تنبیه زاکربرگ؟
گروهها و مؤسسات و سیاستمداران مختلف، به دنبال یافتن راهکارهای مؤثر برای نظام‎بخشی فعالیتهای شبکه‎های اجتماعی تحت نظر مارک زاکربرگ هستند. حالا که تأثیرات مخرّب ساختارهای ایجاد شده توسّط شبکه‎ای مانند فیسبوک مشخّص شده است و درک بهتری از فعّالیتهای او به دست آمده، محدود کردن و نظام‎بخشی از یک سو و تنبیه زاکربرگ از سوی دیگر، در حال بررسی است! یکی از راههای پیشنهادی... یافتن راهی برای منع فیسبوک از ثبت کاربر جدید است!

✅ @karkhone

| محمد ایمانی

تصوّر کنید چیزی به نام فاجعهٔ زیست‌محیطی وجود نداشته باشد.
آنوقت متخصّصان محیط‌زیست از کجا پول در بیاورند؟

تصوّر کنید چیزی به نام مشکلات اقتصادی وجود نداشته باشد.
آنوقت اقتصاددانان از کجا پول در بیاورند؟

تصوّر کنید چیزی به نام معضلات اجتماعی وجود نداشته باشد.
آنوقت دانشمندان علوم اجتماعی از کجا پول در بیاورند؟

نگران نباشید. من منکر وجود مشکلات اقتصادی، اجتماعی و حتّی زیست‌محیطی نیستم. سخن از چیز دیگری است:

این متخصّصان از کجا حقوق می‌گیرند؟
از دانشگاه‌ها، مراکز تحقیقاتی و رسانه‌ها.

این نهادها متعلّق به کیست؟
دولت‌ها.

در واقع کارفرمای این دانشمندان محیط زیست، اقتصاد و علوم اجتماعی، یعنی جایی که حقوق آنها را می‌دهد، دولت‌ها هستند.

آیا شما حاضرید علیه کارفرمای خود صحبت کنید و بگویید موجودیّت او نه تنها ضروری نیست، بلکه مانعی بر سر راه حلّ مشکلات اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی است؟ خیر! چون هیچ احمقی برای این تبلیغ نمی‌کند که کارفرمایش را از دست بدهد، چون کارش را از دست می‌دهد و دیگر درآمدی نخواهد داشت. برای همین همهٔ این متخصّصان یا در استخدام یک دولت هستند و از فعالیّت‌های آن دولت دفاع می‌کنند، یا در استخدام یک دولت نیستند و می‌کوشند با نقد دولت روی کار (دولت الف) و تبلیغ برای دولتی که آنها را استخدام کند (دولت ب) دولت دوم را مستقر سازند.
فراموش نکنید که این متخصّصان شغل و حرفه‌شان همین است و راه دیگری برای تولید ثروت بلد نیستند، بویژه با توجّه به درآمدهای‌ خوبی که آنها دارند.

بنابراین این متخصّصان به شما می‌گویند راه‌حل مشکلات زیست‌محیطی و اقتصادی و اجتماعی یک دولت کارآمد است. حتی اگر مشکلاتی هم وجود نداشته باشد آنها مشکلاتی را برای وجود و هرچه بزرگ‌تر شدن چنین دولتی خلق می‌کنند. برای مثال اکثر قریب به اتفاق مشکلات محیط‌زیستی از این دست هستند، یعنی مشکلات قلّابی. آیا شما چیزی دربارهٔ دمی‌سکشوال‌ها شنیده‌اید؟ متخصّصان علوم اجتماعی موفّق شده‌اند برای حلّ مشکل تبعیض و نابرابری علیه دمی‌سکشوال‌ها بودجه‌های دولتی بگیرند. نمی‌خواهم سر شما را با «میلیون‌ها» مثال در این زمینه درد بیاورم. برویم سر اصل مطلب:

در طول چند هزار سال تاریخ تمدّن بشر نهادی که منجر به تولید ثروت و رفاه بشر شده، بازار بوده است. بشر تمام دستاوردهای تکنولوژیک و بهبود کیفیّت زندگی‌اش را مدیون «آزادیِ» خودش در «بازار» بوده و است. حدود سیصد سال است که با انفجار ثروت در بازار (نخست در اروپا و آمریکای شمالی سپس در باقی نقاط جهان) بواسطهٔ انقلاب صنعتی‌ و صنعتی شدن کاپیتالیسم، نهادی شکل گرفته به نام دولت که از پنج درصد تا هفتاد درصد دستاوردهای بازار را به نام مالیات می‌دُزدد و برای توجیه این دزدی صدها هزار متخصّص اقتصادی و اجتماعی و زیست‌محیطی به استخدام خود درآورده تا میلیون‌ها محتوا و خوراک ذهنی برای انسان‌ها تولید کند که بدانها تلقین کند نه تنها تمام دستاوردهای کنونی خود انسان‌ها در بازار دستاورد دولت‌ها بوده، بلکه برای حلّ مشکلات اقتصادی‌ و اجتماعی و زیست‌محیطی بی‌شماری که وجود دارد (که ۹۹ درصد آنها وجود ندارند) مداخلهٔ یک دولت کارآمد ضروری است.

نام این ایدئولوژی «دولت‌پرستی» یا اتاتیسم است. این ایدئولوژی زیرشاخه‌هایی دارد که از آن حمایت می‌کنند: در صدر آنها کمونیسم، سوسیالیسم، مارکسیسم، ناسیونالیسم، دموکراسی و در ردهٔ آخر لیبرالیسم، و البته انواعی ترکیبی از این ایدئولوژی‌ها برای مثال ناسیونال‌سوسیالیسم، سوسیال‌دموکراسی، لیبرال‌دموکراسی و و و.

✅ @karkhone

تشویق صادرات، تنبیه واردات

در طول ده سال اخیر، نرخ حقیقی لیر‌ ترکیه چهل درصد تضعیف شده است که مطابق تصویر فوق رشد چشمگیر صادرات و کاهش واردات را به همراه داشته است. کشورهایی که ظرفیت تولید صنعتی توانمندی دارند، با تضعیف تدریجی نرخ ارز (میانگین ۴ درصد سالانه در ترکیه) می‌توانند به رشد صادرات‌محور دست یافته و قدرت خرید خارجی‌شان را در بازارهای جهانی کالاهای سرمایه‌ای و فناوری افزایش دهند.

https://mobile.twitter.com/RobinBrooksIIF/status/1445410658015719441

✅ @karkhone

غرب قابل اعتماد نیست اما مگر شرق قابل اعتماد است؟

| محمدرضا اسلامی

۱- متوجه شده ایم که غرب قابل اعتماد نیست ولی مگر شرق قابل اعتماد است؟
و مگر مبنای "مذاکره" (و ارتباط) بر اساس "اعتماد" است؟

هر ملتی و هر کشوری باید بداند که هم غرب و هم شرق، به دنبال "منافع" خود هستند و اساسا مبنای ارتباط بین الملل بر اساس "اعتماد" نیست.

