سرزمین آفتاب تابان
در سال ۱۸۵۳، نیروی دریایی آمریکا به رهبری دریادار متیو پری، به جزیرهای نزدیک شد که بیش از دویست سال رابطهاش با جهان پیرامون را قطع کرده بود. دریادار پری با شلیک توپهای قدرتمندش از ژاپن خواست که با آمریکا قرارداد دوستی امضا کند. در آن لحظه رهبران سیاسی ژاپن در بهت و حیرت فرو رفتند. آنها چارهای جز پذیرش خواستههای دریادار پری را نداشتند. فناوری عقبماندهی نظامی ژاپن توان رویارویی با آمریکاییها را نداشت. علاوه بر قرارداد دوستی، آمریکا پیمان تجاری نابرابری نیز با ژاپن امضا کرد و اختیار تعرفهگذاری گمرکی و محاکمهی مجرمین خارجی را از او گرفت. کشتیهای اروپایی نیز به دنبال آمریکا راهی ژاپن شدند.
مشابه کشورهای در حال توسعهی امروزی، ژاپن فئودال قرن نوزدهم نیز با نوعی
«جهانیسازی» روبرو شده بود. یک شوک بیرونی به ژاپن برخورد و کلّ جامعه را متحول کرد. برخی از فرمانروایان محلی - فئودالهای سامورایی - رابطه به ضرب سر نیزه را تحقیر ژاپن میدانستند و از دست فرمانروای مرکزی خشمگین شدند. احساسات ضد خارجی سراسر قلمروهای فئودالی ژاپن را فرا گرفت و زمینه را برای یک جنگ داخلی مهیا کرد. چند سال بعد حکومت مرکزی سقوط کرد و امپراتورْ 'میجی' به قدرت رسید. امپراتور نوگرای ژاپن که به یاری احساسات خارجیهراس ساموراییها به قدرت رسیده بود، در کمال تعجب فرآیند شتابان صنعتیسازی و غربیسازی ژاپن را کلید زد. برخی از فئودالهای سامورایی دیدگاهشان را تغییر دادند و با امپراتور همراهی کردند. آن دسته نیز که مخالف نوگرایی بودند، از میدان قدرت به در شدند.
در یک جامعهی بشری، تاریخ در نتیجهی برهمکنش نیروهای محرکهی داخلی و داخلی پیشرفت میکند. در نمونهی ژاپن، یک نیروی محرکهی خارجی - تهدید نظامی آمریکا - تعادل و توازن اجتماعی را بر هم زد و رخدادهای سلسلهواری به دنبال آورد که منجر به شکلگیری ژاپن توسعهیافته شد. نحوهی واکنش یک جامعه به نیروهای محرکهی خارجی مشخص میکند که این نیروی محرکه میتواند پیشرفت جامعه را انرژی ببخشد یا آن را از نفس بیاندازد.
میگویند که ژاپن تنها کشوری بود که سریعتر از سایر کشورهای غیر غربی 'انقلاب صنعتی'اش را کلید زد و یک توسعهی صنعتی پایدار تجربه کرد. برخی از پژوهشگران معتقدند که ریشههای توسعهی مستمر و پایدار ژاپن را باید در دوران پیش از میجی جستجو کنیم تا بتوانیم منحصربفرد بودن مسیر پیشرفت این کشور را درک کنیم. به عنوان مثال، یک انسانشناس ژاپنی به نام تادائو اومسائو معتقد است که موقعیت جغرافیایی ژاپن نقش اساسی در پیشرفت پایدار و مداوم این کشور دارد. مشابه بریتانیا، ژاپن در حاشیهی قارهی اوراسیا قرار دارد و این موقعیت باعث میشود که دستاوردهای علمی و فرهنگی جامعه از تاختوتازهای ویرانگر و چپاولگر اقوام بدوی که در مناطق خشک و مرکزی اوراسیا بودند در امان بماند.
از دیدگاه اومسائو، ژاپن در عین مصونیت از شوکهای منفی بیرونی، قادر بود که دستاوردهای علمی و فرهنگی تمدنهای بزرگ چین، هند و اسلام در خاورمیانه را وارد کند. موقعیت منحصربفرد جغرافیایی باعث شد که ژاپن شوکهای ویرانگر خارجی را دفع، و شوکهای سازندهی خارجی را جذب کند. بریتانیا نیز از موقعیت مشابهی برخوردار بود. اومسائو تا آنجا پیش میرود که میگوید اگر ژاپن دویست سال انزوا را در دورهی فئودالیته در پیش نمیگرفت، همگام با بریتانیا انقلاب صنعتیاش را شروع میکرد.
نگاه رایجی که نسبت به توسعهی ژاپن وجود دارد، غالباً معطوف به پیشرفتهای اقتصادی آن در دوران جنگ سرد است؛ حال آنکه به عقیدهی برخی از تاریخشناسان اقتصادی، پیشرفت آن دوران ریشه در گذشتهی دور ژاپن - خصوصاً نیمۀ دوم قرن نوزدهم - دارد. عوامل پیشامدرنی که زمینهی صنعتیسازی شتابان دوره میجی را مهیا کردند عبارتند از توسعهی بخش کشاورزی، بازارهای یکپارچهی ملّی، توسعهی شبکههای حملونقل و توزیع محصول، سنت قوی کاسبکاری، توسعهی خدمات تأمین مالی، سطح بالای آموزش جامعه، و حمایت از صنایع سنتی توسط فرمانروایان محلی.
در قرن ۱۵ و ۱۶ میلادی، ژاپن شاهد گسترش چشمگیر زمینهای کشتپذیر بود و این در نتیجهی سرمایهگذاری فرمانروایان محلی و کشاورزان تأثیرگذار در پروژههای بزرگ مدیریت آب جهت کنترل تندآبها و استفادهی کشاورزی از رودها حاصل شد. در نتیجهی آن جمعیت ژاپن رشد بیسابقهای نسبت به جوامع پیشامدرن تجربه کرد. در عین حال، ظهور کشت چندگانه، گونههای جدید برنج، کودهای طبیعی و ابزارهای جدید کشت به رشد بهرهوری کشاورزی انجامید. در آن زمان، کارشناسان کشاورزی برجستهای نظیر میازاکی یاسودا با واردات دانش پیشرفته کشاورزی از چین، کتب راهنمای کشاورزی منتشر کردند و بهرهوری کشاورزان ژاپنی را بالا بردند. در نتیجه، کشاورزی تجاری شکل گرفت و این به توسعهی بازارها کمک کرد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
در سال ۱۸۵۳، نیروی دریایی آمریکا به رهبری دریادار متیو پری، به جزیرهای نزدیک شد که بیش از دویست سال رابطهاش با جهان پیرامون را قطع کرده بود. دریادار پری با شلیک توپهای قدرتمندش از ژاپن خواست که با آمریکا قرارداد دوستی امضا کند. در آن لحظه رهبران سیاسی ژاپن در بهت و حیرت فرو رفتند. آنها چارهای جز پذیرش خواستههای دریادار پری را نداشتند. فناوری عقبماندهی نظامی ژاپن توان رویارویی با آمریکاییها را نداشت. علاوه بر قرارداد دوستی، آمریکا پیمان تجاری نابرابری نیز با ژاپن امضا کرد و اختیار تعرفهگذاری گمرکی و محاکمهی مجرمین خارجی را از او گرفت. کشتیهای اروپایی نیز به دنبال آمریکا راهی ژاپن شدند.
مشابه کشورهای در حال توسعهی امروزی، ژاپن فئودال قرن نوزدهم نیز با نوعی
«جهانیسازی» روبرو شده بود. یک شوک بیرونی به ژاپن برخورد و کلّ جامعه را متحول کرد. برخی از فرمانروایان محلی - فئودالهای سامورایی - رابطه به ضرب سر نیزه را تحقیر ژاپن میدانستند و از دست فرمانروای مرکزی خشمگین شدند. احساسات ضد خارجی سراسر قلمروهای فئودالی ژاپن را فرا گرفت و زمینه را برای یک جنگ داخلی مهیا کرد. چند سال بعد حکومت مرکزی سقوط کرد و امپراتورْ 'میجی' به قدرت رسید. امپراتور نوگرای ژاپن که به یاری احساسات خارجیهراس ساموراییها به قدرت رسیده بود، در کمال تعجب فرآیند شتابان صنعتیسازی و غربیسازی ژاپن را کلید زد. برخی از فئودالهای سامورایی دیدگاهشان را تغییر دادند و با امپراتور همراهی کردند. آن دسته نیز که مخالف نوگرایی بودند، از میدان قدرت به در شدند.
در یک جامعهی بشری، تاریخ در نتیجهی برهمکنش نیروهای محرکهی داخلی و داخلی پیشرفت میکند. در نمونهی ژاپن، یک نیروی محرکهی خارجی - تهدید نظامی آمریکا - تعادل و توازن اجتماعی را بر هم زد و رخدادهای سلسلهواری به دنبال آورد که منجر به شکلگیری ژاپن توسعهیافته شد. نحوهی واکنش یک جامعه به نیروهای محرکهی خارجی مشخص میکند که این نیروی محرکه میتواند پیشرفت جامعه را انرژی ببخشد یا آن را از نفس بیاندازد.
میگویند که ژاپن تنها کشوری بود که سریعتر از سایر کشورهای غیر غربی 'انقلاب صنعتی'اش را کلید زد و یک توسعهی صنعتی پایدار تجربه کرد. برخی از پژوهشگران معتقدند که ریشههای توسعهی مستمر و پایدار ژاپن را باید در دوران پیش از میجی جستجو کنیم تا بتوانیم منحصربفرد بودن مسیر پیشرفت این کشور را درک کنیم. به عنوان مثال، یک انسانشناس ژاپنی به نام تادائو اومسائو معتقد است که موقعیت جغرافیایی ژاپن نقش اساسی در پیشرفت پایدار و مداوم این کشور دارد. مشابه بریتانیا، ژاپن در حاشیهی قارهی اوراسیا قرار دارد و این موقعیت باعث میشود که دستاوردهای علمی و فرهنگی جامعه از تاختوتازهای ویرانگر و چپاولگر اقوام بدوی که در مناطق خشک و مرکزی اوراسیا بودند در امان بماند.
از دیدگاه اومسائو، ژاپن در عین مصونیت از شوکهای منفی بیرونی، قادر بود که دستاوردهای علمی و فرهنگی تمدنهای بزرگ چین، هند و اسلام در خاورمیانه را وارد کند. موقعیت منحصربفرد جغرافیایی باعث شد که ژاپن شوکهای ویرانگر خارجی را دفع، و شوکهای سازندهی خارجی را جذب کند. بریتانیا نیز از موقعیت مشابهی برخوردار بود. اومسائو تا آنجا پیش میرود که میگوید اگر ژاپن دویست سال انزوا را در دورهی فئودالیته در پیش نمیگرفت، همگام با بریتانیا انقلاب صنعتیاش را شروع میکرد.
نگاه رایجی که نسبت به توسعهی ژاپن وجود دارد، غالباً معطوف به پیشرفتهای اقتصادی آن در دوران جنگ سرد است؛ حال آنکه به عقیدهی برخی از تاریخشناسان اقتصادی، پیشرفت آن دوران ریشه در گذشتهی دور ژاپن - خصوصاً نیمۀ دوم قرن نوزدهم - دارد. عوامل پیشامدرنی که زمینهی صنعتیسازی شتابان دوره میجی را مهیا کردند عبارتند از توسعهی بخش کشاورزی، بازارهای یکپارچهی ملّی، توسعهی شبکههای حملونقل و توزیع محصول، سنت قوی کاسبکاری، توسعهی خدمات تأمین مالی، سطح بالای آموزش جامعه، و حمایت از صنایع سنتی توسط فرمانروایان محلی.
در قرن ۱۵ و ۱۶ میلادی، ژاپن شاهد گسترش چشمگیر زمینهای کشتپذیر بود و این در نتیجهی سرمایهگذاری فرمانروایان محلی و کشاورزان تأثیرگذار در پروژههای بزرگ مدیریت آب جهت کنترل تندآبها و استفادهی کشاورزی از رودها حاصل شد. در نتیجهی آن جمعیت ژاپن رشد بیسابقهای نسبت به جوامع پیشامدرن تجربه کرد. در عین حال، ظهور کشت چندگانه، گونههای جدید برنج، کودهای طبیعی و ابزارهای جدید کشت به رشد بهرهوری کشاورزی انجامید. در آن زمان، کارشناسان کشاورزی برجستهای نظیر میازاکی یاسودا با واردات دانش پیشرفته کشاورزی از چین، کتب راهنمای کشاورزی منتشر کردند و بهرهوری کشاورزان ژاپنی را بالا بردند. در نتیجه، کشاورزی تجاری شکل گرفت و این به توسعهی بازارها کمک کرد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
سرزمین آفتاب تابان
(بخش دوم)
در ژاپن یک سنّت دیرینهی کاسبکاری وجود داشته است که در توسعهی صنعتی کشور نقش مهمی ایفا کرد. در دوران فئودالیتهی ژاپن، خانوادههای کاسبکار ثروتمندی شکل گرفتند که از طریق سوداگری، وامدهی و صرافی سرمایههای هنگفتی انباشتند…
(بخش دوم)
در ژاپن یک سنّت دیرینهی کاسبکاری وجود داشته است که در توسعهی صنعتی کشور نقش مهمی ایفا کرد. در دوران فئودالیتهی ژاپن، خانوادههای کاسبکار ثروتمندی شکل گرفتند که از طریق سوداگری، وامدهی و صرافی سرمایههای هنگفتی انباشتند…
| محمود اولاد
قرنها پیش در سرزمینی، شهرداری بود که روزهای خاصی از هفته، بار عام میداد و مردم مشکلاتشان را بهش میگفتند و او حل میکرد. بخش عمده مشکلات البته، تخفیف عوارض بود! یه روز یکی میاد پیشش و میگه جناب شهردار لطفا بفرمایید این عوارض ساخت و ساز ما را تخفیف بدن! عوارض ایشون از ۴۰ میلیون چوق به ۱۰ میلیون چوق کاهش پیدا میکنه!
