قانون گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مصوب ۱۳۵۴/۴/۳
ماده واحده - واحدهای صنعتی و معدنی و سایر واحدهای تولیدی که تا تاریخ چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ تأسیس شدهاند و بر طبق مقررات این قانون به صورت شرکت سهامی عام در خواهند آمد، مکلفند سهام خود را پس از حسابرسی توسط مؤسسات حسابرسی قابل قبول دولت و ارزیابی دقیق بر اساس ضوابطی که شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مذکور در تبصره ۶ این قانون تعیین مینماید در درجه اول به کارگران و کارمندان خود و سپس به کارگران و کارمندان سایر واحدهای تولیدی و کشاورزان و سایر مردم برای فروش عرضه نمایند به طوری که در پایان مهر ماه ۱۳۵۷ معادل ۹۹٪ سهام متعلق به دولت در واحدهای بخش دولتی به استثنای صنایع مادر و بعضی از صنایع دیگر که طبق تشخیص دولت تمام یا قسمتی از آن در درست دولت باقی خواهد ماند و ۴۹درصد سهام واحدهای بخش خصوصی بتواند در دست مردم کشور قرار گیرد.
تبصره ۱- ترتیب تشخیص واحدهای مشمول این قانون و چگونگی اجرای مفاد قانون نسبت به آنها و همچنین شرایط و نحوه تبدیل واحدهایتولیدی به شرکت سهامی عام طبق آییننامه اجرایی این قانون خواهد بود.
تبصره ۲ - ترتیب اجرای مفاد این قانون در مورد واحدهای تولیدی که پس از تاریخ چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ تأسیس شده یا میشوند وهمچنین واحدهایی که قبلاً تأسیس شده ولی بهرهبرداری از آنها آغاز نشده یا در مراحل اولیه بهرهبرداری هستند به موجب ضوابطی خواهد بود که از طرف شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی تهیه و به تصویب هیأت وزارت خواهد رسید.
تبصره ۳ - مدیریت واحدهای دولتی مشمول این قانون بر اساس آییننامهای خواهد بود که به تصویب شورا خواهد رسید.
تبصره ۴ - به منظور ایجاد تسهیلات و کمکهای لازم به کارگران و کشاورزان در خرید سهام واحدهای مشمول این قانون یک سازمان مالی از طرفدولت ایجاد میگردد و طبق اساسنامهای که به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید اداره خواهد شد. به دولت اجازه داده میشود برای منظور فوق تامیزان مورد نیاز از محل درآمد عمومی استفاده نمایند و مبلغ استفاده شده را در لایحه بودجه سال ۱۳۵۵ منظور کند.
تبصره ۵- به منظور مشارکت هر چه بیشتر عموم مردم کشور در امر سرمایهگذاری و تجهیز سرمایههای کوچک و خرید و فروش سهام واحدهایتولیدی دولت تسهیلات لازم برای ایجاد شرکتهای سرمایهگذاری عام در بخش خصوصی فراهم مینماید. این شرکتها موظفند سهام خود را به عموم مردم کشور عرضه نمایند و شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی آییننامه لازم را جهت هدایت اینگونه شرکتها و نظارت به فعالیت آنها همچنین ترتیب خرید و فروش سهام تهیه و به موقع اجرا میگذارد.
تبصره ۶- به منظور حسن اجرای تکالیف مقرر در این قانون شورایی به نام شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مرکب از: وزیر کشاورزی ومنابع طبیعی، وزیر مشاور و رییس سازمان برنامه و بودجه، وزیر دادگستری، وزیر کار و امور اجتماعی، وزیر صنایع و معادن، وزیر بازرگانی، رییسبانک مرکزی ایران و رییس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران زیر نظر وزیر امور اقتصادی و دارایی تشکیل میگردد. شورا دارای دبیرخانه یا دبیرخانههایی خواهد بود که مصوبات شورا را اجرا خواهد کرد.
تبصره ۷ - نسبت به واحدهای مشمول این قانون که در مدت مقرر در مورد عرضه و انتقال سهام خود عمل ننمایند بر اساس آییننامهای رفتارخواهد شد که از طرف شورا تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
تبصره ۸- آن قسمت از مقررات قانون تجارت و سایر قوانینی که با مفاد این قانون مغایرت داشته باشد لازمالرعایه نخواهد بود.
تبصره ۹ - آییننامههای اجرایی این قانون به پیشنهاد شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی و تصویب هیأت وزیران به موقع اجرا گذارده خواهد شد.
قانون فوق مشتمل بر یک ماده و نه تبصره پس از تصویب مجلس سنا در جلسه روز دوشنبه ۱۳۵۴/۳/۲۴، در جلسه روز سهشنبه سوم تیر ماه یک هزارو سیصد و پنجاه و چهار شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رییس مجلس شورای ملی - عبدالله ریاضی
✅ @karkhone
ماده واحده - واحدهای صنعتی و معدنی و سایر واحدهای تولیدی که تا تاریخ چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ تأسیس شدهاند و بر طبق مقررات این قانون به صورت شرکت سهامی عام در خواهند آمد، مکلفند سهام خود را پس از حسابرسی توسط مؤسسات حسابرسی قابل قبول دولت و ارزیابی دقیق بر اساس ضوابطی که شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مذکور در تبصره ۶ این قانون تعیین مینماید در درجه اول به کارگران و کارمندان خود و سپس به کارگران و کارمندان سایر واحدهای تولیدی و کشاورزان و سایر مردم برای فروش عرضه نمایند به طوری که در پایان مهر ماه ۱۳۵۷ معادل ۹۹٪ سهام متعلق به دولت در واحدهای بخش دولتی به استثنای صنایع مادر و بعضی از صنایع دیگر که طبق تشخیص دولت تمام یا قسمتی از آن در درست دولت باقی خواهد ماند و ۴۹درصد سهام واحدهای بخش خصوصی بتواند در دست مردم کشور قرار گیرد.
تبصره ۱- ترتیب تشخیص واحدهای مشمول این قانون و چگونگی اجرای مفاد قانون نسبت به آنها و همچنین شرایط و نحوه تبدیل واحدهایتولیدی به شرکت سهامی عام طبق آییننامه اجرایی این قانون خواهد بود.
تبصره ۲ - ترتیب اجرای مفاد این قانون در مورد واحدهای تولیدی که پس از تاریخ چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ تأسیس شده یا میشوند وهمچنین واحدهایی که قبلاً تأسیس شده ولی بهرهبرداری از آنها آغاز نشده یا در مراحل اولیه بهرهبرداری هستند به موجب ضوابطی خواهد بود که از طرف شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی تهیه و به تصویب هیأت وزارت خواهد رسید.
تبصره ۳ - مدیریت واحدهای دولتی مشمول این قانون بر اساس آییننامهای خواهد بود که به تصویب شورا خواهد رسید.
تبصره ۴ - به منظور ایجاد تسهیلات و کمکهای لازم به کارگران و کشاورزان در خرید سهام واحدهای مشمول این قانون یک سازمان مالی از طرفدولت ایجاد میگردد و طبق اساسنامهای که به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید اداره خواهد شد. به دولت اجازه داده میشود برای منظور فوق تامیزان مورد نیاز از محل درآمد عمومی استفاده نمایند و مبلغ استفاده شده را در لایحه بودجه سال ۱۳۵۵ منظور کند.
تبصره ۵- به منظور مشارکت هر چه بیشتر عموم مردم کشور در امر سرمایهگذاری و تجهیز سرمایههای کوچک و خرید و فروش سهام واحدهایتولیدی دولت تسهیلات لازم برای ایجاد شرکتهای سرمایهگذاری عام در بخش خصوصی فراهم مینماید. این شرکتها موظفند سهام خود را به عموم مردم کشور عرضه نمایند و شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی آییننامه لازم را جهت هدایت اینگونه شرکتها و نظارت به فعالیت آنها همچنین ترتیب خرید و فروش سهام تهیه و به موقع اجرا میگذارد.
تبصره ۶- به منظور حسن اجرای تکالیف مقرر در این قانون شورایی به نام شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مرکب از: وزیر کشاورزی ومنابع طبیعی، وزیر مشاور و رییس سازمان برنامه و بودجه، وزیر دادگستری، وزیر کار و امور اجتماعی، وزیر صنایع و معادن، وزیر بازرگانی، رییسبانک مرکزی ایران و رییس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران زیر نظر وزیر امور اقتصادی و دارایی تشکیل میگردد. شورا دارای دبیرخانه یا دبیرخانههایی خواهد بود که مصوبات شورا را اجرا خواهد کرد.
تبصره ۷ - نسبت به واحدهای مشمول این قانون که در مدت مقرر در مورد عرضه و انتقال سهام خود عمل ننمایند بر اساس آییننامهای رفتارخواهد شد که از طرف شورا تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
تبصره ۸- آن قسمت از مقررات قانون تجارت و سایر قوانینی که با مفاد این قانون مغایرت داشته باشد لازمالرعایه نخواهد بود.
تبصره ۹ - آییننامههای اجرایی این قانون به پیشنهاد شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی و تصویب هیأت وزیران به موقع اجرا گذارده خواهد شد.
قانون فوق مشتمل بر یک ماده و نه تبصره پس از تصویب مجلس سنا در جلسه روز دوشنبه ۱۳۵۴/۳/۲۴، در جلسه روز سهشنبه سوم تیر ماه یک هزارو سیصد و پنجاه و چهار شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رییس مجلس شورای ملی - عبدالله ریاضی
✅ @karkhone
لطفا وزارت نیرو را نابود نکنید
| محمدرضا اسلامی
در دوره تصدی علی اکبر محرابیان در وزارت صنایع، واحدهای کارخانه فولاد در «خشک ترین دشت های کشور» احداث شد. مثلا:
فولاد شادگان (خوزستان)
فولاد نی ریز (فارس) در یکی از خشک ترین مناطق استان فارس
فولاد اردکان یزد
فولاد سبزوار و ...
جانمایی و ایجاد 7 طرح بزرگ فولادی 800 هزار تُنی در مناطق فاقد زیر ساخت های تامین آب، «کارنامۀ» کسی است که امروز قرار است مدیریت کلان و حکمرانی آب کشور را به عهده بگیرد.
صنعت فولاد وابسته به آب است. آب در آن میچرخد و پمپهایی با ظرفیت حدود ساعتی 35 هزار مترمکعب، آب را پمپ میکند و بعد از گذران سیکلی (بخش عمدۀ) این آب تبخیر میشود. سوء مدیریتهای علی اکبر محرابیان در حوزه آب و محیط زیست که منجر به خشکسالیِ برخی دشت ها و مناطقِ اطراف مجتمعهای صنعتی فولاد در کشور شد، این صنعت را بیش از پیش با مشکل روبهرو کرد.
چطور کسی که واحدهایِ صنعتی فولاد (که صنایع «پُر آب بَر» محسوب می شود) را در مناطقِ خشک کشور احداث کرده، به صدر مصطبه وزارت نیرو می گماریم که مشکلات آب کشور را حل کند؟
(میزان مصرف آب به ازای تولید هر تُن فولاد حدود 28 متر مکعب است که از این مقدار کمتر از 2 درصد بازیافت شده و بقیه دور ریز می شود)
در میانۀ بی برقی ها و کم آبی های اخیر، مدیریتِ یکی از تخصصی ترین وزارتخانه های کشور قرار است که به فردی سپرده شود که کم ترین تخصص و تجربه را در این حوزه داراست.
برق، قلب فناوریهای مدرن است و ما امروز به دلیل مشکلاتِ تحریم/سرمایه گذاری با مشکل تامین برق برای واحدهای صنعتی مواجه هستیم. همزمان با مشکل برق، مسئلۀ آب به عنوان یکی از کلیدی ترین مشکلات کشور، چیزی نیست که بتوان با تصمیمی سیاسی آن را به فردِ بدونِ تجربه علمی/اجرایی سپرد.
در میان ده ها مدیر کارآزموده در بدنه وزارت نیرو، و از میان صدها متخصصِ آشنا به صنعت برق و چالش های حکمرانی آب، انتصابِ فردی که «هیچ دانش فنی و سابقه اجرایی» در وزارت نیرو ندارد، به چه معناست؟
انتصاب علی اکبر محرابیان به مدیریت وزارت نیرو در شرایط کمبود برق و خشکسالی باعثِ وهن وزارت نیروست.
تا کِی باید گمان کنیم که با انتصابِ «افراد سیاسی» می توانیم «مشکلاتِ فنی» را حل کنیم؟
تا کی و تا چه زمانی باید گمان کنیم که مدیریتِ ارشدِ یک «وزارتخانه تخصصی» می تواند کاملا با مسائل آن وزارتخانه «بیگانه» باشد؟
چرا در مملکتی که بخاطر مشکل سرمایه گذاری خارجی با مشکلاتِ بی برقی مواجه شده، به دنبال «حلّ مساله» با یک «انتصاب سیاسی» هستیم؟
مگر یک انسان چه میزان «نبوغ» می تواند داشته باشد، که انتظار داشته باشیم پیچیده ترین مسائلِ صنعت آب و برق را دستانِ یک نابغۀ بی تجربه بسپاریم؟ و مگر با «فرضیه نبوغ» می توان دست به ریسک زد و زیربناهایِ آب و برقِ یک کشور را به دستانِ «بی تجربه» سپرد؟
و اساسا چه «شواهدی بر نبوغ» در محرابیان هست که امروز وزارت نیرو را اینگونه تحقیر می کنیم؟
بدنه وزارت نیرو، یکی از وزارتخانه های کشور است که برای ادارۀ آن باید از «منابع انسانی کارآزموده» بهره برد. در لیستِ ارایه شده از دولت سیزدهم به مجلس، افراد کارآزموده و توانمندی هم حضور دارند ولی آقایان نمایندگان مجلس! لطفا وزارت نیرو را نابود نکنیم.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
در دوره تصدی علی اکبر محرابیان در وزارت صنایع، واحدهای کارخانه فولاد در «خشک ترین دشت های کشور» احداث شد. مثلا:
فولاد شادگان (خوزستان)
فولاد نی ریز (فارس) در یکی از خشک ترین مناطق استان فارس
فولاد اردکان یزد
فولاد سبزوار و ...
جانمایی و ایجاد 7 طرح بزرگ فولادی 800 هزار تُنی در مناطق فاقد زیر ساخت های تامین آب، «کارنامۀ» کسی است که امروز قرار است مدیریت کلان و حکمرانی آب کشور را به عهده بگیرد.
صنعت فولاد وابسته به آب است. آب در آن میچرخد و پمپهایی با ظرفیت حدود ساعتی 35 هزار مترمکعب، آب را پمپ میکند و بعد از گذران سیکلی (بخش عمدۀ) این آب تبخیر میشود. سوء مدیریتهای علی اکبر محرابیان در حوزه آب و محیط زیست که منجر به خشکسالیِ برخی دشت ها و مناطقِ اطراف مجتمعهای صنعتی فولاد در کشور شد، این صنعت را بیش از پیش با مشکل روبهرو کرد.
چطور کسی که واحدهایِ صنعتی فولاد (که صنایع «پُر آب بَر» محسوب می شود) را در مناطقِ خشک کشور احداث کرده، به صدر مصطبه وزارت نیرو می گماریم که مشکلات آب کشور را حل کند؟
(میزان مصرف آب به ازای تولید هر تُن فولاد حدود 28 متر مکعب است که از این مقدار کمتر از 2 درصد بازیافت شده و بقیه دور ریز می شود)
در میانۀ بی برقی ها و کم آبی های اخیر، مدیریتِ یکی از تخصصی ترین وزارتخانه های کشور قرار است که به فردی سپرده شود که کم ترین تخصص و تجربه را در این حوزه داراست.
برق، قلب فناوریهای مدرن است و ما امروز به دلیل مشکلاتِ تحریم/سرمایه گذاری با مشکل تامین برق برای واحدهای صنعتی مواجه هستیم. همزمان با مشکل برق، مسئلۀ آب به عنوان یکی از کلیدی ترین مشکلات کشور، چیزی نیست که بتوان با تصمیمی سیاسی آن را به فردِ بدونِ تجربه علمی/اجرایی سپرد.
در میان ده ها مدیر کارآزموده در بدنه وزارت نیرو، و از میان صدها متخصصِ آشنا به صنعت برق و چالش های حکمرانی آب، انتصابِ فردی که «هیچ دانش فنی و سابقه اجرایی» در وزارت نیرو ندارد، به چه معناست؟
انتصاب علی اکبر محرابیان به مدیریت وزارت نیرو در شرایط کمبود برق و خشکسالی باعثِ وهن وزارت نیروست.
تا کِی باید گمان کنیم که با انتصابِ «افراد سیاسی» می توانیم «مشکلاتِ فنی» را حل کنیم؟
تا کی و تا چه زمانی باید گمان کنیم که مدیریتِ ارشدِ یک «وزارتخانه تخصصی» می تواند کاملا با مسائل آن وزارتخانه «بیگانه» باشد؟
چرا در مملکتی که بخاطر مشکل سرمایه گذاری خارجی با مشکلاتِ بی برقی مواجه شده، به دنبال «حلّ مساله» با یک «انتصاب سیاسی» هستیم؟
مگر یک انسان چه میزان «نبوغ» می تواند داشته باشد، که انتظار داشته باشیم پیچیده ترین مسائلِ صنعت آب و برق را دستانِ یک نابغۀ بی تجربه بسپاریم؟ و مگر با «فرضیه نبوغ» می توان دست به ریسک زد و زیربناهایِ آب و برقِ یک کشور را به دستانِ «بی تجربه» سپرد؟
و اساسا چه «شواهدی بر نبوغ» در محرابیان هست که امروز وزارت نیرو را اینگونه تحقیر می کنیم؟
بدنه وزارت نیرو، یکی از وزارتخانه های کشور است که برای ادارۀ آن باید از «منابع انسانی کارآزموده» بهره برد. در لیستِ ارایه شده از دولت سیزدهم به مجلس، افراد کارآزموده و توانمندی هم حضور دارند ولی آقایان نمایندگان مجلس! لطفا وزارت نیرو را نابود نکنیم.
✅ @karkhone
شیفتگان خدمت در بروکراسی تخل پخل*
رسانه ها گزارش داده اند شرکت پست زیرساخت الکترونیک برای توزیع مرغ ایجاد کرده است. مسولان شرکت پست هم در تلویزیون پاسخگوی توزیع مرغ شده اند.
