چه کسی تختی را کشت؟
| سرگه بارسقیان
اختلاف بر سر این است که چه کسی و یا کسانی تختی را به مرگ آرام در اتاق ۲۳ هتل آتلانتیک در ۱۷ دی ۱۳۴۶ وادار کردند؟ ساواک یا شهلا؟ مردم یا زمانه؟ به ویژه آنکه تختی خود این راز را مکتوم گذاشت و روایت ۵۰ ساله آل‌احمد و دیگران چنان غالب بود که هر نوع اشاره به خودکشی تختی قهرمان‌کشی تعبیر میشد. به باور فرزندش بابک، تختی رفته بود هتل به این امید که شاید یکی سراغش بیاید و نجاتش بدهد؛ وگرنه می‌توانست برود باغ خودش. در محاسبات جهان‌پهلوان اما سرنوشت مدیر هتل منظور نشده بود؛ امیرحسین ساعد که بعد از انقلاب «قاتل تختی» شد، نقشی که قبل از انقلاب و این روزها با فراگیری روایت خودکشی تختی به شهلا دادند. پرونده مرگ تختی یک متهم می‌خواست؛ ساواک و ساعد یا شکست (خانوادگی و ورزشی) و شهلا؟
سرنوشت تختی تراژیک بود؛ به قول لوریس چکناواریان که سوييت سمفونی «جهان‌پهلوان تختی» را ساخته تمام زندگی تختی تراژدی بود؛ حتی پیروزی‌اش در المپیک هم به تراژدی شبیه است. اما تراژدی‌ها چگونه شکل می‌گیرند؟ سایمون کرایچلی، فیلسوف بریتانیایی در کتاب جدیدش «تراژدی، یونانیان و ما» نوشته تراژدی نه یک بداقبالی خارج از کنترل که مصیبتی است که با آن همدست می‌شویم؛ مشارکت در بلایی است که نابودمان میکند؛ بدخواهی تقدیر نیست، بلکه همدستی ما با تقدیر است. این تعبیر از تراژدی به طرز غریبی با زندگی تختی عجین است. تراژدی تختی در متن تجربه اجتماعی ما ایرانیان ساخته شد؛ هم زندگی و هم مرگش. برای رهایی از عذاب وجدان تنهایی قهرمان، چاره‌ای جز خلق مرگی حماسی و رمزآلود از او نبود.
اسطوره‌کشی با غلبه مرگ خودخواسته تختی بر قتل تختی شروع نشد که با مشارکت اجتماعی در خلق تراژدی تختی در دوره زندگی بارها و بارها تجربه شد. «تهران مصور» در ۲۳ دی ۱۳۴۶ به نقل از خواهر تختی نوشت که غلامرضا به او گفته بود: «من که بین مردم آبرو و حیثیت دارم نمی‌توانم پس از یک سال که از زندگی زناشویی ما گذشته از او جدا شوم.» روایتی که گناه مرگ تختی را به گردن شهلا می‌اندازد اما اشارتی ظریف به رنج او در زندگی در اجتماعی دارد که از جهان‌پهلوان انتظار چنین تصمیمی ندارد. همان روایت مشایخی که نه با زنش می‌تواند زندگی کند و نه طلاق دهد. چاره چیست؟ مرگ خود.
فروکاستن تراژدی مرگ تختی به اختلافش با شهلا پاک کردن صورت مساله تراژدی زندگی اوست که طی نیم قرن نادیده گرفته شده و شاید فیلم «غلامرضا تختی» توانست تا حدودی آن را روایت کند؛ نوعی مشارکت جمعی در ساخت بلای مرگ تختی که هم حکومتی که مانع ورودش به اماکن ورزشی شد را متهم کرد، هم غریبه و آشنایانی که فقط انتظار مالی از تختی داشتند را مقصر دانست و هم ورزشکارانی که با حسادتی ناتمام به جهان‌پهلوان او را بیگانه‌ای می‌دیدند ناهمرنگ با جماعت.
تراژدی تختی نه از مرگ که از تولدش شروع شد؛ از مصیبتی اجتماعی که عشق او به کشتی را در بدو کار تحقیر میکند و مثالی است از استعدادهایی که با مربیان بدخو و معلمان بدخلق در نطفه می‌میرند؛ از عدم برخورد درست جامعه با قهرمانی جهانی که انتظار پول‌پاشی از او دارند؛ از اشتباه حکومت در برخورد با چهره‌ای محبوب که علایق سیاسی مغایری با چارچوب‌های خود دارد و…
تراژدی تختی، همدستی همه ماست با تقدیری که ابرمرد میسازد و بر زمین می‌اندازد. کسی در اتاق ۲۳ هتل آتلانتیک را نزد. تختی در تنهایی جام مرگ خود را هم زد و این تنهایی تراژدی همگانی است که روز و شب در حال مشارکت در آنیم. نه با زندگی سازش میکند و نه مرگ را سرزنش میکند. قهرمان جهان را شهلا نکشت؛ این زندگی ما بود که تختی را کشت که نه عاشقی آموخته و نه امیدی اندوخته میشود که اتاق ۲۳ را چنین امن و آرام نکند تا کسی به در نزند و جانی به در نرود.
✅ @karkhone
| سرگه بارسقیان
اختلاف بر سر این است که چه کسی و یا کسانی تختی را به مرگ آرام در اتاق ۲۳ هتل آتلانتیک در ۱۷ دی ۱۳۴۶ وادار کردند؟ ساواک یا شهلا؟ مردم یا زمانه؟ به ویژه آنکه تختی خود این راز را مکتوم گذاشت و روایت ۵۰ ساله آل‌احمد و دیگران چنان غالب بود که هر نوع اشاره به خودکشی تختی قهرمان‌کشی تعبیر میشد. به باور فرزندش بابک، تختی رفته بود هتل به این امید که شاید یکی سراغش بیاید و نجاتش بدهد؛ وگرنه می‌توانست برود باغ خودش. در محاسبات جهان‌پهلوان اما سرنوشت مدیر هتل منظور نشده بود؛ امیرحسین ساعد که بعد از انقلاب «قاتل تختی» شد، نقشی که قبل از انقلاب و این روزها با فراگیری روایت خودکشی تختی به شهلا دادند. پرونده مرگ تختی یک متهم می‌خواست؛ ساواک و ساعد یا شکست (خانوادگی و ورزشی) و شهلا؟
سرنوشت تختی تراژیک بود؛ به قول لوریس چکناواریان که سوييت سمفونی «جهان‌پهلوان تختی» را ساخته تمام زندگی تختی تراژدی بود؛ حتی پیروزی‌اش در المپیک هم به تراژدی شبیه است. اما تراژدی‌ها چگونه شکل می‌گیرند؟ سایمون کرایچلی، فیلسوف بریتانیایی در کتاب جدیدش «تراژدی، یونانیان و ما» نوشته تراژدی نه یک بداقبالی خارج از کنترل که مصیبتی است که با آن همدست می‌شویم؛ مشارکت در بلایی است که نابودمان میکند؛ بدخواهی تقدیر نیست، بلکه همدستی ما با تقدیر است. این تعبیر از تراژدی به طرز غریبی با زندگی تختی عجین است. تراژدی تختی در متن تجربه اجتماعی ما ایرانیان ساخته شد؛ هم زندگی و هم مرگش. برای رهایی از عذاب وجدان تنهایی قهرمان، چاره‌ای جز خلق مرگی حماسی و رمزآلود از او نبود.
اسطوره‌کشی با غلبه مرگ خودخواسته تختی بر قتل تختی شروع نشد که با مشارکت اجتماعی در خلق تراژدی تختی در دوره زندگی بارها و بارها تجربه شد. «تهران مصور» در ۲۳ دی ۱۳۴۶ به نقل از خواهر تختی نوشت که غلامرضا به او گفته بود: «من که بین مردم آبرو و حیثیت دارم نمی‌توانم پس از یک سال که از زندگی زناشویی ما گذشته از او جدا شوم.» روایتی که گناه مرگ تختی را به گردن شهلا می‌اندازد اما اشارتی ظریف به رنج او در زندگی در اجتماعی دارد که از جهان‌پهلوان انتظار چنین تصمیمی ندارد. همان روایت مشایخی که نه با زنش می‌تواند زندگی کند و نه طلاق دهد. چاره چیست؟ مرگ خود.
فروکاستن تراژدی مرگ تختی به اختلافش با شهلا پاک کردن صورت مساله تراژدی زندگی اوست که طی نیم قرن نادیده گرفته شده و شاید فیلم «غلامرضا تختی» توانست تا حدودی آن را روایت کند؛ نوعی مشارکت جمعی در ساخت بلای مرگ تختی که هم حکومتی که مانع ورودش به اماکن ورزشی شد را متهم کرد، هم غریبه و آشنایانی که فقط انتظار مالی از تختی داشتند را مقصر دانست و هم ورزشکارانی که با حسادتی ناتمام به جهان‌پهلوان او را بیگانه‌ای می‌دیدند ناهمرنگ با جماعت.
تراژدی تختی نه از مرگ که از تولدش شروع شد؛ از مصیبتی اجتماعی که عشق او به کشتی را در بدو کار تحقیر میکند و مثالی است از استعدادهایی که با مربیان بدخو و معلمان بدخلق در نطفه می‌میرند؛ از عدم برخورد درست جامعه با قهرمانی جهانی که انتظار پول‌پاشی از او دارند؛ از اشتباه حکومت در برخورد با چهره‌ای محبوب که علایق سیاسی مغایری با چارچوب‌های خود دارد و…
تراژدی تختی، همدستی همه ماست با تقدیری که ابرمرد میسازد و بر زمین می‌اندازد. کسی در اتاق ۲۳ هتل آتلانتیک را نزد. تختی در تنهایی جام مرگ خود را هم زد و این تنهایی تراژدی همگانی است که روز و شب در حال مشارکت در آنیم. نه با زندگی سازش میکند و نه مرگ را سرزنش میکند. قهرمان جهان را شهلا نکشت؛ این زندگی ما بود که تختی را کشت که نه عاشقی آموخته و نه امیدی اندوخته میشود که اتاق ۲۳ را چنین امن و آرام نکند تا کسی به در نزند و جانی به در نرود.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/5) | رضا نیازمند تصمیم بازاریان که پولهای خود را از بانک ها خارج کرده بودند موجب شده بود که بانک ها نتوانند چک مشتریان را نقد کنند. – یکی از منسوبین من در تجارتخانه حاج علی اکبر اخوان که از تجار معتبر بازار بود -کار…
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/6)
| رضا نیازمند
( بنظر من حالتی که مهدی – به حق - از روحیه بازار ارائه داد نتیجه اجرای برنامه اصلاحات ارضی بود – که اخیرا بدون مطالعه و به توصیه یک رئبس حمهور بی تجربه امریکا به شاه ارائه شده بود و شاه هم بدون توجه به اثرات جانبی و مخرب اینکار – از آن پشتیبانی کرده بود و یک مرتبه زمینهای زمین داران را گرفته و به سلیقه یک وزیر چپ گرا – آن را بین دهقانان تقسیم کرده بود – که به خیال خودش هم فئودالیته را از مملکت بیرون براند و هم ایران را از انقلاب دهقانی که لنین در روسیه کرده و موفق شده بود محفوظ بدارد)
البته عقیده من مطرح نبود بلکه سخنان مهدی سمیعی مهم بود که درد را گفت و دوا را هم تجویز کرد . مهمتر از آن این بود که عالیخانی نظریات مهدی را پذیرفت و بعد از ختم جلسه معاوین خود را جمع کرد و سیاست وزارتخانه را بر اساس گفته های مهدی اعلام کرد تا معاوین بدانند که چه باید بکنند و همه در یک جهت کار کنند . او اصولی را ارائه کرد که ما باید همگی مراعات کنیم :
اصل اول این شد که مقررات واردات و صادرات با ید نوشته شود – و به صورت کتاب چاپ شود و در اختیار بازاریان گذارده شود و اعلان گرددکه این مقررات تا آخر هر سال ( یعنی تا شب نوروز سال بعد) ثابت خواهد ماند و بهیچ وجه تغیر داده نمیشود.
اصل دوم این شد که هر که میخواهد واردات و صادرات کند باید تقاضای خود را در دفتری در وزارات اقتصاد ثبت کند . تا اولا دیگران هم از این کار مطلع شوند و کالائی را زیاده سفارش ندهند و به فروش و سود یکدیگر صدمه نزنند . و دولت هم همیشه از سفارشات بازار آگاه باشد.
اصل سوم اینکه اجازه واردات اجناس برای تمام وارد کنندگان - از 15 اسفند هر سال متوقف شود و کسی حق نداشته باشد که از 15 اسفند هرسال تا روز اول فروردین سال بعد کالای وارداتی سفارش دهد.
اصل چهام اینکه وزارت اقتصاد مقررات واردات و صادرات تمام کالا ها را از 15 اسفند هر سال تا آخرین روز سال مطالعه خواهد کرد و مقررات جدید برای اجرا در سال آتی را در آخرین جلسه هیئت دولت مطرح و به تصویب خواهد رساند و بلا فاصله مصوبات دولت را چاپ و برای اطلاع و استفاده وارد کنندگان منتشر خواهد کرد تا بازرگانان بتوانند از اولین روز کاری درسال آتی طبق آن مصوبات عمل کنند و اطمینان داشته باشند که تا 15 اسفند سال بعد بهیچ وجه تغیری در این مصوبات داده نخواهد شد.
اصل پنجم اینکه معاونین وزارت اقتصاد از روز 15 اسفند تا روز آخر هر سال – یعنی 15 روز – تمام وقت خود را در جلسات مشترک و محرمانه - مصروف برنامه ریزی برای توسعه صنایع در سال بعد خواهند کرد و پیشنهادات تغیرات در مقررات واردات و صادرات منحصرا - بر پایه تشویق سرمایه داران به سرمایه گذاری برای ازدیاد تولید داخلی و جانشینی تولیدداخلی بجای واردات باید باشد.
این برنامه اینگونه عمل میشد که وقتی – فی المثل - میخواستیم وسائل خانگی مانند یخچال – ماشین ظرف شو و خشک کن لباس و امثال آن و هم چنین وسائلی مانند تلویزیون و را دیو و غیره در داخل کشور ساخته شود – میزان عوارضی که وارد کنندگان این کالا ها باید پرداخت کنند افزایش داده میشد . تا ساخت در داخل کشور با صرفه تر شود و وارد کنندگان این کالا ها ملاحظه کنند که اگر بجای وارد کردن آن کالا – آن را در داخل بسازند – سود بیشتری خواهند برد و بدین طریق اقدام به ساخت آن کالا در داخل کشور بنمایند.
( البته این تصمیمات که من در بالا نوشتم فقط خاطراتی است که در ذهن من از 50 سال گذشته باقی مانده و آنچه در آنموقع تصمیم گرفته شد دقیق تر و عملی تر و کامل تر بود )
در این جلسات که همیشه بریاست عالیخانی تشکیل می شد – دوست عزیرم محمد یگانه بیشترین زحمت را می کشید و بیشترین راهنمائی ها را میکرد و اصولا دانش او در این راه بسیار زیاد بود .
دکتر سادات تهرانی جنبه های بازاری موضوع را بهتر میدانست . من جنبه های فنی و صنعتی آنرا وارد تر بودم ولی سکان اصلی در دست عالیخانی بود .
این برنامه چهار – پنج سال چنان با موفقیت اجرا شد که نه تنها رکود بزودی از بین رفت بلکه رونق اقتصادی و صنعتی جای آن را گرفت و این رونق به 14 در صد در سال و بالاتر رسید و اگر از ژاپن بالا تر نرفت – در ردیف رشد اقتصادی ژاپن رسید و ایران در ردیف کشور های با رشد بالا قرار گرفت.
✅ @karkhone
| رضا نیازمند
( بنظر من حالتی که مهدی – به حق - از روحیه بازار ارائه داد نتیجه اجرای برنامه اصلاحات ارضی بود – که اخیرا بدون مطالعه و به توصیه یک رئبس حمهور بی تجربه امریکا به شاه ارائه شده بود و شاه هم بدون توجه به اثرات جانبی و مخرب اینکار – از آن پشتیبانی کرده بود و یک مرتبه زمینهای زمین داران را گرفته و به سلیقه یک وزیر چپ گرا – آن را بین دهقانان تقسیم کرده بود – که به خیال خودش هم فئودالیته را از مملکت بیرون براند و هم ایران را از انقلاب دهقانی که لنین در روسیه کرده و موفق شده بود محفوظ بدارد)
البته عقیده من مطرح نبود بلکه سخنان مهدی سمیعی مهم بود که درد را گفت و دوا را هم تجویز کرد . مهمتر از آن این بود که عالیخانی نظریات مهدی را پذیرفت و بعد از ختم جلسه معاوین خود را جمع کرد و سیاست وزارتخانه را بر اساس گفته های مهدی اعلام کرد تا معاوین بدانند که چه باید بکنند و همه در یک جهت کار کنند . او اصولی را ارائه کرد که ما باید همگی مراعات کنیم :
اصل اول این شد که مقررات واردات و صادرات با ید نوشته شود – و به صورت کتاب چاپ شود و در اختیار بازاریان گذارده شود و اعلان گرددکه این مقررات تا آخر هر سال ( یعنی تا شب نوروز سال بعد) ثابت خواهد ماند و بهیچ وجه تغیر داده نمیشود.
اصل دوم این شد که هر که میخواهد واردات و صادرات کند باید تقاضای خود را در دفتری در وزارات اقتصاد ثبت کند . تا اولا دیگران هم از این کار مطلع شوند و کالائی را زیاده سفارش ندهند و به فروش و سود یکدیگر صدمه نزنند . و دولت هم همیشه از سفارشات بازار آگاه باشد.
اصل سوم اینکه اجازه واردات اجناس برای تمام وارد کنندگان - از 15 اسفند هر سال متوقف شود و کسی حق نداشته باشد که از 15 اسفند هرسال تا روز اول فروردین سال بعد کالای وارداتی سفارش دهد.
اصل چهام اینکه وزارت اقتصاد مقررات واردات و صادرات تمام کالا ها را از 15 اسفند هر سال تا آخرین روز سال مطالعه خواهد کرد و مقررات جدید برای اجرا در سال آتی را در آخرین جلسه هیئت دولت مطرح و به تصویب خواهد رساند و بلا فاصله مصوبات دولت را چاپ و برای اطلاع و استفاده وارد کنندگان منتشر خواهد کرد تا بازرگانان بتوانند از اولین روز کاری درسال آتی طبق آن مصوبات عمل کنند و اطمینان داشته باشند که تا 15 اسفند سال بعد بهیچ وجه تغیری در این مصوبات داده نخواهد شد.
