کار نیکو کردن از پر کردن است
نقل است انوشیروان و وزیرش بزرگمهر به شکار رفتند. نوشیروان تیری در چله گذاشت و آهویی را به زیبایی به زیر کشید.
بزرگمهر در مقام تحسین شاه گفت که این مهارت شاه ناشی از تمرین اوست اما شاه بر این باور بود که این فره ایزدی اوست که چنین ویژگی به او عنایت کرده!
در راه، دخترکی نحیفی را دیدند که گاوی فربه را به دوش گرفت و از علفزار به آغل برد.
شاه پی کشف سر این ماجرا رو به دخترک کرد و گفت: از چه رو توانستی این گاو فربه را به دوش کشی!؟
دخترک گفت: این گاو، گوساله‌ای نحیف بود، از روز اولی که به دنیا آمد، من هر روز او را اینگونه به علفزار آوردم و بازگرداندم تا اینک که گاوی فربه شده!
بزرگمهر به شاه لبخندی زد و گفت: کار نیکو کردن از پر کردن است!
باز نقل است اسمیت معجزه تقسیم کار و تخصصی شدن را در کارگاه سوزن‌سازی عمویش کشف کرد (در اصالت این داستان شک و شبهه زیاد است).
او دریافت اگر به جای آنکه هر کارگر، سیم را هم ببرد، هم صاف کند، هم سوراخ کند و هم نوکش را تیز؛ هر کدام در یک کار متخصص شوند، راندمان کار به شکل تصاعدی بالا خواهد رفت.
تقسیم کار و تخصصی شدن و در نهایت، مزیت نسبی، از همین جا متولد شد.
هر کسی را بهر کاری ساختند!
اما این بهر کاری، لزوما ژنتیکی نیست گرچه ژن و ویژگی‌های هر کسی، او را برای کاری مناسب می‌سازد.
ماهی در بالا رفتن از درخت، هیچ مطلق است اما در شنا کردن، هیچ سنجابی به گرد پایش نمی‌رسد.
بخشی مهمی از مزیت نسبی، در همین ویژگی‌های شخصی افراد و در یک اشل بزرگتر، جوامع و اقلیم‌ها نهفته است.
مزیت نسبی یعنی همین؛ من در چه کاری متخصص شوم که هم با توانایی‌هایم سازگار باشد و هم با شرایط اقلیمی و جغرافیایی من هماهنگ!
غیر از این اگر کنم، من یک همه کاره هیچ کاره‌ام.
زندگی شخصی‌مان را نگاه اندازیم؛ اگر قرار بود همه چیز مورد نیازمان را خودمان تولید کنیم، وضع زندگی‌مان از گاوهای طویله بهتر نبود!
حالا در این کانسپت، آنچه موجب میشود ما به حداکثر منافع و مزایا از این تقسیم کار و مزیت نسبی دست یابیم، رقابت همکاری‌جویانه ماست!
هم رقابت و هم همکاری؛ توأمان!
با هم رقابت میکنیم تا هر کدام بهتر از دیگری باشیم. چرا!؟
چون دنبال سود خودمان هستیم! رقابت یک اصل کاملا خودخواهانه است. من با آن دیگری که کالایی مشابه می‌سازد، رقابت میکنم تا مشتری بیشتری را به سمت خودم جلب کنم. من خیرخواه مشتری نیستم، دنبال سودم هستم اما؛
اما سود بیشتر من، مستلزم جلب توجه تعداد بیشتری از مصرف‌کنندگان به سمت خودم است!
چگونه باید چنین کاری انجام دهم!؟
با تولید کالای با کیفیت بالاتر و ایضا قیمت کمتر!
این همه داستان رقابت در بازار است. وقتی من چنین ارزشی را برای مصرف‌کننده ایجاد کنم، هیچ آدم عاقلی سمت مغازه بغلی نخواهد رفت. ناچار او هم باید چنین کند و گرنه باید جل و پلاسش را جمع کند. همین رقابت و انگیزه خودخواهانه ماست که در نهایت خیر جمعی که همان اضافه رفاه بیشتر مصرف‌کننده باشد را رقم می‌زند. بنابراین، من با ایجاد مزیت نسبی برای خودم، جیب خودم را از زر و سیم آکندم و در عین حال، برای مصرف‌کننده هم رفاه و آسایش بیشتر فراهم کردم.
اما همکاری‌جویانه هم هست!
چرا!؟
چون به مرور تولید پیچیده میشود و لاجرم در تولید همان کالای خاص، مثلا اتومبیل، برخی در تولید برخی اجزای آن، متحبرتر شده و مزیت نسبی برای خود ایجاد می‌کنند. اینجا من باید با دیگرانی که حتی ممکن است رقیب من باشند دست به همکاری می‌زنم!
نمونه آن که شاید تعجب کنید، همکاری اپل و سامسونگ است! صفحه نمایش گوشی‌های اپل را سامسونگ تولید می‌کند!!!
عجیب بود؛ نه!!؟
در مزیت نسبی حتی رقبای تشنه به خون هم هم، همکاری می‌کنند.
اما چرا حکومت‌های ایدیولوژیک با مزیت نسبی سر جنگ دارند!؟
رقابت همکاری‌جویانه، ملزوماتی دارد. از جمله توافق بر سر یک سری اصول کلی. این اصول ممکن است اندیشیده شده باشند یا ناشی از نظم‌های خودجوش!
نظم‌هایی که محصول کنش ما هستند و نه لزوما از پیش برای آنها تدبیری اندیشیده باشیم. مثل نظم بازار. کسی بازار را خلق نکرده، محصول کنش ما انسان‌هاست. مثل دستور زبان؛ کسی زبان را خلق نکرده، محسوب کنش‌های انسان‌هاست!
حال اگر یک حکومت جایگاه خود را در نفی و نقض این اصول کلی تعریف کند، پی برساختن چیزی باشد که آن دیگران دخیل در بازار نتوانند به هر دلیل با آن کنار آیند، اینجا آن حکومت با یک خلأ مواجه میشود؛ قادر نیست از مزیت همکاری بهره برد و لاجرم باید برای تامین نیازهای خود، خود دست به تولید همه چیز بزند! نتیجه را هم قبلاً گفتیم: زندگی گاوها در طویله!
در واقع، خودکفایی به خودی خودش یک تز نیست، محصول جانبی
(by product)
نوع نگاه ما به روابطی است که میان سایر آدمیان و سایر جوامع شکل گرفته است. اگر نخواهم این بازی را بپذیرم، لاجرم چاره‌ای جز زندگی در طویله خودکفایی ندارم!
✅ @karkhone
نقل است انوشیروان و وزیرش بزرگمهر به شکار رفتند. نوشیروان تیری در چله گذاشت و آهویی را به زیبایی به زیر کشید.
بزرگمهر در مقام تحسین شاه گفت که این مهارت شاه ناشی از تمرین اوست اما شاه بر این باور بود که این فره ایزدی اوست که چنین ویژگی به او عنایت کرده!
در راه، دخترکی نحیفی را دیدند که گاوی فربه را به دوش گرفت و از علفزار به آغل برد.
شاه پی کشف سر این ماجرا رو به دخترک کرد و گفت: از چه رو توانستی این گاو فربه را به دوش کشی!؟
دخترک گفت: این گاو، گوساله‌ای نحیف بود، از روز اولی که به دنیا آمد، من هر روز او را اینگونه به علفزار آوردم و بازگرداندم تا اینک که گاوی فربه شده!
بزرگمهر به شاه لبخندی زد و گفت: کار نیکو کردن از پر کردن است!
باز نقل است اسمیت معجزه تقسیم کار و تخصصی شدن را در کارگاه سوزن‌سازی عمویش کشف کرد (در اصالت این داستان شک و شبهه زیاد است).
او دریافت اگر به جای آنکه هر کارگر، سیم را هم ببرد، هم صاف کند، هم سوراخ کند و هم نوکش را تیز؛ هر کدام در یک کار متخصص شوند، راندمان کار به شکل تصاعدی بالا خواهد رفت.
تقسیم کار و تخصصی شدن و در نهایت، مزیت نسبی، از همین جا متولد شد.
هر کسی را بهر کاری ساختند!
اما این بهر کاری، لزوما ژنتیکی نیست گرچه ژن و ویژگی‌های هر کسی، او را برای کاری مناسب می‌سازد.
ماهی در بالا رفتن از درخت، هیچ مطلق است اما در شنا کردن، هیچ سنجابی به گرد پایش نمی‌رسد.
بخشی مهمی از مزیت نسبی، در همین ویژگی‌های شخصی افراد و در یک اشل بزرگتر، جوامع و اقلیم‌ها نهفته است.
مزیت نسبی یعنی همین؛ من در چه کاری متخصص شوم که هم با توانایی‌هایم سازگار باشد و هم با شرایط اقلیمی و جغرافیایی من هماهنگ!
غیر از این اگر کنم، من یک همه کاره هیچ کاره‌ام.
زندگی شخصی‌مان را نگاه اندازیم؛ اگر قرار بود همه چیز مورد نیازمان را خودمان تولید کنیم، وضع زندگی‌مان از گاوهای طویله بهتر نبود!
حالا در این کانسپت، آنچه موجب میشود ما به حداکثر منافع و مزایا از این تقسیم کار و مزیت نسبی دست یابیم، رقابت همکاری‌جویانه ماست!
هم رقابت و هم همکاری؛ توأمان!
با هم رقابت میکنیم تا هر کدام بهتر از دیگری باشیم. چرا!؟
چون دنبال سود خودمان هستیم! رقابت یک اصل کاملا خودخواهانه است. من با آن دیگری که کالایی مشابه می‌سازد، رقابت میکنم تا مشتری بیشتری را به سمت خودم جلب کنم. من خیرخواه مشتری نیستم، دنبال سودم هستم اما؛
اما سود بیشتر من، مستلزم جلب توجه تعداد بیشتری از مصرف‌کنندگان به سمت خودم است!
چگونه باید چنین کاری انجام دهم!؟
با تولید کالای با کیفیت بالاتر و ایضا قیمت کمتر!
این همه داستان رقابت در بازار است. وقتی من چنین ارزشی را برای مصرف‌کننده ایجاد کنم، هیچ آدم عاقلی سمت مغازه بغلی نخواهد رفت. ناچار او هم باید چنین کند و گرنه باید جل و پلاسش را جمع کند. همین رقابت و انگیزه خودخواهانه ماست که در نهایت خیر جمعی که همان اضافه رفاه بیشتر مصرف‌کننده باشد را رقم می‌زند. بنابراین، من با ایجاد مزیت نسبی برای خودم، جیب خودم را از زر و سیم آکندم و در عین حال، برای مصرف‌کننده هم رفاه و آسایش بیشتر فراهم کردم.
اما همکاری‌جویانه هم هست!
چرا!؟
چون به مرور تولید پیچیده میشود و لاجرم در تولید همان کالای خاص، مثلا اتومبیل، برخی در تولید برخی اجزای آن، متحبرتر شده و مزیت نسبی برای خود ایجاد می‌کنند. اینجا من باید با دیگرانی که حتی ممکن است رقیب من باشند دست به همکاری می‌زنم!
نمونه آن که شاید تعجب کنید، همکاری اپل و سامسونگ است! صفحه نمایش گوشی‌های اپل را سامسونگ تولید می‌کند!!!
عجیب بود؛ نه!!؟
در مزیت نسبی حتی رقبای تشنه به خون هم هم، همکاری می‌کنند.
اما چرا حکومت‌های ایدیولوژیک با مزیت نسبی سر جنگ دارند!؟
رقابت همکاری‌جویانه، ملزوماتی دارد. از جمله توافق بر سر یک سری اصول کلی. این اصول ممکن است اندیشیده شده باشند یا ناشی از نظم‌های خودجوش!
نظم‌هایی که محصول کنش ما هستند و نه لزوما از پیش برای آنها تدبیری اندیشیده باشیم. مثل نظم بازار. کسی بازار را خلق نکرده، محصول کنش ما انسان‌هاست. مثل دستور زبان؛ کسی زبان را خلق نکرده، محسوب کنش‌های انسان‌هاست!