سازمان تبلیغات اسلامی نرم افزار همسریابی راه اندازی کرده است.
پلیس همایش و جشنواره حمایت از چادر برگزار کرده است.
قوه قضاییه بیمارستان تاسیس کرده است.
دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، برای رسیدگی به مشکل کم آبی به خوزستان سفر کرده است.
وزارت امور خارجه در عتبات نقش اسنپ را برای نمایندگان مجلس ایفا می کند.
نماینده مشهد در مجلس خیریه ای برای تولید مسکن تاسیس کرده است.
امام جمعه مشهد هدایت و راهبری یک حزب و تشکل به نام شانا را برعهده گرفته است.
بنیاد ۱۵ خرداد به والدین فرزندان چهارم هدیه نقدی می دهد.
شهرداری مشهد زمین برای ساخت بیمارستان تخصیص می دهد.
ارتش کارخانه تولید ماسک ساخته است.
نیروهای نظامی چندین بانک اداره می کنند.
وزارت نفت مدرسه ساخته است.
سپاه پاسداران سه خبرگزاری را اداره می کند.
یگان ویژه پلیس در راهپیمایی اربعین آب توزیع می کند.
صداوسیما شرکت تولید میز و صندلی دارد.
بنیاد ایثارگران شرکت بیمه دارد.
شورای نگهبان هتل می سازد.
در دانشگاه نماز جمعه می خوانند و در مصلی شورت و زیرپوش می فروشند و در مسجد آشپزی می کنند.
هلال احمر در داروخانه کاسبی دارد و پارچه تولید می کند.
شهرداری تهران کافی شاپ می سازد.
نماینده مجلس مسیر خط آهن را مشخص می کند.
ستاد اجرایی و وزارت دفاع و سپاه و ... واکسن می سازند.
بخشی از روحانیون طبابت می کنند.
بانکها مال می سازند.
نمایندگی رهبری در شورای عالی امنیت ملی دولت سایه تاسیس کرده است.
تولیت حرم امام رضا کیک و کلوچه و کاشی و توربین تولید می کند.
شهرداری وام ازدواج می دهد.
بسیج آتلیه عکاسی از عروس و داماد تاسیس کرده است.
کارخانه های آهن و فولاد و خودرو، فوتبال را اداره می کنند.
بسیج، ستاد اجرایی، بنیاد ایثارگران، کمیته امداد، آستان قدس و ،،، وام اشتغال می دهند.
صندوق کارآفرینی امید وام خرید کالا می دهد
وزارت دفاع بزرگترین مرکز دندانپزشکی راه اندازی می کند. همین وزارتخانه کارخانه تولید خانه ایجاد کرده است.
کمتر نهادی است که درمانگاه و بیمارستان نداشته باشد. رستوران داری، هتلداری، تالارداری، هیئت داری، ورزشگاه و رسانه که عمومیت دارد.
با آمار بگویم ۱۹ هزار شرکت خصولتی وجود دارد که هیچ ربطی به کارکرد نظام و دولت و بخش عمومی ندارند. هم زمان مکرر تبلیغ می شود که باید مهمترین کارکرد حکومت و دولت یعنی امنیت و حل اختلافات و رفع فقر را به مردم و نهادهای مردمی سپرد.
* تخل پخل یعنی بی نظم و ترتیب
✅ @karkhone
رسانه ها گزارش داده اند شرکت پست زیرساخت الکترونیک برای توزیع مرغ ایجاد کرده است. مسولان شرکت پست هم در تلویزیون پاسخگوی توزیع مرغ شده اند.
سازمان تبلیغات اسلامی نرم افزار همسریابی راه اندازی کرده است.
پلیس همایش و جشنواره حمایت از چادر برگزار کرده است.
قوه قضاییه بیمارستان تاسیس کرده است.
دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، برای رسیدگی به مشکل کم آبی به خوزستان سفر کرده است.
وزارت امور خارجه در عتبات نقش اسنپ را برای نمایندگان مجلس ایفا می کند.
نماینده مشهد در مجلس خیریه ای برای تولید مسکن تاسیس کرده است.
امام جمعه مشهد هدایت و راهبری یک حزب و تشکل به نام شانا را برعهده گرفته است.
بنیاد ۱۵ خرداد به والدین فرزندان چهارم هدیه نقدی می دهد.
شهرداری مشهد زمین برای ساخت بیمارستان تخصیص می دهد.
ارتش کارخانه تولید ماسک ساخته است.
نیروهای نظامی چندین بانک اداره می کنند.
وزارت نفت مدرسه ساخته است.
سپاه پاسداران سه خبرگزاری را اداره می کند.
یگان ویژه پلیس در راهپیمایی اربعین آب توزیع می کند.
صداوسیما شرکت تولید میز و صندلی دارد.
بنیاد ایثارگران شرکت بیمه دارد.
شورای نگهبان هتل می سازد.
در دانشگاه نماز جمعه می خوانند و در مصلی شورت و زیرپوش می فروشند و در مسجد آشپزی می کنند.
هلال احمر در داروخانه کاسبی دارد و پارچه تولید می کند.
شهرداری تهران کافی شاپ می سازد.
نماینده مجلس مسیر خط آهن را مشخص می کند.
ستاد اجرایی و وزارت دفاع و سپاه و ... واکسن می سازند.
بخشی از روحانیون طبابت می کنند.
بانکها مال می سازند.
نمایندگی رهبری در شورای عالی امنیت ملی دولت سایه تاسیس کرده است.
تولیت حرم امام رضا کیک و کلوچه و کاشی و توربین تولید می کند.
شهرداری وام ازدواج می دهد.
بسیج آتلیه عکاسی از عروس و داماد تاسیس کرده است.
کارخانه های آهن و فولاد و خودرو، فوتبال را اداره می کنند.
بسیج، ستاد اجرایی، بنیاد ایثارگران، کمیته امداد، آستان قدس و ،،، وام اشتغال می دهند.
صندوق کارآفرینی امید وام خرید کالا می دهد
وزارت دفاع بزرگترین مرکز دندانپزشکی راه اندازی می کند. همین وزارتخانه کارخانه تولید خانه ایجاد کرده است.
کمتر نهادی است که درمانگاه و بیمارستان نداشته باشد. رستوران داری، هتلداری، تالارداری، هیئت داری، ورزشگاه و رسانه که عمومیت دارد.
با آمار بگویم ۱۹ هزار شرکت خصولتی وجود دارد که هیچ ربطی به کارکرد نظام و دولت و بخش عمومی ندارند. هم زمان مکرر تبلیغ می شود که باید مهمترین کارکرد حکومت و دولت یعنی امنیت و حل اختلافات و رفع فقر را به مردم و نهادهای مردمی سپرد.
* تخل پخل یعنی بی نظم و ترتیب
✅ @karkhone
اعتدال در خسوف؛ عصر میانهروی به سر آمده؟
| سرگه بارسقیان
روزنامه کیهان ۱۷ بهمن ۱۳۵۷، وقتی میخواست نخستوزیر دولت موقت انقلاب را معرفی کند، او را «بازرگان، میانهرو و مستقل» نامید. میانهروی در کوران انقلاب نه مذموم که صفتی مقبول بود و میانهروها نه به تسمیه، که به توصیف نیز از انقلابیون بودند.
طنز روزگار است یا جد روز کار، اینکه منتقدین جدی شیخ صادق خلخالی، از معممین شورای انقلاب بودند و موافقینش از معمرین چپ. این آیتالله طالقانی بود که در جلسه شورای انقلاب گفت: «آقای خلخالی آدم عادلی است ولی معتدل نیست.» و آیتالله بهشتی اعتراض داشت: «اینکه گفتند هروئین قاچاق داشته هویدا، کجسلیقگی است». اما نورالدین کیانوری، دبیر اول حزب توده، از نامزدی خلخالی در انتخابات ریاستجمهوری اول دفاع کرد.
در همان انتخابات اول انقلابیون و در رأس آنها حزب جمهوری اسلامی، پس از جلالالدین فارسی، رأی به حسن حبیبی دادند که تا آخر در میانه زمین ایستاد.
سکه میانهروی از اعتبار نیفتاد؛ آنکه به سفارت تسخیرشده آمریکا نرفت و گفت «غصبی است و نماز ندارد»، آیتالله مهدویکنی، رئیس کمیتههای انقلاب بود.
میانهروی، متاع مشتریدار انقلابیون مجلس شد؛ از دوره دوم تا پنجم، جمعی سینفره از هر دو جناح «مجمع عقلا» را شکل دادند که در آن، هم حسن روحانی عضویت داشت و هم مهدی کروبی؛ هم بیاتزنجانی بود و هم موحدیکرمانی و همین طیف بود که به ختم جنگ اصرار داشت. تبار سیاسی حسن روحانی، به همین مجمع عقلا برمیگردد. بعدها در کابینهاش دو وزیر کشور و اطلاعات را از همین مجمع عقلا انتخاب کرد.
با پایان جنگ و تغییر پارادایم سیاسی، جابهجاییهایی در جناحهای قدرت صورت گرفت؛ چپ در مجلس سوم غالب شد و راست میانه در دولت. اکبر هاشمیرفسنجانی به رأس دولت «میانهروها» رفت و حسن حبیبی شد معاونش.
اعتدال و میانهروی هنوز بر مدار توفیق بود؛ سیدمحمد خاتمی، بار دوم که رأی آورد اطمینان داد اصلاحاتش در چارچوب قانون است و «بازهم میگویم اعتدال».
دوره پسین محاق میانهروی بود و عصر بعدی دوره طلوع دوبارهاش. روحانی دولتش را به «معتدل و میانهروبودن» شناساند.
حالا در روز وداع روحانی، سؤال این است که آیا پایان دوره او، آخر عصر میانهروی است؟
بازرگان پس از استعفا از نخستوزیری، وقتی به سازشکاری و دوری از آرمانهای انقلاب متهم بود، با بالاترین آرا بر کرسی صندلی مجلس اول نشست. پایان دوره هاشمی، افول مردان اعتدال نبود؛ در دولت اصلاحات، مردان سازندگی وزیر و معاون بودند. حتی اگر نبود تشتت آرا با تعدد کاندیداها در انتخابات ۸۴، نوبت به محمود احمدینژاد نمیرسید. بازار کساد شد تا ۹۲ که دوباره میانهروی سکه غالب شود.
حالا دیگر اسم دولت، اعتدال بود و اگر رویه مانند چهارسال اول بود، چهبسا اقبال عمومی بر میانهروی میماند اما پس از چهارسال مذاکره، برجام، خروج بدون جنگ از فصل هفتم منشور ملل متحد، رشد اقتصادی، تورم تکرقمی و... چهارسال انواع بلایای طبیعی و سیاسی باریدن گرفت؛ از سیل و زلزله و خشکسالی گرفته تا ظهور ترامپ و سقوط قیمت نفت و بلوای بنزین و ترور سردار سلیمانی و سقوط هواپیمای اوکراینی و سرآخر هم کرونا و... . فقط مانده بود فوران آتشفشان دماوند برای تکمیل کلکسیون بلایا.
در این بدخوانی خطها، حالا خطاها بود که یکییکی، بدبیاری میآورد؛ از حکایت «صبح جمعه» تا «روز شنبه»؛ از نابردباری جیب مردم در برابر گردنکشی دلار و... دولت روحانی، شد بداقبالترین دولت معاصر. اگر نبود این آوار مصیبت، امروز آمار و قضاوتی دیگر پیش رو بود. اما آنچه پس از چهارسال قحطی، در سیلو ماند، برجام بود که آنهم تنها متاع میانهروی است که در بازار مانده و اتفاقا بود و نبودش، خواست و نخواست میانهروی است. میراث روحانی است در تاریخ ایران با معماری «ظریف»؛ بنایی که چه آباد و چه ویران، نشان میدهد جایی در میانه است؛ جایی مابین ستیز و سازش و هجوم و تسلیم.
میانهروی اما راه خود میجوید؛ خسوف دارد اما غروب نه، تعلیق دارد اما حذف نه. این صدای همیشه خواستنی تاریخ است.
✅ @karkhone
| سرگه بارسقیان
روزنامه کیهان ۱۷ بهمن ۱۳۵۷، وقتی میخواست نخستوزیر دولت موقت انقلاب را معرفی کند، او را «بازرگان، میانهرو و مستقل» نامید. میانهروی در کوران انقلاب نه مذموم که صفتی مقبول بود و میانهروها نه به تسمیه، که به توصیف نیز از انقلابیون بودند.
طنز روزگار است یا جد روز کار، اینکه منتقدین جدی شیخ صادق خلخالی، از معممین شورای انقلاب بودند و موافقینش از معمرین چپ. این آیتالله طالقانی بود که در جلسه شورای انقلاب گفت: «آقای خلخالی آدم عادلی است ولی معتدل نیست.» و آیتالله بهشتی اعتراض داشت: «اینکه گفتند هروئین قاچاق داشته هویدا، کجسلیقگی است». اما نورالدین کیانوری، دبیر اول حزب توده، از نامزدی خلخالی در انتخابات ریاستجمهوری اول دفاع کرد.
در همان انتخابات اول انقلابیون و در رأس آنها حزب جمهوری اسلامی، پس از جلالالدین فارسی، رأی به حسن حبیبی دادند که تا آخر در میانه زمین ایستاد.
سکه میانهروی از اعتبار نیفتاد؛ آنکه به سفارت تسخیرشده آمریکا نرفت و گفت «غصبی است و نماز ندارد»، آیتالله مهدویکنی، رئیس کمیتههای انقلاب بود.
میانهروی، متاع مشتریدار انقلابیون مجلس شد؛ از دوره دوم تا پنجم، جمعی سینفره از هر دو جناح «مجمع عقلا» را شکل دادند که در آن، هم حسن روحانی عضویت داشت و هم مهدی کروبی؛ هم بیاتزنجانی بود و هم موحدیکرمانی و همین طیف بود که به ختم جنگ اصرار داشت. تبار سیاسی حسن روحانی، به همین مجمع عقلا برمیگردد. بعدها در کابینهاش دو وزیر کشور و اطلاعات را از همین مجمع عقلا انتخاب کرد.
با پایان جنگ و تغییر پارادایم سیاسی، جابهجاییهایی در جناحهای قدرت صورت گرفت؛ چپ در مجلس سوم غالب شد و راست میانه در دولت. اکبر هاشمیرفسنجانی به رأس دولت «میانهروها» رفت و حسن حبیبی شد معاونش.
اعتدال و میانهروی هنوز بر مدار توفیق بود؛ سیدمحمد خاتمی، بار دوم که رأی آورد اطمینان داد اصلاحاتش در چارچوب قانون است و «بازهم میگویم اعتدال».
دوره پسین محاق میانهروی بود و عصر بعدی دوره طلوع دوبارهاش. روحانی دولتش را به «معتدل و میانهروبودن» شناساند.
حالا در روز وداع روحانی، سؤال این است که آیا پایان دوره او، آخر عصر میانهروی است؟
بازرگان پس از استعفا از نخستوزیری، وقتی به سازشکاری و دوری از آرمانهای انقلاب متهم بود، با بالاترین آرا بر کرسی صندلی مجلس اول نشست. پایان دوره هاشمی، افول مردان اعتدال نبود؛ در دولت اصلاحات، مردان سازندگی وزیر و معاون بودند. حتی اگر نبود تشتت آرا با تعدد کاندیداها در انتخابات ۸۴، نوبت به محمود احمدینژاد نمیرسید. بازار کساد شد تا ۹۲ که دوباره میانهروی سکه غالب شود.
حالا دیگر اسم دولت، اعتدال بود و اگر رویه مانند چهارسال اول بود، چهبسا اقبال عمومی بر میانهروی میماند اما پس از چهارسال مذاکره، برجام، خروج بدون جنگ از فصل هفتم منشور ملل متحد، رشد اقتصادی، تورم تکرقمی و... چهارسال انواع بلایای طبیعی و سیاسی باریدن گرفت؛ از سیل و زلزله و خشکسالی گرفته تا ظهور ترامپ و سقوط قیمت نفت و بلوای بنزین و ترور سردار سلیمانی و سقوط هواپیمای اوکراینی و سرآخر هم کرونا و... . فقط مانده بود فوران آتشفشان دماوند برای تکمیل کلکسیون بلایا.
در این بدخوانی خطها، حالا خطاها بود که یکییکی، بدبیاری میآورد؛ از حکایت «صبح جمعه» تا «روز شنبه»؛ از نابردباری جیب مردم در برابر گردنکشی دلار و... دولت روحانی، شد بداقبالترین دولت معاصر. اگر نبود این آوار مصیبت، امروز آمار و قضاوتی دیگر پیش رو بود. اما آنچه پس از چهارسال قحطی، در سیلو ماند، برجام بود که آنهم تنها متاع میانهروی است که در بازار مانده و اتفاقا بود و نبودش، خواست و نخواست میانهروی است. میراث روحانی است در تاریخ ایران با معماری «ظریف»؛ بنایی که چه آباد و چه ویران، نشان میدهد جایی در میانه است؛ جایی مابین ستیز و سازش و هجوم و تسلیم.
میانهروی اما راه خود میجوید؛ خسوف دارد اما غروب نه، تعلیق دارد اما حذف نه. این صدای همیشه خواستنی تاریخ است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
طرح عظیم بودجهای سرمایهگذاری در اقتصاد و جامعه آمریکا، با 50 رأی دموکراتها و 49 رأی منفی جمهوریخواهان، تصویب شد. این طرح سه و نیم تریلیون دلاری، با تصویب نهایی در مجلس نمایندگان، بزرگترین طرح سرمایهگذاری دولتی تاریخ آمریکا خواهد شد.
روایت وال استریت ژورنال از طرح زیرساختهای جو بایدن که از حمایت فراحزبی برخوردار است. سرمایهگذاری دولت در بخشهای مختلف کشور بیسابقه و تأثیر آن گسترده خواهد بود. یکی از نکات جالب، گسترش و نوسازی زیرساختهای مورد نیاز برای دسترسی حدّاکثری آمریکاییان به اینترنت است.
