«تمدن» را نمیتوان خرید
قبلا شنیده اید که یک ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺭﺥ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻜﻨﻮﻟﻮﮊﯼ ﺧﻮﺩ، ﺳﻴﻤﯽ ﺑﻪ ﺿﺨﺎﻣﺖ یکﻫﺰﺍﺭﻡ ﺗﺎﺭ ﻣﻮﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ تولید و ﺑﺮﺍﯼ ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﺭﻗﻴﺒﺶ ﺩﺭ ﮊﺍﭘﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﮊﺍﭘﻨﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴﻢ ﺭﺍ ﭘﺲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﻛﻪ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﻓﻮﺍﺻﻞ ﻣﻨﻈﻢ ﺳﻮﺭﺍﺥ و سه سیم نازک تر از داخل آن رد ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ!
شگفت انگیز بود، نه؟!
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎیی ﻛﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ﺷﻜﻮﻩ ﺗﻤﺪﻥ ﮊﺍﭘﻦ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻜﻨﻮﻟﻮﮊیک ﺁﻥ ﺑﺮﻣﯽﺧﻴﺰﺩ، ﺩﭼﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩﺍﻧﺪﻳﺸﯽ ﻭ ﺳﻄﺤﯽﻧﮕﺮﯼﺍﻧﺪ.
ﺗﻤﺪﻥ، ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻛﺎﻻﻳﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﻧﻤﯽﭘﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ یک ﻣﻠﺖ «ﺗﻮﻟﻴﺪ» ﺷﻮﺩ. ﺍگر ﺁﻥ ﻃﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﺖﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﺮﻳﺪ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ.
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺪﻝ ﺧﻮﺩﺭﻭﻫﺎﯼ ژاپنی ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ.
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺧﻴﺮﻩ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﭼﺸﻢ بادامی های ﮊﺍپنی، ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺷﻜﻮﻫﺶ، ﯾﮏ «ﻓﺮﻉ» ﻛﻮچک ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﻤﺪﻧﯽ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺖ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
«اصلِ» ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﻣﻌﻈﻢ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺍﻭﺯﺍﻛﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ، ﺩﺭ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪﻫﺎﯼ ﺩﻟﺨﺮﺍﺵ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﻮﮐﻮﺷﻴﻤﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﺁﻭﺍﺭﮔﺎﻧﯽ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﯽ ﻣﺨﻮﻑﺗﺮﻳﻦ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻗﺮﻥ، ﻣﻨﻈﻢ ﻭ ﺗﻤﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﻒ آﺏ ﻣﯽﺍﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﯽﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ ﻫﻴﺎﻫﻮ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ، ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﺼﺮﻑ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ، ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭِ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ یک ﻛﺸﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻮﻣﯽ، ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﯽ ﻛﺎﻣﻼ ﻋﺎﺩﯼ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﯽﻛﻨﻴﻢ، ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺗﻤﺪﻥ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎ ﻭ ﻋﻜﺲﻫﺎﯼ ﺧﺒﺮﯼ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ ﺳﻮﻧﺎﻣﯽ ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ ﮊﺍﭘﻦ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ، یک ﺻﺤﻨﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮﯼ، ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ، ﻫﺠﻮﻡ، ﻏﺎﺭﺕ
ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ، ﻭَﻟَﻊ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ کمک‌های ﺍﻋﻄﺎﻳﯽ، ﺑﯽﻧﻈﻤﯽ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﺟَﺰَﻉ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪ.
ﻳﻜﯽ ﺍﺯ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﯼﻫﺎ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺩﺍﺩ:
۱ - ﺻﻔﻮﻑ ﻣﻨﻈﻢ ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻑِ ﺯﻧﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺸﻦ.
۲ - ﻫﻴﭻ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺯﻟﺰﻟﻪ ۹ ﺭﻳﺸﺘﺮﯼ ﺁﺳﻴﺐ ﻧﺪﻳﺪ، ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺎﺭﺕﻫﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺳﻮﻧﺎﻣﯽ ﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩ. (مدیریت پیشگیری)
۳ - ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﯼ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ. ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﯽ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ. ﻓﻘﻂ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻮﺩ. (مدیریت انتظامی)
۴ - ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻛﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻧﻴﺮﻭﮔﺎﻩ ﺍﺗﻤﯽ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﻧﺸﺖ ﻣﻮﺍﺩ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺍﻛﺘﻴﻮ، ﺑﺎ اﺯ ﺟﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ خنک ﻛﺮﺩﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ. (مدیریت بحران)
۵ - ﺣﺘﯽ یک ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺷﺪﻳﺪ ﻳﺎ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪ. ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ ﻏﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻃﻤﺄﻧﻴﻨﻪ ﺑﻮﺩ. (مدیریت روانپزشکی)
۶ - ﻣﺮﺩﻡ ﻓﻘﻂ ﺍﻗﻼﻡ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﺏ ﻭ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﺑﺮﺳﺪ. (مدیریت تدارکات)
۷ - ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﯼ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻥﻫﺎ ﻗﻴﻤﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﻛﺎﻫﺶ ﺩﺍﺩﻧﺪ. (مدیریت اجتماعی)
ﺧﻮﺩﭘﺮﺩﺍﺯﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ!!!
۸ - ﻫﻤﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎً ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﻛﺎﺭﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻣﯽ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ! (مدیریت مانورهای عملیاتی)
۹ - ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﺤﺘﺎﻁ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵﻫﺎﯼ اﻟﺘﻬﺎﺏﺁﻓﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺁﺭﺍﻡﺑﺨﺶ ﭘﺨﺶ ﻣﯽﺷﺪ. (مدیریت ارتباطات و رسانه ها)
۱۰ - ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﻛﻪ ﺩﺭ یک ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ ﺑﺮﻕ ﺭﻓﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﺳﺮﺟﺎﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ ﺭﺍ ترک ﻛﺮﺩﻧﺪ. (مدیریت اجتماعی)
"ﺍﻳﻦ "ﻫﻤﺎﻥ "ﺗﻤﺪﻧﯽ" ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﻭ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﺗﻤﺪﻧﯽ، ﺑﺮ ﺁﻥ ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻮﻧﯽ ﻭ ﭘﺎﻧﺎﺳﻮنیک ﻭ ﻫﻴﺘﺎﭼﯽ ﻭ ﺗﻮﻳﻮﺗﺎ ﻭ ﻫﻮﻧﺪﺍ ﻭ ﻧﻴﺴﺎﻥ ﻣﻮﺗﻮﺭﺯ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺪﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﺮﺻﻪﻫﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺑﻨﺎی ﻧﺎﺏ ﺗﻤﺪﻥ یک ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﻗﻊ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪ.
ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺩﻭ ﺑﻤﺐ ﺍﺗﻤﯽ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﺵ، ﻛﺎﺭﮔﺮﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﻥ ﺧﺎﻟﯽ می‌خوردند ﻭ ﻫﺮ یک «ﺳﻨﺖ»ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ «ﻳﻦ» ﺗﺒﺪﻳﻞ میﻛﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ، ﺑﺎ ﻗﺸﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻮﻣﯽ ﻛﻪ ﻫﺮ یک «ﻭﺍﺣﺪ ﭘﻮﻝ ﻣﻠﯽ» ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻻﺭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﺏ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﮔﺬﺍﺭﯼ ﻛﻨﻨﺪ.
ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻧﻘﻞ ﻣﯽﻛﺮﺩ: ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭼﻨﺪ ﻫﻤﻮﻃﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﮊﺍﭘﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺍﺗﺎﻕ ﻛﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺍﺟﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺍﺗﺎﻕﻫﺎ ﻗﻔﻞ ﻭ ﺑﺴﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﭼﺮﺍ ﻗﻔﻞ ﻭ ﻛﻠﻴﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﺪ؟ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﻦ ﺍﺳﺖ! ﻛﺴﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻛﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﺎﻟﯽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻢ!
ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎﻝ، ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
« ﺗﻤﺪﻥ» ﻣﺤﺼﻮﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺮﺁﻳﻨﺪﯼ ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ، ﻣﺘﻌﻬﺪﺍﻧﻪ، هوﺷﻤﻨﺪﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻏﺎﻳﺖ ﻣﻨﻈﻢ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﻮﺩ. ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺗﻤﺪﻥ، ﻧﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ نه ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻭﺯﺍﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ، ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ آﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ است .
✅ @karkhone
قبلا شنیده اید که یک ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺭﺥ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻜﻨﻮﻟﻮﮊﯼ ﺧﻮﺩ، ﺳﻴﻤﯽ ﺑﻪ ﺿﺨﺎﻣﺖ یکﻫﺰﺍﺭﻡ ﺗﺎﺭ ﻣﻮﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ تولید و ﺑﺮﺍﯼ ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﺭﻗﻴﺒﺶ ﺩﺭ ﮊﺍﭘﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﻛﻤﭙﺎﻧﯽ ﮊﺍﭘﻨﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴﻢ ﺭﺍ ﭘﺲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﻛﻪ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﻓﻮﺍﺻﻞ ﻣﻨﻈﻢ ﺳﻮﺭﺍﺥ و سه سیم نازک تر از داخل آن رد ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ!
شگفت انگیز بود، نه؟!
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎیی ﻛﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ﺷﻜﻮﻩ ﺗﻤﺪﻥ ﮊﺍﭘﻦ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻜﻨﻮﻟﻮﮊیک ﺁﻥ ﺑﺮﻣﯽﺧﻴﺰﺩ، ﺩﭼﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩﺍﻧﺪﻳﺸﯽ ﻭ ﺳﻄﺤﯽﻧﮕﺮﯼﺍﻧﺪ.
ﺗﻤﺪﻥ، ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻛﺎﻻﻳﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﻧﻤﯽﭘﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ یک ﻣﻠﺖ «ﺗﻮﻟﻴﺪ» ﺷﻮﺩ. ﺍگر ﺁﻥ ﻃﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﺖﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﺮﻳﺪ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ.
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺪﻝ ﺧﻮﺩﺭﻭﻫﺎﯼ ژاپنی ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ.
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺧﻴﺮﻩ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﭼﺸﻢ بادامی های ﮊﺍپنی، ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺷﻜﻮﻫﺶ، ﯾﮏ «ﻓﺮﻉ» ﻛﻮچک ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﻤﺪﻧﯽ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺖ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
«اصلِ» ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﻣﻌﻈﻢ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﺍﻭﺯﺍﻛﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ، ﺩﺭ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪﻫﺎﯼ ﺩﻟﺨﺮﺍﺵ ﺍﻳﺎﻟﺖ ﻓﻮﮐﻮﺷﻴﻤﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﺁﻭﺍﺭﮔﺎﻧﯽ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﯽ ﻣﺨﻮﻑﺗﺮﻳﻦ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻗﺮﻥ، ﻣﻨﻈﻢ ﻭ ﺗﻤﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﻒ آﺏ ﻣﯽﺍﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﯽﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ ﻫﻴﺎﻫﻮ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ، ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﺼﺮﻑ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ، ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭِ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ یک ﻛﺸﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻮﻣﯽ، ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﯽ ﻛﺎﻣﻼ ﻋﺎﺩﯼ، ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﯽﻛﻨﻴﻢ، ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺗﻤﺪﻥ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎ ﻭ ﻋﻜﺲﻫﺎﯼ ﺧﺒﺮﯼ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ ﺳﻮﻧﺎﻣﯽ ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ ﮊﺍﭘﻦ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ، یک ﺻﺤﻨﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮﯼ، ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ، ﻫﺠﻮﻡ، ﻏﺎﺭﺕ
ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ، ﻭَﻟَﻊ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ کمک‌های ﺍﻋﻄﺎﻳﯽ، ﺑﯽﻧﻈﻤﯽ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ ﺟَﺰَﻉ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪ.
ﻳﻜﯽ ﺍﺯ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﯼﻫﺎ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺩﺍﺩ:
۱ - ﺻﻔﻮﻑ ﻣﻨﻈﻢ ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻑِ ﺯﻧﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺸﻦ.
۲ - ﻫﻴﭻ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺯﻟﺰﻟﻪ ۹ ﺭﻳﺸﺘﺮﯼ ﺁﺳﻴﺐ ﻧﺪﻳﺪ، ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺎﺭﺕﻫﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺳﻮﻧﺎﻣﯽ ﻭ ﻭﺭﻭﺩ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩ. (مدیریت پیشگیری)
۳ - ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﯼ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ. ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﯽ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ. ﻓﻘﻂ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻮﺩ. (مدیریت انتظامی)
۴ - ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻛﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻧﻴﺮﻭﮔﺎﻩ ﺍﺗﻤﯽ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﻧﺸﺖ ﻣﻮﺍﺩ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺍﻛﺘﻴﻮ، ﺑﺎ اﺯ ﺟﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ خنک ﻛﺮﺩﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ. (مدیریت بحران)
۵ - ﺣﺘﯽ یک ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺷﺪﻳﺪ ﻳﺎ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪ. ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ ﻏﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻃﻤﺄﻧﻴﻨﻪ ﺑﻮﺩ. (مدیریت روانپزشکی)
۶ - ﻣﺮﺩﻡ ﻓﻘﻂ ﺍﻗﻼﻡ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﺏ ﻭ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﺑﺮﺳﺪ. (مدیریت تدارکات)
۷ - ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﯼ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻥﻫﺎ ﻗﻴﻤﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﻛﺎﻫﺶ ﺩﺍﺩﻧﺪ. (مدیریت اجتماعی)
ﺧﻮﺩﭘﺮﺩﺍﺯﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ!!!
۸ - ﻫﻤﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎً ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﻛﺎﺭﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻣﯽ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ! (مدیریت مانورهای عملیاتی)
۹ - ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﺤﺘﺎﻁ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵﻫﺎﯼ اﻟﺘﻬﺎﺏﺁﻓﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺁﺭﺍﻡﺑﺨﺶ ﭘﺨﺶ ﻣﯽﺷﺪ. (مدیریت ارتباطات و رسانه ها)
۱۰ - ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﻛﻪ ﺩﺭ یک ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ ﺑﺮﻕ ﺭﻓﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﺳﺮﺟﺎﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻓﺮﻭﺷﮕﺎﻩ ﺭﺍ ترک ﻛﺮﺩﻧﺪ. (مدیریت اجتماعی)
"ﺍﻳﻦ "ﻫﻤﺎﻥ "ﺗﻤﺪﻧﯽ" ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﻭ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﺗﻤﺪﻧﯽ، ﺑﺮ ﺁﻥ ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻮﻧﯽ ﻭ ﭘﺎﻧﺎﺳﻮنیک ﻭ ﻫﻴﺘﺎﭼﯽ ﻭ ﺗﻮﻳﻮﺗﺎ ﻭ ﻫﻮﻧﺪﺍ ﻭ ﻧﻴﺴﺎﻥ ﻣﻮﺗﻮﺭﺯ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺪﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﺮﺻﻪﻫﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺑﻨﺎی ﻧﺎﺏ ﺗﻤﺪﻥ یک ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﻗﻊ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪ.
ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺩﻭ ﺑﻤﺐ ﺍﺗﻤﯽ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﺵ، ﻛﺎﺭﮔﺮﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﻥ ﺧﺎﻟﯽ می‌خوردند ﻭ ﻫﺮ یک «ﺳﻨﺖ»ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ «ﻳﻦ» ﺗﺒﺪﻳﻞ میﻛﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ، ﺑﺎ ﻗﺸﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻮﻣﯽ ﻛﻪ ﻫﺮ یک «ﻭﺍﺣﺪ ﭘﻮﻝ ﻣﻠﯽ» ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻻﺭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﺏ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﮔﺬﺍﺭﯼ ﻛﻨﻨﺪ.
ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻧﻘﻞ ﻣﯽﻛﺮﺩ: ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭼﻨﺪ ﻫﻤﻮﻃﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﮊﺍﭘﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺍﺗﺎﻕ ﻛﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺍﺟﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺍﺗﺎﻕﻫﺎ ﻗﻔﻞ ﻭ ﺑﺴﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﭼﺮﺍ ﻗﻔﻞ ﻭ ﻛﻠﻴﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﺪ؟ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﻦ ﺍﺳﺖ! ﻛﺴﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻛﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﺎﻟﯽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻢ!
ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎﻝ، ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
« ﺗﻤﺪﻥ» ﻣﺤﺼﻮﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺮﺁﻳﻨﺪﯼ ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ، ﻣﺘﻌﻬﺪﺍﻧﻪ، هوﺷﻤﻨﺪﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻏﺎﻳﺖ ﻣﻨﻈﻢ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﻮﺩ. ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺗﻤﺪﻥ، ﻧﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ نه ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻭﺯﺍﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ، ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ آﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ است .