اصل پنجم اینکه معاونین وزارت اقتصاد از روز 15 اسفند تا روز آخر هر سال – یعنی 15 روز – تمام وقت خود را در جلسات مشترک و محرمانه - مصروف برنامه ریزی برای توسعه صنایع در سال بعد خواهند کرد و پیشنهادات تغیرات در مقررات واردات و صادرات منحصرا - بر پایه تشویق سرمایه داران به سرمایه گذاری برای ازدیاد تولید داخلی و جانشینی تولیدداخلی بجای واردات باید باشد.
این برنامه اینگونه عمل میشد که وقتی – فی المثل - میخواستیم وسائل خانگی مانند یخچال – ماشین ظرف شو و خشک کن لباس و امثال آن و هم چنین وسائلی مانند تلویزیون و را دیو و غیره در داخل کشور ساخته شود – میزان عوارضی که وارد کنندگان این کالا ها باید پرداخت کنند افزایش داده میشد . تا ساخت در داخل کشور با صرفه تر شود و وارد کنندگان این کالا ها ملاحظه کنند که اگر بجای وارد کردن آن کالا – آن را در داخل بسازند – سود بیشتری خواهند برد و بدین طریق اقدام به ساخت آن کالا در داخل کشور بنمایند.
( البته این تصمیمات که من در بالا نوشتم فقط خاطراتی است که در ذهن من از 50 سال گذشته باقی مانده و آنچه در آنموقع تصمیم گرفته شد دقیق تر و عملی تر و کامل تر بود )
در این جلسات که همیشه بریاست عالیخانی تشکیل می شد – دوست عزیرم محمد یگانه بیشترین زحمت را می کشید و بیشترین راهنمائی ها را میکرد و اصولا دانش او در این راه بسیار زیاد بود .
دکتر سادات تهرانی جنبه های بازاری موضوع را بهتر میدانست . من جنبه های فنی و صنعتی آنرا وارد تر بودم ولی سکان اصلی در دست عالیخانی بود .
این برنامه چهار – پنج سال چنان با موفقیت اجرا شد که نه تنها رکود بزودی از بین رفت بلکه رونق اقتصادی و صنعتی جای آن را گرفت و این رونق به 14 در صد در سال و بالاتر رسید و اگر از ژاپن بالا تر نرفت – در ردیف رشد اقتصادی ژاپن رسید و ایران در ردیف کشور های با رشد بالا قرار گرفت.
✅ @karkhone
دهه ۷۰ هست و ما چند شخص حقیقی سرمایه‌دار هستیم نفوذ هم داریم. چن نفری جمع میشیم و چند سالی برنامه ریزی میکنیم تهش در سال ۸۴ مجوز تأسیس یه بانک خصوصی به اسم پاسارگاد رو میگیریم. ۲۰۰ میلیارد ما میذاریم، ۱۵۰ میلیارد هم از ۳۴۰۰۰ نفر پذیره‌نویسی میکنیم.
حالا دیگه این بانک فعالیتاشو شروع میکنه، سپرده جذب میکنه و دیگه دغدغه برای یک بانک‌دار این نیست که پول از کجا بیارم، بلکه دغدغه اینه این پولارو کجا خرج کنم؟ اصلا کجا میتونم خرج کنم؟ هرجایی گنجایش این حجم پول رو نداره. از طرفی بهتره جایی خرج بشه که خودم بی‌نصیب نمونم.
میام یه شرکت تأسیس میکنم. حالا یا به اسم بانک یا به اسم اشخاص حقیقی مالک و مدیر بانک. بعد میام به این شرکت وام میدم تا باهاش فعالیت اقتصادی کنم، از تولید بگیر تا سرمایه‌گذاری در بورس و هرجای دیگه.
اما یه مانعی وجود داره، حاکمیت میگه بالاخره ما بهت مجوز بانک شدن دادیم که به درد اقتصاد بخوری دیگه، نه که فقط به درد خودت. قانون میذارن بانکها نمیتونن بیشتر از ۱۰ درصد کل تسهیلاتشون رو به شرکتهای وابسته و زیرمجموعه خودشون بدن.
حالا منِ بانک‌دار چیکار میکنم، میام شرکتای تودردوی ریز و درشت تأسیس میکنم، درصد مالکیت‌ها رو دستکاری میکنم بعضی شرکت‌ها جزو تلفیق نمیان که هیچ حتی جزو شرکتهای فرعی هم محسوب نمیشن.
یه شرکت تأسیس میشه بدون هیچ پولی، ولی وصل هست به دریای تسهیلات وپاسار. بصورت غیر مستقیم مال خود وپاسار و اشخاص حقیقی مربوط به وپاسار هست.
چطور؟
اسم شرکت رو میذاریم هلدینگ صنعتی و معدنی خاورمیانه یا میدکو. یکم از سهامشو میدم به شرکتی به نام مبنا(معدن به جای نفت ایران)ی خاورمیانه و با این مالکیت‌های تودرتو حاکم همون میدکو میشیم.
تهش چی درمیاد؟
میدکو یه هلدینگ معدنی و صنعتی با ۳۰ تا زیرمجموعه نسبتا بزرگ درست میشه، کاملا(!) قانونی و در خدمت اقتصاد مملکت.
این کار رو در حوزه‌های دیگه هم در مقیاس‌های مختلف انجام میدیم، لیزینگ، بیمه، ساختمان، آی‌تی و ....
خب حالا من مالک کلی شرکت هستم که با پول سپرده‌های مردم در بانک پاسارگاد دارم میسازمشون، پس ارزش این شرکتا هم برام مهمه. پول هم که کم ندارم، درسته پول مال مردمه ولی خب دست منه، خیلی پول دارم ولی حجم پولم انقدری بالاست که بازار بورس گنجایشش رو داشته باشه، فقط یه خورده از این پول میریزم پای شرکت‌هام، چی میشه؟
میشه بپاس با ۲۶۰۰۰ درصد رشد طی کمتر از سه سال و بدون افت و اصلاح خاصی...
میشه وپاسار که الان روی سقف مرداد ماهش هست و اصلا براش مهم نیست کل بانکیا صف خرید باشن یا صف فروش، چون حقوقی میگه قیمت سهم چقدر باید باشه.
میشه اتکای که با گردن کلفتی حقوقی از مرداد تا دی ماه ۹۹ وقتی همه چی میریخت، قیمتش دوبل میشه.
میشه شرکت غیر شفاف آریان در بازار پایه با داستانهای خاص خودش.
میشه میدکو با ۴۵۰۰ درصد رشد طی چهار سال و همچنان در حال صعود، با ارزش بازار نجومی بیشتر از شستا و وغدیر و تاپیکو و...
اما با چی؟
میدکو کلا ۶۵ هزار میلیارد تومن تسهیلات دریافت کرده که ۶۴ هزار میلیارد تومنش از وپاسار بوده! (نکته اینکه وپاسار تا انتهای بهار ۱۴۰۰، حدود ۱۹۰ همت مانده تسهیلات داره با ۱۹۷ همت سپرده)
شما ۶۵ همت داشته باشی نمیتونی یه میدکو تأسیس کنی؟
حالا که دیدیم داستان چیه یه سوال:
بنظرتون کدام جناح سیاسی، کدام حزب، کدام گروه میتونه جلوی اینا وایسه؟
اصلا الان چقدر برای این افراد مهم هست که کی رئیس جمهور بشه کی رئیس مجلس بشه و کی چیکار کنه تو مملکت؟
اقتصاد ورای سیاست هست و اقتصاد دست همین جریان‌های پشت پرده هست. پس انقد خودمون رو درگیر بحثای بی‌سروته و خنده‌دار سیاسی نکنیم. چون در کلیت داستان تفاوت خاصی ایجاد نخواهد شد. چون اقتصاد کشور دست اینطور تشکیلات هست که جاشون به اندازه کافی سفت هست.
✅ @karkhone
حالا دیگه این بانک فعالیتاشو شروع میکنه، سپرده جذب میکنه و دیگه دغدغه برای یک بانک‌دار این نیست که پول از کجا بیارم، بلکه دغدغه اینه این پولارو کجا خرج کنم؟ اصلا کجا میتونم خرج کنم؟ هرجایی گنجایش این حجم پول رو نداره. از طرفی بهتره جایی خرج بشه که خودم بی‌نصیب نمونم.
میام یه شرکت تأسیس میکنم. حالا یا به اسم بانک یا به اسم اشخاص حقیقی مالک و مدیر بانک. بعد میام به این شرکت وام میدم تا باهاش فعالیت اقتصادی کنم، از تولید بگیر تا سرمایه‌گذاری در بورس و هرجای دیگه.
اما یه مانعی وجود داره، حاکمیت میگه بالاخره ما بهت مجوز بانک شدن دادیم که به درد اقتصاد بخوری دیگه، نه که فقط به درد خودت. قانون میذارن بانکها نمیتونن بیشتر از ۱۰ درصد کل تسهیلاتشون رو به شرکتهای وابسته و زیرمجموعه خودشون بدن.
حالا منِ بانک‌دار چیکار میکنم، میام شرکتای تودردوی ریز و درشت تأسیس میکنم، درصد مالکیت‌ها رو دستکاری میکنم بعضی شرکت‌ها جزو تلفیق نمیان که هیچ حتی جزو شرکتهای فرعی هم محسوب نمیشن.
یه شرکت تأسیس میشه بدون هیچ پولی، ولی وصل هست به دریای تسهیلات وپاسار. بصورت غیر مستقیم مال خود وپاسار و اشخاص حقیقی مربوط به وپاسار هست.
چطور؟
اسم شرکت رو میذاریم هلدینگ صنعتی و معدنی خاورمیانه یا میدکو. یکم از سهامشو میدم به شرکتی به نام مبنا(معدن به جای نفت ایران)ی خاورمیانه و با این مالکیت‌های تودرتو حاکم همون میدکو میشیم.
تهش چی درمیاد؟
میدکو یه هلدینگ معدنی و صنعتی با ۳۰ تا زیرمجموعه نسبتا بزرگ درست میشه، کاملا(!) قانونی و در خدمت اقتصاد مملکت.
این کار رو در حوزه‌های دیگه هم در مقیاس‌های مختلف انجام میدیم، لیزینگ، بیمه، ساختمان، آی‌تی و ....
خب حالا من مالک کلی شرکت هستم که با پول سپرده‌های مردم در بانک پاسارگاد دارم میسازمشون، پس ارزش این شرکتا هم برام مهمه. پول هم که کم ندارم، درسته پول مال مردمه ولی خب دست منه، خیلی پول دارم ولی حجم پولم انقدری بالاست که بازار بورس گنجایشش رو داشته باشه، فقط یه خورده از این پول میریزم پای شرکت‌هام، چی میشه؟
میشه بپاس با ۲۶۰۰۰ درصد رشد طی کمتر از سه سال و بدون افت و اصلاح خاصی...
میشه وپاسار که الان روی سقف مرداد ماهش هست و اصلا براش مهم نیست کل بانکیا صف خرید باشن یا صف فروش، چون حقوقی میگه قیمت سهم چقدر باید باشه.
میشه اتکای که با گردن کلفتی حقوقی از مرداد تا دی ماه ۹۹ وقتی همه چی میریخت، قیمتش دوبل میشه.
میشه شرکت غیر شفاف آریان در بازار پایه با داستانهای خاص خودش.
میشه میدکو با ۴۵۰۰ درصد رشد طی چهار سال و همچنان در حال صعود، با ارزش بازار نجومی بیشتر از شستا و وغدیر و تاپیکو و...
اما با چی؟
میدکو کلا ۶۵ هزار میلیارد تومن تسهیلات دریافت کرده که ۶۴ هزار میلیارد تومنش از وپاسار بوده! (نکته اینکه وپاسار تا انتهای بهار ۱۴۰۰، حدود ۱۹۰ همت مانده تسهیلات داره با ۱۹۷ همت سپرده)
شما ۶۵ همت داشته باشی نمیتونی یه میدکو تأسیس کنی؟
حالا که دیدیم داستان چیه یه سوال:
بنظرتون کدام جناح سیاسی، کدام حزب، کدام گروه میتونه جلوی اینا وایسه؟
اصلا الان چقدر برای این افراد مهم هست که کی رئیس جمهور بشه کی رئیس مجلس بشه و کی چیکار کنه تو مملکت؟
اقتصاد ورای سیاست هست و اقتصاد دست همین جریان‌های پشت پرده هست. پس انقد خودمون رو درگیر بحثای بی‌سروته و خنده‌دار سیاسی نکنیم. چون در کلیت داستان تفاوت خاصی ایجاد نخواهد شد. چون اقتصاد کشور دست اینطور تشکیلات هست که جاشون به اندازه کافی سفت هست.
✅ @karkhone
Arvan.pdf
1.6 MB
ابرآروان چه قدر می ارزد؟
استارتاپ ابرآروان که از سال 1394 کار خود را در حوزه خدمات ابری شروع کرده است، هم اکنون فناپ (وابسته به بانک پاسارگاد) را با سهامداری 47 درصدی در ساختار شرکت خود می‌بیند.
توسعه محصولات جدید در حوزه ابری در واقع پتانسیل رشد خوبی را برای شرکت در آینده همراه کرده است، ورود به فضای بین المللی و رشد 5 برابری مشتریان خارجی در انتهای سال 1399، نوید آینده بهتر را می‌دهد.
ورود رقبا جدید و با تجربه‌های موفق (مانند کافه بازار، ایرانسل، همکاران و ...) رقابت در داخل کشور را برای این شرکت در چندسال آینده سخت میکند.
با اطلاعات فعلی به نظر می‌توان ارزشگذاری 370 تا 420 میلیارد تومانی را به ابرآروان نسبت داد.
✅ @karkhone
استارتاپ ابرآروان که از سال 1394 کار خود را در حوزه خدمات ابری شروع کرده است، هم اکنون فناپ (وابسته به بانک پاسارگاد) را با سهامداری 47 درصدی در ساختار شرکت خود می‌بیند.
توسعه محصولات جدید در حوزه ابری در واقع پتانسیل رشد خوبی را برای شرکت در آینده همراه کرده است، ورود به فضای بین المللی و رشد 5 برابری مشتریان خارجی در انتهای سال 1399، نوید آینده بهتر را می‌دهد.
ورود رقبا جدید و با تجربه‌های موفق (مانند کافه بازار، ایرانسل، همکاران و ...) رقابت در داخل کشور را برای این شرکت در چندسال آینده سخت میکند.
با اطلاعات فعلی به نظر می‌توان ارزشگذاری 370 تا 420 میلیارد تومانی را به ابرآروان نسبت داد.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/6) | رضا نیازمند ( بنظر من حالتی که مهدی – به حق - از روحیه بازار ارائه داد نتیجه اجرای برنامه اصلاحات ارضی بود – که اخیرا بدون مطالعه و به توصیه یک رئبس حمهور بی تجربه امریکا به شاه ارائه شده بود و شاه هم بدون توجه…
عالیخانی وزیرِ محبوبِ من (7/7)
| رضا نیازمند
یکی دیگر از راههای حمایت از صنایع این بود که وزارت اقتصاد از ایجاد رقیب برای صنایع "تازه پاگرفته" جلوگیری میکرد. بعنوان مثال – سرمایه گذاران تمایلی به تاسیس کارخانه سیمان در شهر های دور نداشتند . پس از تحقیق معلوم شد که از رقیب می ترسند . لذا برای حمایت از کارخانههای سیمان تصمیم گرفته شد که تا شعاع 120 کیلومتر برای هر کارخانه سیمان پروانه کارخانه دیگری داده نشود.. این کار موجب شد که کارخانههای سیمان متعددی در ایران – در نقاط دور افتاده - ساخته شود و همه اطمینان داشته باشند که تا شعاع 120 کیلومتر رقیبی برای آنها به وجود نخواهد آمد – و بدین ترتیب صنعت سیمان – حتی در نقاط دوردست - صنعت سودآوری شد.
علی الاتفاق یک روز - نامهای از حسابداری مخصوص شاه به وزارت اقتصاد رسید که تقاضای تاسیس یک کارخانه سیمان کرده بودند. (در حقیقت خود شاه تقاضای سرمایه گذاری در سیمان کرده بود)
محلی که برای تاسیس این کارخانه تعیین کرده بودند در داخل شعاع 120 کیلو متری دو کارخانه سیمان تهران و سیمان ری بود – بدین جهت با تقاضای دربار موافقت نشد.
شاه عصبانی شد و به دکتر عالیخانی شدیداً اعتراض کرده بود. ولی عالیخانی حاضر نشد برخلاف ضوابطی که برای توسعه صنایع تعیین شده بود عمل کند.
این مخالفت و همچنین مخالفت عالیخانی با تثبیت قیمتها (یعنی تنبیه گران فروشان – حتی شلاق زدن کاسبان گران فروش در ملا عام ) – که اجرای آن را شاه به هیئت دولت دستور داده بود و عالیخانی بشدت با آن مخالفت کرده بود – و همچنین حسادت وزرا و نخست‌وزیر از موفقیت و محبوبیت عالیخانی در جامعه و شاید خاطرهای که شاه از روزهای اول وزارت عالیخانی داشت ( که کارمندی راکه برای دادن گزارش مستقیما به ملاقات شاه رفته بود از کار اخراج کرد ) به اضافه اینکه اصولا در آن دوران محبوبیت وزیر موجب اخراج او میشد – همه دست به دست هم دادند و یک روز شاه – عالیخانی را از وزارت اقتصاد برکنار کرد و هوشنگ انصاری را جانشین او نمود. اشتباهی نا بخشودنی. که همه خدمتگذاران صدیق را مایوس و دلسرد کرد.
اکنون عالیخانی دوران بازنشستکی را با سربلندی و افتخار میگذراند – فرزندانش تحصیلات خوب کرده و زندگی مستقل خودشان را دارند . خودش هم با قلبی که با جراحی باز روبراهش کرده اند – از دوری وطن میسوزد و میسازد.
این بود بخشی از زندگی مردی که وزیر من و محبوب من بود .
من به او افتخار میکنم – او مردی بود که کشورم قدرش را ندانست ولی تاریخ خدمات افتخارآمیز او را همچون نام قهرمانان افسانه ای – با خط طلا خواهد نوشت.