۲- "غرب" در لغت طیف وسیعی از کشورهای اروپایی و آمریکایِ شمالی را در بر می گیرد که ملل مختلف، با خلقیات و روحیات مختلفی هستند (از فرانسه تا آلمان، چنان بافت و ساختار فرهنگ متفاوت بوده/است که در عمر پدربزرگهای ما، حمله نظامی آلمان و اِشغال پاریس رخ داده است). "شرق" هم در لغت، طیف متنوعی از کشورها را در بر می گیرد که با خلقیاتِ کاملا متفاوت، می تواند از روسیه شروع شده، و تا چین، کره و ژاپن را در بر بگیرد.
سوال اینجاست که مگر کشورهای غربی در مناسبات داخلی به هم "اعتماد" می کنند؟ یا مگر کشورهای شرقی، به هم "اعتماد" می کنند؟ (و به هم ضربه نمی زنند؟)

خود غربی ها در سوابق ارتباط با یکدیگر، بیرحمانه ترین نوعِ مناسبات را داشته اند. شرق هم با آن بار وسیعی که این "کلمه" دارد شاهد بیرحمانه ترین و وحشیانه ترین نوع رفتارهای انسانی در "تاریخ معاصر" است. کارهایی که ژاپنی ها در کشور کره انجام داده اند و اتفاقاتی که برای هزاران زن کره ای (تحت عنوان ایانفو یا کارگران جنسی) رخ داده، هنوز محل مناقشه بین کره و ژاپن است (و هنوز بحثِ عذرخواهی ژاپن از کره مطرح است).

۳- واقعیت این است قبل از این، حتی دولت های غربی می دانسته اند که به"یکدیگر" نمی توانند اعتماد کنند.

کشورهای شرق آسیا نیز می دانستند که به "یکدیگر" نمی توانند اعتماد کنند.

حتی اگر یک قدم جلوتر برویم، در داخل یک کشور غربی (یا شرقی) بنگاههای بزرگ اقتصادی، یا احزاب سیاسی، به همدیگر اعتماد نمی کنند. "همکاری" می کنند ولی "اعتماد" خیر!

۴- بنی آدم گرگِ بنی آدم است. مناسبات دنیای امروز بر مبنای توانِ اقتصادی است و ابعادِ اقتصادِ کشورها مهمترین پارامتر تعیین کننده در مناسبات بین المللی است. از طرف دیگر، توانمند شدن در عرصه اقتصاد در صورتِ وجودِ روابط بین المللی ممکن است.

این می تواند منشا یک تضاد و "تناقض" باشد! چون برای قوی شدن باید با دیگران رابطه داشته باشی، و برای داشتنِ رابطه سالم، باید قوی باشی!

اقتصادِ جزیره ای (بسته/محدود) در دنیای امروز ممکن نیست. تنها در صورتی می توان در اقتصاد قوت گرفت که شرکتهایِ تولیدکننده در تعاملِ دایمِ مالی/فنی/انسانی با کشورهای دیگر باشند.‌

در چنین تناقضی، ارتباطات بر مبنای "اعتماد" شکل نمی گیرد، بلکه برای ایجاد "ارتباط" باید مذاکره کرد و در روند مذاکره، به "بهینه ترین" فرمول ارتباط رسید.

۵- اگر دولت امروز (فقط) به سمت شرق رویگردان/متمایل بشود، هشت سال بعد دوباره خواهیم دید که معاون اول دولت مصاحبه ای خواهد کرد مشابه مصاحبه ی اخیرِ آقای جهانگیری، و خواهد گفت: باورمان نمی شُد که کره ای ها و ژاپنی ها به ما خنجر از پشت بزنند ولی زدند...

دولت جدید باید بداند اقتصاد جزیره ای ممکن نیست و برای داشتنِ اقتصادِ قوی ارتباط با "همه دنیا" ضروری است.

ابعاد اقتصاد ما در ایران (به لحاظ تولید ناخالص داخلی یا GDP) چیزی حدود ۵۰۰ میلیارد دلار است و اگر قرار باشد در هشت سال آینده به اقتصادی با ابعاد ۱۰۰۰ میلیار دلار برسیم (یعنی یک پنجم اقتصاد ژاپن) بدون ارتباط هوشمندانه با دنیا و بدون داشتنِ شرکتهای بین المللی که توانِ گردشِ مالیِ بین المللی داشته باشند، موفق نخواهیم بود.

✅ @karkhone

تاوان اقتصاد توحیدی بنی‌صدر

| علی میرزاخانی

نبود تعریف دقیق از اقتصاد اسلامی پس از پیروزی انقلاب اسلامی از یکسو و اشتیاق مقامات ارشد نظام جدید برای اسلامی‌سازی حکمرانی اقتصادی از سوی دیگر، برخی از فرصت‌طلبان را به این فکر انداخت تا با زدن رنگ و لعاب اسلامی به اقتصاد مارکسیستی و عرضه کالایی تقلبی به بازار پرمشتری آن روز، از نردبان قدرت بالا روند.

بنی‌صدر موفق‌ترین فرد در بسته‌بندی سریع این تفکر التقاطی و تولید یک کالای جعلی بود که در این رقابت مخرب، گوی سبقت را از بقیه ربود. مهم‌ترین ابداع وی، استفاده از عبارت اقتصاد توحیدی به جای اقتصاد اسلامی با هدف دلربایی همزمان از روشنفکران چپ‌زده و شیفتگان اقتصاد اسلامی بود که البته برای وی موفقیتی در اندازه قبای ریاست‌جمهوری به ارمغان آورد ولی در اقتصاد ایران تفکری مسموم را به ارث گذاشت.

اقتصاد توحیدی بنی‌صدر هیچ نسبتی با اصول اسلامی نداشت؛ ولی به‌دلیل اینکه او در مکتب التقاطی خود، روی حساسیت‌های انقلابیون به‌ویژه ربا، مالکیت خصوصی و ضدیت با علم اقتصاد مانور داده بود، مورد استقبال قرار گرفت. اگرچه با برکناری وی، عنوان اقتصاد توحیدی از گفتمان رسمی حذف شد، اما روح این تفکر ضداقتصادی در بسیاری از سیاستگذاری‌های اقتصادی باقی ماند.