✅ @karkhone
روایت وال استریت ژورنال از طرح زیرساختهای جو بایدن که از حمایت فراحزبی برخوردار است. سرمایهگذاری دولت در بخشهای مختلف کشور بیسابقه و تأثیر آن گسترده خواهد بود. یکی از نکات جالب، گسترش و نوسازی زیرساختهای مورد نیاز برای دسترسی حدّاکثری آمریکاییان به اینترنت است.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/5) | سرگه بارسقیان مهدوی کنی با نحوه اجرای تقسیم اراضی مخالف بود: «اینکه به راحتی اراضی را تصرف میکردند مورد قبول من نبود. واقعاً اموال کسانی را گرفتند که نمیبایست بگیرند. بعضی از مردم با چیزدارها…
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/7)
| سرگه بارسقیان
دولت ناظر باشد نه تاجر
با وجود چرخش جایگاهها و دیدگاهها، مهدوی کنی سر حرفش ماند؛ حتی چهار سال قبل هم در یک سخنرانی، به دفاع از دولت ناظر به جای دولت تاجر پرداخت و گفت: «اصل ۴۴ را نباید اینگونه تفسیر کرد که همه چیز به دست دولت بیاید. دولت باید ناظر و برنامهریز خوبی باشد نه اینکه خودش تاجر شود و شکر، سیگار و غیره وارد کند. این حرفها را ۲۸ سال پیش مطرح کردم و در مطبوعات هم به چاپ رسید. آن زمان من گفتم که این اصل ۴۴ را اینگونه تفسیر نکنید که همه چیز به دست دولت بیاید، دولت تاجر خوبی نیست و همه کارها را به دست دولت ندهید. این همان چیزی است که در ذیل اصل ۴۴ مرحوم شهید بهشتی نیز آن را بدین گونه اضافه کردند که سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی در صورتی میتواند به این شکل تحقق یابد که برای کشور مضر نباشد و با احکام شریعت و پیشرفت کشور از نظر اقتصادی منافات نداشته باشد. شاید این حرفها در روزهای اول انقلاب درست بود. آن روزها باید برخی کارخانهها از دست مدیران سابق گرفته و به دست افرادی دیگر سپرده میشد. اما انجام این کار در آن زمان به این معنا نیست که اقتصاد کشور را حتماً به دست افرادی که تازه به دوران رسیدهاند بدهیم و همه کسانی را که تجربه دارند به دور بریزیم. آن زمانی که من این حرفها را زدم همه گفتند تو داری حرفهای سرمایهداران را میزنی و بنده را به طرفداری از سرمایهداری و اسلام آمریکایی متهم کردند؛ در صورتی که من نه اسلامم آمریکایی بود و نه طرفدار سرمایهداری بودم، بلکه این حرفها به عقلم میرسید و گفتم که اینجوری رفتار کنید. من الان کاری به مسائل سیاسی ندارم، بیایید یک کارهای علمی کنیم که این برای مملکت باقی میماند؛ زیرا در سیاست نوسانات است که البته این نیز لازمه مسائل سیاسی است.»
آیتالله مهدوی کنی در همان جایی ایستاد که انتظارات پایگاه اجتماعی طیف راست سنتی را برآورده کند؛ بازار، تجار، زمینداران، کشاورزان و دهقانان و طیفی از کارمندان دولتی رده پایین. این جناح از موضع تقویت بخش خصوصی، با دخالت دولت در امور اقتصادی مخالف است. در عین حال معتقد است رشد و توسعه اقتصادی نباید با ارزشها در تضاد قرار گیرد؛ عدالت اجتماعی را مقدم بر توسعه میداند و بر این باور است که آبادانی و توسعهیافتگی واقعی بدون تحقق عدالت اجتماعی تنها یک سراب است. مهدوی کنی نماینده واقعی تفکری است که سالها زیر لوای راست سنتی و محافظهکاری از خصوصیسازی واحدهای تولیدی، تقدم ارزشگرایی بر توسعهمحوری و عدالت اجتماعی بر توسعه، محوریت تجارت به عنوان الگوی توسعه و... دفاع کرد؛ گرچه گفت حامی سرمایهداری نیستم اما سرمایه را چرک نمیدید و سرمایهداری را زشت نمیخواند.
منابع:
۱- خاطرات آیتالله مهدوی کنی، غلامرضا خواجهسروی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ دوم زمستان ۱۳۸۷
۲- روزنامه کیهان، ۱۱ آذر ۱۳۶۱
۳- مشروح مذاکرات مجلس سوم، نطق محمدباقر نوبخت، ۱۳۶۷.۷.۵
۴- مشروح مذاکرات مجلس سوم، نطق قربانعلی صالحآبادی، ۱۳۶۷.۱۱.۵
۵- مشروح مذاکرات مجلس سوم، نطق عیسی ولایی، ۱۳۶۸.۱۲.۹
۶- مشروح مذاکرات مجلس دوم، نطق حسن روحانی، ۱۳۶۳.۱۲.۱۵
۷- سخنرانی مهدوی کنی، ۱۳۸۹.۲.۱۴
۸- کالبدشکافی جناحهای سیاسی ایران، حمیدرضا ظریفینیا، آزادی اندیشه، چاپ اول، ۱۳۸۷
✅ @karkhone
| سرگه بارسقیان
دولت ناظر باشد نه تاجر
با وجود چرخش جایگاهها و دیدگاهها، مهدوی کنی سر حرفش ماند؛ حتی چهار سال قبل هم در یک سخنرانی، به دفاع از دولت ناظر به جای دولت تاجر پرداخت و گفت: «اصل ۴۴ را نباید اینگونه تفسیر کرد که همه چیز به دست دولت بیاید. دولت باید ناظر و برنامهریز خوبی باشد نه اینکه خودش تاجر شود و شکر، سیگار و غیره وارد کند. این حرفها را ۲۸ سال پیش مطرح کردم و در مطبوعات هم به چاپ رسید. آن زمان من گفتم که این اصل ۴۴ را اینگونه تفسیر نکنید که همه چیز به دست دولت بیاید، دولت تاجر خوبی نیست و همه کارها را به دست دولت ندهید. این همان چیزی است که در ذیل اصل ۴۴ مرحوم شهید بهشتی نیز آن را بدین گونه اضافه کردند که سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی در صورتی میتواند به این شکل تحقق یابد که برای کشور مضر نباشد و با احکام شریعت و پیشرفت کشور از نظر اقتصادی منافات نداشته باشد. شاید این حرفها در روزهای اول انقلاب درست بود. آن روزها باید برخی کارخانهها از دست مدیران سابق گرفته و به دست افرادی دیگر سپرده میشد. اما انجام این کار در آن زمان به این معنا نیست که اقتصاد کشور را حتماً به دست افرادی که تازه به دوران رسیدهاند بدهیم و همه کسانی را که تجربه دارند به دور بریزیم. آن زمانی که من این حرفها را زدم همه گفتند تو داری حرفهای سرمایهداران را میزنی و بنده را به طرفداری از سرمایهداری و اسلام آمریکایی متهم کردند؛ در صورتی که من نه اسلامم آمریکایی بود و نه طرفدار سرمایهداری بودم، بلکه این حرفها به عقلم میرسید و گفتم که اینجوری رفتار کنید. من الان کاری به مسائل سیاسی ندارم، بیایید یک کارهای علمی کنیم که این برای مملکت باقی میماند؛ زیرا در سیاست نوسانات است که البته این نیز لازمه مسائل سیاسی است.»
آیتالله مهدوی کنی در همان جایی ایستاد که انتظارات پایگاه اجتماعی طیف راست سنتی را برآورده کند؛ بازار، تجار، زمینداران، کشاورزان و دهقانان و طیفی از کارمندان دولتی رده پایین. این جناح از موضع تقویت بخش خصوصی، با دخالت دولت در امور اقتصادی مخالف است. در عین حال معتقد است رشد و توسعه اقتصادی نباید با ارزشها در تضاد قرار گیرد؛ عدالت اجتماعی را مقدم بر توسعه میداند و بر این باور است که آبادانی و توسعهیافتگی واقعی بدون تحقق عدالت اجتماعی تنها یک سراب است. مهدوی کنی نماینده واقعی تفکری است که سالها زیر لوای راست سنتی و محافظهکاری از خصوصیسازی واحدهای تولیدی، تقدم ارزشگرایی بر توسعهمحوری و عدالت اجتماعی بر توسعه، محوریت تجارت به عنوان الگوی توسعه و... دفاع کرد؛ گرچه گفت حامی سرمایهداری نیستم اما سرمایه را چرک نمیدید و سرمایهداری را زشت نمیخواند.
منابع:
۱- خاطرات آیتالله مهدوی کنی، غلامرضا خواجهسروی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ دوم زمستان ۱۳۸۷
۲- روزنامه کیهان، ۱۱ آذر ۱۳۶۱
۳- مشروح مذاکرات مجلس سوم، نطق محمدباقر نوبخت، ۱۳۶۷.۷.۵
۴- مشروح مذاکرات مجلس سوم، نطق قربانعلی صالحآبادی، ۱۳۶۷.۱۱.۵
۵- مشروح مذاکرات مجلس سوم، نطق عیسی ولایی، ۱۳۶۸.۱۲.۹
۶- مشروح مذاکرات مجلس دوم، نطق حسن روحانی، ۱۳۶۳.۱۲.۱۵
۷- سخنرانی مهدوی کنی، ۱۳۸۹.۲.۱۴
۸- کالبدشکافی جناحهای سیاسی ایران، حمیدرضا ظریفینیا، آزادی اندیشه، چاپ اول، ۱۳۸۷
✅ @karkhone
نترسید، ما همه با هم هستیم
| محسن جلال پور
دولتها در ایران سوای اینکه چه جهتگیری داشته باشند، دیر یا زود متوجه میشوند که اگر میخواهند دوام بیاورند و چند صباحی با دردسر کمتر در قدرت بمانند، باید جامعه شهرنشین را راضی نگه دارند.
دستکم در 50 سال گذشته میان دولتها و این بخش از جامعه اتحادی شکل گرفته که منجر به اتلاف گسترده منابع به زیان فرودستان و نسل آینده شده است.
متاخرترین نظری که میتواند مهر تاییدی بر این فرض باشد، سخنان امیرعباس هویدا در بحث و جدل با مرحوم علینقی عالیخانی است. آنجا که آقای عالیخانی میپرسد: «ما دولت شهرنشینان ایران هستیم یا دولت همه مردم ایران؟» هویدا اینطور پاسخ میدهد که «من اول دولت شهرنشینان هستم، به خاطر اینکه آنجایی که شلوغ میشود شهرهاست».
هویدا طرفدار قیمتگذاری بود و عالیخانی از مخالفانش. عالیخانی میگفت «اگر این پولی را که ما داریم خرج میکنیم، بخش خصوصی بیاید خرج بکند، هزینهاش از ما کمتر است؛ تولیدی هم که میکند ارزانتر تمام میشود...ما هم این درآمدی را که در اختیارمان است، بهجای اینکه اینجا بریزیم، برویم کارهای دیگرمان را انجام دهیم». پاسخ هویدا این بود که «ما آن یکی کارهای دیگر را هم داریم میکنیم، بخش خصوصی هم هنوز لیاقت انجام این کار را ندارد».عالیخانی و هویدا در سال 1348 چنین دیالوگی داشتهاند و از آن روزها تا امروز پیوند طبقه مرفه شهرنشین با سیاستمداران قطع نشده است. اقتصاددانان همواره به دولتها درباره امتناع از اصلاحات اقتصادی نقد وارد میکنند اما کابوس به خیابان ریختن طبقه متوسط جامعه هیچگاه سیاستمداران ایرانی را رها نکرده است.
امیرعباس هویدا سردمدار این رویه و تفکر است و دیالوگی که بین او و مرحوم عالیخانی در میگیرد، بهترین مصداق برای اثبات این گزاره است. هویدا طرفدار قیمتگذاری و دخالت در اقتصاد بود و تلاش میکرد مداخله و بگیروببند بازاریان را بر اساس منافع طبقه شهرنشین تعریف کند. پس از اصلاحات ارضی که در حقیقت انقلابی علیه فئودالها و ملاک بزرگ بود، همه تلاش سیاستمداران معطوف به راضی نگه داشتن طبقه متوسط جامعه شد. حکومت پهلوی تلاش کرد درآمدهای نفتی را خرج راضی کردن این طبقه کند. به همین دلیل واردات را تشدید کرد تا کالای مورد نیاز این طبقه به وفور تامین شود. وقتی درآمدهای نفتی افزایش یافت، شاه دستور داد درآمدها خرج توسعه کشور شود. اقتصاددانان توصیه کردند این پول رفتهرفته به اقتصاد تزریق شود تا اقتصاد را متلاطم نکند اما شاه نپذیرفت و اقتصاددانان را مشتی کمونیست خواند. وقتی درآمدها به اقتصاد تزریق شد و به تبع آن تورم بالا رفت، شاه گمان کرد بازاریان علیه او توطئه کردهاند، بنابراین دستور سرکوب قیمتها و بازداشت بازاریان را صادر کرد. همه اینها به خاطر این بود که از طغیان طبقه متوسط جامعه میترسید.
پس از انقلاب از دهه 70 به این سو، اتحاد طبقه متوسط و سیاستمدار تشدید شد و باز هم یک بازی «مجموع صفر» شکل گرفت. منظور از بازی مجموع صفر این است که اگر فردی چیزی به دست آورد، دیگری چیزی از دست میدهد.به این شکل که در اقتصاد ما حق نسل آینده گرفته میشود تا نسل فعلی به رفاه برسد. یعنی ما به عنوان طبقه متوسط جامعه با سیاستمداران متحد شدهایم و به اتفاق، داریم حق فرزندان خود را میخوریم تا رفاه بیشتری داشته باشیم.
پس عجیب نیست که طبقه متوسط سیاستمداری را انتخاب میکند که پوششدهنده منافعش باشد و متقابلاً، سیاستمدار هم برنامههایش را بر پایه حمایت از عقبه اجتماعی خود بنا میکند. این چرخه باعث شده؛در چند دهه گذشته از واقعیتهای اقتصادی فاصله بگیریم و بخش خصوصی را که پایه افزایش تولید و خلق ثروت بود به حاشیه برانیم و به جای افزایش منابع اقتصادی به سمت توزیع منابع اندک موجود برویم. نتیجه اینکه مردم همواره از دولت متوقع و طلبکارند.
آنها از دولت انتظار توزیع کیک را دارند. این درحالی است که دیگر دولت هم توان بزرگ کردن کیک را ندارد و بخش خصوصی هم ضعیف مانده و این بخش هم نمیتواند کیک را بزرگ کند.در همین حال،سیاستمداران مدام از توزیع کیک سخن میگویند و وعده تقسیم میدهند. در حالی که دیگر کیکی برای تقسیم وجود ندارد. چیزی که در حال حاضر توزیع می شود،سهم این نسل نیست و از سهم نسلهای آینده است. این نسل تا کی میخواهد حق فرزندانش را بخورد؟
✅ @karkhone
| محسن جلال پور
دولتها در ایران سوای اینکه چه جهتگیری داشته باشند، دیر یا زود متوجه میشوند که اگر میخواهند دوام بیاورند و چند صباحی با دردسر کمتر در قدرت بمانند، باید جامعه شهرنشین را راضی نگه دارند.
دستکم در 50 سال گذشته میان دولتها و این بخش از جامعه اتحادی شکل گرفته که منجر به اتلاف گسترده منابع به زیان فرودستان و نسل آینده شده است.
متاخرترین نظری که میتواند مهر تاییدی بر این فرض باشد، سخنان امیرعباس هویدا در بحث و جدل با مرحوم علینقی عالیخانی است. آنجا که آقای عالیخانی میپرسد: «ما دولت شهرنشینان ایران هستیم یا دولت همه مردم ایران؟» هویدا اینطور پاسخ میدهد که «من اول دولت شهرنشینان هستم، به خاطر اینکه آنجایی که شلوغ میشود شهرهاست».
هویدا طرفدار قیمتگذاری بود و عالیخانی از مخالفانش. عالیخانی میگفت «اگر این پولی را که ما داریم خرج میکنیم، بخش خصوصی بیاید خرج بکند، هزینهاش از ما کمتر است؛ تولیدی هم که میکند ارزانتر تمام میشود...ما هم این درآمدی را که در اختیارمان است، بهجای اینکه اینجا بریزیم، برویم کارهای دیگرمان را انجام دهیم». پاسخ هویدا این بود که «ما آن یکی کارهای دیگر را هم داریم میکنیم، بخش خصوصی هم هنوز لیاقت انجام این کار را ندارد».عالیخانی و هویدا در سال 1348 چنین دیالوگی داشتهاند و از آن روزها تا امروز پیوند طبقه مرفه شهرنشین با سیاستمداران قطع نشده است. اقتصاددانان همواره به دولتها درباره امتناع از اصلاحات اقتصادی نقد وارد میکنند اما کابوس به خیابان ریختن طبقه متوسط جامعه هیچگاه سیاستمداران ایرانی را رها نکرده است.
امیرعباس هویدا سردمدار این رویه و تفکر است و دیالوگی که بین او و مرحوم عالیخانی در میگیرد، بهترین مصداق برای اثبات این گزاره است. هویدا طرفدار قیمتگذاری و دخالت در اقتصاد بود و تلاش میکرد مداخله و بگیروببند بازاریان را بر اساس منافع طبقه شهرنشین تعریف کند. پس از اصلاحات ارضی که در حقیقت انقلابی علیه فئودالها و ملاک بزرگ بود، همه تلاش سیاستمداران معطوف به راضی نگه داشتن طبقه متوسط جامعه شد. حکومت پهلوی تلاش کرد درآمدهای نفتی را خرج راضی کردن این طبقه کند. به همین دلیل واردات را تشدید کرد تا کالای مورد نیاز این طبقه به وفور تامین شود. وقتی درآمدهای نفتی افزایش یافت، شاه دستور داد درآمدها خرج توسعه کشور شود. اقتصاددانان توصیه کردند این پول رفتهرفته به اقتصاد تزریق شود تا اقتصاد را متلاطم نکند اما شاه نپذیرفت و اقتصاددانان را مشتی کمونیست خواند. وقتی درآمدها به اقتصاد تزریق شد و به تبع آن تورم بالا رفت، شاه گمان کرد بازاریان علیه او توطئه کردهاند، بنابراین دستور سرکوب قیمتها و بازداشت بازاریان را صادر کرد. همه اینها به خاطر این بود که از طغیان طبقه متوسط جامعه میترسید.
پس از انقلاب از دهه 70 به این سو، اتحاد طبقه متوسط و سیاستمدار تشدید شد و باز هم یک بازی «مجموع صفر» شکل گرفت. منظور از بازی مجموع صفر این است که اگر فردی چیزی به دست آورد، دیگری چیزی از دست میدهد.به این شکل که در اقتصاد ما حق نسل آینده گرفته میشود تا نسل فعلی به رفاه برسد. یعنی ما به عنوان طبقه متوسط جامعه با سیاستمداران متحد شدهایم و به اتفاق، داریم حق فرزندان خود را میخوریم تا رفاه بیشتری داشته باشیم.