هفته بعد باز میاد دیدن شهردار و میگه جناب شهردار! من که پول ندارم این عوارض را بدم! من آهنگرم! بفرمایید شهرداری به جای پول از من آهن بگیره! توی شهرداری، کمیسیونی تشکیل میشه که چه آهنی ازش بگیریم؟ به این نتیجه رسیدند که به پیمانکارهاشون بگن برن از این فرد آهن بخرند! پیمانکارها لیستی دادند که فلان قدر میلگرد به ما بده!
هفته بعد، مرد مورد نظر باز رفت دیدن شهردار و گفت جناب شهردار! من درب و پنجره سازم! من که میلگرد ندارم! بفرمایید از من به جای میلگرد، درب و پنجره بخرند! پیمانکارهای شهرداری، لیست درب و پنجره مورد نیاز را دادند!
هفته بعد، آهنگر باز اومد سراغ شهردار! گفت جناب شهردار! من برای تولید این همه درب و پنجره که آهن ندارم! بفرمایید از بودجه شهرداری، آهن بخرند بدن به من که من بتونم درب و پنجره بسازم و تحویل بدم!
(به این میگن استراتژی تبدیل تهدید به فرصت!)
حالا گویا برخی تولیدکنندگان این استراتژی را یاد گرفتند! خدا به خیر کند!
پ.ن: این داستان واقعی است یا کذب است؟
من که میگم واقعی است!
✅ @karkhone
قرنها پیش در سرزمینی، شهرداری بود که روزهای خاصی از هفته، بار عام میداد و مردم مشکلاتشان را بهش میگفتند و او حل میکرد. بخش عمده مشکلات البته، تخفیف عوارض بود! یه روز یکی میاد پیشش و میگه جناب شهردار لطفا بفرمایید این عوارض ساخت و ساز ما را تخفیف بدن! عوارض ایشون از ۴۰ میلیون چوق به ۱۰ میلیون چوق کاهش پیدا میکنه!
هفته بعد باز میاد دیدن شهردار و میگه جناب شهردار! من که پول ندارم این عوارض را بدم! من آهنگرم! بفرمایید شهرداری به جای پول از من آهن بگیره! توی شهرداری، کمیسیونی تشکیل میشه که چه آهنی ازش بگیریم؟ به این نتیجه رسیدند که به پیمانکارهاشون بگن برن از این فرد آهن بخرند! پیمانکارها لیستی دادند که فلان قدر میلگرد به ما بده!
هفته بعد، مرد مورد نظر باز رفت دیدن شهردار و گفت جناب شهردار! من درب و پنجره سازم! من که میلگرد ندارم! بفرمایید از من به جای میلگرد، درب و پنجره بخرند! پیمانکارهای شهرداری، لیست درب و پنجره مورد نیاز را دادند!
هفته بعد، آهنگر باز اومد سراغ شهردار! گفت جناب شهردار! من برای تولید این همه درب و پنجره که آهن ندارم! بفرمایید از بودجه شهرداری، آهن بخرند بدن به من که من بتونم درب و پنجره بسازم و تحویل بدم!
(به این میگن استراتژی تبدیل تهدید به فرصت!)
حالا گویا برخی تولیدکنندگان این استراتژی را یاد گرفتند! خدا به خیر کند!
پ.ن: این داستان واقعی است یا کذب است؟
من که میگم واقعی است!
✅ @karkhone
احتمالا در چندوقت اخیر پست هایی رو در کانال ها به عنوان پست اسپانسر مشاهده کرده اید. تمامی این پست ها شما رو به پروژه TON (رمزارز تلگرام) متصل میکنه.
پیام زیر از کانال @toncoin_fa هم به نظر قابل تامل بود.
ما قرار است یک سری پست اختصاص داده شده به توسعه دهندگان تون (TON) را منتشر کنیم.
در ماه می 2020، تلگرام با کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده توافق کرد و به طور عمومی اعلام کرد که شبکه باز تلگرام را متوقف می کند.
اندکی بعد، دو توسعه دهنده، آناتولی و کریل، احیای پروژه تون (TON) را بر عهده گرفتند. تقریباً بلافاصله، مشارکتکنندگان دیگری که اکثر آنها در مسابقات عمومی تلگرام برای توسعهدهندگان شرکت کرده بودند، به آنها پیوستند. بسیاری از این توسعهدهندگان در حال آمادهسازی برای راهاندازی خدمات بومی بلاک چین بودند، که هنوز راهاندازی نشده بود.
آناتولی ماکوسف • tolya-yanot
آناتولی که در 10 دوره مسابقات تلگرام قهرمان بود، با ارسال یک کد 4 کیلوبایتی در چندین مسابقه برنده شد و صدها رقیب دیگر را شکست داد. او با شروع کار خود در توسعه بازی، روی بازی های محبوب MMORPG تحت وب و عناوین دیگری که ده ها میلیون کاربر از سراسر جهان دارند کار کرد. بعدها، او به دنیای فناوری بلاک چین منتقل شد و در چندین پروژه رمزنگاری محبوب مشارکت داشت.
کریل املیاننکو • EmelyanenkoK
کریل دارای مدرک دکترا در رشته علوم کامپیوتر و برنده چندین هکاتون در مسابقات تلگرامی شده است. او در اوایل، شروع به مطالعه عمیقی در زمینه فناوری بلاک چین کرد و با شبکه های غیرمتمرکز مختلف کار کرد.
آناتولی و کریل در مسابقه بلاک چین تون (TON) که در سال 2019 برگزار شد و تلگرام میزبان آن بود، ملاقات کردند و اتفاقاً هر دو در رتبه اول قرار گرفتند.
آن دو به کار بر روی توسعه اورین پروتکل (Orion Protocol)، یک جمع کننده معروف صرافی متمرکز (CEX) و صرافی غیزر متمرکز (DEX) ادامه دادند. در این مدت آنها دو چیز یاد گرفتند. اولا، آنها به خوبی با هم کار می کنند، و دوما، در میان روند رو به رشد تجمیع کنندگان ارز و استخرهای نقدینگی، برای آنها آشکار شد که انقلاب بعدی صنعت چیست: تجمع بلاک چین.
اکنون آنها تمام وقت و انرژی خود را صرف کار بر روی بلاک چین تون (TON) می کنند.
قبل از شروع کار بر روی پروژه تون (TON) ، آناتولی و کریل در یک هکاتون برای توسعه نسخه وب جدید تلگرام با هم رقابت کردند. با برنامه ریزی همه چیز از ابتدا، آنها موفق شدند چهار مرحله و 113 پروژه دیگر را پشت سر بگذارند تا در یک مرحله نهایی در رده دوم قرار بگیرند.
در حال حاضر، تیم توسعه دهندگان شامل برنامه نویسان منحصر به فردی است که روی تون (TON) کار می کنند و از آن حفاظت می کنند. در پست های بعدی در مورد آنها با جزئیات بیشتری به شما خواهیم گفت.
✅ @karkhone
پیام زیر از کانال @toncoin_fa هم به نظر قابل تامل بود.
ما قرار است یک سری پست اختصاص داده شده به توسعه دهندگان تون (TON) را منتشر کنیم.
در ماه می 2020، تلگرام با کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده توافق کرد و به طور عمومی اعلام کرد که شبکه باز تلگرام را متوقف می کند.
اندکی بعد، دو توسعه دهنده، آناتولی و کریل، احیای پروژه تون (TON) را بر عهده گرفتند. تقریباً بلافاصله، مشارکتکنندگان دیگری که اکثر آنها در مسابقات عمومی تلگرام برای توسعهدهندگان شرکت کرده بودند، به آنها پیوستند. بسیاری از این توسعهدهندگان در حال آمادهسازی برای راهاندازی خدمات بومی بلاک چین بودند، که هنوز راهاندازی نشده بود.
آناتولی ماکوسف • tolya-yanot
آناتولی که در 10 دوره مسابقات تلگرام قهرمان بود، با ارسال یک کد 4 کیلوبایتی در چندین مسابقه برنده شد و صدها رقیب دیگر را شکست داد. او با شروع کار خود در توسعه بازی، روی بازی های محبوب MMORPG تحت وب و عناوین دیگری که ده ها میلیون کاربر از سراسر جهان دارند کار کرد. بعدها، او به دنیای فناوری بلاک چین منتقل شد و در چندین پروژه رمزنگاری محبوب مشارکت داشت.
کریل املیاننکو • EmelyanenkoK
کریل دارای مدرک دکترا در رشته علوم کامپیوتر و برنده چندین هکاتون در مسابقات تلگرامی شده است. او در اوایل، شروع به مطالعه عمیقی در زمینه فناوری بلاک چین کرد و با شبکه های غیرمتمرکز مختلف کار کرد.
آناتولی و کریل در مسابقه بلاک چین تون (TON) که در سال 2019 برگزار شد و تلگرام میزبان آن بود، ملاقات کردند و اتفاقاً هر دو در رتبه اول قرار گرفتند.
آن دو به کار بر روی توسعه اورین پروتکل (Orion Protocol)، یک جمع کننده معروف صرافی متمرکز (CEX) و صرافی غیزر متمرکز (DEX) ادامه دادند. در این مدت آنها دو چیز یاد گرفتند. اولا، آنها به خوبی با هم کار می کنند، و دوما، در میان روند رو به رشد تجمیع کنندگان ارز و استخرهای نقدینگی، برای آنها آشکار شد که انقلاب بعدی صنعت چیست: تجمع بلاک چین.
اکنون آنها تمام وقت و انرژی خود را صرف کار بر روی بلاک چین تون (TON) می کنند.
قبل از شروع کار بر روی پروژه تون (TON) ، آناتولی و کریل در یک هکاتون برای توسعه نسخه وب جدید تلگرام با هم رقابت کردند. با برنامه ریزی همه چیز از ابتدا، آنها موفق شدند چهار مرحله و 113 پروژه دیگر را پشت سر بگذارند تا در یک مرحله نهایی در رده دوم قرار بگیرند.
در حال حاضر، تیم توسعه دهندگان شامل برنامه نویسان منحصر به فردی است که روی تون (TON) کار می کنند و از آن حفاظت می کنند. در پست های بعدی در مورد آنها با جزئیات بیشتری به شما خواهیم گفت.
✅ @karkhone
Telegram
Pavel Durov
Telegram is launching Sponsored Messages – a tool that allows anyone to promote their channels and bots. Here is what you should know:
1. There will be no ads in chats on Telegram. If you use Telegram as the messenger that we launched in 2013 – you will…
1. There will be no ads in chats on Telegram. If you use Telegram as the messenger that we launched in 2013 – you will…
در سال ۱۹۸۰ از نظریهپرداز معروف اقتصاد بازار، میلتون فریدمن دعوت شد تا در یک دوره آموزشی یک هفتهای در چین، نظریه قیمتها را به ارشدترین دیوانسالاران چین بیاموزد. پس از پایان دوره، یکی از مسوولان وزارت توزیع اقلام استراتژیک چین به فریدمن گفت: «متوجه همه مباحث کلاس شما هستم؛ اما هنوز نمیدانم چه سازمانی مسئول توزیع کالاهای اساسی در آمریکا است؟!»
✅ @karkhone
✅ @karkhone
خشکسالی و افزایش جمعیت، از اصفهان تا توکیو!
| محمدرضا اسلامی
1. نگاه به آمار و ارقام تولد و ازدواج ۲۰۲۰ در ژاپن باعث حیرت است:
پایین ترین آمار تولد نوزاد از زمان جنگ جهانی دوم تا کنون، در سال ۲۰۲۰ ثبت شده است.
(این به دلیل کرونا نبوده است چون که از سال ۲۰۱۶ گفته می شود که امسال پایین ترین آمار تولد از زمان جنگ دوم جهانی بود، ولی سال بعد مجددا آمار "کمتر" می شود!)
*کل تعداد نوزادان متولد شده 840,832 بوده (که 24,407 تولد، کمتر از ۲۰۱۹ بوده. یعنی 2.8 درصد کاهش)
در سرتاسر کشور در سال گذشته فقط 525,490 ازدواج ثبت شد (آنهم در شرایطی که 193,251 طلاق هم ثبت شد). پنج سال پی در پی ازدواج روند نزولی دارد و طلاق روند صعودی.
به دلیل کاهش نرخ ازدواج، انتظار می رود که نرخ تولد در سالهای آینده هم نزولی باشد.
با وجود تمام سیستمهای حمایتی دولت و به رغم تمام مُشوقهایی که دولت(های چند سال اخیر) ژاپن برای فرزندآوری قائل شده بودند، سال ۲۰۲۰ بدترین و پایین ترین آمار ازدواج/تولد نوزاد در ژاپن بود.
(چندین سال است که دولت به هرکسی که صاحب فرزند شود ۳۵۰۰ دلار [سیصدوده هزار ین] جایزه می دهد و علاوه بر آن ماهیانه حدود ۱۵۰ دلار کمک هزینه مهدکودک، لباس، تغذیه و ... را "تا هفت سالگیِ" کودک متقبل می شود)
2. ماجرا، دستوری نیست. "بخشنامه ای" نیست. ابلاغی نیست. چنین نیست که امپراطور (یا نخست وزیر ژاپن یا معاون نخست وزیر) بخواهند و بشود. ماجرا مرتبط با "واقعیتهایِ جامعه ژاپنی" است.
3. واقعیتهای جامعه ژاپن چیست؟
اقتصاد ژاپن (بدون هیچ منابع نفت یا گازی) بیش از پنج برابر اقتصاد ایران است.
اشتغال (به دلیل وجود "تولید" و کارخانه های قوی همچون تویوتا، پاناسونیک، هوندا و...) مشکل "نیست".
در بهداشت و سلامت، یکی از بهترین شاخصهای جهانی را داراست.
در آموزش، موفق شده ساختار آموزشی متناسب با فرهنگ/ژن/تاریخ ژاپنی را نهادینه کند.
