رشد میانگین سالیانه نزدیک به ۵ درصد به سرعت، اسلام سیاسی ترکی را به الگویی موفق در قالب یک دموکراسی اسلامی نوظهور در جهان اسلام معرفی نمود و در نتیجه به تقویت مواضع اپوزیسیون اخوانی در بسیاری از کشورهای جهان اسلام به ویژه در مصر، سوریه و دیگر کشورهای شمال افریقا منجر گردید.
در اوج محبوبیت اخوان المسلمین ترکی، وقوع سلسله اعتراضات عربی در شمال افریقا و جهان عرب در آغاز دهه ۲۰۱۰ موسوم به بهار عربی نیز، فضای سیاسی و اجتماعی جهان عرب را مستعد رشد و افزایش فعالیت اپوزیسیون اخوانی نمود و در نتیجه، این فرصت را در اختیار دولت اردوغان قرار داد تا به عنوان اصلی ترین حامی جریان اخوان المسلمین، وارد سیر تحولات جهان اسلام شود.
شرایط پیش آمده دقیقا همان فرصتی بود که دولت اردوغان به انتظارش نشسته بود. بازسازی امپراتوری مسلمان عثمانی با ستون فقرات اخوان المسلمین. امری که بدون شک و در صورت تحقق، ترکیه را به واسطه موقعیت جغرافیایی جهان اسلام و پراکندگی طرفداران اخوان المسلمین در غرب آسیا و شمال افریقا، به قدرت سوم جهان تبدیل می کرد.
با پیروزی اخوان المسلمین به رهبری محمد المرسی در انتخابات ۲۰۱۲ مصر و افزایش قدرت اخوان المسلمین در تونس به رهبری راشد الغنوشی، پازل بلوک بندی اخوان المسلمین در شمال افریقا، در حال تکمیل بود. (هرچند که راشد الغنوشی به ویژه پس از توصیه ابراهیم یزدی (سیاستمدار ایرانی) از تشکیل دولت اسلامی در تونس منصرف گردید و به دنبال تقویت قدرت پارلمانی در تونس و تقویت اسلام دموکراتیک و لیبرال در این کشور برآمد)
در این بین نا آرامی ها در لیبی و سوریه نیز، شرایط را برای پیوستن لیبی و سوریه به بلوک اخوان المسلمین افزایش داده بود و در نتیجه دولت اردوغان را به عنوان یگانه رهبر اخوان المسلمین، با سیاست توسعه هژمونیک قدرت ترکیه اسلامی مستقیماً وارد سیر تحولات جهان اسلام نمود. در این بین بخشی از تلاش دولت ترکیه مشخصاً معطوف به سقوط سریع دولت سوریه و تشکیل سریع دولت وابسته اخوانی، در دمشق گردید
از منظر طرف امریکایی، ورود پر قدرت ترکیه به معادلات جهان اسلام از دو منظر قابل تحلیل بود
یک، ظهور پر قدرت ترکیه در معادلات جهان اسلام که بدون شک قدرت ترکیه را فراتر از یک قدرت منطقه ای تثبیت می کرد و در نهایت دولت ترکیه را به تهدید بالفعل در برابر منافع دولت امریکا تبدیل می نمود
دو، افزایش قدرت ترکیه (تابع اسلام سیاسی سنی با رویکرد اخوانی) به عنوان رقیب سنتی ایران (با گرایشات اسلام سیاسی شیعی و ساختار ولایت فقیه) در نهایت موجب تقابل جدی دو رقیب سنتی اسلامی در جهان اسلام و در نتیجه تضعیف حداکثری قدرت ایران اسلامی می گشت. انتظار می رفت این مساله با حمایت لجستیکی دولت ترکیه از اخوان المسلمین و همچنین جبهه سلفیت جهادی در جنگ نیابتی سوریه، بروز کند و در نهایت موجب شکست محور مقاومت اسلامی به رهبری ایران گردد. با این حساب بدیهی بود که اگر تقویت قدرت ترکیه در مسیر تقابل با ایران قرار گیرد، نه تنها تهدیدی را متوجه منافع امریکا نخواهد کرد بلکه در نهایت منافع دولت امریکا را با تضعیف حداکثری قدرت ایران اسلامی تامین می نمود
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
بخش دوم از چهار
بنابراین دولت امریکا در برخورد با افزایش قدرت ترکیه، سیاست دو گانه و همزمان حمایت از مواضع دولت ترکیه در تقابل با ایران و همچنین تضعیف قدرت ترکیه در شمال افریقا را پیش گرفت و با حمایت جدی از مواضع دولت ترکیه در جنگ نیابتی سوریه و در تقابل…
بنابراین دولت امریکا در برخورد با افزایش قدرت ترکیه، سیاست دو گانه و همزمان حمایت از مواضع دولت ترکیه در تقابل با ایران و همچنین تضعیف قدرت ترکیه در شمال افریقا را پیش گرفت و با حمایت جدی از مواضع دولت ترکیه در جنگ نیابتی سوریه و در تقابل…
قاضی تندرویی که چالشها خواهد داشت!
نخستین تصویر رسانههای انگلیسیزبان از نخستین نشست خبری رئیس جمهور منتخب
سه محور عمده روایت رسانههای مطرح انگلیسیزبان جهان از نخستین نشست خبری سید ابراهیم رئیسی عبارت بود از خیر گفتن او به دیدار با بایدن، عدم مذاکره دولت او در موضوع موشکهای بالستیک و فعالیتهای منطقهای ایران و موضوع سابقه او به ویژه در برخورد با عناصر منافقین در سال 67. توصیفاتی همچون «تندرو» و «محافظهکار» در تمامی روایتها آمده است. و به ویژه ایرانیان حامی تحریم جمهوری اسلامی ایران که در اندیشکدهها و مؤسسات و خبرگزاریهای خارجی عضویت دارند یا فعالیت دارند، در تشدید و حتی برجستهسازی این پیرنگ نقشی اساسی دارند. به صورت مشخص باید از کسری ناجی و علیرضا نادر سخن گفت.
موضوع مهم رسانههای آمریکا، از واشنگتنپست و نیویورکتایمز گرفته تا سیانان و انپیآر، سرنوشت برجام است. این رسانهها از سویی طراح و معمار مذاکرات را رهبر معظم انقلاب میبینند و از سویی دیگر تصریح میکنند به دلیل تصریح سید ابراهیم رئیسی به عدم مذاکره در موضوعات موشکی و منطقهای، امکان چانهزنی و پیشبرد مذاکرات بر سر مکملهای برجام که دولت بایدن خواستار آن است، کاهش یافته است. این رسانهها تأکید دارند اصول سیاست خارجی ایران ثابت است اما لحن و تعاملپذیری ایران متناسب با رویکرد دولتها تغییر میکند. با این حال عمده آنان تصریح میکنند رئیسی در شرایطی به قدرت میرسد که ایران با دشواریهای متعدد اقتصادی و سیاسی روبروست و آخرین نشانه این دشواری هم توقف فعالیتهای تنها نیروگاه هستهای ایران است. با این حال، دو رسانه نیویورکتایمز و ایبیسی نیوز میگویند رئیسی بیش از آنکه در مورد اقداماتش صحبت کند، در مورد آنچه انجام نخواهد داد، سخن گفت.
رسانههای اسرائیلی همچون تایمز اسرائیل و هاآرتص و البته رسانههایی همچون رویترز و الجزیره انگلیسی بیش از موضوع برجام به سابقه قضایی رئیس جمهور منتخب اشاره دارند و کوشش میکنند پیچیدگی روابط ایران و آمریکا به دلیل مسائل حقوق بشری که اتفاقاً سید ابراهیم رئیسی به خاطر آن تحریم شده، زیر ذرهبین ببرند. این رسانهها ماجرای اعدامهای 67 را توضیح دادهاند و پاسخ او را ناشی از یک اعتمادبهنفس و استحکام دانستهاند. انبیسی نیوز مینویسد او هنگام پاسخگویی در مورد پرسش از اعدامها لحن غمانگیز یا شرمندهای نداشت و این نخستین باری بود که یکی از تاریکترین وقایع تاریخ ایران به محکمه پاسخگویی کشانده میشد.