پس عجیب نیست که طبقه متوسط سیاستمداری را انتخاب میکند که پوششدهنده منافعش باشد و متقابلاً، سیاستمدار هم برنامههایش را بر پایه حمایت از عقبه اجتماعی خود بنا میکند. این چرخه باعث شده؛در چند دهه گذشته از واقعیتهای اقتصادی فاصله بگیریم و بخش خصوصی را که پایه افزایش تولید و خلق ثروت بود به حاشیه برانیم و به جای افزایش منابع اقتصادی به سمت توزیع منابع اندک موجود برویم. نتیجه اینکه مردم همواره از دولت متوقع و طلبکارند.
آنها از دولت انتظار توزیع کیک را دارند. این درحالی است که دیگر دولت هم توان بزرگ کردن کیک را ندارد و بخش خصوصی هم ضعیف مانده و این بخش هم نمیتواند کیک را بزرگ کند.در همین حال،سیاستمداران مدام از توزیع کیک سخن میگویند و وعده تقسیم میدهند. در حالی که دیگر کیکی برای تقسیم وجود ندارد. چیزی که در حال حاضر توزیع می شود،سهم این نسل نیست و از سهم نسلهای آینده است. این نسل تا کی میخواهد حق فرزندانش را بخورد؟
✅ @karkhone
مقرون به صرفه
تصویر پیوست هزینه تحقیق و توسعه و همچنین قیمت هر دز برای چند واکسن کرونا را نشان میدهد.
فاند تحقیق و توسعه
فایزر: ۸۰۰ میلیون دلار
آسترازنکا: ۵۰۰ میلیون دلار
برکت: ۹۵۰ میلیون دلار با ارز دولتی (معادل ۱۶۰ میلیون دلار آزاد)
قیمت هر دز واکسن:
فایزر: ۲۰ دلار
آسترازنکا: ۴ دلار
برکت: ۴۸ دلار با ارز دولتی (معادل ۸ دلار آزاد)
پ.ن: ارز دولتی ۴۲۰۰ تومان و ارز آزاد ۲۵ هزار تومان لحاظ شده.
/بومرنگ
✅ @karkhone
تصویر پیوست هزینه تحقیق و توسعه و همچنین قیمت هر دز برای چند واکسن کرونا را نشان میدهد.
فاند تحقیق و توسعه
فایزر: ۸۰۰ میلیون دلار
آسترازنکا: ۵۰۰ میلیون دلار
برکت: ۹۵۰ میلیون دلار با ارز دولتی (معادل ۱۶۰ میلیون دلار آزاد)
قیمت هر دز واکسن:
فایزر: ۲۰ دلار
آسترازنکا: ۴ دلار
برکت: ۴۸ دلار با ارز دولتی (معادل ۸ دلار آزاد)
پ.ن: ارز دولتی ۴۲۰۰ تومان و ارز آزاد ۲۵ هزار تومان لحاظ شده.
/بومرنگ
✅ @karkhone
یادداشتِ «عالیخانی وزیر محبوب من» یادگاری است از زنده یاد رضا نیازمند. او در این نوشته شرح میدهد که نقش علینقی عالیخانی در توسعه صنعتی ایران در دهه ۴۰چه بود، چگونه تیمی از افراد تکنوکرات را دور خود جمع کرد و در مدت ۷ سال و نیمی که در راس وزارت اقتصاد وقت که ترکیبی از وزارتخانههای صنایع، معادن، کشاورزی، بازرگانی و گمرک بود، ایران را بدون استفاده از درآمد نفتی، تا حدودی صنعتی کرد.
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/1)
| رضا نیازمند
ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیده ما را انیس و مونس شد
من وزرای زیادی را دیده بودم و با افراد بسیار قوی مانند ابتهاج و شریف امامی کار کرده بودم ولی هیچ کدام مانند عالیخانی نبودند.
عالیخانی را- از لحظه ای که دیدم – وزیر من و محبوب من شد. من اورا بشدت دوست داشتم و دارم و هرگز لذت کارکردن با او را فراموش نمی کنم.
حیف که روزگار غدار ما را از هم جدا کرد – یکی در آنطرف کره خاکی و دیگری در این سمت کره خاکی.
اسدالله علم در 28 تیر 1341 فرمان نخست وزیری را از شاه گرفت و نخست وزیر شد – او پس از شش ماه کابینه خود را ترمیم کرد و دکتر علیقلی عالیخانی را به سمت وزیر بازرگانی و صنایع و معادن به شاه معرفی کرد.
من در وزارت صنایع و معادن رئیس مرکز راهنمائی صنایع بودم -که یک روز گفتند وزیر جدید برای معرفی خود به وزارتخانه میاید.
در طبقه اول ساختمان وزارت صنایع و معادن مرکزی بود بنام :"مرکز راهنمائی صنایع :که در زمان وزارت شریف امامی تاسیس شده بود و در آن چند ین کارشناس خارجی و گروهی کارکنان تخصصی ایرانی کار میکردند . کار این اداره راهنمائی صاحبان صنایع جدید التاسیس بود .
وقتی که من در سازمان برنامه رئیس ایرانی هیئت امریکائی جرج فرای بودم شریف امامی رئیس شورای عالی سازمان برنامه بود و کار هیئت جرج فرای را دیده بود – بهمین جهت وقتی وزیر صنایع شد – مرکز راهنمائی صنایع را – مشابه هیئت جرج فرای - تشکیل داد و عده کارشناس مدیریت از موسسه آرتور – د – لیتل امریکائی استخدام کرد که به ایران بیایند و به ایرانیان مدیریت صنعتی بیاموزند.
در ابتدا شریف امامی شخصی بنام فیروز را بریاست این مرکز منصوب کرد– بعد از حدود یکسال و اندی اورا عوض کرد و از من خواست که ریاست آن مرکز را بعهده بگیرم.
من باسابقه چهار سال کار با هیئت جرج فرای – سر و صورتی به این مرکز دادم و شهرتی برای آن بوجود آوردم . بطوریکه در وزارت صنایع و معادن مشهور ترین مدیر آن زمان شدم. البته سابقه کاری من هم درخشان بود
در نیمه آخر جنک بین المللی دوم – بواسطه جنگ- ایران نتوانست قطعات یدکی برای ماشین های نساجی وارد کند و ماشین های نساجی مازندران یکی پس از دیگری از کار می افتادند. مهندس زنگنه رئیس بنگاه صنعتی بود و تمام کارخانه های دولتی تحت نظر این بنگاه قرار گرفته بود.
من مدیر فنی کارخانه تعمیرات مکانیکی ونک بودم . مهندس زنگنه از من خواست که این مشکل خوابیدن ماشین های نساحی را حل کنم . منهم بلا فاصله به مازندران رفتم و دستور دادم که 20 درصد ماشین های نساجی را از کار خارج کنند و آنها را اوراق کنند و از قطعات منفصله آنها بقیه ماشین ها را بکار بیاندازند . بدین ترتیب تعداد قابل ملاحظه ای از ماشین های نساجی بکار افتاد.
در ضمن من در کارخانه تعمیرات مکانیکی - که مدیر فنی بودم - مشغول ساخت یدکی برای ماشین آلات نساجی شدم و موقتا کارخانه ها بکار افتادند تا جنگ تمام شد .و این اولین موفقیت کاری من شد.
بعد از آن - در زمان وزارت شریف امامی شرکت نساجی ایران به وزارت صنایع منتقل شد . این شرکت با 8 هزار کارگر – ده سال بود که ضرر میداد . شریف امامی وزیر صنایع سود آور کردن این کارخانه را به من محول کرد و من در طی فقط یازده ماه این شرکت را نوسازی کردم و سود آور نمودم.
در زمان نخست وزیری دکتر علی امینی برنامه اصلاحات ارضی اجرا شد و در نتیجه آن رکود اقتصادی سرتاسر مملکت را فرا گرفت . همه پولداران ترسیده بودند . وسرمایه های خود را مخفی کرده بودند تا جائی که هیچ کس حتی برای خودش هم خانه نمی ساخت در نتیجه تمام کارخانه های سیمان در ایران تعطیل شدند.
در این موقع مهندس فریور وزیر صنایع شد . دولت یک کارخانه سیمان در شهر ری داشت. فریور کارخانه سیمان دولتی را بمن سپرد تا چاره ای بیندیشم . من در آن دوران یگانه کسی بودم که کارخانه سیمانش سود کلان داد – و شهرت من افزایش یافت.
همه اینها کوله بار های پر ثمری بود که من در پرونده خود داشتم و موجب شده بود که در وزارت صنایع معادن وزنی سنگین تر از معاوین آن وزارتخانه برای من حاصل کند.
بدین جهت روزی که عالیخانی برای اولین مرتبه به این وزارتخانه آمد و خواست با مدیران درجه اول وزارتخانه دیدار کند و برای آنان سخن رانی کند – من ارشد کارمندان آن گرد همائی بودم .
✅ @karkhone
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/1)
| رضا نیازمند
ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیده ما را انیس و مونس شد
من وزرای زیادی را دیده بودم و با افراد بسیار قوی مانند ابتهاج و شریف امامی کار کرده بودم ولی هیچ کدام مانند عالیخانی نبودند.
عالیخانی را- از لحظه ای که دیدم – وزیر من و محبوب من شد. من اورا بشدت دوست داشتم و دارم و هرگز لذت کارکردن با او را فراموش نمی کنم.
حیف که روزگار غدار ما را از هم جدا کرد – یکی در آنطرف کره خاکی و دیگری در این سمت کره خاکی.
اسدالله علم در 28 تیر 1341 فرمان نخست وزیری را از شاه گرفت و نخست وزیر شد – او پس از شش ماه کابینه خود را ترمیم کرد و دکتر علیقلی عالیخانی را به سمت وزیر بازرگانی و صنایع و معادن به شاه معرفی کرد.
من در وزارت صنایع و معادن رئیس مرکز راهنمائی صنایع بودم -که یک روز گفتند وزیر جدید برای معرفی خود به وزارتخانه میاید.
در طبقه اول ساختمان وزارت صنایع و معادن مرکزی بود بنام :"مرکز راهنمائی صنایع :که در زمان وزارت شریف امامی تاسیس شده بود و در آن چند ین کارشناس خارجی و گروهی کارکنان تخصصی ایرانی کار میکردند . کار این اداره راهنمائی صاحبان صنایع جدید التاسیس بود .
وقتی که من در سازمان برنامه رئیس ایرانی هیئت امریکائی جرج فرای بودم شریف امامی رئیس شورای عالی سازمان برنامه بود و کار هیئت جرج فرای را دیده بود – بهمین جهت وقتی وزیر صنایع شد – مرکز راهنمائی صنایع را – مشابه هیئت جرج فرای - تشکیل داد و عده کارشناس مدیریت از موسسه آرتور – د – لیتل امریکائی استخدام کرد که به ایران بیایند و به ایرانیان مدیریت صنعتی بیاموزند.
در ابتدا شریف امامی شخصی بنام فیروز را بریاست این مرکز منصوب کرد– بعد از حدود یکسال و اندی اورا عوض کرد و از من خواست که ریاست آن مرکز را بعهده بگیرم.
من باسابقه چهار سال کار با هیئت جرج فرای – سر و صورتی به این مرکز دادم و شهرتی برای آن بوجود آوردم . بطوریکه در وزارت صنایع و معادن مشهور ترین مدیر آن زمان شدم. البته سابقه کاری من هم درخشان بود
در نیمه آخر جنک بین المللی دوم – بواسطه جنگ- ایران نتوانست قطعات یدکی برای ماشین های نساجی وارد کند و ماشین های نساجی مازندران یکی پس از دیگری از کار می افتادند. مهندس زنگنه رئیس بنگاه صنعتی بود و تمام کارخانه های دولتی تحت نظر این بنگاه قرار گرفته بود.
من مدیر فنی کارخانه تعمیرات مکانیکی ونک بودم . مهندس زنگنه از من خواست که این مشکل خوابیدن ماشین های نساحی را حل کنم . منهم بلا فاصله به مازندران رفتم و دستور دادم که 20 درصد ماشین های نساجی را از کار خارج کنند و آنها را اوراق کنند و از قطعات منفصله آنها بقیه ماشین ها را بکار بیاندازند . بدین ترتیب تعداد قابل ملاحظه ای از ماشین های نساجی بکار افتاد.
در ضمن من در کارخانه تعمیرات مکانیکی - که مدیر فنی بودم - مشغول ساخت یدکی برای ماشین آلات نساجی شدم و موقتا کارخانه ها بکار افتادند تا جنگ تمام شد .و این اولین موفقیت کاری من شد.
بعد از آن - در زمان وزارت شریف امامی شرکت نساجی ایران به وزارت صنایع منتقل شد . این شرکت با 8 هزار کارگر – ده سال بود که ضرر میداد . شریف امامی وزیر صنایع سود آور کردن این کارخانه را به من محول کرد و من در طی فقط یازده ماه این شرکت را نوسازی کردم و سود آور نمودم.
در زمان نخست وزیری دکتر علی امینی برنامه اصلاحات ارضی اجرا شد و در نتیجه آن رکود اقتصادی سرتاسر مملکت را فرا گرفت . همه پولداران ترسیده بودند . وسرمایه های خود را مخفی کرده بودند تا جائی که هیچ کس حتی برای خودش هم خانه نمی ساخت در نتیجه تمام کارخانه های سیمان در ایران تعطیل شدند.
در این موقع مهندس فریور وزیر صنایع شد . دولت یک کارخانه سیمان در شهر ری داشت. فریور کارخانه سیمان دولتی را بمن سپرد تا چاره ای بیندیشم . من در آن دوران یگانه کسی بودم که کارخانه سیمانش سود کلان داد – و شهرت من افزایش یافت.
همه اینها کوله بار های پر ثمری بود که من در پرونده خود داشتم و موجب شده بود که در وزارت صنایع معادن وزنی سنگین تر از معاوین آن وزارتخانه برای من حاصل کند.
بدین جهت روزی که عالیخانی برای اولین مرتبه به این وزارتخانه آمد و خواست با مدیران درجه اول وزارتخانه دیدار کند و برای آنان سخن رانی کند – من ارشد کارمندان آن گرد همائی بودم .
✅ @karkhone
شريعتی، شاگردان شريعتی و اقتصاد ملی؛
تکفیر بورژوازی صنعتی زیر گنبد «آبی» حسینیه ارشاد (2/1)
اگر نام گوینده این سخنان را ندانید، فکر می کنید چه کسی گفته و از کدام تریبون پخش شده است؟
«در چشم ما بورژوازی پلید است، نه تنها نابود میشود که باید نابودش کرد. نه تنها به این علت که با تولید جمعی -در نظام صنعتی جدید- مغایر است، محکوم است، بلکه بیشتر به این علت که ضد انسانی است و جوهر انسانها را به تباهی میکشاند و تمامی «ارزشها» را به «سود» بدل میکند و فطرت را به «پول» و انسانی را که در طبیعت جانشین خداست… به گرگ خونخوار بدل میکند یا روباه مکار و یا موش سکهپرست و اکثریت خلق را گلهای میش میسازد که باید پوزه در خاک بچرند تا پشمشان را بچینند و شیرشان را بدوشند و پوستشان کنند و کار را که تجلی روح خدا در آدمی است به مزد بفروشند و در نهایت… خداپرستی (را). به مصرفپرستی که فلسفه زندگی خوک است، تغییر میدهد؛ و بنابراین سوسیالیسم -بدان گونه که ما تلقی میکنیم- تنها به این خاطر مقبول نیست که در مسیر جبری تاریخ، پس از سرمایهداری حتمی الوقوع است، بلکه به این خاطر است که انسان را که تنها موجودی است که «ارزش» میآفریند و به تعبیر اسلام حامل روح خداست. از بندگی اقتصادی در نظام سرمایهداری و زندان مالکیت استثماری و منجلاب بورژوازی آزاد میکند… تماشای این روح خداوند که اینک موش شده است و سکه میاندوزد و میجود، خوک شده است و تنها شکم است و زیر شکم و درنده شده است و کارش به این و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن، سخت رقتآور و طاقت فرساست»
سخنانی که خواندید نه از کام چپگرایان کوبایی و یا دولتمردان شوروی سابق که از گنبد آبیرنگ حسینیه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سالهای نهضت انقلابی، یعنی علی شریعتی تراوش کرده است و مقاله حاضر نیز قضاوتی است تاریخی با جستجو در ذهن این روشنفکر انقلابی و سیاستگذاران متاثر از او که در حوزه اقتصاد چه ایدهای پروراندند و پیامدهای این ایدهها برای ایرانِ ما چه بود؟
کدام شرایط را نقد می کردند؟
فضای اقتصادی سالهای پیش از انقلاب متأثر از رشد و شکوفایی اقتصادی ایران در سالهای ۱۳۴۰ تا اوایل دهه ۵۰ شمسی بود. ایران به دنبال سرمایهگذاریهای هنگفت دولتی، در فاصله سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، شاهد انقلاب صنعتی کوچکی بود؛ شمار کارخانههای کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانههای متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانههای بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسید… تولید ناخالص داخلی ایران از سال ۱۳۳۸ تا پایان سال ۱۳۵۵، در یکروند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال (به قیمتهای ثابت سال ۱۳۷۶) رسید. در واقع، اندازه اقتصادی ایران طی هفده سال، ۵/۵ برابر شد. از سال ۱۳۳۹ تا اواسط ۱۳۵۶، اقتصاد ایران نرخ رشد بالایی را تجربه کرد؛ در این دوره هفده ساله، نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ۵/۱۰ درصدی را نشان میداد. در حقیقت بین سالهای ۱۹۴۶ و ۱۹۷۹، ایران به تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شد.
دولت از طریق برنامهریزی عمومی، شهرنشینی، صنعتی شدن و سرمایهگذاریهای زیربنایی، اقتصاد را هدایت کرد و رشد پایدار را به دست آورد. دادههای منتشر شده توسط بانک جهانی نشان میدهد که در سالهای ۱۹۶۰-۱۹۷۰ در مقایسه با سایر کشورهای جهان سوم نرخ رشد واقعی سالانه ایران تقریباً ۶/۹ درصد و دو برابر میانگین کشورهای هم سطحش بود(۴). ریال ایران به یک ارز مبادلهای مؤثر تبدیل شد و با توجه به هزینههای قابل توجهی که برای آموزش و بهداشت اختصاص داده شده بود، پیشرفتهای زیادی در بهبود رفاه اجتماعی صورت گرفت. مرگ و میر نوزادان، سوءتغذیه و بیسوادی به طور قابل توجهی کاهش یافت. مصرف کالری، امید به زندگی و ثبت نام مدارس همه به طور قابل توجهی افزایش یافت.