اکنون که فسانه میشوی ای بخرد
افسانه نیک شو نه افسانه بد
✅ @karkhone
| رضا نیازمند
یکی دیگر از راههای حمایت از صنایع این بود که وزارت اقتصاد از ایجاد رقیب برای صنایع "تازه پاگرفته" جلوگیری میکرد. بعنوان مثال – سرمایه گذاران تمایلی به تاسیس کارخانه سیمان در شهر های دور نداشتند . پس از تحقیق معلوم شد که از رقیب می ترسند . لذا برای حمایت از کارخانههای سیمان تصمیم گرفته شد که تا شعاع 120 کیلومتر برای هر کارخانه سیمان پروانه کارخانه دیگری داده نشود.. این کار موجب شد که کارخانههای سیمان متعددی در ایران – در نقاط دور افتاده - ساخته شود و همه اطمینان داشته باشند که تا شعاع 120 کیلومتر رقیبی برای آنها به وجود نخواهد آمد – و بدین ترتیب صنعت سیمان – حتی در نقاط دوردست - صنعت سودآوری شد.
علی الاتفاق یک روز - نامهای از حسابداری مخصوص شاه به وزارت اقتصاد رسید که تقاضای تاسیس یک کارخانه سیمان کرده بودند. (در حقیقت خود شاه تقاضای سرمایه گذاری در سیمان کرده بود)
محلی که برای تاسیس این کارخانه تعیین کرده بودند در داخل شعاع 120 کیلو متری دو کارخانه سیمان تهران و سیمان ری بود – بدین جهت با تقاضای دربار موافقت نشد.
شاه عصبانی شد و به دکتر عالیخانی شدیداً اعتراض کرده بود. ولی عالیخانی حاضر نشد برخلاف ضوابطی که برای توسعه صنایع تعیین شده بود عمل کند.
این مخالفت و همچنین مخالفت عالیخانی با تثبیت قیمتها (یعنی تنبیه گران فروشان – حتی شلاق زدن کاسبان گران فروش در ملا عام ) – که اجرای آن را شاه به هیئت دولت دستور داده بود و عالیخانی بشدت با آن مخالفت کرده بود – و همچنین حسادت وزرا و نخست‌وزیر از موفقیت و محبوبیت عالیخانی در جامعه و شاید خاطرهای که شاه از روزهای اول وزارت عالیخانی داشت ( که کارمندی راکه برای دادن گزارش مستقیما به ملاقات شاه رفته بود از کار اخراج کرد ) به اضافه اینکه اصولا در آن دوران محبوبیت وزیر موجب اخراج او میشد – همه دست به دست هم دادند و یک روز شاه – عالیخانی را از وزارت اقتصاد برکنار کرد و هوشنگ انصاری را جانشین او نمود. اشتباهی نا بخشودنی. که همه خدمتگذاران صدیق را مایوس و دلسرد کرد.
اکنون عالیخانی دوران بازنشستکی را با سربلندی و افتخار میگذراند – فرزندانش تحصیلات خوب کرده و زندگی مستقل خودشان را دارند . خودش هم با قلبی که با جراحی باز روبراهش کرده اند – از دوری وطن میسوزد و میسازد.
این بود بخشی از زندگی مردی که وزیر من و محبوب من بود .
من به او افتخار میکنم – او مردی بود که کشورم قدرش را ندانست ولی تاریخ خدمات افتخارآمیز او را همچون نام قهرمانان افسانه ای – با خط طلا خواهد نوشت.
اکنون که فسانه میشوی ای بخرد
افسانه نیک شو نه افسانه بد
✅ @karkhone
درباره قطعی برق و خاموشی‌ها در تابستان‌های ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۶
س- آقای یگانه علت خاموشی برق تهران در تابستان ۱۳۵۴ شمسی یا ۱۹۷۵ میلادی چه بود؟
ج- البته در آن موقع …
س- بعد از آن هم در تابستان بعدی‌اش هم ادامه پیدا کرد.
ج- این بیشتر در ۱۳۵۶ خیلی هم بیشتر شد. این مربوط به این مسئله میشد که ما وقتی‌که شروع کردیم این هزینه‌ها را انجام دادن در کشور وقتی که دولت این خرج‌ها را کرد و اقتصاد به سرعت جدیدی شروع کرد توسعه پیدا کردن، تقاضا در کشور رفت بالا. در عین حالی‌که تقاضا بلافاصله با پرداخت‌ها به‌صورت مزد به صورت حقوق یا به انواع مختلف دیگر بالا می‌رفت، ولی زیربناهای اقتصادی کشور به آن سرعت نمی‌توانست جلو برود. برای اینکه ایجاد یک کارخانه برق ممکن بود چهار پنج سال طول بکشد. بنابراین اگر یک کارگری می‌رفت یک کولر می‌گرفت می‌گذاشت آنجا که برق زیادی مصرف میکند یا وسایل دیگر برقی برای خانه خودش یا چیزهایی که زود برق مصرف می‌کردند اینها زندگی‌شان بهتر شده بود و می‌خواستند از برق بیشتر استفاده کنند برای مصارف مختلف، این تقاضاها به‌سرعت بالا رفت ولی در عین حال تولید برق نمی‌توانست به این سرعت بالا برود. این مهمترین دلیلش بود که عدم تعادل بین تولید و مصرف برق به‌وجود آمد و آن هم به وسیله بالا رفتن درآمد مردم و مصرف بیشتر برق به‌خصوص برق مصرفی برای مصرف خانوار و غیره.
این را بایستی به حضورتان در اینجا اشاره بکنم که حتی در موقعی که در ۱۳۵۳ وقتی‌که ما رفتیم به شمال در رامسر در حضور شاهنشاه سه روز نشستیم برای تجدید برنامه عمرانی کشور چون درآمدها بیشتر شده بود، سازمان برنامه با پیشنهادات جدیدی برای بالاترین هزینه عمرانی و منظور کردن طرحهای جدید آمده بود. در آنجا این طرح‌هایی که با پیشنهادات سازمان برنامه برای افزایش هزینه مورد قبول همه‌شان قرار گرفت و بعضی از تنگناهایی که، ممکن بود در اقتصاد به‌وجود بیاید به آنها هم اشاره شده بود. ولی به‌طور کلی توجهی نمی‌شد و یا بعضی از تنگناها به آن اصلاً اشاره‌ای نشده بود.
این بود که من از آقای علم وزیر دربار و اجازه گرفتم و روز آخر بود که در رامسر به حضور شاهنشاه شرفیاب شدم. آن موقع هم من رئیس بانک مرکزی بودم و چون نمی‌شد مطلب را در حضور جمع در آنجا بیان کرد و تأثیری هم نمی‌کرد، فرصت بحث هم نمی‌شد بهتر این بود که مثل روال معمول در پشت پرده این مسائل را به‌عرض رساند و توجه‌شان را جلب کرد که این کار راهی که می‌رویم راهی است که ممکن است برای ما گرفتاری ایجاد بکند. بنابراین من باز به‌عنوان مسئولیتی که حس می‌کردم به حضورشان عرض کردم بالا بردن سطح هزینه به این مقدار گرفتاری‌هایی برای کشور ایجاد خواهد کرد در مراحل او تنگناهای زیربنایی خواهد بود بنابراین توجه‌شان را به این مسئله جلب کردم و ایشان هم که از آن جلسه‌ای که بنده در حضورشان بودم آمدند بیرون و به جلسه عمومی، این را مطرح کردند در آنجا و دستورات اکیدی هم دادند که بایستی به این زیربناها توجه کرد و اینها را توسعه داد و به موازات آن هزینه‌های دیگر انجام بشود.
ولی عملاً سازمان برنامه یک دستگاه بسیار ضعیفی بود که نمی‌توانست همچین تلفیقی در برنامه‌ریزی بکند و طرح‌ها را به موازات هم جلو ببرد و در نتیجه گرفتاری‌هایی به‌وجود آمد که به آن اشاره فرمودید در مورد برق بود، در مورد خانه بود، در مورد آب بود. در موارد دیگر در بنادرمان بود، راه‌آهن‌مان، جاده‌های‌مان، همه‌شان ما تنگناهای خیلی خیلی شدیدی داشتیم که اینها به‌وجود آمده بود.
بخشی از مصاحبه محمد یگانه (۱۳۰۲-۱۳۷۴) با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار یازدهم
تاریخ مصاحبه: ۲۵ تیر ۱۳۶۴
✅ @karkhone
س- آقای یگانه علت خاموشی برق تهران در تابستان ۱۳۵۴ شمسی یا ۱۹۷۵ میلادی چه بود؟
ج- البته در آن موقع …
س- بعد از آن هم در تابستان بعدی‌اش هم ادامه پیدا کرد.
ج- این بیشتر در ۱۳۵۶ خیلی هم بیشتر شد. این مربوط به این مسئله میشد که ما وقتی‌که شروع کردیم این هزینه‌ها را انجام دادن در کشور وقتی که دولت این خرج‌ها را کرد و اقتصاد به سرعت جدیدی شروع کرد توسعه پیدا کردن، تقاضا در کشور رفت بالا. در عین حالی‌که تقاضا بلافاصله با پرداخت‌ها به‌صورت مزد به صورت حقوق یا به انواع مختلف دیگر بالا می‌رفت، ولی زیربناهای اقتصادی کشور به آن سرعت نمی‌توانست جلو برود. برای اینکه ایجاد یک کارخانه برق ممکن بود چهار پنج سال طول بکشد. بنابراین اگر یک کارگری می‌رفت یک کولر می‌گرفت می‌گذاشت آنجا که برق زیادی مصرف میکند یا وسایل دیگر برقی برای خانه خودش یا چیزهایی که زود برق مصرف می‌کردند اینها زندگی‌شان بهتر شده بود و می‌خواستند از برق بیشتر استفاده کنند برای مصارف مختلف، این تقاضاها به‌سرعت بالا رفت ولی در عین حال تولید برق نمی‌توانست به این سرعت بالا برود. این مهمترین دلیلش بود که عدم تعادل بین تولید و مصرف برق به‌وجود آمد و آن هم به وسیله بالا رفتن درآمد مردم و مصرف بیشتر برق به‌خصوص برق مصرفی برای مصرف خانوار و غیره.
این را بایستی به حضورتان در اینجا اشاره بکنم که حتی در موقعی که در ۱۳۵۳ وقتی‌که ما رفتیم به شمال در رامسر در حضور شاهنشاه سه روز نشستیم برای تجدید برنامه عمرانی کشور چون درآمدها بیشتر شده بود، سازمان برنامه با پیشنهادات جدیدی برای بالاترین هزینه عمرانی و منظور کردن طرحهای جدید آمده بود. در آنجا این طرح‌هایی که با پیشنهادات سازمان برنامه برای افزایش هزینه مورد قبول همه‌شان قرار گرفت و بعضی از تنگناهایی که، ممکن بود در اقتصاد به‌وجود بیاید به آنها هم اشاره شده بود. ولی به‌طور کلی توجهی نمی‌شد و یا بعضی از تنگناها به آن اصلاً اشاره‌ای نشده بود.
این بود که من از آقای علم وزیر دربار و اجازه گرفتم و روز آخر بود که در رامسر به حضور شاهنشاه شرفیاب شدم. آن موقع هم من رئیس بانک مرکزی بودم و چون نمی‌شد مطلب را در حضور جمع در آنجا بیان کرد و تأثیری هم نمی‌کرد، فرصت بحث هم نمی‌شد بهتر این بود که مثل روال معمول در پشت پرده این مسائل را به‌عرض رساند و توجه‌شان را جلب کرد که این کار راهی که می‌رویم راهی است که ممکن است برای ما گرفتاری ایجاد بکند. بنابراین من باز به‌عنوان مسئولیتی که حس می‌کردم به حضورشان عرض کردم بالا بردن سطح هزینه به این مقدار گرفتاری‌هایی برای کشور ایجاد خواهد کرد در مراحل او تنگناهای زیربنایی خواهد بود بنابراین توجه‌شان را به این مسئله جلب کردم و ایشان هم که از آن جلسه‌ای که بنده در حضورشان بودم آمدند بیرون و به جلسه عمومی، این را مطرح کردند در آنجا و دستورات اکیدی هم دادند که بایستی به این زیربناها توجه کرد و اینها را توسعه داد و به موازات آن هزینه‌های دیگر انجام بشود.
ولی عملاً سازمان برنامه یک دستگاه بسیار ضعیفی بود که نمی‌توانست همچین تلفیقی در برنامه‌ریزی بکند و طرح‌ها را به موازات هم جلو ببرد و در نتیجه گرفتاری‌هایی به‌وجود آمد که به آن اشاره فرمودید در مورد برق بود، در مورد خانه بود، در مورد آب بود. در موارد دیگر در بنادرمان بود، راه‌آهن‌مان، جاده‌های‌مان، همه‌شان ما تنگناهای خیلی خیلی شدیدی داشتیم که اینها به‌وجود آمده بود.
بخشی از مصاحبه محمد یگانه (۱۳۰۲-۱۳۷۴) با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار یازدهم
تاریخ مصاحبه: ۲۵ تیر ۱۳۶۴
✅ @karkhone
| یاسر خوشنویس
گفتگویی با مدیر هوشمندی کسب‌وکار در شرکتی ظاهرا خصوصی که پیشتر در آن کار می‌کردم:
مدیر: می‌خواهیم درآمد هلدینگ را طی ۵ سال، ۵۰ برابر کنیم. در تصویر دو نمودار می‌بینید. نمودار اول تخمین مدیران شرکت‌هاست که ۳ برابر شدن را نشان می‌دهد و نمودار دوم تخمین ماست که ۵۰ برابر شدن را نشان می‌دهد.
یاسر: خوب این شکاف را چطور می‌خواهید پر کنید؟
-: به مدیران پاداش می‌دهیم و اگر نتوانند، کرسی‌شان را میگیریم.
-: سیاست چماق و هویج فوقش رشد را ۲ برابر میکند. هنوز تا ۵۰ برابر خیلی مانده.
-: امممم ...
-: حالا چرا ۵۰ برابر؟ چرا مثلا ۴۹ برابر نه؟ یا ۴۸ برابر؟ محاسبه خاصی کردید؟
-: برای اینکه به چشم‌انداز هلدینگ برسیم، باید ۵۰ برابر شویم.
-: برای تعیین چشم‌انداز، محاسبه خاصی شده؟
-: نه؛ مدیران عالی آن را تعیین کرده‌اند.
-: ۵۰ برابر فقط قله هدف را نشان می‌دهد. اکشن پلن هم دارید؟
-: نه، هنوز.
-: پس عدد ۵۰ از پایین به بالا ساخته نشده. در واقع، یک آرزوست.
-: (سکوت)
-: و اگر ۵ سال گذشت و ۵۰ برابر نشدید، چه؟
-: هیچ. خوب نشده‌ایم دیگر.
باز هم نفرین ربا؛ نفرین منابع؛ نفرین خیابان جردن.
✅ @karkhone
گفتگویی با مدیر هوشمندی کسب‌وکار در شرکتی ظاهرا خصوصی که پیشتر در آن کار می‌کردم:
مدیر: می‌خواهیم درآمد هلدینگ را طی ۵ سال، ۵۰ برابر کنیم. در تصویر دو نمودار می‌بینید. نمودار اول تخمین مدیران شرکت‌هاست که ۳ برابر شدن را نشان می‌دهد و نمودار دوم تخمین ماست که ۵۰ برابر شدن را نشان می‌دهد.
یاسر: خوب این شکاف را چطور می‌خواهید پر کنید؟
-: به مدیران پاداش می‌دهیم و اگر نتوانند، کرسی‌شان را میگیریم.
-: سیاست چماق و هویج فوقش رشد را ۲ برابر میکند. هنوز تا ۵۰ برابر خیلی مانده.
-: امممم ...
-: حالا چرا ۵۰ برابر؟ چرا مثلا ۴۹ برابر نه؟ یا ۴۸ برابر؟ محاسبه خاصی کردید؟
-: برای اینکه به چشم‌انداز هلدینگ برسیم، باید ۵۰ برابر شویم.
-: برای تعیین چشم‌انداز، محاسبه خاصی شده؟
-: نه؛ مدیران عالی آن را تعیین کرده‌اند.
-: ۵۰ برابر فقط قله هدف را نشان می‌دهد. اکشن پلن هم دارید؟
-: نه، هنوز.
-: پس عدد ۵۰ از پایین به بالا ساخته نشده. در واقع، یک آرزوست.
-: (سکوت)
-: و اگر ۵ سال گذشت و ۵۰ برابر نشدید، چه؟
-: هیچ. خوب نشده‌ایم دیگر.
باز هم نفرین ربا؛ نفرین منابع؛ نفرین خیابان جردن.
✅ @karkhone
چین در حال انجام چه کاری‌ست؟
قرارداد ۲۵ساله با چین را چگونه باید فهمید؟
«ویژوال کاپیتالیست» در گزارشی به این پرداخت که چین چگونه مگاپروژه‌ها را در جهان برای خود برمی‌دارد -با دو نمونه‌ی مشخص، پاکستان و اتیوپی- و به‌واسطه‌ی بانک‌هایش، کشورها را وام‌دار خود میکند. در جریانِ بازپرداخت‌ِ سرمایه‌گذاری‌های سنگینی که چینیها کرده‌اند، آنها شانسِ در اختیار گرفتنِ بیش‌از‌پیشِ پروژه‌ها و منطقه‌های کشور مقصد را پیدا میکنند. یک نقل‌قول در این حوزه وجود دارد: «برای زیر سلطه گرفتنِ یک کشور، راه یا استفاده از شمشیر است یا بدهکار کردنش. چین حالت دوم را انتخاب کرده». یک نمونه‌اش، بنا به گزارشِ «اِپوک تایمز»، بندر «هامبانتوتا» در سریلانکاست که پس از تأمین مالی چین و ناتوانی دولت سریلانکا در پرداخت بدهی‌ها، عملاً تا ۹۹سال کاملاً در اختیار چین قرار گرفته و به حوزه‌ی نفوذ چین پیوسته است. با توجه به قرارداد جدیدِ جمهوری‌اسلامی با چین، در صورتِ تداومِ بی‌تضمین‌ماندنِ چند و چونِ آورده‌های اقتصاد ایران، چنین وضعیتی در بلندمدت برای بندرها و منطقه‌های صنعتی ایران پیش‌بینی‌پذیر است.