حال اگر یک حکومت جایگاه خود را در نفی و نقض این اصول کلی تعریف کند، پی برساختن چیزی باشد که آن دیگران دخیل در بازار نتوانند به هر دلیل با آن کنار آیند، اینجا آن حکومت با یک خلأ مواجه میشود؛ قادر نیست از مزیت همکاری بهره برد و لاجرم باید برای تامین نیازهای خود، خود دست به تولید همه چیز بزند! نتیجه را هم قبلاً گفتیم: زندگی گاوها در طویله!
در واقع، خودکفایی به خودی خودش یک تز نیست، محصول جانبی
(by product)
نوع نگاه ما به روابطی است که میان سایر آدمیان و سایر جوامع شکل گرفته است. اگر نخواهم این بازی را بپذیرم، لاجرم چاره‌ای جز زندگی در طویله خودکفایی ندارم!
✅ @karkhone
زیان انباشته بانک آینده: ۸۲ هزار میلیارد تومان که ۵۰ برابر سرمایه بانک است
از 97 تا الان. مدام در حال افزایشه. البته صورت مالی سال‌های قبل رو هیات مدیره دست کاری می کرد و باعث میشه زیان ثبت نشه. فقط در یک قلم خدمت‌تون عرض کنم، مانده تسهیلات اعطایی به ایران مال، 43 هزار میلیارد تومنه. اما تا الان فقط 660 میلیارد تومان تسویه شده که تازه این رقم هم دوباره صرف افزایش سرمایه شرکت توسعه بین‌الملل ایران مال شده. این نشون می‌ده تسهیلاتی که ایران مال گرفته تقریبا 100 درصد بازنگشته.
صورت مالی حسابرسی نشده 9 ماهه 1400 بانک آینده منتشر شد امروز. رقم کل زیان انباشته بانک آینده، (نه گروه بانک آینده) فقط بانک آینده رسیده به 81 هزار و 900 میلیارد تومن.
همین‌طور پیش بره بانک آیند به یک فاجعه ملی تبدیل میشه
✅ @karkhone
از 97 تا الان. مدام در حال افزایشه. البته صورت مالی سال‌های قبل رو هیات مدیره دست کاری می کرد و باعث میشه زیان ثبت نشه. فقط در یک قلم خدمت‌تون عرض کنم، مانده تسهیلات اعطایی به ایران مال، 43 هزار میلیارد تومنه. اما تا الان فقط 660 میلیارد تومان تسویه شده که تازه این رقم هم دوباره صرف افزایش سرمایه شرکت توسعه بین‌الملل ایران مال شده. این نشون می‌ده تسهیلاتی که ایران مال گرفته تقریبا 100 درصد بازنگشته.
صورت مالی حسابرسی نشده 9 ماهه 1400 بانک آینده منتشر شد امروز. رقم کل زیان انباشته بانک آینده، (نه گروه بانک آینده) فقط بانک آینده رسیده به 81 هزار و 900 میلیارد تومن.
همین‌طور پیش بره بانک آیند به یک فاجعه ملی تبدیل میشه
✅ @karkhone
امیدواری در غبار
|محسن جلال‌پور
یکشنبه سوم بهمن 1400 برای دهمین‌بار طی دو ماه گذشته عازم جیرفت شدم بین راه در گردنه‌هایی که از منطقه راین به جیرفت منتهی می‌شد، برف خوبی نشسته بود. این برف نوید سالی پر برکت را می‌دهد.
اما به جیرفت که رسیدیم خوشحالی‌ها به غم و افسوس و نگرانی تبدیل شد. به گفته اهالی، برف و بارانی که می‌توانست موجب خیر و برکت در جنوب استان کرمان باشد، آنقدر خرابی به بار آورده که بیش از 25 هزار نفر را بی‌خانمان کرده و به افراد زیادی صدمه مالی و جانی زده است. بسیاری از پل‌ها و راه‌ها آسیب دیده و روستاهای زیادی غرق شده‌اند؛ استانداری کرمان بیش از پنج هزار میلیارد تومان خسارت برآورد کرده است.
نمی‌دانم این چه حکمتی است که برای مردم این منطقه، حد وسط وجود ندارد؛ یا گرفتار خشکسالی میشوند یا سیل غرقشان می‌کند. متأسفانه فقط این نیست؛ جیرفت در محاصره آلودگی هم قرار دارد. تاكنون چنین هوای غبارآلوده‌ای را در هیچ جای ایران ندیده بودم. آنقدر غبار در هوا وجود داشت که نمی‌شد پیش پا را دید.
دوستانی که کارهای ما را دنبال می‌کنند، حتما خاطرشان هست که از سال 1392 تلاش میکنیم در قالب شرکت «گلشن آرای ارم» پایانه‌ای برای صادرات محصولات کشاورزی در جیرفت راه‌اندازی کنیم. برآورد ما این بود که مجموعه ، تا سال 1395 راه‌اندازی شود. اما آنقدر گرفتار اخذ مجوز و طی مسیرهای پیچیده شدیم که نفهمیدیم چطور 8 سال گذشت و تا امروز بیش از 10 برابر برآوردهای اوليه، هزینه کرده‌ایم. تحریم‌ها نیز باعث شد نتوانیم ماشین‌آلات را وارد کنیم و بورکراسی پیچیده در سازمان‌های دولتی اجازه نداد ماشین‌آلاتی که وارد کرده‌ایم را نصب کنیم.
از سال 97 به این سو با تمام توان درگیر تأمین مالی، واردات تکنولوژی و انتقال پول به طرف خارجی برای نصب ماشین‌آلات هستیم. دست کم شش ماه است هر چه تلاش میکنیم تا هزینه نصب ماشین‌آلات و گارانتی آنها را واریز کنیم تاكنون موفق نشده‌ايم. شرکت سازنده، شرکت معتبری در اروپاست که مدرن‌ترین ماشین‌آلات «سورت» و بسته‌بندی ميوه را به ما فروخته و بیش از 90 درصد پول را هم واریز کرده‌ایم اما از آنجا که قرار است 10 درصد باقی مانده را در زمان نصب و راه‌اندازی واریز کنیم، طرف خارجی اعتمادش را از دست داده و معتقد است به خاطر تحریم‌ها قادر به واریز هزینه نیستیم.
شاید باورتان نشود، ده‌ها راه و مسیر را انتخاب کرده‌ایم اما نمی‌توانیم پول را انتقال دهیم و حتی اعلام کردیم که می‌توانیم پول را به صورت دستی به شرکت تحویل دهیم اما آنها به دليل قوانين خود، چنین روشی را نمی‌پذیرند. مانده‌ایم چه کنیم؛ اگر ماشین‌آلات را خودمان باز کنیم، گارانتی باطل میشود و اگر باز نکنیم، کارمان زمین می‌ماند.
به هرحال با همه این گرفتاری‌ها امیدواریم تا پایان امسال به هر طریق ممکن، مساله انتقال پول ماشین‌آلات و نصب آن را عملیاتی کنیم تا سال آینده در اردیبهشت ماه بتوانیم پایانه صادراتی را راه‌اندازی کنیم. ظرفیت این پایانه 70 هزار تن است و اگر راه‌اندازی شود می‌تواند پنج نتیجه مثبت داشته باشد:
اول اینکه؛ پایانه این ظرفیت را دارد که یک‌پنجم محصولات کشاورزی جنوب استان را با بهترین بسته‌بندی،آماده صادرات کند. در این منطقه حدود 300 تا 350 هزار تن محصول گلخانه اي قابل صادرات تولید می شود که این پایانه در فاز اول 70 هزار تن و در فار دوم 150 هزار تن ظرفیت بسته‌بندی و صادرات دارد.
دوم اینکه؛ این پایانه می‌تواند منجر به يك تحول اساسی در كشاورزی منطقه شود و خیلی از کشاورزان سنتی را به احداث گلخانه تشویق کند و به این ترتیب، با بهره وری بسيار بالاتر مصرف آب نيز بهینه شود.
سوم اینکه؛ پایانه منجر به اصلاح الگوی کاشت وبرداشت محصولات گلخانه ای میشود چون بر مراحل مختلف آن از جمله ميزان و كيفيت سموم نظارت خواهد كرد. از آنجا که همه مراحل زیر نظر کارشناسان دنبال خواهد شد، محصولات کشاورزی این منطقه اعتبار خود را از نظر باقیمانده سموم و فلزات در بازارهای مصرف حفظ خواهد کرد.
چهارم اینکه؛ از آنجا که پایانه صادراتی این ظرفیت را دارد که با خریداران بزرگ منطقه قرارداد قطعي تنظيم کند، تکلیف کشاورزان هم روشن ترخواهد بود که کاشت چه محصولی را در برنامه خود قرار دهند. پایانه به نوعی می‌تواند به كشت محصولات نظم و قاعده بدهد.
پنجمین ارمغان پایانه برای منطقه این است که به صورت مستقیم برای بیش از 200 نفر اشتغال می‌آفریند و به صورت غیر مستقیم برای صدها نفر دیگر کار ایجاد کند.
اگرچه جیرفت و فضای کسب وکارمان را غبار گرفته اما به آینده امیدواریم.
✅ @karkhone
|محسن جلال‌پور
یکشنبه سوم بهمن 1400 برای دهمین‌بار طی دو ماه گذشته عازم جیرفت شدم بین راه در گردنه‌هایی که از منطقه راین به جیرفت منتهی می‌شد، برف خوبی نشسته بود. این برف نوید سالی پر برکت را می‌دهد.
اما به جیرفت که رسیدیم خوشحالی‌ها به غم و افسوس و نگرانی تبدیل شد. به گفته اهالی، برف و بارانی که می‌توانست موجب خیر و برکت در جنوب استان کرمان باشد، آنقدر خرابی به بار آورده که بیش از 25 هزار نفر را بی‌خانمان کرده و به افراد زیادی صدمه مالی و جانی زده است. بسیاری از پل‌ها و راه‌ها آسیب دیده و روستاهای زیادی غرق شده‌اند؛ استانداری کرمان بیش از پنج هزار میلیارد تومان خسارت برآورد کرده است.
نمی‌دانم این چه حکمتی است که برای مردم این منطقه، حد وسط وجود ندارد؛ یا گرفتار خشکسالی میشوند یا سیل غرقشان می‌کند. متأسفانه فقط این نیست؛ جیرفت در محاصره آلودگی هم قرار دارد. تاكنون چنین هوای غبارآلوده‌ای را در هیچ جای ایران ندیده بودم. آنقدر غبار در هوا وجود داشت که نمی‌شد پیش پا را دید.
دوستانی که کارهای ما را دنبال می‌کنند، حتما خاطرشان هست که از سال 1392 تلاش میکنیم در قالب شرکت «گلشن آرای ارم» پایانه‌ای برای صادرات محصولات کشاورزی در جیرفت راه‌اندازی کنیم. برآورد ما این بود که مجموعه ، تا سال 1395 راه‌اندازی شود. اما آنقدر گرفتار اخذ مجوز و طی مسیرهای پیچیده شدیم که نفهمیدیم چطور 8 سال گذشت و تا امروز بیش از 10 برابر برآوردهای اوليه، هزینه کرده‌ایم. تحریم‌ها نیز باعث شد نتوانیم ماشین‌آلات را وارد کنیم و بورکراسی پیچیده در سازمان‌های دولتی اجازه نداد ماشین‌آلاتی که وارد کرده‌ایم را نصب کنیم.
از سال 97 به این سو با تمام توان درگیر تأمین مالی، واردات تکنولوژی و انتقال پول به طرف خارجی برای نصب ماشین‌آلات هستیم. دست کم شش ماه است هر چه تلاش میکنیم تا هزینه نصب ماشین‌آلات و گارانتی آنها را واریز کنیم تاكنون موفق نشده‌ايم. شرکت سازنده، شرکت معتبری در اروپاست که مدرن‌ترین ماشین‌آلات «سورت» و بسته‌بندی ميوه را به ما فروخته و بیش از 90 درصد پول را هم واریز کرده‌ایم اما از آنجا که قرار است 10 درصد باقی مانده را در زمان نصب و راه‌اندازی واریز کنیم، طرف خارجی اعتمادش را از دست داده و معتقد است به خاطر تحریم‌ها قادر به واریز هزینه نیستیم.