کانون همه تفکراتی که در قالب اقتصاد توحیدی بنی‌صدر تا سایر قرائت‌های مارکسیستی از اقتصاد اسلامی عرضه شدند، ضدیت با علم اقتصاد و ادعای تولید یک علم موازی بود که از یکسو باعث تخریب کیفیت سیاستگذاری شد و گره مشکلات اقتصادی را کورتر کرد و از سوی دیگر باعث امتناع به‌کارگیری اندیشه علمی به‌عنوان یک چارچوب منسجم و «منظومه واحد تصمیم‌گیری» برای مواجهه با چالش‌های اقتصادی شد.

درگذشت بنی‌صدر شاید فرصتی برای بازاندیشی درباره رسوبات فکری به جای مانده از تفکرات التقاطی درباره مسائل اقتصادی باشد که باعث بی‌گفتمانی در سیاستگذاری اقتصادی و نتیجتا تصمیمات متضاد و ناسازگار برای مسائل کلان اقتصادی اعم از رشد اقتصادی، تورم و رفاه عمومی شده است که در خروجی نهایی به جاماندگی ایران در مسابقه جهانی اقتصاد انجامیده است.

با توجه به اینکه مهم‌ترین بستر تولید تفکرات جعلی اقتصادی، پیش‌فرض تضاد اقتصاد اسلامی با علم اقتصاد بوده است، شاید بهترین رهیافت برای این بازاندیشی، پاسخ‌یابی برای یک پرسش کلیدی باشد و آن اینکه: آیا رویکرد اسلامی به اقتصاد در تضاد با تجویزهای سیاستی علم اقتصاد قرار دارد یا اینکه مهر تایید بر این سیاست‌ها می‌زند؟

پاسخ به پرسش فوق نیازمند پاسخ به یک سوال پیشینی است و آن اینکه، اقتصاد اسلامی چه رابطه‌ای با علم اقتصاد دارد؛ رابطه طولی یا رابطه عرضی؟ پذیرش تضاد بین اقتصاد اسلامی و علم اقتصاد مستلزم تایید رابطه عرضی بین این دو است که این نگاه، به معنای استقلال وجودی «علم اقتصاد اسلامی» از «علم اقتصاد رایج» خواهد بود؛ استنتاجی که خود موافقان اقتصاد اسلامی هم قائل به آن نیستند.

این در حالی است که مارکسیسم مدعی تضاد با علم اقتصاد و ارائه نسخه آلترناتیو بود که البته در آزمایشگاهی به بزرگی امپراتوری شوروی نتیجه‌ای جز پاهای چوبین برای این ابرقدرت جهانی نداشت و نهایتا با تحمیل باخت اقتصادی به این ابرقدرت، باعث فروپاشی شیطان سرخ و کشورهای دنباله‌رو شد و بقایای آن اندیشه در کشورهای کوبا، ونزوئلا و کره‌شمالی نیز حال و روز چندان خوشی ندارد.

حال سوال این است که آیا رد رابطه عرضی بین اقتصاد اسلامی و علم اقتصاد به معنی رابطه طولی بین این دو است؟ یا به تعبیر بهتر آیا می‌توان گفت که علم اقتصاد در طول «رویکرد اسلام به اقتصاد» قرار دارد و یافته‌های آن ناقض اصول اسلامی نیست؟ به تعبیری واضح‌تر، سوال این است که آیا حکمرانی بر اساس علم اقتصاد در راستای حکمرانی بر اساس اقتصاد اسلامی است؟ زمانی می‌توانیم به این پرسش پاسخ مثبت دهیم که این دو، اصول حکمرانی واحد برای سیاستگذاری عمومی داشته باشند. پارادایم اصلی حاکم برعلم اقتصاد، آزادی و پارادایم اصلی حکمرانی اسلامی، عدالت است که در کلام بزرگان دینی به‌عنوان مبنای اصلی سیاستگذاری عمومی معرفی شده است (العدل سائس عام).

اگرچه در ظاهر به نظر می‌رسد این دو پارادایم در تضاد با یکدیگر هستند، اما این تلقی تضاد نیز ریشه در تعریف غلط و مارکسیستی از عدالت دارد که عدل را نه به معنای «برابری همه ابنای بشر در حقوق» بلکه به معنای «برابری درآمدها» می‌داند. اگر پارادایم آزادی در علم اقتصاد را نیز با همان تعریف بنیان‌گذاران علم اقتصاد یعنی «آزادی فعالیت‌های اقتصادی با خط قرمز حقوق اساسی دیگران» در نظر بگیریم، این دو پارادایم از نظر تئوریک بر هم منطبق خواهند بود و می‌توان ادعا کرد که تجویزهای سیاستگذاری بر مبنای این دو پارادیم بر هم منطبق خواهند بود و در نتیجه، رابطه طولی علم اقتصاد با اقتصاد اسلامی قابل انکار نخواهد بود.

✅ @karkhone

نازی یا سوسیالیسم ملی

سوسیالیسم ملی(نازیسم) در دورهء اولیه خود حمایت چندانی از بنگاه‌های بزرگ دریافت نکرد. صنایع فراگیر آلمان تا پس از سال ۱۹۲۸ چندان تمایلی به حمایت از نازی‌ها نداشتند. هیتلر به سمت سرمایه‌داران بزرگ رفت، ولی نه در نقش پادو بلکه برای اخاذی از آنها. زمان‌بندی حمایت بنگاه‌های بزرگ از نازی‌ها مهم است. ولی تا سال ۱۹۳۰ که موقعیت اقتصادی آنها به خطر افتاد، برخی از آنها به حمایت کلان مالی از هیتلر روی آوردند و این حمایت از طرف بخش‌های نوپاتر بود نه از طرف کل آنها. صنایع آلمان هیچگاه قبل از پیروزی نازی‌ها به حمایت از نازیسم نپرداختند. کمک‌های بزرگی که از ۱۹۳۰ ارائه شد، بیشتر از طرف رهبران صنایع سنگین به خصوص صنعت فولاد بود. برخی از شرکتهای صنعتی بزرگ که با بزرگترین مشکلات اقتصادی روبه‌رو شدند، تزریق منابع کلان پول به سازمان نازی را شروع کردند، اکثر آنها بیشتر با حسابگری به حمایت از نازیسم می‌پرداختند. کارگران یدی نیز در سال ۱۹۳۳، ۴۲درصد از اعضای حزب نازی را تشکیل میدادند.