✅ @karkhone
نقش آنتروپرونر در فرایند بازار
| استیون هورویتز
آنتروپرونر کسی است که فرایند یادگیری در بازار را محقق می‌سازد و به پیش می‌برد، او به فرصت‌هایی می‌پردازد که نقش آفرینان کنونی بازار آنها را نادیده گرفته‌اند. اگر در یک سوی خیابان سیب را پوندی ۲ دلار و در سوی دیگر پوندی ۳ دلار می‌فروشند، یعنی برخی خریداران سیب‌های ارزان تر را ندیده‌اند و برخی فروشندگان هم از یک فرصت خوب فروش غافل مانده‌اند. این عدم تعادل حاکی از دانش ناقص خریداران و فروشندگان است. یک انتروپرونر کسی است که این وضعیت را تشخیص می‌دهد و می‌تواند سیب را در یک سوی خیابان به قیمت برای مثال ۲.۲۵ دلار بخرد و در سوی دیگر به قیمت هر پوند بین ۲.۲۵ تا ۳ دلار به فروش برساند. این عمل انتروپرونر به هر دو گروه خطاهایشان را نشان می‌دهد و با کاهش یا حذف این اختلاف قیمت به تصحیح آنها کمک میکند. انتروپرونر با کار خود به همه طرف ها فایده می‌رساند. آنهایی که سیب را ۲ دلار می‌فروختند اکنون می‌توانند قیمت بالاتری دریافت کنند و خریدارانی که سیب پوندی ۳ دلار را می‌خریدند، نیز جنس ارزان تری گیرشان می‌آید و البته انتروپرونر هم سود خود را می‌برد. جدا از موارد دیگر، انتروپرونر با محدودتر کردن دامنه نوسان قیمت های در دسترس، بازار را به آن تعادل فرضی نزدیک میکند تا حدی که تنها یک قیمت در بازار داشته باشیم و تعداد سیب‌هایی که با آن قیمت عرضه می‌شود برابر با تعداد افرادی باشد که می‌خواهند سیب بخرند.
✅ @karkhone
| استیون هورویتز
آنتروپرونر کسی است که فرایند یادگیری در بازار را محقق می‌سازد و به پیش می‌برد، او به فرصت‌هایی می‌پردازد که نقش آفرینان کنونی بازار آنها را نادیده گرفته‌اند. اگر در یک سوی خیابان سیب را پوندی ۲ دلار و در سوی دیگر پوندی ۳ دلار می‌فروشند، یعنی برخی خریداران سیب‌های ارزان تر را ندیده‌اند و برخی فروشندگان هم از یک فرصت خوب فروش غافل مانده‌اند. این عدم تعادل حاکی از دانش ناقص خریداران و فروشندگان است. یک انتروپرونر کسی است که این وضعیت را تشخیص می‌دهد و می‌تواند سیب را در یک سوی خیابان به قیمت برای مثال ۲.۲۵ دلار بخرد و در سوی دیگر به قیمت هر پوند بین ۲.۲۵ تا ۳ دلار به فروش برساند. این عمل انتروپرونر به هر دو گروه خطاهایشان را نشان می‌دهد و با کاهش یا حذف این اختلاف قیمت به تصحیح آنها کمک میکند. انتروپرونر با کار خود به همه طرف ها فایده می‌رساند. آنهایی که سیب را ۲ دلار می‌فروختند اکنون می‌توانند قیمت بالاتری دریافت کنند و خریدارانی که سیب پوندی ۳ دلار را می‌خریدند، نیز جنس ارزان تری گیرشان می‌آید و البته انتروپرونر هم سود خود را می‌برد. جدا از موارد دیگر، انتروپرونر با محدودتر کردن دامنه نوسان قیمت های در دسترس، بازار را به آن تعادل فرضی نزدیک میکند تا حدی که تنها یک قیمت در بازار داشته باشیم و تعداد سیب‌هایی که با آن قیمت عرضه می‌شود برابر با تعداد افرادی باشد که می‌خواهند سیب بخرند.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت (8/2) حیف است که ما آن پاکی و پیروزی را با دست‌های خودمان ضایع سازیم. یکی از سفرای کبار حرفی می‌زد که من عینا خدمت آقا هم رساندم و این حرف را من صد درصد پذیرفتم و به هیچ وجه شائبه، ریا و تزویر نداشت. می‌گفت: «انقلاب…
روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت (8/3)
نه تنها روی دولت فشار می‌آورند بلکه آقا را هم تحت فشار می‌گذارند. آقا هم که یکپارچه احساس و انقلاب و عطوفت و همیشه از بنیان و از قلب و دل و مغز و زبان مدافع و طرفدار طبقه ضعیفان و بینوایان و به قول خودشان پابرهنگان، خب احساسات ایشان را تحریک می‌کنند، آن وقت آقا وادار می‌شوند، طاقت نمی‌آورند، از بالا سر ما بدون مراجعه و مشاوره به دولت، بدون اینکه از ما بپرسند اعلامیه و دستور صادر می‌فرمایند، یک‌دفعه دست و پای ما را توی پوست گردو می‌گذارند، «برق و آب را مفتش بکنید»، «لااقل آنهایی که کم‌مصرف‌اند»، «خانه و زندگی برای پابرهنه‌ها بسازید»، «گوشت یخ‌زده داده نشود»، «اتوبوس مجانی شود» و از این حرف‌ها.
صاف و پوست‌کنده به امام گفتیم...
یک شب شب جمعه اخیر، یعنی شش روز قبل که دسته‌جمعی یعنی هشت نفر از هیأت وزرا خدمت‌شان رسیدیم صاف و پوست‌کنده گفتیم «خدا توفیق و عمر و عزت آقا را زیاد بکند شما هم که ما را کلافه کردید، شما هم که مثل سایر مردم! آخه اقلا فرمایش‌تان، امرتان را به ما بفرمایید تا ما بگوییم چه کار باید کرد». آمدیم و (البته مال دو سه هفته قبل است) گفتیم آنهایی که تصویب‌نامه صادر شد و اجرا شد اعلام هم شد کسانی که از صد کیلووات ساعت در ماه کمتر مصرف برق دارند مفت و مجانی است. آنها که (نمی‌دانم حالا رقمش را ممکن است عوضی بگویم) از ده متر مکعب آب در ماه کمتر مصرف می‌کنند آنها هم معاف‌اند. کاری بود انقلابی، کاری بود مطابق فلان، بعد هم فکر کردیم خب آن پول‌هایی که نمی‌آید جایش باید چه باشد؟ گفتیم خب صرفه‌جویی‌ها و زدودن پست‌های زائد که مشغولش بودیم، [یک واژه ناخوانا]بودیم و مرتب هم می‌زنیم و جلوگیری از این گشادبازی‌ها و ولخرجی‌های عجیب و غریبی که بود. این جبران میکند. خیلی خب... همان شبی که قم بودیم شنیدیم که بله سازمان آب قم، چون بیشتر مصرف‌کنندگان قم کمتر از ده متر مکعب آب مصرف کرده‌اند ورشکست شده،ای وای چه بکنیم؟! دولت باید پولش را بدهد دیگر! حکیم‌باشی را بخوابانیم!
موضوع مصرف برق هم همین‌طور، برای عدم رسیدگی به وضع پابرهنه‌ها و بیچاره‌ها خیلی به ما پرخاش فرمودند. خب حق هم دارند، چه بهتر که از زبان ایشان ما بشنویم. خب گفتیم هم که همچین نیست که ما توی پرِ قو خوابیده باشیم، اون‌طوری که بعضی‌ها رفتند گفتند در جام‌های زرین آب و غذا می‌نوشیم، ما تمام عمرمان روی اینها هست، اتفاقا فردایش که جمعه باشد طبق قراری که از یک هفته قبل گذاشته شده بود به منطقه خارج محدوده جنوب شهر تهران که خودش یک شهری است یک میلیون یک میلیون و نیم نفر سکنه دارد از سه‌راه آذری آن‌طرف‌تر، از کوی ولیعهد (اسمش کوی ولیعهد است دیگر من گناه‌کار نیستم) گرفته تا آن‌طرف، دولت‌آباد، یک مستطیل وسیع دراز پرعرضی است که اینها غیر از برق چیز‌های دیگر شهرسازی را ندارند، نه آب دارند بعضی نقاط یک چاهی هم زده‌اند – نه بیمارستان درستی دارند یا شاید هم اصلا ندارند جز یکی دو تا که مثلا اشخاص خیر درست کردند، بیمارستان دولتی ندارند، مدرسه خیلی کم دارند آنهایی هم که دارند مدارسی است که در دو وقته درس می‌دهند و آن وقت هفته‌ای سه دسته می‌آیند یعنی شش نوبت توی این کلاس بچه‌ها می‌آیند درس می‌خوانند. ژاندارم ندارند، پلیس ندارند، همه اینها درست. خب شهردار هم همراه‌مان بود از هم‌کاران هم بودند، ما هم البته متاثر شدیم، خب قبلا هم می‌دانستیم، شنیده بودیم، مطالعه مختصری هم شده بود و همان‌جا هم در نظر گرفته شد که این کار‌ها بشود، منتها البته نه فوری به این شب جمعه‌شان وصلت نمی‌دهد. ولی این فکر هم پیش آمد که خب آمدیم و اینجا را آباد کردیم.
می‌گویند کور از خدا چه می‌خواهد دو چشم بینا، از تمام شهرستان‌ها و دهات راه می‌افتند می‌گویند خب می‌رویم تهران همه چی هست؛ آب مفت، برق مفت، بیمارستان مفت، مدرسه فراوان، خب می‌روند پنج کیلومتر شش کیلومتر آن ورتر باز همین بساط تکرار می‌شود و شهرستان‌ها خالی می‌شود. این بیچارگی شهر تهران و پایتخت که از همه جا هجوم آوردند و همه چیزش در عسرت است. این چطور می‌شود، به علاوه کشاورزی مملکت که هشتاد درصد تولیدات ما و خوراک ما باید از خارج برسد یک مقدار عمده در نتیجه این است که زارعین پاشدن آمدن به شهرها.
خب حالا این کار را بکنیم؟ - البته خواهیم کرد. نمی‌گویم نمی‌کنیم، چشم‌مان کور می‌کنیم – باعث می‌شود که این نتایج را داشته باشیم.
✅ @karkhone
نه تنها روی دولت فشار می‌آورند بلکه آقا را هم تحت فشار می‌گذارند. آقا هم که یکپارچه احساس و انقلاب و عطوفت و همیشه از بنیان و از قلب و دل و مغز و زبان مدافع و طرفدار طبقه ضعیفان و بینوایان و به قول خودشان پابرهنگان، خب احساسات ایشان را تحریک می‌کنند، آن وقت آقا وادار می‌شوند، طاقت نمی‌آورند، از بالا سر ما بدون مراجعه و مشاوره به دولت، بدون اینکه از ما بپرسند اعلامیه و دستور صادر می‌فرمایند، یک‌دفعه دست و پای ما را توی پوست گردو می‌گذارند، «برق و آب را مفتش بکنید»، «لااقل آنهایی که کم‌مصرف‌اند»، «خانه و زندگی برای پابرهنه‌ها بسازید»، «گوشت یخ‌زده داده نشود»، «اتوبوس مجانی شود» و از این حرف‌ها.
صاف و پوست‌کنده به امام گفتیم...
یک شب شب جمعه اخیر، یعنی شش روز قبل که دسته‌جمعی یعنی هشت نفر از هیأت وزرا خدمت‌شان رسیدیم صاف و پوست‌کنده گفتیم «خدا توفیق و عمر و عزت آقا را زیاد بکند شما هم که ما را کلافه کردید، شما هم که مثل سایر مردم! آخه اقلا فرمایش‌تان، امرتان را به ما بفرمایید تا ما بگوییم چه کار باید کرد». آمدیم و (البته مال دو سه هفته قبل است) گفتیم آنهایی که تصویب‌نامه صادر شد و اجرا شد اعلام هم شد کسانی که از صد کیلووات ساعت در ماه کمتر مصرف برق دارند مفت و مجانی است. آنها که (نمی‌دانم حالا رقمش را ممکن است عوضی بگویم) از ده متر مکعب آب در ماه کمتر مصرف می‌کنند آنها هم معاف‌اند. کاری بود انقلابی، کاری بود مطابق فلان، بعد هم فکر کردیم خب آن پول‌هایی که نمی‌آید جایش باید چه باشد؟ گفتیم خب صرفه‌جویی‌ها و زدودن پست‌های زائد که مشغولش بودیم، [یک واژه ناخوانا]بودیم و مرتب هم می‌زنیم و جلوگیری از این گشادبازی‌ها و ولخرجی‌های عجیب و غریبی که بود. این جبران میکند. خیلی خب... همان شبی که قم بودیم شنیدیم که بله سازمان آب قم، چون بیشتر مصرف‌کنندگان قم کمتر از ده متر مکعب آب مصرف کرده‌اند ورشکست شده،ای وای چه بکنیم؟! دولت باید پولش را بدهد دیگر! حکیم‌باشی را بخوابانیم!
موضوع مصرف برق هم همین‌طور، برای عدم رسیدگی به وضع پابرهنه‌ها و بیچاره‌ها خیلی به ما پرخاش فرمودند. خب حق هم دارند، چه بهتر که از زبان ایشان ما بشنویم. خب گفتیم هم که همچین نیست که ما توی پرِ قو خوابیده باشیم، اون‌طوری که بعضی‌ها رفتند گفتند در جام‌های زرین آب و غذا می‌نوشیم، ما تمام عمرمان روی اینها هست، اتفاقا فردایش که جمعه باشد طبق قراری که از یک هفته قبل گذاشته شده بود به منطقه خارج محدوده جنوب شهر تهران که خودش یک شهری است یک میلیون یک میلیون و نیم نفر سکنه دارد از سه‌راه آذری آن‌طرف‌تر، از کوی ولیعهد (اسمش کوی ولیعهد است دیگر من گناه‌کار نیستم) گرفته تا آن‌طرف، دولت‌آباد، یک مستطیل وسیع دراز پرعرضی است که اینها غیر از برق چیز‌های دیگر شهرسازی را ندارند، نه آب دارند بعضی نقاط یک چاهی هم زده‌اند – نه بیمارستان درستی دارند یا شاید هم اصلا ندارند جز یکی دو تا که مثلا اشخاص خیر درست کردند، بیمارستان دولتی ندارند، مدرسه خیلی کم دارند آنهایی هم که دارند مدارسی است که در دو وقته درس می‌دهند و آن وقت هفته‌ای سه دسته می‌آیند یعنی شش نوبت توی این کلاس بچه‌ها می‌آیند درس می‌خوانند. ژاندارم ندارند، پلیس ندارند، همه اینها درست. خب شهردار هم همراه‌مان بود از هم‌کاران هم بودند، ما هم البته متاثر شدیم، خب قبلا هم می‌دانستیم، شنیده بودیم، مطالعه مختصری هم شده بود و همان‌جا هم در نظر گرفته شد که این کار‌ها بشود، منتها البته نه فوری به این شب جمعه‌شان وصلت نمی‌دهد. ولی این فکر هم پیش آمد که خب آمدیم و اینجا را آباد کردیم.
می‌گویند کور از خدا چه می‌خواهد دو چشم بینا، از تمام شهرستان‌ها و دهات راه می‌افتند می‌گویند خب می‌رویم تهران همه چی هست؛ آب مفت، برق مفت، بیمارستان مفت، مدرسه فراوان، خب می‌روند پنج کیلومتر شش کیلومتر آن ورتر باز همین بساط تکرار می‌شود و شهرستان‌ها خالی می‌شود. این بیچارگی شهر تهران و پایتخت که از همه جا هجوم آوردند و همه چیزش در عسرت است. این چطور می‌شود، به علاوه کشاورزی مملکت که هشتاد درصد تولیدات ما و خوراک ما باید از خارج برسد یک مقدار عمده در نتیجه این است که زارعین پاشدن آمدن به شهرها.
خب حالا این کار را بکنیم؟ - البته خواهیم کرد. نمی‌گویم نمی‌کنیم، چشم‌مان کور می‌کنیم – باعث می‌شود که این نتایج را داشته باشیم.
✅ @karkhone
عرضه یا تقاضا؟
عزرا کلاین، مقاله‌نویس نیویورک تایمز، در تازه‌ترین مطلب خود به واکاوی نگرش دموکرات‌ها و لیبرال‌های چپ آمریکا به سیاستگذاری اجتماعی پرداخته و راهکاری برای ارتقاء نگرش آنها توصیه کرده است. کلاین معتقد است که لیبرال‌های چپ عمدتاً در زمینه‌ی چالش‌های اجتماعی توجه خود را به راهکارهای 'طرف تقاضا' معطوف کرده‌اند. بدین معنا که تلاش می‌کنند هزینه‌ی تقاضا و استفاده از کالاها و خدماتی (نظیر سرپناه، خوراک، درمان و...) را از طریق پرداخت یارانه برای مصرف‌کنندگان کاهش دهند. به عنوان مثال، برای مسئله‌ی مسکن، یارانه‌ی اجاره‌بها را پیشنهاد می‌کنند، برای درمان، بیمه‌ی اجتماعی درمان، یا برای مواد خوراکی food stamp (کوپن خوراک) را توصیه می‌کنند، و الی آخر. تمامی این سیاست‌ها ظرفیت تقاضا برای کالا و خدماتی نظیر سرپناه و درمان و غیره را گسترش می‌دهند.