شاید باورتان نشود، ده‌ها راه و مسیر را انتخاب کرده‌ایم اما نمی‌توانیم پول را انتقال دهیم و حتی اعلام کردیم که می‌توانیم پول را به صورت دستی به شرکت تحویل دهیم اما آنها به دليل قوانين خود، چنین روشی را نمی‌پذیرند. مانده‌ایم چه کنیم؛ اگر ماشین‌آلات را خودمان باز کنیم، گارانتی باطل میشود و اگر باز نکنیم، کارمان زمین می‌ماند.
به هرحال با همه این گرفتاری‌ها امیدواریم تا پایان امسال به هر طریق ممکن، مساله انتقال پول ماشین‌آلات و نصب آن را عملیاتی کنیم تا سال آینده در اردیبهشت ماه بتوانیم پایانه صادراتی را راه‌اندازی کنیم. ظرفیت این پایانه 70 هزار تن است و اگر راه‌اندازی شود می‌تواند پنج نتیجه مثبت داشته باشد:
اول اینکه؛ پایانه این ظرفیت را دارد که یک‌پنجم محصولات کشاورزی جنوب استان را با بهترین بسته‌بندی،آماده صادرات کند. در این منطقه حدود 300 تا 350 هزار تن محصول گلخانه اي قابل صادرات تولید می شود که این پایانه در فاز اول 70 هزار تن و در فار دوم 150 هزار تن ظرفیت بسته‌بندی و صادرات دارد.
دوم اینکه؛ این پایانه می‌تواند منجر به يك تحول اساسی در كشاورزی منطقه شود و خیلی از کشاورزان سنتی را به احداث گلخانه تشویق کند و به این ترتیب، با بهره وری بسيار بالاتر مصرف آب نيز بهینه شود.
سوم اینکه؛ پایانه منجر به اصلاح الگوی کاشت وبرداشت محصولات گلخانه ای میشود چون بر مراحل مختلف آن از جمله ميزان و كيفيت سموم نظارت خواهد كرد. از آنجا که همه مراحل زیر نظر کارشناسان دنبال خواهد شد، محصولات کشاورزی این منطقه اعتبار خود را از نظر باقیمانده سموم و فلزات در بازارهای مصرف حفظ خواهد کرد.
چهارم اینکه؛ از آنجا که پایانه صادراتی این ظرفیت را دارد که با خریداران بزرگ منطقه قرارداد قطعي تنظيم کند، تکلیف کشاورزان هم روشن ترخواهد بود که کاشت چه محصولی را در برنامه خود قرار دهند. پایانه به نوعی می‌تواند به كشت محصولات نظم و قاعده بدهد.
پنجمین ارمغان پایانه برای منطقه این است که به صورت مستقیم برای بیش از 200 نفر اشتغال می‌آفریند و به صورت غیر مستقیم برای صدها نفر دیگر کار ایجاد کند.
اگرچه جیرفت و فضای کسب وکارمان را غبار گرفته اما به آینده امیدواریم.
✅ @karkhone
👍1
امروز توافق اتصال شبکه برق عربستان به عراق نهایی شد
این توافق در فاز اول شامل صادرات ۸۰۰ الی ۱۰۰۰ مگاوات برق به بصره وسماوه در جنوب عراق خواهد بود
الکاظمی روز گذشته دولت‌های سابق عراق را مسئول اصلی بحران برق خواند چرا که "کل صنعت برق کشور را به یک منبع واردات متکی کرده‌اند"
این توافق یکی از نشانه‌های چشم انداز ریاض و بغداد برای توسعه روابط دوجانبه اقتصادی است
مبادلات تجاری ۲ کشور در سال گذشته ۱۵ درصد رشد داشته
کاهش مجدد صادرات گاز ایران به عراق طی هفته‌های اخیر، بحران بی برقی در این کشور را تشدید کرده است
✅ @karkhone
این توافق در فاز اول شامل صادرات ۸۰۰ الی ۱۰۰۰ مگاوات برق به بصره وسماوه در جنوب عراق خواهد بود
الکاظمی روز گذشته دولت‌های سابق عراق را مسئول اصلی بحران برق خواند چرا که "کل صنعت برق کشور را به یک منبع واردات متکی کرده‌اند"
این توافق یکی از نشانه‌های چشم انداز ریاض و بغداد برای توسعه روابط دوجانبه اقتصادی است
مبادلات تجاری ۲ کشور در سال گذشته ۱۵ درصد رشد داشته
کاهش مجدد صادرات گاز ایران به عراق طی هفته‌های اخیر، بحران بی برقی در این کشور را تشدید کرده است
✅ @karkhone
اوضاع مالی ایران
سال١٨٨٦، عهد ناصری
هزینه ها و درآمدهای دولت، کسری و مازاد بودجه و کاهش مداوم ارزش پول
آرتور جیمز هربرت، سفارت بریتانیا، تهران، ٧ مه ١٨٨٦
اقتصاد ایران به روایت اسناد در قرن نوزدهم، احمد سیف
درآمدی که از عواید گمرکات و مالیاتهای مستقیم نصیب دولت ایران میشود سالانه معادل 5.25 تا 5.5 میلیون تومان است. تقریبا 500 هزار تومان از این مبلغ در سال وصول نمیشود، چون کسری ولایاتی است که قادر به پرداخت مقدار مالیات درخواستی نیستند.
ده سال پیش درآمد دولت 4.75 میلیون تومان بود. اگر چه اسماً مقدار درآمد افزایش یافته است، ارزش واقعی آن ، درنتیجهٔ کاهش ارزش قران، کاهش یافته است. ده سال پیش، هر ٢٥ قران معادل یک لیره بود، بنابراین درآمد دولت 4.75 میلیون تومان معادل 1.9 میلیون لیره بود، ولی اکنون _در 1886_ درآمدی برابر با 5.5 میلیون تومان از قرار هر لیره ٣٣ قران معادل 1.67 میلیون لیره میشود و سهم گمرکات در آن برابر ٢٦٤ هزار لیره است. بقیهٔ درآمدها از مالیات مستقیم بدست می آید.
هزینه های دولت برابر 1.54 میلیون لیره است که به قرار زیر تقسیم میشود:
ارتش ٦١٣هزار لیره
دربار ٣٠٠ هزار لیره
حقوق نجبا و روحانیان ٢٦٠ هزار لیره
وزارت خارجه ٢٦٠ هزار لیره
وزارتخانه های دیگر ٤٨هزار لیره
مدارس ١٠ هزار لیره
باقیمانده نیز به مصرف قصرهای سلطنتی،خرید نیازهای ارتش از خارج و خرید کشتی های بخار میرسد. درآمدهای مازاد بر هزینه به خزانهٔ شاه پرداخت میشود [توجه میفرمایید که اقتصاد بدون نفت قاجار عصر ناصری کسری بودجه نداشته که هیچ مازاد هم داشته]
تعرفه های گمرکی بر واردات و صادرات برمبنای ارزش محاسبه میشود؛ برای اروپایی ها ٥% و برای ایرانی ها ٣ تا ٨% است. گمرک خانه ها به کسانی که بیشترین اجاره را بپردازند اجاره داده میشوند. بنابراین میزان اجارهٔ گمرک خانه ها نشان دهندهٔ مبلغی که درواقع پرداخت میشود نیست. برآورد میشود که نزدیک به ٢٠% بیشتر از آنچه به دولت پرداخت میشود، اضافاتی است که نصیب اجاره دار گمرک میشود.
قران واحد پول کشور است. درگذشته وزنش معادل ٨٣ گرین بود، بعد به ٧٧ گرین کاهش یافت و اکنون تنها ٧١ گرین است. قبل از اینکه سکه های جدید به جریان بیفتد، درجهٔ خلوص نقره ٩٥% بود، بعد به ٩٢% رسید و درحال حاضر ٩٠-٨٩% است. درنتیجه ارزش قران کاهش یافت در ١٨٧٤ هر قران معادل یک فرانک _تقریبا ده پنس [قدیم]_ بود، ولی در ١٨٨٦ ارزش قران برابر با ٧.٥ پنس است.
درظاهر هر قران معادل یک تومان است، ولی به علت کمبود چشمگیر طلا، یک تومان طلا معادل ١٢ قران نقره ارزش دارد. درجهٔ خلوص یک تومان طلا ٩٥% طلاست و وزنش هم ٣ گرم است. گاه وزنش تا ٣.٠٥ گرم هم میشود. ربع، نیم و سکه های کامل طلای ١، ٢، ٥ تومانی هم درجریان هستند که بطور متوسط ارزش آنها ٢٠% از ارزش اسمی شان به نقره بیشتر است.
پول کاغذی در این کشور وجود ندارد. به دلیل کاهش ارزش پول، کالاهای اروپایی و بعضی از محصولات بومی گرانتر شده اند و قیمت مواد غذایی هم افزایش یافته است و این برای کسانی که درآمد ثابت دارند مشکلات فراوانی به بار آورده است. مزدها نیز تا حدودی برای مزدبگیران افزایش یافته است، ولی حقوق خدمتکاران منازل زیاد نشده است.
ملاحظه میشود که حتی در دوران پول فلزی هم، ارزش پول ایران بطور مداوم نسبت به کشورهای غربی کاهش می یافته است.
✅ @karkhone
سال١٨٨٦، عهد ناصری
هزینه ها و درآمدهای دولت، کسری و مازاد بودجه و کاهش مداوم ارزش پول
آرتور جیمز هربرت، سفارت بریتانیا، تهران، ٧ مه ١٨٨٦
اقتصاد ایران به روایت اسناد در قرن نوزدهم، احمد سیف
درآمدی که از عواید گمرکات و مالیاتهای مستقیم نصیب دولت ایران میشود سالانه معادل 5.25 تا 5.5 میلیون تومان است. تقریبا 500 هزار تومان از این مبلغ در سال وصول نمیشود، چون کسری ولایاتی است که قادر به پرداخت مقدار مالیات درخواستی نیستند.
ده سال پیش درآمد دولت 4.75 میلیون تومان بود. اگر چه اسماً مقدار درآمد افزایش یافته است، ارزش واقعی آن ، درنتیجهٔ کاهش ارزش قران، کاهش یافته است. ده سال پیش، هر ٢٥ قران معادل یک لیره بود، بنابراین درآمد دولت 4.75 میلیون تومان معادل 1.9 میلیون لیره بود، ولی اکنون _در 1886_ درآمدی برابر با 5.5 میلیون تومان از قرار هر لیره ٣٣ قران معادل 1.67 میلیون لیره میشود و سهم گمرکات در آن برابر ٢٦٤ هزار لیره است. بقیهٔ درآمدها از مالیات مستقیم بدست می آید.
هزینه های دولت برابر 1.54 میلیون لیره است که به قرار زیر تقسیم میشود:
ارتش ٦١٣هزار لیره
دربار ٣٠٠ هزار لیره
حقوق نجبا و روحانیان ٢٦٠ هزار لیره
وزارت خارجه ٢٦٠ هزار لیره
وزارتخانه های دیگر ٤٨هزار لیره
مدارس ١٠ هزار لیره
باقیمانده نیز به مصرف قصرهای سلطنتی،خرید نیازهای ارتش از خارج و خرید کشتی های بخار میرسد. درآمدهای مازاد بر هزینه به خزانهٔ شاه پرداخت میشود [توجه میفرمایید که اقتصاد بدون نفت قاجار عصر ناصری کسری بودجه نداشته که هیچ مازاد هم داشته]
تعرفه های گمرکی بر واردات و صادرات برمبنای ارزش محاسبه میشود؛ برای اروپایی ها ٥% و برای ایرانی ها ٣ تا ٨% است. گمرک خانه ها به کسانی که بیشترین اجاره را بپردازند اجاره داده میشوند. بنابراین میزان اجارهٔ گمرک خانه ها نشان دهندهٔ مبلغی که درواقع پرداخت میشود نیست. برآورد میشود که نزدیک به ٢٠% بیشتر از آنچه به دولت پرداخت میشود، اضافاتی است که نصیب اجاره دار گمرک میشود.