✅ @karkhone

در فقه سنتی مالکیت خصوصی اصل خدشه‌ناپذیری است در حالیکه دیدگاه بنی‌صدر متفاوت بود. نظریه اقتصاد توحیدی او التقاطی و مانند خیلی از رهبران سیاسی دیگر مدعی راه سوم بود. ایشان عضو شورای انقلاب و یکی از طرفداران ملی‌کردن بانکها بود. بنی‌صدر پس از فرار به فرانسه با افتخار به مطبوعات فرانسوی میگفت که ما قبل از شما بانک‌ها را ملی کردیم!

✅ @karkhone

دولت و تورّم

| محمد ایمانی

بیایید دربارهٔ یکی از عمده‌ترین مشکلات اقتصادی و رابطهٔ آن با دولت صحبت کنیم: تورّم.

تورّم چگونه شکل می‌گیرد؟

در همان قرنی که دولت متولّد شد -یعنی قرن نوزدهم- ایدهٔ چاپ اسکناس نیز شکل گرفت. ممکن است بگویید ریشه‌های دولت تا قرن هفدهم و تعریف ژان بُدَن از حاکمیّت و تعریف هابز از دولت برمی‌گردد. درست است که پادشاهی‌های قرن هفدهم و هجدهم در اروپا حق حاکمیّت یعنی حق انحصاری قانونگذاری، قضاوت در دعاوی حقوقی و تنظیم مالیات درون یک قلمروی مشخّص را پیدا کردند (به زبان کارل‌ اشمیت حق تصمیم‌گیری نهایی) اما این دو قرن، قرن درگیری و تنش‌های طولانی بین آریستوکرات‌ها و زمین‌داران (مالکان) با این پدیدهٔ جدید یعنی دولت بود که در نخستین فُرم ظهور خود صورتی مطلقه‌گرایانه داشت. دو اتّفاق اما منجر به تغییر فورماسیون اجتماعی در اروپا شد، یکی صنعتی شدن و تولّد طبقهٔ جدیدی به نام طبقهٔ بورژوا، و دیگری انقلاب‌هایی که از مالکان و زمین‌داران سلب مالکیت کرد، همچون انقلاب فرانسه. پس از آن بود که دولت پایه‌های خود را تحکیم کرد.

دولت‌های جدید یا همچون انگلستان با فرم مشروطه، از طریق ائتلاف طبقهٔ عوام با آریستوکرات‌ها، بر قدرت این پدیدهٔ جدید یعنی شاه مطلقه افسار زدند و یا همچون فرانسه با انقلاب طبقهٔ سوم و سرنگونی سلطنت مطلقه، اولین دموکراسی‌های مدرن را آفریدند (البته به قیمت قربانی شدن جان صدها هزار انسان). بنابراین قرن نوزدهم را باید قرن تولّد دولت دانست، دولتی که دیگر ویژگی‌های قرون وسطایی پادشاهی‌های قرن هفدهمی/هجدهمی اروپا را نداشت.

در همین قرن نوزدهم بود که دولت‌ها با مشکلات بزرگی مواجه شدند. آنها با هدف «جهان را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم» قصد داشتند روی زمین بهشت درست کنند، اما حاصل جهنمی شد عمیقاً فجیع و بسیار بدتر از رژیم‌های قدیم. دولت، که حالا بر اساس تعریف، صاحب «انحصار اعمال خشونت»، «انحصار قانونگذاری و قضاوت»، «انحصار وضع و افزایش مالیات» در یک قلمرو مشخص بود، بر اساس حق خود در «تصمیم‌گیر نهایی» بودن، تصمیم گرفت برای حل مشکلات و البته افزایش درآمدهای خود ۱) مالیات‌ها را افزایش دهد و بر دارایی و درآمد نیز مالیات وضع کند. قدم اول ولی وضعیت را بدتر کرد چون افزایش مالیات الف) منجر به نارضایتی بیشتر می‌شد و موقعیت دولت‌ها را به خطر می‌انداخت، ب) انگیزهٔ تولیدکنندگان برای تولید ثروت را کاهش می‌داد چون آنها نمی‌خواستند مالیات زیادی دهند و ج) افزایش مالیات ارزش پول را کاهش می‌داد.

۲) در این مرحله دولت‌ها شروع کردند به پول قرض گرفتن از بانک‌ها تا بدون کاهش درآمدهایشان بتوانند هزینه‌هایشان را نیز تأمین کنند. بانک‌ها در ازای وام سود دریافت می‌کردند و چون بقای دولت‌ها در گرو بقای بانک‌ها بود، دولت‌ها می‌دانستند که باید بهرهٔ وام‌ها را پرداخت می‌کردند تا بانک‌ها سرپا بمانند و بتوانند مجدّد به دولت‌ها وام دهند. اما چون دولت‌ها معمولا توان بازپس‌دهی وام‌ها را نداشتند در یک مخمصهٔ بزرگ قرار گرفتند.

۳) در این مقطع بود که دولت‌ها بدین فکر افتادند که چطور از این مخمصه می‌توانند نجات پیدا کنند. بالاخره هر چه بود آنها مونوپولیست اعمال خشونت، قانونگذاری، قضاوت و تصمیم‌گیری نهایی بودند. راه‌حل‌ سخت نبود! کافی بود دولت‌ها علاوه بر بقیهٔ انحصارها، انحصار تولید پول در قلمروی خود را نیز از آن خود کنند. اما لازمهٔ تولید پول پشتوانهٔ بزرگی از طلا و نقره و فلزات گرانبها بود.

۴) اینجا بود که برای کاهش هزینه‌های تولید پول ایدهٔ چاپ پول کاغذی جرقه خورد. (قرن نوزدهم) البته در ابتدا پول کاغذی فاقد پشتوانه نبود، اما خیلی سریع چاپ پول بی‌پشتوانه (فیات) تبدیل به راه‌حل حل مشکلات دولت‌ها و افزایش درآمد آنها شد. دولت‌ها موفق شدند چیزی را بدست بیاورند که در طول تاریخ کیمیاگران تنها توانسته بودند وعدهٔ آن را بدهند: تبدیل چیزی بی‌ارزش (کاغذ) به چیزی که با آن همه چیز می‌توان خرید (پول).

ادامه مطلب

✅ @karkhone

در چین شرکتهای بزرگی در بخشهای مختلف وجود دارد ... ولی جای تعجب است که هیچ شرکت چینی از نظر ارزش بازار در بین 10 شرکت بزرگ دنیا وجود ندارد. شرکت تنسنت Tencent قبلا در بین 10 شرکت بود، لکن فشار دولت چین بر حوزه تکنولوژی ... شرایط را برای افت 338 میلیارد دلاری این غول فناوری چین فراهم آورد و ارزش بازار آن اکنون تنها 556 میلیارد دلار است! جالب است که در بین 10 شرکت بورسی بزرگ دنیا، 8 شرکت آمریکایی هستند!