ولی با وجود همه اینها، میل به "فرزندآوری" عمومیت ندارد. برعکس آنچه عمومیت دارد میل به فرزند نیاوردن است. چرا؟
چون زندگی "پیچیده" شده است. اشتغال هست، درآمد هست، امنیت و بهداشت هست ولی زندگی شاد نیست. لذا جامعه با نوعی "خودآگاهی" در اضافه کردنِ "یک نفر دیگر" به این دنیا "احتیاط" می کند.
4. اصفهان، خشکسالی زاینده رود و اعتراض ها به آن مجددا باعث شد تا بحث حکمرانی آب و اهمیت "مدیریت منابع آب" مورد توجه اذهان واقع شود. اما این فقط اصفهان نیست که مشکل دارد. دشتهای جنوب و شرق استان فارس، نخلستانهای جهرم و بوشهر، چه خبر است؟ استانهای دیگر چطور؟
اصفهان (حسب اتفاق) این شانس را داشته که چندین سال اُستاندار آن یکی از مدیران باسابقه منابع آب کشور بوده (رسول زرگرپور)، ولی مشکل، ریشه دارتر از این حرفهاست.
در واقع سوال اساسی تر این است که آیا اقلیم ایران زمین ظرفیتِ این میزان بارگذاری روی منابع طبیعی محدود و محیط زیستش را دارد؟ اساسا آیا توصیه به افزایش جمعیت و فرزندآوری در چنین اقلیمی صحیح است؟
ممکن است گفته شود: بله اگر که مدیریتِ منابع آب صورت گیرد مشکلی نداریم! ولی "اگر"؟
این چه جور اگری است؟! و این چه طور نتیجه گیری بی احتیاط است؟
5. ما در بهترین "شرایط تولید" و توسعه (اقتصاد) در کشورمان، حتی تا چند دهه آینده هم به اقتصاد ژاپن نخواهیم رسید.
همچنین در اشتغال، بهداشت و آموزش.
اما فرض کنیم که با یک معجزه ناگهانی از "ابلاغیه ها" (ی اسحق جهانگیری و محمد مُخبر) ظرف یک دهه ژاپن شویم و هیچ مشکلی برای اشتغال و اقتصاد نداشته باشیم (فرض!)، اما آیا افزودنِ جمعیت به این فلات خشک (با زمینهای محدودش برای آمایش سرزمین و زیست) صحیح است؟
چرا وقتی واقعیتها اینقدر عریان است، احتیاط نمی کنیم؟
چرا به تجربه دیگر جوامع انسانی احترام نمی گذاریم؟
آیا وقت آن نیست که باور کنیم باید برای حفظ تمدن ایرانی (یا همانکه محسن رنانی "گوهر ایران" خطابش می کند) به خانواده های کوچک ولی با کیفیت فکر کنیم؟
مساله فقط آب نیست. مساله کیفیت زندگی است. مساله سعادتمندی نسل است. (ایرادی نیست اگر کسی در حوزه شخصی اش گمان می کند امکانِ سعادتمند کردن یک خانواده بزرگ را داراست ولی) به شکل عمومی وقتی که با این میزان محدودیت آب، هوای مناسب، اشتغال پایدار، برق... (و اساسا "منابع") مواجهیم، توجه به کیفیت بخشیدن به خانواده کوچک ضروری است.
مشکلِ آب اصفهان، تلنگری است که قدری به "واقعیت"ها و "محدودیت"هایمان بیاندیشیم.
لینک به نمونه مقاله درباره آمار مرگ/تولد/ازدواج در ژاپن در سال ۲۰۲۰
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
1. نگاه به آمار و ارقام تولد و ازدواج ۲۰۲۰ در ژاپن باعث حیرت است:
پایین ترین آمار تولد نوزاد از زمان جنگ جهانی دوم تا کنون، در سال ۲۰۲۰ ثبت شده است.
(این به دلیل کرونا نبوده است چون که از سال ۲۰۱۶ گفته می شود که امسال پایین ترین آمار تولد از زمان جنگ دوم جهانی بود، ولی سال بعد مجددا آمار "کمتر" می شود!)
*کل تعداد نوزادان متولد شده 840,832 بوده (که 24,407 تولد، کمتر از ۲۰۱۹ بوده. یعنی 2.8 درصد کاهش)
در سرتاسر کشور در سال گذشته فقط 525,490 ازدواج ثبت شد (آنهم در شرایطی که 193,251 طلاق هم ثبت شد). پنج سال پی در پی ازدواج روند نزولی دارد و طلاق روند صعودی.
به دلیل کاهش نرخ ازدواج، انتظار می رود که نرخ تولد در سالهای آینده هم نزولی باشد.
با وجود تمام سیستمهای حمایتی دولت و به رغم تمام مُشوقهایی که دولت(های چند سال اخیر) ژاپن برای فرزندآوری قائل شده بودند، سال ۲۰۲۰ بدترین و پایین ترین آمار ازدواج/تولد نوزاد در ژاپن بود.
(چندین سال است که دولت به هرکسی که صاحب فرزند شود ۳۵۰۰ دلار [سیصدوده هزار ین] جایزه می دهد و علاوه بر آن ماهیانه حدود ۱۵۰ دلار کمک هزینه مهدکودک، لباس، تغذیه و ... را "تا هفت سالگیِ" کودک متقبل می شود)
2. ماجرا، دستوری نیست. "بخشنامه ای" نیست. ابلاغی نیست. چنین نیست که امپراطور (یا نخست وزیر ژاپن یا معاون نخست وزیر) بخواهند و بشود. ماجرا مرتبط با "واقعیتهایِ جامعه ژاپنی" است.
3. واقعیتهای جامعه ژاپن چیست؟
اقتصاد ژاپن (بدون هیچ منابع نفت یا گازی) بیش از پنج برابر اقتصاد ایران است.
اشتغال (به دلیل وجود "تولید" و کارخانه های قوی همچون تویوتا، پاناسونیک، هوندا و...) مشکل "نیست".
در بهداشت و سلامت، یکی از بهترین شاخصهای جهانی را داراست.
در آموزش، موفق شده ساختار آموزشی متناسب با فرهنگ/ژن/تاریخ ژاپنی را نهادینه کند.
ولی با وجود همه اینها، میل به "فرزندآوری" عمومیت ندارد. برعکس آنچه عمومیت دارد میل به فرزند نیاوردن است. چرا؟
چون زندگی "پیچیده" شده است. اشتغال هست، درآمد هست، امنیت و بهداشت هست ولی زندگی شاد نیست. لذا جامعه با نوعی "خودآگاهی" در اضافه کردنِ "یک نفر دیگر" به این دنیا "احتیاط" می کند.
4. اصفهان، خشکسالی زاینده رود و اعتراض ها به آن مجددا باعث شد تا بحث حکمرانی آب و اهمیت "مدیریت منابع آب" مورد توجه اذهان واقع شود. اما این فقط اصفهان نیست که مشکل دارد. دشتهای جنوب و شرق استان فارس، نخلستانهای جهرم و بوشهر، چه خبر است؟ استانهای دیگر چطور؟
اصفهان (حسب اتفاق) این شانس را داشته که چندین سال اُستاندار آن یکی از مدیران باسابقه منابع آب کشور بوده (رسول زرگرپور)، ولی مشکل، ریشه دارتر از این حرفهاست.
در واقع سوال اساسی تر این است که آیا اقلیم ایران زمین ظرفیتِ این میزان بارگذاری روی منابع طبیعی محدود و محیط زیستش را دارد؟ اساسا آیا توصیه به افزایش جمعیت و فرزندآوری در چنین اقلیمی صحیح است؟
ممکن است گفته شود: بله اگر که مدیریتِ منابع آب صورت گیرد مشکلی نداریم! ولی "اگر"؟
این چه جور اگری است؟! و این چه طور نتیجه گیری بی احتیاط است؟
5. ما در بهترین "شرایط تولید" و توسعه (اقتصاد) در کشورمان، حتی تا چند دهه آینده هم به اقتصاد ژاپن نخواهیم رسید.
همچنین در اشتغال، بهداشت و آموزش.
اما فرض کنیم که با یک معجزه ناگهانی از "ابلاغیه ها" (ی اسحق جهانگیری و محمد مُخبر) ظرف یک دهه ژاپن شویم و هیچ مشکلی برای اشتغال و اقتصاد نداشته باشیم (فرض!)، اما آیا افزودنِ جمعیت به این فلات خشک (با زمینهای محدودش برای آمایش سرزمین و زیست) صحیح است؟
چرا وقتی واقعیتها اینقدر عریان است، احتیاط نمی کنیم؟
چرا به تجربه دیگر جوامع انسانی احترام نمی گذاریم؟
آیا وقت آن نیست که باور کنیم باید برای حفظ تمدن ایرانی (یا همانکه محسن رنانی "گوهر ایران" خطابش می کند) به خانواده های کوچک ولی با کیفیت فکر کنیم؟
مساله فقط آب نیست. مساله کیفیت زندگی است. مساله سعادتمندی نسل است. (ایرادی نیست اگر کسی در حوزه شخصی اش گمان می کند امکانِ سعادتمند کردن یک خانواده بزرگ را داراست ولی) به شکل عمومی وقتی که با این میزان محدودیت آب، هوای مناسب، اشتغال پایدار، برق... (و اساسا "منابع") مواجهیم، توجه به کیفیت بخشیدن به خانواده کوچک ضروری است.
مشکلِ آب اصفهان، تلنگری است که قدری به "واقعیت"ها و "محدودیت"هایمان بیاندیشیم.
لینک به نمونه مقاله درباره آمار مرگ/تولد/ازدواج در ژاپن در سال ۲۰۲۰
✅ @karkhone
The Asahi Shimbun
Japan’s births in 2020 lowest ever; fewest marry since WWII’s end | The Asahi Shimbun Asia & Japan Watch
The number of births in Japan plummeted to its lowest level on record in 2020 as the novel coronavirus pandemic accelerated, data released by the health ministry on June 4 showed.
| محمود اولاد
با تصویب طرح جامع شهر تهران در سال ۱۳۸۶، یک "رانت برنامهای" وسیع ایجاد شد. محدودیت در ساخت و ساز، بخش اعظم ساختسازهای مسکونی و تجاری را به مناطق ۱-۲-۳ و ۲۲ در قالب سرمایهگذاری لوکس متراژ منتقل کرد و مناطق ۱۶ تا ۲۱ تنها ده درصد سرمایه را جذب نمودند. طرح جامع، خرید تراکم را چنان رونق داد که توامان هزینه زمین و هزینه ساخت را در هر مترمربع سرشکن میکرد و موجب رونق مصنوعی در ساختوسازها در مناطق بالای تهران شد. در این مناطق پانصد هزار واحد لوکس وجود دارد که عملاً مولود رانت برنامهای دولت است و کارکرد خاص خود را پیدا کردهاند. جالب است که در طرح جامع پیشبینی نمودند که تا ۱۴۰۵ در تهران، خالص ۱۹۰میلیون مترمربع واحد مسکونی ساخته خواهد شد اما این رقم تا ۱۳۹۵ مرز ۲۲۰میلیون را رد کرده است. بروکراتها و تکنوکراتهای دولتی تا همین اندازه ابله و متوهم هستند. تهران با کمبود شدید زمین مواجه، و از ساختوساز اشباع شده است. نسبت هر مترمربع قیمت زمین به قیمت آپارتمان نزدیک به ۲ شده، و در عمل سرمایهگذاری در ساخت مسکن را راکد کرده، چرا که دیگر بازدهی ندارد.
✅ @karkhone
با تصویب طرح جامع شهر تهران در سال ۱۳۸۶، یک "رانت برنامهای" وسیع ایجاد شد. محدودیت در ساخت و ساز، بخش اعظم ساختسازهای مسکونی و تجاری را به مناطق ۱-۲-۳ و ۲۲ در قالب سرمایهگذاری لوکس متراژ منتقل کرد و مناطق ۱۶ تا ۲۱ تنها ده درصد سرمایه را جذب نمودند. طرح جامع، خرید تراکم را چنان رونق داد که توامان هزینه زمین و هزینه ساخت را در هر مترمربع سرشکن میکرد و موجب رونق مصنوعی در ساختوسازها در مناطق بالای تهران شد. در این مناطق پانصد هزار واحد لوکس وجود دارد که عملاً مولود رانت برنامهای دولت است و کارکرد خاص خود را پیدا کردهاند. جالب است که در طرح جامع پیشبینی نمودند که تا ۱۴۰۵ در تهران، خالص ۱۹۰میلیون مترمربع واحد مسکونی ساخته خواهد شد اما این رقم تا ۱۳۹۵ مرز ۲۲۰میلیون را رد کرده است. بروکراتها و تکنوکراتهای دولتی تا همین اندازه ابله و متوهم هستند. تهران با کمبود شدید زمین مواجه، و از ساختوساز اشباع شده است. نسبت هر مترمربع قیمت زمین به قیمت آپارتمان نزدیک به ۲ شده، و در عمل سرمایهگذاری در ساخت مسکن را راکد کرده، چرا که دیگر بازدهی ندارد.
✅ @karkhone
تخلف ۷۰ میلیون یورویی شرکت کاله از محل ارز ۴۲۰۰
| یاشار سلطانی
شرکت کاله در سال ۹۶ پیشنهاد ایجاد "پالایشگاه شیر کاله" با هدف خودکفایی در واردات گوشت و کره و توسعه ظرفیت های صادراتی لبنیات و لاکتوز را می دهد.
این طرح در جلسه ۹۶/۱۰/۱۷ ستاد اقتصادی دولت مطرح میشود.
در ابتدا کارشناسان بانک کشاورزی به دلیل عدم اصالت پروفرمای ارائه شده توسط کاله و عدم توجیه فنی و اقتصادی و مالی طرح با آن مخالفت میکنند.
سازمان بازرسی هم در تاریخ ۹۹/۲/۲۱ خطاب به رحمانی وزیر اسبق صمت و در تاریخ ۹۹/۳/۲۷ خطاب به خاوازی وزیر سابق جهادکشاورزی ایرادت و اشکالات فنی و عدم اصالت پروفرمای شرکت کاله را متذکر میشود.