سنت گراها و چپ زده ها علیه صنعت:
اما روشنفکران چپ زده مسلمان، روشنفکران دولتی سنتگرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت شکوفایی اقتصادی را حاصل وادادگی به غرب، سرمایهداری را به مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر مینمودند. در نگاه روشنفکرانی همچون شریعتی، نراقی، جلال و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایهدار نیز که از سالهای ابتدایی قرن حاضر در بستر امنیت اقتصادی و اعتماد پهلوی اول رشد کرده، ثروتِ مشروع اندوخته و به توسعه اجتماعی و اقتصادی ایران کمک نموده بود؛ نمایندگان بتپرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند.
✅ @karkhone
تکفیر بورژوازی صنعتی زیر گنبد «آبی» حسینیه ارشاد (2/1)
اگر نام گوینده این سخنان را ندانید، فکر می کنید چه کسی گفته و از کدام تریبون پخش شده است؟
«در چشم ما بورژوازی پلید است، نه تنها نابود میشود که باید نابودش کرد. نه تنها به این علت که با تولید جمعی -در نظام صنعتی جدید- مغایر است، محکوم است، بلکه بیشتر به این علت که ضد انسانی است و جوهر انسانها را به تباهی میکشاند و تمامی «ارزشها» را به «سود» بدل میکند و فطرت را به «پول» و انسانی را که در طبیعت جانشین خداست… به گرگ خونخوار بدل میکند یا روباه مکار و یا موش سکهپرست و اکثریت خلق را گلهای میش میسازد که باید پوزه در خاک بچرند تا پشمشان را بچینند و شیرشان را بدوشند و پوستشان کنند و کار را که تجلی روح خدا در آدمی است به مزد بفروشند و در نهایت… خداپرستی (را). به مصرفپرستی که فلسفه زندگی خوک است، تغییر میدهد؛ و بنابراین سوسیالیسم -بدان گونه که ما تلقی میکنیم- تنها به این خاطر مقبول نیست که در مسیر جبری تاریخ، پس از سرمایهداری حتمی الوقوع است، بلکه به این خاطر است که انسان را که تنها موجودی است که «ارزش» میآفریند و به تعبیر اسلام حامل روح خداست. از بندگی اقتصادی در نظام سرمایهداری و زندان مالکیت استثماری و منجلاب بورژوازی آزاد میکند… تماشای این روح خداوند که اینک موش شده است و سکه میاندوزد و میجود، خوک شده است و تنها شکم است و زیر شکم و درنده شده است و کارش به این و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن، سخت رقتآور و طاقت فرساست»
سخنانی که خواندید نه از کام چپگرایان کوبایی و یا دولتمردان شوروی سابق که از گنبد آبیرنگ حسینیه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سالهای نهضت انقلابی، یعنی علی شریعتی تراوش کرده است و مقاله حاضر نیز قضاوتی است تاریخی با جستجو در ذهن این روشنفکر انقلابی و سیاستگذاران متاثر از او که در حوزه اقتصاد چه ایدهای پروراندند و پیامدهای این ایدهها برای ایرانِ ما چه بود؟
کدام شرایط را نقد می کردند؟
فضای اقتصادی سالهای پیش از انقلاب متأثر از رشد و شکوفایی اقتصادی ایران در سالهای ۱۳۴۰ تا اوایل دهه ۵۰ شمسی بود. ایران به دنبال سرمایهگذاریهای هنگفت دولتی، در فاصله سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، شاهد انقلاب صنعتی کوچکی بود؛ شمار کارخانههای کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانههای متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانههای بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسید… تولید ناخالص داخلی ایران از سال ۱۳۳۸ تا پایان سال ۱۳۵۵، در یکروند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال (به قیمتهای ثابت سال ۱۳۷۶) رسید. در واقع، اندازه اقتصادی ایران طی هفده سال، ۵/۵ برابر شد. از سال ۱۳۳۹ تا اواسط ۱۳۵۶، اقتصاد ایران نرخ رشد بالایی را تجربه کرد؛ در این دوره هفده ساله، نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ۵/۱۰ درصدی را نشان میداد. در حقیقت بین سالهای ۱۹۴۶ و ۱۹۷۹، ایران به تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شد.
دولت از طریق برنامهریزی عمومی، شهرنشینی، صنعتی شدن و سرمایهگذاریهای زیربنایی، اقتصاد را هدایت کرد و رشد پایدار را به دست آورد. دادههای منتشر شده توسط بانک جهانی نشان میدهد که در سالهای ۱۹۶۰-۱۹۷۰ در مقایسه با سایر کشورهای جهان سوم نرخ رشد واقعی سالانه ایران تقریباً ۶/۹ درصد و دو برابر میانگین کشورهای هم سطحش بود(۴). ریال ایران به یک ارز مبادلهای مؤثر تبدیل شد و با توجه به هزینههای قابل توجهی که برای آموزش و بهداشت اختصاص داده شده بود، پیشرفتهای زیادی در بهبود رفاه اجتماعی صورت گرفت. مرگ و میر نوزادان، سوءتغذیه و بیسوادی به طور قابل توجهی کاهش یافت. مصرف کالری، امید به زندگی و ثبت نام مدارس همه به طور قابل توجهی افزایش یافت.
سنت گراها و چپ زده ها علیه صنعت:
اما روشنفکران چپ زده مسلمان، روشنفکران دولتی سنتگرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت شکوفایی اقتصادی را حاصل وادادگی به غرب، سرمایهداری را به مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر مینمودند. در نگاه روشنفکرانی همچون شریعتی، نراقی، جلال و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایهدار نیز که از سالهای ابتدایی قرن حاضر در بستر امنیت اقتصادی و اعتماد پهلوی اول رشد کرده، ثروتِ مشروع اندوخته و به توسعه اجتماعی و اقتصادی ایران کمک نموده بود؛ نمایندگان بتپرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند.
✅ @karkhone
اعتراض کارگران جهانچیت سرکوب شد
در روز چهارشنبه ۸ اردیبهشت ۱۳۵۰ ماموران امنیتی رژیم شاه با حمله به شماری از کارگران کارخانه جهانچیت کرج که به اعتراضی صنفی دست زده بودند، آنها را به رگبار بستند.
کارخانه پارچهبافی جهانچیت در سال ۱۳۳۴ توسط محمدصادق یزدی فاتح، سرمایهدار معروف در چهارصد دستگاه کرج تاسیس شد.
کارخانه با چند دستگاه ساده پارچهبافی شروع به کار کرد اما بر اثر سود کلان این حرفه و ارزانی کارگران، این کارخانه خیلی زود توسعه پیدا کرده و به سه قسمت کامل ریسندگی، بافندگی و تکمیل پارچه تقسیم شد. فشار اقتصادی بر کارگران این کارخانه در سال ۴۵ به اوج خود رسید به طوری که کارگران با روزی ۳۰ ریال و ۱۲ ساعت کار طاقتفرسا به کار گرفته میشدند.
اولین اعتصاب کارگران در همین زمان و با هدف کم کردن ساعات کار و اضافه کردن دستمزد انجام شد، اعتصابی که موفق بود و توانست ساعات کار کارگران جهانچیت را به هشت ساعت در روز برساند.
اما به دنبال پیروزی اعتصاب یک گروه ۱۲ نفری از کارگرانی که در جریان اعتصاب فعالتر بودند اخراج شدند.
در اردیبهشت سال ۵۰، پنج سال پس از اعتصاب اول، کارگران بار دیگر دست از کار کشیدند و سه روز در حیاط کارخانه متحصن شدند.
در پایان روز سوم بود که کارگران در جاده تهران- کرج با ماموران ژاندارمری درگیر و سرکوب شدند. بر اثر این واقعه ۱۰۰ کشته و زخمی بر جای ماند و پس از آن تنها پنج ریال به حقوق روزانه کارگران اضافه شد. اعتصابهای مکرر کارگران این کارخانه تا زمان پیروزی انقلاب بارها ادامه پیدا کرد که موجب اخراج یا دستگیری و به زندان افتادن کارگران فعال شد.
منبع: روزنامه کیهان
✅ @karkhone
در روز چهارشنبه ۸ اردیبهشت ۱۳۵۰ ماموران امنیتی رژیم شاه با حمله به شماری از کارگران کارخانه جهانچیت کرج که به اعتراضی صنفی دست زده بودند، آنها را به رگبار بستند.
کارخانه پارچهبافی جهانچیت در سال ۱۳۳۴ توسط محمدصادق یزدی فاتح، سرمایهدار معروف در چهارصد دستگاه کرج تاسیس شد.
کارخانه با چند دستگاه ساده پارچهبافی شروع به کار کرد اما بر اثر سود کلان این حرفه و ارزانی کارگران، این کارخانه خیلی زود توسعه پیدا کرده و به سه قسمت کامل ریسندگی، بافندگی و تکمیل پارچه تقسیم شد. فشار اقتصادی بر کارگران این کارخانه در سال ۴۵ به اوج خود رسید به طوری که کارگران با روزی ۳۰ ریال و ۱۲ ساعت کار طاقتفرسا به کار گرفته میشدند.
اولین اعتصاب کارگران در همین زمان و با هدف کم کردن ساعات کار و اضافه کردن دستمزد انجام شد، اعتصابی که موفق بود و توانست ساعات کار کارگران جهانچیت را به هشت ساعت در روز برساند.
اما به دنبال پیروزی اعتصاب یک گروه ۱۲ نفری از کارگرانی که در جریان اعتصاب فعالتر بودند اخراج شدند.
در اردیبهشت سال ۵۰، پنج سال پس از اعتصاب اول، کارگران بار دیگر دست از کار کشیدند و سه روز در حیاط کارخانه متحصن شدند.
در پایان روز سوم بود که کارگران در جاده تهران- کرج با ماموران ژاندارمری درگیر و سرکوب شدند. بر اثر این واقعه ۱۰۰ کشته و زخمی بر جای ماند و پس از آن تنها پنج ریال به حقوق روزانه کارگران اضافه شد. اعتصابهای مکرر کارگران این کارخانه تا زمان پیروزی انقلاب بارها ادامه پیدا کرد که موجب اخراج یا دستگیری و به زندان افتادن کارگران فعال شد.
منبع: روزنامه کیهان
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
یادداشتِ «عالیخانی وزیر محبوب من» یادگاری است از زنده یاد رضا نیازمند. او در این نوشته شرح میدهد که نقش علینقی عالیخانی در توسعه صنعتی ایران در دهه ۴۰چه بود، چگونه تیمی از افراد تکنوکرات را دور خود جمع کرد و در مدت ۷ سال و نیمی که در راس وزارت اقتصاد وقت…
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/2)
| رضا نیازمند
عالیخانی از لحاظ تحصیل از همه وزرای قبلی بالاتر بود . او در ایران حقوق خوانده بود و لبسانس گرفته بود و بعد به فرانسه رفته بود و دوره دکترای اقتصاد را در فرانسه تمام کرده و سپس به انگلستان رفته بود و روی روش اقتصادی یکی از مشهور ترین اقتصاد دانان آنجا کار کرده بود و پس از دریافت درجه دکترا از دانشگاه در امتحانات دولتی فرانسه هم شرکت کرده بوده و دکترای دولتی فرانسه را با درچه عالی کسب کرده بود. در نتیجه این موفقیت او جایزه آریا مهر را که مختص بهترین دانشجوی ایرانی در خارج کشور بود دریافت کرده بود.
تعداد کمی از دارندگان درجه دکترا ی دانشگاه دنبال دریافت درجه دکترای دولتی میروند – عالیخانی از معدود دارندگان دکترای دولتی بود.
بعد از مراجعت عالیخانی به ایران - سپهبد پاکروان که در آن موقع رئیس سازمان امنیت و اطلاعات کشور بود اورا بعنوان کار شناس اقتصادی استخدام کرد . او در این سمت ضمن سایر وظائفی که داشت مامور ایجاد روابط دوستانه با شیخ نشین های خلیج و ایجاد روابط دوسنانه بین آنها و ایران و در حقیقت تحت نفوذ گرفتن آنها شده بود. او در این کار بسیار موفق شد و مورد توجه خاص شاه قرار گرفته بود.
حال او با سمت وزیر بازرگانی و صنایع و معادن آمده بود تا ما کارمندان آن وزارتخانه که در اطاق وزیرجمع شده بودیم او را ببینیم – با او آشنا شویم و بشنویم که این وزیر جوان چه میگوید.
من انکار نمی کنم که همیشه معتقد بودم که مردان زیبا رو و خوش اندام همیشه با هوش تر و موفق تر از دیگران هستند – در نگاه اول از این وزیر تازه وارد خوشم آمد.
کارمندان وزارتخانه در اطاق بزرگ وزیر جمع شده بودند – من رفتم در کنار عالیخانی و رو به حمعیت ایستادم.
عالیخانی شروع به سخنرانی کرد. از کلمه اولی که گفت فهمیدم که این آقا از جنس آن وزرای قدیم نیست . گذشتگان همیشه حرفهای بچه گانه میزدند – که آقایان باید سر ساعت در اداره حاضر شوید – من دستور داده ام دفتر حضور غیاب بگذارند و همه باید دفتر را امضا کنند و اگر کسی دیر بیاید از حقوقش کم می کنم و امثال این چرندیات.
اما این وزیر جوان- فرهیخته و زیبا - وقتی دهانش را باز کرد از سرزمین گسترده ایران سخن گفت که کوه های با عظمت زاگرس – از شمال تا جنوب سربه فلک کشیده و کشور را به دو نیم کرده - نیمی پر آب و قابل عمران و نیم دیگر بیابانی و خشک و لم یزرع ....
از مازندران سبز و خرم و جنگلهائی که رها شده و مردم غافل مشغول قطع درختان آن و تولید زغال برای کرسی نشینان هستند سخن گفت.
اوسپس از رکود کشور سخن گفت که : "یاس و نا امیدی بازار و سرمایه گذاران را گرفتار خود کرده" و از رکود کامل و گریه آور اقتصاد کشور سخن گفت.
او با چنان صلابت بی نظیر در باره اصلاح امور سخن گفت که گوئی بزودی همه ما را به بهشت برین می برد تا با آسودگی و افتخار زندگی کنیم.
من - انگشت بدهان و مبهوت از این همه زیبائی ی این تازه از فرنگ برگشته بودم که دیدم همه بشدت دست میزنند و با هم زمرمه میکنند – فهمیدم سخنان وزیر جوان تمام شده ... همه انتظار داشتند بنده هم چند کلمه بگویم ولی دهان من قفل شده بود.
حاضران یکایک از اطاق بیرون رفتند من هم بیرون رفتم و در سرسرای جلوی اطاق وزیر گفتم : بچه ها این وزیر از آن وزیر ها نیست – او میداند چه می خواهد و چه گوید - و چه میخواهد بکند –او کشتیبان ماهری است که کشتی درحال غرق شدن اقتصاد مارا به ساحل رفاه و سربلندی خواهد رساند.
اولین توپی که وزیر جوان در کرد
آن روز ها رسم نا میمونی متداول بود و آن اینکه برخی افراد جاه طلب وسائلی پیدا میکردند که با شاه ملاقات کنند . البته این کار بسیار نادرستی بود ولی شاه خوشش میامد و این جاه طلب ها را می پذیرفت تا بتدریج از آنها جاسوس خصوصی برای خودش بسازد. یکی از این افراد رئیس اداره آمار وزارتخانه ما بود.
یک روز عالیخانی که به دربار رفته بود و در اطاق مخصوص منتظر رفتن به اطاق شاه بود می بیند که رئیس اداره آمار وزارتخانه از اطاق شاه بیرون آمد.
عالیخانی به اطاق شاه میرود و پس از اتمام کارش به وزارتخانه برمیگردد و آن فرد را احضار میکند و می پرسد که تو با شاه چکار داشتی . او میگوید گزارش آمار وزارتخانه را میدادم – عالیخانی میگوید : من وزیر این وزارتخانه هستم . تو گزارش کارت را با ید بمن بدهی نه اینکه بدون اجازه من به نزد شاه بروی و به او گزارش بدهی – عالیخانی بلافاصله اورا از کارش برمیدارد و دیگری را بجای او می گذارد.
طرف داستان را به اطلاع شاه میرساند
مرتبه بعد که عالیخانی به ملاقات شاه می رود شاه با خشم میگوید : حالا مردم حق ملاقات با شاه خود را ندارند ....؟؟؟؟ ولی شاه هرگز عالیخانی را نبخشید.
تاسیس سازمان مدیریت صنعتی (ادامه دارد)
✅ @karkhone
| رضا نیازمند
عالیخانی از لحاظ تحصیل از همه وزرای قبلی بالاتر بود . او در ایران حقوق خوانده بود و لبسانس گرفته بود و بعد به فرانسه رفته بود و دوره دکترای اقتصاد را در فرانسه تمام کرده و سپس به انگلستان رفته بود و روی روش اقتصادی یکی از مشهور ترین اقتصاد دانان آنجا کار کرده بود و پس از دریافت درجه دکترا از دانشگاه در امتحانات دولتی فرانسه هم شرکت کرده بوده و دکترای دولتی فرانسه را با درچه عالی کسب کرده بود. در نتیجه این موفقیت او جایزه آریا مهر را که مختص بهترین دانشجوی ایرانی در خارج کشور بود دریافت کرده بود.
تعداد کمی از دارندگان درجه دکترا ی دانشگاه دنبال دریافت درجه دکترای دولتی میروند – عالیخانی از معدود دارندگان دکترای دولتی بود.
بعد از مراجعت عالیخانی به ایران - سپهبد پاکروان که در آن موقع رئیس سازمان امنیت و اطلاعات کشور بود اورا بعنوان کار شناس اقتصادی استخدام کرد . او در این سمت ضمن سایر وظائفی که داشت مامور ایجاد روابط دوستانه با شیخ نشین های خلیج و ایجاد روابط دوسنانه بین آنها و ایران و در حقیقت تحت نفوذ گرفتن آنها شده بود. او در این کار بسیار موفق شد و مورد توجه خاص شاه قرار گرفته بود.