اینها سیاست‌های خوبی هستند، اما توجهی به سطح "عرضه"ی این کالاها ندارند: آنها تقاضا برای مسکن، خوراک و درمان را تقویت می‌کنند، بی‌آنکه عرضه‌ی آن را تقویت کنند. اگر به هزینه‌ی تهیه‌ی کالایی یارانه دهید، اما موجودی آن کالا را افزایش ندهید، کمیابی کالا تشدید می‌شود، و این کمیابی به افزایش قیمت و یا جیره‌بندی کالا می‌انجامد. گفته می‌شود که یکی از دلایل رشد چندین ساله‌ی هزینه‌ی مسکن، درمان و آموزش در آمریکا، یارانه‌دهی به تقاضای این کالاها و عدم افزایش عرضه‌ی آنهاست.
عزرا کلاین معتقد است که دموکرات‌ها و لیبرال‌های چپ آمریکا به منظور طراحی سیاستگذاری کارآمد عمومی، باید "هم به تقاضا، و هم به عرضۀ" کالاها و خدماتی نظیر مسکن و درمان و آموزش توجه داشته باشند و ظرفیت هر دو طرف را افزایش دهند. به عنوان مثال، ما تنها نباید هزینه‌ی تقاضای دارو برای بیماران را از طریق بیمه‌های اجتماعی کاهش دهیم، بلکه باید کمیت و کیفیت داروها را نیز بهبود بخشیم. بهبود کیفیت و کمیت دارو یک مسئله‌ی 'طرف عرضه' محسوب می‌شود، و یکی از ابزارهای تحققش سیاستگذاری نوآوری (حمایت دولت از نوآوری) می‌باشد. در واقع نوآوری مهمترین نیروی محرکه‌ی طرف عرضه‌ی اقتصاد است.
خبر خوب این است که دولت بایدن (به عنوان یک دولت لیبرال چپ) به این موضوع توجه دارد. سرمایه‌گذاری دولت بایدن در ظرفیت تولید انرژی‌های تجدیدپذیر، باتری‌های پیشرفته و امکانات حمل و نقل سازگار با محیط زیست، نمونه‌هایی از سیاستگذاری طرف عرضه هستند. در واقع دولت بایدن تنها هدفش این نیست که به مصرف انرژی‌های زیست‌محیطی (و سایر کالاهای زیست‌محیطی) یارانه دهد و هزینه‌اش را کم کند. این سیاست به تنهایی برای گذار به انرژی‌های تجدید پذیر کافی نیست چرا که ظرفیت تولید این نوع انرژی کفاف گذار به تجدیدپذیرها را نمی‌دهد. به طور مشابه، سرمایه‌گذاری در ساخت مراکز نگهداری کودکان و سالمندان می‌تواند عرضه‌ی نیروی کار سرپرستان خانوار را افزایش دهد، یا سرمایه‌گذاری در ساخت مراکز علمی و فنی نیروی کارآزموده‌ی انسانی به بار می‌آورد و این نیرو به رشد بهره‌وری می‌انجامد (همه‌ی اینها سیاست‌های طرف عرضه هستند).
سیاست‌های طرف عرضه غالباً به محافظه‌کاران و جمهوری‌خواهان آمریکا منتسب می‌شوند، و بیشتر شامل مقررات‌زدایی می‌شدند. اما هر سیاست طرف عرضه‌ای قرار نیست به مقررات‌زدایی و کاهش نقش‌آفرینی دولت خلاصه شود. بسیاری از سیاست‌های فوق بایدن نقش دولت را افزایش می‌دهند و در عین حال یک سیاست طرف عرضه محسوب می‌شوند (ظرفیت عرضه‌ی کالا و خدمات را افزایش می‌دهند). این چیزی‌ست که عزرا کلاین آن را "ترقی‌خواهی طرف عرضه" می‌نامد و معتقد است که عمیقاً به آن نیاز داریم. طبعاً برخی مقررات سفت و سخت نظیر قوانین منطقه‌بندی (zoning) در آمریکا وجود دارد که ظرفیت عرضه‌ی کالایی نظیر مسکن را محدود می‌کنند، و بهترست که برداشته شوند. بایدن نیز در نظر دارد دولت‌های محلی را وادار به برچیدن این مقررات کند (مقررات سختگیرانه‌ی منطقه‌بندی آمریکا تا حد زیادی برخاسته از سیستم محلی‌گرا و فدرال آمریکاست). به طور مشابه، مسکن اجتماعی (public housing) نیز یک سیاست طرف عرضه در بازار مسکن محسوب می‌شود. هر سیاستی که هزینه‌ی تقاضا برای مسکن را کاهش می‌دهد، نیاز به مکمل‌های سیاستی برای تقویت طرف عرضه دارد.
✅ @karkhone
عزرا کلاین، مقاله‌نویس نیویورک تایمز، در تازه‌ترین مطلب خود به واکاوی نگرش دموکرات‌ها و لیبرال‌های چپ آمریکا به سیاستگذاری اجتماعی پرداخته و راهکاری برای ارتقاء نگرش آنها توصیه کرده است. کلاین معتقد است که لیبرال‌های چپ عمدتاً در زمینه‌ی چالش‌های اجتماعی توجه خود را به راهکارهای 'طرف تقاضا' معطوف کرده‌اند. بدین معنا که تلاش می‌کنند هزینه‌ی تقاضا و استفاده از کالاها و خدماتی (نظیر سرپناه، خوراک، درمان و...) را از طریق پرداخت یارانه برای مصرف‌کنندگان کاهش دهند. به عنوان مثال، برای مسئله‌ی مسکن، یارانه‌ی اجاره‌بها را پیشنهاد می‌کنند، برای درمان، بیمه‌ی اجتماعی درمان، یا برای مواد خوراکی food stamp (کوپن خوراک) را توصیه می‌کنند، و الی آخر. تمامی این سیاست‌ها ظرفیت تقاضا برای کالا و خدماتی نظیر سرپناه و درمان و غیره را گسترش می‌دهند.
اینها سیاست‌های خوبی هستند، اما توجهی به سطح "عرضه"ی این کالاها ندارند: آنها تقاضا برای مسکن، خوراک و درمان را تقویت می‌کنند، بی‌آنکه عرضه‌ی آن را تقویت کنند. اگر به هزینه‌ی تهیه‌ی کالایی یارانه دهید، اما موجودی آن کالا را افزایش ندهید، کمیابی کالا تشدید می‌شود، و این کمیابی به افزایش قیمت و یا جیره‌بندی کالا می‌انجامد. گفته می‌شود که یکی از دلایل رشد چندین ساله‌ی هزینه‌ی مسکن، درمان و آموزش در آمریکا، یارانه‌دهی به تقاضای این کالاها و عدم افزایش عرضه‌ی آنهاست.
عزرا کلاین معتقد است که دموکرات‌ها و لیبرال‌های چپ آمریکا به منظور طراحی سیاستگذاری کارآمد عمومی، باید "هم به تقاضا، و هم به عرضۀ" کالاها و خدماتی نظیر مسکن و درمان و آموزش توجه داشته باشند و ظرفیت هر دو طرف را افزایش دهند. به عنوان مثال، ما تنها نباید هزینه‌ی تقاضای دارو برای بیماران را از طریق بیمه‌های اجتماعی کاهش دهیم، بلکه باید کمیت و کیفیت داروها را نیز بهبود بخشیم. بهبود کیفیت و کمیت دارو یک مسئله‌ی 'طرف عرضه' محسوب می‌شود، و یکی از ابزارهای تحققش سیاستگذاری نوآوری (حمایت دولت از نوآوری) می‌باشد. در واقع نوآوری مهمترین نیروی محرکه‌ی طرف عرضه‌ی اقتصاد است.
خبر خوب این است که دولت بایدن (به عنوان یک دولت لیبرال چپ) به این موضوع توجه دارد. سرمایه‌گذاری دولت بایدن در ظرفیت تولید انرژی‌های تجدیدپذیر، باتری‌های پیشرفته و امکانات حمل و نقل سازگار با محیط زیست، نمونه‌هایی از سیاستگذاری طرف عرضه هستند. در واقع دولت بایدن تنها هدفش این نیست که به مصرف انرژی‌های زیست‌محیطی (و سایر کالاهای زیست‌محیطی) یارانه دهد و هزینه‌اش را کم کند. این سیاست به تنهایی برای گذار به انرژی‌های تجدید پذیر کافی نیست چرا که ظرفیت تولید این نوع انرژی کفاف گذار به تجدیدپذیرها را نمی‌دهد. به طور مشابه، سرمایه‌گذاری در ساخت مراکز نگهداری کودکان و سالمندان می‌تواند عرضه‌ی نیروی کار سرپرستان خانوار را افزایش دهد، یا سرمایه‌گذاری در ساخت مراکز علمی و فنی نیروی کارآزموده‌ی انسانی به بار می‌آورد و این نیرو به رشد بهره‌وری می‌انجامد (همه‌ی اینها سیاست‌های طرف عرضه هستند).
سیاست‌های طرف عرضه غالباً به محافظه‌کاران و جمهوری‌خواهان آمریکا منتسب می‌شوند، و بیشتر شامل مقررات‌زدایی می‌شدند. اما هر سیاست طرف عرضه‌ای قرار نیست به مقررات‌زدایی و کاهش نقش‌آفرینی دولت خلاصه شود. بسیاری از سیاست‌های فوق بایدن نقش دولت را افزایش می‌دهند و در عین حال یک سیاست طرف عرضه محسوب می‌شوند (ظرفیت عرضه‌ی کالا و خدمات را افزایش می‌دهند). این چیزی‌ست که عزرا کلاین آن را "ترقی‌خواهی طرف عرضه" می‌نامد و معتقد است که عمیقاً به آن نیاز داریم. طبعاً برخی مقررات سفت و سخت نظیر قوانین منطقه‌بندی (zoning) در آمریکا وجود دارد که ظرفیت عرضه‌ی کالایی نظیر مسکن را محدود می‌کنند، و بهترست که برداشته شوند. بایدن نیز در نظر دارد دولت‌های محلی را وادار به برچیدن این مقررات کند (مقررات سختگیرانه‌ی منطقه‌بندی آمریکا تا حد زیادی برخاسته از سیستم محلی‌گرا و فدرال آمریکاست). به طور مشابه، مسکن اجتماعی (public housing) نیز یک سیاست طرف عرضه در بازار مسکن محسوب می‌شود. هر سیاستی که هزینه‌ی تقاضا برای مسکن را کاهش می‌دهد، نیاز به مکمل‌های سیاستی برای تقویت طرف عرضه دارد.
✅ @karkhone
NY Times
Opinion | The Economic Mistake the Left Is Finally Confronting (Published 2021)
The left needs to think as much about supply as it does about demand.
حاج سیاح محلاتی هنگامیگه متوجه شد می‌خواهند زنش بدهند شبانه به تبریز گریخت از آنجا به کشور ترکیه و سپس روسیه رفت.
پس از بازدید از اکثر کشورهای اروپایی و ملاقات با سران کشورها و مدیران کارخانه‌ها راهی کشور آمریکا گشت با مدیران شرکت‌ها و رییس جمهور آمریکا ملاقات داشت، سپس وارد کشور ژاپن و کره و چین و... گردید.
پس از ۱۸ سال از بندر بوشهر وارد ایران شد. بقیه مطالب از زبان خودش: از کشتی که پیاده شدم از آمدنم به ایران پشیمان شدم، خانه‌های کج وکوله بی دروپیکر، مردمانی با لباس‌های مندرس، تراخم و کچلی و شپش از سر و روی مردم بالا میرفت، مردم معتاد و دیوارها همه بوی ادرار و مدفوع میداد.
کوچه‌ها کج و کوله پر از دست‌انداز، جاده‌ها همان راه‌هایی بود که خداوند زمان آفرینش کره زمین خلق کرده بود و پر از راهزن.
تا رسیدم به تهران خبر جهانگردی من به گوش ناصرالدین‌شاه رسید و مرا احضار نمود.
مدت ۲ روز به من آموزش طرز برخورد با شاه را می‌دادند. در حین آموزش یک آقایی رد شد. همه بلند شدند و احترام گذاشتند. پرسیدم این آقا کیست که احترام گذاشتید. گفتند این این آقا مسئول گربه شاه است و لقب ببری خان را دارد و ماهیانه ۲۰ تومان حقوق دارد. حقوق کارگر ماهیانه ۶ ریال بود.
به حضور شاه مشرف شدم. سکه‌هایی جمع‌آوری شده از کشورهای مختلف روی میز و جلویش بود. پرسید شنیدم کشورهای زیادی را سفر کردی. عرض کردم تا جاییکه بدنم یاری کرد. دو نفر نزدیکش بود. قنسول فرانسه با من احوالپرسی کرد. جوابش را دادم.
سپس قنسول روسیه پرسید کجاها سفر کردم جواب دادم.
شاه پرسید شما کشور را در این ۱۸ سال چگونه دیده‌اید؟ با تمام سفارشاتی که به من شده بود که با شاه راست نگویم دل به دریا زدم و گفتم قبله عالم بسلامت باشند جاده‌ها که شاهرگ حیاتی کشور است همان راههای است که خداوند از روز اول خلق کرده و پر از راهزنان و غارتگران. بیماری تراخم و کچلی و اعتیاد در بین مردم بیداد میکند. رشوه و چاپلوسی امری بدیعی شده.
شاه سگرمه‌هاش درهم رفت. گفت: بدرد نوکری می‌خورد، استخدام شود. عرض کردم من آبروی نوکران را نمی‌برم؛ بهتر است آقای خودم باشم.
شاه گفت: از گدایی که بهتر است. عرض کردم: روزی از قبل مقدر شده است. شاه گفت: کسیکه انگشت به کون دنیا کرده درویش نمیشه..!
بعد از حضور شاه نزد وزرا رفتم.
شگفتا به جای اینکه از من از پیشرفت و توسعه صنایع کشورها بپرسند از من دعای ۴۰ تاس می‌خواستند.!! یا می‌پرسیدند کدام کشور است که مردمانش نصف سگ و نصف آدم است..
منبع: سفرنامه حاج سیاح محلاتی
✅ @karkhone
پس از بازدید از اکثر کشورهای اروپایی و ملاقات با سران کشورها و مدیران کارخانه‌ها راهی کشور آمریکا گشت با مدیران شرکت‌ها و رییس جمهور آمریکا ملاقات داشت، سپس وارد کشور ژاپن و کره و چین و... گردید.
پس از ۱۸ سال از بندر بوشهر وارد ایران شد. بقیه مطالب از زبان خودش: از کشتی که پیاده شدم از آمدنم به ایران پشیمان شدم، خانه‌های کج وکوله بی دروپیکر، مردمانی با لباس‌های مندرس، تراخم و کچلی و شپش از سر و روی مردم بالا میرفت، مردم معتاد و دیوارها همه بوی ادرار و مدفوع میداد.
کوچه‌ها کج و کوله پر از دست‌انداز، جاده‌ها همان راه‌هایی بود که خداوند زمان آفرینش کره زمین خلق کرده بود و پر از راهزن.
تا رسیدم به تهران خبر جهانگردی من به گوش ناصرالدین‌شاه رسید و مرا احضار نمود.
مدت ۲ روز به من آموزش طرز برخورد با شاه را می‌دادند. در حین آموزش یک آقایی رد شد. همه بلند شدند و احترام گذاشتند. پرسیدم این آقا کیست که احترام گذاشتید. گفتند این این آقا مسئول گربه شاه است و لقب ببری خان را دارد و ماهیانه ۲۰ تومان حقوق دارد. حقوق کارگر ماهیانه ۶ ریال بود.
به حضور شاه مشرف شدم. سکه‌هایی جمع‌آوری شده از کشورهای مختلف روی میز و جلویش بود. پرسید شنیدم کشورهای زیادی را سفر کردی. عرض کردم تا جاییکه بدنم یاری کرد. دو نفر نزدیکش بود. قنسول فرانسه با من احوالپرسی کرد. جوابش را دادم.
سپس قنسول روسیه پرسید کجاها سفر کردم جواب دادم.
شاه پرسید شما کشور را در این ۱۸ سال چگونه دیده‌اید؟ با تمام سفارشاتی که به من شده بود که با شاه راست نگویم دل به دریا زدم و گفتم قبله عالم بسلامت باشند جاده‌ها که شاهرگ حیاتی کشور است همان راههای است که خداوند از روز اول خلق کرده و پر از راهزنان و غارتگران. بیماری تراخم و کچلی و اعتیاد در بین مردم بیداد میکند. رشوه و چاپلوسی امری بدیعی شده.
شاه سگرمه‌هاش درهم رفت. گفت: بدرد نوکری می‌خورد، استخدام شود. عرض کردم من آبروی نوکران را نمی‌برم؛ بهتر است آقای خودم باشم.
شاه گفت: از گدایی که بهتر است. عرض کردم: روزی از قبل مقدر شده است. شاه گفت: کسیکه انگشت به کون دنیا کرده درویش نمیشه..!
بعد از حضور شاه نزد وزرا رفتم.
شگفتا به جای اینکه از من از پیشرفت و توسعه صنایع کشورها بپرسند از من دعای ۴۰ تاس می‌خواستند.!! یا می‌پرسیدند کدام کشور است که مردمانش نصف سگ و نصف آدم است..