چین به‌ویژه روی آفریقا برنامه‌ریزی کرده است؛ اینکه در توسعه‌ی بلندمدتِ این قاره، جای‌گاه تعیین‌کننده و غیرقابل‌حذف بیابد. از تامین‌مالیِ کمپانی نفتی در آنگولا تا وام بانک‌های چینی به پروژه‌ی راه‌آهن آدیس‌آبابا-جیبوتی. جیبوتی از بدهکارترین کشورها به چین شده و بخش مهمی از توسعه‌ی حملونقل در اتیوپی هم به‌دستِ این استعمارگر جدید افتاده. چه‌بسا، چشم‌انداز مشابهی برای ایران تدارک دیده شده و توسعه‌ی کشور ما را هم‌ردیفِ ضعیف‌ترین کشورها قرار داده؛ مایی که نزدیک به صد سال است که حملونقل ریلی داریم و در دهه‌ی ۶۰میلادی، الگوی توسعه در جهان‌سوم بودیم. دقت کنید که هند، روسیه، کره‌جنوبی و کشورهای توسعه‌یافته، مگاپروژه‌‌های‌شان را چندان به‌دست چین نداده‌اند.
پاکستان، در شمارِ کشورهایی‌ست که راه چین را کامل باز کرده. کشوری که مدعیِ علاقه به حیثیت مسلمانان جهان است و حتی ارمنستان را از این سبب از نظر حقوقی به رسمیت نمی‌شناسد، وقتی به نسل‌کشی مسلمانان تُرک‌تبار اویغور در سین‌کیانگ چین می‌رسد، ناگهان ساکت و موش‌صفت میشود؛ دلیلش هم مشخص.
حتی قیاسِ قرارداد ۲۵ساله با چین با قرارداد ۱۹۱۹ یا عهدنامه‌های جنگ با روس درست نیست. منطق آنها دستِ‌کم قابل‌فهم بود.
✅ @karkhone
قرارداد ۲۵ساله با چین را چگونه باید فهمید؟
«ویژوال کاپیتالیست» در گزارشی به این پرداخت که چین چگونه مگاپروژه‌ها را در جهان برای خود برمی‌دارد -با دو نمونه‌ی مشخص، پاکستان و اتیوپی- و به‌واسطه‌ی بانک‌هایش، کشورها را وام‌دار خود میکند. در جریانِ بازپرداخت‌ِ سرمایه‌گذاری‌های سنگینی که چینیها کرده‌اند، آنها شانسِ در اختیار گرفتنِ بیش‌از‌پیشِ پروژه‌ها و منطقه‌های کشور مقصد را پیدا میکنند. یک نقل‌قول در این حوزه وجود دارد: «برای زیر سلطه گرفتنِ یک کشور، راه یا استفاده از شمشیر است یا بدهکار کردنش. چین حالت دوم را انتخاب کرده». یک نمونه‌اش، بنا به گزارشِ «اِپوک تایمز»، بندر «هامبانتوتا» در سریلانکاست که پس از تأمین مالی چین و ناتوانی دولت سریلانکا در پرداخت بدهی‌ها، عملاً تا ۹۹سال کاملاً در اختیار چین قرار گرفته و به حوزه‌ی نفوذ چین پیوسته است. با توجه به قرارداد جدیدِ جمهوری‌اسلامی با چین، در صورتِ تداومِ بی‌تضمین‌ماندنِ چند و چونِ آورده‌های اقتصاد ایران، چنین وضعیتی در بلندمدت برای بندرها و منطقه‌های صنعتی ایران پیش‌بینی‌پذیر است.
چین به‌ویژه روی آفریقا برنامه‌ریزی کرده است؛ اینکه در توسعه‌ی بلندمدتِ این قاره، جای‌گاه تعیین‌کننده و غیرقابل‌حذف بیابد. از تامین‌مالیِ کمپانی نفتی در آنگولا تا وام بانک‌های چینی به پروژه‌ی راه‌آهن آدیس‌آبابا-جیبوتی. جیبوتی از بدهکارترین کشورها به چین شده و بخش مهمی از توسعه‌ی حملونقل در اتیوپی هم به‌دستِ این استعمارگر جدید افتاده. چه‌بسا، چشم‌انداز مشابهی برای ایران تدارک دیده شده و توسعه‌ی کشور ما را هم‌ردیفِ ضعیف‌ترین کشورها قرار داده؛ مایی که نزدیک به صد سال است که حملونقل ریلی داریم و در دهه‌ی ۶۰میلادی، الگوی توسعه در جهان‌سوم بودیم. دقت کنید که هند، روسیه، کره‌جنوبی و کشورهای توسعه‌یافته، مگاپروژه‌‌های‌شان را چندان به‌دست چین نداده‌اند.
پاکستان، در شمارِ کشورهایی‌ست که راه چین را کامل باز کرده. کشوری که مدعیِ علاقه به حیثیت مسلمانان جهان است و حتی ارمنستان را از این سبب از نظر حقوقی به رسمیت نمی‌شناسد، وقتی به نسل‌کشی مسلمانان تُرک‌تبار اویغور در سین‌کیانگ چین می‌رسد، ناگهان ساکت و موش‌صفت میشود؛ دلیلش هم مشخص.
حتی قیاسِ قرارداد ۲۵ساله با چین با قرارداد ۱۹۱۹ یا عهدنامه‌های جنگ با روس درست نیست. منطق آنها دستِ‌کم قابل‌فهم بود.
✅ @karkhone
ابتهاجِ نادان و ادامه راه او
| صادق آدینه
ابتهاج[پدر برنامه ریزی دولتی در ایران] در کتاب خاطرات خود می نویسد: به من ایراد می‌گرفتند که سد برای رود دز مناسب نیست چون پروژه‌ای هزینه‌زا، بزرگ و بیخود است. سالهاست خودِ مردم در پایین‌دست، بند انحرافی می‌زنند و آب را به کانال‌ها هدایت میکنند. بهتر است روی موتورهای پمپ آب و احیای سیستم قنات‌ها و بازسازی کانال‌های قدیمی متمرکز شد اما من مخالفت کردم و گفتم حتما باید سد را بسازیم. چون چند مزیت دارد: الکتریسیته، شرکتهای کشت و صنعت و غیره. ابتهاج یکبار به خوزستان نرفته بود اما بسیار دوست داشت تا مانند پروژه TVA آمریکا را آنجا ایجاد کند.
اما عاقبت توسعه دولتی مثل همیشه ناکامی است.شرکتهای کشت و صنعت که عاقبت‌شان برای همه روشن است. نیشکر هم کلا محصول مناسبی برای این منطقه نیست و حداقل سه برابر برنج آب مصرف میکند. اینها نظر نگارنده نیست، بلکه اعتراف مدیر عامل شرکت نیشکر کارون است. سد دز فقط برق تولید میکند که آنرا میشد با نیروگاه گازی، سیکل ترکیبی یا حتی خورشیدی هم تولید کرد. اما بوروکراتها و تکنوکراتها، دوستدار پروژه‌های بزرگ هستند چرا که دهان توده را پُر میکند و از هر جایی به چشم می‌آید و ایضاً جیب اطرافیانشان را از پترودلارها پر خواهد کرد.
اینکه از پروژه‌های پهلوی گفته شد به این معنی نیست که فقط بروکرات‌های خیرخواه پهلوی برای خوزستان بد بودند. این قصه سر دراز دارد و بوروکراتهای امروزی نیز هزاربار بدتر و فشل‌تر عمل کرده‌اند. از سد گتوند بگیرید تا طرح ۵۰ هزار هکتاری و طرحهای انتقال آب از سرچشمه برای قم و یزد و اصفهان وغیره. کلا این خاک نمونه آزمایشگاهی ارضای شهوت برنامه‌ریزان بوروکرات مرکز نشین شده، و این شهوت رانی آکادمیک‌ها و دولتی تمامی ندارد. زمانی شوشتر یک بندر بود. آنقدر سطح آب کارون بالا بود که در آن کشتیرانی میشد و شهر رونقی درخور توجه داشت. اما حالا چه؟ نه از آن رونق چیزی باقی مانده و نه از صنایع قول داده شده بوروکراتها اثری. شرکت نیشکر کارون هم با چند ده هزار هکتار زمین ورشکسته کامل است.
✅ @karkhone
| صادق آدینه
ابتهاج[پدر برنامه ریزی دولتی در ایران] در کتاب خاطرات خود می نویسد: به من ایراد می‌گرفتند که سد برای رود دز مناسب نیست چون پروژه‌ای هزینه‌زا، بزرگ و بیخود است. سالهاست خودِ مردم در پایین‌دست، بند انحرافی می‌زنند و آب را به کانال‌ها هدایت میکنند. بهتر است روی موتورهای پمپ آب و احیای سیستم قنات‌ها و بازسازی کانال‌های قدیمی متمرکز شد اما من مخالفت کردم و گفتم حتما باید سد را بسازیم. چون چند مزیت دارد: الکتریسیته، شرکتهای کشت و صنعت و غیره. ابتهاج یکبار به خوزستان نرفته بود اما بسیار دوست داشت تا مانند پروژه TVA آمریکا را آنجا ایجاد کند.
اما عاقبت توسعه دولتی مثل همیشه ناکامی است.شرکتهای کشت و صنعت که عاقبت‌شان برای همه روشن است. نیشکر هم کلا محصول مناسبی برای این منطقه نیست و حداقل سه برابر برنج آب مصرف میکند. اینها نظر نگارنده نیست، بلکه اعتراف مدیر عامل شرکت نیشکر کارون است. سد دز فقط برق تولید میکند که آنرا میشد با نیروگاه گازی، سیکل ترکیبی یا حتی خورشیدی هم تولید کرد. اما بوروکراتها و تکنوکراتها، دوستدار پروژه‌های بزرگ هستند چرا که دهان توده را پُر میکند و از هر جایی به چشم می‌آید و ایضاً جیب اطرافیانشان را از پترودلارها پر خواهد کرد.
اینکه از پروژه‌های پهلوی گفته شد به این معنی نیست که فقط بروکرات‌های خیرخواه پهلوی برای خوزستان بد بودند. این قصه سر دراز دارد و بوروکراتهای امروزی نیز هزاربار بدتر و فشل‌تر عمل کرده‌اند. از سد گتوند بگیرید تا طرح ۵۰ هزار هکتاری و طرحهای انتقال آب از سرچشمه برای قم و یزد و اصفهان وغیره. کلا این خاک نمونه آزمایشگاهی ارضای شهوت برنامه‌ریزان بوروکرات مرکز نشین شده، و این شهوت رانی آکادمیک‌ها و دولتی تمامی ندارد. زمانی شوشتر یک بندر بود. آنقدر سطح آب کارون بالا بود که در آن کشتیرانی میشد و شهر رونقی درخور توجه داشت. اما حالا چه؟ نه از آن رونق چیزی باقی مانده و نه از صنایع قول داده شده بوروکراتها اثری. شرکت نیشکر کارون هم با چند ده هزار هکتار زمین ورشکسته کامل است.
✅ @karkhone
👍2
اقتصاد است . اقتصاد است . اقتصاد !
| زهرا عبدی
به عکس پائین این متن نگاه کنید. مسابقه بسکتبال زیر شانزده سالِ دو تیم آمریکا و السالوادور است. احتمالا شما هم مانند من اولین چیزی که توجه‌تان را جلب کرد، تفاوت آشکار قد است.
سوال پیش می‌آید که علت این تفاوت چه می تواند باشد؟ با توجه به اینکه نژاد السالوادوری ها از ترکیب بومی آمریکایی و اسپانیایی‌ها است، احتمالا پای ژن در کار نیست و اولین چیزی که بعد از ژن به ذهن من آمد تفاوت خوراک، محیط زیست، اقتصاد کشور و در نهایت توانایی و امکان مردم برای تغذیه درست.
السالوادور سالها مستعمره اسپانیا بوده و بعد از رهایی هنوز هم از شاخص توسعه‌ی پایینی برخوردار است. این کشور در میان کشورهای قاره آمریکا، بیشترین تعداد کودتا و خشونت سیاسی را داشته است. سال‌های سال درگیر جنگ داخلی شده با نزدیک به صدهزار کشته و مفقود فقط در آخرین جنگ! و این جنگ‌ها باعث مهاجرت بی‌شمار شد .همان پدیده‌ی فرار مغزها و پول‌ها.
درآمد عمده‌ی این کشور از چیست؟ السالوادور نزدیک به دو میلیون مهاجر در ایالات متحده دارد. آنها برای بستگان خود پول می‌فرستند. مهم ترین درآمد این کشور از این پول‌هاست!محتمل است علت این تفاوت قد، همین اقتصاد لعنتی باشد.
این عکس را در توییتر دیدم. مسابقه با پیروزی له‌کننده‌ی تیمِ آمریکا تمام شده بود. پایین عکس عده‌ای به بچه‌های تیم آمریکا بدوبیراه گفته بودند که چرا بی‌رحمانه بردند و مانند پهلوان تختی که به عضو آسیب‌دیده‌ی حریف هرگز حمله نمی‌کرد، رفتار نکرده و در بازی جوانمردی نکردند. به نظر من این حرف‌ها پرداختن به پوچ و همان بحث سرشاخه‌های نازک است وقتی ریشه سست است.
بالا برویم و پایین بیاییم، آنچه در این عکس حضور پررنگی دارد، اقتصاد است. آنچه این تفاوت قد را موجب شده، قدِ اقتصاد است. عکس را دوباره با دقت نگاه کنید. تفاوت کفش‌ها هم درخور توجه است. انگار کسی پیدا نشده برای بچه‌های السالوادور کفش یکسان بخرد. نقش پررنگ اقتصاد را در کفش‌های ناهمگون بچه‌های السالوادرو و همگون حریف ببینید.
این گیر دادن به جزییات نیست. این قد بلندِ «اقتصاد» است. هیچ چیز مانند «اقتصاد» نمی‌تواند سرنوشت مردم یک کشور را تعیین کند، از بلندی قد گرفته تا بلندی قداره.
✅ @karkhone
| زهرا عبدی
به عکس پائین این متن نگاه کنید. مسابقه بسکتبال زیر شانزده سالِ دو تیم آمریکا و السالوادور است. احتمالا شما هم مانند من اولین چیزی که توجه‌تان را جلب کرد، تفاوت آشکار قد است.
سوال پیش می‌آید که علت این تفاوت چه می تواند باشد؟ با توجه به اینکه نژاد السالوادوری ها از ترکیب بومی آمریکایی و اسپانیایی‌ها است، احتمالا پای ژن در کار نیست و اولین چیزی که بعد از ژن به ذهن من آمد تفاوت خوراک، محیط زیست، اقتصاد کشور و در نهایت توانایی و امکان مردم برای تغذیه درست.
السالوادور سالها مستعمره اسپانیا بوده و بعد از رهایی هنوز هم از شاخص توسعه‌ی پایینی برخوردار است. این کشور در میان کشورهای قاره آمریکا، بیشترین تعداد کودتا و خشونت سیاسی را داشته است. سال‌های سال درگیر جنگ داخلی شده با نزدیک به صدهزار کشته و مفقود فقط در آخرین جنگ! و این جنگ‌ها باعث مهاجرت بی‌شمار شد .همان پدیده‌ی فرار مغزها و پول‌ها.
درآمد عمده‌ی این کشور از چیست؟ السالوادور نزدیک به دو میلیون مهاجر در ایالات متحده دارد. آنها برای بستگان خود پول می‌فرستند. مهم ترین درآمد این کشور از این پول‌هاست!محتمل است علت این تفاوت قد، همین اقتصاد لعنتی باشد.
این عکس را در توییتر دیدم. مسابقه با پیروزی له‌کننده‌ی تیمِ آمریکا تمام شده بود. پایین عکس عده‌ای به بچه‌های تیم آمریکا بدوبیراه گفته بودند که چرا بی‌رحمانه بردند و مانند پهلوان تختی که به عضو آسیب‌دیده‌ی حریف هرگز حمله نمی‌کرد، رفتار نکرده و در بازی جوانمردی نکردند. به نظر من این حرف‌ها پرداختن به پوچ و همان بحث سرشاخه‌های نازک است وقتی ریشه سست است.
بالا برویم و پایین بیاییم، آنچه در این عکس حضور پررنگی دارد، اقتصاد است. آنچه این تفاوت قد را موجب شده، قدِ اقتصاد است. عکس را دوباره با دقت نگاه کنید. تفاوت کفش‌ها هم درخور توجه است. انگار کسی پیدا نشده برای بچه‌های السالوادور کفش یکسان بخرد. نقش پررنگ اقتصاد را در کفش‌های ناهمگون بچه‌های السالوادرو و همگون حریف ببینید.
این گیر دادن به جزییات نیست. این قد بلندِ «اقتصاد» است. هیچ چیز مانند «اقتصاد» نمی‌تواند سرنوشت مردم یک کشور را تعیین کند، از بلندی قد گرفته تا بلندی قداره.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍1
Death by a thousand cuts
گزارشهای مختلفی درباره مذاکرات نفتالی بنت با جو بایدن درباره ایران و برنامه دولتش برای کنترل برنامه هستهای کشورمان، در حال مخابره است. بنت، سیاستش را "کشتن ایران با هزار زخم کوچک" معرّفی کرده است که مبتنی است بر اجرای تحریمها و برنامههای آسیبرسان کوچک و در عین حال، متعدّد و به شدّت کاری...
نخست‌وزیر اسرائیل از اظهارات بایدن درباره سیاست کنترل برنامه هستهای ایران به هر قیمت، خشنود شده است و معتقد است که روابط بازیابی شده اسرائیل و دولت بایدن در سایه روابط خوب لپید با دموکراتها، می‌تواند روند تازه همکاری بین دو دولت برای سخت کردن کار ایران را ایجاد کند.
در مجموع، اگرچه بنت قول داده است که مانند نتانیاهو علیه توافق هستهای با ایران، کمپین نکند... در مقابل از آمریکاییها، به ویژه بلینکن، خواسته است که از او و دولتش به طور علنی انتقاد نکند...
✅ @karkhone
گزارشهای مختلفی درباره مذاکرات نفتالی بنت با جو بایدن درباره ایران و برنامه دولتش برای کنترل برنامه هستهای کشورمان، در حال مخابره است. بنت، سیاستش را "کشتن ایران با هزار زخم کوچک" معرّفی کرده است که مبتنی است بر اجرای تحریمها و برنامههای آسیبرسان کوچک و در عین حال، متعدّد و به شدّت کاری...