قران واحد پول کشور است. درگذشته وزنش معادل ٨٣ گرین بود، بعد به ٧٧ گرین کاهش یافت و اکنون تنها ٧١ گرین است. قبل از اینکه سکه های جدید به جریان بیفتد، درجهٔ خلوص نقره ٩٥% بود، بعد به ٩٢% رسید و درحال حاضر ٩٠-٨٩% است. درنتیجه ارزش قران کاهش یافت در ١٨٧٤ هر قران معادل یک فرانک _تقریبا ده پنس [قدیم]_ بود، ولی در ١٨٨٦ ارزش قران برابر با ٧.٥ پنس است.
درظاهر هر قران معادل یک تومان است، ولی به علت کمبود چشمگیر طلا، یک تومان طلا معادل ١٢ قران نقره ارزش دارد. درجهٔ خلوص یک تومان طلا ٩٥% طلاست و وزنش هم ٣ گرم است. گاه وزنش تا ٣.٠٥ گرم هم میشود. ربع، نیم و سکه های کامل طلای ١، ٢، ٥ تومانی هم درجریان هستند که بطور متوسط ارزش آنها ٢٠% از ارزش اسمی شان به نقره بیشتر است.
پول کاغذی در این کشور وجود ندارد. به دلیل کاهش ارزش پول، کالاهای اروپایی و بعضی از محصولات بومی گرانتر شده اند و قیمت مواد غذایی هم افزایش یافته است و این برای کسانی که درآمد ثابت دارند مشکلات فراوانی به بار آورده است. مزدها نیز تا حدودی برای مزدبگیران افزایش یافته است، ولی حقوق خدمتکاران منازل زیاد نشده است.
ملاحظه میشود که حتی در دوران پول فلزی هم، ارزش پول ایران بطور مداوم نسبت به کشورهای غربی کاهش می یافته است.
✅ @karkhone
برت مکگرک، مدیر بخش خاورمیانه شورای امنیت ملّی آمریکا و یکی از مهمترین چهرههای سیاستگذاری آمریکا در این منطقه، رسماً اعلام کرده است که آمریکا و ایران در شُرُف رسیدن به توافق برای نهایی شدن بازگشت برجام هستند. این اظهارات را فردی بسیار متفاوت با بیانی بسیار متفاوت ارائه کرده است... عجب روزگاری شد!
✅ @karkhone
✅ @karkhone
Forwarded from Jas
پادشاه تولید لخته !!!!
چرا هیچکس پاسخی فنی نمی‌دهد !!!!
سلام و درود
ما #ناعادلانه_ترین_سیستم_مالیاتی_بر_علیه_تولید را در کشور داریم
در ساختار تورمی
برای شرکتهای تولیدی و شفاف عملا در سیستم های مالیاتی موجود و با روش‌های حسابداری متداول
افزایش قیمت ناشی از تورم داخلی و یا تورم جهانی بر روی مواد اولیه و تغییر در نرخ دلار
در دوره تولید و فروش منجر به افزایش حاشیه سود ناخالص محصول تولیدی میگردد
به بیانی دیگر
هرگونه افزایش قیمت در مواد اولیه و محصول در فاصله بین
تولید منجر به ایجاد یک سود تورمی علاوه بر سود مربوط به ارزش افزوده تولید میگردد که بدلیل عدم امکان جداسازی در حسابداری
تحت عنوان سود عملیاتی درج میگردد
و منجر به افزایش سود شرکت در ترازنامه
و در نهایت افزایش مالیات از شرکت های شفاف تولیدی میگردد
به عبارتی دیگر
مالیات بر سود تورمی عملا از شرکت‌ها اخذ میگردد
این نوع مالیات عملا همان
#مالیات_بر_عایدی_سرمایه است که سالها با تصویب آن مخالفت میشود ولی در عمل شرکتهای تولیدی و بخصوص شرکتهای بورسی پرداخت می‌کنند
در حالیکه همین نوع سود در بقیه بازارهای موازی و فعالیت‌های سوداگری معاف از مالیات است و عملا هنوز #مالیات_بر_عایدی_سرمایه در مجلس مصوب نشده است !
چگونه صحبت در مورد حمایت از تولید میکنیم وقتی هنوز زمین بازی برای تولید و فعالیت‌های سوداگرانه برابر و عادلانه نیست !!!
از طرف دیگر
ما در سیستم های حسابداری شرکتهای تولیدی طبق قانون موظف به #ثبت_استهلاک_به_قیمت_تاریخی
هستیم در حالیکه هزینه های اورهال و نوسازی شرکتهای تولیدی باید به قیمت روز انجام شود
این موضوع مجددا بدلیل کم برآوردی هزینه ها باعث افزایش در قسمت سود ابرازی شرکت‌ها شده و منجر به اضافه پرداخت مالیات بر مبنای ترازنامه میگردد
این دو موضوع یعنی
#مالیات_بر_سود_تورمی
و
#ثبت_استهلاک_به_قیمت_تاریخی
عملا در ساختار تورمی و در چند سیکل پی در پی
باعث کسری منابع نقدینگی در ترازنامه شرکتهای شفاف تولیدی شده و ناترازی مالی و ورشکستگی را به شرکتهای تولیدی تحمیل می‌کند !!!!
حال سوال اینجاست که
آيا ما سالها مسیر حمایت از تولید را به اشتباه رفته ایم ؟
اگر بخواهیم به زمین بازی برابر برسیم یا باید تولید و سیستم‌های شفاف مالی را از مالیات معاف کنیم !!
و یا حداقل زمین بازی مالیاتی را برای همه فعالیت ها برابر کنیم
که به نظر میرسد تنها راه
در
برابر کردن زمین بازی است
لذا
تا مادام که #مالیات_بر_مجموع_درآمد و #مالیات_بر_عایدی_سرمایه
را تصویب نکرده باشیم
#هیچ_کاری_در_جهت_حمایت_از_تولید_نکرده_ایم
با احترام
سید مرتضی سید مهدی جاسبی
14001107
چرا هیچکس پاسخی فنی نمی‌دهد !!!!
سلام و درود
ما #ناعادلانه_ترین_سیستم_مالیاتی_بر_علیه_تولید را در کشور داریم
در ساختار تورمی
برای شرکتهای تولیدی و شفاف عملا در سیستم های مالیاتی موجود و با روش‌های حسابداری متداول
افزایش قیمت ناشی از تورم داخلی و یا تورم جهانی بر روی مواد اولیه و تغییر در نرخ دلار
در دوره تولید و فروش منجر به افزایش حاشیه سود ناخالص محصول تولیدی میگردد
به بیانی دیگر
هرگونه افزایش قیمت در مواد اولیه و محصول در فاصله بین
تولید منجر به ایجاد یک سود تورمی علاوه بر سود مربوط به ارزش افزوده تولید میگردد که بدلیل عدم امکان جداسازی در حسابداری
تحت عنوان سود عملیاتی درج میگردد
و منجر به افزایش سود شرکت در ترازنامه
و در نهایت افزایش مالیات از شرکت های شفاف تولیدی میگردد
به عبارتی دیگر
مالیات بر سود تورمی عملا از شرکت‌ها اخذ میگردد
این نوع مالیات عملا همان
#مالیات_بر_عایدی_سرمایه است که سالها با تصویب آن مخالفت میشود ولی در عمل شرکتهای تولیدی و بخصوص شرکتهای بورسی پرداخت می‌کنند
در حالیکه همین نوع سود در بقیه بازارهای موازی و فعالیت‌های سوداگری معاف از مالیات است و عملا هنوز #مالیات_بر_عایدی_سرمایه در مجلس مصوب نشده است !
چگونه صحبت در مورد حمایت از تولید میکنیم وقتی هنوز زمین بازی برای تولید و فعالیت‌های سوداگرانه برابر و عادلانه نیست !!!
از طرف دیگر
ما در سیستم های حسابداری شرکتهای تولیدی طبق قانون موظف به #ثبت_استهلاک_به_قیمت_تاریخی
هستیم در حالیکه هزینه های اورهال و نوسازی شرکتهای تولیدی باید به قیمت روز انجام شود
این موضوع مجددا بدلیل کم برآوردی هزینه ها باعث افزایش در قسمت سود ابرازی شرکت‌ها شده و منجر به اضافه پرداخت مالیات بر مبنای ترازنامه میگردد
این دو موضوع یعنی
#مالیات_بر_سود_تورمی
و
#ثبت_استهلاک_به_قیمت_تاریخی
عملا در ساختار تورمی و در چند سیکل پی در پی
باعث کسری منابع نقدینگی در ترازنامه شرکتهای شفاف تولیدی شده و ناترازی مالی و ورشکستگی را به شرکتهای تولیدی تحمیل می‌کند !!!!
حال سوال اینجاست که
آيا ما سالها مسیر حمایت از تولید را به اشتباه رفته ایم ؟
اگر بخواهیم به زمین بازی برابر برسیم یا باید تولید و سیستم‌های شفاف مالی را از مالیات معاف کنیم !!
و یا حداقل زمین بازی مالیاتی را برای همه فعالیت ها برابر کنیم
که به نظر میرسد تنها راه
در
برابر کردن زمین بازی است
لذا
تا مادام که #مالیات_بر_مجموع_درآمد و #مالیات_بر_عایدی_سرمایه
را تصویب نکرده باشیم
#هیچ_کاری_در_جهت_حمایت_از_تولید_نکرده_ایم
با احترام
سید مرتضی سید مهدی جاسبی
14001107
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
نطق ۱۳۵۵
این نطق مربوط به سال ۱۳۵۵ است که در مجلس سنا ایراد میشود. سالی که شاید بتوان آنرا سال تورم نامید. اما این نطق بیش از اینکه "شاهانه" باشد و طبق رسم قدیمی از دولت و مجلسین مطالبه کند، صحبت از مصرف تخم‌مرغ تا تولید چغندرقند می‌کند و به ارائه گزارش یک وزیر یا رئیس‌جمهور شبیه است و ابدا شانی شاهانه ندارد.
✅ @karkhone
این نطق مربوط به سال ۱۳۵۵ است که در مجلس سنا ایراد میشود. سالی که شاید بتوان آنرا سال تورم نامید. اما این نطق بیش از اینکه "شاهانه" باشد و طبق رسم قدیمی از دولت و مجلسین مطالبه کند، صحبت از مصرف تخم‌مرغ تا تولید چغندرقند می‌کند و به ارائه گزارش یک وزیر یا رئیس‌جمهور شبیه است و ابدا شانی شاهانه ندارد.
✅ @karkhone
دلایل اصلی فروپاشی شوروی: عقب‌ماندگی اقتصادی و تکنولوژیک
| توس تهماسبی
نیروی نظامی شوروی، چهار یا پنج سال پیش از قرارداد کنترل تسلیحات ۱۹۸۷ که در سال ۱۹۹۰ اجرایی شد، از لحاظ سطح فن‌آوری به میزان خطرناکی از امریکا عقب افتاده بود. شوروی زمانی که دیگر منابع اقتصادی و سطح فن‌آوری مورد نیاز برای برابری نظامی با امریکا را در اختیار نداشت، با اصرار و اعطای امتیازات فراوان، امریکا را به پای میز مذاکره کشاند. هیچ خلع سلاحی هم صورت نگرفت. نیروی موشکی قاره‌پیما و توان دو ابرقدرت برای نابودی چندباره یکدیگر دست نخورده باقی ماند. تنها موشک‌های میان‌بُرد دو طرف که در اروپا مستقر بودند یعنی اس‌اس-۲۰، اس‌اس-۲۳، پرشینگ-۲ و توماهاوک زمین‌پایه نابود شدند.