اشاره به شرایط انتخابات که از نظر رسانههای انگلیسیزبان، رئیسی را بدون چالش و رقیب کرده بود و همچنین توجه جدی به موضوع آرای باطله نیز از دیگر محورهای مورد بررسی رسانهها بوده است. اما تخصصیترین و چه بسا تحلیلیترین یادداشت این رسانهها را سیانبیسی داشت که اختلافات ایران و آمریکا در مذاکرات وین مورد بررسی قرار داده بود. این یادداشت همچنین تأکید دارد بازارهای جهانی نفت منتظر پیامهای ارسالی دولت جدید ایران هستند. تولید بالاتر نفت ایران مانند یک اهرم کاهش قیمت جهانی نفت عمل میکند و ممکن است کشورهای حاشیه خلیج فارس را مجبور کند سیاستهای انقباضی پیش گیرند.
مجموع این روایتها نشان میدهد تصویر رسانههای انگلیسیزبان از دولت سیزدهم مبتنی بر دو رکن «سابقه قضایی شخص رئیس جمهور» و «برآمدن او از یک انتخابات محل تردید» خواهد بود و کوشش فراگیر برای اجماع علیه ایران ضدحقوق بشر به تلاشهایی که برای احیای اجماع علیه ایران هستهای انجام میگیرد، اضافه خواهد شد. این مهم به ویژه با حاکم بودن دموکراتها در آمریکا که در چنین مسائلی، توانستهاند زمینه و اعتباری برای خود دست و پا کنند، موضوع را پیچیدهتر میکند. این سوی میز اما دو فرصت اساسی برای دولت سیزدهم میتواند ناکارآمدی تحریم اقتصادی و گردش به شرق برای جبران لطمات اقتصادی چند سال اخیر باشد. نباید از یاد برد که دست برتر و موضع بالاتر ایران در موضوع حقوق بشر و تکیه بر تناقضها و فجایع حقوق بشری آمریکا و اروپا که در نشست خبری رئیس جمهور منتخب آمد، باید با پیوست تبیینی مبتکرانهای اولویت نخست دیپلماسی عمومی ایران قرار گیرد.
✅ @karkhone
نخستین تصویر رسانههای انگلیسیزبان از نخستین نشست خبری رئیس جمهور منتخب
سه محور عمده روایت رسانههای مطرح انگلیسیزبان جهان از نخستین نشست خبری سید ابراهیم رئیسی عبارت بود از خیر گفتن او به دیدار با بایدن، عدم مذاکره دولت او در موضوع موشکهای بالستیک و فعالیتهای منطقهای ایران و موضوع سابقه او به ویژه در برخورد با عناصر منافقین در سال 67. توصیفاتی همچون «تندرو» و «محافظهکار» در تمامی روایتها آمده است. و به ویژه ایرانیان حامی تحریم جمهوری اسلامی ایران که در اندیشکدهها و مؤسسات و خبرگزاریهای خارجی عضویت دارند یا فعالیت دارند، در تشدید و حتی برجستهسازی این پیرنگ نقشی اساسی دارند. به صورت مشخص باید از کسری ناجی و علیرضا نادر سخن گفت.
موضوع مهم رسانههای آمریکا، از واشنگتنپست و نیویورکتایمز گرفته تا سیانان و انپیآر، سرنوشت برجام است. این رسانهها از سویی طراح و معمار مذاکرات را رهبر معظم انقلاب میبینند و از سویی دیگر تصریح میکنند به دلیل تصریح سید ابراهیم رئیسی به عدم مذاکره در موضوعات موشکی و منطقهای، امکان چانهزنی و پیشبرد مذاکرات بر سر مکملهای برجام که دولت بایدن خواستار آن است، کاهش یافته است. این رسانهها تأکید دارند اصول سیاست خارجی ایران ثابت است اما لحن و تعاملپذیری ایران متناسب با رویکرد دولتها تغییر میکند. با این حال عمده آنان تصریح میکنند رئیسی در شرایطی به قدرت میرسد که ایران با دشواریهای متعدد اقتصادی و سیاسی روبروست و آخرین نشانه این دشواری هم توقف فعالیتهای تنها نیروگاه هستهای ایران است. با این حال، دو رسانه نیویورکتایمز و ایبیسی نیوز میگویند رئیسی بیش از آنکه در مورد اقداماتش صحبت کند، در مورد آنچه انجام نخواهد داد، سخن گفت.
رسانههای اسرائیلی همچون تایمز اسرائیل و هاآرتص و البته رسانههایی همچون رویترز و الجزیره انگلیسی بیش از موضوع برجام به سابقه قضایی رئیس جمهور منتخب اشاره دارند و کوشش میکنند پیچیدگی روابط ایران و آمریکا به دلیل مسائل حقوق بشری که اتفاقاً سید ابراهیم رئیسی به خاطر آن تحریم شده، زیر ذرهبین ببرند. این رسانهها ماجرای اعدامهای 67 را توضیح دادهاند و پاسخ او را ناشی از یک اعتمادبهنفس و استحکام دانستهاند. انبیسی نیوز مینویسد او هنگام پاسخگویی در مورد پرسش از اعدامها لحن غمانگیز یا شرمندهای نداشت و این نخستین باری بود که یکی از تاریکترین وقایع تاریخ ایران به محکمه پاسخگویی کشانده میشد.
اشاره به شرایط انتخابات که از نظر رسانههای انگلیسیزبان، رئیسی را بدون چالش و رقیب کرده بود و همچنین توجه جدی به موضوع آرای باطله نیز از دیگر محورهای مورد بررسی رسانهها بوده است. اما تخصصیترین و چه بسا تحلیلیترین یادداشت این رسانهها را سیانبیسی داشت که اختلافات ایران و آمریکا در مذاکرات وین مورد بررسی قرار داده بود. این یادداشت همچنین تأکید دارد بازارهای جهانی نفت منتظر پیامهای ارسالی دولت جدید ایران هستند. تولید بالاتر نفت ایران مانند یک اهرم کاهش قیمت جهانی نفت عمل میکند و ممکن است کشورهای حاشیه خلیج فارس را مجبور کند سیاستهای انقباضی پیش گیرند.
مجموع این روایتها نشان میدهد تصویر رسانههای انگلیسیزبان از دولت سیزدهم مبتنی بر دو رکن «سابقه قضایی شخص رئیس جمهور» و «برآمدن او از یک انتخابات محل تردید» خواهد بود و کوشش فراگیر برای اجماع علیه ایران ضدحقوق بشر به تلاشهایی که برای احیای اجماع علیه ایران هستهای انجام میگیرد، اضافه خواهد شد. این مهم به ویژه با حاکم بودن دموکراتها در آمریکا که در چنین مسائلی، توانستهاند زمینه و اعتباری برای خود دست و پا کنند، موضوع را پیچیدهتر میکند. این سوی میز اما دو فرصت اساسی برای دولت سیزدهم میتواند ناکارآمدی تحریم اقتصادی و گردش به شرق برای جبران لطمات اقتصادی چند سال اخیر باشد. نباید از یاد برد که دست برتر و موضع بالاتر ایران در موضوع حقوق بشر و تکیه بر تناقضها و فجایع حقوق بشری آمریکا و اروپا که در نشست خبری رئیس جمهور منتخب آمد، باید با پیوست تبیینی مبتکرانهای اولویت نخست دیپلماسی عمومی ایران قرار گیرد.
✅ @karkhone
روایت صفایی فراهانی از علت کاشت مارچوبه در خوزستان پیش از انقلاب
قبل از انقلاب معترض بودیم چرا در خوزستان در طرحهای بزرگ کشاورزی مثلاً مارچوبه میکارند که در سبد غذایی ایرانیها جایی ندارد و صادر میشود و چرا نمیگذارید گندم بکارند تا گندم وارد نکنیم!
بعداً فهمیدیم «مصرف آب مارچوبه کمتر از گندم است و قیمت جهانی آن بیشتر از گندم.» یعنی با این برنامه دو بار صرفهجویی میکردهاند: با کاشت مارچوبه، در واحد سطح، کمتر از کاشت گندم آب مصرف میشده و با صدورِ آن ارزی به دست میآمده که با آن میشده بیشتر از گندمِ کاشتهشده، گندم وارد کرد.
من در سالهای ۵۳-۵۴ در خوزستان کار میکردم. آن موقع سد دز به بهرهبرداری رسیده بود و حدود ۳۰۰ هزار هکتار از اراضی زیر سد را با کانالهای آبیاری تحت پوشش قرار داده بودند.. یکی از این کشتوصنعتها، مارچوبه کاشته بودند. یک شب با مهندسان آنجا صحبت میکردم. گفتم : شما خیانت میکنید. مردم ما مارچوبه نیاز ندارند. پاسخ داد: مارچوبه را تنی ۵۰۰۰ دلار صادر میکنم.(آن موقع گندم تنی ۱۵۰ دلار بود.)