✅ @karkhone

چرا کارآفرینان و موسسان استارت‌آپ‌ها باید زندگی‌نامه بنویسند

| فریدون شیرین‌کام

در سال‌های پیش از انقلاب سنت نوشتن خاطرات و زندگی‌نامه در بین کارآفرینان ایرانی رایج نبود و به چند مورد محدود شده است. از جمله این موارد، تلاش منوچهر فرهنگ برای ثبت زندگی محمود لاجوردی است. اما این کتاب در آن زمان منتشر نشده است.

تلاش دیگر پایان‌نامه دکتری یکی از مدیران بانک مرکزی با نام
«entrepreneur of iran»
است. نویسنده در آن زمان به دلیل رویکردهای بدبینانه به فعالان اقتصادی و سلطه افکار چپ، شهامت ترجمه و انتشار یافته‌هایش را پیدا نکرد. این پایان‌نامه از طریق پرسشنامه و مصاحبه با بسیاری از فعالان سنتی برجسته در جامعه کارآفرینی ایران تهیه شد و تا سال 57، به فارسی ترجمه نشد.

امروز در فضای کارآفرینی ایران، با ظهور فناوری تحولاتی رخ داده که ازجمله آن شکل‌گیری اکوسیستم استارت‌آپی است. اگر بخواهیم از تجربه گذشته استفاده کنیم، باید گفت کارآفرینان، نوآوران و مؤسسان استارت‌آپ‌ها و شرکت‌های فناوری‌محور هم از ثبت تحولات درونی و مسیری که طی می‌کنند، بی‌نیاز نیستند.

این کنشگران اقتصادی ناچارند با بوروکراسی کار کنند و با بخش عمومی و دولتی برای حل معضل‌های خود ارتباط بگیرند. نکته مهم، حفظ استقلال در عین ارتباط با بخش عمومی است. جامعه باید توان تفکیک مؤسس یک بنگاه اقتصادی، استارت‌آپ، پایه‌گذار یک شرکت فناوری‌محور و شرکت‌های استارت‌آپی را از ساخت‌های سیاسی پیدا کند و این مهم، با توجه به ثبت تحولات و رویدادها و مسیر کاری فعالان استارت‌آپی ممکن است.

لزوماً ارتباط بنگاه‌های اقتصادی با حوزه سیاسی به معنای یکی بودن آن‌ها نیست چراکه دریافت مجوز و طی دیگر فرایندهای تولید و کار در ارتباط با سازمان‌های مختلف شدنی است. اما نباید در جامعه این تلقی ایجاد شود که پیشرفت شرکت‌ها و انجام کار در آن‌ها محصول پیوستگی با قدرت و رانت است. ثبت وقایع روزمره، مسیری که کارآفرینان و موسسان استارت‌آپ‌ها طی می‌کنند و شفافیت هرچه بیشتر در عملکردها، از شکل‌گیری چنین تلقی‌هایی جلوگیری می‌کند.

✅ @karkhone

مشروح گفتگوی افشاگر فیسبوک با برنامه 60 دقیقه

✅ @karkhone

قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران/ ‌مصوب ۱۰ تیر ۱۳۵۸ شورای انقلاب

‌نظام گذشته ضمن حمایت ظاهری از صنایع کشور که به بهای نابودی کشاورزی به عمل می‌آورد آنها را به صورت وسائلی برای چپاول سرمایه‌های ملی‌ به دست عمال خود و وابستگی اقتصاد ایران به سرمایه‌داری خارجی و مصرفی ساختن کشور درآورده بود. ‌صنایع ایران بر پایه صنعت و اقتصاد وابسته به سرمایه‌داری غارتگر جهانی به وجود آمده بود و طبیعی بود که دیر یا زود دچار نابسامانی شود. آثار این‌نابسامانی در دو-سه سال اخیر روز به روز نمایان‌تر می‌شد و در اعتصابات سال ۱۳۵۷ و بعد از سقوط رژیم(پهلوی) به حد اعلی رسید و در اثر آشفتگی روابط‌کارگری و مدیریت و مالکیت از یک طرف و مشکلات سفارش مواد اولیه و فروش کالاهای ساخته شده از طرف دیگر دچار بحران شدید گردید و اینک‌ نجات صنعت و اقتصاد کشور ایجاب میکند اقدامی قاطع در جهت احیاء و اداره صحیح و توسعه آنها به منظورهای ذیل به عمل آید:

‌الف: رعایت نظام اسلامی در مورد حقوق کار، ب: خروج اقتصاد ایران از وابستگی به نفت و احراز استقلال از طریق تولید نیازهای داخلی تا سرحد خودکفایی و توسعه صادرات، ج: گسترش زمینه کار و اشتغال و تخصص، ‌د: قطع ید از عمال نظام استبدادی و استثمارگران، ه: احتراز از دولت سالاری و تشویق و حمایت از فعالیتهای غیر دولتی و ابتکار در بخش خصوصی. لذا قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران در دو ماده‌اعلام می‌گردد:

‌ماده ۱ - صنایع موجود بر حسب شرایط به چهار دسته تقسیم می‌گردد و درباره هر گروه به نحو خاص عمل می‌شود:

‌الف - علاوه بر نفت، گاز، راه‌آهن، برق، شیلات که قبلاً ملی شده صنایع زیر نیز ملی میشوند: ‌۱- صنایع تولید فلزاتی که در صنعت مصرف عمده دارند (‌مانند فولاد، مس و آلومینیوم) شامل مرحله نورد گرم و ‌۲- ساخت و مونتاژ کشتی هواپیما و اتومبیل

ب: صنایع و معادن بزرگی که صاحبان آن از طریق روابط غیرقانونی با رژیم گذشته، استفاده نامشروع از امکانات و تضییع حقوق عمومی به‌ثروتهای کلان دست یافته‌اند و برخی از آنها از کشور متواری هستند و دولت طبق لایحه قانونی شماره ۶۷۳۸ مورخ ۱۳۵۸/۰۳/۲۸ مدیریت آنها را در‌اختیار گرفته است. سهام اینگونه اشخاص به تملک دولت در می‌آید. هر گونه رسیدگی مالی و فنی و حقوقی نسبت به این گونه اشخاص در اختیار‌ دولت خواهد بود.

‌تبصره: بهای سهامی که طبق فرمان امام متعلق به بنیاد مستضعفان می‌شود، پس از ارزیابی در صورتی که مازاد بر دیون به دولت باشد، از طرف‌دولت به این بنیاد پرداخت می‌گردد.