نخست‌وزیر اسرائیل از اظهارات بایدن درباره سیاست کنترل برنامه هستهای ایران به هر قیمت، خشنود شده است و معتقد است که روابط بازیابی شده اسرائیل و دولت بایدن در سایه روابط خوب لپید با دموکراتها، می‌تواند روند تازه همکاری بین دو دولت برای سخت کردن کار ایران را ایجاد کند.
در مجموع، اگرچه بنت قول داده است که مانند نتانیاهو علیه توافق هستهای با ایران، کمپین نکند... در مقابل از آمریکاییها، به ویژه بلینکن، خواسته است که از او و دولتش به طور علنی انتقاد نکند...
✅ @karkhone
داستان رامسفلد و خصوصیسازی در ارتش و رابطه آن با وضعیت افغانستان را در روایتی تازه پی باید بگیریم... بد نیست بدانید که این چهره، اریک پرینس، رئیس بلک واتر و رفیق شفیق ترامپ، در هیاهوی کابل، برای پروازهای خصوصی از کابل به آمریکاییان گرفتار و نگران، قیمت هر صندلی را 6500 دلار ارائه کرده است... که یکی از سالمترین اعمال کثیف شرکتهای او است!
برای درک ابعاد کثیف و سیاه "بیزینس نبرد" که رامسفلد در آمریکا کلید زد... راهی بهتر از شناخت پدیده کثیف و خطرناک اریک پرینس، بنیانگذار شرکت بلکواتر ... شاید پیدا نکنیم. پدیدهای خطرناک که شورآفرینی خونبار و سیاه نیروهای شرکت امنیتی او در عراق، لکه ننگ ابدی تاریخ آمریکا است.
به طور خاص و از میانه داستانهای متعدّد این پدیده شوم، بد نیست با دوران ترامپ آغاز کنیم که به لطف او، اریک پرینس نهضت تازهای را آغاز کرد که "خصوصیسازی کامل نبرد افغانستان" بود! شاد و سرخوش از جا افتادن ترامپ در کاخ سفید و داشتن یک نماینده در دولت، خواهرش بتسی خانوم که وزیر آموزش بود... در نوامبر 2017، این عزیز دل راهی کنگره شد و به لطف تسلّط جمهوریخواهان بر مجلس نمایندگان برنامه نشست غیرعلنی کمیته اطّلاعات و امینت برایش ترتیب دادند تا طرح مفصّل خصوصی سازی نبرد در افغانستان را ارائه کند. تبلیغات گستردهای که اریک پرینس برای طرح خود آغاز کرد تا زمان نهایی شدن توافق ترامپ و طالبان و بعد از آن نیز ادامه یافت و محدود به آمریکا نشد! او در افغانستان جلسات متعدّد و برنامههای تلویزیونی! هم ترتیب داد. کار به جایی رسید که اشرف غنی از شدّت نگرانی به طور علنی طرح او را محکوم کرد و بیانیه مقامات امنیتی دولت افغانستان علیه طرحش نیز از راه رسید. پرینس البته از رو نرفت و حضورش را حفظ کرد! طرحی که ترامپ هم طبیعتاً همراهی غیرمستقیم با آن نشان میداد... حتّی نیروی هوایی تهاجمی هم تدارک دیده بود که این یکی خلاف قوانین رسمی آمریکا است که هیچ ساختار تهاجمی منتهی به حمله نظامی را خارج از کنترل دولت آمریکا برنمیتابد. داستان پرینس و بیزینس نبرد ادامه دارد... امّا... بد نیست بدانید که وقتی پرینس شرکت بلک واتر خودش را رها کرد و کمپانی تازهای را به پا کرد... این شرکت تازه به لطف سرمایه‌گذاری چینیها شکل گرفت... و وقتی به داستان پرینس و کاسبیهای معدنی! برسیم ... آن وقت این بخش از داستان جالبتر هم میشود.
حتّی تصوّر عواقب وخیم توفیق پرینس در ایجاد زمینه طرحهای وحشتناک خود در افغانستان برای مردم نگونبختش، در صورت پیروزی ترامپ در انتخابات 2020، ترسناک است.
✅ @karkhone
برای درک ابعاد کثیف و سیاه "بیزینس نبرد" که رامسفلد در آمریکا کلید زد... راهی بهتر از شناخت پدیده کثیف و خطرناک اریک پرینس، بنیانگذار شرکت بلکواتر ... شاید پیدا نکنیم. پدیدهای خطرناک که شورآفرینی خونبار و سیاه نیروهای شرکت امنیتی او در عراق، لکه ننگ ابدی تاریخ آمریکا است.
به طور خاص و از میانه داستانهای متعدّد این پدیده شوم، بد نیست با دوران ترامپ آغاز کنیم که به لطف او، اریک پرینس نهضت تازهای را آغاز کرد که "خصوصیسازی کامل نبرد افغانستان" بود! شاد و سرخوش از جا افتادن ترامپ در کاخ سفید و داشتن یک نماینده در دولت، خواهرش بتسی خانوم که وزیر آموزش بود... در نوامبر 2017، این عزیز دل راهی کنگره شد و به لطف تسلّط جمهوریخواهان بر مجلس نمایندگان برنامه نشست غیرعلنی کمیته اطّلاعات و امینت برایش ترتیب دادند تا طرح مفصّل خصوصی سازی نبرد در افغانستان را ارائه کند. تبلیغات گستردهای که اریک پرینس برای طرح خود آغاز کرد تا زمان نهایی شدن توافق ترامپ و طالبان و بعد از آن نیز ادامه یافت و محدود به آمریکا نشد! او در افغانستان جلسات متعدّد و برنامههای تلویزیونی! هم ترتیب داد. کار به جایی رسید که اشرف غنی از شدّت نگرانی به طور علنی طرح او را محکوم کرد و بیانیه مقامات امنیتی دولت افغانستان علیه طرحش نیز از راه رسید. پرینس البته از رو نرفت و حضورش را حفظ کرد! طرحی که ترامپ هم طبیعتاً همراهی غیرمستقیم با آن نشان میداد... حتّی نیروی هوایی تهاجمی هم تدارک دیده بود که این یکی خلاف قوانین رسمی آمریکا است که هیچ ساختار تهاجمی منتهی به حمله نظامی را خارج از کنترل دولت آمریکا برنمیتابد. داستان پرینس و بیزینس نبرد ادامه دارد... امّا... بد نیست بدانید که وقتی پرینس شرکت بلک واتر خودش را رها کرد و کمپانی تازهای را به پا کرد... این شرکت تازه به لطف سرمایه‌گذاری چینیها شکل گرفت... و وقتی به داستان پرینس و کاسبیهای معدنی! برسیم ... آن وقت این بخش از داستان جالبتر هم میشود.
حتّی تصوّر عواقب وخیم توفیق پرینس در ایجاد زمینه طرحهای وحشتناک خود در افغانستان برای مردم نگونبختش، در صورت پیروزی ترامپ در انتخابات 2020، ترسناک است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
به وقت افتتاح ایران‌ناسیونال
روز چهارشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۴۲ بزرگترین و مهمترین واحد صنعتی ایران، یعنی کارخانه ایران‌ناسیونال با حضور شاه گشایش یافت. این کارخانه در حقیقت یک واحد صنعتی و مرکب از چند کارخانه مختلف بود که در کیلومتر ۱۸ جاده کرج قرار داشت. کلنگ آغاز ساختمان کارخانه را اسدالله علم نخست‌وزیر وقت روز دهم بهمن سال ۴۱ به زمین زده بود. درست هشت ماه بعد، کارخانه با وجود وسعت و شعب متعدد، برای فعالیت آماده شد که این سرعت، بی‌سابقه بود. کارخانه مدت چهار ماه را صرف عملیات آزمایشی کرد تا از همه جهت مجهز شود و بتواند بالاترین راندمان را از کار خود به دست آورد.
در مراسم گشایش ایران‌ناسیونال علاوه بر شاه و فرح، چند تن از وزیران، رئیس مجلس شورای ملی، جمعی از نمایندگان مجلسین، شخصیت‌های اقتصادی، و بازرگانان نیز حضور داشتند. نخستین تاثیر مهم این کارخانه در اقتصاد کشور به گفته عالیخانی وزیر اقتصاد وقت این بود که در همان سال نخست یعنی ۱۳۴۳ تقریبا ۳۸ میلیون تومان صرفه‌جویی ارزی برای کشور به ارمغان می‌آورد. روزنامه اطلاعات روز شنبه ۸ فروردین ۱۳۴۳ طی گزارش مفصلی درباره جزئیات این مراسم چنین نوشت:
هنگامی که موکب اعلیحضرتین به محوطه کارخانجات رسید و مراسم احترام به عمل آمد دوشیزه خردسالی خیرمقدم گفت و دسته گل زیبایی به حضور علیاحضرت شهبانو تقدیم نمود. آقای دکتر عالیخانی وزیر اقتصاد با کسب اجازه از حضور ملوکانه طی گزارشی اهمیت این کانون صنعتی و تاثیر آن را در اقتصاد و صنعت ایران با ذکر آمار و ارقام به عرض رساند و سرعت بی‌سابقه اتمام ساختمان و نصب ماشین‌ها را که فقط در مدت هشت ماه انجام یافته بود مورد تحسین قرار داد.
سالی اقلا ۳۸ میلیون تومان ارز برای کشور ذخیره می‌گردد
عالیخانی وزیر اقتصاد: «برای محصولات صنعتی که این کارخانه تهیه خواهد کرد و تاکنون از خارج وارد می‌شده سالی اقلا ۳۸ میلیون تومان ارز به مصرف می‌رسید که از این پس این رقم قابل توجه ارز برای کشور ذخیره می‌گردد تا بتوان برای رفع نیازمندی‌های ضروری دیگر مورد استفاده قرار داد. مثلا برای یک اتوبوس که تاکنون ۱۵۵ هزار تومان ارز بایستی خارج شود با فعالیت این کارخانه بیش از ۶۰ هزار تومان ارز به مصرف نخواهد رسید و تفاوت این دو رقم به نفع ذخیره ارزی کشور استفاده خواهد گردید. همین‌طور برای کامیون‌های یخچال‌دار، واگن‌های راه‌آهن، واگن‌های یخچال‌دار، تریلی، و محصولات دیگری که در این کانون مهم صنعتی تولید خواهد شد مقادیر قابل توجهی ارز صرفه‌جویی می‌گردد.»
خیامی: هدف از تاسیس این کارخانه سودجویی نبود
خیامی رئیس هیأت‌مدیره شرکت ایران‌ناسیونال: ... هدف از تاسیس این کارخانه سودجویی نبود، هدف این بود دستگاهی به وجود آید که بتواند یک قسمت عمده از احتیاجات صنعتی کشور را در داخل ایران و به دست مهندسین و کارگران ایرانی تولید نماید. ضمنا برای چند هزار نفر کار ثمربخش تولیدی تهیه کند، راه را برای گسترش وسیع‌تر صنعت باز کند، یک رشته صادرات تازه برای مملکت ایجاد نماید. صدور محصولات و مصنوعاتی را میسر سازد که تاکنون در ردیف واردات جای داشته و هر سال ده‌ها میلیون تومان ارز از ایران خارج می‌کرده است. ولی گذشته از آنکه دیگر احتیاجی به خارج شدن ارز برای تهیه این مصنوعات نیست، به تدریج با صدور همین مصنوعات، مبالغی ارز به کشور وارد خواهد شد و نام میهن عزیز ما را در صف ممالک صادرکننده محصولات صنعتی، ثبت خواهد نمود.
به طوری که قبلا اطلاع دادیم نمایندگان و شخصیت‌های اقتصادی عراق و افغانستان که این اواخر به ایران آمده بودند کارخانجات ایران‌ناسیونال را که هنوز در دوران عملیات آزمایشی بودند بازدید نمودند و با مشاهده دستگاه‌های مدرن مجهز کارخانه و محصولاتی که به عنوان نمونه و آزمایش ساخته بود خصوصا اتوبوس، ابراز تمایل کردند که از مصنوعات این کارخانه خریداری نمایند و در آینده احتیاجات کشور خود را به ویژه با توجه به ارزان‌تر بودن قیمت، از این کارخانه تامین نمایند و خریدار ثابتی برای این مصنوعات باشند.
قدرت و ظرفیت کارخانجات ایران‌ناسیونال به حدی است که می‌تواند روزی ۴ دستگاه اتوبوس از کارخانه بیرون بدهد. به علاوه طرح و نقشه برای ساختن سالی ۸۰۰ دستگاه تریلی کشاورزی، انواع واگن، و از جمله واگن‌های یخچال‌دار برای راه‌آهن، کامیونت و کامیون‌های یخچال‌دار فراهم و به تصویب وزارت اقتصاد رسیده که فعالیت کارخانه در این زمینه‌ها آغاز شده و به زودی اولین پارتی از این قسمت مصنوعات کارخانه، آماده و عرضه خواهد گردید.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
روز چهارشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۴۲ بزرگترین و مهمترین واحد صنعتی ایران، یعنی کارخانه ایران‌ناسیونال با حضور شاه گشایش یافت. این کارخانه در حقیقت یک واحد صنعتی و مرکب از چند کارخانه مختلف بود که در کیلومتر ۱۸ جاده کرج قرار داشت. کلنگ آغاز ساختمان کارخانه را اسدالله علم نخست‌وزیر وقت روز دهم بهمن سال ۴۱ به زمین زده بود. درست هشت ماه بعد، کارخانه با وجود وسعت و شعب متعدد، برای فعالیت آماده شد که این سرعت، بی‌سابقه بود. کارخانه مدت چهار ماه را صرف عملیات آزمایشی کرد تا از همه جهت مجهز شود و بتواند بالاترین راندمان را از کار خود به دست آورد.
در مراسم گشایش ایران‌ناسیونال علاوه بر شاه و فرح، چند تن از وزیران، رئیس مجلس شورای ملی، جمعی از نمایندگان مجلسین، شخصیت‌های اقتصادی، و بازرگانان نیز حضور داشتند. نخستین تاثیر مهم این کارخانه در اقتصاد کشور به گفته عالیخانی وزیر اقتصاد وقت این بود که در همان سال نخست یعنی ۱۳۴۳ تقریبا ۳۸ میلیون تومان صرفه‌جویی ارزی برای کشور به ارمغان می‌آورد. روزنامه اطلاعات روز شنبه ۸ فروردین ۱۳۴۳ طی گزارش مفصلی درباره جزئیات این مراسم چنین نوشت:
هنگامی که موکب اعلیحضرتین به محوطه کارخانجات رسید و مراسم احترام به عمل آمد دوشیزه خردسالی خیرمقدم گفت و دسته گل زیبایی به حضور علیاحضرت شهبانو تقدیم نمود. آقای دکتر عالیخانی وزیر اقتصاد با کسب اجازه از حضور ملوکانه طی گزارشی اهمیت این کانون صنعتی و تاثیر آن را در اقتصاد و صنعت ایران با ذکر آمار و ارقام به عرض رساند و سرعت بی‌سابقه اتمام ساختمان و نصب ماشین‌ها را که فقط در مدت هشت ماه انجام یافته بود مورد تحسین قرار داد.
سالی اقلا ۳۸ میلیون تومان ارز برای کشور ذخیره می‌گردد
عالیخانی وزیر اقتصاد: «برای محصولات صنعتی که این کارخانه تهیه خواهد کرد و تاکنون از خارج وارد می‌شده سالی اقلا ۳۸ میلیون تومان ارز به مصرف می‌رسید که از این پس این رقم قابل توجه ارز برای کشور ذخیره می‌گردد تا بتوان برای رفع نیازمندی‌های ضروری دیگر مورد استفاده قرار داد. مثلا برای یک اتوبوس که تاکنون ۱۵۵ هزار تومان ارز بایستی خارج شود با فعالیت این کارخانه بیش از ۶۰ هزار تومان ارز به مصرف نخواهد رسید و تفاوت این دو رقم به نفع ذخیره ارزی کشور استفاده خواهد گردید. همین‌طور برای کامیون‌های یخچال‌دار، واگن‌های راه‌آهن، واگن‌های یخچال‌دار، تریلی، و محصولات دیگری که در این کانون مهم صنعتی تولید خواهد شد مقادیر قابل توجهی ارز صرفه‌جویی می‌گردد.»
خیامی: هدف از تاسیس این کارخانه سودجویی نبود
خیامی رئیس هیأت‌مدیره شرکت ایران‌ناسیونال: ... هدف از تاسیس این کارخانه سودجویی نبود، هدف این بود دستگاهی به وجود آید که بتواند یک قسمت عمده از احتیاجات صنعتی کشور را در داخل ایران و به دست مهندسین و کارگران ایرانی تولید نماید. ضمنا برای چند هزار نفر کار ثمربخش تولیدی تهیه کند، راه را برای گسترش وسیع‌تر صنعت باز کند، یک رشته صادرات تازه برای مملکت ایجاد نماید. صدور محصولات و مصنوعاتی را میسر سازد که تاکنون در ردیف واردات جای داشته و هر سال ده‌ها میلیون تومان ارز از ایران خارج می‌کرده است. ولی گذشته از آنکه دیگر احتیاجی به خارج شدن ارز برای تهیه این مصنوعات نیست، به تدریج با صدور همین مصنوعات، مبالغی ارز به کشور وارد خواهد شد و نام میهن عزیز ما را در صف ممالک صادرکننده محصولات صنعتی، ثبت خواهد نمود.
به طوری که قبلا اطلاع دادیم نمایندگان و شخصیت‌های اقتصادی عراق و افغانستان که این اواخر به ایران آمده بودند کارخانجات ایران‌ناسیونال را که هنوز در دوران عملیات آزمایشی بودند بازدید نمودند و با مشاهده دستگاه‌های مدرن مجهز کارخانه و محصولاتی که به عنوان نمونه و آزمایش ساخته بود خصوصا اتوبوس، ابراز تمایل کردند که از مصنوعات این کارخانه خریداری نمایند و در آینده احتیاجات کشور خود را به ویژه با توجه به ارزان‌تر بودن قیمت، از این کارخانه تامین نمایند و خریدار ثابتی برای این مصنوعات باشند.