حال او با سمت وزیر بازرگانی و صنایع و معادن آمده بود تا ما کارمندان آن وزارتخانه که در اطاق وزیرجمع شده بودیم او را ببینیم – با او آشنا شویم و بشنویم که این وزیر جوان چه میگوید.
من انکار نمی کنم که همیشه معتقد بودم که مردان زیبا رو و خوش اندام همیشه با هوش تر و موفق تر از دیگران هستند – در نگاه اول از این وزیر تازه وارد خوشم آمد.
کارمندان وزارتخانه در اطاق بزرگ وزیر جمع شده بودند – من رفتم در کنار عالیخانی و رو به حمعیت ایستادم.
عالیخانی شروع به سخنرانی کرد. از کلمه اولی که گفت فهمیدم که این آقا از جنس آن وزرای قدیم نیست . گذشتگان همیشه حرفهای بچه گانه میزدند – که آقایان باید سر ساعت در اداره حاضر شوید – من دستور داده ام دفتر حضور غیاب بگذارند و همه باید دفتر را امضا کنند و اگر کسی دیر بیاید از حقوقش کم می کنم و امثال این چرندیات.
اما این وزیر جوان- فرهیخته و زیبا - وقتی دهانش را باز کرد از سرزمین گسترده ایران سخن گفت که کوه های با عظمت زاگرس – از شمال تا جنوب سربه فلک کشیده و کشور را به دو نیم کرده - نیمی پر آب و قابل عمران و نیم دیگر بیابانی و خشک و لم یزرع ....
از مازندران سبز و خرم و جنگلهائی که رها شده و مردم غافل مشغول قطع درختان آن و تولید زغال برای کرسی نشینان هستند سخن گفت.
اوسپس از رکود کشور سخن گفت که : "یاس و نا امیدی بازار و سرمایه گذاران را گرفتار خود کرده" و از رکود کامل و گریه آور اقتصاد کشور سخن گفت.
او با چنان صلابت بی نظیر در باره اصلاح امور سخن گفت که گوئی بزودی همه ما را به بهشت برین می برد تا با آسودگی و افتخار زندگی کنیم.
من - انگشت بدهان و مبهوت از این همه زیبائی ی این تازه از فرنگ برگشته بودم که دیدم همه بشدت دست میزنند و با هم زمرمه میکنند – فهمیدم سخنان وزیر جوان تمام شده ... همه انتظار داشتند بنده هم چند کلمه بگویم ولی دهان من قفل شده بود.
حاضران یکایک از اطاق بیرون رفتند من هم بیرون رفتم و در سرسرای جلوی اطاق وزیر گفتم : بچه ها این وزیر از آن وزیر ها نیست – او میداند چه می خواهد و چه گوید - و چه میخواهد بکند –او کشتیبان ماهری است که کشتی درحال غرق شدن اقتصاد مارا به ساحل رفاه و سربلندی خواهد رساند.
اولین توپی که وزیر جوان در کرد
آن روز ها رسم نا میمونی متداول بود و آن اینکه برخی افراد جاه طلب وسائلی پیدا میکردند که با شاه ملاقات کنند . البته این کار بسیار نادرستی بود ولی شاه خوشش میامد و این جاه طلب ها را می پذیرفت تا بتدریج از آنها جاسوس خصوصی برای خودش بسازد. یکی از این افراد رئیس اداره آمار وزارتخانه ما بود.
یک روز عالیخانی که به دربار رفته بود و در اطاق مخصوص منتظر رفتن به اطاق شاه بود می بیند که رئیس اداره آمار وزارتخانه از اطاق شاه بیرون آمد.
عالیخانی به اطاق شاه میرود و پس از اتمام کارش به وزارتخانه برمیگردد و آن فرد را احضار میکند و می پرسد که تو با شاه چکار داشتی . او میگوید گزارش آمار وزارتخانه را میدادم – عالیخانی میگوید : من وزیر این وزارتخانه هستم . تو گزارش کارت را با ید بمن بدهی نه اینکه بدون اجازه من به نزد شاه بروی و به او گزارش بدهی – عالیخانی بلافاصله اورا از کارش برمیدارد و دیگری را بجای او می گذارد.
طرف داستان را به اطلاع شاه میرساند
مرتبه بعد که عالیخانی به ملاقات شاه می رود شاه با خشم میگوید : حالا مردم حق ملاقات با شاه خود را ندارند ....؟؟؟؟ ولی شاه هرگز عالیخانی را نبخشید.
تاسیس سازمان مدیریت صنعتی (ادامه دارد)
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
شريعتی، شاگردان شريعتی و اقتصاد ملی؛ تکفیر بورژوازی صنعتی زیر گنبد «آبی» حسینیه ارشاد (2/1) اگر نام گوینده این سخنان را ندانید، فکر می کنید چه کسی گفته و از کدام تریبون پخش شده است؟ «در چشم ما بورژوازی پلید است، نه تنها نابود میشود که باید نابودش کرد.…
شريعتی، شاگردان شريعتی و اقتصاد ملی (2/2)
تکفیر بورژوازی صنعتی زیر گنبد «آبی» حسینیه ارشاد
وزیر امور خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد علی شریعتی نیز درباره سرمایهداری چنین میاندیشید: آسمان خراشهای شرکتهای بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچهای بیقوارهای سر از زمین بیرون آوردهاند، بانکها، مؤسسات کاپیتالیستی که نمایندگان قدرتهای سیاسی مسلط بوده و تحت نام «سیاستهای اقتصادی» به خرابکاری سیاسی در کشورهای ما مشغولاند؛ بتهایی هستند که در پشتشان یک باند سازمانیافته مخرب مشغول فعالیت است، در هم پاشیدن این بتکدههای قرن بیستم، یعنی پاره شدن شریان نظام شرک جدید و پاره شدن است و ستونهای کفر. آیا بتپرستی، کفر، شرک و… پایان یافته است یا شکل جدیدی به خود گرفته است؟ مگر نه این است که تلاش ابراهیم بتشکن این نخستین پیامبر درهم کوبنده بتپرستی مبارزهایست با سیستم فاسد زمان خودش؟ قضاوت را به عهده خوانده میگذاریم تا خود با مراجعه به آیات ۵۱ تا ۷۰ سوره انبیاء در این باره فکر کند.باری؛ این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد در اواخر دهه ۵۰ به هم رسیدند و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایهداران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایهدارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک به یک به مصادره اموال، اعدام و در خوشبینانهترین حالت ممکن یعنی مهاجرت و ورشکستگی تن دادند.
عواقب تحقیر و تخفیف بخش خصوصی:
در طول سالهای ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش و سرمایهداری را همچون ستونهای کفر و شرکتهای کارآفرین را مانند بتکده میپنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایهگذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد و دیگر واژگان مذموم خبری نبود اما اقتصادی عدالتخواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه به یادگار ماند. در سالهای پس از انقلاب، مجموعهای از اقدامات برای گسترش نقش دولت در اقتصاد فراتر از آنچه در دوران رژیم گذشته انجام شده بود در قانون اساسی تصریح شد. تمام صنایع عمده از مالکین و مدیران خصوصی گرفته شده و در دست دولت قرار گرفت، بانکداری و بیمه کاملاً ملی شد، هزاران شرکت تجاری در زمینه کشاورزی، صنعت و تجارت که متعلق به حامیان رژیم قبلی بودند، مصادره و تبدیل به تعدادی از «بنیادهای انقلابی جدید» شدند(۸). خروج و فرار اجباری نیروهای کارآفرین، اداره کشور را با بحران مدیریت روبرو کرد و با حمله گروههای چپ و اسلامگرا، در اولین اقدام کارخانههای صنعتی کشور به تسخیر نیروهای ضد سرمایه درآمد و در اقدامی رسمی در ۱۵ تیر ۱۳۵۸ اموال ۵۲ کنشگر اقتصادی مصادره، برخی ترور و برخی اعدام انقلابی و بسیاری متواری شدند
اوضاع سیاسی سالهای اولیه و فراز و فرودهای انقلابی منجر به خروج گسترده کارآفرینان صنعتی، مدیران و کارگران ماهر و همچنین رکود عظیم سرمایه شد. مسدود شدن داراییهای ایران در خارج از کشور، تحریمهای اقتصادی غرب و سیاستهای منفی دولت در برابر شرکتهای چند ملیتی، منجر به خروج متخصصان خارجی و پایان دادن به سرمایهگذاری خارجی شد و عدم اطمینان در مورد رفتار دولت در خصوص حقوق مالکیت خصوصی، فقدان انگیزه و سودآوری معاملات، موجب توقف سرمایهگذاری در دراز مدت توسط بخش خصوصی شد.
نگاه معیوب روشنفکران مسلمان به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت تودهای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سالهای پس از انقلاب رشد اقتصادی دهه ۴۰ و ۵۰ شمسی بهسان عصر طلائی غیر قابل تکرار مینمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند امری نبود جز اولویت توسعهخواهی در ایران.
آیا درس گرفته ایم؟
اما هنوز هم اندیشه اقتصاد آزاد که حتی با توجه به مبانی دینی ایرانیان امری ممدوح است؛ تحت تأثیر تفکرات چپ زده روشنفکران انقلابی سالهای نخست انقلاب، صریحاً توسط دولتمردان نادیده گرفته میشود. به راستی آیا تجربه ۴ دهه دوری از اولویت توسعهخواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟ آیا تجربه ورشکستگی اندیشه انقلابی روشنفکران عقبمانده و ضد سرمایه اضمحلال اقتصادی به بار نیاورده است؟ آیا تجربه کاهش کیفیت زندگی ایرانیان در سایه اقتصاد دولتی تحت شعار مستضعفین و عدالتخواهی کمونیستی و کاهش قدرت اقتصادی ایران به نسبت همسایگان تلنگری بر تصمیمگیران و سیاستگذاران وارد نیاورده است؟
✅ @karkhone
تکفیر بورژوازی صنعتی زیر گنبد «آبی» حسینیه ارشاد
وزیر امور خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد علی شریعتی نیز درباره سرمایهداری چنین میاندیشید: آسمان خراشهای شرکتهای بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچهای بیقوارهای سر از زمین بیرون آوردهاند، بانکها، مؤسسات کاپیتالیستی که نمایندگان قدرتهای سیاسی مسلط بوده و تحت نام «سیاستهای اقتصادی» به خرابکاری سیاسی در کشورهای ما مشغولاند؛ بتهایی هستند که در پشتشان یک باند سازمانیافته مخرب مشغول فعالیت است، در هم پاشیدن این بتکدههای قرن بیستم، یعنی پاره شدن شریان نظام شرک جدید و پاره شدن است و ستونهای کفر. آیا بتپرستی، کفر، شرک و… پایان یافته است یا شکل جدیدی به خود گرفته است؟ مگر نه این است که تلاش ابراهیم بتشکن این نخستین پیامبر درهم کوبنده بتپرستی مبارزهایست با سیستم فاسد زمان خودش؟ قضاوت را به عهده خوانده میگذاریم تا خود با مراجعه به آیات ۵۱ تا ۷۰ سوره انبیاء در این باره فکر کند.باری؛ این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد در اواخر دهه ۵۰ به هم رسیدند و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایهداران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایهدارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک به یک به مصادره اموال، اعدام و در خوشبینانهترین حالت ممکن یعنی مهاجرت و ورشکستگی تن دادند.
عواقب تحقیر و تخفیف بخش خصوصی:
در طول سالهای ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش و سرمایهداری را همچون ستونهای کفر و شرکتهای کارآفرین را مانند بتکده میپنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایهگذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد و دیگر واژگان مذموم خبری نبود اما اقتصادی عدالتخواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه به یادگار ماند. در سالهای پس از انقلاب، مجموعهای از اقدامات برای گسترش نقش دولت در اقتصاد فراتر از آنچه در دوران رژیم گذشته انجام شده بود در قانون اساسی تصریح شد. تمام صنایع عمده از مالکین و مدیران خصوصی گرفته شده و در دست دولت قرار گرفت، بانکداری و بیمه کاملاً ملی شد، هزاران شرکت تجاری در زمینه کشاورزی، صنعت و تجارت که متعلق به حامیان رژیم قبلی بودند، مصادره و تبدیل به تعدادی از «بنیادهای انقلابی جدید» شدند(۸). خروج و فرار اجباری نیروهای کارآفرین، اداره کشور را با بحران مدیریت روبرو کرد و با حمله گروههای چپ و اسلامگرا، در اولین اقدام کارخانههای صنعتی کشور به تسخیر نیروهای ضد سرمایه درآمد و در اقدامی رسمی در ۱۵ تیر ۱۳۵۸ اموال ۵۲ کنشگر اقتصادی مصادره، برخی ترور و برخی اعدام انقلابی و بسیاری متواری شدند
اوضاع سیاسی سالهای اولیه و فراز و فرودهای انقلابی منجر به خروج گسترده کارآفرینان صنعتی، مدیران و کارگران ماهر و همچنین رکود عظیم سرمایه شد. مسدود شدن داراییهای ایران در خارج از کشور، تحریمهای اقتصادی غرب و سیاستهای منفی دولت در برابر شرکتهای چند ملیتی، منجر به خروج متخصصان خارجی و پایان دادن به سرمایهگذاری خارجی شد و عدم اطمینان در مورد رفتار دولت در خصوص حقوق مالکیت خصوصی، فقدان انگیزه و سودآوری معاملات، موجب توقف سرمایهگذاری در دراز مدت توسط بخش خصوصی شد.
نگاه معیوب روشنفکران مسلمان به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت تودهای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سالهای پس از انقلاب رشد اقتصادی دهه ۴۰ و ۵۰ شمسی بهسان عصر طلائی غیر قابل تکرار مینمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند امری نبود جز اولویت توسعهخواهی در ایران.
آیا درس گرفته ایم؟
اما هنوز هم اندیشه اقتصاد آزاد که حتی با توجه به مبانی دینی ایرانیان امری ممدوح است؛ تحت تأثیر تفکرات چپ زده روشنفکران انقلابی سالهای نخست انقلاب، صریحاً توسط دولتمردان نادیده گرفته میشود. به راستی آیا تجربه ۴ دهه دوری از اولویت توسعهخواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟ آیا تجربه ورشکستگی اندیشه انقلابی روشنفکران عقبمانده و ضد سرمایه اضمحلال اقتصادی به بار نیاورده است؟ آیا تجربه کاهش کیفیت زندگی ایرانیان در سایه اقتصاد دولتی تحت شعار مستضعفین و عدالتخواهی کمونیستی و کاهش قدرت اقتصادی ایران به نسبت همسایگان تلنگری بر تصمیمگیران و سیاستگذاران وارد نیاورده است؟
✅ @karkhone
امروز افزایش سرسامآور قیمتها طاقت ایرانیان را طاق کرده است و نقره داغ کردن انواع سلاطین هم تأثیری در روند آن نگذاشته است؛ اما سهم اندکی از جامعه از تأثیر سیاستهای کلان در شکلگیری چنین پدیدهی شومی آگاهند و حتی بسیاری آن را حاصل طمع بازاریان میدانند.
همه نگران بیکاری به خصوص در میان جوانان هستیم و به نظر میرسد استخدام دولتی نیز تنها بر انبوه علافیها در ادارات اضافه میکند. در این میان شاید چندان با تأثیر مخربی که دخالتهای دولتی و حکومتی نظیر کنترل قیمتها بر رشد و اشتغال میگذارد آشنا نباشیم.
کمبود آب تیشه به ریشهی کشور میزند و متأسفانه نگاهی جامع به ریشههای چنین بحران فراگیری وجود ندارد. همچنان شعارهای پرطمطراق خودکفاییها و اجرای "بزرگترینها" در نامناسبترین مکانها ادامه دارد.
قطعیهای برق و آب و گاز در فصول مختلف چون نمک بر روی زخمها پاشیده میشوند و نمیدانیم که نظام یارانهای در تشدید این معضل چه نقش پررنگی ایفا میکند و چه کسانی بزرگترین منتفعان این نظاماند.
گسترهی رانتخواری موجب شگفتی ما میشود ولی نمیدانیم چه سازوکاری چنین رفتاری را شکل میدهد.
قاچاق کالا و رنج کولبران و سوختبران ما را آزار میدهد و کمتر میدانیم که تجارت آزاد چگونه میتواند مرهمی برای این رنجها باشد.
ایران با مشکلاتی بزرگ و هولناک دست و پنجه نرم میکند که نیازمند اصلاحاتی ساختاری، قانونی و اساسی است.
آگاهی از اصول علم اقتصاد نمای کلی مسیری که باید طی شود را ترسیم میکند و بیحاصلی بسیاری از راهحلهایی که ارائه میشود با دانش از مبانی اقتصادی مشخص میشود.
ما در چرتکه تلاش میکنیم تا با زبانی ساده و طنز این اصول را بیان نماییم؛ چرا که معتقدیم پیش از ارائهی هر تحلیل و راهحلی، مردم باید پایههای آن را با مبانی اقتصادی مقایسه کنند تا از ترویج حرفهای صد من یک غاز جلوگیری شود.
اولین قدم در مسیر اصلاحات وجود خواست عمومی برای عدم اشاعهی سخنان بیاساس است که امیدواریم همراه با شما در چرتکه به آن دست پیدا کنیم.
✅ @karkhone
همه نگران بیکاری به خصوص در میان جوانان هستیم و به نظر میرسد استخدام دولتی نیز تنها بر انبوه علافیها در ادارات اضافه میکند. در این میان شاید چندان با تأثیر مخربی که دخالتهای دولتی و حکومتی نظیر کنترل قیمتها بر رشد و اشتغال میگذارد آشنا نباشیم.
کمبود آب تیشه به ریشهی کشور میزند و متأسفانه نگاهی جامع به ریشههای چنین بحران فراگیری وجود ندارد. همچنان شعارهای پرطمطراق خودکفاییها و اجرای "بزرگترینها" در نامناسبترین مکانها ادامه دارد.
قطعیهای برق و آب و گاز در فصول مختلف چون نمک بر روی زخمها پاشیده میشوند و نمیدانیم که نظام یارانهای در تشدید این معضل چه نقش پررنگی ایفا میکند و چه کسانی بزرگترین منتفعان این نظاماند.
گسترهی رانتخواری موجب شگفتی ما میشود ولی نمیدانیم چه سازوکاری چنین رفتاری را شکل میدهد.