منبع: سفرنامه حاج سیاح محلاتی
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت (8/3) نه تنها روی دولت فشار می‌آورند بلکه آقا را هم تحت فشار می‌گذارند. آقا هم که یکپارچه احساس و انقلاب و عطوفت و همیشه از بنیان و از قلب و دل و مغز و زبان مدافع و طرفدار طبقه ضعیفان و بینوایان و به قول خودشان…
روایت مهندس بازرگان از بدگویی ها علیه دولت (8/4)
باید مسئله ترافیک را حل کرد...
برنامه صحیح اگر دولت بخواهد اجرا کند این است که اتفاقا از شهرستان‌ها شروع کنند و نه تنها شهرستان‌ها بلکه از دهات اول برای دهات، آنها کمبودشان هم خیلی بیشتر است. از آنجا شروع کنیم بعد بیاییم شهرستان‌ها بعد بیاییم تهران. ببینید کاری که با دستپاچگی و با عجله باشد، دستوری باشد یک همچین چیز‌هایی تویش درمی‌آید. این مسئله مجانی بودن اتومبیل البته هنوز مثل اینکه امر نفرمودند، خواستند، سر و صداش درآمده، خب آنجا عرض شد حضور انورشان که پنج زار پول اتوبوس ندادن دردی را دوا نمی‌کند، ترافیک شهر باید درست بشود. آن بابای بیچاره پنج زار که سهل است حاضر است پنج تومان هم بدهد که زود به دکانش و به کارش و به اداره‌اش و به مزرعه‌اش و به کارخانه‌اش برسد، ترافیک خراب است و همه را هم ناراحت کرده. ما باید مسئله ترافیک را حل کنیم.
اتفاقا یکی از سروران عزیز و عالی‌قدر که آنجا تشریف داشتند ایشان هم مثل ما زبان‌شان باز شد و گفتند که عرض کردم اگر اتوبوس را مجانی کنیم ترافیک بدتر می‌شود. من اولین کسی بودم که در سال ۱۳۲۷ در کانون مهندسین درباره مسئله ترافیک شهر سخنرانی کردم که در مجله صنعت چاپ شد و طرح دادم که چه باید کرد و راه اساسی‌اش چیست آن هم در موقعی که ترافیک اصلا به اندازه سنگینی حالا نبود. بعد از خروج از زندان در سال ۱۳۴۶ رئیس دولت سازمان برنامه که از پروژه قبلی من خوشش آمده بود گفت این پروژه را دوباره بیاور و تجدید نظر کن تا آن را عمل کنیم. دومرتبه نشستند روی پروژه که پروژه هم وسیع بود و راحت، اما در آن زمان البته هر چیزی را می‌بایست شاه می‌پسندید و دستور میداد البته من نمی‌خواستم این پروژه به اسم من دربیاد و با اسم من عمل شود حالا یا آن آقا جرأت نکرد، ترسید، چون به هر حال اسم من می‌آمد و این مسئله را به شرف عرض برساند یا به شرف عرض رساند و ایشان روی لجاجت و کینه و یا شاید روی مشارکتی که با کمپانی‌های خارجی که پروژه‌های دیگر داشتند داشت، این را نپذیرفت. سال بعد که در شهر پشت ترافیک گیر می‌کردیم که البته از حالا خیلی کمتر بود یک طرح صد درصد انقلابی داشتم به مهندسی که از خودم جوان‌تر بود گفتم که او گفت صداشو درنیار که دوباره به زندانت می‌اندازند، چراکه این طرح مخالف آنهاست، چون آنها می‌خواهند به دنیا بگویند که آقا وسایل تجمل و تفریح و ماشین ساختیم که مردم راحت باشند، حالا تو می‌خوای یک طرحی بدی که مردم از ماشیناشون استفاده نکنند، دومرتبه اتوبوس سوار شوند.
خلاصه به نصیحت این مهندس جوان گوش کردیم و صدای این طرح را درنیاوردیم.
اتوبوس به جای ماشین شخصی
آن شب خدمت آقا این طرح را عرض کردم که خیلی ساده است در ساعاتی از روز مثلا ۸ صبح تا ۷ شب در محدوده‌ای از شهر تهران مثلا از خیابان شوش تا خیابان تخت‌جمشید [طالقانی کنونی]یا تخت‌طاووس عبور و مرور تمام ماشین‌های شخصی را که یک نفر پشت رل می‌نشیند و ده متر مربع را اشغال میکند قدغن شود. تمام شهر مخصوص و منحصر به اتوبوسی شود که با ۱۵ متر مربع اشغال جا ۷۰ نفر را می‌برد و یا صد نفر را می‌برد و بعد تاکسی‌ها، به این ترتیب با همین اتوبوس‌هایی که داریم پانصد تا هم از ارتش بگیریم و تعدادی هم سفارش بدهیم همه مردم به موقع به جاشون و به خانه‌شون می‌رسند.
حالا بیاییم این پروژه را پیاده کنیم چه مزاحمت‌ها و چه مخالفت‌هایی به همراه خواهد داشت. خوب ما کار انقلابی می‌خواهیم بکنیم و شهرداری دنبال این طرح است، اما آسان نیست. مضافا به اینکه برای پیاده کردن چنین طرحی که خیلی ساده به نظر می‌آید، باید اینقدر پارکینگ در نقاط مختلف شهر ساخته شود، هزار پیش‌بینی باید بشود و کار آسانی نیست.
✅ @karkhone
باید مسئله ترافیک را حل کرد...
برنامه صحیح اگر دولت بخواهد اجرا کند این است که اتفاقا از شهرستان‌ها شروع کنند و نه تنها شهرستان‌ها بلکه از دهات اول برای دهات، آنها کمبودشان هم خیلی بیشتر است. از آنجا شروع کنیم بعد بیاییم شهرستان‌ها بعد بیاییم تهران. ببینید کاری که با دستپاچگی و با عجله باشد، دستوری باشد یک همچین چیز‌هایی تویش درمی‌آید. این مسئله مجانی بودن اتومبیل البته هنوز مثل اینکه امر نفرمودند، خواستند، سر و صداش درآمده، خب آنجا عرض شد حضور انورشان که پنج زار پول اتوبوس ندادن دردی را دوا نمی‌کند، ترافیک شهر باید درست بشود. آن بابای بیچاره پنج زار که سهل است حاضر است پنج تومان هم بدهد که زود به دکانش و به کارش و به اداره‌اش و به مزرعه‌اش و به کارخانه‌اش برسد، ترافیک خراب است و همه را هم ناراحت کرده. ما باید مسئله ترافیک را حل کنیم.
اتفاقا یکی از سروران عزیز و عالی‌قدر که آنجا تشریف داشتند ایشان هم مثل ما زبان‌شان باز شد و گفتند که عرض کردم اگر اتوبوس را مجانی کنیم ترافیک بدتر می‌شود. من اولین کسی بودم که در سال ۱۳۲۷ در کانون مهندسین درباره مسئله ترافیک شهر سخنرانی کردم که در مجله صنعت چاپ شد و طرح دادم که چه باید کرد و راه اساسی‌اش چیست آن هم در موقعی که ترافیک اصلا به اندازه سنگینی حالا نبود. بعد از خروج از زندان در سال ۱۳۴۶ رئیس دولت سازمان برنامه که از پروژه قبلی من خوشش آمده بود گفت این پروژه را دوباره بیاور و تجدید نظر کن تا آن را عمل کنیم. دومرتبه نشستند روی پروژه که پروژه هم وسیع بود و راحت، اما در آن زمان البته هر چیزی را می‌بایست شاه می‌پسندید و دستور میداد البته من نمی‌خواستم این پروژه به اسم من دربیاد و با اسم من عمل شود حالا یا آن آقا جرأت نکرد، ترسید، چون به هر حال اسم من می‌آمد و این مسئله را به شرف عرض برساند یا به شرف عرض رساند و ایشان روی لجاجت و کینه و یا شاید روی مشارکتی که با کمپانی‌های خارجی که پروژه‌های دیگر داشتند داشت، این را نپذیرفت. سال بعد که در شهر پشت ترافیک گیر می‌کردیم که البته از حالا خیلی کمتر بود یک طرح صد درصد انقلابی داشتم به مهندسی که از خودم جوان‌تر بود گفتم که او گفت صداشو درنیار که دوباره به زندانت می‌اندازند، چراکه این طرح مخالف آنهاست، چون آنها می‌خواهند به دنیا بگویند که آقا وسایل تجمل و تفریح و ماشین ساختیم که مردم راحت باشند، حالا تو می‌خوای یک طرحی بدی که مردم از ماشیناشون استفاده نکنند، دومرتبه اتوبوس سوار شوند.
خلاصه به نصیحت این مهندس جوان گوش کردیم و صدای این طرح را درنیاوردیم.
اتوبوس به جای ماشین شخصی
آن شب خدمت آقا این طرح را عرض کردم که خیلی ساده است در ساعاتی از روز مثلا ۸ صبح تا ۷ شب در محدوده‌ای از شهر تهران مثلا از خیابان شوش تا خیابان تخت‌جمشید [طالقانی کنونی]یا تخت‌طاووس عبور و مرور تمام ماشین‌های شخصی را که یک نفر پشت رل می‌نشیند و ده متر مربع را اشغال میکند قدغن شود. تمام شهر مخصوص و منحصر به اتوبوسی شود که با ۱۵ متر مربع اشغال جا ۷۰ نفر را می‌برد و یا صد نفر را می‌برد و بعد تاکسی‌ها، به این ترتیب با همین اتوبوس‌هایی که داریم پانصد تا هم از ارتش بگیریم و تعدادی هم سفارش بدهیم همه مردم به موقع به جاشون و به خانه‌شون می‌رسند.
حالا بیاییم این پروژه را پیاده کنیم چه مزاحمت‌ها و چه مخالفت‌هایی به همراه خواهد داشت. خوب ما کار انقلابی می‌خواهیم بکنیم و شهرداری دنبال این طرح است، اما آسان نیست. مضافا به اینکه برای پیاده کردن چنین طرحی که خیلی ساده به نظر می‌آید، باید اینقدر پارکینگ در نقاط مختلف شهر ساخته شود، هزار پیش‌بینی باید بشود و کار آسانی نیست.
✅ @karkhone
آموزش رسمیِ بیخود
|توماس سوول
سرمایه انسانی مهم است نه فقط برای اینکه به یک کشور کمک میکند تا زیانِ سرمایه فیزیکی بعد از جنگ را جبران کند؛ بلکه یک عامل اساسی در پیشرفت اقتصادی در زمان صلح است. اما در عده‌ای این تمایل وجود دارد تا سرمایه انسانی را با آموزش رسمی یکی کند. بدون شک آموزش و سوادآموزی یکی از متغیرهای سرمایه انسانی است. با این وجود عموماً تعداد سالهای تحصیل به عنوان نماینده تقریبی از سرمایه انسانی بکار برده می‌شود اما بیشتر سرمایه انسانی، بیرون از نهادهای رسمیِ آموزشی حاصل می‌شود. بعضی از آموزشهای رسمی، سرمایه انسانی را به مقدار ناچیز یا حتی هیچ ارتقا می‌دهند و این هنگامی است که مهارت‌های کمی(اگر خلق کنند) که پرتقاضا باشند خلق می‌کنند. حتی می‌توان گفت بعضی آموزشهای رسمی، سرمایه انسانی منفی تولید می‌کنند که به صورت نگرشها، انتظارات و ترس‌هایی بروز میکند که بر روی اقتصاد تاثیر منفی دارند. بر اساس محتوای درونی آموزشها ممکن است آنها موجب دوری‌گزینی ایدئولوژیک از کارکردن در محیط کار خصوصی شوند یا اینکه کاری را که به نظر بامعنا نباشد رد کنند یعنی کاری که به طور خودجوش خوشایند و تکامل دهنده است.
انقلاب صنعتی در ابتدا و اصولاً توسط افرادی که دارای تحصیلات رسمی بودند ایجاد نشد. در واقع انقلاب صنعتی محصول کار افرادی با مهارت های شغلی عملی و تجربی بوده است تا اینکه آنها دانشمند باشند یا بطور نظامند به مطالعه مهندسی اشتغال داشته باشند. انقلاب صنعتی قبل از مطالعه رسمی علم و مهندسی در حال وقوع بود. حتی در زمانهای بعد از آن نیز، پیشروهای صنعتی نظیر توماس ادیسون و هنری فورد، از دانش رسمی اندکی برخوردار بودند. برادران رایت از دبیرستان اخراج شده بودند و در عصر الکترونیک، بیل گیتس و مایکل دل، اخراجی‌های دانشگاه بودند. کوتاه اینکه سرمایه انسانی، هرگز مترادف آموزش رسمی نیست. همانطور که سرمایه انسانی، شکل های گوناگون غیر از آموزش رسمی را به خود می‌گیرد، به همین سیاق، می تواند آموزش رسمی گسترده وجود داشته باشد بدون اینکه سرمایه انسانی گسترش یابد. روسیه در قرن ۲۱، جامعه‌ای است که به داشتن "آموزش عالی زیاد و سرمایه انسانی کم" معروف شده است. از آثار مستقیم اقتصادی این پدیده این است که روسیه با وجود داشتن ۶درصد جمعیت دانش آموخته عالی در جهان، تنها دارای کمتر از یک پنجم از یک درصد اختراع (پتنت) های جدید جهانی و درخواست ثبت اختراع است. در سالهای بین ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۸، آلمان به تنهایی شصت برابر روسیه اختراع تولید کرد. ژاپن دویست برابر و آمریکا تقریباً ۵۰۰ برابر روسیه. حتی دولت-شهر کوچک سنگاپور از روسیه بیشتر اختراع به ثبت رسانده است.
منبع: کتاب ثروت، فقر و سیاست
ترجمه: کمیل دهقانی
✅ @karkhone
|توماس سوول
سرمایه انسانی مهم است نه فقط برای اینکه به یک کشور کمک میکند تا زیانِ سرمایه فیزیکی بعد از جنگ را جبران کند؛ بلکه یک عامل اساسی در پیشرفت اقتصادی در زمان صلح است. اما در عده‌ای این تمایل وجود دارد تا سرمایه انسانی را با آموزش رسمی یکی کند. بدون شک آموزش و سوادآموزی یکی از متغیرهای سرمایه انسانی است. با این وجود عموماً تعداد سالهای تحصیل به عنوان نماینده تقریبی از سرمایه انسانی بکار برده می‌شود اما بیشتر سرمایه انسانی، بیرون از نهادهای رسمیِ آموزشی حاصل می‌شود. بعضی از آموزشهای رسمی، سرمایه انسانی را به مقدار ناچیز یا حتی هیچ ارتقا می‌دهند و این هنگامی است که مهارت‌های کمی(اگر خلق کنند) که پرتقاضا باشند خلق می‌کنند. حتی می‌توان گفت بعضی آموزشهای رسمی، سرمایه انسانی منفی تولید می‌کنند که به صورت نگرشها، انتظارات و ترس‌هایی بروز میکند که بر روی اقتصاد تاثیر منفی دارند. بر اساس محتوای درونی آموزشها ممکن است آنها موجب دوری‌گزینی ایدئولوژیک از کارکردن در محیط کار خصوصی شوند یا اینکه کاری را که به نظر بامعنا نباشد رد کنند یعنی کاری که به طور خودجوش خوشایند و تکامل دهنده است.
انقلاب صنعتی در ابتدا و اصولاً توسط افرادی که دارای تحصیلات رسمی بودند ایجاد نشد. در واقع انقلاب صنعتی محصول کار افرادی با مهارت های شغلی عملی و تجربی بوده است تا اینکه آنها دانشمند باشند یا بطور نظامند به مطالعه مهندسی اشتغال داشته باشند. انقلاب صنعتی قبل از مطالعه رسمی علم و مهندسی در حال وقوع بود. حتی در زمانهای بعد از آن نیز، پیشروهای صنعتی نظیر توماس ادیسون و هنری فورد، از دانش رسمی اندکی برخوردار بودند. برادران رایت از دبیرستان اخراج شده بودند و در عصر الکترونیک، بیل گیتس و مایکل دل، اخراجی‌های دانشگاه بودند. کوتاه اینکه سرمایه انسانی، هرگز مترادف آموزش رسمی نیست. همانطور که سرمایه انسانی، شکل های گوناگون غیر از آموزش رسمی را به خود می‌گیرد، به همین سیاق، می تواند آموزش رسمی گسترده وجود داشته باشد بدون اینکه سرمایه انسانی گسترش یابد. روسیه در قرن ۲۱، جامعه‌ای است که به داشتن "آموزش عالی زیاد و سرمایه انسانی کم" معروف شده است. از آثار مستقیم اقتصادی این پدیده این است که روسیه با وجود داشتن ۶درصد جمعیت دانش آموخته عالی در جهان، تنها دارای کمتر از یک پنجم از یک درصد اختراع (پتنت) های جدید جهانی و درخواست ثبت اختراع است. در سالهای بین ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۸، آلمان به تنهایی شصت برابر روسیه اختراع تولید کرد. ژاپن دویست برابر و آمریکا تقریباً ۵۰۰ برابر روسیه. حتی دولت-شهر کوچک سنگاپور از روسیه بیشتر اختراع به ثبت رسانده است.