مشکل شوروی چیز دیگری بود که مارشال اوگارکف، رییس ستاد ارتش این کشور در زمان آندروپوف یعنی در سال ۱۹۸۳ آن را به خوبی بیان کرد: "ما دیگر نمی‌توانیم به سطح تکنولوژی سلاح‌های امریکایی دست یابیم. قدرت نظامی مدرن بر تکنولوژی مدرن تکیه دارد و تکنولوژی مدرن بر کامپیوتر؛ در حالی که ما امروز حتی در بسیاری از دفاتر وزارت دفاع کامپیوتر نداریم. ما نمی‌توانیم بدون یک انقلاب اقتصادی به سطح تکنولوژی سلاح‌های امریکایی دست یابیم و امروز سوال ما این است که آیا می‌توانیم بدون یک انقلاب سیاسی به این انقلاب اقتصادی دست یابیم یا خیر؟"
یکی از عوامل اصلی سقوط شوروی، عقب ماندن اقتصاد و به تبع آن صنایع نظامی این کشور از انقلاب اطلاعاتی بود که در دهه هفتاد میلادی آغاز شد. اهمیت این انقلابِ تاریخ‌ساز -که هنوز ادامه دارد و به تکامل نهایی خود نرسیده است- به اندازه‌ای است که مورخان در کلان‌ترین تقسیم‌بندی خود، تنها دو تحول دیگر را هم‌سنگ آن می‌شناسند: انقلاب کشاورزی حدود ۸ الی ۱۰ هزار سال پیش، و انقلاب صنعتی قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی. هر کدام از این انقلاب‌ها، جامعه، اقتصاد و شیوه جنگاوری جدیدی آفریده‌اند که قواعد و موازنه قدرت جهانی را تغییر داده است.
انقلاب اطلاعاتی، چنان نقش فن‌آوری نرم و تمرکزناپذیر و همچنین اهمیت تقاضای مصرف‌کننده را در اقتصاد بالا برد که اقتصاد دستوری شوروی که بر پایه عصر صنایع سنگین کلاسیک و خط تولید پُرحجم و بی‌انعطاف سازمان یافته بود، توانایی انطباق با آن را نداشت. جامعه‌ای که در آن حکومت تعیین می‌کرد افراد کدام رشته علمی را دنبال کرده و روی چه موضوعاتی تحقیق کنند و استفاده از ماشین‌حساب یا دستگاه فتوکپی نیازمند مجوز کا.گ.ب و حضور در مکان‌هایی مشخص بود، طبیعتا نمی‌توانست با دنیای جدید محققان و کارآفرینان پُرشمار، آزاد و با انگیزه‌ی "دره سیلیکون" رقابت کند.
در اقتصاد شوروی که یک هیات کوچک برنامه‌ریزی تعیین می‌کرد که چه چیزهایی و به چه مقدار باید تولید شود، مصرف‌کننده و تقاضا تقریبا جایی نداشت. مردم، اسکناس‌های بی‌مصرف را هم‌چون کارت‌پستال یا بریده روزنامه لای کتاب‌ها یا در گنجه‌ها رها می‌کردند، چرا که در اکثر اوقات، کالایی در فروشگاه‌ها پیدا نمی‌شد و بانکی هم نبود که در قبال پس‌انداز مردم سودی پرداخت کند. دولت شوروی لزومی نمی‌دید مردم این کشور برخی کالاها از جمله لوازم آرایش، بعضی لباس‌ها یا کالاهای نسبتا تجملی دیگر را مصرف کنند؛ بنابراین این کالاها تولید نمی‌شد و جز در بازار سیاه قابل خرید نبود.
تصویر: لهستان ۲۷ ژانویه ۲۰۰۵
ژاک شیراک رئیس جمهور فرانسه و ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه در مراسمی به مناسبت شصتمین سالگرد آزادی زندانیان اردوگاه کار اجباری آشویتس توسط ارتش شوروی
✅ @karkhone
| توس تهماسبی
نیروی نظامی شوروی، چهار یا پنج سال پیش از قرارداد کنترل تسلیحات ۱۹۸۷ که در سال ۱۹۹۰ اجرایی شد، از لحاظ سطح فن‌آوری به میزان خطرناکی از امریکا عقب افتاده بود. شوروی زمانی که دیگر منابع اقتصادی و سطح فن‌آوری مورد نیاز برای برابری نظامی با امریکا را در اختیار نداشت، با اصرار و اعطای امتیازات فراوان، امریکا را به پای میز مذاکره کشاند. هیچ خلع سلاحی هم صورت نگرفت. نیروی موشکی قاره‌پیما و توان دو ابرقدرت برای نابودی چندباره یکدیگر دست نخورده باقی ماند. تنها موشک‌های میان‌بُرد دو طرف که در اروپا مستقر بودند یعنی اس‌اس-۲۰، اس‌اس-۲۳، پرشینگ-۲ و توماهاوک زمین‌پایه نابود شدند.
مشکل شوروی چیز دیگری بود که مارشال اوگارکف، رییس ستاد ارتش این کشور در زمان آندروپوف یعنی در سال ۱۹۸۳ آن را به خوبی بیان کرد: "ما دیگر نمی‌توانیم به سطح تکنولوژی سلاح‌های امریکایی دست یابیم. قدرت نظامی مدرن بر تکنولوژی مدرن تکیه دارد و تکنولوژی مدرن بر کامپیوتر؛ در حالی که ما امروز حتی در بسیاری از دفاتر وزارت دفاع کامپیوتر نداریم. ما نمی‌توانیم بدون یک انقلاب اقتصادی به سطح تکنولوژی سلاح‌های امریکایی دست یابیم و امروز سوال ما این است که آیا می‌توانیم بدون یک انقلاب سیاسی به این انقلاب اقتصادی دست یابیم یا خیر؟"
یکی از عوامل اصلی سقوط شوروی، عقب ماندن اقتصاد و به تبع آن صنایع نظامی این کشور از انقلاب اطلاعاتی بود که در دهه هفتاد میلادی آغاز شد. اهمیت این انقلابِ تاریخ‌ساز -که هنوز ادامه دارد و به تکامل نهایی خود نرسیده است- به اندازه‌ای است که مورخان در کلان‌ترین تقسیم‌بندی خود، تنها دو تحول دیگر را هم‌سنگ آن می‌شناسند: انقلاب کشاورزی حدود ۸ الی ۱۰ هزار سال پیش، و انقلاب صنعتی قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی. هر کدام از این انقلاب‌ها، جامعه، اقتصاد و شیوه جنگاوری جدیدی آفریده‌اند که قواعد و موازنه قدرت جهانی را تغییر داده است.
انقلاب اطلاعاتی، چنان نقش فن‌آوری نرم و تمرکزناپذیر و همچنین اهمیت تقاضای مصرف‌کننده را در اقتصاد بالا برد که اقتصاد دستوری شوروی که بر پایه عصر صنایع سنگین کلاسیک و خط تولید پُرحجم و بی‌انعطاف سازمان یافته بود، توانایی انطباق با آن را نداشت. جامعه‌ای که در آن حکومت تعیین می‌کرد افراد کدام رشته علمی را دنبال کرده و روی چه موضوعاتی تحقیق کنند و استفاده از ماشین‌حساب یا دستگاه فتوکپی نیازمند مجوز کا.گ.ب و حضور در مکان‌هایی مشخص بود، طبیعتا نمی‌توانست با دنیای جدید محققان و کارآفرینان پُرشمار، آزاد و با انگیزه‌ی "دره سیلیکون" رقابت کند.
در اقتصاد شوروی که یک هیات کوچک برنامه‌ریزی تعیین می‌کرد که چه چیزهایی و به چه مقدار باید تولید شود، مصرف‌کننده و تقاضا تقریبا جایی نداشت. مردم، اسکناس‌های بی‌مصرف را هم‌چون کارت‌پستال یا بریده روزنامه لای کتاب‌ها یا در گنجه‌ها رها می‌کردند، چرا که در اکثر اوقات، کالایی در فروشگاه‌ها پیدا نمی‌شد و بانکی هم نبود که در قبال پس‌انداز مردم سودی پرداخت کند. دولت شوروی لزومی نمی‌دید مردم این کشور برخی کالاها از جمله لوازم آرایش، بعضی لباس‌ها یا کالاهای نسبتا تجملی دیگر را مصرف کنند؛ بنابراین این کالاها تولید نمی‌شد و جز در بازار سیاه قابل خرید نبود.
تصویر: لهستان ۲۷ ژانویه ۲۰۰۵
ژاک شیراک رئیس جمهور فرانسه و ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه در مراسمی به مناسبت شصتمین سالگرد آزادی زندانیان اردوگاه کار اجباری آشویتس توسط ارتش شوروی
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
شاید بشه
اگر همه امیدوارتر باشیم، برد-برد بیاندیشیم و با کمک هم بر پیشرفت ایران تمرکز کنیم، فرصتهای فناورانه را دریابیم، از دانش روز دنیا استفاده کنیم، و در کنار اینها قدری هم فضای سیاسی بهتر شود، شاید بشه رشد و تحول شرکتهای کوچک و بزرگ کشور سرعت بگیره و چند سال آینده شرکتهایی پیشرو و برند در منطقه و دنیا داشته باشیم.
فایل درباره صد شرکت برتر ایران و مقایسه آنها با شرکتهای بزرگ بین‌المللی است.
/ سازمان مدیریت صنعتی ایران
✅ @karkhone
اگر همه امیدوارتر باشیم، برد-برد بیاندیشیم و با کمک هم بر پیشرفت ایران تمرکز کنیم، فرصتهای فناورانه را دریابیم، از دانش روز دنیا استفاده کنیم، و در کنار اینها قدری هم فضای سیاسی بهتر شود، شاید بشه رشد و تحول شرکتهای کوچک و بزرگ کشور سرعت بگیره و چند سال آینده شرکتهایی پیشرو و برند در منطقه و دنیا داشته باشیم.
فایل درباره صد شرکت برتر ایران و مقایسه آنها با شرکتهای بزرگ بین‌المللی است.
/ سازمان مدیریت صنعتی ایران
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
IMI 100 Review - Bahman 1400 - Sadegh Baradaran.pdf
در ایران دولت بمعنای حقیقی وجود ندارد
| کنت گوبینو
دولت ایران به مفهوم واقعی وجود ندارد و فرد در این کشور همه چیز است. در حالیکه افراد، اعتنا و باکی از دولت ندارند، دولت چه می‌تواند باشد؟ مردم ایران از هر جهت شباهت به اهالی روم دارند که از هر حکومتی روی کار آمد اعم از خوب یا بد، چپاولگر یا با حسن نیت نفرت داشت و از آن ناراضی بود. مردم ایران از وفادارای سیاسی ناتوان هستند اما از عشق به میهن سرشارند. عملاً هیچ دستگاه اداری وجود ندارد و اگر هم باشد بسیار ضعیف است. اگر از نظم و انضباط شهری بگذریم سایر تشکیلات و ادارات دولتی ایران چیزی جز اسم بی‌مسمی نیست زیرا دستگاه دولتی وقتی وجود دارد که دولت درآمد داشته باشد و بتواند مالیات وصول کند. طبقه مالیات دهنده به قدری در پرداخت مالیات سوء نیت به خرج می‌دهد که چیزی عاید خزانه دولت نمیشود. گاهی مودیان، مامور دولت را کتک می‌زنند و از خود می‌رانند. حاکم شهر نیز با اینکه شاهد ماجراست، کاری از دستش ساخته نیست زیرا سرباز و مهمات ندارد و به هر حال مایل به کار بردن زور و خونریزی نیست.
بطور خلاصه وقتی می‌گویم که در ایران، دولت بمعنای حقیقی وجود ندارد، اغراق نگفته‌ام. البته من شاهد بیدادگری‌های فراوان بودم اما هرگز ندیدم اینگونه اعمال از حد معینی تجاوز کند. حاکمی که معزول میشود، کمتر اتفاق می‌افتد که تمام دارایی او را از دستش بگیرند. به بهانه تسویه حساب[چون مداخل از مشاغل دولتی داشته]، بخشی از آنچه را که چپاول کرده از وی می‌گیرند ولی آنقدر برایشان می‌گذارند که بتواند شغل دیگری بخرد و آنچه را لازمهء آبرویش در برابر دیگران است، داشته باشد. همین‌طور حاکم در مورد زیردستانش. ابتدا از وی ده‌تومان مطالبه می‌کند اما عاقبت به چهار تومان راضی میشود. طبقه تاجر نیز که به یقین ثروتمندترین طبقه کشور است، هیچ سهمی در هزینه‌های عمومی به عهده نمی‌گیرد و از مالیات جز حقوق گمرکی چیزی نمی‌شناسد.