قاچاق کالا و رنج کولبران و سوختبران ما را آزار میدهد و کمتر میدانیم که تجارت آزاد چگونه میتواند مرهمی برای این رنجها باشد.
ایران با مشکلاتی بزرگ و هولناک دست و پنجه نرم میکند که نیازمند اصلاحاتی ساختاری، قانونی و اساسی است.
آگاهی از اصول علم اقتصاد نمای کلی مسیری که باید طی شود را ترسیم میکند و بیحاصلی بسیاری از راهحلهایی که ارائه میشود با دانش از مبانی اقتصادی مشخص میشود.
ما در چرتکه تلاش میکنیم تا با زبانی ساده و طنز این اصول را بیان نماییم؛ چرا که معتقدیم پیش از ارائهی هر تحلیل و راهحلی، مردم باید پایههای آن را با مبانی اقتصادی مقایسه کنند تا از ترویج حرفهای صد من یک غاز جلوگیری شود.
اولین قدم در مسیر اصلاحات وجود خواست عمومی برای عدم اشاعهی سخنان بیاساس است که امیدواریم همراه با شما در چرتکه به آن دست پیدا کنیم.
✅ @karkhone
Telegram
چرتکه
برای آشنایی بیشتر با علم اقتصاد با ما همراه شوید و با نگاهی دقیق از شیرینیهای اقتصاد لذت ببرید.
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/2) | رضا نیازمند عالیخانی از لحاظ تحصیل از همه وزرای قبلی بالاتر بود . او در ایران حقوق خوانده بود و لبسانس گرفته بود و بعد به فرانسه رفته بود و دوره دکترای اقتصاد را در فرانسه تمام کرده و سپس به انگلستان رفته بود…
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/3)
| رضا نیازمند
تاسیس سازمان مدیریت صنعتی
کمی کمتر از یکسال گذشت. من ازدل مرکز راهنمائی صنایع در وزارت اقتصاد – با جرات و جسارتی که اکنون دیگر فاقد آن هستم - سازمان جدیدی بنام سازمان مدیریت صنعتی تاسیس کردم – محلی در خارج وزارتخانه درخیابانی که رو بروی دانشگاه تهران است - اجاره کردم – دل بدریا زدم و به وزیر و هیئت دولت نوشتم که از امروز سازمان مدیریت صنعتی که از همان کارمندان مرکز راهنمائی صنایع تشکیل شده اند دیگر به بودجه دولتی احتیاج ندارند و خودشان خدمات مدیریتی را برای بخش خصوصی انجام خواهند داد و با در آمد خود سازمان خود را اداره خواهند کرد.
در اساسنامه ای که من برای این سازمان نوشته شده بودم ذکر شده بود که سازمان دارای یک هیئت مدیره است که وزرای صنایع و کار و سازمان برنامه – یا نمایندگان آنها آن را داره خواهند کرد .
دکتر عالیخانی مشغول انتخاب معاونین و تغیر تشکیلات قدیم و برنامه ریزی برای کار خود بود . یکی دو مرتبه من در هیئت مدیره سازمان مدیریت با نماینده وزیر کار درگیر شدم . او چوب لای چرخ کارهای من در سازمان مدیریت میگذاشت - تا بالاخره من از عالیخانی خواهش کردم خودش درهیئت مدیره شرکت کند و من را از دست این نماینده وزارت کار - نجات دهد. او هم آمد و به نحو بسیار مطلوب مشکل من راحل کرد ....
عالیخانی وزیر اقتصاد شد
در 30مهر 1342 کابینه علم ترمیم شد – این بار دکتر عالیخانی به عنوان وزیر اقتصاد معرفی شد – بعد فهمیدیم که وزارت صنایع و معادن و وزارت بازرگانی و اداره کل گمرکات وزارت دارائی توام شده – و وزارت اقتصاد جدید تشکیل شده است.
مردم این وزارتخانه جدید را Super ministry نامیدند.
مدت کوتاهی گذشت که شنیدم عالیخانی از محمد یگانه - دوست چندین ساله من که در سازمان ملل کار میکرد دعوت کرده که به ایران بیاید و با سمت معاون اقتصادی عالیخانی مشغول کار شود . بعد شنیدم دکتررکن الدین سادات تهرانی را هم بسمت معاون بازرگانی انتخاب کرده و بعد دکتر کیان پور هم معاون امور گمرکی شد .
عالیخانی به من پیشنهاد معاونت صنعتی و معدنی داد
در این موقع عالیخانی از من خواست که نزد او بروم. در این ملاقات او از من دعوت کرد که معاون صنعتی و معدنی وزارت اقتصاد شوم – یعنی همان شغل وزیر صنایع و معادن که شریف امامی و بعد دکتر ضیائی و مهندس فریود و مهندس سرلک قبلا داشتند. البته با کمال میل و افتخار پیشنهاد عالیخانی را قبول کردم.
من از همه معاونین– عالیخانی مسن تر بودم . از خود عالیخانی هم هفت سال مسن تر بودم . علاوه برآن تجربه بسیار خوبی از کار در صنایع داشتم.عالیخانی همانجا حکم من را نوشت و بمن داد و گفت که فرمان همایونی ( یعنی حکمی که در این باره شاه صادر خواهد کرد) بزودی برایت فرستاده خواهد شد.
آن روزها سفرا – وزرا و معاونین وزارتخانه ها و روسای سازمانهای بزرگ دولتی با فرمان همایونی منصوب می شدند)
چند روز بعد یک روز پنجشنبه بود – رئیس دفتر عالیخانی گفت که ساعت 8 در دفتر عالیخانی حاضر باش – رفتم دیدم که جلسه معاونین وزارتخانه است که به ریاست عالیخانی تشکیل می شود و گفتند این جلسات هر پنجشنبه ساعت 8 تا 12 تشکیل می شود. برنامه کار ها بحث میگردد – هماهنگی بین فعالیت معاونین بررسی میگردد و برنامه بعدی بحث و تثبیت میگردد.
من در امریکا مدیریت خوانده بودم . در آنجا بما یاد داده بودند که کار اصلی یک مدیر عبارت است از :
Planning – Organizing – Coordination and Control این این همان کاری بود که عالیخانی میکرد.
او اول برای کارش برنامه ریزی میکرد . دوم تشکیلات لازم برای اجرای برنامه هایش را درست میکرد – سوم بین فعالیت های معاونینش هماهنگی ایجاد میکرد و النهایه کار انجام شده توسط معاونینش را کنترل میکرد.
معاونین عالیخانی همه دست چین شده بودند . همه در کار خود وارد بودند . محمد یگانه که متصدی کارهای اقتصادی وزارتخانه شده بود – از همه سابقه درخشان تری داشت . او همان موقع که من در دانشگاه نیویورک مدیریت میخواندم - در دانشگاه کلمبیا اقتصاد می خواند و من با او دوست شدم . او شاگرد درس خوانی بود – صبح ها میرفت دانشگاه کلمبیا و عصر ها و شب ها در سازمان ملل که در همان نزدیکی ها بود کار میکرد.
دوستی من و محمد بزودی عمیق شد و رفت و آمد ما زیاد شد . من 5 سال از محمد بزرگتر بودم – هفت سال در کارخانه تعمیرات مکانیکی ونک کار کرده بودم و مدیر فنی کارخانه شده بودم و بعد به امریکا رفته بودم.
محمد در ایران لیسانس حقوق گرفته بود و بعد به امریکا رفته بود که اقتصاد بخواند.
محمد پس از فراغت از تحصیل از دانشگاه کلمبیا سالها در سازمان ملل کار کرد و به مقامات بالا رسید - تا زمان دبیر کلی "یوتانت".
✅ @karkhone
| رضا نیازمند
تاسیس سازمان مدیریت صنعتی
کمی کمتر از یکسال گذشت. من ازدل مرکز راهنمائی صنایع در وزارت اقتصاد – با جرات و جسارتی که اکنون دیگر فاقد آن هستم - سازمان جدیدی بنام سازمان مدیریت صنعتی تاسیس کردم – محلی در خارج وزارتخانه درخیابانی که رو بروی دانشگاه تهران است - اجاره کردم – دل بدریا زدم و به وزیر و هیئت دولت نوشتم که از امروز سازمان مدیریت صنعتی که از همان کارمندان مرکز راهنمائی صنایع تشکیل شده اند دیگر به بودجه دولتی احتیاج ندارند و خودشان خدمات مدیریتی را برای بخش خصوصی انجام خواهند داد و با در آمد خود سازمان خود را اداره خواهند کرد.
در اساسنامه ای که من برای این سازمان نوشته شده بودم ذکر شده بود که سازمان دارای یک هیئت مدیره است که وزرای صنایع و کار و سازمان برنامه – یا نمایندگان آنها آن را داره خواهند کرد .
دکتر عالیخانی مشغول انتخاب معاونین و تغیر تشکیلات قدیم و برنامه ریزی برای کار خود بود . یکی دو مرتبه من در هیئت مدیره سازمان مدیریت با نماینده وزیر کار درگیر شدم . او چوب لای چرخ کارهای من در سازمان مدیریت میگذاشت - تا بالاخره من از عالیخانی خواهش کردم خودش درهیئت مدیره شرکت کند و من را از دست این نماینده وزارت کار - نجات دهد. او هم آمد و به نحو بسیار مطلوب مشکل من راحل کرد ....
عالیخانی وزیر اقتصاد شد
در 30مهر 1342 کابینه علم ترمیم شد – این بار دکتر عالیخانی به عنوان وزیر اقتصاد معرفی شد – بعد فهمیدیم که وزارت صنایع و معادن و وزارت بازرگانی و اداره کل گمرکات وزارت دارائی توام شده – و وزارت اقتصاد جدید تشکیل شده است.
مردم این وزارتخانه جدید را Super ministry نامیدند.
مدت کوتاهی گذشت که شنیدم عالیخانی از محمد یگانه - دوست چندین ساله من که در سازمان ملل کار میکرد دعوت کرده که به ایران بیاید و با سمت معاون اقتصادی عالیخانی مشغول کار شود . بعد شنیدم دکتررکن الدین سادات تهرانی را هم بسمت معاون بازرگانی انتخاب کرده و بعد دکتر کیان پور هم معاون امور گمرکی شد .
عالیخانی به من پیشنهاد معاونت صنعتی و معدنی داد
در این موقع عالیخانی از من خواست که نزد او بروم. در این ملاقات او از من دعوت کرد که معاون صنعتی و معدنی وزارت اقتصاد شوم – یعنی همان شغل وزیر صنایع و معادن که شریف امامی و بعد دکتر ضیائی و مهندس فریود و مهندس سرلک قبلا داشتند. البته با کمال میل و افتخار پیشنهاد عالیخانی را قبول کردم.
من از همه معاونین– عالیخانی مسن تر بودم . از خود عالیخانی هم هفت سال مسن تر بودم . علاوه برآن تجربه بسیار خوبی از کار در صنایع داشتم.عالیخانی همانجا حکم من را نوشت و بمن داد و گفت که فرمان همایونی ( یعنی حکمی که در این باره شاه صادر خواهد کرد) بزودی برایت فرستاده خواهد شد.
آن روزها سفرا – وزرا و معاونین وزارتخانه ها و روسای سازمانهای بزرگ دولتی با فرمان همایونی منصوب می شدند)
چند روز بعد یک روز پنجشنبه بود – رئیس دفتر عالیخانی گفت که ساعت 8 در دفتر عالیخانی حاضر باش – رفتم دیدم که جلسه معاونین وزارتخانه است که به ریاست عالیخانی تشکیل می شود و گفتند این جلسات هر پنجشنبه ساعت 8 تا 12 تشکیل می شود. برنامه کار ها بحث میگردد – هماهنگی بین فعالیت معاونین بررسی میگردد و برنامه بعدی بحث و تثبیت میگردد.
من در امریکا مدیریت خوانده بودم . در آنجا بما یاد داده بودند که کار اصلی یک مدیر عبارت است از :
Planning – Organizing – Coordination and Control این این همان کاری بود که عالیخانی میکرد.
او اول برای کارش برنامه ریزی میکرد . دوم تشکیلات لازم برای اجرای برنامه هایش را درست میکرد – سوم بین فعالیت های معاونینش هماهنگی ایجاد میکرد و النهایه کار انجام شده توسط معاونینش را کنترل میکرد.
معاونین عالیخانی همه دست چین شده بودند . همه در کار خود وارد بودند . محمد یگانه که متصدی کارهای اقتصادی وزارتخانه شده بود – از همه سابقه درخشان تری داشت . او همان موقع که من در دانشگاه نیویورک مدیریت میخواندم - در دانشگاه کلمبیا اقتصاد می خواند و من با او دوست شدم . او شاگرد درس خوانی بود – صبح ها میرفت دانشگاه کلمبیا و عصر ها و شب ها در سازمان ملل که در همان نزدیکی ها بود کار میکرد.
دوستی من و محمد بزودی عمیق شد و رفت و آمد ما زیاد شد . من 5 سال از محمد بزرگتر بودم – هفت سال در کارخانه تعمیرات مکانیکی ونک کار کرده بودم و مدیر فنی کارخانه شده بودم و بعد به امریکا رفته بودم.
محمد در ایران لیسانس حقوق گرفته بود و بعد به امریکا رفته بود که اقتصاد بخواند.
محمد پس از فراغت از تحصیل از دانشگاه کلمبیا سالها در سازمان ملل کار کرد و به مقامات بالا رسید - تا زمان دبیر کلی "یوتانت".
✅ @karkhone
خودکفایی واکسن بعد از مرگ سهراب
| نصرتالله محمودزاده
از آنجا که مخاطب این مطلب تعدادی از مقامات وزارت بهداشت هستند، با ادبیات خودشان تدوین شده است
مثال: مردم = پفیوز (شرمنده از شما ایرانی که اینقدر مظلومید)
تولید داخلی = تولید با چند برابر هزینه از جیب خالی مملکت
الان که در روی پل صراط بین روحانی و رئیسی سرگردانیم، با موج پنجم کرونا چه کنیم؟ حکایت ما با این سلسله موجها، حکایت سلسله عملیات والفجرهاست که با والفجر10 با آنهمه کشتار ناشی از شیمیایی در حلبچه خاتمه یافت. یک سال است که وزیر وعده صادرات واکسن میدهد، اما دریغ از یک وعده خوبان.
جناب روحانی، بیا و لااقل در این دم آخر یک حالی به 24 میلیون افرادی که 8 سال قبل به شما رأی دادند، بده تا وداع شام آخر شما با کشتار موج پنجم تلاقی نکند. واکسن که گندم معیشت آدمیزاد، علوفه چرنده و ذرت پرندههای فلکزده نیست که بخواهی با واردات میلیاردها دلار دستگاههای خارجی، پس از مرگ سهرابها به خودکفایی واکسن برسید. شما که میدانید ما در عالم تحریم از شیر مرغ تا جون آدیمزاد؛ جوراب، نعل اسب، میخ، انبه، موز، سیلندر گاز، رژُلب، خودروی لوکس، مبل و پرده و هزاران نیاز معیشت را با همت دور زنندگان تحریم از چین وارد میکنیم، حالا چه شد که غیرت خودکفایی شما روی واکسن گل کرد؟
طبق تفاهمنامه سازمان دارو و غذا با شرکت وابسته به برکت در تاریخ 25/3/1400 قرار شد تا 6 ماه آینده 6 میلیون واکسن به قرار هر عدد 200 هزار تومان تحویل بدهند. با این حساب، باید 34000 میلیارد تومان به این ارگان انقلابی بدهیم تا کل مردم واکسینه شوند. طبق اطلاع از افرادی که دستشان به دهانشان میرسید و به کشورهای افغانستان، دبی، ترکیه، ارمنستان و..... رفته و به راحتی واکسن زدند، قیمت هر واکسن کمتر از 2 یورو؛ یعنی 50 هزار تومان است (با یک واکسن کووبرکت میتوان 4 واکسن آسترازنکای اروپایی خرید؛ علیبرکتلله).
این "خودکفایی" خوشخط و خال هم شده یکی از دکانهای دولت پنهان. یک وزیری هم داریم که حاضر است برای بقاء قدرت خود هر روز چند صد قربانی فدای واکسن "کوو برکت" کند.
در معنی کوو برکت: خواص گویند، علیبرکتالله
عوام گویند" پس کو برکت؟"
جناب روحانی؛ بیا و این تیم دکتر نمکی و جهانپوری که فرهنگ مردم را اشتباهی گرفتهاند را بفرست دنبال نخود سیاه، بلکه در شام آخر شما شاهد عزا و ماتم نباشیم. شما با مسئولیت قانونی خود این جماعت را بیرون کنید، بلکه مرهم زخم پفیوزهایی(از این توهینها به مردم شرم نمیکنند؟) شود که 8 سال شما را تحمل کردند و آخ نگفتند. اگر به جای این "دکترها" حتی چند "آمپولزن" جایگزین کنید، تعداد مرگومیر کاهش خواهد یافت. به بنیاد برکت هم بفرمایید اگر تولید داخلی جان میگرفت که 350 میلیارد دلار درآمد دور زدن تحریم نداشتند.
حاضریم همان واکسنهای 2 یوریی را به 4 یورو به ما ملت شهیدپرور بفروشند.
✅ @karkhone
| نصرتالله محمودزاده
از آنجا که مخاطب این مطلب تعدادی از مقامات وزارت بهداشت هستند، با ادبیات خودشان تدوین شده است
مثال: مردم = پفیوز (شرمنده از شما ایرانی که اینقدر مظلومید)
تولید داخلی = تولید با چند برابر هزینه از جیب خالی مملکت
الان که در روی پل صراط بین روحانی و رئیسی سرگردانیم، با موج پنجم کرونا چه کنیم؟ حکایت ما با این سلسله موجها، حکایت سلسله عملیات والفجرهاست که با والفجر10 با آنهمه کشتار ناشی از شیمیایی در حلبچه خاتمه یافت. یک سال است که وزیر وعده صادرات واکسن میدهد، اما دریغ از یک وعده خوبان.