دولت روحانی اما با پرداخت ۴۲۰ میلیون یورو به شرکت کاله موافقت میکند که نهایتا ۷۰ میلیون یورو ارز ترجیحی به حساب شرکت MEH در دبی پرداخت می شود.
اقدام غیرقانونی دولت روحانی!
نکته مهم اینکه اقدام دولت غیرقانونی بوده. زیرا ارز ترجیحی صرفا برای واردات کالاهای اساسی بوده و پرداخت ارز ترجیحی به قیمت ۴۲۰۰ تومانی برای مصارفی غیرواردات کالاهای اساسی بر خلاف مصوبات و مقررات قانونی است.
پس از دریافت ۷۰ میلیون یورو توسط کاله؛ آقای سلیمانی مدیرعامل کاله ادعا کرد که این پول به دلیل اهمال صرافی بانک صنعت و معدن در حساب شرکت MEH و طرح اتهام پولشویی در کشور امارات توسط سازمان قضایی آن کشور توقیف و مصادره شده است.
سلیمانی همچنین صرافی بانک صنعت و معدن را متهم کرده برای انتقال این ارز ۲۳% کارمزد دریافت کرده. این درحالی است که کارمزد صرافی ۳ تا ۵ درصد می باشد.
در حالیکه تاکنون این خط هنوز راه نیفتاده و سرنوشت ۷۰ میلیون یورو نامشخص است سلیمانی مجددا در روز ملی صادرات در حضور آقای رییسی تقاضا میكند كه مانده ٣٥٠ميليون يورو را با نرخ ٤٢٠٠ تومانی دريافت كند، در حالی که او هنوز به رفع تعهد ارزی عمل نکرده است.
ارزی که تاکنون برای سلیمانی ۳۰۰ میلیارد هزینه داشت و بیش از ۲۲۰۰ میلیارد تومان به قیمت امروز برای مردم ایران فاکتور شد.
✅ @karkhone
| یاشار سلطانی
شرکت کاله در سال ۹۶ پیشنهاد ایجاد "پالایشگاه شیر کاله" با هدف خودکفایی در واردات گوشت و کره و توسعه ظرفیت های صادراتی لبنیات و لاکتوز را می دهد.
این طرح در جلسه ۹۶/۱۰/۱۷ ستاد اقتصادی دولت مطرح میشود.
در ابتدا کارشناسان بانک کشاورزی به دلیل عدم اصالت پروفرمای ارائه شده توسط کاله و عدم توجیه فنی و اقتصادی و مالی طرح با آن مخالفت میکنند.
سازمان بازرسی هم در تاریخ ۹۹/۲/۲۱ خطاب به رحمانی وزیر اسبق صمت و در تاریخ ۹۹/۳/۲۷ خطاب به خاوازی وزیر سابق جهادکشاورزی ایرادت و اشکالات فنی و عدم اصالت پروفرمای شرکت کاله را متذکر میشود.
دولت روحانی اما با پرداخت ۴۲۰ میلیون یورو به شرکت کاله موافقت میکند که نهایتا ۷۰ میلیون یورو ارز ترجیحی به حساب شرکت MEH در دبی پرداخت می شود.
اقدام غیرقانونی دولت روحانی!
نکته مهم اینکه اقدام دولت غیرقانونی بوده. زیرا ارز ترجیحی صرفا برای واردات کالاهای اساسی بوده و پرداخت ارز ترجیحی به قیمت ۴۲۰۰ تومانی برای مصارفی غیرواردات کالاهای اساسی بر خلاف مصوبات و مقررات قانونی است.
پس از دریافت ۷۰ میلیون یورو توسط کاله؛ آقای سلیمانی مدیرعامل کاله ادعا کرد که این پول به دلیل اهمال صرافی بانک صنعت و معدن در حساب شرکت MEH و طرح اتهام پولشویی در کشور امارات توسط سازمان قضایی آن کشور توقیف و مصادره شده است.
سلیمانی همچنین صرافی بانک صنعت و معدن را متهم کرده برای انتقال این ارز ۲۳% کارمزد دریافت کرده. این درحالی است که کارمزد صرافی ۳ تا ۵ درصد می باشد.
در حالیکه تاکنون این خط هنوز راه نیفتاده و سرنوشت ۷۰ میلیون یورو نامشخص است سلیمانی مجددا در روز ملی صادرات در حضور آقای رییسی تقاضا میكند كه مانده ٣٥٠ميليون يورو را با نرخ ٤٢٠٠ تومانی دريافت كند، در حالی که او هنوز به رفع تعهد ارزی عمل نکرده است.
ارزی که تاکنون برای سلیمانی ۳۰۰ میلیارد هزینه داشت و بیش از ۲۲۰۰ میلیارد تومان به قیمت امروز برای مردم ایران فاکتور شد.
✅ @karkhone
گرانی و تورم، دو مفهوم متفاوت هستند. کاربرد آنها در مفهوم هم، به طور کامل خطاست.
اینکه سیاستمداران به جای تورم از گرانی استفاده میکنند، برای فرافکنی مسوولیتشان در به وجود آوردن تورم است.
در این متن، تفاوتهای این دو را توضیح دادهام.
کاربرد آنها به جای هم در ادبیات عام، شاید مشکلی ایجاد نکند اما وقتی سیاستمداری را دیدید که به جای تورم میگوید؛ گرانی! بدانید دارد دروغ میگوید!
در میوهفروشی اشکالی ندارد به میوهفروش بگویید؛ وزن هندوانه چند کیلو بود! اما در کلاس فیزیک اگر برای بار اول بگویید «وزن فلان جسم x کیلوگرم است» با چشمغره استاد مواجه خواهید شد، تکرارش برای بار دوم مساوی است با نشان دادن در خروجی!
تورم:
- به مفهوم افزایش سطح عمومی قیمتهاست.
- یک پدیده پولی است.
- در اثر بیشتر بودن رشد نقدینگی از رشد اقتصاد به وجود میآید.
- روی همه کالاها تاثیر میگذارد، البته معمولا نه به صورت یکسان.
- هیچ ربطی به میزان عرضه یا تقاضا ندارد.
یعنی اینطور نیست که تورم در اثر کاهش عرضه، مثلا چیزی به احتکار، گرانفروشی یا امثال اینها به وجود آید. همینطور، در اثر افزایش تقاضا هم به وجود نمیآید، یعنی این طور نیست که حرص و ولع مردم در خرید باعث ایجاد تورم شود.
- تورم، در اثر سیاستهای پولی انبساطی دولت به وجود میآید.
- کسری بودجه و تامین آن از محل استقراض از بانک مرکزی، اصلیترین عامل تورم است.
در شرایط تورمی، خودداری از خرید کالاهای سرمایهای به بهانههای ظاهراً اخلاقی، فقط باعث به خطر انداختن امنیت اقتصادی خانوار میشود و هیچ فضیلتی برای هیچ کسی ندارد چون اگر تصور کند با نخریدن قیمتها کاهش مییابند، کاملا تصور اشتباهی است. نقدینگی عامل تورم است و این نقدینگی را به هیچ وجه نمیتوان از بین برد به خصوص زمانی که سهم شبه پول (سپردههای غیر دیداری) در آن بسیار بالا باشد مثل الان ما که ۸۸ درصد نقدینگی شبه پول است.
سرزنش کردن مردم در حفظ ارزش اموال خود در هنگامه تورم، درست مثل این است که کسی را برای دفاع از امنیت خانوادهاش در برابر یک حیوان وحشی یا یک سیل ویرانگر، شماتت کنیم!
گرانی:
افزایش قیمت یک کالا به علت:
- کاهش بهرهوری در تولید آن کالا
- افزایش هزینه تولید آن کالا
- کاهش تولید آن کالا، مثلا سیل باعث از بین رفتن محصول گوجهفرنگی شود.
- گرانی هیچ وقت شامل سطح عمومی قیمت همه کالاها نمیشود!
- میشود با کمتر خریدن، به جنگ گرانی رفت.
- در هنگامه گرانی، کمتر خریدن کمکی است به سایرین به ویژه گروههای کم درآمد.
- کمتر خریدن در هنگامه گرانی، قابل تقدیر است!
اما؛
سه گزاره آخر در وضعیتی تورمی، صادق نیستند!
✅ @karkhone
اینکه سیاستمداران به جای تورم از گرانی استفاده میکنند، برای فرافکنی مسوولیتشان در به وجود آوردن تورم است.
در این متن، تفاوتهای این دو را توضیح دادهام.
کاربرد آنها به جای هم در ادبیات عام، شاید مشکلی ایجاد نکند اما وقتی سیاستمداری را دیدید که به جای تورم میگوید؛ گرانی! بدانید دارد دروغ میگوید!
در میوهفروشی اشکالی ندارد به میوهفروش بگویید؛ وزن هندوانه چند کیلو بود! اما در کلاس فیزیک اگر برای بار اول بگویید «وزن فلان جسم x کیلوگرم است» با چشمغره استاد مواجه خواهید شد، تکرارش برای بار دوم مساوی است با نشان دادن در خروجی!
تورم:
- به مفهوم افزایش سطح عمومی قیمتهاست.
- یک پدیده پولی است.
- در اثر بیشتر بودن رشد نقدینگی از رشد اقتصاد به وجود میآید.
- روی همه کالاها تاثیر میگذارد، البته معمولا نه به صورت یکسان.
- هیچ ربطی به میزان عرضه یا تقاضا ندارد.
یعنی اینطور نیست که تورم در اثر کاهش عرضه، مثلا چیزی به احتکار، گرانفروشی یا امثال اینها به وجود آید. همینطور، در اثر افزایش تقاضا هم به وجود نمیآید، یعنی این طور نیست که حرص و ولع مردم در خرید باعث ایجاد تورم شود.
- تورم، در اثر سیاستهای پولی انبساطی دولت به وجود میآید.
- کسری بودجه و تامین آن از محل استقراض از بانک مرکزی، اصلیترین عامل تورم است.
در شرایط تورمی، خودداری از خرید کالاهای سرمایهای به بهانههای ظاهراً اخلاقی، فقط باعث به خطر انداختن امنیت اقتصادی خانوار میشود و هیچ فضیلتی برای هیچ کسی ندارد چون اگر تصور کند با نخریدن قیمتها کاهش مییابند، کاملا تصور اشتباهی است. نقدینگی عامل تورم است و این نقدینگی را به هیچ وجه نمیتوان از بین برد به خصوص زمانی که سهم شبه پول (سپردههای غیر دیداری) در آن بسیار بالا باشد مثل الان ما که ۸۸ درصد نقدینگی شبه پول است.
سرزنش کردن مردم در حفظ ارزش اموال خود در هنگامه تورم، درست مثل این است که کسی را برای دفاع از امنیت خانوادهاش در برابر یک حیوان وحشی یا یک سیل ویرانگر، شماتت کنیم!
گرانی:
افزایش قیمت یک کالا به علت:
- کاهش بهرهوری در تولید آن کالا
- افزایش هزینه تولید آن کالا
- کاهش تولید آن کالا، مثلا سیل باعث از بین رفتن محصول گوجهفرنگی شود.
- گرانی هیچ وقت شامل سطح عمومی قیمت همه کالاها نمیشود!
- میشود با کمتر خریدن، به جنگ گرانی رفت.
- در هنگامه گرانی، کمتر خریدن کمکی است به سایرین به ویژه گروههای کم درآمد.
- کمتر خریدن در هنگامه گرانی، قابل تقدیر است!
اما؛
سه گزاره آخر در وضعیتی تورمی، صادق نیستند!
✅ @karkhone
امام خمینی و صنعت
چرا انقلاب اسلامی به رهبری این مرجع و فقیهِ اصولی ِشیعه، به سمت ضدیت با «سرمایه داری صنعتی» چرخید
| قاسم خرمی
ضدیت انقلاب اسلامی با طبقه سرمایه دار صنعتی در ماجرای مصاره ها و بعد از آن، محصول غلبه « ایدئولوژی بر نظریه » و « احساس بر اندیشه » و نهایتا به هم خوردن توازن نیروهای اجتماعی به نفع هواداران ایدئولوژی چپ اندیش و ضد سرمایه داری بود. شور بختانه، در یک اتفاق نادر تاریخی، قاطبه نیروهای سیاسی و اجتماعی ایران در ائتلافی فراگیر در جبهه مقابل کارخانهداران و صاحبان صنایع بزرگ قرار گرفتند. این همان جایی که «ساختارها» بر«کارگزاران» تاثیر می گذارد و توده های طغیان کرده در فضای بحرانی، لزوما منطبق با اندیشه رهبران عمل نمی کنند و یا از آنان فرمان نمی برند!
اشاره:
شناخت اندیشه حضرت آیت الله خمینی (س) به عنوان رهبر یکی از انقلاب های تاثیرگذار قرن بیستم، خاصه در حوزه اقتصاد و صنعت، همچنان مغفول و یا ناتمام مانده است. یکی از دلایل این امر، شاید پرهیز پژوهشگران از ورود به حریم و عرصه ای است که ممکن است نتایج بررسی ها و پژوهش های حاصله، لزوما به نفع و خوشایند برخی از عناصر و جریانات در قدرت نباشد و یا حتی برای آندسته از یاران صدیق و چپ اندیش او، که اکنون بیرون از قدرتند، بیان روایت دیگری از شخصیت و شاکله فکری بنیانگذار انقلاب اسلامی، جز آنچه خود در ترسیم و انعکاس آن دخیل بوده اند، مقبول نیفتد! در هر صورت پرداختن به اندیشه های رهبران در قدرت و با قداست، حتی بصورت علمی و مستند، کار چندان راحتی نیست، اما این کار غامض و حساس، نیاز جامعه ماست.