او گفت : یک تن مارچوبه صادر کنیم و میتوانیم بیش از ۳۰ تن گندم وارد کنیم. این میشد خودکفایی، نه این که بخواهیم از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را در کشور تولید کنیم.
✅ @karkhone
قبل از انقلاب معترض بودیم چرا در خوزستان در طرحهای بزرگ کشاورزی مثلاً مارچوبه میکارند که در سبد غذایی ایرانیها جایی ندارد و صادر میشود و چرا نمیگذارید گندم بکارند تا گندم وارد نکنیم!
بعداً فهمیدیم «مصرف آب مارچوبه کمتر از گندم است و قیمت جهانی آن بیشتر از گندم.» یعنی با این برنامه دو بار صرفهجویی میکردهاند: با کاشت مارچوبه، در واحد سطح، کمتر از کاشت گندم آب مصرف میشده و با صدورِ آن ارزی به دست میآمده که با آن میشده بیشتر از گندمِ کاشتهشده، گندم وارد کرد.
من در سالهای ۵۳-۵۴ در خوزستان کار میکردم. آن موقع سد دز به بهرهبرداری رسیده بود و حدود ۳۰۰ هزار هکتار از اراضی زیر سد را با کانالهای آبیاری تحت پوشش قرار داده بودند.. یکی از این کشتوصنعتها، مارچوبه کاشته بودند. یک شب با مهندسان آنجا صحبت میکردم. گفتم : شما خیانت میکنید. مردم ما مارچوبه نیاز ندارند. پاسخ داد: مارچوبه را تنی ۵۰۰۰ دلار صادر میکنم.(آن موقع گندم تنی ۱۵۰ دلار بود.)
او گفت : یک تن مارچوبه صادر کنیم و میتوانیم بیش از ۳۰ تن گندم وارد کنیم. این میشد خودکفایی، نه این که بخواهیم از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را در کشور تولید کنیم.
✅ @karkhone
چرا باید از شرکتهایی چون فناپ گریخت؟
| یاسر خوشنویس
یک سال و نیم در شرکت فناپ کار کردم. ابتدا به عنوان کارشناس طراحی ارزشگرا در آزمایشگاه فناوریهای پیشرفته و سپس با پستِ پرطمطراق دستیار علمی مدیرعامل هلدینگ. در شغل دوم، ظاهرا همه چیز داشتم، اما در واقع، در گردابی گرفتار شدم.
شرکتهایی چون فناپ که به سود بانکها یا ارتباطات فراسازمانی یا اپهای پردرآمد وابستهاند، همچون دولت ایران، گرفتار "نفرین منابع" میشوند. آنها پول بادآورده دارند و علاوه بر این، تحت تاثیر سلسلهمراتب بانکی به سبک دهه ۱۹۶۰ قرار میگیرند. پوزیشنهای بیحاصل شکل میگیرند، تصمیمگیری کند است و لابیگری برتر از کارآمدی است. نتیجه اینکه اینگونه شرکتها در حال از دست دادن بیزینسلاینها در رقابت فوق سریع تحول دیجیتالاند.
شش ماه دستیاری مدیرعامل با ماجراهای ابزورد متعددی همراه بود و ابزوردترینِ آنها روزی اواخر اردیبهشت روی داد:
مدیرعامل: یاسر تو سریع کار میکنی؛ بقیه ترسیدهاند.
یاسر: خوب چه کنم؟ کند باشم؟
مدیرعامل: یک ماه برو مرخصی باحقوق.
یاسر: باشد. میروم؛ اما با رفتن من مشکلات شرکت شما حل نمیشود. اگر میتوانید، کندها را سریع کنید، نه اینکه تندها را متوقف کنید.
تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل. حواستان را در مواجهه با وسوسه حقوق، سنگ گرانیت و برجهای شیک جمع کنید.
✅ @karkhone
| یاسر خوشنویس
یک سال و نیم در شرکت فناپ کار کردم. ابتدا به عنوان کارشناس طراحی ارزشگرا در آزمایشگاه فناوریهای پیشرفته و سپس با پستِ پرطمطراق دستیار علمی مدیرعامل هلدینگ. در شغل دوم، ظاهرا همه چیز داشتم، اما در واقع، در گردابی گرفتار شدم.
شرکتهایی چون فناپ که به سود بانکها یا ارتباطات فراسازمانی یا اپهای پردرآمد وابستهاند، همچون دولت ایران، گرفتار "نفرین منابع" میشوند. آنها پول بادآورده دارند و علاوه بر این، تحت تاثیر سلسلهمراتب بانکی به سبک دهه ۱۹۶۰ قرار میگیرند. پوزیشنهای بیحاصل شکل میگیرند، تصمیمگیری کند است و لابیگری برتر از کارآمدی است. نتیجه اینکه اینگونه شرکتها در حال از دست دادن بیزینسلاینها در رقابت فوق سریع تحول دیجیتالاند.
شش ماه دستیاری مدیرعامل با ماجراهای ابزورد متعددی همراه بود و ابزوردترینِ آنها روزی اواخر اردیبهشت روی داد:
مدیرعامل: یاسر تو سریع کار میکنی؛ بقیه ترسیدهاند.
یاسر: خوب چه کنم؟ کند باشم؟
مدیرعامل: یک ماه برو مرخصی باحقوق.
یاسر: باشد. میروم؛ اما با رفتن من مشکلات شرکت شما حل نمیشود. اگر میتوانید، کندها را سریع کنید، نه اینکه تندها را متوقف کنید.
تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل. حواستان را در مواجهه با وسوسه حقوق، سنگ گرانیت و برجهای شیک جمع کنید.
✅ @karkhone
صیانت راستین، آزادی مجازی است
| مهدی تدینی
صیانت راستین از حقوق کاربران در فضای مجازی، این است که اجازه ندهیم آزادی مجازی کاربران بیش از پیش محدود شود. فضای مجازی در ایران از ابتدا با فیلترینگ گسترده همراه بوده است. به جای اینکه امروز بحث این باشد که تصمیمگیرندگان توضیح دهند چرا تا به امروز بخش بزرگی از فضای مجازی را به روی مردم بستهاند، مردم باید خواهش و التماس کنند که شما را به خدا این فضا را بیش از این بر ما تنگ نکنید. چرا منِ شهروند بیچاره سالهای سال است از یوتیوب محروم شدهام؟ وقتی یوتیوب یکی از بهترین منابع برای دستیابی به اقیانوسی بیکران از فایلهای صوتی و تصویری است، چرا، چه کسی، با چه مجوزی، با چه انگیزهای، با چه اصل اخلاقی و با چه حقی من را از چنین حقی محروم کرده است؟ البته من هم، مانند مسئولان عزیز که با فیلترشکن وارد یوتیوب میشوند، در تمام این سالها به برکتِ فیلترشکن ــ شرمآور است که باید بگویم «به برکت» ــ از یوتیوب بهره بردهام. همین امروز بدون یوتیوب حفرهای عظیم در زندگی من ایجاد میشود...
رئیس محترم مجلس، دو روز پیش، در واکنش به انتقادها دربارۀ طرح صیانت، ضمن دفاع از این طرح، گفتهاند:
«تصمیمگیری درباره این پلتفرمها مانند اینستاگرام و واتسآپ که دهها میلیون نفر از آنها استفاده میکنند و هزاران کسب و کار در آنها جریان دارد از اهمیت زیادی برخوردار است و پیچیدگیهای فراوانی دارد و باید در خصوص آنها متغیرهای زیادی را مدنظر قرار داد؛ لذا طرح باید به گونهای اصلاح شود که تصمیمگیری نهایی درباره این پلتفرمها مبتنی بر منطقی عقلانی به صورت مستقیم توسط شورای عالی فضای مجازی صورت گیرد.»
تصدقتان شوم، چرا همین ملاحظاتی که میفرمایید، در مورد فیسبوک، یوتیوب و تلگرام در نظر گرفته نشد؟ از کجا معلوم چنین «منطق عقلانی» که شما میفرمایید در اینجا اعمال شود؟ کسی هست که یک بار برای چهل میلیون کاربر تلگرام که به هیچ گرفته شدند توضیح دهد چرا تلگرام فیلتر شد؟ در شرایطی که قانونی از مجلس نگذشته بود، کسی به کسی توضیح نمیداد، فردا که قانونی هم تصویب شود، دیگر نه تنها کسی به کسی توضیح نمیدهد، بلکه کسی هم که توضیح بخواهد و اعتراض کند ممکن است متهم شود به تلاش برای قانونشکنی!