جناب روحانی، بیا و لااقل در این دم آخر یک حالی به 24 میلیون افرادی که 8 سال قبل به شما رأی دادند، بده تا وداع شام آخر شما با کشتار موج پنجم تلاقی نکند. واکسن که گندم معیشت آدمیزاد، علوفه چرنده و ذرت پرندههای فلکزده نیست که بخواهی با واردات میلیاردها دلار دستگاههای خارجی، پس از مرگ سهرابها به خودکفایی واکسن برسید. شما که میدانید ما در عالم تحریم از شیر مرغ تا جون آدیمزاد؛ جوراب، نعل اسب، میخ، انبه، موز، سیلندر گاز، رژُلب، خودروی لوکس، مبل و پرده و هزاران نیاز معیشت را با همت دور زنندگان تحریم از چین وارد میکنیم، حالا چه شد که غیرت خودکفایی شما روی واکسن گل کرد؟
طبق تفاهمنامه سازمان دارو و غذا با شرکت وابسته به برکت در تاریخ 25/3/1400 قرار شد تا 6 ماه آینده 6 میلیون واکسن به قرار هر عدد 200 هزار تومان تحویل بدهند. با این حساب، باید 34000 میلیارد تومان به این ارگان انقلابی بدهیم تا کل مردم واکسینه شوند. طبق اطلاع از افرادی که دستشان به دهانشان میرسید و به کشورهای افغانستان، دبی، ترکیه، ارمنستان و..... رفته و به راحتی واکسن زدند، قیمت هر واکسن کمتر از 2 یورو؛ یعنی 50 هزار تومان است (با یک واکسن کووبرکت میتوان 4 واکسن آسترازنکای اروپایی خرید؛ علیبرکتلله).
این "خودکفایی" خوشخط و خال هم شده یکی از دکانهای دولت پنهان. یک وزیری هم داریم که حاضر است برای بقاء قدرت خود هر روز چند صد قربانی فدای واکسن "کوو برکت" کند.
در معنی کوو برکت: خواص گویند، علیبرکتالله
عوام گویند" پس کو برکت؟"
جناب روحانی؛ بیا و این تیم دکتر نمکی و جهانپوری که فرهنگ مردم را اشتباهی گرفتهاند را بفرست دنبال نخود سیاه، بلکه در شام آخر شما شاهد عزا و ماتم نباشیم. شما با مسئولیت قانونی خود این جماعت را بیرون کنید، بلکه مرهم زخم پفیوزهایی(از این توهینها به مردم شرم نمیکنند؟) شود که 8 سال شما را تحمل کردند و آخ نگفتند. اگر به جای این "دکترها" حتی چند "آمپولزن" جایگزین کنید، تعداد مرگومیر کاهش خواهد یافت. به بنیاد برکت هم بفرمایید اگر تولید داخلی جان میگرفت که 350 میلیارد دلار درآمد دور زدن تحریم نداشتند.
حاضریم همان واکسنهای 2 یوریی را به 4 یورو به ما ملت شهیدپرور بفروشند.
✅ @karkhone
تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم / مثل تو کیست در جهان تا ز تو مهر بگسلم
میرم و همچنان رود نام تو بر زبان من / ریزم و همچنان بود مهر تو در مفاصلم
لایق بندگی نیم بی هنری و قیمتی / ور تو قبول میکنی با همه نقص فاضلم
فکرت من کجا رسد در طلب وصال تو / این همه یاد میرود وز تو هنوز غافلم
لشکر عشق سعدیا غارت عقل میکند / تا تو دگر به خویشتن ظن نبری که عاقلم
✅ @karkhone
میرم و همچنان رود نام تو بر زبان من / ریزم و همچنان بود مهر تو در مفاصلم
لایق بندگی نیم بی هنری و قیمتی / ور تو قبول میکنی با همه نقص فاضلم
فکرت من کجا رسد در طلب وصال تو / این همه یاد میرود وز تو هنوز غافلم
لشکر عشق سعدیا غارت عقل میکند / تا تو دگر به خویشتن ظن نبری که عاقلم
✅ @karkhone
📌مگنت به عنوان یک شتاب دهنده با ظرفیت محدود در نظر دارد تا بر روی ایده ها، طرح ها و استارت آپ های فعال در حوزه های آموزش و سرگرمی تا سقف ده میلیارد ریال سرمایه گذاری کند.
📝عناوین و حوزه های فعالیت برای ایده ها و استارت آپ ها در مگنت:
🔹بازی های جدی
🔸بازی های آموزشی
🔹شبیه سازها
🔸استارت آپ های محتوایی، ویدیویی، ایده های مبتنی بر کتاب و کتابخوانی، نرم افزارهای آموزشی
✅در این دوره علاوه بر منتور شیب، فضای کاری اختصاصی، تیم سازی، تولید mvp و معرفی کسب و کار خود، می توانید در دوره سرمایه گذاری مگنت شرکت کرده و از امکان سرمایه گذاری مجموعه هاب بهشتی بهره مند شوید.
✅در این دوره استارت آپ ها و افرادی که ایده های جذاب دارند، می توانند با ثبت نام رایگان در این دوره علاوه بر پروش ایده خود از مزایای این دوره بهرمند شوند.
⬅️برای ثبت نام و کسب اطلاعات بیشتر به صفحه دوره شتابدهی مگنت مراجعه کنید.
https://yun.ir/9vrhl8
#تبلیغ
📝عناوین و حوزه های فعالیت برای ایده ها و استارت آپ ها در مگنت:
🔹بازی های جدی
🔸بازی های آموزشی
🔹شبیه سازها
🔸استارت آپ های محتوایی، ویدیویی، ایده های مبتنی بر کتاب و کتابخوانی، نرم افزارهای آموزشی
✅در این دوره علاوه بر منتور شیب، فضای کاری اختصاصی، تیم سازی، تولید mvp و معرفی کسب و کار خود، می توانید در دوره سرمایه گذاری مگنت شرکت کرده و از امکان سرمایه گذاری مجموعه هاب بهشتی بهره مند شوید.
✅در این دوره استارت آپ ها و افرادی که ایده های جذاب دارند، می توانند با ثبت نام رایگان در این دوره علاوه بر پروش ایده خود از مزایای این دوره بهرمند شوند.
⬅️برای ثبت نام و کسب اطلاعات بیشتر به صفحه دوره شتابدهی مگنت مراجعه کنید.
https://yun.ir/9vrhl8
#تبلیغ
موسی غنینژاد
از همان ماههای نخستین پس از پیروزی انقلاب۵۷، تصمیمات اقتصادی مهمی از سوی دولت و شورای انقلاب که در غیاب مجلس، وظایف آن را بر عهده داشت، گرفته شد. بخش اعظم این تصمیمات، ناظر بر خلعید اقتصادی از بخش خصوصی و سپردن مالکیت و مدیریت بنگاهها به بخش دولتی بود. این رفتار حکایت از نفوذ عمیق اندیشههای چپگرایانه در میان نیروهای هوادار انقلاب داشت. نیروهایی که در کل نظر مساعدی نسبت به مالکیت خصوصی و بخش خصوصی نداشتند و حتی جناحهای تندروشان، آشکارا نابودی سرمایهداری را یکی از اهداف اصلی انقلاب میدانستند.
✅ @karkhone
از همان ماههای نخستین پس از پیروزی انقلاب۵۷، تصمیمات اقتصادی مهمی از سوی دولت و شورای انقلاب که در غیاب مجلس، وظایف آن را بر عهده داشت، گرفته شد. بخش اعظم این تصمیمات، ناظر بر خلعید اقتصادی از بخش خصوصی و سپردن مالکیت و مدیریت بنگاهها به بخش دولتی بود. این رفتار حکایت از نفوذ عمیق اندیشههای چپگرایانه در میان نیروهای هوادار انقلاب داشت. نیروهایی که در کل نظر مساعدی نسبت به مالکیت خصوصی و بخش خصوصی نداشتند و حتی جناحهای تندروشان، آشکارا نابودی سرمایهداری را یکی از اهداف اصلی انقلاب میدانستند.
✅ @karkhone
👍1
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/3) | رضا نیازمند تاسیس سازمان مدیریت صنعتی کمی کمتر از یکسال گذشت. من ازدل مرکز راهنمائی صنایع در وزارت اقتصاد – با جرات و جسارتی که اکنون دیگر فاقد آن هستم - سازمان جدیدی بنام سازمان مدیریت صنعتی تاسیس کردم – محلی…
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/4)
| رضا نیازمند
می گفتند محمد اولین ایرانی است که در سازمان ملل رتبه یازده گرفته است . او در دوران کار در پروند پر بارش 5 سال خدمت در مراکش هم داشت - او از طرف سازمان الملل به مراکش رفته بود و با موفقیت "سازمان برنامه مراکش "را پایه گذاری کرده بود . او در بانک بین الملل هم کار کرده بود و شهرت زیادی به دست آورده بود و در IMF یعنی صندوق بین المللی پول هم به عنوان نماینده کشور های خاور میانه ( از ایران تا مراکش ) کار کرده بود.
در این مشاغل محمد تجربه های خاصی در اقتصاد عملی پیدا کرده بود که سایر اقتصاد دانان کمتر از آن بهره مند بودند.
بیاد دارم که عالیخانی همیشه از تجربیات محمد در زمینه های اقتصاد عملی مثلا تاثیر میزان پول در گردش در اقتصاد – تاثیر میزان بهره و رابطه آن با بهبود اقتصاد – و بیکاری و مبارزه با آن - مخصوصا اینکه محمد میگفت میزان بیکاری نباید از 6 درصد کمتر شود چون 6 درصد بیکاری طبیعی و مطلوب است و باید از زیاد تر شدن آن جلوگیری کرد نه اینکه در کمتر شدن آن کوشید . او 6 در صد را میزان طبیعی برای بازنشستگی و استعفای کارکنان و جستجوی کار بهتر و علامت سلامت اقتصاد می دانست. او بیکاری کمتر از 6 در صد را موجب بالارفتن اجرت ها و نا سلامتی اقتصاد میدانست.
محمد در باره اثر نوسانات ارز روی اقتصاد زیاد کار کرده بود . او روشهای تثبیت قیمت ارز و غیره را می دانست و همیشه با دخالت دولت و محدود کردن خروج ارز مخالف بود و معتقد بود که آزاد کردن خروج ارز اثرات بهتری دارد تا جلوگیری از خروج ارز.
با کوشش محمد یگانه خروج ارز از ایران آزاد شد
محمد همیشه معتقد بود که خروج ارز باید آزاد با شد و میگفت اگر خروج ارز آزاد باشد آنها که ارز درخارج کشور دارند ارز خود را به ایران منتقل میکنند چون بهره پول در ایران بیش از اروپا و امریکا است.
در دورانی که هوشنگ انصاری وزیر بود بین او و محمد یگانه اختلاف می افتد و هویدا پیشنهاد میکند که هر دو نزد شاه بروند و نظر خود را ارائه کنند – و تصمیم نهائی با شاه باشد.
هوشنک انصاری و محمد یگانه نزد شاه میروند و پس از یکساعت و نیم بحث شاه از محمد یگانه حمایت میکند و اعلان میشود که خروج ارز از ایران آزاد است.
حدود سه ماه میگذرد که میزان ارز وارد شده به ایران از ارز خارج شده بیشتر میشود و معلوم می شود که نظریه محمد صحیح بوده است.
من نه تنها دوست دیرین محمد بودم بلکه به دانش او احترام بسیار داشتم . او تلفیق طرح های مختلف ( Project Coordination) و تهیه جدول Imput- output table را که تازه متداول شده بود بمن آموخت.
معاون دیگروزارت اقتصاد دکتر سادات تهرانی بود – آنهم تحصیل کرده دانشگاه کلمبیا بود. او فرزند یک تاجر موفق ایران بود و از طریق کار با پدر تمام زیر و بم های بازار را آموخته بود. این معاونان سنگینی زیادی به وزارتخانه داده بودند.
به غیر از معاونین فوق که در راستای وظائف اقتصادی بکار مشغول شدند عالیخانی مرد شریف دیگری را هم بنام دکتر احمد ضیائی به عنوان معاون اداری و پارلمانی وزارت اقتصاد انتخاب کرد تا خیالش از اینگونه کار ها راحت باشد و بتواند تمام حواس خود را در بهبود مشکلات اقتصادی صرف کند.
اولین قدم عالیخانی مبارزه با رکود بود
اولین مشکل عالیخانی در وزارت اقتصاد مبارزه با رکود فاجعه آمیزی بود که حکومت قبلی یعنی دکتر علی امینی از خود بحا گذاشته بود – به اضافه دلسردی و تا حدی ترس و وحشت سرماید داران - که دیده بودند یک روز ی یک مرتبه و بدون مقدمه شاه مملکت - به خواست دولت امریکا – تمام املاک زمین داران را گرفته و به دهقانان داده بود و بجای آن چند ورق کاغذ به مالکین داده بود که هر سال بیایند و اقساطی را که دهقانان صاحب زمین شده بابت زمینشان به دولت خواهند داد !!! بجای قیمت املاکشان بگیرند . همه میدانستند که این یعنی عملا مصادره املاک تمام مالکان.
تا آن موقع دو گروه در ایران اقتصاد مملکت را میچرخاندند یکی مالکان که غذای مردم را تامین میکردند و دوم بازار تهران که ما یحتاج مردم را از خارج وارد میکرد و تولیدات کشاورزی را به خارج صادر میکرد. ...
حال که مالکین از بین رفته بودند بازاریان پولهای خود را از بانک ها خارج کرده بودند و حاضر نبودند دیناری سرمایه گذاری کنند. آنها می ترسیدند که حالا نوبت مصادره اموال آنها باشد.
✅ @karkhone
| رضا نیازمند
می گفتند محمد اولین ایرانی است که در سازمان ملل رتبه یازده گرفته است . او در دوران کار در پروند پر بارش 5 سال خدمت در مراکش هم داشت - او از طرف سازمان الملل به مراکش رفته بود و با موفقیت "سازمان برنامه مراکش "را پایه گذاری کرده بود . او در بانک بین الملل هم کار کرده بود و شهرت زیادی به دست آورده بود و در IMF یعنی صندوق بین المللی پول هم به عنوان نماینده کشور های خاور میانه ( از ایران تا مراکش ) کار کرده بود.
در این مشاغل محمد تجربه های خاصی در اقتصاد عملی پیدا کرده بود که سایر اقتصاد دانان کمتر از آن بهره مند بودند.
بیاد دارم که عالیخانی همیشه از تجربیات محمد در زمینه های اقتصاد عملی مثلا تاثیر میزان پول در گردش در اقتصاد – تاثیر میزان بهره و رابطه آن با بهبود اقتصاد – و بیکاری و مبارزه با آن - مخصوصا اینکه محمد میگفت میزان بیکاری نباید از 6 درصد کمتر شود چون 6 درصد بیکاری طبیعی و مطلوب است و باید از زیاد تر شدن آن جلوگیری کرد نه اینکه در کمتر شدن آن کوشید . او 6 در صد را میزان طبیعی برای بازنشستگی و استعفای کارکنان و جستجوی کار بهتر و علامت سلامت اقتصاد می دانست. او بیکاری کمتر از 6 در صد را موجب بالارفتن اجرت ها و نا سلامتی اقتصاد میدانست.
محمد در باره اثر نوسانات ارز روی اقتصاد زیاد کار کرده بود . او روشهای تثبیت قیمت ارز و غیره را می دانست و همیشه با دخالت دولت و محدود کردن خروج ارز مخالف بود و معتقد بود که آزاد کردن خروج ارز اثرات بهتری دارد تا جلوگیری از خروج ارز.
با کوشش محمد یگانه خروج ارز از ایران آزاد شد
محمد همیشه معتقد بود که خروج ارز باید آزاد با شد و میگفت اگر خروج ارز آزاد باشد آنها که ارز درخارج کشور دارند ارز خود را به ایران منتقل میکنند چون بهره پول در ایران بیش از اروپا و امریکا است.
در دورانی که هوشنگ انصاری وزیر بود بین او و محمد یگانه اختلاف می افتد و هویدا پیشنهاد میکند که هر دو نزد شاه بروند و نظر خود را ارائه کنند – و تصمیم نهائی با شاه باشد.
هوشنک انصاری و محمد یگانه نزد شاه میروند و پس از یکساعت و نیم بحث شاه از محمد یگانه حمایت میکند و اعلان میشود که خروج ارز از ایران آزاد است.
حدود سه ماه میگذرد که میزان ارز وارد شده به ایران از ارز خارج شده بیشتر میشود و معلوم می شود که نظریه محمد صحیح بوده است.
من نه تنها دوست دیرین محمد بودم بلکه به دانش او احترام بسیار داشتم . او تلفیق طرح های مختلف ( Project Coordination) و تهیه جدول Imput- output table را که تازه متداول شده بود بمن آموخت.
معاون دیگروزارت اقتصاد دکتر سادات تهرانی بود – آنهم تحصیل کرده دانشگاه کلمبیا بود. او فرزند یک تاجر موفق ایران بود و از طریق کار با پدر تمام زیر و بم های بازار را آموخته بود. این معاونان سنگینی زیادی به وزارتخانه داده بودند.
به غیر از معاونین فوق که در راستای وظائف اقتصادی بکار مشغول شدند عالیخانی مرد شریف دیگری را هم بنام دکتر احمد ضیائی به عنوان معاون اداری و پارلمانی وزارت اقتصاد انتخاب کرد تا خیالش از اینگونه کار ها راحت باشد و بتواند تمام حواس خود را در بهبود مشکلات اقتصادی صرف کند.
اولین قدم عالیخانی مبارزه با رکود بود
اولین مشکل عالیخانی در وزارت اقتصاد مبارزه با رکود فاجعه آمیزی بود که حکومت قبلی یعنی دکتر علی امینی از خود بحا گذاشته بود – به اضافه دلسردی و تا حدی ترس و وحشت سرماید داران - که دیده بودند یک روز ی یک مرتبه و بدون مقدمه شاه مملکت - به خواست دولت امریکا – تمام املاک زمین داران را گرفته و به دهقانان داده بود و بجای آن چند ورق کاغذ به مالکین داده بود که هر سال بیایند و اقساطی را که دهقانان صاحب زمین شده بابت زمینشان به دولت خواهند داد !!! بجای قیمت املاکشان بگیرند . همه میدانستند که این یعنی عملا مصادره املاک تمام مالکان.
تا آن موقع دو گروه در ایران اقتصاد مملکت را میچرخاندند یکی مالکان که غذای مردم را تامین میکردند و دوم بازار تهران که ما یحتاج مردم را از خارج وارد میکرد و تولیدات کشاورزی را به خارج صادر میکرد. ...
حال که مالکین از بین رفته بودند بازاریان پولهای خود را از بانک ها خارج کرده بودند و حاضر نبودند دیناری سرمایه گذاری کنند. آنها می ترسیدند که حالا نوبت مصادره اموال آنها باشد.
✅ @karkhone