قدرت و ظرفیت کارخانجات ایران‌ناسیونال به حدی است که می‌تواند روزی ۴ دستگاه اتوبوس از کارخانه بیرون بدهد. به علاوه طرح و نقشه برای ساختن سالی ۸۰۰ دستگاه تریلی کشاورزی، انواع واگن، و از جمله واگن‌های یخچال‌دار برای راه‌آهن، کامیونت و کامیون‌های یخچال‌دار فراهم و به تصویب وزارت اقتصاد رسیده که فعالیت کارخانه در این زمینه‌ها آغاز شده و به زودی اولین پارتی از این قسمت مصنوعات کارخانه، آماده و عرضه خواهد گردید.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
نقشه‌های فنی برای ساختن تریلی و کامیونت و واگن از طرف دو کارخانه بزرگ آلمان در اختیار کارخانجات ایران‌ناسیونال گذاشته میشود. کارخانه بنز تعهد کرده است تا پنج سال کلیه نقشه‌های لازم را به طور رایگان در اختیار این کارخانه بگذارد. نقشه‌های فنی برای تهیه تریلی…
در ۲۵ اسفند ماه ۱۳۵۱ با حضور شخص شاه، مجتمع ذوب آهن آریامهر(اصفهان) گشایش می‌یابد. شاه ضمن افتتاح این مجتمع فولادی در سخنرانی خود می‌گوید:
جناب آقای الکسی کاسیگین نخست وزیر دولت اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، میهمانان محترم، هم‌میهنان گرامی؛ امروز برای من و شما پس از انتظار زیادی که ملت ایران در هفتاد سال اخیر تاریخ خود برای داشتن صنعت مادر و ضامن استقلال اقتصادی و سیاسی که همان صنعت فولاد باشد تحمل کرده روزی فراموش نشدنی است، زیرا بالاخره پس از آنکه در پنج سال پیش اولین سنگ آن در این نقطه نهاده شد، امروز می‌توانم نتیجه زحمات این چند سال را با مناظر پر اُبهت و زیبا و دل انگیزی که در مقابل چشم همه هست مشاهده کنیم و به آن افتخار نماییم و از اینکه آرزوی دیرینه ما برآورده شده است شکرگزار باشیم. باید در این موقع از همکاری صمیمانه دولت اتحاد جماهیر شوروی و متخصصین وارد و متبحر که با کمال صمیمیت در این نقطه و در معادن ایران زحمت کشیده‌اند صمیمانه قدردانی بکنیم...در کنگره بزرگداشت انقلاب ما در ششم بهمن، به شما ملت ایران گفته بودم...این کارخانه عظیم که تا چند سال دیگر چند برابر حالا توسعه پیداخواهد کرد برای شما مردم غیور و کارگران زحمتکش ایران بزرگترین وسیله افتخار است. ضمناً به شما زندگی روز به روز بهتری داده خواهدشد، هم برای شما خانه ساخته میشود، هم اینکه دستمزد شما کارگران صنایع ملی ایران که برای جامعه ایران کار میکنید مجموعش باید مساوی باشد با دستمزدی که به حداکثر در کارخانجات خصوصی داده میشود و آن دستمزد هم روز به روز زیادتر میشود و وضع شما همیشه لااقل به همان خوبی خواهد ماند.
✅ @karkhone
جناب آقای الکسی کاسیگین نخست وزیر دولت اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، میهمانان محترم، هم‌میهنان گرامی؛ امروز برای من و شما پس از انتظار زیادی که ملت ایران در هفتاد سال اخیر تاریخ خود برای داشتن صنعت مادر و ضامن استقلال اقتصادی و سیاسی که همان صنعت فولاد باشد تحمل کرده روزی فراموش نشدنی است، زیرا بالاخره پس از آنکه در پنج سال پیش اولین سنگ آن در این نقطه نهاده شد، امروز می‌توانم نتیجه زحمات این چند سال را با مناظر پر اُبهت و زیبا و دل انگیزی که در مقابل چشم همه هست مشاهده کنیم و به آن افتخار نماییم و از اینکه آرزوی دیرینه ما برآورده شده است شکرگزار باشیم. باید در این موقع از همکاری صمیمانه دولت اتحاد جماهیر شوروی و متخصصین وارد و متبحر که با کمال صمیمیت در این نقطه و در معادن ایران زحمت کشیده‌اند صمیمانه قدردانی بکنیم...در کنگره بزرگداشت انقلاب ما در ششم بهمن، به شما ملت ایران گفته بودم...این کارخانه عظیم که تا چند سال دیگر چند برابر حالا توسعه پیداخواهد کرد برای شما مردم غیور و کارگران زحمتکش ایران بزرگترین وسیله افتخار است. ضمناً به شما زندگی روز به روز بهتری داده خواهدشد، هم برای شما خانه ساخته میشود، هم اینکه دستمزد شما کارگران صنایع ملی ایران که برای جامعه ایران کار میکنید مجموعش باید مساوی باشد با دستمزدی که به حداکثر در کارخانجات خصوصی داده میشود و آن دستمزد هم روز به روز زیادتر میشود و وضع شما همیشه لااقل به همان خوبی خواهد ماند.
✅ @karkhone
|محمدرضا جهان‌پرور
نظام فاشيستى آلمان با محكم‌شدنِ جاى پاى نازى‌ها دست به دخالت گسترده در اقتصاد زد. با قيمت‌گذارى دولت رايش در بازارهاى نيروى انسانى، سرمايه، بيش‌تر كالاهاى واسطه و با شروع جنگ، كالاها و خدمات مصرفى، اقتصاد آلمان دولتى شد.
صاحبان صنايع و سرمايه در سال‌هاى آغازى دهه ٣٠ از ترس قدرت‌گيرى كمونيسم، ساكت يا همراه با نازى‌ها بودند. با محكم‌شدنِ موقعيت نازى‌ها، از ترسِ از دست دادنِ دارايى‌ها و يا جان خود، ميزانِ ازپيش‌تعيين‌شده‌اى از درآمد بنگاه خود را قبول كرده و با رژيم همكارى كردند.
«يالمار شاخت»، رئيس بانک مركزى و سپس وزير اقتصاد رژيم نازى، ابتدا برنامه خصوصى‌سازى گسترده‌اى را در سال‌هاى ١٩٣٣-٣٤ اجرا كرد. هدف، تحميلِ هزينه‌ی ورشكستگى بنگاه‌هاى ناتوان از رقابت به بخش خصوصى و جمع‌آورى پول براى شروع برنامه‌ی نظامى حزب نازى بود.
سپس با محدود كردنِ رقابت (انحلال شركت هاى كوچک)، محدود كردنِ ورود شركت‌ها به بازار بورس، محدود كردنِ توانايى شركت‌ها در پرداخت سود (حداكثر سالى ٦٪)، محدوديت خريد و فروش سهام در بازار بورس، تعيين دستمزد از سوى وزارت اقتصاد و صنعت رايش، جلوى كاركرد بازار در تخصيص منابع را گرفتند.
قراردادهاى دولتى در سال‌هاى ميانى و پايانى دهه ٣٠ بزرگ بودند و با ورود دوباره ظرفيت صنعتى كه در دوره‌ی بحران اقتصادى ١٩٢٩-١٩٣٢ عاطل مانده بود، توليد، درآمد، و سطح رفاه جهشى بزرگ داشت. دستگاه حزب نازى تجارت خارجى، مديريت بنگاه‌ها، تخصيص منابع، و سمت‌و‌سوى توليد صنعتى و خدمات را از ميانه‌ی دهه‌ی ١٩٣٠ در دست گرفت. پس از ١٩٣٨، كارفرمايان ديگر نمى‌توانستند بدون "مشاوره" "فرماندهان توليد" و يا "رهبران كار" درباره‌ی استخدام يا اخراج نيروى كار تصميم بگيرند. با شروع جنگ در سال ٣٩، حزب نازى جيره‌بندى كالاهاى مصرفى را شروع كرد.
تصميمات مربوط به توليد به دفتر و دستگاه گورينگ سپرده شده، كنترل صاحبان بنگاه‌ها تنها در اسم بود. گالبرايت، ميزز، و شومپيتر همگى به شباهت سيستم اقتصادى آلمان نازى و شوروى استالين اشاره كرده اند. گالبرايت دولتى شدنِ اقتصاد آلمان در صورت ادامه‌ی حكومت نازى‌ها را اجتناب‌ناپذير مى‌دانست.
سوسياليستى خواندنِ نظام اقتصادى آلمان نازى، تفننى يا بازى كلامى نيست. هدف حزب نازى در دست گرفتن و كنترل مستقيمِ تمامى اهرم‌هاى قدرت از جمله اقتصاد براى هدف سياسى بود. تفاوت ميان نازى‌ها و كمونيست‌ها تنها در سرعت سياسى و دولتى كردن اقتصاد بود، نه در نيت و سرانجام سياست ها.
✅ @karkhone
نظام فاشيستى آلمان با محكم‌شدنِ جاى پاى نازى‌ها دست به دخالت گسترده در اقتصاد زد. با قيمت‌گذارى دولت رايش در بازارهاى نيروى انسانى، سرمايه، بيش‌تر كالاهاى واسطه و با شروع جنگ، كالاها و خدمات مصرفى، اقتصاد آلمان دولتى شد.
صاحبان صنايع و سرمايه در سال‌هاى آغازى دهه ٣٠ از ترس قدرت‌گيرى كمونيسم، ساكت يا همراه با نازى‌ها بودند. با محكم‌شدنِ موقعيت نازى‌ها، از ترسِ از دست دادنِ دارايى‌ها و يا جان خود، ميزانِ ازپيش‌تعيين‌شده‌اى از درآمد بنگاه خود را قبول كرده و با رژيم همكارى كردند.
«يالمار شاخت»، رئيس بانک مركزى و سپس وزير اقتصاد رژيم نازى، ابتدا برنامه خصوصى‌سازى گسترده‌اى را در سال‌هاى ١٩٣٣-٣٤ اجرا كرد. هدف، تحميلِ هزينه‌ی ورشكستگى بنگاه‌هاى ناتوان از رقابت به بخش خصوصى و جمع‌آورى پول براى شروع برنامه‌ی نظامى حزب نازى بود.
سپس با محدود كردنِ رقابت (انحلال شركت هاى كوچک)، محدود كردنِ ورود شركت‌ها به بازار بورس، محدود كردنِ توانايى شركت‌ها در پرداخت سود (حداكثر سالى ٦٪)، محدوديت خريد و فروش سهام در بازار بورس، تعيين دستمزد از سوى وزارت اقتصاد و صنعت رايش، جلوى كاركرد بازار در تخصيص منابع را گرفتند.
قراردادهاى دولتى در سال‌هاى ميانى و پايانى دهه ٣٠ بزرگ بودند و با ورود دوباره ظرفيت صنعتى كه در دوره‌ی بحران اقتصادى ١٩٢٩-١٩٣٢ عاطل مانده بود، توليد، درآمد، و سطح رفاه جهشى بزرگ داشت. دستگاه حزب نازى تجارت خارجى، مديريت بنگاه‌ها، تخصيص منابع، و سمت‌و‌سوى توليد صنعتى و خدمات را از ميانه‌ی دهه‌ی ١٩٣٠ در دست گرفت. پس از ١٩٣٨، كارفرمايان ديگر نمى‌توانستند بدون "مشاوره" "فرماندهان توليد" و يا "رهبران كار" درباره‌ی استخدام يا اخراج نيروى كار تصميم بگيرند. با شروع جنگ در سال ٣٩، حزب نازى جيره‌بندى كالاهاى مصرفى را شروع كرد.
تصميمات مربوط به توليد به دفتر و دستگاه گورينگ سپرده شده، كنترل صاحبان بنگاه‌ها تنها در اسم بود. گالبرايت، ميزز، و شومپيتر همگى به شباهت سيستم اقتصادى آلمان نازى و شوروى استالين اشاره كرده اند. گالبرايت دولتى شدنِ اقتصاد آلمان در صورت ادامه‌ی حكومت نازى‌ها را اجتناب‌ناپذير مى‌دانست.
سوسياليستى خواندنِ نظام اقتصادى آلمان نازى، تفننى يا بازى كلامى نيست. هدف حزب نازى در دست گرفتن و كنترل مستقيمِ تمامى اهرم‌هاى قدرت از جمله اقتصاد براى هدف سياسى بود. تفاوت ميان نازى‌ها و كمونيست‌ها تنها در سرعت سياسى و دولتى كردن اقتصاد بود، نه در نيت و سرانجام سياست ها.
✅ @karkhone
داستان خانواده ايرانی قرمزيان
| قاسم خرمي
در همين روزها كه زير فشار تحريم و كرونا، سقف آرزوي بسياري از ايراني ها، «زنده ماندن» آنهم با دريافت دوز اول واكسن بركت است و يا براي فرار از بيماري و مرگي كه مسئولين با «نمك» ما رقم زده اند...
در همين روزها، كه به خاطر كاهش بي سابقه سرمايه گذاري هاي داخلي و خارجي، چشم اميد ما به چند بازرگان مفلوك و يا مشخصا قاچاقچي چيني و كره اي و روسي دوخته شده است تا حياتي ترين بخش هاي توليد و صنعت كشور، لنگ چند قطعه ي وارداتي نماند…
در همين روزها، كه ميليون ها جوان ايراني، روز شماري مي كنند تا در فرداي كرونا، دوباره ميلياردها تومان پول خود را صرف اقامت در برج هاي مجلل دبي و قبرس و تركيه کنند و با اشتیاق بشتابند تا آواز و آهنگ، هنرمندان خودشان را در كشورهاي همسايه گوش كنند…
و خلاصه در همين روزها، كه احساس مي كنيم زير صد آسمان تاریک جهان، يك ستاره نداريم، بد نيست بدانيد كه بزرگترين مركز تجاري جهان، بزرگترین تفریحگاه ساخته شده جهان، بزرگترین دریاچه و استخر سرپوشیده جهان، بزرگترین پیست اسکی و هاكي سرپوشیده جهان، بزرگترین پارکینگ اتومبیل جهان و بزرگترین بنگاه ملکی و مستغلات جهان، متعلق به یک خانواده ایرانی ساکن کاناداست که سالانه ميليون ها جهانگرد پولدار اروپايي و روسي و چيني و انگلیسی و آلمانی و غیره … در نوبت می ایستند تا ميلياردها دلار خود را صرف خريد و تفرج در این اماکن كنند.
خانوده قرمزیان در آمریکا و کانادا و شاید در کل جهان با بزرگترین سازه تجاری جهان، معروف است؛ «وست ادمونتون مال- West Edmonton Mall) » كه تا سال ۲۰۰۴ بزرگترین مرکز خرید جهان بود و اکنون شعبه ای از آن در نیوجرسی با نام « mall of american» بزرگترین مرکز خرید آمریکا و دهمین مرکز خرید بزرگ جهان است.
این مرکز تجاری و تفریحی با مساحت حدود ۵۰۰ هزار مترمربع ، در بر گیرنده ۸۰۰ فروشگاه، ۲۵ رستوران با وسیع ترین و با شکوه ترین سالن ها و تجهیزات ورزشی، سرگرمی، فرهنگی و سینمایی است که سالانه 32 میلیون بازدید کننده دارد و ( بعد از عجايب هفت گانه) هشتمين شگفتي دنيا ناميده مي شود.
اين مگامال، به همراه شركت « تریپل فایو گروپ – Triple Five » يعني بزرگترين بنگاه املاك و مستغلات جهان و داراي 400 شعبه در کشورهای کانادا، آمریکا، بریتانیا، ژاپن، تایوان و خاورمیانه و نيز شيك ترين هتل لاس وگاس، يك شركت معتبر نفتي و همچنين صدها موسسه جانبي در چين، آفريقا و هنگ كنگ، متعلق به «يعقوب قرمزيان» و پسرانش اسکندر، نادر، رافائل و بهمن است.
يعقوب قرمزيان تاجر خرده پا و از يهوديان اهل آذربايجان ايران بود كه فرش هاي محلي آن منطقه را مي خريد و به تجار تهراني مي فروخت. به مرور زمان ، خود او با تجار خارجي طرف شد و مستقيما به تجارت فرش و پارچه هاي نفيس ايراني مبادرت كرد و به يكي از تجار سرشناس كشور مبدل شد. اعتبار او به حدی رسید که گفته مي شود در جريان كنفرانس تهران كه رهبران متفقين (روزولت، چرچيل و استالين) در ايران حضور داشتند، شبي را نيز ميهمان منزل او بودند.
قرمزيان در اواخر دهه 1940 ميلادي و در شروع حكومت محمدرضاشاه پهلوي به همراه خانواده اش به نيويورك آمريكا مهاجرت كرد و در آنجا، فروشگاه كوچكي در زمينه صنايع دستي و مخصوصا فروش قالي و قاليچه هاي ايراني داير كرد. كار او و پسرانش،خيلي زود رونق پيدا كرد و در کمتر از سه دهه تبدیل به اعجوبه ای در تجارت جهاني شدند.
افسوس نبايد خورد كه چرا قرمزيان در ايران نماند؛ چون مطمئنا سرنوشتي بهتر از تاجر همكيشش القانيان (مالك پلاسكو) پيدا نمي كرد اما جاي تاسف است كه از سرمايه عظيم اين خانواده ايراني كه حداقل در 20 كشور جهان ساري است، يك ريال آن در اقتصاد ايران جريان ندارد!
بازگويي زندگي قرمزيان، از آن جهت مهم است كه بینیم ما ملت و مردم خیلی تنها و بی چیز و بی دست و پایی نیستیم و آنچه امروز از فقر و بيماري و انزوا بر سر ما آمده، از ذهنيت وهم آلود و از نتایج اتخاذ سیاست هاي ناصوابي است که به شيوه انتحاري، برآن پای می‌فشاریم! بر خلاف تصورات موجود در خصوص یهودیان ثروتمند و مهاجر ایران، اغلب آنها هیچ نسبتی با رژیم اسرائیل ندارند و حتي سن یعقوب قرمزیان به مراتب طولانی تر از عمر حكومت اسرائیل است
الغرض، اگر روزي روزگاري، مصلحت بر استفاده از سرمايه ایرانیان مهاجر، چرخيد، خانواده پرنفوذ قرمزيان را هم از یاد نبرید. کمک گرفتن از يهوديان ايراني تبار، آنهم در چنين تنگنايي به مراتب قابل تحمل تر از تماشاي جان كندن و جان دادن هم ميهنان و يا شنیدن نیش و کنایه های دولتمردان صهیونیست و عرب خاورمیانه است.