نه! نباید ما امروز در چنین جایی باشیم که برای جلوگیری از محدود شدن اینترنت التماس کنیم... این وارونگی پوچ و مضحک است! امروز وقت آن است که محدودکنندگان اینترنت بابت اینکه سالهای سال دائم مردم را بیدلیل گرفتار فیلترینگ و کلنجار رفتن با فیلترشکنها کردند، توضیح دهند و بگویند چه دستاوردی از این عملکرد خود داشتند؟! وقتی در میان مطالبات اساسی مردم، فضای مجازی نه تنها هیچ مسئلۀ خاصی نیست، بلکه گوشۀ دنج و آرامشبخشی برای گریز روانی از هزار مشکل اقتصادی و معیشتی است، بر چه مبنایی کسانی میخواهد همین گریز روانی ناچیز را هم لگدمال کنند؟
اگر در فضای مجازی محتوایی وجود دارد که از نظر برخی ناخوشایند است، این محتوا در فضای مجازی ساخته نمیشود! ای کاش به اسم «فضای مجازی» دقت میکردید... این «مجاز» آینهای از «واقعیت» است. فضای مجازی آینه است! اگر تصویر ناخوشایندی در آینهای پدیدار شد، با شکستن آینه یا برداشتن آن یا تیره کردنش، آن واقعیت از میان نمیرود. فضای مجازی آینهای است که هر قدر آن را بشکنیم، هیچ تغییری در واقعیت پدید نمیآورد...
در این میان، کسانی هم هستند که در مورد طرح موسوم به «صیانت از حقوق کاربران فضای مجازی»، دائم از احتمال از بین رفتن «کسبوکارها» صحبت میکنند. این حرف و استدلال نادرست نیست، اما گمراهکننده است. مسئلۀ اساسیتر این است که چرا باید به این سادگی بتوان آزادیهای پیشپاافتادۀ مردم را محدود کرد؟! چرا هیچ گوش شنوایی نیست؟ مطالبۀ منِ شهروند روشن است: استفاده بدون محدودیت از فضای مجازی حق من است. هر گونه اعمال محدودیت نقض حقوق من است. و کسی که حقش پایمال میشود، حق دارد بپرسد چرا؟
من از همۀ کسانی که سمت و جایگاهی دارند و توانی برای تأثیرگذاری بر تصمیمگیریهای کلان دارند، عاجزانه، برادرانه، ملتمسانه خواهش میکنم، نه تنها به فکر محدودسازی بیشتر نباشند، بلکه در محدودیتهای پیشین نیز بازنگری کنند. برای به دست آوردن دل مردم، هیچ وقت دیر نیست.
✅ @karkhone
| مهدی تدینی
صیانت راستین از حقوق کاربران در فضای مجازی، این است که اجازه ندهیم آزادی مجازی کاربران بیش از پیش محدود شود. فضای مجازی در ایران از ابتدا با فیلترینگ گسترده همراه بوده است. به جای اینکه امروز بحث این باشد که تصمیمگیرندگان توضیح دهند چرا تا به امروز بخش بزرگی از فضای مجازی را به روی مردم بستهاند، مردم باید خواهش و التماس کنند که شما را به خدا این فضا را بیش از این بر ما تنگ نکنید. چرا منِ شهروند بیچاره سالهای سال است از یوتیوب محروم شدهام؟ وقتی یوتیوب یکی از بهترین منابع برای دستیابی به اقیانوسی بیکران از فایلهای صوتی و تصویری است، چرا، چه کسی، با چه مجوزی، با چه انگیزهای، با چه اصل اخلاقی و با چه حقی من را از چنین حقی محروم کرده است؟ البته من هم، مانند مسئولان عزیز که با فیلترشکن وارد یوتیوب میشوند، در تمام این سالها به برکتِ فیلترشکن ــ شرمآور است که باید بگویم «به برکت» ــ از یوتیوب بهره بردهام. همین امروز بدون یوتیوب حفرهای عظیم در زندگی من ایجاد میشود...
رئیس محترم مجلس، دو روز پیش، در واکنش به انتقادها دربارۀ طرح صیانت، ضمن دفاع از این طرح، گفتهاند:
«تصمیمگیری درباره این پلتفرمها مانند اینستاگرام و واتسآپ که دهها میلیون نفر از آنها استفاده میکنند و هزاران کسب و کار در آنها جریان دارد از اهمیت زیادی برخوردار است و پیچیدگیهای فراوانی دارد و باید در خصوص آنها متغیرهای زیادی را مدنظر قرار داد؛ لذا طرح باید به گونهای اصلاح شود که تصمیمگیری نهایی درباره این پلتفرمها مبتنی بر منطقی عقلانی به صورت مستقیم توسط شورای عالی فضای مجازی صورت گیرد.»
تصدقتان شوم، چرا همین ملاحظاتی که میفرمایید، در مورد فیسبوک، یوتیوب و تلگرام در نظر گرفته نشد؟ از کجا معلوم چنین «منطق عقلانی» که شما میفرمایید در اینجا اعمال شود؟ کسی هست که یک بار برای چهل میلیون کاربر تلگرام که به هیچ گرفته شدند توضیح دهد چرا تلگرام فیلتر شد؟ در شرایطی که قانونی از مجلس نگذشته بود، کسی به کسی توضیح نمیداد، فردا که قانونی هم تصویب شود، دیگر نه تنها کسی به کسی توضیح نمیدهد، بلکه کسی هم که توضیح بخواهد و اعتراض کند ممکن است متهم شود به تلاش برای قانونشکنی!
نه! نباید ما امروز در چنین جایی باشیم که برای جلوگیری از محدود شدن اینترنت التماس کنیم... این وارونگی پوچ و مضحک است! امروز وقت آن است که محدودکنندگان اینترنت بابت اینکه سالهای سال دائم مردم را بیدلیل گرفتار فیلترینگ و کلنجار رفتن با فیلترشکنها کردند، توضیح دهند و بگویند چه دستاوردی از این عملکرد خود داشتند؟! وقتی در میان مطالبات اساسی مردم، فضای مجازی نه تنها هیچ مسئلۀ خاصی نیست، بلکه گوشۀ دنج و آرامشبخشی برای گریز روانی از هزار مشکل اقتصادی و معیشتی است، بر چه مبنایی کسانی میخواهد همین گریز روانی ناچیز را هم لگدمال کنند؟
اگر در فضای مجازی محتوایی وجود دارد که از نظر برخی ناخوشایند است، این محتوا در فضای مجازی ساخته نمیشود! ای کاش به اسم «فضای مجازی» دقت میکردید... این «مجاز» آینهای از «واقعیت» است. فضای مجازی آینه است! اگر تصویر ناخوشایندی در آینهای پدیدار شد، با شکستن آینه یا برداشتن آن یا تیره کردنش، آن واقعیت از میان نمیرود. فضای مجازی آینهای است که هر قدر آن را بشکنیم، هیچ تغییری در واقعیت پدید نمیآورد...
در این میان، کسانی هم هستند که در مورد طرح موسوم به «صیانت از حقوق کاربران فضای مجازی»، دائم از احتمال از بین رفتن «کسبوکارها» صحبت میکنند. این حرف و استدلال نادرست نیست، اما گمراهکننده است. مسئلۀ اساسیتر این است که چرا باید به این سادگی بتوان آزادیهای پیشپاافتادۀ مردم را محدود کرد؟! چرا هیچ گوش شنوایی نیست؟ مطالبۀ منِ شهروند روشن است: استفاده بدون محدودیت از فضای مجازی حق من است. هر گونه اعمال محدودیت نقض حقوق من است. و کسی که حقش پایمال میشود، حق دارد بپرسد چرا؟
من از همۀ کسانی که سمت و جایگاهی دارند و توانی برای تأثیرگذاری بر تصمیمگیریهای کلان دارند، عاجزانه، برادرانه، ملتمسانه خواهش میکنم، نه تنها به فکر محدودسازی بیشتر نباشند، بلکه در محدودیتهای پیشین نیز بازنگری کنند. برای به دست آوردن دل مردم، هیچ وقت دیر نیست.