دولت ایران بمناسبت جنگ با انگلستان تصمیم گرفت از بازرگانان "اعانه" جمع‌آوری کند. اما در همه جا بازرگانان و کسبه ضمن تاکید به ایمان مذهبی خود اعلام کردند، رسوم و قوانین آنان را ملزم به هیچ نوع فداکاری نمی‌سازد و لذا قصد دارند دیناری نپردازند و در شهرهایی که ماموران دولت سماجت به خرج می‌دادند، قصد خود را با بست نشستن در مساجد ثابت کردند. اگر شخصی در اروپا[فرانسه مثلا] برای نپرداختن بیست فرانک مالیات از روی بیست هزار فرانک ثروتش به کلیسا پناه ببرد، درباره او چگونه قضاوت خواهیم کرد؟ این درست همان چیزی است که در ایران روی داد با این تفاوت که همین شخص که به نظر ما مسخره جلوه می‌کند، در نظر ایرانی‌ها یک آدم عاقل است که دارد از حقوقش دفاع می‌کند و بعنوان مردی شجاع توانسته ادعاهای پوچ دولت را با شکست روبرو سازد.
از طرفی دیگر در ایران سقوط و بدبختی اشخاص به عمق و اهمیت جاهای دیگر نیست. منظورم این است که در ایران هیچکس باور ندارد که یکباره وضعش چنان تغییر کند که مجبور شود برای امرار معاش شب و روز کار بکند یا از گرسنگی بمیرد. چون در ایران مواد غذایی آنقدر ارزان و یافتن مسکن آنقدر آسان و اشخاص آنقدر گشاده دست هستند و دامنهء تعاون عمومی چنان بسیط و مشفقانه است که باید ستایش کنم هر کس بی‌حساب به دیگری کمک می‌کند بعنوان اینکه استحقاق دارند. بی‌خیالی و عدم نگرانی از نیازهای اولیه زندگی سبب شده است که ملت ایران بسیار شاد و بی‌غم باشد و به لذت‌جویی اهمیت زیاد بدهد. در دنیا جایی را سراغ ندارم که مردم به اندازه بازار تهران یا اصفهان یا شیراز تفریح بکنند.
✅ @karkhone
| کنت گوبینو
دولت ایران به مفهوم واقعی وجود ندارد و فرد در این کشور همه چیز است. در حالیکه افراد، اعتنا و باکی از دولت ندارند، دولت چه می‌تواند باشد؟ مردم ایران از هر جهت شباهت به اهالی روم دارند که از هر حکومتی روی کار آمد اعم از خوب یا بد، چپاولگر یا با حسن نیت نفرت داشت و از آن ناراضی بود. مردم ایران از وفادارای سیاسی ناتوان هستند اما از عشق به میهن سرشارند. عملاً هیچ دستگاه اداری وجود ندارد و اگر هم باشد بسیار ضعیف است. اگر از نظم و انضباط شهری بگذریم سایر تشکیلات و ادارات دولتی ایران چیزی جز اسم بی‌مسمی نیست زیرا دستگاه دولتی وقتی وجود دارد که دولت درآمد داشته باشد و بتواند مالیات وصول کند. طبقه مالیات دهنده به قدری در پرداخت مالیات سوء نیت به خرج می‌دهد که چیزی عاید خزانه دولت نمیشود. گاهی مودیان، مامور دولت را کتک می‌زنند و از خود می‌رانند. حاکم شهر نیز با اینکه شاهد ماجراست، کاری از دستش ساخته نیست زیرا سرباز و مهمات ندارد و به هر حال مایل به کار بردن زور و خونریزی نیست.
بطور خلاصه وقتی می‌گویم که در ایران، دولت بمعنای حقیقی وجود ندارد، اغراق نگفته‌ام. البته من شاهد بیدادگری‌های فراوان بودم اما هرگز ندیدم اینگونه اعمال از حد معینی تجاوز کند. حاکمی که معزول میشود، کمتر اتفاق می‌افتد که تمام دارایی او را از دستش بگیرند. به بهانه تسویه حساب[چون مداخل از مشاغل دولتی داشته]، بخشی از آنچه را که چپاول کرده از وی می‌گیرند ولی آنقدر برایشان می‌گذارند که بتواند شغل دیگری بخرد و آنچه را لازمهء آبرویش در برابر دیگران است، داشته باشد. همین‌طور حاکم در مورد زیردستانش. ابتدا از وی ده‌تومان مطالبه می‌کند اما عاقبت به چهار تومان راضی میشود. طبقه تاجر نیز که به یقین ثروتمندترین طبقه کشور است، هیچ سهمی در هزینه‌های عمومی به عهده نمی‌گیرد و از مالیات جز حقوق گمرکی چیزی نمی‌شناسد.
دولت ایران بمناسبت جنگ با انگلستان تصمیم گرفت از بازرگانان "اعانه" جمع‌آوری کند. اما در همه جا بازرگانان و کسبه ضمن تاکید به ایمان مذهبی خود اعلام کردند، رسوم و قوانین آنان را ملزم به هیچ نوع فداکاری نمی‌سازد و لذا قصد دارند دیناری نپردازند و در شهرهایی که ماموران دولت سماجت به خرج می‌دادند، قصد خود را با بست نشستن در مساجد ثابت کردند. اگر شخصی در اروپا[فرانسه مثلا] برای نپرداختن بیست فرانک مالیات از روی بیست هزار فرانک ثروتش به کلیسا پناه ببرد، درباره او چگونه قضاوت خواهیم کرد؟ این درست همان چیزی است که در ایران روی داد با این تفاوت که همین شخص که به نظر ما مسخره جلوه می‌کند، در نظر ایرانی‌ها یک آدم عاقل است که دارد از حقوقش دفاع می‌کند و بعنوان مردی شجاع توانسته ادعاهای پوچ دولت را با شکست روبرو سازد.
از طرفی دیگر در ایران سقوط و بدبختی اشخاص به عمق و اهمیت جاهای دیگر نیست. منظورم این است که در ایران هیچکس باور ندارد که یکباره وضعش چنان تغییر کند که مجبور شود برای امرار معاش شب و روز کار بکند یا از گرسنگی بمیرد. چون در ایران مواد غذایی آنقدر ارزان و یافتن مسکن آنقدر آسان و اشخاص آنقدر گشاده دست هستند و دامنهء تعاون عمومی چنان بسیط و مشفقانه است که باید ستایش کنم هر کس بی‌حساب به دیگری کمک می‌کند بعنوان اینکه استحقاق دارند. بی‌خیالی و عدم نگرانی از نیازهای اولیه زندگی سبب شده است که ملت ایران بسیار شاد و بی‌غم باشد و به لذت‌جویی اهمیت زیاد بدهد. در دنیا جایی را سراغ ندارم که مردم به اندازه بازار تهران یا اصفهان یا شیراز تفریح بکنند.
✅ @karkhone
انضباط بودجه‌ای در ژاپن
در دهه‌ی ۵۰ تا ۷۰ میلادی که ژاپن رشدهای شتابان تجربه می‌کرد، دولت چنان به انضباط مالی پایبند بود که مازاد بودجه در دخل و خرجش پدیدار شد. این مسئله برخلاف ایده‌های رایج کینزی آن زمان بود که کسری مالی دولت را پیش‌رانه‌ی رشد اقتصادی می‌دانست (که طبعاً در دوره‌های رکود ایده‌ی نادرستی نیست).
برای یک کشور در حال توسعه، کمینه‌سازی کسری مداوم بودجه (انضباط مالی) نخستین گام کوچکی‌ست که می‌تواند پس‌انداز کل - و به تبعش سرمایه‌گذاری کل - را افزایش دهد، نیاز اقتصاد به پس‌انداز خارجی را کمتر کند، شعله‌های تورم را فرونشانَد و فشار بر تراز پرداخت‌های ارزی را کاهش دهد. ژاپن در مراحل آغازین توسعه این موضوع را به خوبی درک کرده بود، اما بسیاری از توسعه‌نیافتگان - چه امروز و چه دیروز - نتوانستند همین گام کوچک را هم بردارند. در عین حال، مهم‌تر از کاهش کسری بودجه، افزایش کیفیت کسری بودجه می‌باشد به طوری که سهم 'مصرف' دولتی در بودجه به حداقل و سهم 'سرمایه‌گذاری' دولتی (انباشت سرمایه) به حداکثر رسد.
ناشر: ProgressiveCapitalism
✅ @karkhone
در دهه‌ی ۵۰ تا ۷۰ میلادی که ژاپن رشدهای شتابان تجربه می‌کرد، دولت چنان به انضباط مالی پایبند بود که مازاد بودجه در دخل و خرجش پدیدار شد. این مسئله برخلاف ایده‌های رایج کینزی آن زمان بود که کسری مالی دولت را پیش‌رانه‌ی رشد اقتصادی می‌دانست (که طبعاً در دوره‌های رکود ایده‌ی نادرستی نیست).
برای یک کشور در حال توسعه، کمینه‌سازی کسری مداوم بودجه (انضباط مالی) نخستین گام کوچکی‌ست که می‌تواند پس‌انداز کل - و به تبعش سرمایه‌گذاری کل - را افزایش دهد، نیاز اقتصاد به پس‌انداز خارجی را کمتر کند، شعله‌های تورم را فرونشانَد و فشار بر تراز پرداخت‌های ارزی را کاهش دهد. ژاپن در مراحل آغازین توسعه این موضوع را به خوبی درک کرده بود، اما بسیاری از توسعه‌نیافتگان - چه امروز و چه دیروز - نتوانستند همین گام کوچک را هم بردارند. در عین حال، مهم‌تر از کاهش کسری بودجه، افزایش کیفیت کسری بودجه می‌باشد به طوری که سهم 'مصرف' دولتی در بودجه به حداقل و سهم 'سرمایه‌گذاری' دولتی (انباشت سرمایه) به حداکثر رسد.
ناشر: ProgressiveCapitalism
✅ @karkhone
چین و روسیه؛ بهترین معلمان ما
| مهدی تدینی
نه! ما از چین و روسیه هیچ‌چیز یاد نگرفته‌ایم. چین و روسیه مانند بهترین معلمان و بهترین نمونه‌های آموزشی پیش چشم ما بودند و ما نکتۀ اصلی را از آنها یاد نگرفتیم ــ نخواستیم که یاد بگیریم. بیایید تعارف را کنار بگذاریم و اذعان کنیم اگر ما این درس اصلی را از آنها یاد نگرفتیم، به خودمان ربط دارد، نه آنها! گناهش را نباید پای آنها بنویسیم. چین و روسیه می‌توانند بهترین آموزگاران ما باشند، اما ما به جای اینکه از امروزشان نکتۀ اصلی را یاد بگیریم، رفته‌ایم و شاگرد گذشته‌های دورشان شده‌ایم! گذشته‌ای که خود آنها به آن پشت کرده‌اند. بگذارید توضیح دهم...
بیایید بزرگترین دشمنی‌ها یا رقابت‌های جهان امروز را مرور کنیم:
یک: آیا غیر از این است که بزرگترین رقابت اقتصادی جهان بین آمریکا و چین جریان دارد؟ و آیا غیر از این است که بخش دومِ این رقابت نیز در عین حال بین اروپا و چین در جریان است؟ علاوه بر بحث اقتصادی، آیا غیر از این است که بزرگترین تهدید بین‌المللی (سیاسی و نظامی) برای آمریکا و سپس اروپا ــ و در یک کلام برای غرب ــ در وهلۀ نخست چین است؟ بر کسی پوشیده نیست که ظرفیت‌های تهدیدزای چین از روسیه بیشتر است.