منبع: کتاب ثروت، فقر و سیاست
ترجمه: کمیل دهقانی
✅ @karkhone
بازتوزیع معکوس ثروت
یک مطالعه‌ی جدید از مارتین لتو (دانشگاه برکلی) معتقده که رشد بازار سهام آمریکا در سالهای ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۷ نه محصول رشد اقتصادی، که برآیند انتقال ثروت از نیروی کار به صاحبان سهام هست. در مقابل، طی سالهای ۱۹۵۲ تا ۱۹۸۸، رشد بازار سهام تا حد زیادی نتیجه‌ی رشد اقتصاد آمریکا بوده.
از ۱۹۸۹ به بعد، ارزش بازار سهام شرکتهای غیرمالی به طور میانگین ۸.۴ درصد رشد سالانه داشته، در حالی که ارزش تولیدات اقتصادی شرکت‌ها تنها ۲.۵ درصد رشد می‌کرده. در مقابل، طیّ سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۸، ارزش تولیدات اقتصادی شرکت‌ها با سرعتی بیش از ارزش سهامشون بالا می‌رفته. در واقع، رشد چشمگیر بازار سهام در سه دهه‌ی اخیر دیگه عملکرد بخش حقیقی (تولیدی) اقتصاد رو منعکس نمیکنه.
✅ @karkhone
یک مطالعه‌ی جدید از مارتین لتو (دانشگاه برکلی) معتقده که رشد بازار سهام آمریکا در سالهای ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۷ نه محصول رشد اقتصادی، که برآیند انتقال ثروت از نیروی کار به صاحبان سهام هست. در مقابل، طی سالهای ۱۹۵۲ تا ۱۹۸۸، رشد بازار سهام تا حد زیادی نتیجه‌ی رشد اقتصاد آمریکا بوده.
از ۱۹۸۹ به بعد، ارزش بازار سهام شرکتهای غیرمالی به طور میانگین ۸.۴ درصد رشد سالانه داشته، در حالی که ارزش تولیدات اقتصادی شرکت‌ها تنها ۲.۵ درصد رشد می‌کرده. در مقابل، طیّ سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۸، ارزش تولیدات اقتصادی شرکت‌ها با سرعتی بیش از ارزش سهامشون بالا می‌رفته. در واقع، رشد چشمگیر بازار سهام در سه دهه‌ی اخیر دیگه عملکرد بخش حقیقی (تولیدی) اقتصاد رو منعکس نمیکنه.
✅ @karkhone
NBER
How the Wealth Was Won: Factors Shares as Market Fundamentals
Founded in 1920, the NBER is a private, non-profit, non-partisan organization dedicated to conducting economic research and to disseminating research findings among academics, public policy makers, and business professionals.
شهر اصفهان، اخلاق، آداب، رسوم، و استعداد ایرانیان
| ژان اوتر
ژان اوتر (۱۷۰۷-۱۷۴۹) نقّاش و مترجم فرانسوی بود که در عصر نادرشاه افشار به سفارت از سوی لویی پانزدهم راهی ایران شد. او ۹ سال در ایران به سر برد و از نقاط گوناگون آن بازدید کرد. سفرنامه‌ی او دربردارنده‌ی نکات مهمّی از اوضاع ایران، احوال شاه ایران و اخلاق و آداب مردمان آن است. در زیر بخشی از سفرنامه‌ی اوتر را می‌خوانیم:
چه در اسپاهان (اصفهان) و چه در جلفا که شهر کوچک ارمنی‌نشین کنار آن است، باغچه‌ها و باغ‌های بیشماری دیده می‌شود و تمام سبزیجات سال که در اروپا یافت می‌شود، از آنجاها به دست می‌آورند. گونه‌ای هلو در این شهر یافت می‌شود که بسیار درشت‌تر و لطیف‌تر و شیرین‌تر از جاهای دیگرست و نیز گونه‌های خربزه‌ی آن در زمانهای متفاوت به دست می‌آیند که هرگاه یکی تمام شود، دیگری به بازار می‌آید به‌طوری‌که در تمام سال می‌توان به این میوه دست یافت. آخرین گونه‌ی آن وقتی رسیده و خوب خواهد شد که مدّتی در زمستان، در سقف خانه‌ها و انبارهای خشک و خنک آويزان نگهداشته شود. در اصفهان، برنج، گندم، جو، ذرّت، فراوان و ارزان است. در اینجا جو سیاه و یولاف هم می‌کارند.
در اصفهان پرندگان خوب و خوراکی فراوان است. در این شهر مرغان تخم‌گذار خیلی درشت‌تر و فربه‌تر از آنچه دیده بودم، پرورش می‌یابد. این مرغان گوشتشان سیاه‌رنگ است. در ایران شکار همگانی‌ست و متأسفانه مردم، در ازبین‌بردن پرندگان مفید، غمی به خود راه نمی‌دهند... در بخش‌های اطراف این شهر قرقاول دیده نمی‌شود، اما کبک فراوان است و گونه‌ای از آن بسیار درشت بوده و پرهای زیبایی دارد که در اروپا دیده نمی‌شود. کوهستان‌ها پر از گوزن شاخ‌پهن است. شیر یافت نمی‌شود، پلنگ فراوان است.
دکّان‌ها و دکّه‌های بازرگانان و صنعتگران اسپاهان، در بازار است. بازارها همان کوچه‌های سرپوشیده و تاقداری است که هر گنبد آن دریچه‌ای دارد که از آن نور به درون بازار می‌تابد. علاوه بر پارچه‌های ساده و زربفت و نخ نقره‌ای، گلابتون، سنگ‌های گرانبها، فیروزه، الماس، لعل، یاقوت زبرجد، زمرّد و غیره که بسیاری را هم از خارج می‌آورند در معرض فروش قرار می‌دهند.
انگلیسی‌ها و هلندی‌ها تجارتخانه دارند و برای ایران قماش و پارچه‌ی هندی، چینی، ادویّه، داروهای هندی و کالاهای دیگر وارد می‌کنند، این تجّار خارجی در گذشته بهره‌های بزرگی از فروش کالاها می‌بردند ولی اکنون به سبب فقر و بدبختی، که در اثر تهاجم به ایران روی داده، مانند گذشته نیست و مردم به‌زحمت خوراک روزانه‌ی خود را به دست می‌آورند.
در محلّه‌های اسپاهان، میدان‌های فروش اسب، غلّات و میوه‌جات درست کرده‌اند. میدان شاه بسیار زیبا و منظّم و بزرگ است و در هیچ کشوری در دنیا مانند آن را ندیده‌ام. عالی‌قاپو -کاخ شاهان- را در یک سمت آن با آجر ساخته‌اند، بسیار زیبا و بلند و با گنجایش است، چون از مدّت‌ها پیش کسی در آن سکونت نداشته، رو به خرابی رفته است. هیچ‌چیز و هیچ‌جا را زیباتر از تالار پذیرایی شاهان ندیدم. این تالار، هم‌کف ساختمان و خیلی بزرگ است. چند قطعه فرش زیبا و گلیم و چند پیکره‌ی نقّاشی‌شده که مطلوب ذوق و سلیقه‌ی اروپاییان است در آن باقی مانده که مراسم پذیرایی از فرستادگان کشورها را نشان می‌دهد. تا آنجاکه توانستم داوری کنم این نقّاشی‌ها یا کار هنرمندان اروپایی است و یا به پیروی از سبک آنها کشیده شده است. برای رسیدن به تالار بزرگ، از ایران و یا از تالار دیگری که سقف آن وسیله‌ی چهل‌پایه‌ی چوبی که روی آنها نقّاشی شده و آیینه‌کاری آن می‌درخشد، باید گذشت، ایرانیان این‌گونه هنرها را می‌پسندند.
در اسپاهان مساجد، کاروانسراها و حمّام‌های پاک وخوب، فراوان است. در کارخانه‌های مهمّات‌سازی اسلحه‌های خوب می‌سازند. شاهان گذشته، همیشه آرایش خانه‌ی خود را با کتابخانه‌ی سلطنتی که در خزانه‌های شاهی ایجاد میشد، حفظ می‌کردند. ضرّابخانه پیوسته سکّه می‌زند. چرم‌های اصفهان بسیار عالی است که بیشتر آنها را از پوست خر، به دست می‌آورند، و از آنها کفش می‌سازند.
ایرانیان از نظر فکر و اندیشه بسیار مستعدّند. به علوم و هنر، به‌طور کلّی تمام آنچه که توجّه آنها را جلب کند به‌آسانی دست می‌یابند. مردمی با تربیّت و مجلس‌آرا و دوست‌یاب و معاشرتی هستند، با بیگانگان مؤدّبانه رفتار می‌کنند. غذاهای دلپذیر می‌پزند. بسیار خوش‌خوراکند. نوشیدنی‌های گوارا، و تجمّل را دوست دارند و در این باره هیچ کشوری به پای آنها نمی‌رسد. دانش همگانی و به‌اصطلاح معلومات عمومی آنها در سطح بالاست و به‌زحمت می‌توان آنها را گول زد. به همین جهت دیده می‌شود یهودیان ترکیه خیلی ثروتمند هستند و کلیمی‌های ایران مسکین‌اند.
✅ @karkhone
| ژان اوتر
ژان اوتر (۱۷۰۷-۱۷۴۹) نقّاش و مترجم فرانسوی بود که در عصر نادرشاه افشار به سفارت از سوی لویی پانزدهم راهی ایران شد. او ۹ سال در ایران به سر برد و از نقاط گوناگون آن بازدید کرد. سفرنامه‌ی او دربردارنده‌ی نکات مهمّی از اوضاع ایران، احوال شاه ایران و اخلاق و آداب مردمان آن است. در زیر بخشی از سفرنامه‌ی اوتر را می‌خوانیم:
چه در اسپاهان (اصفهان) و چه در جلفا که شهر کوچک ارمنی‌نشین کنار آن است، باغچه‌ها و باغ‌های بیشماری دیده می‌شود و تمام سبزیجات سال که در اروپا یافت می‌شود، از آنجاها به دست می‌آورند. گونه‌ای هلو در این شهر یافت می‌شود که بسیار درشت‌تر و لطیف‌تر و شیرین‌تر از جاهای دیگرست و نیز گونه‌های خربزه‌ی آن در زمانهای متفاوت به دست می‌آیند که هرگاه یکی تمام شود، دیگری به بازار می‌آید به‌طوری‌که در تمام سال می‌توان به این میوه دست یافت. آخرین گونه‌ی آن وقتی رسیده و خوب خواهد شد که مدّتی در زمستان، در سقف خانه‌ها و انبارهای خشک و خنک آويزان نگهداشته شود. در اصفهان، برنج، گندم، جو، ذرّت، فراوان و ارزان است. در اینجا جو سیاه و یولاف هم می‌کارند.
در اصفهان پرندگان خوب و خوراکی فراوان است. در این شهر مرغان تخم‌گذار خیلی درشت‌تر و فربه‌تر از آنچه دیده بودم، پرورش می‌یابد. این مرغان گوشتشان سیاه‌رنگ است. در ایران شکار همگانی‌ست و متأسفانه مردم، در ازبین‌بردن پرندگان مفید، غمی به خود راه نمی‌دهند... در بخش‌های اطراف این شهر قرقاول دیده نمی‌شود، اما کبک فراوان است و گونه‌ای از آن بسیار درشت بوده و پرهای زیبایی دارد که در اروپا دیده نمی‌شود. کوهستان‌ها پر از گوزن شاخ‌پهن است. شیر یافت نمی‌شود، پلنگ فراوان است.
دکّان‌ها و دکّه‌های بازرگانان و صنعتگران اسپاهان، در بازار است. بازارها همان کوچه‌های سرپوشیده و تاقداری است که هر گنبد آن دریچه‌ای دارد که از آن نور به درون بازار می‌تابد. علاوه بر پارچه‌های ساده و زربفت و نخ نقره‌ای، گلابتون، سنگ‌های گرانبها، فیروزه، الماس، لعل، یاقوت زبرجد، زمرّد و غیره که بسیاری را هم از خارج می‌آورند در معرض فروش قرار می‌دهند.
انگلیسی‌ها و هلندی‌ها تجارتخانه دارند و برای ایران قماش و پارچه‌ی هندی، چینی، ادویّه، داروهای هندی و کالاهای دیگر وارد می‌کنند، این تجّار خارجی در گذشته بهره‌های بزرگی از فروش کالاها می‌بردند ولی اکنون به سبب فقر و بدبختی، که در اثر تهاجم به ایران روی داده، مانند گذشته نیست و مردم به‌زحمت خوراک روزانه‌ی خود را به دست می‌آورند.
در محلّه‌های اسپاهان، میدان‌های فروش اسب، غلّات و میوه‌جات درست کرده‌اند. میدان شاه بسیار زیبا و منظّم و بزرگ است و در هیچ کشوری در دنیا مانند آن را ندیده‌ام. عالی‌قاپو -کاخ شاهان- را در یک سمت آن با آجر ساخته‌اند، بسیار زیبا و بلند و با گنجایش است، چون از مدّت‌ها پیش کسی در آن سکونت نداشته، رو به خرابی رفته است. هیچ‌چیز و هیچ‌جا را زیباتر از تالار پذیرایی شاهان ندیدم. این تالار، هم‌کف ساختمان و خیلی بزرگ است. چند قطعه فرش زیبا و گلیم و چند پیکره‌ی نقّاشی‌شده که مطلوب ذوق و سلیقه‌ی اروپاییان است در آن باقی مانده که مراسم پذیرایی از فرستادگان کشورها را نشان می‌دهد. تا آنجاکه توانستم داوری کنم این نقّاشی‌ها یا کار هنرمندان اروپایی است و یا به پیروی از سبک آنها کشیده شده است. برای رسیدن به تالار بزرگ، از ایران و یا از تالار دیگری که سقف آن وسیله‌ی چهل‌پایه‌ی چوبی که روی آنها نقّاشی شده و آیینه‌کاری آن می‌درخشد، باید گذشت، ایرانیان این‌گونه هنرها را می‌پسندند.
در اسپاهان مساجد، کاروانسراها و حمّام‌های پاک وخوب، فراوان است. در کارخانه‌های مهمّات‌سازی اسلحه‌های خوب می‌سازند. شاهان گذشته، همیشه آرایش خانه‌ی خود را با کتابخانه‌ی سلطنتی که در خزانه‌های شاهی ایجاد میشد، حفظ می‌کردند. ضرّابخانه پیوسته سکّه می‌زند. چرم‌های اصفهان بسیار عالی است که بیشتر آنها را از پوست خر، به دست می‌آورند، و از آنها کفش می‌سازند.
ایرانیان از نظر فکر و اندیشه بسیار مستعدّند. به علوم و هنر، به‌طور کلّی تمام آنچه که توجّه آنها را جلب کند به‌آسانی دست می‌یابند. مردمی با تربیّت و مجلس‌آرا و دوست‌یاب و معاشرتی هستند، با بیگانگان مؤدّبانه رفتار می‌کنند. غذاهای دلپذیر می‌پزند. بسیار خوش‌خوراکند. نوشیدنی‌های گوارا، و تجمّل را دوست دارند و در این باره هیچ کشوری به پای آنها نمی‌رسد. دانش همگانی و به‌اصطلاح معلومات عمومی آنها در سطح بالاست و به‌زحمت می‌توان آنها را گول زد. به همین جهت دیده می‌شود یهودیان ترکیه خیلی ثروتمند هستند و کلیمی‌های ایران مسکین‌اند.
✅ @karkhone
زخم کهنه
| پرویز گیلانی
وقتی انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، انقلابیون دو ماموریت مهم برای خود تعریف کردند؛ یکی اینکه کام جامعه را از «عدالت» شیرین کنند و دیگر اینکه «ربا» را از بانکداری کشور برچینند.
خروجی ماموریت اول، ملی شدن صنایع و مصادره اموال سرمایه‌داران و دولتی شدن تولید و تجارت بود و از دل ماموریت دوم، ملی شدن بانک‌ها بیرون آمد.
در سالهای منتهی به انقلاب 57، نیروهای انقلابی معتقد بودند نظام بانکداری در دوره پهلوی ناعادلانه اداره می‌شود و در اختیار طبقه خاص قرار دارد. وقتی انقلاب شد تدوین سازوکارهای مبتنی بر اقتصاد اسلامی در اوج توجه مردم و روحانیت قرار داشت. از آنجا که نسبت به نظام بانکی اعتراض‌ها فراوان بود، انقلابیون و روحانیون فکر کردند اصلاح ساختارهای اسلامی بهتر است از نظام بانکی آغاز شود.
به همین دلیل وقتی آرمان‌های انقلابی تبدیل به مصوبه ملی شدن بانک‌ها شد، خیلی‌ها امیدوار شدند که بهره و ربا از بانک‌ها رخت بربندد و قواعد قرض‌الحسنه و هبه برقرار شود.
ابوالحسن بنی‌صدر که خود را یکی از تئوریسین‌های اقتصاد اسلامی می‌دانست، وقتی مبحث اقتصاد توحیدی را مطرح کرد به‌صراحت گفت: «بانک‌های ما به خاطر تماس‌هایی که با بانک‌های جهانی دارند، پیاده‌کننده نظرات بانک‌های استعماری غرب هستند و بهترین شکل این است که طرف آنچه را که به دست می‌آورد، بگذارد در یک مکانی تا در اختیار جمع قرار گیرد و خودش به‌اندازه نیازی که دارد، از آن برداشت کند.»