✅ @karkhone
کارخانه های بزرگ دنیا برای تربیت متخصص مدرسه حرفه ای راه اندازی کرده اند
محسن آزمایش ۵۰ سال پیش در گفت و گو با مجله تلاش درباره جوانان و امیدهای ایران به توسعه صنعتی حرف هایی می زند که حالا حسرت برانگیز هستند:
جوانان ما امروز در برابر منظر تازه ای قرار گرفته اند که تا چند سال قبل از آن خبری نبود. احداث واحدهای صنعتی عظیم و اجرای طرح های متوسط و کوچک تولیدی در سراسر کشور و توجه به لزوم پراکندگی صنایع امکانات امید بخش جدیدی را بوجود آورده است که جوانان نسل پیش از آن محروم بودند.
احداث صنایع پتروشیمی، تولید آلومینیوم ، ماشین سازی، تراکتورسازی، ذوب آهن و بسیاری از صنایع دیگر فرصت های جدیدی ایجاد کرده است که اگر با واقع بینی و مورد بررسی قرار گیرد تحرک و امید در ما ایجاد می کند.
صنایع کشور ما اکنون عرصه آزمایش است. صنعت ما فرزندان با ارزش میهن را به سوی خود فرا می خواند و به آنها فرصت می دهد که لیاقت و کاردانی و پشتکار خود را آزمایش کنند و در این جولانگاه یک زندگی افتخار آمیز و سعادتمندانه برای خویش فراهم سازند.
برنامه چهارم این دورنما را مجسم می کند و نوید می دهد که تنها طی پنج سال یعنی تا پایان سال 1351 کشور ما به بیست هزار متخصص و کارشناس جدید نیازمند است.
کلیه کارخانه های بزرگ دنیا مانند جنرال موتور، فیات ایتالیا، بنز آلمان، هریک مدارس حرفه ای مجهزی دارند و در ایران نیز باید کارخانه های بزرگ در این خصوص اقدام کنند و انتظار نداشته باشند که دولت متخصص و کارشناس برای آنها تربیت کند و بدستشان بسپارد.
مسلماً با اجرای این سیستم روش نامطلوب فعلی برخی از کارخانه ها که سرقت کارگر ماهر و متخصصان می باشد. از میان خواهد رفت.
✅ @karkhone
محسن آزمایش ۵۰ سال پیش در گفت و گو با مجله تلاش درباره جوانان و امیدهای ایران به توسعه صنعتی حرف هایی می زند که حالا حسرت برانگیز هستند:
جوانان ما امروز در برابر منظر تازه ای قرار گرفته اند که تا چند سال قبل از آن خبری نبود. احداث واحدهای صنعتی عظیم و اجرای طرح های متوسط و کوچک تولیدی در سراسر کشور و توجه به لزوم پراکندگی صنایع امکانات امید بخش جدیدی را بوجود آورده است که جوانان نسل پیش از آن محروم بودند.
احداث صنایع پتروشیمی، تولید آلومینیوم ، ماشین سازی، تراکتورسازی، ذوب آهن و بسیاری از صنایع دیگر فرصت های جدیدی ایجاد کرده است که اگر با واقع بینی و مورد بررسی قرار گیرد تحرک و امید در ما ایجاد می کند.
صنایع کشور ما اکنون عرصه آزمایش است. صنعت ما فرزندان با ارزش میهن را به سوی خود فرا می خواند و به آنها فرصت می دهد که لیاقت و کاردانی و پشتکار خود را آزمایش کنند و در این جولانگاه یک زندگی افتخار آمیز و سعادتمندانه برای خویش فراهم سازند.
برنامه چهارم این دورنما را مجسم می کند و نوید می دهد که تنها طی پنج سال یعنی تا پایان سال 1351 کشور ما به بیست هزار متخصص و کارشناس جدید نیازمند است.
کلیه کارخانه های بزرگ دنیا مانند جنرال موتور، فیات ایتالیا، بنز آلمان، هریک مدارس حرفه ای مجهزی دارند و در ایران نیز باید کارخانه های بزرگ در این خصوص اقدام کنند و انتظار نداشته باشند که دولت متخصص و کارشناس برای آنها تربیت کند و بدستشان بسپارد.
مسلماً با اجرای این سیستم روش نامطلوب فعلی برخی از کارخانه ها که سرقت کارگر ماهر و متخصصان می باشد. از میان خواهد رفت.
✅ @karkhone
سازماندهی گروه صنعتی بهشهر با الگوبرداری از مدل جنرال موتورز
| علیاصغر سعیدی، جامعهشناس اقتصادی و عضو هیات علمی دانشگاه تهران
حبیب لاجوردی، کوچکترین فرزند سیدمحمود لاجوردی، بنیانگذار گروه صنعتی بهشهر بود که در سال ۱۳۱۷ متولد شد. حبیب لاجوردی، مقطع دبستان را در ایران گذراند و پس از آن، برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شد. او پس از پایان تحصیلاتش در مقطع کارشناسی مدیریت بازرگانی و MBA دانشگاه هاروارد به ایران بازگشت تا رونقی به بنگاه اقتصادی خانوادگی خود، یعنی همان گروه صنعتی بهشهر ببخشد.
حبیب وقتی به ایران بازگشت، در بخش کارگزینی گروه صنعتی بهشهر مشغول شد و دو اقدام اساسی را به انجام رساند که به رشد این گروه بسیار کمک کرد. نخست اینکه از طریق آشنایی که با برخی روشنفکران آن زمان نظیرکامران شیردل، سیاوش کسرایی، احمدرضا احمدی و محمدعلی سپانلو داشت، آنها را به گروه صنعتی بهشهر دعوت کرده و با همکاری آنها یک بخش تبلیغات ایجاد کرد. این واقعه از آن جهت دارای اهمیت است که به نظر میآمد این روشنفکران، روحیه و تفکر ضد سرمایهداری دارند اما در آن مقطع با این بنگاه خصوصی همکاری کردند. در نهایت اینکه، این نوع تبلیغات در فروش تولیدات این گروه صنعتی هم بسیار موثر واقع شد.
اقدام دیگری که حبیب لاجوردی به انجام رساند، سازماندهی مجدد این هلدینگ اقتصادی بود. گروه صنعتی بهشهر، از سال ۱۳۲۹ فعالیت خود را آغاز کرده بود و تا سال ۱۳۴۰ که حبیب لاجوردی به این بنگاه بازگشت، رشد قابل توجهی را تجربه کرده بود و نیاز به سازماندهی مجدد داشت. او در نخستین گام با طراحی نظام طبقهبندی مشاغل، انگیزههای سازمانی را در میان کارکنان افزایش داد و آییننامههای مختلفی را با کمک برخی متخصصان شرکت ملی نفت تدوین کرد.
گام بعدی او، تقسیم این بنگاه بزرگ اقتصادی به مراکز سود بود. او برای به ساماندهی این بنگاه تصمیم گرفت با الگو برداری از جنرال موتورز، شرکت را به مراکز سود تقسیم کند. در آن مقطع، سیدمحمود لاجوردی خود را بازنشسته کرده بود اما اکبر لاجوردیان که عموی حبیب بود، مسئولیت بخش بازرگانی را بر عهده داشت. قاسم لاجوردی مسئول بخش مالی بود. احمد لاجوردی عهدهدار بخش تولید بود و حوزه توزیع، فروش و تبلیغات هم در حیطه مدیریت خود حبیب قرار داشت. پس بازطراحی، گروه صنعتی بهشهر با ابتکاری که حبیب به خرج داد به چهار مرکز سود تقسیم شد. برای مثال تاسیسات تهران که به تولید روغن و سایر اقلام اختصاص داشت به احمد لاجوردی سپرده شد؛ اکبر لاجوردیان مدیریت بخشهای نساجی را بر عهده گرفت و قاسم لاجوردی مدیریت بخشهای مالی و بانکی را عهدهدار شد؛ مدیریت شرکت پاکسان هم به حبیب لاجوردی رسید.
حبیب به تدریج شرکت پاکسان را رها کرده و تمام تمرکز خود را به تاسیس مرکز مطالعات مدیریت ایران معطوف کرد. این مرکز با همکاری دانشگاه هاروارد تاسیس شد. حبیب اصرار داشت که مدیریت این مرکز بر عهده یکی از اساتید دانشگاه هاروارد قرار گیرد و او خود در مسند قائممقامی این مرکز قرار گرفت. لاجوردی که بعد از انقلاب ناگزیر به ترک ایران شده بود، برای گذراندن مقطع دکتری به دانشگاه آکسفورد رفت و حاصل این مقطع از زندگی او، کتاب اتحادیههای کارگری و خودکامگی است که کتاب مهمی در زمینه جنبش کارگری به شمار میآید.