روایت های موجود از دیدگاه اقتصادی امام خمینی
آنچه اکنون ما تحت عنوان اندیشه های اقتصادی امام خمینی در اختیار داریم ، عمدتا متون مستخرج از مجموعه سخنرانی های اوست که طی ۱۰ سال بعد از پیروزی انقلاب و در فضای سیاسی و اجتماعی خاص دهه شصت، ایراد شده است. در این متون و ادبیات رسمی، امام خمینی یاور محرومان به معنی دشمن سرمایه داران و مرفهین و متمولین معرفی شده است که محور منازعات عالم را جنگ فقر و غنا می داند “امروز جنگ حق و باطل، جنگ فقر و غنا، جنگ استضعاف و استکبار و جنگ پا برهنه ها و مرفهین بی درد شروع شده است» (صحیفه نور- ج ۲۱- ص ۲۳۴- ۲۹/۴/۱۳۶۷”)
بخش دیگری از آنچه تا کنون با نام مواضع اقتصادی امام خمینی و یا رویکرد او نسبت طبقات اقتصادی و اجتماعی، به جامعه عرضه شده است، محصول برداشت و چهره سازی نیروهای چپ مارکسیست و اسلامی از این فقیه شیعه و اصولی است. حزب توده، فدائیان خلق، شریعتیست ها، مجاهدین خلق، جنبش مسلمانان مبارز و دهها گروه چپ اندیش کوچک و بزرگ دیگر، هر یک کوشیدند تا این آیت الله انقلابی را، رهبر فرودستان و رنج دیدگان عالم در مقابله با امپریالیسم و جریان سرمایه داری غربی در دوسطح بین المللی و داخلی معرفی کنند.
جالب اینجاست که هریک از این گروهها تایکسال قبل از پیروزی انقلاب، همین صفت و وجهه ضد امپریالیستی و رهبری خیزش مردم ایران را شایسته هیچ کس، جز خودشان نمی دانستند! مسعود رجویِ ۳۰ ساله که بواسطه هجوم مردم به زندان ها در زمستان ۵۷، از بند رها شده و به اتفاق چند ده نفر از هواداران خود، به دریای خروشان تظاهرات مردمی پیوسته بود، بعدها در کمال خامی و گستاخی مدعی شد که «خمینی انقلاب مرا دزدیده است»! اما در هر صورت، در واپسین ماههای پیروزی انقلاب، رهبری بلامنازع امام خمینی در انقلاب پیش روی جامعه ایران مسجل شده بود و این گروهها چاره ای جز پذیرش آن نداشتند.
از اینرو، معرفی امام خمینی به عنوان دشمن درجه یک امپریالیسم و اذنابش یا به قول آنها «بورژوازی صنعتی کمپرادور و وابسته»!، می توانست هم توجیهی برای پایین آمدن آبرومندانه از نردبان خودساخته رهبری جنبش سیاسی و اجتماعی ایران و پیوستن به جمع سهامداران انقلاب باشد و هم تله ای برای راندن یک انقلاب بومی (ناسیونالیستی و مذهبی) به جبهه ضد سرمایه داری بلوک شرق، کارگذاشته باشند. کیانوری و حزب توده که برای تحقق چنین پنداری، لحظه شماری می کردند، در توصیف امام خمینی به عنوان رهبر مبارزه با امپریالیسم، غرب و نظام سرمایه داری، سخنانی به کار برده اند که طرفداران مذهبی دو آتشه امام نیز قادر و مایل به بیان و تکرارش نبودند!
ادامه مطلب
✅ @karkhone
چرا انقلاب اسلامی به رهبری این مرجع و فقیهِ اصولی ِشیعه، به سمت ضدیت با «سرمایه داری صنعتی» چرخید
| قاسم خرمی
ضدیت انقلاب اسلامی با طبقه سرمایه دار صنعتی در ماجرای مصاره ها و بعد از آن، محصول غلبه « ایدئولوژی بر نظریه » و « احساس بر اندیشه » و نهایتا به هم خوردن توازن نیروهای اجتماعی به نفع هواداران ایدئولوژی چپ اندیش و ضد سرمایه داری بود. شور بختانه، در یک اتفاق نادر تاریخی، قاطبه نیروهای سیاسی و اجتماعی ایران در ائتلافی فراگیر در جبهه مقابل کارخانهداران و صاحبان صنایع بزرگ قرار گرفتند. این همان جایی که «ساختارها» بر«کارگزاران» تاثیر می گذارد و توده های طغیان کرده در فضای بحرانی، لزوما منطبق با اندیشه رهبران عمل نمی کنند و یا از آنان فرمان نمی برند!
اشاره:
شناخت اندیشه حضرت آیت الله خمینی (س) به عنوان رهبر یکی از انقلاب های تاثیرگذار قرن بیستم، خاصه در حوزه اقتصاد و صنعت، همچنان مغفول و یا ناتمام مانده است. یکی از دلایل این امر، شاید پرهیز پژوهشگران از ورود به حریم و عرصه ای است که ممکن است نتایج بررسی ها و پژوهش های حاصله، لزوما به نفع و خوشایند برخی از عناصر و جریانات در قدرت نباشد و یا حتی برای آندسته از یاران صدیق و چپ اندیش او، که اکنون بیرون از قدرتند، بیان روایت دیگری از شخصیت و شاکله فکری بنیانگذار انقلاب اسلامی، جز آنچه خود در ترسیم و انعکاس آن دخیل بوده اند، مقبول نیفتد! در هر صورت پرداختن به اندیشه های رهبران در قدرت و با قداست، حتی بصورت علمی و مستند، کار چندان راحتی نیست، اما این کار غامض و حساس، نیاز جامعه ماست.
روایت های موجود از دیدگاه اقتصادی امام خمینی
آنچه اکنون ما تحت عنوان اندیشه های اقتصادی امام خمینی در اختیار داریم ، عمدتا متون مستخرج از مجموعه سخنرانی های اوست که طی ۱۰ سال بعد از پیروزی انقلاب و در فضای سیاسی و اجتماعی خاص دهه شصت، ایراد شده است. در این متون و ادبیات رسمی، امام خمینی یاور محرومان به معنی دشمن سرمایه داران و مرفهین و متمولین معرفی شده است که محور منازعات عالم را جنگ فقر و غنا می داند “امروز جنگ حق و باطل، جنگ فقر و غنا، جنگ استضعاف و استکبار و جنگ پا برهنه ها و مرفهین بی درد شروع شده است» (صحیفه نور- ج ۲۱- ص ۲۳۴- ۲۹/۴/۱۳۶۷”)
بخش دیگری از آنچه تا کنون با نام مواضع اقتصادی امام خمینی و یا رویکرد او نسبت طبقات اقتصادی و اجتماعی، به جامعه عرضه شده است، محصول برداشت و چهره سازی نیروهای چپ مارکسیست و اسلامی از این فقیه شیعه و اصولی است. حزب توده، فدائیان خلق، شریعتیست ها، مجاهدین خلق، جنبش مسلمانان مبارز و دهها گروه چپ اندیش کوچک و بزرگ دیگر، هر یک کوشیدند تا این آیت الله انقلابی را، رهبر فرودستان و رنج دیدگان عالم در مقابله با امپریالیسم و جریان سرمایه داری غربی در دوسطح بین المللی و داخلی معرفی کنند.
جالب اینجاست که هریک از این گروهها تایکسال قبل از پیروزی انقلاب، همین صفت و وجهه ضد امپریالیستی و رهبری خیزش مردم ایران را شایسته هیچ کس، جز خودشان نمی دانستند! مسعود رجویِ ۳۰ ساله که بواسطه هجوم مردم به زندان ها در زمستان ۵۷، از بند رها شده و به اتفاق چند ده نفر از هواداران خود، به دریای خروشان تظاهرات مردمی پیوسته بود، بعدها در کمال خامی و گستاخی مدعی شد که «خمینی انقلاب مرا دزدیده است»! اما در هر صورت، در واپسین ماههای پیروزی انقلاب، رهبری بلامنازع امام خمینی در انقلاب پیش روی جامعه ایران مسجل شده بود و این گروهها چاره ای جز پذیرش آن نداشتند.
از اینرو، معرفی امام خمینی به عنوان دشمن درجه یک امپریالیسم و اذنابش یا به قول آنها «بورژوازی صنعتی کمپرادور و وابسته»!، می توانست هم توجیهی برای پایین آمدن آبرومندانه از نردبان خودساخته رهبری جنبش سیاسی و اجتماعی ایران و پیوستن به جمع سهامداران انقلاب باشد و هم تله ای برای راندن یک انقلاب بومی (ناسیونالیستی و مذهبی) به جبهه ضد سرمایه داری بلوک شرق، کارگذاشته باشند. کیانوری و حزب توده که برای تحقق چنین پنداری، لحظه شماری می کردند، در توصیف امام خمینی به عنوان رهبر مبارزه با امپریالیسم، غرب و نظام سرمایه داری، سخنانی به کار برده اند که طرفداران مذهبی دو آتشه امام نیز قادر و مایل به بیان و تکرارش نبودند!
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
Forwarded from •
۱۰ بسته بیتکوین برای ۱۰ نفر
فقط کافیه اولین معاملهی ارز دیجیتالت رو توی بیتمیت انجام بدی تا بری توی لیست قرعهکشی ۱۰ بسته بیتکوین.
💰💰💰
از امروز تا ۵ آذر فرصت داری که اولین معامله رو ثبت و شانست رو برای برنده شدن بستهی ۲۰۰ هزار تومنی بیتکوین امتحان کنی.
💰💰💰
به دوستات خبر بده، شاید برنده توی جمع شما باشه.
برندهها رو توی اکانتشون اعلام میکنن👇🏻
@bitmit_co
فقط کافیه اولین معاملهی ارز دیجیتالت رو توی بیتمیت انجام بدی تا بری توی لیست قرعهکشی ۱۰ بسته بیتکوین.
💰💰💰
از امروز تا ۵ آذر فرصت داری که اولین معامله رو ثبت و شانست رو برای برنده شدن بستهی ۲۰۰ هزار تومنی بیتکوین امتحان کنی.
💰💰💰
به دوستات خبر بده، شاید برنده توی جمع شما باشه.
برندهها رو توی اکانتشون اعلام میکنن👇🏻
@bitmit_co
دو بنیانگذار خودروسازی ژاپن
سمت چپ تویودا کیچیرو بنیانگذار Toyota
سمت راست یوشیسوکه آیکاوا بنیانگذار Nissan
هر دو با جذب فناوری خارجی خودروسازی رو در دهه ۳۰ میلادی شروع کردن
ولی با دو روش متفاوت
تویودا با کپیبرداری فناوری
یوشیسوکه با خرید مستقیم فناوری
تویودا کیچیرو (بنیانگذار تویوتا) دانشآموختهی مکانیک از دانشگاه سلطنتی میجی بود. روشش برای جذب فناوری خارجی 'مهندسی معکوس' خودروهای جنرال موتورز، فورد و کرایسلر بود. مهندسین کارآزمودهی ژاپنی که محصول سرمایهگذاری وسیع دولت در آموزش و پرورش بودند در کپیبرداری فناوری خیلی به کار تویودا اومدن.
اما یوشیسوکه آیکاوا (نیسان)، یک مدیر جسور کسبوکار بود که با تصاحب بنگاههای دیگه کسبوکارشو گسترش میداد. آیکاوا با استخدام مهندسین خارجی و خرید دانش فنی از یک شرکت آمریکایی، به سمت تولید کامیون برای ارتش ژاپن رفت.
تویودا و آیکاوا هر دو پیمانکار ارتش بودن. در کنار مشوقهای مشروطی مثل تخفیفهای مالیاتی، حمایتهای گمرکی، معافیتهای گمرکی و پشتیبانیهای مالی، خریدهای نظامی دولت ژاپن به توسعهی کسبوکارشون کمک کرد.
ناشر: @ProgressiveCapitalism
✅ @karkhone
سمت چپ تویودا کیچیرو بنیانگذار Toyota
سمت راست یوشیسوکه آیکاوا بنیانگذار Nissan
هر دو با جذب فناوری خارجی خودروسازی رو در دهه ۳۰ میلادی شروع کردن
ولی با دو روش متفاوت
تویودا با کپیبرداری فناوری
یوشیسوکه با خرید مستقیم فناوری
تویودا کیچیرو (بنیانگذار تویوتا) دانشآموختهی مکانیک از دانشگاه سلطنتی میجی بود. روشش برای جذب فناوری خارجی 'مهندسی معکوس' خودروهای جنرال موتورز، فورد و کرایسلر بود. مهندسین کارآزمودهی ژاپنی که محصول سرمایهگذاری وسیع دولت در آموزش و پرورش بودند در کپیبرداری فناوری خیلی به کار تویودا اومدن.
اما یوشیسوکه آیکاوا (نیسان)، یک مدیر جسور کسبوکار بود که با تصاحب بنگاههای دیگه کسبوکارشو گسترش میداد. آیکاوا با استخدام مهندسین خارجی و خرید دانش فنی از یک شرکت آمریکایی، به سمت تولید کامیون برای ارتش ژاپن رفت.
تویودا و آیکاوا هر دو پیمانکار ارتش بودن. در کنار مشوقهای مشروطی مثل تخفیفهای مالیاتی، حمایتهای گمرکی، معافیتهای گمرکی و پشتیبانیهای مالی، خریدهای نظامی دولت ژاپن به توسعهی کسبوکارشون کمک کرد.
ناشر: @ProgressiveCapitalism
✅ @karkhone
حکایت فروختن مادر و قانون آزاد سازی واردات خودرو
| غلامرضا مصدق
مشهور است که جوانی قصد فروش مادر خود کرد، جوانمردی بر او نهیب زد، ای نابکار از فروش مادر شرم نمیکنی؟ جوان گفت، محزون مباش چنان قیمتی بر او گذارده ام که برای خرید او هیچ خریداری پا پیش ننهد !!
قانون پر کش و قوس آزادسازی واردات خودرو هم که ظاهر آن آزاد شدن واردات خودرو و ایجاد فضایی برای رقابت در بازار بسته خودرو و گشایشی برای مردم در این صنعت غیر رقابتی است، اما شروطی برای عملی شدن آن در این قانون گنجانده شده که مصداق عینی حکایت فرزند مادر فروش است.