این دیدگاه‌ها که میان مردم و روحانیون و سیاستمداران زیاد خریدار داشت در نهایت منجر به تدوین قانون عملیات بانکداری بدون ربا در شهریور سال 1362 شد.
به این ترتیب انقلابی اقتصادی در انقلاب ایران به وقوع پیوست و نظام بانکی جدیدی خلق کرد که نظیر آن در هیچ کشوری پیاده نشده بود.
قانون عملیات بانکداری بدون ربا به شرحی که در صفحات پیش‌رو می‌خوانید مسیری استاندارد را طی نکرد و هیچ وقت تبدیل به قانون کارآمدی نشد اما باز هم گلی به جمال نمایندگان مجلس اول که مطابق اعتقادات خود همت کردند و قانون مورد نظر خود را به تصویب رساندند. آنها اگرچه تجربه و تخصص کافی نداشتند اما آنقدر آینده‌نگر بودند که تصویب کردند؛ قانون پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شود و پس از آن مجدداً مورد بازنگری قرار گیرد.
اکنون 38 سال از شهریور 1362 می‌گذرد و در حالی که بانکداری امروز ایران نه اسلامی است و نه متعارف، هیچ‌کس به فکر بازسازی این ساختار کهنه نیست. چرا قانونی که قرار بود پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شود، 38 سال است که بازنگری نمی‌شود؟
✅ @karkhone
| پرویز گیلانی
وقتی انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، انقلابیون دو ماموریت مهم برای خود تعریف کردند؛ یکی اینکه کام جامعه را از «عدالت» شیرین کنند و دیگر اینکه «ربا» را از بانکداری کشور برچینند.
خروجی ماموریت اول، ملی شدن صنایع و مصادره اموال سرمایه‌داران و دولتی شدن تولید و تجارت بود و از دل ماموریت دوم، ملی شدن بانک‌ها بیرون آمد.
در سالهای منتهی به انقلاب 57، نیروهای انقلابی معتقد بودند نظام بانکداری در دوره پهلوی ناعادلانه اداره می‌شود و در اختیار طبقه خاص قرار دارد. وقتی انقلاب شد تدوین سازوکارهای مبتنی بر اقتصاد اسلامی در اوج توجه مردم و روحانیت قرار داشت. از آنجا که نسبت به نظام بانکی اعتراض‌ها فراوان بود، انقلابیون و روحانیون فکر کردند اصلاح ساختارهای اسلامی بهتر است از نظام بانکی آغاز شود.
به همین دلیل وقتی آرمان‌های انقلابی تبدیل به مصوبه ملی شدن بانک‌ها شد، خیلی‌ها امیدوار شدند که بهره و ربا از بانک‌ها رخت بربندد و قواعد قرض‌الحسنه و هبه برقرار شود.
ابوالحسن بنی‌صدر که خود را یکی از تئوریسین‌های اقتصاد اسلامی می‌دانست، وقتی مبحث اقتصاد توحیدی را مطرح کرد به‌صراحت گفت: «بانک‌های ما به خاطر تماس‌هایی که با بانک‌های جهانی دارند، پیاده‌کننده نظرات بانک‌های استعماری غرب هستند و بهترین شکل این است که طرف آنچه را که به دست می‌آورد، بگذارد در یک مکانی تا در اختیار جمع قرار گیرد و خودش به‌اندازه نیازی که دارد، از آن برداشت کند.»
این دیدگاه‌ها که میان مردم و روحانیون و سیاستمداران زیاد خریدار داشت در نهایت منجر به تدوین قانون عملیات بانکداری بدون ربا در شهریور سال 1362 شد.
به این ترتیب انقلابی اقتصادی در انقلاب ایران به وقوع پیوست و نظام بانکی جدیدی خلق کرد که نظیر آن در هیچ کشوری پیاده نشده بود.
قانون عملیات بانکداری بدون ربا به شرحی که در صفحات پیش‌رو می‌خوانید مسیری استاندارد را طی نکرد و هیچ وقت تبدیل به قانون کارآمدی نشد اما باز هم گلی به جمال نمایندگان مجلس اول که مطابق اعتقادات خود همت کردند و قانون مورد نظر خود را به تصویب رساندند. آنها اگرچه تجربه و تخصص کافی نداشتند اما آنقدر آینده‌نگر بودند که تصویب کردند؛ قانون پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شود و پس از آن مجدداً مورد بازنگری قرار گیرد.
اکنون 38 سال از شهریور 1362 می‌گذرد و در حالی که بانکداری امروز ایران نه اسلامی است و نه متعارف، هیچ‌کس به فکر بازسازی این ساختار کهنه نیست. چرا قانونی که قرار بود پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شود، 38 سال است که بازنگری نمی‌شود؟
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
شرکت Evergrande، غول بزرگ ساختمان و املاک چین، یکی از مهمترین و مبناییترین شرکتهای اقتصادی این کشور است که حالا معمّای بزرگ اقتصاد و فایننس دنیا شده است. اینش رکت که 200 هزار کارمند دارد و مدّعی ایجاد 3 و نیم میلیون شغل غیرمستقیم... در سال!است... حالا 300…
بلومبرگ: دولت چین به بانک‌ها اعلام کرد که اورگرند، شرکت املاک و مستغلات چینی، سود ماه سپتامبر را پرداخت نخواهد کرد. موعد پرداخت این سود 20 سپتامبر بوده است. ادامه مشکلات به وجود آمده در مورد شرکت اورگرند میتونه به فاجعه تبدیل بشه. ریسک سرایت مشکلات این شرکت به دیگر بخش‌ها هر روز بیشتر و بیشتر میشه و نگرانی زیادی وجو داره که این شرکت نتونه بدهی های خودشو پرداخت کنه.
دخالت دولت چین شاید بتونه این مشکل رو در کوتاه مدت حل کنه اما در اینده مشکل به شکل بزرگتری خودش رو نشون خواهد داد. دولت ها نباید برنده و بازنده تجارت رو مشخص کنن. مشکل فعلی این شرکت هم ناشی از دخالت گسترده دولت چین در اقتصاد هست.
(شرکت Evergrande یک میلیون و هفتصدهزار واحد آپارتمانی نیمه تمام رو دستش مونده. شرکتی که روی کوهی از پول نشسته (یا نشسته بود) نمیتونه یک میلیون و هفتصدهزار واحد رو تموم کنه. سخن دولتی ها فارغ از این و آن که برامون قابل درکه ولی رسانه‌ای که توجیه میکنه (دنیای اقتصاد) و شرکتی که به این دعوت لبیک میگه (ذوب‌آهن اصفهان) اینا رو باید ساقیشون رو یافت.)
✅ @karkhone
دخالت دولت چین شاید بتونه این مشکل رو در کوتاه مدت حل کنه اما در اینده مشکل به شکل بزرگتری خودش رو نشون خواهد داد. دولت ها نباید برنده و بازنده تجارت رو مشخص کنن. مشکل فعلی این شرکت هم ناشی از دخالت گسترده دولت چین در اقتصاد هست.
(شرکت Evergrande یک میلیون و هفتصدهزار واحد آپارتمانی نیمه تمام رو دستش مونده. شرکتی که روی کوهی از پول نشسته (یا نشسته بود) نمیتونه یک میلیون و هفتصدهزار واحد رو تموم کنه. سخن دولتی ها فارغ از این و آن که برامون قابل درکه ولی رسانه‌ای که توجیه میکنه (دنیای اقتصاد) و شرکتی که به این دعوت لبیک میگه (ذوب‌آهن اصفهان) اینا رو باید ساقیشون رو یافت.)
✅ @karkhone
Bloomberg.com
China’s Nightmare Evergrande Scenario Is an Uncontrolled Crash
Protests intensify at China Evergrande Group offices across the country as the developer falls further behind on promises to more than 70,000 investors. Construction of unfinished properties with enough floor space to cover three-fourths of Manhattan grinds…
بازیِ خونین
معادله‌های عجیب در طولانی‌شدن جنگ ایران و عراق
پروفسور برنارد رایش در مقاله‌ی اسراییل و جنگ ایران و عراق می‌نویسد: «بهره‌ی اصلیِ اسراییل از جنگ ایران و عراق آن بود که این دو قدرت منطقه‌ای که هر دو دشمن اسراییل محسوب می‌شدند، علیه یکدیگر وارد جنگ شدند و فرصت استراحتی برای اسراییل فراهم شد.» او معتقد است اسراییل به دنبال «حفظ موازنه‌ی قوا برای طولانی‌کردن جنگ و جلوگیری از پیروزی یکی از دو طرف بود.» در تحلیل رایش، جنگ علاوه بر درگیر نگه داشتن این دو کشور، جهان عرب را به دو قطب تبدیل کرده بود؛ یک قطب، سوریه، لیبی و یمن جنوبی و قطب دیگر اردن، مصر و کشورهای حاشیه‌ی خلیج‌فارس و «دودستگی جهان عرب، مانع تشکیل جبهه‌ی متحدی علیه اسراییل شد» (درس‌هایی از راهبرد، حقوق، دیپلماسی در جنگ ایران و عراق، ص147 و 148)
گویا سیاست آمریکا هم ادامه‌ی جنگ خونین ایران و عراق بود؛ تا وقتی که برنده‌ای نداشته باشد. الکواری نماینده‌ی وقتِ قطر در سازمان ملل، درباره‌ی موضع آمریکا و شوروی در جنگ می‌نویسد: «در واقع این دو ابرقدرت، به رغم تاکیدهایی که بر خلاف آن داشتند، از تداوم جنگ و طولانی شدن آن، مادام که هیچ‌یک از طرفین نتواند بر دیگری غلبه داشته باشد، احساس رضایت می‌کردند.» (عملکرد شورای امنیت در جنگ ایران و عراق، ص 201)
در سالهای جنگ تا وقتی که ایران و عراق کشورهای هم را ویران می‌کردند، قدرت‌های جهانی با وجود اظهار نگرانی از ادامه جنگ، تلاشی عملی و جدی برای پایان دادن به آن نکردند. آنها سال هفتم تصمیم گرفتند جنگ را پایان دهند.
تحلیلگران ایرانی موفقیت نسبی کربلای 5(زمستان 65) را در تصمیم ابرقدرتها برای پایان دادن به جنگ موثر می‌دانند اما اغلب تحلیلگرانِ غیرایرانی ناامن شدن خلیج فارس در جنگ دریایی و افشای ماجرای مک فارلین را مهمترین دلیل تصمیم آمریکا برای پایان دادن به جنگ می‌دانند.
افشای پر سر و صدای ماجرای مک‌فارلین در آبان 65، که در جهان به ماجرای کمک آمریکا و اسراییل به ایران معروف شد، کار را برای بازی دوگانه‌ی آمریکایی‌ها سخت کرد و آمریکا تحت فشار شدیدی قرار گرفت و به تعبیر کدی و گازیوروسکی آمریکایی‌ها به این جمع‌بندی رسیدند که: «باید به‌گونه‌ای مستقیم برای پایان دادن به جنگ طولانی ایران و عراق مداخله نمایند.» (نظام دوقطبی و جنگ ایران و عراق، ص414)
تیر66 قطعنامهی 598 برای پایان دادن به جنگ تصویب شد. واکنش ایران به قطعنامه منفی بود اما برای اولین‌بار تمام 5 عضو دائم شورای امنیت برای پایان دادن به جنگ تفاهم کرده بودند. به روایت دبیرکل سازمان ملل در جلسه‌ای که مهر66 او با 5 عضو دایم شورای امنیت برگزار کرد؛ شولتز وزیرخارجه‌ی آمریکا در جمع‌بندی نظر 5 کشور گفت: «همه‌ی ما پایان جنگ را می‌خواهیم. همه‌ی ما از قطعنامهی 598 حمایت می‌کنیم» (به سوی صلح، ص255)
دکوییار، دبیرکل سازمان ملل، در خاطراتش درباره‌ی سیاست آمریکا در این مقطع از جنگ می‌نویسد: «نظر قطعی ایالات متحده این بود كه برای پایان جنگ: (1) عراقی‌ها باید به‌خوبی مقاومت كنند تا مانع هر گونه پیروزی ایران شوند. (2) جنگ باید بیش از هر زمانی برای ایرانی‌ها رنج‌آور شود. (3) جریان سلاح به ایران باید از طریق قطعنامهی دیگری در شورای امنیت كاهش یابد و (4) فشار بین‌المللی در ابعاد وسیعی به این كشور وارد شود.»(به سوی صلح، ص267)
بسیاری دریافتند که جنگ ماه‌های پایانی خود را سپری میکند. محمدجواد ظریف از دیپلمات‌های ایران در سازمان ملل به خاطر دارد که حدود دی‌ماه 66: «مایکل اشتاینر من را صدا کرد و گفت که من یک نکته‌ای را به تو بگویم و آن این است که شما الان دست بالا را دارید، ولی امسال سال شکست شما در جنگ است. قبل از اینکه شکست بخورید قطعنامه را بپذیرید. هیچ‌وقت این از ذهنم بیرون نمی‌رود.» (دیپلماسی ایران و قطعنامه 598، ص249) چندماه پس از این گفتگو سخنان نماینده‌ی آلمان در سازمان ملل به واقعیت پیوست و در بهار 67 ایران شکست‌های پی‌در‌پی و سختی را در جبهه‌های جنگ تجربه کرد. فاو، شلمچه، جزایر مجنون را که در عملیات‌های سخت و طولانی‌مدت در چند سال گرفته بود در عملیات‌های سریع دشمن در عرض چند ماه از دست داد و با سخت شدن و زجرآور شدن جنگ، قطعنامهی 598 را پذیرفت.
سودهای سرشار بسیاری از کشورها و شرکتهای بین‌المللیِ فروش سلاح و منافع بسیاری که در حاشیه‌ی جنگ‌ها وجود دارد، تا چه حد در ادامه‌ی جنگ تاثیر داشت؟ مقامات ایرانی به‌ویژه مسئولان وزارت خارجه تا چه حد به انگیزه‌ی اصلی ابرقدرتها و کشورهایی که منافعشان در طولانی شدن جنگ بود پی بردند؟ عجیب آن که در ایران نیز نگاهی مسلط وجود داشت که تلاش دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ را تلاشی خائنانه تفسیر می‌کرد. آیا ممکن است گاه بازی خورده باشیم و با اصرار بر ادامه‌ی جنگ در زمین ابرقدرتها بازی کرده باشیم؟
پیوست
✅ @karkhone
معادله‌های عجیب در طولانی‌شدن جنگ ایران و عراق
پروفسور برنارد رایش در مقاله‌ی اسراییل و جنگ ایران و عراق می‌نویسد: «بهره‌ی اصلیِ اسراییل از جنگ ایران و عراق آن بود که این دو قدرت منطقه‌ای که هر دو دشمن اسراییل محسوب می‌شدند، علیه یکدیگر وارد جنگ شدند و فرصت استراحتی برای اسراییل فراهم شد.» او معتقد است اسراییل به دنبال «حفظ موازنه‌ی قوا برای طولانی‌کردن جنگ و جلوگیری از پیروزی یکی از دو طرف بود.» در تحلیل رایش، جنگ علاوه بر درگیر نگه داشتن این دو کشور، جهان عرب را به دو قطب تبدیل کرده بود؛ یک قطب، سوریه، لیبی و یمن جنوبی و قطب دیگر اردن، مصر و کشورهای حاشیه‌ی خلیج‌فارس و «دودستگی جهان عرب، مانع تشکیل جبهه‌ی متحدی علیه اسراییل شد» (درس‌هایی از راهبرد، حقوق، دیپلماسی در جنگ ایران و عراق، ص147 و 148)
گویا سیاست آمریکا هم ادامه‌ی جنگ خونین ایران و عراق بود؛ تا وقتی که برنده‌ای نداشته باشد. الکواری نماینده‌ی وقتِ قطر در سازمان ملل، درباره‌ی موضع آمریکا و شوروی در جنگ می‌نویسد: «در واقع این دو ابرقدرت، به رغم تاکیدهایی که بر خلاف آن داشتند، از تداوم جنگ و طولانی شدن آن، مادام که هیچ‌یک از طرفین نتواند بر دیگری غلبه داشته باشد، احساس رضایت می‌کردند.» (عملکرد شورای امنیت در جنگ ایران و عراق، ص 201)
در سالهای جنگ تا وقتی که ایران و عراق کشورهای هم را ویران می‌کردند، قدرت‌های جهانی با وجود اظهار نگرانی از ادامه جنگ، تلاشی عملی و جدی برای پایان دادن به آن نکردند. آنها سال هفتم تصمیم گرفتند جنگ را پایان دهند.
تحلیلگران ایرانی موفقیت نسبی کربلای 5(زمستان 65) را در تصمیم ابرقدرتها برای پایان دادن به جنگ موثر می‌دانند اما اغلب تحلیلگرانِ غیرایرانی ناامن شدن خلیج فارس در جنگ دریایی و افشای ماجرای مک فارلین را مهمترین دلیل تصمیم آمریکا برای پایان دادن به جنگ می‌دانند.