ج: کارخانجات و مؤسساتی که وامهای قابل توجه برای احداث یا توسعه از بانکها دریافت داشته‌اند در صورتی که کل بدهی آنها از دارایی خالص‌آنان بالاتر باشد متعلق به دولت است و بقیه بدهی ایشان به عنوان طلب دولت و مردم به هر صورت که مقتضی باشد وصول خواهد شد. در صورتی که‌دارایی این واحدها بیشتر از مطالبات بانکها و مردم باشد. دولت به سمت مالک بانکها و نسبت به مطالبات خود و مردم در مالکیت آن واحد سهیم‌ می‌شود.

‌د: کارخانجات و مؤسسات تولیدی که متعلق به بخش خصوصی بوده و وضع مالی و اقتصادی مساعدی دارند و مشمول بند ب ماده ۱ نباشد بر‌اساس قبول اصل مالکیت مشروع مشروط، مالکیت آنها از طرف دولت به رسمیت شناخته می‌شود و مورد حمایت قانونی قرار می‌گیرد.

‌تبصره: بدهی‌ها، وثیقه‌ها و تضمین‌هایی که مالکین و مدیران مؤسسات مورد بحث در قبال وام بانکها داشته و سپرده‌اند به قوت خود باقی است و‌ مطالبه خواهد شد.

‌ماده ۲ - آیین‌نامه اجرایی این قانون باید ظرف مدت یک هفته به وسیله وزارتخانه‌های صنایع و معادن بازرگانی و سازمان برنامه و بودجه تنظیم‌ شود و به تصویب هیأت وزیران برسد و افراد مشمول بند ب ماده ۱ به تصویب جلسه مشترک وزرای بازرگانی، صنایع و معادن و سازمان برنامه و‌ بودجه و نمایندگان شورای انقلاب اسلامی برسد و همراه با اصل لایحه اعلام گردد.

‌اسامی ۵۱ نفر افراد مشمول بند ب قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران که به تصویب جلسه مشترک وزرای بازرگانی - صنایع و معادن - سازمان برنامه‌و بودجه و نمایندگان شورای انقلاب اسلامی رسیده است ذیلاً اعلام می‌شود.


✅ @karkhone

مشکلات غول اقتصادی دنیا

الان چندین هفته است که در آمریکا کمبود برق به یک معضل بسیار بزرگ تبدیل شده است. بسیاری از کارخانه‌ها مجبور شده‌اند که روزهای کاری خود را به نصف یا کمتر تقلیل دهند و بسیاری از سفارشات مشتریان‌شان عقب افتاده است‌. این مسئله می‌تواند مشکلات زیادی را برای اقتصادِ این غول اقتصادی، لااقل در کوتاه مدت، به وجود آورد. ولی در رسانه‌ها خبر زیادی از این‌ موضوع نمی‌شنویم و بسیاری از مردم دنیا کاملاً
از این مسئله بی‌خبرند. چرا؟!

خوب، پاراگراف فوق فقط یک‌کلمه‌ی اشتباه دارد: این مسئله به واقع در چین اتفاق افتاده، و نه در آمریکا! علتش هم عمدتاً به خاطر نرخ‌گذاری دولتی برق توسط دولت چین است. علت کمبودِ هر چیزی معمولاً همین نرخ‌گذاری دولتی است.

اگر در آمریکا (یا اروپا) چنین مشکل بزرگی رخ داده بود، انواع و اقسام رسانه‌ها، چه در خود آمریکا و چه در خارج آن، از همان ساعت اولِ پدیدار شدن‌مشکل، شروع می‌کردند شبانه‌روزی در موردش صحبت کردن! تجزیه و تحلیل می‌کردند و با کارخانه‌دار ضرردیده مصاحبه می‌کردند و اجتماعات مردم ناراضی را نمایش می‌دادند و.... خیلی از رسانه‌ها (به خصوص تلویزیون ایران) و خیلی از روشنفکران این را به منزله پایانِ دورانِ سرمایه‌داری یا پایانِ لیبرالیسم یا نئولیبرالیسم جشن می‌گرفتند! خیلی از اقتصاددانان نیز پیشنهاد می‌کردند که آمریکا باید از مدل چین بیاموزد و اینکه چین با مدل اقتصاد سرمایه‌داری دولتی‌ اش بسیار بهتر از سرمایه‌داری لجام‌گسیخته‌ی آمریکایی عمل‌کرده است و از آن بسیار کارآمدتر است، و ترهات دیگری از این نوع! اما وقتی در چین اتفاق بیفتد، انگار نه انگار!

آمریکا (و یا اروپا) مشکلات عدیده‌ای دارد، مثلاً نئوکان‌های احمقی که می‌خواهند به این‌ گوشه و آن گوشه دنیا لشگرکشی کنند، و یا دموکرات‌های خبیثی که می‌خواهند آمریکا را مثل چین اداره کنند یا مارکسیسم فرهنگی در آنجا راه بیندازند. به واقع من شکی ندارم آمریکا و اروپا رو به افول‌اند. ولی هر بار از مشکلات داخل آمریکا شنیدید و هر بار پیش‌بینی شد که آمریکا به زودی فروخواهد پاشید و چین جایش را خواهد گرفت، به یاد آورید که چین چندین هفته نصفه‌نیمه برق داشت، و کسی هم چندان باخبر نشد. این‌ نیست که مشکلات آمریکا یا اروپا بیش از بقیه باشد، فقط این است که در آنجا هر مشکلی داد زده می‌شود و با بلندگو اعلام می‌شود، ولی خیلی جاهای دیگر (مثلاً چین) مشکلاتشان با سکوت سپری می‌شود.

✅ @karkhone

قانون ملی شدن بانکها ‌
مصوب ۱۳۵۸/۰۳/۱۷

ماده ۱- برای حفظ حقوق و سرمایه‌های ملی و به کار انداختن چرخ‌های تولیدی کشور و تضمین سپرده‌ها و پس‌اندازهای مردم در بانکها ضمن‌ قبول اصل مالکیت مشروع مشروط و با توجه به- نحوه تحصیل درآمد بانکها و انتقال غیر مشروع سرمایه‌ها به خارج - نقش اساسی بانکها در اقتصاد کشور و ارتباط طبیعی اقتصاد کشور با مؤسسات بانکی - مدیون بودن بانکها به دولت و احتیاج آنها به سرپرستی دولت - لزوم هماهنگی فعالیت بانک‌ها با سایر سازمانهای کشور - لزوم سوق دادن فعالیت در جهت اداری و انتفاعی اسلامی ‌از تاریخ تصویب این قانون کلیه بانکها ملی اعلام می‌گردد و دولت مکلف است بلافاصله نسبت به تعیین مدیران بانکها اقدام نماید. ‌

ماده ۲- از این تاریخ تنها امضای مدیرانی که از طرف دولت برای بانکها معین می‌گردند دارای اعتبار قانونی می‌باشد.