در قانون مذکور فقط کسانی مجاز به واردات خودرو هستند که خود صادرکننده خودرو و قطعات آن باشند. صرف نظر از دیگر شروط قانون که مشکلات خاص خود را دارند فقط با لحاظ کردن شرط مذکور، سوالات زیر به ذهن متبادر میشود:
س - چه کسانی قادر به صادرات خودرو و قطعات آن هستند ؟
ج - خودرو سازان داخلی که انحصار بازار خودروی کشور را در فضای غیر رقابتی دربست در اختیار دارند.
س - آیا حالا که انحصار عرضه خودرو در انحصار کامل خودرو سازان وطنی است، با قانون جدید انحصار واردات هم به آنها واگذار میشود؟
ج - بله، دقیقاً همینطور است.
س - آیا خودرو سازان داخلی در بازار جهانی به شدت رقابتی خودرو، که در آن خودروهای قرن بیست و یکمی با کیفیت بالا و با شرایط فول گارانتی بلند مدت و اقساط چند ساله با بهره نازل عرضه میشوند قادر به فروش خودروهای قرن بیستمی با کیفیت نازل که با شرایط پیش فروش با نوبت های تحویل چند ساله عرضه میشوند در بازارهای جهانی هستند ؟
ج - خیر
س - آیا قانون مذکور اثر مثبتی بر بازار خودروی ایران و خیری برای مردم در بر خواهد گذاشت ؟
ج - بله، قطعاً اثر مطلوبی خواهد گذاشت، فقط مشروط به اینکه همه قوانین علمی و بدیهیات حاکم بر بازار رقابتی جهانی خودرو بر عکس طبیعت خود عمل کنند !!
س - آیا در عالم ممکنات بر عکس عمل کردن قوانین علمی ممکن است ؟
ج - بله، مقدور است وإلا نمایندگان محترم و تیزبین مجلس چنین قانونی را تصویب نمیکردند!
✅ @karkhone
| غلامرضا مصدق
مشهور است که جوانی قصد فروش مادر خود کرد، جوانمردی بر او نهیب زد، ای نابکار از فروش مادر شرم نمیکنی؟ جوان گفت، محزون مباش چنان قیمتی بر او گذارده ام که برای خرید او هیچ خریداری پا پیش ننهد !!
قانون پر کش و قوس آزادسازی واردات خودرو هم که ظاهر آن آزاد شدن واردات خودرو و ایجاد فضایی برای رقابت در بازار بسته خودرو و گشایشی برای مردم در این صنعت غیر رقابتی است، اما شروطی برای عملی شدن آن در این قانون گنجانده شده که مصداق عینی حکایت فرزند مادر فروش است.
در قانون مذکور فقط کسانی مجاز به واردات خودرو هستند که خود صادرکننده خودرو و قطعات آن باشند. صرف نظر از دیگر شروط قانون که مشکلات خاص خود را دارند فقط با لحاظ کردن شرط مذکور، سوالات زیر به ذهن متبادر میشود:
س - چه کسانی قادر به صادرات خودرو و قطعات آن هستند ؟
ج - خودرو سازان داخلی که انحصار بازار خودروی کشور را در فضای غیر رقابتی دربست در اختیار دارند.
س - آیا حالا که انحصار عرضه خودرو در انحصار کامل خودرو سازان وطنی است، با قانون جدید انحصار واردات هم به آنها واگذار میشود؟
ج - بله، دقیقاً همینطور است.
س - آیا خودرو سازان داخلی در بازار جهانی به شدت رقابتی خودرو، که در آن خودروهای قرن بیست و یکمی با کیفیت بالا و با شرایط فول گارانتی بلند مدت و اقساط چند ساله با بهره نازل عرضه میشوند قادر به فروش خودروهای قرن بیستمی با کیفیت نازل که با شرایط پیش فروش با نوبت های تحویل چند ساله عرضه میشوند در بازارهای جهانی هستند ؟
ج - خیر
س - آیا قانون مذکور اثر مثبتی بر بازار خودروی ایران و خیری برای مردم در بر خواهد گذاشت ؟
ج - بله، قطعاً اثر مطلوبی خواهد گذاشت، فقط مشروط به اینکه همه قوانین علمی و بدیهیات حاکم بر بازار رقابتی جهانی خودرو بر عکس طبیعت خود عمل کنند !!
س - آیا در عالم ممکنات بر عکس عمل کردن قوانین علمی ممکن است ؟
ج - بله، مقدور است وإلا نمایندگان محترم و تیزبین مجلس چنین قانونی را تصویب نمیکردند!
✅ @karkhone
ناخواسته نوعی حمایتگرایی به واسطه جهش ارزی و محدودیت واردات برای اقتصاد کشور ایجاد شده است.
آیا دولت از این فرصت برای توسعه صنایع استفاده خواهد کرد یا منفعلانه در انتظار افزایش درآمدهای ارزی میماند تا با افزایش ارزش پول و باز کردن باب واردات برای مردم به طور موقت رفاه نسبی ایجاد کند؟
ناشر: @industrial_policy
✅ @karkhone
آیا دولت از این فرصت برای توسعه صنایع استفاده خواهد کرد یا منفعلانه در انتظار افزایش درآمدهای ارزی میماند تا با افزایش ارزش پول و باز کردن باب واردات برای مردم به طور موقت رفاه نسبی ایجاد کند؟
ناشر: @industrial_policy
✅ @karkhone
افسانهی مالیات پلکانی
بسیاری از افرادی که ادعای عدالتخواهی دارند، همواره از درآمد بالای ثروتمندان و کمپانیهای بزرگ شکایت میکنند. به عقیدهی این عده، راه حل تقریبا تمامی مشکلات این است که مالیات این گروهها به طور تصاعدی افزایش یابد تا دولت درآمدهای حاصل از آن را برخی از خرج کالاها و خدمات رایگان برای شهروندان کند.
اساسا دو راه برای خرج درآمد حاصل از مالیات وجود دارد. یکی از اینها همان راهی است که انقلابهای سوسیالیستی قرن بیستم آن را به کار گرفتند و بدون استثنا شکست خوردند: تجمع تمام سرمایهها و درآمد دولت درون خود بنگاههای دولتی. امروزه حتی در میان دولتگرایان و چپگرایان نیز کمتر اقتصاددانی پیدا خواهید کرد که ناکارآمدی این روش را تایید نکند. بر حسب اتفاق عدهای همین افراد، معروف به سوسیال دموکراتها، بودند که برای حل مشکل محاسبهی اقتصادی در بنگاههای دولتی راه دوم را ارائه کردند. پیشنهاد آنها برقراری نظامی مبتنی بر بازار آزاد بود که در عین حال دولت وظیفهی تامین برخی از کالاها و خدمات را بر عهده میگیرد. به این ترتیب هم ساختار بازار آزاد حفظ خواهد شد، هم شهروندان از خدمات سوسیالیستی بهره میبرند. سیاستهای مالیات پلکانی (یا تصاعدی) را میتوان قلب تپندهی این ایده به حساب آورد.
این روش برای خرج درآمدهای حاصل از مالیات روش غالب در میان دولتهای پیشرفته یا نسبتا پیشرفتهی امروزی است. بسیاری از طرفداران اقتصاد آزاد در طول این سالها نسبت به ناعادلانه بودن این روش هشدار دادهاند، اما بسیاری از آنها به دفاع از کمپانیهای بزرگ یا افراد میلیاردر محکوم شدهاند. اما واقعیت این است که این شیوهی ادارهی اقتصاد نه برای ثروتمندان، بلکه برای طبقات متوسط و ضعیف جامعه، یعنی دقیقا همانهایی که مبلغهای سوسیال دموکراسی ادعای حمایت از آنها را دارند، ناعادلانه است.
همانطور که پیشتر اشاره کردیم، بسیاری از ثروتمندان در مواجهه با مالیاتهای بیش از اندازه به سادگی سرمایهی خود را از کشور خارج میکنند و یا با اعلام قصد انجام این کار دولت را وادار به کنار آمدن با شرایط خود میکنند. اما در اینجا قصد داریم به مشکلات بنیادیتر این روش بپردازیم.
همانطور که اشاره کردیم، دولتها برای اجتناب از مسالهی محاسبهی سوسیالیستی سعی دارند خدمات و کالاهای عمومی و اجتماعی را بدون از بین بردن بازار آزاد و شرکتهای خصوصی انجام دهند. به این ترتیب، با این روش شرکتها و پیمانکاران خصوصی تبدیل به ابزاری برای رسیدن به این هدف خواهند شد؛ یا به عبارت دیگر، تبدیل به محلی برای خرج درآمدهای مالیاتی. و منطقی است که دولتها به سراغ پیمانکاران بزرگتر و باسابقهتر خواهند رفت.
خدمات درمانی را در نظر بگیرید. وقتی دولت وعدهی بهداشت و درمان رایگان برای شهروندان را میدهد، درواقع تضمین میکند که بخش بزرگی از درآمدهای مالیاتی همواره روانهی بیمارستانها یا کلینیکهای بزرگ خواهد شد. در واقع صاحبان این بخش نه تنها مالیات بیشتری نخواهند پرداخت، بلکه یک شبه به یک منبع بیپایان ثروت و قدرت متصل خواهند شد.
این سیاست یک راه ایدهآل برای دور زدن مالیاتها در برابر شرکتهای بزرگ و ثروتمندان میگشاید. درواقع تنها کاری که یک کمپانی مولتیمیلیاردر باید انجام دهد، سرمایهگذاری در یکی از حوزههایی است که دولت متعهد شده آن را به طور رایگان برای شهروندان فراهم کند. این روزها دیدن یک کمپانی بزرگ حوزهی سرگرمی که در تحقیقات درمانی یا محیط زیستی سرمایهگذاریهای بزرگ میکند، چیزی عادی است. در واقع بسیاری از این کمپانیها چنان بزرگ هستند که این سرمایهگذاریها برای آنها هیچ ضرری نخواهد داشت. اما همین کار باعث میشود تا نه تنها تخفیفهای بزرگ مالیاتی، بلکه حتی وامهای دولتی نیز بگیرند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
بسیاری از افرادی که ادعای عدالتخواهی دارند، همواره از درآمد بالای ثروتمندان و کمپانیهای بزرگ شکایت میکنند. به عقیدهی این عده، راه حل تقریبا تمامی مشکلات این است که مالیات این گروهها به طور تصاعدی افزایش یابد تا دولت درآمدهای حاصل از آن را برخی از خرج کالاها و خدمات رایگان برای شهروندان کند.
اساسا دو راه برای خرج درآمد حاصل از مالیات وجود دارد. یکی از اینها همان راهی است که انقلابهای سوسیالیستی قرن بیستم آن را به کار گرفتند و بدون استثنا شکست خوردند: تجمع تمام سرمایهها و درآمد دولت درون خود بنگاههای دولتی. امروزه حتی در میان دولتگرایان و چپگرایان نیز کمتر اقتصاددانی پیدا خواهید کرد که ناکارآمدی این روش را تایید نکند. بر حسب اتفاق عدهای همین افراد، معروف به سوسیال دموکراتها، بودند که برای حل مشکل محاسبهی اقتصادی در بنگاههای دولتی راه دوم را ارائه کردند. پیشنهاد آنها برقراری نظامی مبتنی بر بازار آزاد بود که در عین حال دولت وظیفهی تامین برخی از کالاها و خدمات را بر عهده میگیرد. به این ترتیب هم ساختار بازار آزاد حفظ خواهد شد، هم شهروندان از خدمات سوسیالیستی بهره میبرند. سیاستهای مالیات پلکانی (یا تصاعدی) را میتوان قلب تپندهی این ایده به حساب آورد.
این روش برای خرج درآمدهای حاصل از مالیات روش غالب در میان دولتهای پیشرفته یا نسبتا پیشرفتهی امروزی است. بسیاری از طرفداران اقتصاد آزاد در طول این سالها نسبت به ناعادلانه بودن این روش هشدار دادهاند، اما بسیاری از آنها به دفاع از کمپانیهای بزرگ یا افراد میلیاردر محکوم شدهاند. اما واقعیت این است که این شیوهی ادارهی اقتصاد نه برای ثروتمندان، بلکه برای طبقات متوسط و ضعیف جامعه، یعنی دقیقا همانهایی که مبلغهای سوسیال دموکراسی ادعای حمایت از آنها را دارند، ناعادلانه است.
همانطور که پیشتر اشاره کردیم، بسیاری از ثروتمندان در مواجهه با مالیاتهای بیش از اندازه به سادگی سرمایهی خود را از کشور خارج میکنند و یا با اعلام قصد انجام این کار دولت را وادار به کنار آمدن با شرایط خود میکنند. اما در اینجا قصد داریم به مشکلات بنیادیتر این روش بپردازیم.
همانطور که اشاره کردیم، دولتها برای اجتناب از مسالهی محاسبهی سوسیالیستی سعی دارند خدمات و کالاهای عمومی و اجتماعی را بدون از بین بردن بازار آزاد و شرکتهای خصوصی انجام دهند. به این ترتیب، با این روش شرکتها و پیمانکاران خصوصی تبدیل به ابزاری برای رسیدن به این هدف خواهند شد؛ یا به عبارت دیگر، تبدیل به محلی برای خرج درآمدهای مالیاتی. و منطقی است که دولتها به سراغ پیمانکاران بزرگتر و باسابقهتر خواهند رفت.
خدمات درمانی را در نظر بگیرید. وقتی دولت وعدهی بهداشت و درمان رایگان برای شهروندان را میدهد، درواقع تضمین میکند که بخش بزرگی از درآمدهای مالیاتی همواره روانهی بیمارستانها یا کلینیکهای بزرگ خواهد شد. در واقع صاحبان این بخش نه تنها مالیات بیشتری نخواهند پرداخت، بلکه یک شبه به یک منبع بیپایان ثروت و قدرت متصل خواهند شد.