افشای پر سر و صدای ماجرای مک‌فارلین در آبان 65، که در جهان به ماجرای کمک آمریکا و اسراییل به ایران معروف شد، کار را برای بازی دوگانه‌ی آمریکایی‌ها سخت کرد و آمریکا تحت فشار شدیدی قرار گرفت و به تعبیر کدی و گازیوروسکی آمریکایی‌ها به این جمع‌بندی رسیدند که: «باید به‌گونه‌ای مستقیم برای پایان دادن به جنگ طولانی ایران و عراق مداخله نمایند.» (نظام دوقطبی و جنگ ایران و عراق، ص414)
تیر66 قطعنامهی 598 برای پایان دادن به جنگ تصویب شد. واکنش ایران به قطعنامه منفی بود اما برای اولین‌بار تمام 5 عضو دائم شورای امنیت برای پایان دادن به جنگ تفاهم کرده بودند. به روایت دبیرکل سازمان ملل در جلسه‌ای که مهر66 او با 5 عضو دایم شورای امنیت برگزار کرد؛ شولتز وزیرخارجه‌ی آمریکا در جمع‌بندی نظر 5 کشور گفت: «همه‌ی ما پایان جنگ را می‌خواهیم. همه‌ی ما از قطعنامهی 598 حمایت می‌کنیم» (به سوی صلح، ص255)
دکوییار، دبیرکل سازمان ملل، در خاطراتش درباره‌ی سیاست آمریکا در این مقطع از جنگ می‌نویسد: «نظر قطعی ایالات متحده این بود كه برای پایان جنگ: (1) عراقی‌ها باید به‌خوبی مقاومت كنند تا مانع هر گونه پیروزی ایران شوند. (2) جنگ باید بیش از هر زمانی برای ایرانی‌ها رنج‌آور شود. (3) جریان سلاح به ایران باید از طریق قطعنامهی دیگری در شورای امنیت كاهش یابد و (4) فشار بین‌المللی در ابعاد وسیعی به این كشور وارد شود.»(به سوی صلح، ص267)
بسیاری دریافتند که جنگ ماه‌های پایانی خود را سپری میکند. محمدجواد ظریف از دیپلمات‌های ایران در سازمان ملل به خاطر دارد که حدود دی‌ماه 66: «مایکل اشتاینر من را صدا کرد و گفت که من یک نکته‌ای را به تو بگویم و آن این است که شما الان دست بالا را دارید، ولی امسال سال شکست شما در جنگ است. قبل از اینکه شکست بخورید قطعنامه را بپذیرید. هیچ‌وقت این از ذهنم بیرون نمی‌رود.» (دیپلماسی ایران و قطعنامه 598، ص249) چندماه پس از این گفتگو سخنان نماینده‌ی آلمان در سازمان ملل به واقعیت پیوست و در بهار 67 ایران شکست‌های پی‌در‌پی و سختی را در جبهه‌های جنگ تجربه کرد. فاو، شلمچه، جزایر مجنون را که در عملیات‌های سخت و طولانی‌مدت در چند سال گرفته بود در عملیات‌های سریع دشمن در عرض چند ماه از دست داد و با سخت شدن و زجرآور شدن جنگ، قطعنامهی 598 را پذیرفت.
سودهای سرشار بسیاری از کشورها و شرکتهای بین‌المللیِ فروش سلاح و منافع بسیاری که در حاشیه‌ی جنگ‌ها وجود دارد، تا چه حد در ادامه‌ی جنگ تاثیر داشت؟ مقامات ایرانی به‌ویژه مسئولان وزارت خارجه تا چه حد به انگیزه‌ی اصلی ابرقدرتها و کشورهایی که منافعشان در طولانی شدن جنگ بود پی بردند؟ عجیب آن که در ایران نیز نگاهی مسلط وجود داشت که تلاش دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ را تلاشی خائنانه تفسیر می‌کرد. آیا ممکن است گاه بازی خورده باشیم و با اصرار بر ادامه‌ی جنگ در زمین ابرقدرتها بازی کرده باشیم؟
پیوست
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
تصویری از هیات ایرانی مذاکره کننده درباره قطعنامه ۵۹۸
27 تیرماه 1367 (17 ژوئیه 1988) قطعنامه 598
ولایتی وزیر خارجه وقت / جواد ظریف( دیپلمات ارشد سمت چپ ولایتی)/حسن روحانی(رئیس وقت کمیسیون دفاع مجلس و عضو شورایعالی دفاع)
محمدجواد ظریف از دیپلمات‌های…
27 تیرماه 1367 (17 ژوئیه 1988) قطعنامه 598
ولایتی وزیر خارجه وقت / جواد ظریف( دیپلمات ارشد سمت چپ ولایتی)/حسن روحانی(رئیس وقت کمیسیون دفاع مجلس و عضو شورایعالی دفاع)
محمدجواد ظریف از دیپلمات‌های…
رانتِ یارانهء پشم در آمریکا
در آمریکا، پشم در ۱۹۵۴ بعلت استفاده از آن در لباس‌های نظامی یک کالای استراتژیک حیاتی محسوب میشد. در نتیجه دولت به تولیدکنندگان پشم یارانه میداد و بیش از صد میلیون دلار به گله‌داران و تولیدکنندگان می‌بخشید، که نیمی از آن تنها به یک درصد از آنها تعلق میگرفت! مثل بیشتر یارانه‌ها، این یکی هم واقعاً موفق نبود و این صنعت را بیشتر ناکارآمد کرد. اما این تنها آغاز ماجرا بود. شش سال بعد "الیاف مصنوعی" جای "پشم" را گرفت و پشم از فهرست کالاهای استراتژیک خارج شد. اما لابی پشم وارد عمل شد و تا سه دهه بعد یارانه که همه توجیه خود را در ۱۹۶۰ از دست داده بود، همچنان بی کم و کاست برقرار بود. اما بالأخره کنگره در ۱۹۹۳ یارانه را از بین برد اما نتوانست لابی را از بین ببرد. چند سال بعد اما با سختکوشی لابی پشم، یارانهء پشم دوباره برقرار شد، هر چند که مقدار آن کاهش یافت و باید هر سال مجدداً تصویب میشد!
پ.ن: آیا حضرات بومی عبرت می‌گیرند؟خیر
✅ @karkhone
در آمریکا، پشم در ۱۹۵۴ بعلت استفاده از آن در لباس‌های نظامی یک کالای استراتژیک حیاتی محسوب میشد. در نتیجه دولت به تولیدکنندگان پشم یارانه میداد و بیش از صد میلیون دلار به گله‌داران و تولیدکنندگان می‌بخشید، که نیمی از آن تنها به یک درصد از آنها تعلق میگرفت! مثل بیشتر یارانه‌ها، این یکی هم واقعاً موفق نبود و این صنعت را بیشتر ناکارآمد کرد. اما این تنها آغاز ماجرا بود. شش سال بعد "الیاف مصنوعی" جای "پشم" را گرفت و پشم از فهرست کالاهای استراتژیک خارج شد. اما لابی پشم وارد عمل شد و تا سه دهه بعد یارانه که همه توجیه خود را در ۱۹۶۰ از دست داده بود، همچنان بی کم و کاست برقرار بود. اما بالأخره کنگره در ۱۹۹۳ یارانه را از بین برد اما نتوانست لابی را از بین ببرد. چند سال بعد اما با سختکوشی لابی پشم، یارانهء پشم دوباره برقرار شد، هر چند که مقدار آن کاهش یافت و باید هر سال مجدداً تصویب میشد!
پ.ن: آیا حضرات بومی عبرت می‌گیرند؟خیر
✅ @karkhone
طالبان خودکفایی
خبرگزاری فارس: برکت نتواست ۵۰میلیون واکسن بسازد چون مهندسان چینی و هندی اش کرونا گرفتند !
خبرگزاری فارس در گزارشی به چرایی بدقولی برکت در رساندن 50 میلیون دوز واکسن کرونا پرداخته و خبر داد: موسسه برکت که وعده داده بود 50 میلیون‌دوز واکسن ضد کرونا را تا پایان شهریور تحویل دهد احتمالا 15 میلیون دوز بیشتر نتواند تولید کند.
فارس نوشت: یکی از دلیل‌های تاخیر، کرونا گرفتن مهندسان چینی و هندی بود. گروه مهندسان چینی و هندی که برای نصب دستگاه‌ها و راه‌اندازی نرم‌افزارها به ایران آمده بودند، همگی کرونا گرفتند. حالا برکت مانده بود و خط تولیدی که تقریبا نصب شده بود اما امکان بهره‌برداری نداشت. چاره‌ای نبود جز قرنطینه و میزبانی از این افراد تا زمان بهبودی کامل. موضوعی که 2 تا 3 هفته طول کشید.
پی نوشت:
پس متاسفانه مهندسان چینی و هندی که برای راه اندازی خط تولید واکسن برکت آمده بودند کرونا گرفته اند ! و برای همین تولید واکسن عقب افتاده!!
- آیا مهندسان همگی فوت کردند؟! آیا نمیتوانستند پس از بهبودی سر کار خود باز گردند؟!
-آیا تولید واکسن برکت اینقدر به مهندسان چینی و هندی وابسته است؟
-آیا مهندسین هندی و چینی در کشورهایشان واکسن نزده بودند؟!
-آیا واکسنی که قرار بود خط تولیدش را مهندسان چینی و هندی بسازند از واکسنهای تولید این کشورها برتر است؟! و یا از واکسنهای تولید کارخانه های پیشرفته دیگر جهان؟!
- آیا مواد اولیه ای که نیامد هم مال چینی ها و هندی ها بود؟!
- واکسنی که خط تولیدش به مهندسان چینی و هندی وابسته است و مواد اولیه اش باید از خارج تامین شود بومیست؟!
این بود خودکفایی تان ای بی کفایتان؟!
پس آنهمه بوق و کرنا چه شد؟!
جواب اینهمه جان که از دست رفت چه؟!
✅ @karkhone
خبرگزاری فارس: برکت نتواست ۵۰میلیون واکسن بسازد چون مهندسان چینی و هندی اش کرونا گرفتند !
خبرگزاری فارس در گزارشی به چرایی بدقولی برکت در رساندن 50 میلیون دوز واکسن کرونا پرداخته و خبر داد: موسسه برکت که وعده داده بود 50 میلیون‌دوز واکسن ضد کرونا را تا پایان شهریور تحویل دهد احتمالا 15 میلیون دوز بیشتر نتواند تولید کند.
فارس نوشت: یکی از دلیل‌های تاخیر، کرونا گرفتن مهندسان چینی و هندی بود. گروه مهندسان چینی و هندی که برای نصب دستگاه‌ها و راه‌اندازی نرم‌افزارها به ایران آمده بودند، همگی کرونا گرفتند. حالا برکت مانده بود و خط تولیدی که تقریبا نصب شده بود اما امکان بهره‌برداری نداشت. چاره‌ای نبود جز قرنطینه و میزبانی از این افراد تا زمان بهبودی کامل. موضوعی که 2 تا 3 هفته طول کشید.
پی نوشت:
پس متاسفانه مهندسان چینی و هندی که برای راه اندازی خط تولید واکسن برکت آمده بودند کرونا گرفته اند ! و برای همین تولید واکسن عقب افتاده!!
- آیا مهندسان همگی فوت کردند؟! آیا نمیتوانستند پس از بهبودی سر کار خود باز گردند؟!
-آیا تولید واکسن برکت اینقدر به مهندسان چینی و هندی وابسته است؟
-آیا مهندسین هندی و چینی در کشورهایشان واکسن نزده بودند؟!
-آیا واکسنی که قرار بود خط تولیدش را مهندسان چینی و هندی بسازند از واکسنهای تولید این کشورها برتر است؟! و یا از واکسنهای تولید کارخانه های پیشرفته دیگر جهان؟!
- آیا مواد اولیه ای که نیامد هم مال چینی ها و هندی ها بود؟!
- واکسنی که خط تولیدش به مهندسان چینی و هندی وابسته است و مواد اولیه اش باید از خارج تامین شود بومیست؟!
این بود خودکفایی تان ای بی کفایتان؟!
پس آنهمه بوق و کرنا چه شد؟!
جواب اینهمه جان که از دست رفت چه؟!
✅ @karkhone
PitchBook_Q2_2021_Emerging_Tech_Research_Agtech_Preview.pdf
3.8 MB
پیچ بوک یکی از برترین سورس های انتشار داده های سرمایه گذاری خصوصی است. این شرکت اخیرا گزارشی در مورد روندهای سرمایه گذاری در AgTech یا فناوری کشاورزی، که اجمالا به استارتاپ های حوزه کشاورزی گفته می شود، در مورد فصل دوم 2021 منتشر کرده است.
با توجه به سنتی بودن صنعت کشاورزی و دامپروری در کشور ما و گام شرکت های سرمایه گذاری خصوصی به سمت این حوزه ها، حتما چاشنی نوآوری است که می تواند در صورت ارزش آفرینی حقیقی اقتصادی، به صنعت کمک کند.
در این گزارش استارتاپ ها کشاورزی به 4 حوزه دسته بندی شده اند که قابل توجه است:
تجارت الکترونیک در کشاورزی و حوزه مالیه کشاورزی
بیوتک کشاورزی
کشاورزی داخلی یا مسقف (Indoor Farming)
دامپروری (آبزیان، طیور و چارپایان)
تعداد استارتاپ ها و میزان سرمایه گذاری در حوزه کشاورزی مسقف و بیوتک کشاورزی به طور قابل توجهی بالاتر است.
✅ @karkhone
با توجه به سنتی بودن صنعت کشاورزی و دامپروری در کشور ما و گام شرکت های سرمایه گذاری خصوصی به سمت این حوزه ها، حتما چاشنی نوآوری است که می تواند در صورت ارزش آفرینی حقیقی اقتصادی، به صنعت کمک کند.
در این گزارش استارتاپ ها کشاورزی به 4 حوزه دسته بندی شده اند که قابل توجه است:
تجارت الکترونیک در کشاورزی و حوزه مالیه کشاورزی
بیوتک کشاورزی
کشاورزی داخلی یا مسقف (Indoor Farming)
دامپروری (آبزیان، طیور و چارپایان)
تعداد استارتاپ ها و میزان سرمایه گذاری در حوزه کشاورزی مسقف و بیوتک کشاورزی به طور قابل توجهی بالاتر است.
✅ @karkhone
کارمزد بدون کارنمود
یک مطالعه‌ی جدید از اریک اُرن (دانشگاه گرینل)، با بررسی دریافتی ۳۱ هزار مدیر بلندپایه در ۲،۷۹۴ شرکت سهامی عام، معتقده که هر یک دلار تخفیف مالیاتی‌ای که طی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ بر درآمد شرکت‌ها اعمال شده، ۱۵ تا ۱۹ سنت‌اش به افزایش حقوق مدیران بلندپایه منتهی شده. نکته اینجاست که این افزایش حقوق نه برآیند بهبود عملکرد مدیران شرکت‌ها، تولید یک محصول جدید، کاهش هزینه‌ی تولید و.. که تنها پیامد تغییر یک سیاست دولتی (کاهش مالیات‌ستانی از شرکت‌ها) بوده. به عقیده پژوهشگر، اثر این تخفیف‌های مالیاتی روی درآمد مدیرها پنج برابر بیش از تأثیری‌ست که بر دستمزد کارگرا میذاره و این به تشدید نابرابری توزیع درآمد در بنگاه‌ها دامن زده. تجمیع این ۱۵ تا ۱۹ سنت میتونه به بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار صعود کنه. در عین حال مطالعه معتقده در شرکت‌هایی که ساختار حکمرانی قوی‌تری دارن تغییر چشمگیری توی حقوق مدیران مشاهده نشده.
این مطالعه نظریات مربوط به معضل کارگمار-کارگزار در سازمان‌های بزرگ اقتصادی رو بیشتر تقویت میکنه؛ هیئت‌های مدیره‌ی شرکت‌ها ممکنه همیشه منافع سهامداران (کارگمار) رو نمایندگی نکنن و با همکاری کردن با مدیران ارشد اجرایی (کارگزار)، حقوق هایی به مدیران بپردازن که فراتر از ارزشیه که برای شرکت تولید میکنن. نتیجه‌ش اینه که درآمد محدود شرکت بیشتر به مدیران سازمان‌های اقتصادی، و کمتر به سایر امورات سازمان (مزد کارگران، سرمایه‌گذاری و..) تخصیص پیدا میکنه.
✅ @karkhone
یک مطالعه‌ی جدید از اریک اُرن (دانشگاه گرینل)، با بررسی دریافتی ۳۱ هزار مدیر بلندپایه در ۲،۷۹۴ شرکت سهامی عام، معتقده که هر یک دلار تخفیف مالیاتی‌ای که طی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ بر درآمد شرکت‌ها اعمال شده، ۱۵ تا ۱۹ سنت‌اش به افزایش حقوق مدیران بلندپایه منتهی شده. نکته اینجاست که این افزایش حقوق نه برآیند بهبود عملکرد مدیران شرکت‌ها، تولید یک محصول جدید، کاهش هزینه‌ی تولید و.. که تنها پیامد تغییر یک سیاست دولتی (کاهش مالیات‌ستانی از شرکت‌ها) بوده. به عقیده پژوهشگر، اثر این تخفیف‌های مالیاتی روی درآمد مدیرها پنج برابر بیش از تأثیری‌ست که بر دستمزد کارگرا میذاره و این به تشدید نابرابری توزیع درآمد در بنگاه‌ها دامن زده. تجمیع این ۱۵ تا ۱۹ سنت میتونه به بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار صعود کنه. در عین حال مطالعه معتقده در شرکت‌هایی که ساختار حکمرانی قوی‌تری دارن تغییر چشمگیری توی حقوق مدیران مشاهده نشده.