حبیب لاجوردی در دهه۸۰ میلادی، پروژه تاریخ شفاهی ایران را کلید زد؛ مجموعهای که برای تهیه آن با ۱۳۲ تن از نخبگان ایران در حوزههای فرهنگ، سیاست و اقتصاد مصاحبه کرد. پروژهای کمنظیر که تاثیر بسزایی بر تحقیقات تاریخ معاصر ایران گذاشت. این مجموعه اکنون در دانشگاه هاروارد نگهداری میشود و در دسترس همه قرار دارد. او طی ۶ سال پایانی عمر خویش در بستر بیماری بود و در نهایت در سوم مرداد ۱۴۰۰ درگذشت.
✅ @karkhone
| علیاصغر سعیدی، جامعهشناس اقتصادی و عضو هیات علمی دانشگاه تهران
حبیب لاجوردی، کوچکترین فرزند سیدمحمود لاجوردی، بنیانگذار گروه صنعتی بهشهر بود که در سال ۱۳۱۷ متولد شد. حبیب لاجوردی، مقطع دبستان را در ایران گذراند و پس از آن، برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شد. او پس از پایان تحصیلاتش در مقطع کارشناسی مدیریت بازرگانی و MBA دانشگاه هاروارد به ایران بازگشت تا رونقی به بنگاه اقتصادی خانوادگی خود، یعنی همان گروه صنعتی بهشهر ببخشد.
حبیب وقتی به ایران بازگشت، در بخش کارگزینی گروه صنعتی بهشهر مشغول شد و دو اقدام اساسی را به انجام رساند که به رشد این گروه بسیار کمک کرد. نخست اینکه از طریق آشنایی که با برخی روشنفکران آن زمان نظیرکامران شیردل، سیاوش کسرایی، احمدرضا احمدی و محمدعلی سپانلو داشت، آنها را به گروه صنعتی بهشهر دعوت کرده و با همکاری آنها یک بخش تبلیغات ایجاد کرد. این واقعه از آن جهت دارای اهمیت است که به نظر میآمد این روشنفکران، روحیه و تفکر ضد سرمایهداری دارند اما در آن مقطع با این بنگاه خصوصی همکاری کردند. در نهایت اینکه، این نوع تبلیغات در فروش تولیدات این گروه صنعتی هم بسیار موثر واقع شد.
اقدام دیگری که حبیب لاجوردی به انجام رساند، سازماندهی مجدد این هلدینگ اقتصادی بود. گروه صنعتی بهشهر، از سال ۱۳۲۹ فعالیت خود را آغاز کرده بود و تا سال ۱۳۴۰ که حبیب لاجوردی به این بنگاه بازگشت، رشد قابل توجهی را تجربه کرده بود و نیاز به سازماندهی مجدد داشت. او در نخستین گام با طراحی نظام طبقهبندی مشاغل، انگیزههای سازمانی را در میان کارکنان افزایش داد و آییننامههای مختلفی را با کمک برخی متخصصان شرکت ملی نفت تدوین کرد.
گام بعدی او، تقسیم این بنگاه بزرگ اقتصادی به مراکز سود بود. او برای به ساماندهی این بنگاه تصمیم گرفت با الگو برداری از جنرال موتورز، شرکت را به مراکز سود تقسیم کند. در آن مقطع، سیدمحمود لاجوردی خود را بازنشسته کرده بود اما اکبر لاجوردیان که عموی حبیب بود، مسئولیت بخش بازرگانی را بر عهده داشت. قاسم لاجوردی مسئول بخش مالی بود. احمد لاجوردی عهدهدار بخش تولید بود و حوزه توزیع، فروش و تبلیغات هم در حیطه مدیریت خود حبیب قرار داشت. پس بازطراحی، گروه صنعتی بهشهر با ابتکاری که حبیب به خرج داد به چهار مرکز سود تقسیم شد. برای مثال تاسیسات تهران که به تولید روغن و سایر اقلام اختصاص داشت به احمد لاجوردی سپرده شد؛ اکبر لاجوردیان مدیریت بخشهای نساجی را بر عهده گرفت و قاسم لاجوردی مدیریت بخشهای مالی و بانکی را عهدهدار شد؛ مدیریت شرکت پاکسان هم به حبیب لاجوردی رسید.
حبیب به تدریج شرکت پاکسان را رها کرده و تمام تمرکز خود را به تاسیس مرکز مطالعات مدیریت ایران معطوف کرد. این مرکز با همکاری دانشگاه هاروارد تاسیس شد. حبیب اصرار داشت که مدیریت این مرکز بر عهده یکی از اساتید دانشگاه هاروارد قرار گیرد و او خود در مسند قائممقامی این مرکز قرار گرفت. لاجوردی که بعد از انقلاب ناگزیر به ترک ایران شده بود، برای گذراندن مقطع دکتری به دانشگاه آکسفورد رفت و حاصل این مقطع از زندگی او، کتاب اتحادیههای کارگری و خودکامگی است که کتاب مهمی در زمینه جنبش کارگری به شمار میآید.
حبیب لاجوردی در دهه۸۰ میلادی، پروژه تاریخ شفاهی ایران را کلید زد؛ مجموعهای که برای تهیه آن با ۱۳۲ تن از نخبگان ایران در حوزههای فرهنگ، سیاست و اقتصاد مصاحبه کرد. پروژهای کمنظیر که تاثیر بسزایی بر تحقیقات تاریخ معاصر ایران گذاشت. این مجموعه اکنون در دانشگاه هاروارد نگهداری میشود و در دسترس همه قرار دارد. او طی ۶ سال پایانی عمر خویش در بستر بیماری بود و در نهایت در سوم مرداد ۱۴۰۰ درگذشت.
✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
وقتی نتیجه میدهد
به حمدالله مستند "داستان شکست" هم به نتیجه رسید.
تشکر اول از ایمان کریمی بابت اشتراک این فرصت، و مجموعه جهاد دانشگاهی واحد هنر بابت این اعتماد.
فرصت بسیار مغتنمی بود اونم توی این شرایط به نتیجه رسیدن کار که شاید لختی دیگر به این مغتنم بودم اشاره کنیم.
و تشکر از همه اونهایی که حاضر شدن جلوی دوربین بیان.
(نتیجه گیری شخصی خودم: مدیر استارتاپیای که حاضر نیست جلوی دوربین قاعدهمند حاضر بشه همون بهتر که دوربین امثال شبنامه روش تنظیم بشه!
والسلام.)
✅ @karkhone
به حمدالله مستند "داستان شکست" هم به نتیجه رسید.
تشکر اول از ایمان کریمی بابت اشتراک این فرصت، و مجموعه جهاد دانشگاهی واحد هنر بابت این اعتماد.
فرصت بسیار مغتنمی بود اونم توی این شرایط به نتیجه رسیدن کار که شاید لختی دیگر به این مغتنم بودم اشاره کنیم.
و تشکر از همه اونهایی که حاضر شدن جلوی دوربین بیان.
(نتیجه گیری شخصی خودم: مدیر استارتاپیای که حاضر نیست جلوی دوربین قاعدهمند حاضر بشه همون بهتر که دوربین امثال شبنامه روش تنظیم بشه!
والسلام.)
✅ @karkhone
ارج، تکرار اشتباهات گذشته برای احیا (2/1)
کارخانه ارج در سال1316 توسط خلیل ارجمند، استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران شروع به کار کرد. نخستین تولیدات این کارخانه صندلی های تاشوی فلزی بود که همه ما به یاد داریم که حتی تا چند دهه پیش در برخی اماکن از آن ها استفاده میشد. این کارخانه به مرور با افزایش بازدهی و در دهه40 شمسی شروع به تولید وازم خانگی، مثل کولر، ماشین رخت شویی و یخچال و... کرد. پس از انقلاب طبق سنت ناشایستی که در آن سال ها رواج داشت کارخانه ارج به بهانه هایی مثل بدهی به سازمان صنایع به مانند سایر صنایع بزرگ کشور به نفع دولت مصادره شد. این کارخانه تا دهه 70 با زیان در تولید مواجه شد که این زیان دیگر توجیهی برای تولید محصول باقی نمی گذاشت. در این میان که این کارخانه روز های خوشی را سپری نمیکرد، از این کارخانه ای که به اصطلاح در اختیار دولت بود اختلاسی بزرگ تسط مدیران دولتی آن زمانش شکل گرفت که به کلی سبب از پا افتادن کارخانه ارج شد. این کارخانه به سختی و بازیانی که هر ساله بر دوش دولت میگذاشت به فعالیت خود ادامه داد تا این که این کارخانه در سال1395 توسط مراجع قضایی پلمپ گردید.