✅ @karkhone
| قاسم خرمي
در همين روزها كه زير فشار تحريم و كرونا، سقف آرزوي بسياري از ايراني ها، «زنده ماندن» آنهم با دريافت دوز اول واكسن بركت است و يا براي فرار از بيماري و مرگي كه مسئولين با «نمك» ما رقم زده اند...
در همين روزها، كه به خاطر كاهش بي سابقه سرمايه گذاري هاي داخلي و خارجي، چشم اميد ما به چند بازرگان مفلوك و يا مشخصا قاچاقچي چيني و كره اي و روسي دوخته شده است تا حياتي ترين بخش هاي توليد و صنعت كشور، لنگ چند قطعه ي وارداتي نماند…
در همين روزها، كه ميليون ها جوان ايراني، روز شماري مي كنند تا در فرداي كرونا، دوباره ميلياردها تومان پول خود را صرف اقامت در برج هاي مجلل دبي و قبرس و تركيه کنند و با اشتیاق بشتابند تا آواز و آهنگ، هنرمندان خودشان را در كشورهاي همسايه گوش كنند…
و خلاصه در همين روزها، كه احساس مي كنيم زير صد آسمان تاریک جهان، يك ستاره نداريم، بد نيست بدانيد كه بزرگترين مركز تجاري جهان، بزرگترین تفریحگاه ساخته شده جهان، بزرگترین دریاچه و استخر سرپوشیده جهان، بزرگترین پیست اسکی و هاكي سرپوشیده جهان، بزرگترین پارکینگ اتومبیل جهان و بزرگترین بنگاه ملکی و مستغلات جهان، متعلق به یک خانواده ایرانی ساکن کاناداست که سالانه ميليون ها جهانگرد پولدار اروپايي و روسي و چيني و انگلیسی و آلمانی و غیره … در نوبت می ایستند تا ميلياردها دلار خود را صرف خريد و تفرج در این اماکن كنند.
خانوده قرمزیان در آمریکا و کانادا و شاید در کل جهان با بزرگترین سازه تجاری جهان، معروف است؛ «وست ادمونتون مال- West Edmonton Mall) » كه تا سال ۲۰۰۴ بزرگترین مرکز خرید جهان بود و اکنون شعبه ای از آن در نیوجرسی با نام « mall of american» بزرگترین مرکز خرید آمریکا و دهمین مرکز خرید بزرگ جهان است.
این مرکز تجاری و تفریحی با مساحت حدود ۵۰۰ هزار مترمربع ، در بر گیرنده ۸۰۰ فروشگاه، ۲۵ رستوران با وسیع ترین و با شکوه ترین سالن ها و تجهیزات ورزشی، سرگرمی، فرهنگی و سینمایی است که سالانه 32 میلیون بازدید کننده دارد و ( بعد از عجايب هفت گانه) هشتمين شگفتي دنيا ناميده مي شود.
اين مگامال، به همراه شركت « تریپل فایو گروپ – Triple Five » يعني بزرگترين بنگاه املاك و مستغلات جهان و داراي 400 شعبه در کشورهای کانادا، آمریکا، بریتانیا، ژاپن، تایوان و خاورمیانه و نيز شيك ترين هتل لاس وگاس، يك شركت معتبر نفتي و همچنين صدها موسسه جانبي در چين، آفريقا و هنگ كنگ، متعلق به «يعقوب قرمزيان» و پسرانش اسکندر، نادر، رافائل و بهمن است.
يعقوب قرمزيان تاجر خرده پا و از يهوديان اهل آذربايجان ايران بود كه فرش هاي محلي آن منطقه را مي خريد و به تجار تهراني مي فروخت. به مرور زمان ، خود او با تجار خارجي طرف شد و مستقيما به تجارت فرش و پارچه هاي نفيس ايراني مبادرت كرد و به يكي از تجار سرشناس كشور مبدل شد. اعتبار او به حدی رسید که گفته مي شود در جريان كنفرانس تهران كه رهبران متفقين (روزولت، چرچيل و استالين) در ايران حضور داشتند، شبي را نيز ميهمان منزل او بودند.
قرمزيان در اواخر دهه 1940 ميلادي و در شروع حكومت محمدرضاشاه پهلوي به همراه خانواده اش به نيويورك آمريكا مهاجرت كرد و در آنجا، فروشگاه كوچكي در زمينه صنايع دستي و مخصوصا فروش قالي و قاليچه هاي ايراني داير كرد. كار او و پسرانش،خيلي زود رونق پيدا كرد و در کمتر از سه دهه تبدیل به اعجوبه ای در تجارت جهاني شدند.
افسوس نبايد خورد كه چرا قرمزيان در ايران نماند؛ چون مطمئنا سرنوشتي بهتر از تاجر همكيشش القانيان (مالك پلاسكو) پيدا نمي كرد اما جاي تاسف است كه از سرمايه عظيم اين خانواده ايراني كه حداقل در 20 كشور جهان ساري است، يك ريال آن در اقتصاد ايران جريان ندارد!
بازگويي زندگي قرمزيان، از آن جهت مهم است كه بینیم ما ملت و مردم خیلی تنها و بی چیز و بی دست و پایی نیستیم و آنچه امروز از فقر و بيماري و انزوا بر سر ما آمده، از ذهنيت وهم آلود و از نتایج اتخاذ سیاست هاي ناصوابي است که به شيوه انتحاري، برآن پای می‌فشاریم! بر خلاف تصورات موجود در خصوص یهودیان ثروتمند و مهاجر ایران، اغلب آنها هیچ نسبتی با رژیم اسرائیل ندارند و حتي سن یعقوب قرمزیان به مراتب طولانی تر از عمر حكومت اسرائیل است
الغرض، اگر روزي روزگاري، مصلحت بر استفاده از سرمايه ایرانیان مهاجر، چرخيد، خانواده پرنفوذ قرمزيان را هم از یاد نبرید. کمک گرفتن از يهوديان ايراني تبار، آنهم در چنين تنگنايي به مراتب قابل تحمل تر از تماشاي جان كندن و جان دادن هم ميهنان و يا شنیدن نیش و کنایه های دولتمردان صهیونیست و عرب خاورمیانه است.
✅ @karkhone
مسیر عقل و آینده نگری
چندی پیش برای انجام کاری به امارات رفتم، و در آنجا با چند تاجر اماراتی آشنا شدم، یک روز با یک تاجر اماراتی، برای تخلیه بار به سردخانه گمرکِ دبی مراجعه کردیم، تمام کارهای اداری را انجام داد و سپس به یک سردخانه بزرگ در حومه شهر دبی رفتیم، در این سردخانه انواع و اقسام میوه ها و محصولاتِ کشاورزی جالیزی و سبزیجات وجود داشت، از تاجر اماراتی پرسیدم که این محصولات را از کجا وارد میکنید؟
گفت از ایران وارد میکنیم، گفتم چرا در همین امارات محصولات گلخانه ای تولید نمیکنید تا این همه هزینه حمل و نقل و سردخانه ندهید،،
گفت ما برای تهیه آب شیرین باید انرژی برق مصرف کنیم و برای برداشت یک هندوانه باید 2500لیتر آب مصرف کنیم که معادلِ بیش از250دلار است، ولی ما همین هندوانه را که معادل 2500لیتر آب است، از ایران وارد میکنیم و قیمت آن دو الی 5دلار است،،
این تاجر اماراتی در ادامه گفت ایرانیها نمیدانند که مملکتشان در حالِ غارت و نابودی است، تاجر اماراتی گفت ایرانیها بدون اینکه بدانند، آبِ شیرین و خاکشان را، با صادرات همین میوه ها به کشور ما صادر میکنند، ما بدون اینکه 2500لیتر آب را برای تولید یک هندوانه استفاده کنیم، این هندوانه را از ایران با دودلار وارد میکنیم و بجاش، عطر و محصولات آرایشی به ایران صادر میکنیم،
این تاجر اماراتی گفت حاکمان ایران فهم و درک و شعور ندارند که بدانند خداوند چه نعمتهای بزرگی به کشورشان داده است، ولی آنها در حال نابودی منابع و ذخایرشان هستن.
این تاجر اماراتی در ادامه فرمودند، که ایران بزودی باید از عربستان و دیگر کشورهای عربی، آب آشامیدنی وارد کند، زیرا کشورهای عربی برای 50سال آینده برنامه ریزی کردند و در حال احداث بزرگترین نیروگاههای خورشیدی هستند تا بزرگترین آب شیرین کُن های جهان را راه اندازی کنند،
آن وقت ایران باید از کشورهای عربی آب وارد کند، و با فروشِ هر بشکه نفت، یک لیتر آب وارد کند.
بحران آب بزودی دامنگیر ایران خواهد شد، زیرا حاکمان ایرانی به فکر آینده مردمشان نیستند،
ایران دارد به یک کشور سوخته تبدیل میشود ولی حاکمان فقط به فکر منافع خود و خانواده شان هستند.....
پ.ن: تمام ادعاهای فوق در این نوشتار را تایید نمی کنم ولی نمی توان انکار کرد که خطاهای بزرگی در سیاست گذاری های سه دهه گذشته در زمینه برنامه های توسعه اقتصادی اجتماعی در ایران وجود دارد که شدیداً محیط زیست و منابع طبیعی ایران در معرض تهدیدهای جدی و غیرقابل بازگشتی قرار داده و در متن فوق مختصری به آن اشاره شده است....
✅ @karkhone
چندی پیش برای انجام کاری به امارات رفتم، و در آنجا با چند تاجر اماراتی آشنا شدم، یک روز با یک تاجر اماراتی، برای تخلیه بار به سردخانه گمرکِ دبی مراجعه کردیم، تمام کارهای اداری را انجام داد و سپس به یک سردخانه بزرگ در حومه شهر دبی رفتیم، در این سردخانه انواع و اقسام میوه ها و محصولاتِ کشاورزی جالیزی و سبزیجات وجود داشت، از تاجر اماراتی پرسیدم که این محصولات را از کجا وارد میکنید؟
گفت از ایران وارد میکنیم، گفتم چرا در همین امارات محصولات گلخانه ای تولید نمیکنید تا این همه هزینه حمل و نقل و سردخانه ندهید،،
گفت ما برای تهیه آب شیرین باید انرژی برق مصرف کنیم و برای برداشت یک هندوانه باید 2500لیتر آب مصرف کنیم که معادلِ بیش از250دلار است، ولی ما همین هندوانه را که معادل 2500لیتر آب است، از ایران وارد میکنیم و قیمت آن دو الی 5دلار است،،
این تاجر اماراتی در ادامه گفت ایرانیها نمیدانند که مملکتشان در حالِ غارت و نابودی است، تاجر اماراتی گفت ایرانیها بدون اینکه بدانند، آبِ شیرین و خاکشان را، با صادرات همین میوه ها به کشور ما صادر میکنند، ما بدون اینکه 2500لیتر آب را برای تولید یک هندوانه استفاده کنیم، این هندوانه را از ایران با دودلار وارد میکنیم و بجاش، عطر و محصولات آرایشی به ایران صادر میکنیم،
این تاجر اماراتی گفت حاکمان ایران فهم و درک و شعور ندارند که بدانند خداوند چه نعمتهای بزرگی به کشورشان داده است، ولی آنها در حال نابودی منابع و ذخایرشان هستن.
این تاجر اماراتی در ادامه فرمودند، که ایران بزودی باید از عربستان و دیگر کشورهای عربی، آب آشامیدنی وارد کند، زیرا کشورهای عربی برای 50سال آینده برنامه ریزی کردند و در حال احداث بزرگترین نیروگاههای خورشیدی هستند تا بزرگترین آب شیرین کُن های جهان را راه اندازی کنند،
آن وقت ایران باید از کشورهای عربی آب وارد کند، و با فروشِ هر بشکه نفت، یک لیتر آب وارد کند.
بحران آب بزودی دامنگیر ایران خواهد شد، زیرا حاکمان ایرانی به فکر آینده مردمشان نیستند،
ایران دارد به یک کشور سوخته تبدیل میشود ولی حاکمان فقط به فکر منافع خود و خانواده شان هستند.....
پ.ن: تمام ادعاهای فوق در این نوشتار را تایید نمی کنم ولی نمی توان انکار کرد که خطاهای بزرگی در سیاست گذاری های سه دهه گذشته در زمینه برنامه های توسعه اقتصادی اجتماعی در ایران وجود دارد که شدیداً محیط زیست و منابع طبیعی ایران در معرض تهدیدهای جدی و غیرقابل بازگشتی قرار داده و در متن فوق مختصری به آن اشاره شده است....
✅ @karkhone
خشکسالی بزرگ می آید!
| علیرضا عباسی
عربستان سعودی رقم خیره کننده ۵۰۰ میلیارد دلار برای إيجاد تكنولوژی های سبز نوين و پنل های خورشیدی در فضایی به وسعت ۲۶ هزار کیلومتر مربع سرمایه گذاری کرده است تا جایگزین سوخت های فسیلی کند.
عربستان سعودی هم اکنون بزرگترین و مدرن ترین تاسیسات آب شیرین کنی منطقه را دارد و اخیرا قراردادی به ارزش ۷.۲ میلیارد دلار با BNP Paribas امضا کرده است تا ۹ مرکز بزرگ دیگر را در کرانه دریای سرخ راه اندازی کند.
امارات متحده عربی با تخصیص ۱۶۳ میلیارد دلار سرمایه گذاری عظیمی انجام داده است و تا سال ۲۰۵۰ میلادی بیش از ۵۰ درصدنیاز انرژی اش را از منابع تجدیدپذیر تامین می کند. سرمایه گذاری در منابع انرژی تجدیدپذیر یعنی هم کاستن از هزینه های انرژی های گران قیمت فسیلی و کاستن از آلودگی و اثرات هولناک تغییرات اقلیمی از جمله خشکسالی است که هستی کشورهای خاورمیانه را نشانه گرفته است.
همچنین امارات تسهیلات ویژه ای برای استفاده از خودروهای الکتریکی و رسیدن به چشم انداز شهر carbon-free بدون-کربن اعمال کرده است.
در کره جنوبی تدوین و اجرای توسعه بدون کربن و سبز در سال ۲۰۰۸ هماهنگ با دغدغه های زیست محیطی و با هدف کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی و مقابله با چالش تغییرات اقلیمی تصویب و در دست اجرا قرار گرفت.
براساس این طرح تا سال ۲۰۲۵ کره جنوبی جزو ۵ کشور اول دنیا درصنایع و تکنولوژی های سبز قرار می گیرد و همزمان قرار است شغل های مرتبط با تکنولوژی های سبز ایجاد شود.
سنگاپور نیز طرح مبارزه با تغییرات اقلیمی را از سال ۲۰۰۵ آغاز کرده است. تقریبا همه ۱۶۵۰ برج و ساختمان های بزرگی که از سال ۲۰۰۵ تا کنون ساخته شده اند براساس انرژی های سبز ساخته شده اند.
هلند، الگوی توسعه کشاورزی:
کشور هلند و مدیریت خیره کننده آن را می توان از عجایب دنیای مدرن نامید. کشور کوچک هلند با مساحت ۴۱ هزار کیلومتر مربع که فقط یک چهلم وسعت ایران است با بهره گیری از تکنولوژی فوق پیشرفته کشاورزی و صنعتی اش دومین صادرکننده مواد غذایی دنیا بعد از آمریکاست.
راندمان تولید محصولات کشاورزی هلند فاصله خیره کننده ای با کشورهای پیشرفته حتی آلمان و آمریکا دارد. هلندی ها در سال ۲۰۰۰ میلادی با شعار " تولید محصول دوبرابر با استفاده از نصف منابع انرژی و آب" جنبشی را آغاز کردند که با بهره گیری از شرکت های دانش بنیان کشاورزی، صنایع غذایی خود به شکلی حیرت آور جهش دادند.
هلند سالانه ۷۹ میلیارد دلار---تقریبا ۲ برابر صادرات نفتی ایران— محصولات غذایی و کشاورزی صادر می کند و علی رغم وسعت بسیار کوچکش از آلمان و فرانسه و چین و ژاپن بسیار جلوتر است.
بنابراین برای نجات ایران از خشکسالی حتی نیاز به توقف کشاورزی نیست و فقط کافی است از الگوی توسعه کشورهایی مثل هلند پیروی کرد.
ایران امروز باید شعار:
"Big drought is coming”
یعنی "خشکسالی بزرگ می آید" را بر همه شعارهایش اولویت دهد و همه امکانات کشور را با نگاهی آینده نگر معطوف دشمن بزرگ خشکسالی کند که از مرزهایش گذشته است و شهرهایش را یکی پس از دیگری با بی رحمی در می نوردد.
پانوشت:
صحبتهایی که می کنیم تفاوت اساسی با سفرنامه های ناصرالدین شاه به فرنگ ندارد
دستکم شاهان قاجار را کمتر سرزنش کنیم...
✅ @karkhone
| علیرضا عباسی
عربستان سعودی رقم خیره کننده ۵۰۰ میلیارد دلار برای إيجاد تكنولوژی های سبز نوين و پنل های خورشیدی در فضایی به وسعت ۲۶ هزار کیلومتر مربع سرمایه گذاری کرده است تا جایگزین سوخت های فسیلی کند.
عربستان سعودی هم اکنون بزرگترین و مدرن ترین تاسیسات آب شیرین کنی منطقه را دارد و اخیرا قراردادی به ارزش ۷.۲ میلیارد دلار با BNP Paribas امضا کرده است تا ۹ مرکز بزرگ دیگر را در کرانه دریای سرخ راه اندازی کند.
امارات متحده عربی با تخصیص ۱۶۳ میلیارد دلار سرمایه گذاری عظیمی انجام داده است و تا سال ۲۰۵۰ میلادی بیش از ۵۰ درصدنیاز انرژی اش را از منابع تجدیدپذیر تامین می کند. سرمایه گذاری در منابع انرژی تجدیدپذیر یعنی هم کاستن از هزینه های انرژی های گران قیمت فسیلی و کاستن از آلودگی و اثرات هولناک تغییرات اقلیمی از جمله خشکسالی است که هستی کشورهای خاورمیانه را نشانه گرفته است.
همچنین امارات تسهیلات ویژه ای برای استفاده از خودروهای الکتریکی و رسیدن به چشم انداز شهر carbon-free بدون-کربن اعمال کرده است.