دو: آیا غیر از این است که روسیه بزرگترین تهدید جهانی از بعد نظامی و امنیتی برای آمریکا و بیش از آن برای اروپاست؟ اعداد و ارقام اقتصادی به خوبی نشان می‌دهد روسیه ــ برخلاف چین ــ هیچ‌گاه از جهت اقتصادی به رقیبی جدی برای اروپا و آمریکا تبدیل نخواهد شد، اما روسیه از جهت امنیتی، نظامی، هژمونیک و منابع انرژی تهدیدی بسیار جدی برای غرب است و رقابت تندی نیز میان آنها وجود دارد. روسیه دو قرن سال است که غرب را تهدید می‌کند! غرب‌ستیزی از ماندگارترین سنت‌های فرهنگی و سیاسی روسیه است؛ فرقی هم نمی‌کند تزار، استالین یا پوتین صاحبخانۀ کرملین باشد.
بعید است که کسی در جهان این دو ادعا و پیشفرض را رد کند. حال بیایید روابط اقتصادی چین و غرب را بررسی کنیم:
یک: در سال ۱۹۷۹ تبادیل تجاری چین با آمریکا روی هم (صادرات و واردات) چهار میلیارد دلار بود. پس از برقراری روابط دیپلماتیک و عقد معاهدات تجاری دوجانبه با رشدی شتابان امروز به بیش از ۶۰۰ میلیارد دلار رسیده است و حتماً می‌دانید طرف صادرات چین به آمریکا بسیار می‌چربد. وضع تجاری چین و اتحادیۀ اروپا هم همین است. در ۲۰۲۰ چین بزرگترین صادرکننده به اتحادیۀ اروپا بود (با بیش از ۲۲ درصد) و در مقابل، سومین مقصد اصلی واردات کالاهای اروپایی بود (۱۰.۵ درصد واردات چین از اروپا بود).
دو: اتحادیۀ اروپا بزرگترین شریک تجاری روسیه است. در سال ۲۰۲۰ حدود ۳۸ درصد کل صادرات روسیه روانۀ اروپا شده و در مقابل، ۳۶.۵ درصد از واردات روسیه از اتحاد اروپا آمده است. روسیه ۲۶ درصد نفت و ۴۰ درصد گاز اتحادیۀ اروپا را تأمین می‌کند. این تجارت بالا در مورد آمریکا نیز وجود دارد. روسیه و آمریکا در سال ۲۰۱۹ تجارتی ۲۸ میلیارد دلاری داشته‌اند و جالب اینکه از این رقم ۱۶.۵ میلیارد سهم صادرات روسیه به آمریکا، و ۵.۸ میلیارد سهم صادرات آمریکا به روسیه بوده است. یعنی صادرات روسیه به آمریکا سه برابر صادرات آمریکا به روسیه است. البته روسیه شریک تجاری بزرگی برای آمریکا نیست و دلیل این امر را باید در کوچکی اقتصاد روسیه در برابر آمریکا جست (یعنی دلیل سیاسی ندارد).
نتیجه‌گیری: بیایید اعداد و ارقام را باور کنیم. اعداد هیچ‌گاه دروغ نمی‌گویند. اگر یک سینی با ده سیب روی میز باشد، هیچ معلم، دانشمند، روحانی، استاد و شعبده‌بازی نمی‌تواند شما را مجاب کند تعداد سیب‌ها ده‌تا نیست و هفت‌تاست. اعداد را همه باور داریم. حقیقت در اینجا نهفته است. این همان درس اصلی است که ما باید از چین و روسیه می‌آموختیم و نیاموختیم! و اگر نیاموختیم گناهش را گردن چین و روسیه نباید بیندازیم. البته اگر چین و روسیه روزی به این جمع‌بندی رسیدند که تجارت را از سیطرۀ سیاست ــ تا حد امکان ــ مستثنا کنند، چیزی نبود که یک‌شبه آموخته باشند. روسیه هفت دهه لجوجانه کاپیتالیسم‌ستیزی پیشه کرد تا سرانجام روزی سرش به سنگ خورد. چین نیز پس از سه دهه تجربۀ کمونیستی مطلق فهمید باید راهش را عوض کند. و البته هر دو کشور نیز پاداش این تغییر سیاست را گرفتند. کیست که منکر این باشد که چین بلای جان آمریکا، اروپا و حتی جهان شده است و روسیه نیز دیگر آن لاشۀ گندیدۀ ۱۹۹۰ نیست!
چین و روسیه با یک قرن تجربه پیش چشم ما فریاد می‌زنند: اقتصاد را فدای سیاست نکنید! ما نمی‌شنویم! گناه آنها چیست؟
✅ @karkhone
| مهدی تدینی
نه! ما از چین و روسیه هیچ‌چیز یاد نگرفته‌ایم. چین و روسیه مانند بهترین معلمان و بهترین نمونه‌های آموزشی پیش چشم ما بودند و ما نکتۀ اصلی را از آنها یاد نگرفتیم ــ نخواستیم که یاد بگیریم. بیایید تعارف را کنار بگذاریم و اذعان کنیم اگر ما این درس اصلی را از آنها یاد نگرفتیم، به خودمان ربط دارد، نه آنها! گناهش را نباید پای آنها بنویسیم. چین و روسیه می‌توانند بهترین آموزگاران ما باشند، اما ما به جای اینکه از امروزشان نکتۀ اصلی را یاد بگیریم، رفته‌ایم و شاگرد گذشته‌های دورشان شده‌ایم! گذشته‌ای که خود آنها به آن پشت کرده‌اند. بگذارید توضیح دهم...
بیایید بزرگترین دشمنی‌ها یا رقابت‌های جهان امروز را مرور کنیم:
یک: آیا غیر از این است که بزرگترین رقابت اقتصادی جهان بین آمریکا و چین جریان دارد؟ و آیا غیر از این است که بخش دومِ این رقابت نیز در عین حال بین اروپا و چین در جریان است؟ علاوه بر بحث اقتصادی، آیا غیر از این است که بزرگترین تهدید بین‌المللی (سیاسی و نظامی) برای آمریکا و سپس اروپا ــ و در یک کلام برای غرب ــ در وهلۀ نخست چین است؟ بر کسی پوشیده نیست که ظرفیت‌های تهدیدزای چین از روسیه بیشتر است.
دو: آیا غیر از این است که روسیه بزرگترین تهدید جهانی از بعد نظامی و امنیتی برای آمریکا و بیش از آن برای اروپاست؟ اعداد و ارقام اقتصادی به خوبی نشان می‌دهد روسیه ــ برخلاف چین ــ هیچ‌گاه از جهت اقتصادی به رقیبی جدی برای اروپا و آمریکا تبدیل نخواهد شد، اما روسیه از جهت امنیتی، نظامی، هژمونیک و منابع انرژی تهدیدی بسیار جدی برای غرب است و رقابت تندی نیز میان آنها وجود دارد. روسیه دو قرن سال است که غرب را تهدید می‌کند! غرب‌ستیزی از ماندگارترین سنت‌های فرهنگی و سیاسی روسیه است؛ فرقی هم نمی‌کند تزار، استالین یا پوتین صاحبخانۀ کرملین باشد.
بعید است که کسی در جهان این دو ادعا و پیشفرض را رد کند. حال بیایید روابط اقتصادی چین و غرب را بررسی کنیم:
یک: در سال ۱۹۷۹ تبادیل تجاری چین با آمریکا روی هم (صادرات و واردات) چهار میلیارد دلار بود. پس از برقراری روابط دیپلماتیک و عقد معاهدات تجاری دوجانبه با رشدی شتابان امروز به بیش از ۶۰۰ میلیارد دلار رسیده است و حتماً می‌دانید طرف صادرات چین به آمریکا بسیار می‌چربد. وضع تجاری چین و اتحادیۀ اروپا هم همین است. در ۲۰۲۰ چین بزرگترین صادرکننده به اتحادیۀ اروپا بود (با بیش از ۲۲ درصد) و در مقابل، سومین مقصد اصلی واردات کالاهای اروپایی بود (۱۰.۵ درصد واردات چین از اروپا بود).
دو: اتحادیۀ اروپا بزرگترین شریک تجاری روسیه است. در سال ۲۰۲۰ حدود ۳۸ درصد کل صادرات روسیه روانۀ اروپا شده و در مقابل، ۳۶.۵ درصد از واردات روسیه از اتحاد اروپا آمده است. روسیه ۲۶ درصد نفت و ۴۰ درصد گاز اتحادیۀ اروپا را تأمین می‌کند. این تجارت بالا در مورد آمریکا نیز وجود دارد. روسیه و آمریکا در سال ۲۰۱۹ تجارتی ۲۸ میلیارد دلاری داشته‌اند و جالب اینکه از این رقم ۱۶.۵ میلیارد سهم صادرات روسیه به آمریکا، و ۵.۸ میلیارد سهم صادرات آمریکا به روسیه بوده است. یعنی صادرات روسیه به آمریکا سه برابر صادرات آمریکا به روسیه است. البته روسیه شریک تجاری بزرگی برای آمریکا نیست و دلیل این امر را باید در کوچکی اقتصاد روسیه در برابر آمریکا جست (یعنی دلیل سیاسی ندارد).
نتیجه‌گیری: بیایید اعداد و ارقام را باور کنیم. اعداد هیچ‌گاه دروغ نمی‌گویند. اگر یک سینی با ده سیب روی میز باشد، هیچ معلم، دانشمند، روحانی، استاد و شعبده‌بازی نمی‌تواند شما را مجاب کند تعداد سیب‌ها ده‌تا نیست و هفت‌تاست. اعداد را همه باور داریم. حقیقت در اینجا نهفته است. این همان درس اصلی است که ما باید از چین و روسیه می‌آموختیم و نیاموختیم! و اگر نیاموختیم گناهش را گردن چین و روسیه نباید بیندازیم. البته اگر چین و روسیه روزی به این جمع‌بندی رسیدند که تجارت را از سیطرۀ سیاست ــ تا حد امکان ــ مستثنا کنند، چیزی نبود که یک‌شبه آموخته باشند. روسیه هفت دهه لجوجانه کاپیتالیسم‌ستیزی پیشه کرد تا سرانجام روزی سرش به سنگ خورد. چین نیز پس از سه دهه تجربۀ کمونیستی مطلق فهمید باید راهش را عوض کند. و البته هر دو کشور نیز پاداش این تغییر سیاست را گرفتند. کیست که منکر این باشد که چین بلای جان آمریکا، اروپا و حتی جهان شده است و روسیه نیز دیگر آن لاشۀ گندیدۀ ۱۹۹۰ نیست!
چین و روسیه با یک قرن تجربه پیش چشم ما فریاد می‌زنند: اقتصاد را فدای سیاست نکنید! ما نمی‌شنویم! گناه آنها چیست؟
✅ @karkhone
🔸بازار کالاهای تند مصرف یا FMCG یکی از بازارهای جذاب در ایران است که سهم بازار آنلاین در آن به شدت پایین است. اندازه بزرگ این بازار در کنار سهم اندک بازار آنلاین از کل بازار FMCG، باعث شده است که شاهد رقابت بزرگ ترین استارتاپ های ایرانی(اسنپ و دیجی کالا) در کنار یکی از بزرگترین فروشگاه های زنجیره ای(افق کوروش) برای جذب بیشتر مشتریان باشیم.
🔹راستا360 و ماتوریتی در گزارشی به "بررسی و تحلیل بازار FMCG در ایران" پرداخته اند.
🔻آن چه در این گزارش می‌خوانید:
اندازه بازار FMCG در کشور چقدر است؟
چند درصد از این بازار آنلاین است؟
سهم اُکالا، اسنپ مارکت و دیجی‌جت از این بازار چقدر است؟
بررسی نظرات و تجربه کاربران درباره اسنپ مارکت
بررسی نظرات و تجربه کاربران درباره اُکالا
بررسی نظرات و تجربه کاربران درباره دیجی جت
بررسی نقاط ضعف و قوت اُکالا، اسنپ مارکت و دیجی‌جت
🔻گزارش را از اینجا دانلود کنید
🔻همچنین گزارشی متفاوت از این بازار توسط ماتوریتی به همراه دیتاهای آن را میتوانید اینجا بخوانید
🔹راستا360 و ماتوریتی در گزارشی به "بررسی و تحلیل بازار FMCG در ایران" پرداخته اند.