این مطالعه نظریات مربوط به معضل کارگمار-کارگزار در سازمان‌های بزرگ اقتصادی رو بیشتر تقویت میکنه؛ هیئت‌های مدیره‌ی شرکت‌ها ممکنه همیشه منافع سهامداران (کارگمار) رو نمایندگی نکنن و با همکاری کردن با مدیران ارشد اجرایی (کارگزار)، حقوق هایی به مدیران بپردازن که فراتر از ارزشیه که برای شرکت تولید میکنن. نتیجه‌ش اینه که درآمد محدود شرکت بیشتر به مدیران سازمان‌های اقتصادی، و کمتر به سایر امورات سازمان (مزد کارگران، سرمایه‌گذاری و..) تخصیص پیدا میکنه.
✅ @karkhone
Twitter
Eric Ohrn
Hi #econtwitter, I’m excited to share a new working paper! “Corporate Tax Breaks and Executive Compensation” You can find the paper here: ericohrn.sites.grinnell.edu/research.html \begin{thread}
خرداد ۱۳۶۲ از دفتر آقای گیلانی [رئیس وقت دادگاه انقلاب] به پدرم تلفن زدند، بیایید تا تکلیفتان را روشن کنیم. زیرا سه سال بود که ما بلاتکلیف بودیم. در آن جلسه گفته می‌شود که مؤسسهٔ امیرکبیر را باید به سازمان تبلیغات اسلامی بدهید و بقیهٔ اموال برای خودتان. از پدرم امضا می‌گیرند. البته مؤسسهٔ امیرکبیر متعلق به پدرم نبود، متعلق به ما بچه‌ها بود. یک زمین‌هایی هم در اختیار مؤسسه بود که آن را هم مصادره کردند؛ هر چقدر هم پیگیری می‌کنیم، می‌گویند اینها در صلح‌نامه آمده است. اما ما که وکالتی به پدر نداده بودیم. فکر می‌کردند امیرکبیر چاپخانه است. فرق چاپخانه با انتشاراتی را نمی‌دانستند. یک انتشاراتی مدیریت می‌خواهد باید راهبرد داشته باشید. همینجوری که کتاب چاپ نمی‌شود. همین حالا سازمان تبلیغات ماهانه صد میلیون حقوق به کارمندان مؤسسه می‌دهد و آن نشر را با آن عظمت رسانده‌اند به یک مؤسسهٔ زیان‌ده که هر از چند گاهی که کفگیر ته دیگ می‌خورد یکی از فروشگاه‌هایش را می‌فروشد! یک ناشر زیرپله‌ای بهتر از امیرکبیر حالا فعالیت میکند.
محمدرضا جعفری،فرزند عبدالرحیم جعفری؛ مالک انتشارات امیرکبیر
✅ @karkhone
محمدرضا جعفری،فرزند عبدالرحیم جعفری؛ مالک انتشارات امیرکبیر
✅ @karkhone
هشدار مهم امنیتی درباره گوشی‌های چینی؛
شما یک جاسوس چینی هستید!
| ساسان آقایی
مرکز امنیت ملی سایبری لیتوانی در هشداری جدی از شهروندان این کشور خواسته تا گوشی‌های چینی را نخرند، استفاده نکنند و آنها را دور بی‌اندازند. این نهاد، به شکل خاص‌تر گوشی‌های می۱۰تی شیائومی، پی۴۰ هواوی و و ۸تی وان‌پلاس را در بلک‌لیست خود قرار داده است. هر سه گوشی، پرچم‌دارانِ سه برند اصلی چینی هستند که مهمترین سازندگان موبایل‌های چینی، یا به بیان دقیق‌تر جاسوس‌های همراه‌اند.
یک سال و نیم پیش در این یادداشت نوشتم که چرا گوشی‌های چینی خطرناکند و باید آنها را دور بریزید. حکومت کمونیستی چین با ابزارهای جاسوسی که در دست شماست، قادر به کنترل تمامی اطلاعات شماست، علاقه‌ها، سلیقه‌ها، دوستان و اعضای خانواده‌تان را به خوبی می‌شناسد، حساب بانکی و دارایی‌های‌تان را کنترل میکند و کارهای قانونی و غیرقانونی هر کسی که یک گوشی چینی دارد را می‌داند. هوآوی و شیائومی و وان‌پلاس هم ندارد، تمام‌شان در حال جاسوسی از شما و دزدیدن اطلاعاتند و شاید از نظر شما این اطلاعات چیز خاصی نباشد اما اگر در مقیاس میلیارد نفری که از گوشی‌های چینی استفاده می‌کنند، ضرب کنید، آن‌گاه می‌فهمید که حزب کمونیست چین چه گنج گران‌قیمتی را برای کنترل دنیا در اختیار دارد.
اکنون گزارش سازمان ملی امنیت سایبری لیتوانی تاییدکننده‌ی همان چیزی‌ست که پیش‌تر نوشته بودم. آنها در بخشی از این گزارش تایید کرده‌اند که گوشی‌های شیائومی (و قطعن دیگر گوشی‌های چینی) داده‌های رمزگذاری‌شده استفاده از موبایل را به سرورهایی در سنگاپور ارسال میکند که در اختیار چین است و در نمونه‌ای دیگر، یک باگ امنیتی در هواوی، انتقال اطلاعات کاربر را به بیرون ممکن میکند.
برای آن‌که بدانید چین چگونه با یک موبایل چینی بدون آن‌که حتا بفهمید، شما را کنترل میکند، شاید این بخش گزارش سازمان ملی امنیت ملی سایبری لیتوانی کافی باشد؛ آنها بررسی کرده‌اند که موبایل‌های چینی، تا به امروز ۴۹۹ واژه‌ی کلیدی ضد حزب کمونیست چین را فیلتر کرده‌اند و اگر در مقاله‌ای واژه‌هایی مانند "استقلال تایوان"، "تبت آزاد"، "جنبش دموکراسی‌خواهی چین" و ... وجود داشته باشد، از دیده‌ی شما پنهان می‌شود یا اگر سرچ کنید، نتیجه‌های بی‌ربطی با موضوع را دریافت می‌کنید! فاجعه‌ی سانسور سیستماتیک به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ کلیدواژه‌های فیلترشده‌ی گوشی‌های چینی به روز می‌شود و هر زمانی حکومت چین بخواهد، واژه‌ی جدیدی را به این مجموعه می‌افزاید!
خیلی دور نیست آن زمانی که با یک گوشی چینی سرچ کنید؛ "منشا ویروس کرونا" و پاسخی به این مضمون دریافت کنید:
"کشورهای غربی و امپریالیسم آمریکا برای گرفتن انتقام از پیش‌رفت‌های خارق‌العاده‌ی خلق کمونیستی چین، ويروس کوید۱۹ را در ووهان منتشر کردند اما اقدام قاطعانه و قدرتمند رهبری و حزب کمونیست چین سبب شکست توطئه‌ی دشمنان شد و خودشان را گرفتار کرد!"
✅ @karkhone
شما یک جاسوس چینی هستید!
| ساسان آقایی
مرکز امنیت ملی سایبری لیتوانی در هشداری جدی از شهروندان این کشور خواسته تا گوشی‌های چینی را نخرند، استفاده نکنند و آنها را دور بی‌اندازند. این نهاد، به شکل خاص‌تر گوشی‌های می۱۰تی شیائومی، پی۴۰ هواوی و و ۸تی وان‌پلاس را در بلک‌لیست خود قرار داده است. هر سه گوشی، پرچم‌دارانِ سه برند اصلی چینی هستند که مهمترین سازندگان موبایل‌های چینی، یا به بیان دقیق‌تر جاسوس‌های همراه‌اند.
یک سال و نیم پیش در این یادداشت نوشتم که چرا گوشی‌های چینی خطرناکند و باید آنها را دور بریزید. حکومت کمونیستی چین با ابزارهای جاسوسی که در دست شماست، قادر به کنترل تمامی اطلاعات شماست، علاقه‌ها، سلیقه‌ها، دوستان و اعضای خانواده‌تان را به خوبی می‌شناسد، حساب بانکی و دارایی‌های‌تان را کنترل میکند و کارهای قانونی و غیرقانونی هر کسی که یک گوشی چینی دارد را می‌داند. هوآوی و شیائومی و وان‌پلاس هم ندارد، تمام‌شان در حال جاسوسی از شما و دزدیدن اطلاعاتند و شاید از نظر شما این اطلاعات چیز خاصی نباشد اما اگر در مقیاس میلیارد نفری که از گوشی‌های چینی استفاده می‌کنند، ضرب کنید، آن‌گاه می‌فهمید که حزب کمونیست چین چه گنج گران‌قیمتی را برای کنترل دنیا در اختیار دارد.
اکنون گزارش سازمان ملی امنیت سایبری لیتوانی تاییدکننده‌ی همان چیزی‌ست که پیش‌تر نوشته بودم. آنها در بخشی از این گزارش تایید کرده‌اند که گوشی‌های شیائومی (و قطعن دیگر گوشی‌های چینی) داده‌های رمزگذاری‌شده استفاده از موبایل را به سرورهایی در سنگاپور ارسال میکند که در اختیار چین است و در نمونه‌ای دیگر، یک باگ امنیتی در هواوی، انتقال اطلاعات کاربر را به بیرون ممکن میکند.
برای آن‌که بدانید چین چگونه با یک موبایل چینی بدون آن‌که حتا بفهمید، شما را کنترل میکند، شاید این بخش گزارش سازمان ملی امنیت ملی سایبری لیتوانی کافی باشد؛ آنها بررسی کرده‌اند که موبایل‌های چینی، تا به امروز ۴۹۹ واژه‌ی کلیدی ضد حزب کمونیست چین را فیلتر کرده‌اند و اگر در مقاله‌ای واژه‌هایی مانند "استقلال تایوان"، "تبت آزاد"، "جنبش دموکراسی‌خواهی چین" و ... وجود داشته باشد، از دیده‌ی شما پنهان می‌شود یا اگر سرچ کنید، نتیجه‌های بی‌ربطی با موضوع را دریافت می‌کنید! فاجعه‌ی سانسور سیستماتیک به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ کلیدواژه‌های فیلترشده‌ی گوشی‌های چینی به روز می‌شود و هر زمانی حکومت چین بخواهد، واژه‌ی جدیدی را به این مجموعه می‌افزاید!
خیلی دور نیست آن زمانی که با یک گوشی چینی سرچ کنید؛ "منشا ویروس کرونا" و پاسخی به این مضمون دریافت کنید:
"کشورهای غربی و امپریالیسم آمریکا برای گرفتن انتقام از پیش‌رفت‌های خارق‌العاده‌ی خلق کمونیستی چین، ويروس کوید۱۹ را در ووهان منتشر کردند اما اقدام قاطعانه و قدرتمند رهبری و حزب کمونیست چین سبب شکست توطئه‌ی دشمنان شد و خودشان را گرفتار کرد!"
✅ @karkhone
اول نثار روح پدرم صلوات بفرستید.
پدرم که نیرو زمینی چی قدیمی بود، می‌گفت سرجوخه جباری بوده که با یک راهزن درگیری مداوم داشته و هر بار پس از دستگیری او در کوه‌ها و گردنه‌های صعب العبور، باز او را آزاد می‌دید که در حال راهزنی است و هر بار می‌شنید که طبق ماده فلان آزاد شده است.
سرجوخه جبار دست آخر یکبار راهزن را دستگیر و در همان گردنه اعدام میکند. پرسیدند طبق کدام ماده او را اعدام کردی؟ گفت این بار طبق نَرِ سرجوخه جبار!
در اوج وضعیت تحریم، چند میلیون دلار قطعات هواپیماها در گمرک، آن طرف فنس مانده بود و هواپیماها این طرف فنس زمینگیر بودند. گمرک اصرار و همکاری زیادی داشت که کالاها ترخیص شوند، مقررات ارزی بانک مرکزی، منشأ ارز را مطالبه می‌کرد تا نظم وارد و خارج ارز از دست خارج نشود. ما هم هرچه می‌گفتیم که بابا، به هواپیمایی که ارزی نمی‌دهید، این بنده خدا ها از محلی خرید کرده‌اند، حداقل فعلا ترخیص شود و تجهیزات قابل رصد هستند و بعدا رسیدگی شود، ماده‌های قانونی اجازه نمی‌دادند.
من قائم مقام سازمان هواپیمایی کشوری بودم. برای حل مشکل چند ماهه و مرغ و تخم مرغی جلسه‌ای در وزارت صنعت تشکیل شد و رئیس جلسه حسین مدرس خیابانی بود.
همه مشغول مرور مواد قانونی بودند، ایشان پرسید کلا دعوا سر چند دلار است، ما عدد را گفتیم، ایشان گفت کل این عدد کمتر از یک کشتی علوفه است. در برابر مقاومت بی‌مورد نمایندگان برخی دستگاه‌ها ایستاد و صورتجلسه کردیم که کالاها فقط با گزارش ارزش ارزی ترخیص شوند و بعد رسیدگی شود.
گفتند مسئولیت تبعات با چه کسی؟ گفت با من، هر کس سوال کرد می‌گویم تداوم حمل و نقل هوایی کشور در شرایط تحریم به اندازه یک کشتی خوراک گاو برای کشور راهبردی است.
کار تمام شد و از یک بن بست غیر ضروری بیرون آمدیم.
بگذرم که ناامید شدم وقتی ایشان برای وزارت رای اعتماد نگرفت، ولی امروز خوشحال شدم که استاندار سیستان و بلوچستان شد.
آن استان را زیاد دیده‌ام، گرفتاری آن استان با ماده‌های قانونی حل بشو نیست، نیازمند نر سرجوخه جبار است. مدرس خیابانی انشاالله نگاهی واقع بینانه به مسائل دارد و شاید مثل سرجوخه جبار، برخی واضحات را پیاده سازی کند.
به حکمِ نرِ سرجوخه جبار.
خدا بیامرزتت بابا جان، چقدر شیرین و حکیمانه سخن می‌گفتی.
✅ @karkhone
پدرم که نیرو زمینی چی قدیمی بود، می‌گفت سرجوخه جباری بوده که با یک راهزن درگیری مداوم داشته و هر بار پس از دستگیری او در کوه‌ها و گردنه‌های صعب العبور، باز او را آزاد می‌دید که در حال راهزنی است و هر بار می‌شنید که طبق ماده فلان آزاد شده است.
سرجوخه جبار دست آخر یکبار راهزن را دستگیر و در همان گردنه اعدام میکند. پرسیدند طبق کدام ماده او را اعدام کردی؟ گفت این بار طبق نَرِ سرجوخه جبار!
در اوج وضعیت تحریم، چند میلیون دلار قطعات هواپیماها در گمرک، آن طرف فنس مانده بود و هواپیماها این طرف فنس زمینگیر بودند. گمرک اصرار و همکاری زیادی داشت که کالاها ترخیص شوند، مقررات ارزی بانک مرکزی، منشأ ارز را مطالبه می‌کرد تا نظم وارد و خارج ارز از دست خارج نشود. ما هم هرچه می‌گفتیم که بابا، به هواپیمایی که ارزی نمی‌دهید، این بنده خدا ها از محلی خرید کرده‌اند، حداقل فعلا ترخیص شود و تجهیزات قابل رصد هستند و بعدا رسیدگی شود، ماده‌های قانونی اجازه نمی‌دادند.
من قائم مقام سازمان هواپیمایی کشوری بودم. برای حل مشکل چند ماهه و مرغ و تخم مرغی جلسه‌ای در وزارت صنعت تشکیل شد و رئیس جلسه حسین مدرس خیابانی بود.
همه مشغول مرور مواد قانونی بودند، ایشان پرسید کلا دعوا سر چند دلار است، ما عدد را گفتیم، ایشان گفت کل این عدد کمتر از یک کشتی علوفه است. در برابر مقاومت بی‌مورد نمایندگان برخی دستگاه‌ها ایستاد و صورتجلسه کردیم که کالاها فقط با گزارش ارزش ارزی ترخیص شوند و بعد رسیدگی شود.
گفتند مسئولیت تبعات با چه کسی؟ گفت با من، هر کس سوال کرد می‌گویم تداوم حمل و نقل هوایی کشور در شرایط تحریم به اندازه یک کشتی خوراک گاو برای کشور راهبردی است.
کار تمام شد و از یک بن بست غیر ضروری بیرون آمدیم.
بگذرم که ناامید شدم وقتی ایشان برای وزارت رای اعتماد نگرفت، ولی امروز خوشحال شدم که استاندار سیستان و بلوچستان شد.
آن استان را زیاد دیده‌ام، گرفتاری آن استان با ماده‌های قانونی حل بشو نیست، نیازمند نر سرجوخه جبار است. مدرس خیابانی انشاالله نگاهی واقع بینانه به مسائل دارد و شاید مثل سرجوخه جبار، برخی واضحات را پیاده سازی کند.
به حکمِ نرِ سرجوخه جبار.
خدا بیامرزتت بابا جان، چقدر شیرین و حکیمانه سخن می‌گفتی.
✅ @karkhone