برخی کارشناسان اقتصادی دلیل سقوط کارخانه ارج را ورود کالاهای مشابه خارجی میدانند، این درحالی است که بر تمام کالاهای وارداتی مبلغی برای گمرک اضافه میشد و رقابت را به ظاهر به نفع صنایع داخلی میکرد. اما گروهی دیگر علت شکست این کارخانه را دولتی بودن آن و قراردادن مدیران دولتی فاسد در راس آن میدانند که در برهه ای از زمان تولید این کارخانه، با اختلاس رقمی بزرگ ضربه نهایی برای نابودی را یه این کارخانه وارد کردند.
دولتی ها ازاتهام گروه دوم از کارشناسان اقتصادی با بهانه قرار دادن 75% سهام این شرکت در دست برخی با عوان های مانند خصولتی سرباز میزنند، بعضا خبر میرسید که زمانی مالکیت این کارخانه به بانک ملی رسیده، این درحالی است که برخی از اعضای هئیت مدیره، و اعضای تیم مدیریتی این کارخانه مستقیم توسط وزارت صمت منصوب میشدند و از قضا همان مدیرانی دولتی در بحث اختلاسی که در دهه70 رخ داد، به نوعی خواسته یا ناخواسته شریک بودند.
✅ @karkhone
کارخانه ارج در سال1316 توسط خلیل ارجمند، استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران شروع به کار کرد. نخستین تولیدات این کارخانه صندلی های تاشوی فلزی بود که همه ما به یاد داریم که حتی تا چند دهه پیش در برخی اماکن از آن ها استفاده میشد. این کارخانه به مرور با افزایش بازدهی و در دهه40 شمسی شروع به تولید وازم خانگی، مثل کولر، ماشین رخت شویی و یخچال و... کرد. پس از انقلاب طبق سنت ناشایستی که در آن سال ها رواج داشت کارخانه ارج به بهانه هایی مثل بدهی به سازمان صنایع به مانند سایر صنایع بزرگ کشور به نفع دولت مصادره شد. این کارخانه تا دهه 70 با زیان در تولید مواجه شد که این زیان دیگر توجیهی برای تولید محصول باقی نمی گذاشت. در این میان که این کارخانه روز های خوشی را سپری نمیکرد، از این کارخانه ای که به اصطلاح در اختیار دولت بود اختلاسی بزرگ تسط مدیران دولتی آن زمانش شکل گرفت که به کلی سبب از پا افتادن کارخانه ارج شد. این کارخانه به سختی و بازیانی که هر ساله بر دوش دولت میگذاشت به فعالیت خود ادامه داد تا این که این کارخانه در سال1395 توسط مراجع قضایی پلمپ گردید.
برخی کارشناسان اقتصادی دلیل سقوط کارخانه ارج را ورود کالاهای مشابه خارجی میدانند، این درحالی است که بر تمام کالاهای وارداتی مبلغی برای گمرک اضافه میشد و رقابت را به ظاهر به نفع صنایع داخلی میکرد. اما گروهی دیگر علت شکست این کارخانه را دولتی بودن آن و قراردادن مدیران دولتی فاسد در راس آن میدانند که در برهه ای از زمان تولید این کارخانه، با اختلاس رقمی بزرگ ضربه نهایی برای نابودی را یه این کارخانه وارد کردند.
دولتی ها ازاتهام گروه دوم از کارشناسان اقتصادی با بهانه قرار دادن 75% سهام این شرکت در دست برخی با عوان های مانند خصولتی سرباز میزنند، بعضا خبر میرسید که زمانی مالکیت این کارخانه به بانک ملی رسیده، این درحالی است که برخی از اعضای هئیت مدیره، و اعضای تیم مدیریتی این کارخانه مستقیم توسط وزارت صمت منصوب میشدند و از قضا همان مدیرانی دولتی در بحث اختلاسی که در دهه70 رخ داد، به نوعی خواسته یا ناخواسته شریک بودند.
✅ @karkhone
هندوانه يا كارخانه؛
كدام يك، منابع آبي را بيشتر هدر مي دهد؟
| گلاره كلانتري
كم آبي در ايران مسئلهاي بسيار بسيار جدي است. به جز دو تا سه استان كشور، بسياري از استانها در مرحله تنش آبي به سر ميبرند و تعدادي از آنها به مرز بحران آبي رسيدهاند و نگراني از مهاجرتهاي اجباري و به هم خوردن اكوسيستم طبيعي و در نتيجه بروز تنشهاي اجتماعي و سياسي بيخ گوش همه ايرانيان قرار دارد.
درباره علت كم آبي در ايران ديدگاههاي مختلفي وجود دارد؛ برخي آن را ناشي از دگرديسي و بارش كم در اقليم كل خاورميانه ميدانند، عدهاي آن را به الگوي نامناسب كشاورزي و به ويژه حفر صدها چاه عميق و نيمهعميق نسبت ميدهند و طرفداران محيط زيست آن را به جانمايي نامناسب صنايع و ايجاد صنايع «آببر» مثل فولاد و پتروشيمي در مناطق خشك كشور مرتبط ميدانند
اگر چه جنجال عليه صنايع آببر كشور، قدري با سانتيمانتاليزم حاكم در ميان گروههاي زيستمحيطي كشور، آغشته است، ولي به فرض كه بپذيريم يكي از دلايل كم آبي وجود همين صنايع است، در اين صورت، الان در اين خصوص اساسا چه كاري ميتوانيم بكنيم؟
در اين زمينه، مصاحبهای با آقاي پورفسور پرویز کردوانی استاد دانشگاه و اقلیمشناس شهیر را بخوانید كه در خلال بحث، درباره ساير كشورهاي پيشرفته، رابطه ميان حفظ منابع آبي و توسعه صنعتي را پرسش به عمل آمده است؟
جناب دكتر كردواني! درباره كمبود آب، اين روزها بحثهاي زيادي در جريان است، بيان علمي جنابعالي در اين خصوص چيست و اگر مشكل جدي است، علت اصلي را در چه ميدانيد؟
مشكل خیلی جدی است. وضع آب خیلی بد است؛ منتهی اینکه چه زمان منابع آبي به نقطه صفر ميرسد، بستگی به نحوه استفاده شهروندان از آب دارد. در بروز اين وضعيت هم عوامل زيادي دخيل است اما پاشنه آشيل بحران آب، سدسازي، چاه عميق، صنايع فولاد و پتروشيمي و شير و شلنگ است.
منظورتان از اینکه یکی از عوامل بحران آب را شیر و شلنگ نامیدید، چیست؟
اروپاییان تا صد و هفتاد سال پیش، بخشي از آب مورد نياز خود را از پشت بامها جمعآوری و تامین میکردند، در بیتالمقدس هم قبل از اینکه این منطقه به دست اسرائیلیها بیفتد، از پشت بامها آب خود را تامین میکردند. بعد از این مرحله بود که تصفيه فاضلاب و لولهکشی آب انجام شد و شیر و شیلنگ را اختراع کردند. اين شير و شيلنگ حتي جاي جارو را گرفت و با همين وسيله به شستوشوي خودرو و آب دادن فضاي سبز ساختمانها هم مبادرت كردند و منابع آبي شهرها را به نابودي كشاندند. در كشور ما هم حتي در مناطق شمالي كه ساختمان شيرواني داشتند، باز هم به شير و شيلنگ براي آبياري همه امور روي آوردند.