پ.ن: به همین سادگی قریب به ۲۸ بانک کشور که سرمایه خصوصی و مختلط(یعنی سرمایه خصوصی داخلی و خارجی) داشتند را مصادره میکنند و اسم آنرا "ملی‌‌سازی" میگذارند!

✅ @karkhone

| محمد ایمانی


کسانی هم مخالفند که محمّدرضا پهلوی مهم‌ترین و تأثیرگذارترین کمونیست تاریخ ایران بوده است. آیا مخالفت‌شان به خاطر کیش شخصیت و پرستش شخصیت محمّدرضا پهلوی است، یا برای این مخالفت دلیلی هم دارند؟ چه دلایل و استدلال‌هایی؟ مثلا نظرشان دربارهٔ انقلاب سفید چیست؟ دربارهٔ اصلاحات ارضی، دولتی کردن جنگل‌ها، مراتع و منابع آبی، دولتی کردن تولید و واگذاری سهام کارخانه‌ها به کارگران و سهیم کردن آنها در سود کارخانه‌ها، مبارزه با فروشندگان تحت قالب مبارزه تورم و گرانی، طرح بیمه دولتی کردن همهٔ ایرانیان و مواردی دیگر مثل آموزش دولتی.

می‌توانیم برای مثال روی اصلاحات ارضی متمرکز شویم که اصلی‌ترین سیاست کمونیستی محمّدرضا پهلوی بود و اقدام کمونیستی بی‌سابقه‌ای در تمام تاریخ ایران. از نظر مخالفان کمونیست خواندن محمّدرضا پهلوی، آیا اصلاحات ارضی لغو حق مالکیّت خصوصی نبود؟ اگر نه، چرا؟

‎
ناسیونالیست‌ها یا همان کمونیست‌های پهلوی‌چی وقتی با این استدلال مواجه می‌شوند که
محمّدرضا پهلوی با اصلاحات ارضی بی‌‌سابقه‌ترین و گسترده‌ترین الغای حق مالکیّت خصوصی را در تاریخ ایران رقم زد و به همین دلیل مهم‌ترین و تأثیرگذارترین کمونیست تاریخ ایران بود، اینگونه پاسخ می‌دهند:


-اصلاحات ارضی نه لغو مالکیت خصوصی، بلکه لغو نظام «ارباب و رعیتی» بود.

- اصلاحات ارضی نه لغو مالکیت خصوصی بلکه انتقال مالکیت از زمینداران ظالم بهره‌کش به کشاورزان ‌و دهقانان مظلوم بود.

- اصلاحات ارضی ضرورتی بود برای خروج ایران از اقتصاد کشاورزی به اقتصاد صنعتی.
و مواردی شبیه این.

این پاسخ‌ها در انتقاد از اصلاحات ارضی اما از کجا می‌آیند؟ ممکن است فکر کنید یک نفر یا یک عده نشسته‌اند فکر کرده‌اند و این پاسخ‌ها به ذهن‌شان رسیده. انتقاد از اصلاحات ارضی از همان زمانی که این طرح کمونیستی می‌خواست اجرا شود وجود داشت و این «پاسخ‌ها» هم از همان زمان وجود داشت و خود محمّدرضا پهلوی هم همین پاسخ‌ها را می‌داد. اما این پاسخ‌ها از همان جایی می‌آیند که اصل ایدهٔ لغو مالکیت خصوصی می‌آید: از کمونیسم و متون بنیادین‌اش منجمله مانیفست کمونیست. شاید برایتان جالب باشد که عین همین پاسخ‌های ناسیونالیست‌های پهلوی‌چی در مانیفست کمونیست مارکس/انگلس آمده، برای مثال:

Was den Kommunismus auszeichnet, ist nicht die Abschaffung des Eigentums überhaupt, sondern die Abschaffung des bürgerlichen Eigentums. Aber das moderne bürgerliche Privateigentum ist der letzte und vollendetste Ausdruck der Erzeugung und Aneignung der Produkte, die auf Klassengegensätzen, vorangestellt: die auf der Ausbeutung der Mehrheit durch die Minderheit beruht.

ترجمه:
‎آنچه کمونیسم را کمونیسم می‌کند لغو کلی مالکیت خصوصی نیست، بلکه لغو مالکیت بورژوازی است. مالکیت خصوصی بورژوایی مدرن آخرین و کامل‌ترین صورت بیان تولید و تصاحب کالاهایی است که با تضاد طبقات آغاز می‌شود: [و] بر بهره‌کشی اکثریت بدست اقلیت استوار است.

Ihr entsetzt euch darüber, dass wir das Privateigentum aufheben wollen. Aber in eurer bestehenden Gesellschaft ist das Privateigentum für neun Zehntel ihrer Mitglieder aufgehoben; es existiert gerade dadurch, dass es für neun Zehntel nicht existiert. Ihr werft uns also vor, dass wir ein Eigentum aufheben wollen, welches die Eigentumslosigkeit der ungeheuren Mehrzahl der Gesellschaft als notwendige Bedingung voraussetzt.

ترجمه:
شما دچار وحشت شده‌اید که ما می‌خواهیم مالکیت خصوصی را برداریم. اما در جامعهٔ موجود شما ۹۰ درصد اعضاء آن مالکیت خصوصی ندارند، [این] مالکیت خصوصی دقیقاً به این دلیل وجود دارد که برای ۹۰ درصد وجود ندارد. شما در واقع ما را متهّم می‌کنید که می‌خواهیم مالکیتی را الغاء کنیم که پیش‌شرط ضروری آن، عدم مالکیت اکثریت بزرگی از جامعه است.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

تولید صنعتی و اشتغال‌زایی

هر ۱ عدد شغل تمام‌وقت در بخش تولید صنعتی کالای نهایی، ۳.۴ عدد شغل تمام‌وقت در بخش‌های غیرصنعتی خلق می‌کند؛ چیزی که به آن "اثر گسترش‌یابنده‌‌ی شغلی" (Job Multiplier) می‌گویند. بخش تولید صنعتی آمریکا بیش از هر بخش دیگری (خدمات، کشاورزی و..) اثر گسترش‌یابنده‌ی شغلی به همراه می‌آورد. در واقع بسیاری از مشاغل بخش‌های غیرصنعتی در نتیجه‌ی بخش تولید صنعتی پدید آمده‌اند و وابسته به آن هستند.