در کره جنوبی تدوین و اجرای توسعه بدون کربن و سبز در سال ۲۰۰۸ هماهنگ با دغدغه های زیست محیطی و با هدف کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی و مقابله با چالش تغییرات اقلیمی تصویب و در دست اجرا قرار گرفت.
براساس این طرح تا سال ۲۰۲۵ کره جنوبی جزو ۵ کشور اول دنیا درصنایع و تکنولوژی های سبز قرار می گیرد و همزمان قرار است شغل های مرتبط با تکنولوژی های سبز ایجاد شود.
سنگاپور نیز طرح مبارزه با تغییرات اقلیمی را از سال ۲۰۰۵ آغاز کرده است. تقریبا همه ۱۶۵۰ برج و ساختمان های بزرگی که از سال ۲۰۰۵ تا کنون ساخته شده اند براساس انرژی های سبز ساخته شده اند.
هلند، الگوی توسعه کشاورزی:
کشور هلند و مدیریت خیره کننده آن را می توان از عجایب دنیای مدرن نامید. کشور کوچک هلند با مساحت ۴۱ هزار کیلومتر مربع که فقط یک چهلم وسعت ایران است با بهره گیری از تکنولوژی فوق پیشرفته کشاورزی و صنعتی اش دومین صادرکننده مواد غذایی دنیا بعد از آمریکاست.
راندمان تولید محصولات کشاورزی هلند فاصله خیره کننده ای با کشورهای پیشرفته حتی آلمان و آمریکا دارد. هلندی ها در سال ۲۰۰۰ میلادی با شعار " تولید محصول دوبرابر با استفاده از نصف منابع انرژی و آب" جنبشی را آغاز کردند که با بهره گیری از شرکت های دانش بنیان کشاورزی، صنایع غذایی خود به شکلی حیرت آور جهش دادند.
هلند سالانه ۷۹ میلیارد دلار---تقریبا ۲ برابر صادرات نفتی ایران— محصولات غذایی و کشاورزی صادر می کند و علی رغم وسعت بسیار کوچکش از آلمان و فرانسه و چین و ژاپن بسیار جلوتر است.
بنابراین برای نجات ایران از خشکسالی حتی نیاز به توقف کشاورزی نیست و فقط کافی است از الگوی توسعه کشورهایی مثل هلند پیروی کرد.
ایران امروز باید شعار:
"Big drought is coming”
یعنی "خشکسالی بزرگ می آید" را بر همه شعارهایش اولویت دهد و همه امکانات کشور را با نگاهی آینده نگر معطوف دشمن بزرگ خشکسالی کند که از مرزهایش گذشته است و شهرهایش را یکی پس از دیگری با بی رحمی در می نوردد.
پانوشت:
صحبتهایی که می کنیم تفاوت اساسی با سفرنامه های ناصرالدین شاه به فرنگ ندارد
دستکم شاهان قاجار را کمتر سرزنش کنیم...
✅ @karkhone
اشتباه رستم قاسمی درباره ۴ میلیون واحد مسکونی چیست؟
|محمدرضا اسلامی
وزیر جدید مسکن (که در نطق مجلس دل در گرو مِهر وزارت نفت داشت) وعده ساخت ۴ میلیون مسکن در طی ۴ سال را داده است.
برخی از افراد وارد محاسبه شده اند که آیا برای چنین وعده ای، سیمان و فولاد و... سایر مصالح ساختمانی به قدر کافی در کشور هست؟
برخی نیز به این سوال پرداخته اند که اساسا "نیاز سالانه" مسکن در کشور ما حدودا چقدر است؟
به هر دو سوال فوق می توان به شکل مستند و در قالب اعداد مشخص پرداخت (که در ادامه تا حدودی پرداخته می شود). ولی مشکلِ اصلی، اینها نیست. مشکل اصلی رستم قاسمی این است که نمی داند اگر در کشوری سالیانه این میزان نقدینگی وارد بازار شود، تورمِ ناشی از برپا کردنِ چنین کارگاه ساختمانی عظیمی، کمر اقتصاد کشور و مردم را خواهد شکست.
به عبارت دیگر، ما "عده ای" از مردم را خانه دار می کنیم اما "همه مردم" را گرفتار تورم شدید می کنیم.
با چنین ساخت و ساز انبوهی (در هر کشوری) پایۀ پولی آن کشور افزایش خواهد یافت و در واقع برای تامین هزینه ساخت یک میلیون واحد، دست در جیب هشتاد میلیون نفر می کنیم.
نگاهی داشته باشیم به اعداد و ارقام:
- وزن فولاد مصرفی در سازه های فولادی با مهاربندی (بدون وزن آرماتور سقف) حدود ۴۵ - ۷۰ کیلوگرم بر مترمربع هست؛
- وزن فولاد مصرفی در سازه فولادی با قاب خمشی ویژه (بدون وزن آرماتور سقف) ۷۰ - ۱۱۵ کیلوگرم بر مترمربع
(این عدد در ژاپن حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ کیلوگرم برای هر متر مربع است که دلیلش سختگیری آیین نامه های ژاپنی، اهمیت زلزله و... است.
*رجوع شود به مقاله Nakashima دانشگاه کیوتو و Roader دانشگاه واشنگتن)
- وزن فولاد مصرفی در سازه بتنی با قاب خمشی+دیوار برشی (بدون وزن آرماتور سقف) حدود ۳۵ - ۶۰ کیلوگرم بر مترمربع است.
- با در نظر گرفتن شروع ۲ میلیون واحد در سال اول (برای رسیدن به هدفِ تحویل ۱ میلیون واحد در سال)، و با در نظر گرفتن متراژ متوسط ۸۰ مترمربع، با احتساب مشاعات، شروع به ساخت ۲۰۰ تا ۲۲۰ میلیون مترمربع بنا (در سال نخست) مورد نیاز است.
اگر "فرض" کنیم نیمی از این سازه ها اسکلت فولادی و نیمی اسکلت بتنی باشند، (با فرض "متوسط" نیاز به ۷۰ کیلوگرم فولاد برای هرمترمربع) به بیش از ۱۵ میلیون تُن فولاد در سال اول نیاز است.
اشتباه نخست رستم قاسمی در این است که "تولید فولاد سالیانه در کشور" را به مفهوم وجودِ "پروفیل" های (مقاطع) ساختمانی فرض کرده است در حالی که بخش زیادی از تولیدات کارخانجات فولاد کشور شامل ورق و شمش است که اساسا قابلیت استفادۀ مستقیم در "سازه" (Structural applications) را ندارند.
این میزان "تقاضا" (نیاز به فولاد) چه اثرِ جهشی، بر قیمت بازار خواهد گذاشت؟
- مشابه همین محاسبه، می تواند اثرِ شروع یک طرح شتابزده بر روی "تقاضا" در بازار سیمان کشور را هم نشان دهد.
وقتی که تنها چند «برق رفتگی کوتاه» در مردادماه امسال باعث افزایش قیمت «هر کیسه سیمان» می شود، چنین تقاضا/نیاز شدیدی به مصالح پایه، چه اثر تورمی روی قیمت مصالح خواهد داشت؟
- اما همچنان که ذکر شد، سوال اصلی "مصالح/زمین" نیست. سوال اصلی این است که منابع مالی لازم برای ۲۲۰ میلیون متر مربع ساخت و ساز (با فرض متری ۶ میلیون تومان) یعنی تزریق حدود پانصدهزار میلیارد تومان نقدینگی به اقتصاد کشور در طول یک سال(!)، و این چه اثری بر اقتصاد کشور دارد؟
رستم قاسمی باید پاسخگو باشد که این پول چه میزان تورم در بازار ایجاد می کند؟
چه میزان فشار به منابع بانکها می خواهید تحمیل کنید؟
- اشتباه اصلی کسانی که وعده های اینچنین می دهند این است که اقتصاد کلان مسکن را با اقتصاد خرد تحلیل می کنند. یعنی با یک ذهن ساده ماجرا را یک موضوعِ "پنج پارامتری" (!) فرض می کنند. (زمین، مصالح، خدمات دولت، خدمات مهندسی، منابع مالی اشخاص)
- مساله اصلی رستم قاسمی (و اشخاصی مانند او) "ساده" دیدن امور است. چرا هرگز از خود نمی پرسند که اگر مشکل مسکن با "دادن زمین" و "تامین مصالح" حل می شُد، در آمریکا که زمینِ مرغوب الی ماشااله وجود دارد (و مصالح هم هست) دولت با "پول پاشی" و تامین مالی مشکل را حل نمی کند؟!
لابد نگران اثرات مخرب اقتصادی (یا Consequences) هستند.
مشکل اصلی امثال رستم قاسمی این است که هنوز بعد از ۴۲ سال همه چیز را ساده و شدنی می بینند. مسایل را ۵ پارامتری تحلیل می کنند.
ذهن آنها در ارتباطِ پارامترها به یکدیگر، همه چیز را خطی می فهمد. عدم وجود یک ذهن چندوجهی و عدمِ قائل شدن به ارتباطِ پیچیده و ماتریسی پارامترها به یکدیگر، مشکل اصلی کسانی است که وعده ۴ میلیون خانه در چهار سال را می دهند.
چرا در ژاپن که سالها دومین تولید کننده فولاد دنیا بود (و نیز اقتصاد دوم دنیا بود)، مساله مسکن هنوز کمرشکن ترین بخش اقتصاد خانوار است؟
✅ @karkhone
|محمدرضا اسلامی
وزیر جدید مسکن (که در نطق مجلس دل در گرو مِهر وزارت نفت داشت) وعده ساخت ۴ میلیون مسکن در طی ۴ سال را داده است.
برخی از افراد وارد محاسبه شده اند که آیا برای چنین وعده ای، سیمان و فولاد و... سایر مصالح ساختمانی به قدر کافی در کشور هست؟
برخی نیز به این سوال پرداخته اند که اساسا "نیاز سالانه" مسکن در کشور ما حدودا چقدر است؟
به هر دو سوال فوق می توان به شکل مستند و در قالب اعداد مشخص پرداخت (که در ادامه تا حدودی پرداخته می شود). ولی مشکلِ اصلی، اینها نیست. مشکل اصلی رستم قاسمی این است که نمی داند اگر در کشوری سالیانه این میزان نقدینگی وارد بازار شود، تورمِ ناشی از برپا کردنِ چنین کارگاه ساختمانی عظیمی، کمر اقتصاد کشور و مردم را خواهد شکست.
به عبارت دیگر، ما "عده ای" از مردم را خانه دار می کنیم اما "همه مردم" را گرفتار تورم شدید می کنیم.
با چنین ساخت و ساز انبوهی (در هر کشوری) پایۀ پولی آن کشور افزایش خواهد یافت و در واقع برای تامین هزینه ساخت یک میلیون واحد، دست در جیب هشتاد میلیون نفر می کنیم.
نگاهی داشته باشیم به اعداد و ارقام:
- وزن فولاد مصرفی در سازه های فولادی با مهاربندی (بدون وزن آرماتور سقف) حدود ۴۵ - ۷۰ کیلوگرم بر مترمربع هست؛
- وزن فولاد مصرفی در سازه فولادی با قاب خمشی ویژه (بدون وزن آرماتور سقف) ۷۰ - ۱۱۵ کیلوگرم بر مترمربع
(این عدد در ژاپن حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ کیلوگرم برای هر متر مربع است که دلیلش سختگیری آیین نامه های ژاپنی، اهمیت زلزله و... است.
*رجوع شود به مقاله Nakashima دانشگاه کیوتو و Roader دانشگاه واشنگتن)
- وزن فولاد مصرفی در سازه بتنی با قاب خمشی+دیوار برشی (بدون وزن آرماتور سقف) حدود ۳۵ - ۶۰ کیلوگرم بر مترمربع است.
- با در نظر گرفتن شروع ۲ میلیون واحد در سال اول (برای رسیدن به هدفِ تحویل ۱ میلیون واحد در سال)، و با در نظر گرفتن متراژ متوسط ۸۰ مترمربع، با احتساب مشاعات، شروع به ساخت ۲۰۰ تا ۲۲۰ میلیون مترمربع بنا (در سال نخست) مورد نیاز است.
اگر "فرض" کنیم نیمی از این سازه ها اسکلت فولادی و نیمی اسکلت بتنی باشند، (با فرض "متوسط" نیاز به ۷۰ کیلوگرم فولاد برای هرمترمربع) به بیش از ۱۵ میلیون تُن فولاد در سال اول نیاز است.
اشتباه نخست رستم قاسمی در این است که "تولید فولاد سالیانه در کشور" را به مفهوم وجودِ "پروفیل" های (مقاطع) ساختمانی فرض کرده است در حالی که بخش زیادی از تولیدات کارخانجات فولاد کشور شامل ورق و شمش است که اساسا قابلیت استفادۀ مستقیم در "سازه" (Structural applications) را ندارند.
این میزان "تقاضا" (نیاز به فولاد) چه اثرِ جهشی، بر قیمت بازار خواهد گذاشت؟
- مشابه همین محاسبه، می تواند اثرِ شروع یک طرح شتابزده بر روی "تقاضا" در بازار سیمان کشور را هم نشان دهد.
وقتی که تنها چند «برق رفتگی کوتاه» در مردادماه امسال باعث افزایش قیمت «هر کیسه سیمان» می شود، چنین تقاضا/نیاز شدیدی به مصالح پایه، چه اثر تورمی روی قیمت مصالح خواهد داشت؟
- اما همچنان که ذکر شد، سوال اصلی "مصالح/زمین" نیست. سوال اصلی این است که منابع مالی لازم برای ۲۲۰ میلیون متر مربع ساخت و ساز (با فرض متری ۶ میلیون تومان) یعنی تزریق حدود پانصدهزار میلیارد تومان نقدینگی به اقتصاد کشور در طول یک سال(!)، و این چه اثری بر اقتصاد کشور دارد؟
رستم قاسمی باید پاسخگو باشد که این پول چه میزان تورم در بازار ایجاد می کند؟
چه میزان فشار به منابع بانکها می خواهید تحمیل کنید؟
- اشتباه اصلی کسانی که وعده های اینچنین می دهند این است که اقتصاد کلان مسکن را با اقتصاد خرد تحلیل می کنند. یعنی با یک ذهن ساده ماجرا را یک موضوعِ "پنج پارامتری" (!) فرض می کنند. (زمین، مصالح، خدمات دولت، خدمات مهندسی، منابع مالی اشخاص)
- مساله اصلی رستم قاسمی (و اشخاصی مانند او) "ساده" دیدن امور است. چرا هرگز از خود نمی پرسند که اگر مشکل مسکن با "دادن زمین" و "تامین مصالح" حل می شُد، در آمریکا که زمینِ مرغوب الی ماشااله وجود دارد (و مصالح هم هست) دولت با "پول پاشی" و تامین مالی مشکل را حل نمی کند؟!
لابد نگران اثرات مخرب اقتصادی (یا Consequences) هستند.
مشکل اصلی امثال رستم قاسمی این است که هنوز بعد از ۴۲ سال همه چیز را ساده و شدنی می بینند. مسایل را ۵ پارامتری تحلیل می کنند.
ذهن آنها در ارتباطِ پارامترها به یکدیگر، همه چیز را خطی می فهمد. عدم وجود یک ذهن چندوجهی و عدمِ قائل شدن به ارتباطِ پیچیده و ماتریسی پارامترها به یکدیگر، مشکل اصلی کسانی است که وعده ۴ میلیون خانه در چهار سال را می دهند.
چرا در ژاپن که سالها دومین تولید کننده فولاد دنیا بود (و نیز اقتصاد دوم دنیا بود)، مساله مسکن هنوز کمرشکن ترین بخش اقتصاد خانوار است؟
✅ @karkhone
Telegram
خبرآنلاين
🔸 وزیر راه و شهرسازی: توان ساخت 4 میلیون مسکن در 4 سال را داریم
@KhabarOnline_IR
@KhabarOnline_IR
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
Arvan.pdf
digikala.pdf
907.9 KB
ارزشگذاری دیجیکالا
اخیرا دیجیکالا اقدام به انتشار گزارش سال 1399 خود کرد. گزارشی که در کنار گزارش سال 1399 و اطلاعات به دست آمده از صورت‌های مالی پامگرنت حاوی نکات مهم و موفقیت‌های این شرکت در سال 1399 بود.
1. تداوم EBITDA مثبت در سال 1399 و کش فلو مثبت در تمام دوره های زمانی سال 1399 به زعم ما مهمترین نکته گزارش سال پامگرنت بود. موردی که احتمالا منجر خواهد شد که دیجیکالا نیز به مانند کافه بازار و گریفون در سال آتی اقدام به تقسیم سود کند.
2. سرمایه‌گذاری‌های جدید در فناوری‌هایی که مرتبط با کسب و کار مرکزی دیجیکالا بوده و می‌تواند یک سینرژی مثبت ایجاد کند احتمالا در سال‌های آتی اثرات مثبت خود را بیشتر نمایان خواهد کرد.
3. با اطلاعات فعلی به نظر ارزشگذاری 17.2 تا 21.5 هزار میلیارد تومانی برای دیجیکالا مناسب است و می‌توان گفت دیجیکالا احتمالا اولین یونیکورن ایرانی باشد (احتمالا دومی اسنپ است).
✅ @karkhone
اخیرا دیجیکالا اقدام به انتشار گزارش سال 1399 خود کرد. گزارشی که در کنار گزارش سال 1399 و اطلاعات به دست آمده از صورت‌های مالی پامگرنت حاوی نکات مهم و موفقیت‌های این شرکت در سال 1399 بود.
1. تداوم EBITDA مثبت در سال 1399 و کش فلو مثبت در تمام دوره های زمانی سال 1399 به زعم ما مهمترین نکته گزارش سال پامگرنت بود. موردی که احتمالا منجر خواهد شد که دیجیکالا نیز به مانند کافه بازار و گریفون در سال آتی اقدام به تقسیم سود کند.
2. سرمایه‌گذاری‌های جدید در فناوری‌هایی که مرتبط با کسب و کار مرکزی دیجیکالا بوده و می‌تواند یک سینرژی مثبت ایجاد کند احتمالا در سال‌های آتی اثرات مثبت خود را بیشتر نمایان خواهد کرد.
3. با اطلاعات فعلی به نظر ارزشگذاری 17.2 تا 21.5 هزار میلیارد تومانی برای دیجیکالا مناسب است و می‌توان گفت دیجیکالا احتمالا اولین یونیکورن ایرانی باشد (احتمالا دومی اسنپ است).
✅ @karkhone