این سیاست یک راه ایدهآل برای دور زدن مالیاتها در برابر شرکتهای بزرگ و ثروتمندان میگشاید. درواقع تنها کاری که یک کمپانی مولتیمیلیاردر باید انجام دهد، سرمایهگذاری در یکی از حوزههایی است که دولت متعهد شده آن را به طور رایگان برای شهروندان فراهم کند. این روزها دیدن یک کمپانی بزرگ حوزهی سرگرمی که در تحقیقات درمانی یا محیط زیستی سرمایهگذاریهای بزرگ میکند، چیزی عادی است. در واقع بسیاری از این کمپانیها چنان بزرگ هستند که این سرمایهگذاریها برای آنها هیچ ضرری نخواهد داشت. اما همین کار باعث میشود تا نه تنها تخفیفهای بزرگ مالیاتی، بلکه حتی وامهای دولتی نیز بگیرند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Quartz
“Sweden must change quickly”: Spotify threatens to leave the country
Stockholm's housing market is too restrictive? Try New York.
و بعععععععله!
شاهد تزریق بارقههای امید هستیم در رگ و پی همگان.
انتظار ندارید که چیزی بگیم؟!
پ.ن: مدیرعامل پلتفرم دیوار به حکم قطعی یکسال حبس محکوم شد.
✅ @karkhone
شاهد تزریق بارقههای امید هستیم در رگ و پی همگان.
انتظار ندارید که چیزی بگیم؟!
پ.ن: مدیرعامل پلتفرم دیوار به حکم قطعی یکسال حبس محکوم شد.
✅ @karkhone
افسانه های بزرگ اقتصادی
تقلیل قیمتها فهمنشدنی است و ممکن است موجب رکودی مصیبتبار شود
| موری روتبارد
حافظه مردم کوتاه است. ما فراموش کردهایم که از ابتدای انقلاب صنعتی در میانه قرن هیجدهم تا آغاز جنگ جهانی دوم، قیمتها به طور کلی سال به سال پایین میآمد. این [پدیده] به خاطر افزایش تولید برآمده از بازار آزاد بود. هیچ رکودی وجود نداشت؛ چون هزینهها همراه با قیمتهای فروش پایین میآمد. معمولا نرخهای دستمزد ثابت میماند؛ در حالی که هزینه زندگی پایین میآمد؛ بنابراین دستمزهای «واقعی» یا استاندارد زندگی هر کس دائما رشد میکرد.
در نهایت تنها دفعاتی که قیمتها در طول آن دویست سال افزایش یافت، دوره جنگ (جنگ سال ۱۸۱۲، جنگ داخلی آمریکا و جنگ جهانی اول)، یعنی وقتی بود که دولتهای هراسان، عرضه پول را به شدت بالا بردند تا خرج جنگ را بدهند؛ آن قدر بالا که تولید نتواند آن را جبران کند.
ما میتوانیم ببینیم که چطور سرمایهداری مبتنی بر بازار آزاد علی رغم آنکه با تورم دولتی و بانک مرکزی فلج شده است، کار میکند اگر به آنچه طی همین سالهای اخیر در مورد قیمتهای کامپیوتر رخ داد نگاه کنیم، حتی یک کامپیوتر ساده میلیونها دلار قیمت داشت. حالا با یک موج فوقالعاده تولید که انقلاب میکروچیپها به همراه آورد، قیمتهای کامپیوتر هر آن، حتی در این لحظه که من دارم مینویسم در حال پایینتر آمدن است.
کارخانههای کامپیوتری با وجود پایین آمدن قیمتها موفق هستند؛ چون هزینههای آنها پایین آمده و میزان تولید افزایش یافته است. در حقیقت، این کاهش هزینهها و قیمتها آنها را توانا به بهرهبرداری از یک خصیصه بزرگ بازار؛ یعنی رشد پویای سرمایهداری مبتنی بر بازار آزاد کرده است. «تقلیل قیمتها» هیچ بلایی به سر این صنعت نیاورده است. همین مطلب در مورد دیگر صنایع با رشد بالا نیز درست است، صنایعی چون ماشینحسابهای الکترونیکی، پلاستیکها، دستگاههای تلویزیون و نوارهای ویدئویی. تقلیل قیمت نه تنها نشانه مصیبت نیست، بلکه علامت رشد اقتصادی پویا و سالم است.
مترجم: یاسر میرزایی
✅ @karkhone
تقلیل قیمتها فهمنشدنی است و ممکن است موجب رکودی مصیبتبار شود
| موری روتبارد
حافظه مردم کوتاه است. ما فراموش کردهایم که از ابتدای انقلاب صنعتی در میانه قرن هیجدهم تا آغاز جنگ جهانی دوم، قیمتها به طور کلی سال به سال پایین میآمد. این [پدیده] به خاطر افزایش تولید برآمده از بازار آزاد بود. هیچ رکودی وجود نداشت؛ چون هزینهها همراه با قیمتهای فروش پایین میآمد. معمولا نرخهای دستمزد ثابت میماند؛ در حالی که هزینه زندگی پایین میآمد؛ بنابراین دستمزهای «واقعی» یا استاندارد زندگی هر کس دائما رشد میکرد.
در نهایت تنها دفعاتی که قیمتها در طول آن دویست سال افزایش یافت، دوره جنگ (جنگ سال ۱۸۱۲، جنگ داخلی آمریکا و جنگ جهانی اول)، یعنی وقتی بود که دولتهای هراسان، عرضه پول را به شدت بالا بردند تا خرج جنگ را بدهند؛ آن قدر بالا که تولید نتواند آن را جبران کند.
ما میتوانیم ببینیم که چطور سرمایهداری مبتنی بر بازار آزاد علی رغم آنکه با تورم دولتی و بانک مرکزی فلج شده است، کار میکند اگر به آنچه طی همین سالهای اخیر در مورد قیمتهای کامپیوتر رخ داد نگاه کنیم، حتی یک کامپیوتر ساده میلیونها دلار قیمت داشت. حالا با یک موج فوقالعاده تولید که انقلاب میکروچیپها به همراه آورد، قیمتهای کامپیوتر هر آن، حتی در این لحظه که من دارم مینویسم در حال پایینتر آمدن است.
کارخانههای کامپیوتری با وجود پایین آمدن قیمتها موفق هستند؛ چون هزینههای آنها پایین آمده و میزان تولید افزایش یافته است. در حقیقت، این کاهش هزینهها و قیمتها آنها را توانا به بهرهبرداری از یک خصیصه بزرگ بازار؛ یعنی رشد پویای سرمایهداری مبتنی بر بازار آزاد کرده است. «تقلیل قیمتها» هیچ بلایی به سر این صنعت نیاورده است. همین مطلب در مورد دیگر صنایع با رشد بالا نیز درست است، صنایعی چون ماشینحسابهای الکترونیکی، پلاستیکها، دستگاههای تلویزیون و نوارهای ویدئویی. تقلیل قیمت نه تنها نشانه مصیبت نیست، بلکه علامت رشد اقتصادی پویا و سالم است.
مترجم: یاسر میرزایی
✅ @karkhone
برخی افراد شرکت خصوصی را به عنوان یک ببر درنده می بینند که باید با گلوله استقبال شود، برخی دیگر بعنوان یک گاو شیرده که می توانند آن را بدوشند.
به قدر کافی، کسی آن را به عنوان یک اسب سالم نمی بیند که دارد یک واگن بزرگ را می کشد.
وینستون چرچیل
✅ @karkhone
به قدر کافی، کسی آن را به عنوان یک اسب سالم نمی بیند که دارد یک واگن بزرگ را می کشد.
وینستون چرچیل
✅ @karkhone
آمریکا چه تأثیری در پیشرفت اقتصادی ژاپن داشت؟
یک دیدگاه رایجی که نسبت به پیشرفت اقتصادی ژاپن در دوران جنگ سرد وجود داره اینه که پیشرفتهای ژاپن هدف دولت آمریکا و نهادهای بینالمللی بوده تا یک پایگاه قدرتمند ضد کمونیسم در آسیای شرقی شکل بگیره.
با اینحال، باید چند نکته رو ملاحظه کنیم:
۱. در سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۱، دولت آمریکا ۱.۹۵ میلیارد دلار به ژاپن کمک کرد. بخشی از این کمکها توسعهمحور نبودن و تنها با این هدف پرداخت میشدن که مردم جنگزده از کمبود شدید کالاهای خوراکی و درمانی نمیرن. همچنین آمریکاییها در سالهای اول اشغال ژاپن، گروههای بزرگ کسبوکار (موسوم به Zaibatsu) رو تجزیه کردن، چرا که تصور میکردن این کسبوکارها از ناسیونالیسم نظامیگر دولتهای ژاپن حمایت میکنن. این تجزیهها که بدون بینش اقتصادی و با انگیزهی سیاسی انجام میشد به کارآیی اقتصادی آسیب میزد.
۲. آمریکا در دههی ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ میلادی تنشهای تجاری متعددی با ژاپن پیدا کرد و برای اینکه کسری تجاریش با ژاپن رو کاهش بده دائماً فشار میآورد که باید کالای کمتری به ما صادر کنید، باید کالای بیشتری از ما وارد کنید، یا باید ارزش ین رو تقویت کنید. هر بار که تنش تجاری آمریکا و ژاپن بالا میگرفت ارزش ین تقویت میشد و این به کاهش رقابتپذیری کالاهای ژاپنی در بازار جهانی دامن میزد. ژاپن تحت چنین فشار خارجیای توسعهی صنعتیش رو پیش برد. از اونجایی که شرکتهای صادراتمحور ژاپن شدیداً از تامینکنندگان داخلی نهادههای صنعتیشون رو تأمین میکنن، تقویت ارزش ین رقابتپذیری قیمتیشون رو در جهان کاهش میده و یک رکود در اقتصاد درست میکنه.
۳. در خصوص تأثیر نهادهای بینالمللی، باید گفت که عضویت ژاپن در صندوق بینالمللی پول، توافقنامهی عمومی تعرفه و تجارت و... غالباً فضای سیاستگذاری دولت رو محدود میکرد. در دههی ۶۰ میلادی، ژاپن به موجب قواعد نهادهای بینالمللی باید کنترلهای ارزی با هدف تحدید واردات، تعرفههای گمرکی و محدودیتهای واردات رو کنار میذاشت. حمایتهای گمرکی دولت عمدتاً در طول یک دهه (دهه ۵۰) وجود داشتند و از دههی ۶۰ میلادی، ژاپن کاهش مستمر کنترل واردات رو شروع میکنه. همچنین ژاپن دومین وامگیرندهی بزرگ از بانک جهانی بود، اما این وامها کمتر از یک درصدِ مجموع سرمایهگذاریهای ژاپن رو تأمین مالی میکرد.
۴. تنها منفعت بزرگی که ژاپن از عوامل خارجی برد، جنگ کره در اوایل دههی ۵۰ میلادی بود. نیروی نظامی آمریکا در طول این جنگ کالاهای نظامی و غیر نظامی زیادی از شرکتهای ژاپنی خرید و این به رونق کسبوکارها انجامید. شرکتهای ژاپنی سودهای عظیمی از خریدهای نظامی آمریکا انباشت کردند که بعداً این سودها رو برای ارتقاء فناوری و ماشینآلاتشون به کار بستن. اما با پایان جنگ کره مشخص شد که این یک منفعت اتفاقی و زودگذر از جانب آمریکا بوده. همچنین یک تورم قابل ملاحظه هم در نتیجهی جنگ کره در ژاپن شکل میگیره و قیمت نهادههای تولید صنعتیش رو با سرعتی بیش از نهادهی کشورهای غربی افزایش میده. چون اون زمان یک نظام ارز ثابت جهانی برقرار بوده، افزایش تورم ژاپن باعث کاهش رقابتپذیری کالاهای صادراتی ژاپن میشه. به همین خاطر، جنگ کره لزوماً منفعت حداکثری برای ژاپن به همراه نداشت.
ناشر: @ProgressiveCapitalism
✅ @karkhone
یک دیدگاه رایجی که نسبت به پیشرفت اقتصادی ژاپن در دوران جنگ سرد وجود داره اینه که پیشرفتهای ژاپن هدف دولت آمریکا و نهادهای بینالمللی بوده تا یک پایگاه قدرتمند ضد کمونیسم در آسیای شرقی شکل بگیره.
با اینحال، باید چند نکته رو ملاحظه کنیم:
۱. در سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۱، دولت آمریکا ۱.۹۵ میلیارد دلار به ژاپن کمک کرد. بخشی از این کمکها توسعهمحور نبودن و تنها با این هدف پرداخت میشدن که مردم جنگزده از کمبود شدید کالاهای خوراکی و درمانی نمیرن. همچنین آمریکاییها در سالهای اول اشغال ژاپن، گروههای بزرگ کسبوکار (موسوم به Zaibatsu) رو تجزیه کردن، چرا که تصور میکردن این کسبوکارها از ناسیونالیسم نظامیگر دولتهای ژاپن حمایت میکنن. این تجزیهها که بدون بینش اقتصادی و با انگیزهی سیاسی انجام میشد به کارآیی اقتصادی آسیب میزد.
۲. آمریکا در دههی ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ میلادی تنشهای تجاری متعددی با ژاپن پیدا کرد و برای اینکه کسری تجاریش با ژاپن رو کاهش بده دائماً فشار میآورد که باید کالای کمتری به ما صادر کنید، باید کالای بیشتری از ما وارد کنید، یا باید ارزش ین رو تقویت کنید. هر بار که تنش تجاری آمریکا و ژاپن بالا میگرفت ارزش ین تقویت میشد و این به کاهش رقابتپذیری کالاهای ژاپنی در بازار جهانی دامن میزد. ژاپن تحت چنین فشار خارجیای توسعهی صنعتیش رو پیش برد. از اونجایی که شرکتهای صادراتمحور ژاپن شدیداً از تامینکنندگان داخلی نهادههای صنعتیشون رو تأمین میکنن، تقویت ارزش ین رقابتپذیری قیمتیشون رو در جهان کاهش میده و یک رکود در اقتصاد درست میکنه.