کتاب Advanced Manufacturing: The New American Innovation Policies

✅ @karkhone

در باب توهم و غروری مضحک

| احمد باستانی

نگاه برخی ایرانیان به گذشته[مشخصاً عصر قاجار] به گونه‌ای است که گویی این گذشته متعلق به کشور دیگری است و ایرانیان امروزی از سرزمینی دیگر آمده اند و با نگاهی از بالا به پایین به آن دوره و زمانه نگاه میکنند. گویی تاریخ، منقطع شده است و نسل های امروزی ریشه در خاکِ فلورانس یا نروژ دارند و عصر قاجاریه به سرزمین و مردمانی در قلب صحاری آفریقا مربوط بوده است! اما همین که از قاجار به زندیه و قبل آن می رسیم، ناگهان همه چیز گل و بلبل شده و عموم شاهان عادل میشوند و وقتی این تاریخ به عهد اسلامی میرسد باز نوعی بدبینی و تبختر ایرانیان را فرا می گیرد و در نهایت وقتی به تاریخ باستان می‌رسیم، دیگر بهشت برین آغاز میشود و من آنم که رستم بود پهلوان.

این غرور مضحک و پوچ ناشی از تاریخ خوانی ایدئولوژیک و از جلو به عقبی است که ریشه در آموزش دولتی عصر پهلوی و پروپاگاندای ناجوانمردانه آن علیه دوره قاجاریه دارد. کاری که ج.ا هم آن را الگو قرار میدهد و تاریخ را با تبلیغات اشتباه گرفته، و اینبار علیه کل تاریخ ایران عمل میکند و به جای ایدئولوژی باستانی‌گرایی، اسلامگرایی را مبنا قرار میدهد. بطوریکه قبل انقلاب۵۷ تماماً عصر تاریکی و جهالت بوده است و بس!

حالا بگذارید در مورد قرن نوزدهم ایران کمی دقت کنیم. ایران یک امپراطوری ضعیف در مقایسه با بزرگترین قدرت تاریخ یعنی بریتانیا و دو همسایه قدرتمند به نام روسیه تزاری و عثمانی بود. به جرات می توان گفت سه قدرت اصلی جهان با ایران همسایه بوده اند و سرحدات ایران را احاطه کرده بودند. بریتانیا در جنوب و شرق، روسیه در شمال و عثمانی در غرب. در قرن خاصِ نوزدهم بخش کوچکی از جهان به یکباره از بخش اعظم آن جدا شده و به قدرت صنعتی و نظامی جهان تبدیل میشوند. ممالک محروسه در این شرایط است که حفظ میشود و به ایرانیان امروز به ارث میرسد. ایران آن زمان در همان جایی بود که منطقاً باید می‌بود با تمام بدی‌ها، ظلم‌ها و سنن و پیچیدگی های اجتماعی خود، نه ادعایی داشت و نه ستیز خانمان براندازی با خارجی‌ها. پادشاه مالک کشور بود و سعی وافر داشت که سرزمین های تحت فرمانروایی خود را حفظ کند اما اگر این مهم امکان پذیر نبود از آن می گذشت و تنها سرزمین اصلی را مراقبت میکرد. پادشاه به همین دلیل از هرات، مرو و ایروان گذشت چراکه حفظ آنها با قشون و توان آن زمان بمعنی از دست رفتن بندر شاه‌عباس، بندر محمره و حتی دارالسلطنه تبریز بود.

تجددخواهی و تغییرات تدریجی ایران تماماً ریشه در عصر قاجار دارد. شاید بتوان گفت ترور قبله عالم آغاز یک پایان برای نظم تاریخی ایران بود. گفتن تاریخ جایگزین بسیار سخت است اما اگر انتقال سلطنت در ربع آخر قرن نوزدهم و ربع اول قرن بیستم به روال آرام آن انجام می گرفت چه بسا ثبات و سنت های خوب حفظ، و حرکت بسمت تغییرات مثبت ادامه می یافت. اما آن عصر پرآشوب در کنار تحولات منفی بین المللی نهایتاً به برآمدن نوعی مدرنیسم آمرانه انجامید که در اوج خود به انقلاب۵۷ میرسد.

اما ایرانِ مدرن، خصوصاً در طی شصت سال اخیر از میلیاردها دلار درآمد نفت برخودار بوده است. به اصطلاح ارتش مدرن داشته[که البته در تمام جنگها شکست خورده] و از تمام تکنولوژی های روز برای کنترل مردم برخوردار است. عوارض و مالیات های سنگین و مداخلات حداکثری و قدرت اهریمنی چاپ پول نیز که نقل هر محفل است. در قرن نوزدهم بخش اعظم جهان در وضعیت مشابه ایران قرار داشتند و چه بسا بدتر. اعتبار ایران در دنیا در خور توجه بود، و ناصرالدین شاه جزء اولین حاکمان مسلمان بوده است که عالی‌ترین نشان های سلطنتی خاندان های بزرگ اروپایی را دریافت کرده است. "پرشیا" هر چند نسبت به قدرت های جهانی وقت، امپراطوری ضعیفی بود اما یاغی نبود و احترام خاص خود را داشت و تغییرات در آن تدریجا در حال رخ دادن بود. این را هم در نظر بگیرید یک صدم درآمد و توان فنی دولت های مدرن را نداشته اند.

حالا به ایران امروز بیاییم. کشوری که به جرات می توان آنرا جز یکی از عقب مانده ترین ها در جهان دانست. تکنولوژی های که مردم امروز ایران از آن استفاده میکنند، ربطی به خودشان و اقتصاد رانتیر آن ندارد و فراورده سرمایه داری است. حتی در استفاده از تکنولوژی ها نیز آزادی انتخاب ندارند. از اعتبار و احترامی در جهان برخوردار نیست. معماری شهرهایش بدوی و مفتضح است‌. زیبایی در آن مرده است. این در حالی است که دیگر قرن نوزدهم نیست و غیر از قدرت های جهانی، تعداد زیادی از کشورها از جهات مختلف از ایران رفاه و اعتبار بیشتری دارند. حالا چگونه است که ایرانیان امروزی به ایرانِ عصر قاجار با غرور و تبختر نگاه میکنند و گمان میکنند که از نروژ آمده‌اند! این توهمات را باید پیرایش کرد.

✅ @karkhone

فرشته رفیعی، دبیر اقتصادی خبرگزاری سازمان تبلیغات اسلامی ( همون مهر خودمون!)


✅ @karkhone