اين مواردي كه الان درباره نياز فولاد و پتروشيمي به آب مطرح ميشود، يعني آنه موقع به ذهن سازندگان صنايع ايران نرسيده بود؟
ببينيد! ما كه ابتدا صنعت نداشتيم و اقتصاد ما كشاورزي بود. صنعت چغندر قند و کارخانه پنبه هم در ارتباط با كشاورزي پديد آمدند. در سالهاي بعد از انقلاب يك مقدار تغيير در استراتژي اقتصادي پديد آمد. اول قرار شد كشاورزي را توسعه دهند. بعد از آن گفتند خیر، کشورهایی که ترقی کردهاند، صنعت داشتهاند و صنعت توسعه داده شد. بعدا اعلام کردند که این صنایع کارآمد نیستند و صنایعی که کشورهای پیشرفته دنبال کردهاند، صنایع فولاد، پتروشیمی و از این قبیل است. اطلاع نداشتند که آن صنایع را حتی در کنار رودخانه هم ایجاد نمیکنند بلکه در کنار دریا درست میکنند.
به نظر شما مسائل صنعت ايران با آب، در همين موضوع جانمايي محدود ميشود؟
اين بخشي از مشكل و البته بخش بزرگ آن است. دلایل دیگری هم در مورد نقش صنایع میتوان برشمرد که البته خیلی تاثیرگذار در بحران کم آبی نیستند اما اهميت دارند برای مثال صنايع بايد از پساب خودشان استفاده كنند؛ اما تاکنون هيچ دولتی و هیچ نهادی صنایع را ملزم به چنين كاري نكرده است.
جناب پورفسور! به نظر ميرسد كه شما اساسا ميانهاي با صنعت نداريد؟
من مخالف صنعت نيستم! اما میگویم ما براي اينكه به توسعه صنعتی و اقتصادی برسيم، نبايد هزينههاي سنگيني را به کشور تحمیل كنيم.
تجربه ديگر كشورها در اين زمينه يعني هم حل بحران آب و هم صنايع آببر چگونه است؟
در سال 2015 جری براون، فرماندار ایالت کالیفرنیا به منظور مدیریت بحران کم آبی در لسآنجلس دو لایحه قانونیِ محدودیت مصرف آب را به تصویب رساند که نه تنها میزان مصرف آب خانگی شهروندان کالیفرنیا را محدود میكرد، بلکه مصارف آبی خارج از منزل نظیر آبیاریهای فضای سبز را نیز شامل میشد.
ادامه متن
✅ @karkhone
كدام يك، منابع آبي را بيشتر هدر مي دهد؟
| گلاره كلانتري
كم آبي در ايران مسئلهاي بسيار بسيار جدي است. به جز دو تا سه استان كشور، بسياري از استانها در مرحله تنش آبي به سر ميبرند و تعدادي از آنها به مرز بحران آبي رسيدهاند و نگراني از مهاجرتهاي اجباري و به هم خوردن اكوسيستم طبيعي و در نتيجه بروز تنشهاي اجتماعي و سياسي بيخ گوش همه ايرانيان قرار دارد.
درباره علت كم آبي در ايران ديدگاههاي مختلفي وجود دارد؛ برخي آن را ناشي از دگرديسي و بارش كم در اقليم كل خاورميانه ميدانند، عدهاي آن را به الگوي نامناسب كشاورزي و به ويژه حفر صدها چاه عميق و نيمهعميق نسبت ميدهند و طرفداران محيط زيست آن را به جانمايي نامناسب صنايع و ايجاد صنايع «آببر» مثل فولاد و پتروشيمي در مناطق خشك كشور مرتبط ميدانند
اگر چه جنجال عليه صنايع آببر كشور، قدري با سانتيمانتاليزم حاكم در ميان گروههاي زيستمحيطي كشور، آغشته است، ولي به فرض كه بپذيريم يكي از دلايل كم آبي وجود همين صنايع است، در اين صورت، الان در اين خصوص اساسا چه كاري ميتوانيم بكنيم؟
در اين زمينه، مصاحبهای با آقاي پورفسور پرویز کردوانی استاد دانشگاه و اقلیمشناس شهیر را بخوانید كه در خلال بحث، درباره ساير كشورهاي پيشرفته، رابطه ميان حفظ منابع آبي و توسعه صنعتي را پرسش به عمل آمده است؟
جناب دكتر كردواني! درباره كمبود آب، اين روزها بحثهاي زيادي در جريان است، بيان علمي جنابعالي در اين خصوص چيست و اگر مشكل جدي است، علت اصلي را در چه ميدانيد؟
مشكل خیلی جدی است. وضع آب خیلی بد است؛ منتهی اینکه چه زمان منابع آبي به نقطه صفر ميرسد، بستگی به نحوه استفاده شهروندان از آب دارد. در بروز اين وضعيت هم عوامل زيادي دخيل است اما پاشنه آشيل بحران آب، سدسازي، چاه عميق، صنايع فولاد و پتروشيمي و شير و شلنگ است.
منظورتان از اینکه یکی از عوامل بحران آب را شیر و شلنگ نامیدید، چیست؟
اروپاییان تا صد و هفتاد سال پیش، بخشي از آب مورد نياز خود را از پشت بامها جمعآوری و تامین میکردند، در بیتالمقدس هم قبل از اینکه این منطقه به دست اسرائیلیها بیفتد، از پشت بامها آب خود را تامین میکردند. بعد از این مرحله بود که تصفيه فاضلاب و لولهکشی آب انجام شد و شیر و شیلنگ را اختراع کردند. اين شير و شيلنگ حتي جاي جارو را گرفت و با همين وسيله به شستوشوي خودرو و آب دادن فضاي سبز ساختمانها هم مبادرت كردند و منابع آبي شهرها را به نابودي كشاندند. در كشور ما هم حتي در مناطق شمالي كه ساختمان شيرواني داشتند، باز هم به شير و شيلنگ براي آبياري همه امور روي آوردند.
اين مواردي كه الان درباره نياز فولاد و پتروشيمي به آب مطرح ميشود، يعني آنه موقع به ذهن سازندگان صنايع ايران نرسيده بود؟
ببينيد! ما كه ابتدا صنعت نداشتيم و اقتصاد ما كشاورزي بود. صنعت چغندر قند و کارخانه پنبه هم در ارتباط با كشاورزي پديد آمدند. در سالهاي بعد از انقلاب يك مقدار تغيير در استراتژي اقتصادي پديد آمد. اول قرار شد كشاورزي را توسعه دهند. بعد از آن گفتند خیر، کشورهایی که ترقی کردهاند، صنعت داشتهاند و صنعت توسعه داده شد. بعدا اعلام کردند که این صنایع کارآمد نیستند و صنایعی که کشورهای پیشرفته دنبال کردهاند، صنایع فولاد، پتروشیمی و از این قبیل است. اطلاع نداشتند که آن صنایع را حتی در کنار رودخانه هم ایجاد نمیکنند بلکه در کنار دریا درست میکنند.
به نظر شما مسائل صنعت ايران با آب، در همين موضوع جانمايي محدود ميشود؟
اين بخشي از مشكل و البته بخش بزرگ آن است. دلایل دیگری هم در مورد نقش صنایع میتوان برشمرد که البته خیلی تاثیرگذار در بحران کم آبی نیستند اما اهميت دارند برای مثال صنايع بايد از پساب خودشان استفاده كنند؛ اما تاکنون هيچ دولتی و هیچ نهادی صنایع را ملزم به چنين كاري نكرده است.
جناب پورفسور! به نظر ميرسد كه شما اساسا ميانهاي با صنعت نداريد؟
من مخالف صنعت نيستم! اما میگویم ما براي اينكه به توسعه صنعتی و اقتصادی برسيم، نبايد هزينههاي سنگيني را به کشور تحمیل كنيم.
تجربه ديگر كشورها در اين زمينه يعني هم حل بحران آب و هم صنايع آببر چگونه است؟
در سال 2015 جری براون، فرماندار ایالت کالیفرنیا به منظور مدیریت بحران کم آبی در لسآنجلس دو لایحه قانونیِ محدودیت مصرف آب را به تصویب رساند که نه تنها میزان مصرف آب خانگی شهروندان کالیفرنیا را محدود میكرد، بلکه مصارف آبی خارج از منزل نظیر آبیاریهای فضای سبز را نیز شامل میشد.
ادامه متن
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
خوب الان اين كارخانههايي كه به قول شما بد جانمايي شدند را چه ميشود كرد؟ نميشود كه تعطيل كرد چون اشتغال و معيشت مردم به آن پيوند خورده است؟
بايد بررسي كارشناسي و جانمايي مجدد صورت گيرد و كارخانههاي آببر به مجاورت درياي شمال يا جنوب منتقل شوند. البته…
بايد بررسي كارشناسي و جانمايي مجدد صورت گيرد و كارخانههاي آببر به مجاورت درياي شمال يا جنوب منتقل شوند. البته…