۳. در خصوص تأثیر نهادهای بینالمللی، باید گفت که عضویت ژاپن در صندوق بینالمللی پول، توافقنامهی عمومی تعرفه و تجارت و... غالباً فضای سیاستگذاری دولت رو محدود میکرد. در دههی ۶۰ میلادی، ژاپن به موجب قواعد نهادهای بینالمللی باید کنترلهای ارزی با هدف تحدید واردات، تعرفههای گمرکی و محدودیتهای واردات رو کنار میذاشت. حمایتهای گمرکی دولت عمدتاً در طول یک دهه (دهه ۵۰) وجود داشتند و از دههی ۶۰ میلادی، ژاپن کاهش مستمر کنترل واردات رو شروع میکنه. همچنین ژاپن دومین وامگیرندهی بزرگ از بانک جهانی بود، اما این وامها کمتر از یک درصدِ مجموع سرمایهگذاریهای ژاپن رو تأمین مالی میکرد.
۴. تنها منفعت بزرگی که ژاپن از عوامل خارجی برد، جنگ کره در اوایل دههی ۵۰ میلادی بود. نیروی نظامی آمریکا در طول این جنگ کالاهای نظامی و غیر نظامی زیادی از شرکتهای ژاپنی خرید و این به رونق کسبوکارها انجامید. شرکتهای ژاپنی سودهای عظیمی از خریدهای نظامی آمریکا انباشت کردند که بعداً این سودها رو برای ارتقاء فناوری و ماشینآلاتشون به کار بستن. اما با پایان جنگ کره مشخص شد که این یک منفعت اتفاقی و زودگذر از جانب آمریکا بوده. همچنین یک تورم قابل ملاحظه هم در نتیجهی جنگ کره در ژاپن شکل میگیره و قیمت نهادههای تولید صنعتیش رو با سرعتی بیش از نهادهی کشورهای غربی افزایش میده. چون اون زمان یک نظام ارز ثابت جهانی برقرار بوده، افزایش تورم ژاپن باعث کاهش رقابتپذیری کالاهای صادراتی ژاپن میشه. به همین خاطر، جنگ کره لزوماً منفعت حداکثری برای ژاپن به همراه نداشت.
ناشر: @ProgressiveCapitalism
✅ @karkhone
گزارشهای کارشناسی
| محمدجواد آذری جهرمی
این روزها اینقدر میشنویم که فلان تصمیم بر اساس «گزارش کارشناسی» و نظرات متخصصان انجام شده است که خاطرۀ جالبی به یادم آمد از روزهایی که نزدیک بود یک گزارش مثلا کارشناسی، کل توسعۀ زیرساخت اینترنت کشور را مثل کاه در عسل گیر بیندازد!
سیاستگذار اگر نتواند در هر مسالهی سیاستگذاری به درستی ذینفعان، ذینفوذان، جامعۀ تاثیرپذیر و میزان اثرات هر تصمیم را تشخیص دهد و آن را در کنار درکِ جامع و کاملی از وضعیت فعلی و وضعیت مطلوبِ آینده قرار دهد؛ حتما تصمیماتی خواهد گرفت که اثرات بلندمدت جبرانناپذیری خواهد داشت.
اغلب در سیاستگذاری (به ویژه حمایت از تولید داخل)، از تولیدکنندگان سوالاتی پرسیده و بر اساس آن، بستههای حمایتی و سیاستی تعریف و اعمال میشود. بدونِ در نظر گرفتنِ مبنای پاسخگویی آنها و بدونِ در نظر گرفتنِ ذینفع بودنشان! این قبیل بستههای سیاستی «ممکن» است شرایط حال حاضر تولید کننده را بهبود بخشد (در بسیاری از موارد ریشهی اصلی، ضعفهای داخلی و پایین بودن کارآیی است) ولی حتما منافع مصرفکننده نادیده گرفته میشود و چون افق دیدش کوتاهمدت است (سراغ ریشههای اصلی نرفته)، عمدتا نیاز به بازنگریهای فوری و متناقض با قبل دارد و اینجاست که حکمت سیاستگذار و حکمران از دید مردم دچار خدشه میشود.
یادم به خاطرهای افتاد از دولت یازدهم، حدود ۳۴ سالگی.
سال ۹۴ بود و جلسات سِرّی آقای واعظی. (جلسات آنقدر طولانی بود و آنقدر روی صندلی مینشستیم که پاهایمان سِر میشد. به همین خاطر میگفتیم؛ جلسات سری! 😀) و موضوع جلسه بررسی ابعاد پروژه تدبیر برای افزایش ظرفیت شبکهی زیرساخت. شرکت زیرساخت به سه اپراتور موبایل نامهنگاری کرده بود و از آنها خواسته بود تا نیازمندی ۵ساله خود به پهنای باند را اعلام کنند.
ابتدای جلسه، پاسخ نامههای اپراتورها قرائت شد. یکی گفته بود تا پایان سال ۹۵ به ۱۵ گیگابیت بر ثانیه پهنای باند نیاز داریم و دیگری پیش بینی ۲۵گیگابیتی داشت.
برایم بسیار عجیب بود!!!
این اعداد به شدت با پیشبینیهای گزارشهای بینالمللی GSMA درباره مدلهای رشد ترافیک شبکه فاصله داشت. بر استفاده مدلهای این مطرح شده در این مرجع معتبر بینالمللی، پیشبینی بازار ایران با توسعه نسل ۳ و ۴ باید تا پایان ۹۵ به عددی حدود ۴۰۰ گیگابیت بر ثانیه میرسید.
حتما جایی مشکل وجود داشت!
اصلا شاید اشتباه نگارشی در نامهی اپراتورها رخ داده!
از آقای واعظی خواهش کردم تا موضوع از دستور جلسه خارج شود برای بررسی بیشتر. مثل همیشه موافقت کردند و سریعا بعد از جلسه، مدیران اپراتورها را دعوت کردم. در کمال تعجب دیدم که نامهها را تایید و بر درستی آنها اصرار کردند.
با اصرار و بحث زیاد متوجه شدم که مدلی استخراجی آنها به جای اینکه مبتنی بر مطالعه بازار و ارزیابی تقاضا و نیاز مردم باشد، مبتنی بر مطالعۀ رشد درآمد مورد انتظار خود اپراتورها و همچنین موانع موجود در توسعه در آن زمان وجود داشت. درواقع اپراتورها رشد پهنای باند را ضد مدل درآمدی خود میدانستند! آنها معتقد بودند با توسعهی پهنباند، درآمد آنها از مکالمات و پیامک کاهش یافته و خب به عنوان یک ذینفع و کاسب آنها باید این ملاحظه را در توسعه در نظر میگرفتند و عملا منتفع شدن مردم از توسعۀ شبکه برای آنها صرفه نداشت. مساله دیگر در برآورد آنها این بود که قیمت بستههای اینترنت را ثابت فرض کرده بودند. با قیمتهای گران آن زمانِ هر گیگ اینترنت موبایل (به دلیل توسعه کم)، قدرت خرید اینترنت هم برای مردم بالا نبود. این در حالی بود که گزارشهای بینالمللی همواره تاکید میکرد؛ با افزایش مصرف، قیمت واحد هر گیگ باید کاهش یابد. در واقع درآمد اپراتور از ضرب میزان مصرف در واحد قیمت گیگ حاصل میشود.
در جلسۀ بعد، گزارش مشروحی از تمام وجوه این سیاستگذاری ارائه کردم و جمعبندی جلسه آن شد که مبنای توسعه شبکهی هسته برای برنامه ۱۰ ساله بر روی عدد ۱۸۰۰۰ گیگابیت بر ثانیه قرار گیرد.
در این جاست که سیاستگذار به عنوان حامی منافع عمومی، باید اهرم تصمیمگیری را به نفع مردم بچرخاند و سایر بازیگران را حول این محول ساماندهی کند تا اهداف توسعهای میانمدت و بلندمدت بر اساس منافع ملی محقق شود.
اگر آن روز بر مبنای گزارشهای مثلا «کارشناسی» اپراتورها و بدون توجه به مطالعات بینالمللی، برنامهریزی کرده بودیم؛ امروز با شرایط ناگواری در شبکه زیرساخت کشور مواجه بودیم… امروز ظرفیت پهنای باند شبکهی هسته زیرساخت حدود «۲۳۰۰۰ گیگابیت بر ثانیه» است؛ تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!
✅ @karkhone
| محمدجواد آذری جهرمی
این روزها اینقدر میشنویم که فلان تصمیم بر اساس «گزارش کارشناسی» و نظرات متخصصان انجام شده است که خاطرۀ جالبی به یادم آمد از روزهایی که نزدیک بود یک گزارش مثلا کارشناسی، کل توسعۀ زیرساخت اینترنت کشور را مثل کاه در عسل گیر بیندازد!
سیاستگذار اگر نتواند در هر مسالهی سیاستگذاری به درستی ذینفعان، ذینفوذان، جامعۀ تاثیرپذیر و میزان اثرات هر تصمیم را تشخیص دهد و آن را در کنار درکِ جامع و کاملی از وضعیت فعلی و وضعیت مطلوبِ آینده قرار دهد؛ حتما تصمیماتی خواهد گرفت که اثرات بلندمدت جبرانناپذیری خواهد داشت.
اغلب در سیاستگذاری (به ویژه حمایت از تولید داخل)، از تولیدکنندگان سوالاتی پرسیده و بر اساس آن، بستههای حمایتی و سیاستی تعریف و اعمال میشود. بدونِ در نظر گرفتنِ مبنای پاسخگویی آنها و بدونِ در نظر گرفتنِ ذینفع بودنشان! این قبیل بستههای سیاستی «ممکن» است شرایط حال حاضر تولید کننده را بهبود بخشد (در بسیاری از موارد ریشهی اصلی، ضعفهای داخلی و پایین بودن کارآیی است) ولی حتما منافع مصرفکننده نادیده گرفته میشود و چون افق دیدش کوتاهمدت است (سراغ ریشههای اصلی نرفته)، عمدتا نیاز به بازنگریهای فوری و متناقض با قبل دارد و اینجاست که حکمت سیاستگذار و حکمران از دید مردم دچار خدشه میشود.
یادم به خاطرهای افتاد از دولت یازدهم، حدود ۳۴ سالگی.
سال ۹۴ بود و جلسات سِرّی آقای واعظی. (جلسات آنقدر طولانی بود و آنقدر روی صندلی مینشستیم که پاهایمان سِر میشد. به همین خاطر میگفتیم؛ جلسات سری! 😀) و موضوع جلسه بررسی ابعاد پروژه تدبیر برای افزایش ظرفیت شبکهی زیرساخت. شرکت زیرساخت به سه اپراتور موبایل نامهنگاری کرده بود و از آنها خواسته بود تا نیازمندی ۵ساله خود به پهنای باند را اعلام کنند.
ابتدای جلسه، پاسخ نامههای اپراتورها قرائت شد. یکی گفته بود تا پایان سال ۹۵ به ۱۵ گیگابیت بر ثانیه پهنای باند نیاز داریم و دیگری پیش بینی ۲۵گیگابیتی داشت.
برایم بسیار عجیب بود!!!
این اعداد به شدت با پیشبینیهای گزارشهای بینالمللی GSMA درباره مدلهای رشد ترافیک شبکه فاصله داشت. بر استفاده مدلهای این مطرح شده در این مرجع معتبر بینالمللی، پیشبینی بازار ایران با توسعه نسل ۳ و ۴ باید تا پایان ۹۵ به عددی حدود ۴۰۰ گیگابیت بر ثانیه میرسید.
حتما جایی مشکل وجود داشت!
اصلا شاید اشتباه نگارشی در نامهی اپراتورها رخ داده!
از آقای واعظی خواهش کردم تا موضوع از دستور جلسه خارج شود برای بررسی بیشتر. مثل همیشه موافقت کردند و سریعا بعد از جلسه، مدیران اپراتورها را دعوت کردم. در کمال تعجب دیدم که نامهها را تایید و بر درستی آنها اصرار کردند.
با اصرار و بحث زیاد متوجه شدم که مدلی استخراجی آنها به جای اینکه مبتنی بر مطالعه بازار و ارزیابی تقاضا و نیاز مردم باشد، مبتنی بر مطالعۀ رشد درآمد مورد انتظار خود اپراتورها و همچنین موانع موجود در توسعه در آن زمان وجود داشت. درواقع اپراتورها رشد پهنای باند را ضد مدل درآمدی خود میدانستند! آنها معتقد بودند با توسعهی پهنباند، درآمد آنها از مکالمات و پیامک کاهش یافته و خب به عنوان یک ذینفع و کاسب آنها باید این ملاحظه را در توسعه در نظر میگرفتند و عملا منتفع شدن مردم از توسعۀ شبکه برای آنها صرفه نداشت. مساله دیگر در برآورد آنها این بود که قیمت بستههای اینترنت را ثابت فرض کرده بودند. با قیمتهای گران آن زمانِ هر گیگ اینترنت موبایل (به دلیل توسعه کم)، قدرت خرید اینترنت هم برای مردم بالا نبود. این در حالی بود که گزارشهای بینالمللی همواره تاکید میکرد؛ با افزایش مصرف، قیمت واحد هر گیگ باید کاهش یابد. در واقع درآمد اپراتور از ضرب میزان مصرف در واحد قیمت گیگ حاصل میشود.
در جلسۀ بعد، گزارش مشروحی از تمام وجوه این سیاستگذاری ارائه کردم و جمعبندی جلسه آن شد که مبنای توسعه شبکهی هسته برای برنامه ۱۰ ساله بر روی عدد ۱۸۰۰۰ گیگابیت بر ثانیه قرار گیرد.
در این جاست که سیاستگذار به عنوان حامی منافع عمومی، باید اهرم تصمیمگیری را به نفع مردم بچرخاند و سایر بازیگران را حول این محول ساماندهی کند تا اهداف توسعهای میانمدت و بلندمدت بر اساس منافع ملی محقق شود.
اگر آن روز بر مبنای گزارشهای مثلا «کارشناسی» اپراتورها و بدون توجه به مطالعات بینالمللی، برنامهریزی کرده بودیم؛ امروز با شرایط ناگواری در شبکه زیرساخت کشور مواجه بودیم… امروز ظرفیت پهنای باند شبکهی هسته زیرساخت حدود «۲۳۰۰۰ گیگابیت بر ثانیه» است؛ تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!
✅ @karkhone