🔻آن چه در این گزارش می‌خوانید:
اندازه بازار FMCG در کشور چقدر است؟
چند درصد از این بازار آنلاین است؟
سهم اُکالا، اسنپ مارکت و دیجی‌جت از این بازار چقدر است؟
بررسی نظرات و تجربه کاربران درباره اسنپ مارکت
بررسی نظرات و تجربه کاربران درباره اُکالا
بررسی نظرات و تجربه کاربران درباره دیجی جت
بررسی نقاط ضعف و قوت اُکالا، اسنپ مارکت و دیجی‌جت
🔻گزارش را از اینجا دانلود کنید
🔻همچنین گزارشی متفاوت از این بازار توسط ماتوریتی به همراه دیتاهای آن را میتوانید اینجا بخوانید
خودرو و موشک!
| محمود اولاد
خب کاملا مشخص بود که بعد از انتقاد رهبر از خودروسازی، عده ای با طرح سرریز توان تکنولوژیکی ساخت موشک در خودرو، دنبال انتقال مدیریت خودروسازیها به موشک سازان باشند! امیدوارم لااقل نکات زیر را بدانند:
۱- هدف از موشک کشتن و نابود کردن است! امیدوارم تصور نکنند هدف خودرو هم همین است و انتقاد از خودروها به دلیل پایین بودن میزان کشته هاست!
۲- موشک یک بار مصرف است چه روش با ماژیک شعار بنویسی و چه با رنگهای پلیمری ماندگار!
۳- از هر صدتا موشک که پرتاب کنی، ۲ تا هم به هدف بخوره و ۹۸ تا در آسمان منفجر بشه و به هدف نخوره، باز اون دو تا که به هدف خوردند مهمترند! کسی نمیگه چرا ۹۸ تا دیگه به هدف نخورد! اما خودرو قاعدتا انتظار این است که همه به سلامت به هدفشان برسند! مگر اینکه بند ۱ هدف خودرو باشد!
۴- موشک با تخصیص بودجه ساخته میشه و نه کسی میپرسه چرا هزینه ساختش اینقدر بالا شد و نه کسی میپرسه هزینه هر عملیات چند؟ نه کسی روی موشک قیمت میذاره و نه بازارش رقابتی است. یه خرده بازار کوچولو داشت توی یکی از محلات اهواز که خیلی هم قیمتهاش کشف شده نبود! اما خودرو را ملت بیچاره باید پولش را بده. مدام مقایسه میکنه با خودروهای باکیفیت به نسبت ارزانتر خارجی. هرچقدر اونجا پاسخگویی نیست، اینجا با هزاران لابی و باج دهی، مجبوری هر از گاهی پاسخی هم بدی! بنابراین پیشنهاد میکنم برای حفظ اعتبار هم شده، وارد عرصه هایی که مجبورید صد هزار سال یکبار پاسخگو باشید نشوید خب! چه کاریه؟
تصاویر نشست رهبری با صنعتگران مورخ 1400/11/10
پ.ن: حالِ مرتضی سلطانی رو که دمادم خریداریم! از لوازم خونگی ها هم که یکی صحبت کرد و دیانی (لینک مشاهده شود) هم بود خدا رو شکر.در خصوص خودرو هم امیدواریم برداشت سو برای واردات و تلاشی در این راستا نشود، مثل این. اکوسیستمتونم که نماینده داشت. نماینده ای از دسته بی اینماد ها. آقا شافعی هم وایساده بود که ببینه استعفا بده؟! نده؟ چه کنیم.
✅ @karkhone
| محمود اولاد
خب کاملا مشخص بود که بعد از انتقاد رهبر از خودروسازی، عده ای با طرح سرریز توان تکنولوژیکی ساخت موشک در خودرو، دنبال انتقال مدیریت خودروسازیها به موشک سازان باشند! امیدوارم لااقل نکات زیر را بدانند:
۱- هدف از موشک کشتن و نابود کردن است! امیدوارم تصور نکنند هدف خودرو هم همین است و انتقاد از خودروها به دلیل پایین بودن میزان کشته هاست!
۲- موشک یک بار مصرف است چه روش با ماژیک شعار بنویسی و چه با رنگهای پلیمری ماندگار!
۳- از هر صدتا موشک که پرتاب کنی، ۲ تا هم به هدف بخوره و ۹۸ تا در آسمان منفجر بشه و به هدف نخوره، باز اون دو تا که به هدف خوردند مهمترند! کسی نمیگه چرا ۹۸ تا دیگه به هدف نخورد! اما خودرو قاعدتا انتظار این است که همه به سلامت به هدفشان برسند! مگر اینکه بند ۱ هدف خودرو باشد!
۴- موشک با تخصیص بودجه ساخته میشه و نه کسی میپرسه چرا هزینه ساختش اینقدر بالا شد و نه کسی میپرسه هزینه هر عملیات چند؟ نه کسی روی موشک قیمت میذاره و نه بازارش رقابتی است. یه خرده بازار کوچولو داشت توی یکی از محلات اهواز که خیلی هم قیمتهاش کشف شده نبود! اما خودرو را ملت بیچاره باید پولش را بده. مدام مقایسه میکنه با خودروهای باکیفیت به نسبت ارزانتر خارجی. هرچقدر اونجا پاسخگویی نیست، اینجا با هزاران لابی و باج دهی، مجبوری هر از گاهی پاسخی هم بدی! بنابراین پیشنهاد میکنم برای حفظ اعتبار هم شده، وارد عرصه هایی که مجبورید صد هزار سال یکبار پاسخگو باشید نشوید خب! چه کاریه؟
تصاویر نشست رهبری با صنعتگران مورخ 1400/11/10
پ.ن: حالِ مرتضی سلطانی رو که دمادم خریداریم! از لوازم خونگی ها هم که یکی صحبت کرد و دیانی (لینک مشاهده شود) هم بود خدا رو شکر.در خصوص خودرو هم امیدواریم برداشت سو برای واردات و تلاشی در این راستا نشود، مثل این. اکوسیستمتونم که نماینده داشت. نماینده ای از دسته بی اینماد ها. آقا شافعی هم وایساده بود که ببینه استعفا بده؟! نده؟ چه کنیم.
✅ @karkhone
| یاسر خوشنویس
بهار 97 به دلایلی که شرحی طولانی دارد، از معاونت علمی استعفا دادم. پس از استعفا، در فهرست مشاوران معاونت بودم و گهگاه به شرکتهای دانش‌بنیان و به بخش‌هایی از معاونت مشورت می‌دادم.
مدتی که در فناپ بودم، فرصت مشورت دادن نداشتم. مهرماه تماس گرفتند که حالا که وقت داری دوباره مشورت بده، گفتم باشد. پس از چند جلسه، نوبت به پرداخت رسید. کارشناس مربوطه گفت مدیران گفته‌اند با خوشنویس کار نکنید. کاشف به عمل آمد مسئله این است که در نقدم به مستندنمای ژانوس، از مهندس میرزایی (به قول آنها، آقاصابر) انتقاد کرده‌ام. آقاصابر بتی است از بت‌های معاونت و مرکز همکاری‌های نوآوری و پیشرفت و گناه من در نقد اقداماتش، نابخشودنی بود. مرا از فهرست برداشتند و حق‌الزحمه چهار پنج جلسه آخر را هم ندادند.
راستش، سوالی که هم خودش و هم پاسخ‌های محتمل به آن ابزوردند، این است: حضرات! با این کار به منِ خوشنویس صدمه زدید؟ یا به ظرفیت و اعتبار سازوکار مشورت‌دهیِ معاونت؟ یا به بخش‌هایی از معاونت که مشورت می‌گرفتند؟ یا به دانش‌بنیان‌هایی که مشورت می گرفتند؟
اقتدارگرایی جزئی لاینفک از شخصیت اکثر ایرانیان است؛ رذیلتی که هر فرد باید با آن بجنگد. سلسله‌مراتبی از ارباب قدرت وجود دارد؛ قدرت امضا و بودجه در اختیار که گاه با قدرت گفتمانیِ ناشی از مدرک دکترا یا تسلط بر متون دینی یا سابقه ایثارگری ترکیب میشود. هر مدیر میانی نزد مدیر بالاتر بنده است و نزد کارشناسانِ زیردست، بت. اگر این سلسله‌مراتب را تاب نیاورید، یا باید استعفا دهید یا کنارتان می‌گذارند.
17 سال با یا برای ستاد نانو و بعداً، معاونت عملی کار کردم. در این مدت، بی‌اغراق، تنها دو مدیر میانی و ارشد را می‌شناسم که تفکر استراتژیک را درک می‌کنند. البته آن دو هم در تعامل با سایرینی که در پی بهره‌گیری از موقعیت‌های تعارض منافع‌اند و تنها اقداماتِ نقطه‌ای نافع را دنبال می کنند، عملا به حاشیه رانده شده‌اند. معاونت علمی در یک کلام سازوکاری است برای توزیع رانتی شیک: رانت محقق و فناور بودن؛ باقی فسانه است.
✅ @karkhone
بهار 97 به دلایلی که شرحی طولانی دارد، از معاونت علمی استعفا دادم. پس از استعفا، در فهرست مشاوران معاونت بودم و گهگاه به شرکتهای دانش‌بنیان و به بخش‌هایی از معاونت مشورت می‌دادم.
مدتی که در فناپ بودم، فرصت مشورت دادن نداشتم. مهرماه تماس گرفتند که حالا که وقت داری دوباره مشورت بده، گفتم باشد. پس از چند جلسه، نوبت به پرداخت رسید. کارشناس مربوطه گفت مدیران گفته‌اند با خوشنویس کار نکنید. کاشف به عمل آمد مسئله این است که در نقدم به مستندنمای ژانوس، از مهندس میرزایی (به قول آنها، آقاصابر) انتقاد کرده‌ام. آقاصابر بتی است از بت‌های معاونت و مرکز همکاری‌های نوآوری و پیشرفت و گناه من در نقد اقداماتش، نابخشودنی بود. مرا از فهرست برداشتند و حق‌الزحمه چهار پنج جلسه آخر را هم ندادند.
راستش، سوالی که هم خودش و هم پاسخ‌های محتمل به آن ابزوردند، این است: حضرات! با این کار به منِ خوشنویس صدمه زدید؟ یا به ظرفیت و اعتبار سازوکار مشورت‌دهیِ معاونت؟ یا به بخش‌هایی از معاونت که مشورت می‌گرفتند؟ یا به دانش‌بنیان‌هایی که مشورت می گرفتند؟
اقتدارگرایی جزئی لاینفک از شخصیت اکثر ایرانیان است؛ رذیلتی که هر فرد باید با آن بجنگد. سلسله‌مراتبی از ارباب قدرت وجود دارد؛ قدرت امضا و بودجه در اختیار که گاه با قدرت گفتمانیِ ناشی از مدرک دکترا یا تسلط بر متون دینی یا سابقه ایثارگری ترکیب میشود. هر مدیر میانی نزد مدیر بالاتر بنده است و نزد کارشناسانِ زیردست، بت. اگر این سلسله‌مراتب را تاب نیاورید، یا باید استعفا دهید یا کنارتان می‌گذارند.
17 سال با یا برای ستاد نانو و بعداً، معاونت عملی کار کردم. در این مدت، بی‌اغراق، تنها دو مدیر میانی و ارشد را می‌شناسم که تفکر استراتژیک را درک می‌کنند. البته آن دو هم در تعامل با سایرینی که در پی بهره‌گیری از موقعیت‌های تعارض منافع‌اند و تنها اقداماتِ نقطه‌ای نافع را دنبال می کنند، عملا به حاشیه رانده شده‌اند. معاونت علمی در یک کلام سازوکاری است برای توزیع رانتی شیک: رانت محقق و فناور بودن؛ باقی فسانه است.
✅ @karkhone
👍1
«قسمت پائینی بخش خصوصی که میلیون‌ها نفر را در برمی‌گیرد و معیشت خانواده‌های بسیار را سامان می‌دهد و فعالیت آن می‌تواند زیر نظارت دولت، به نحو سالم و مفیدی صورت گیرد، درست همان «بخش خصوصی» است که به عقیده ما می‌تواند « مکمل » فعال و کارا و سودمند برای بخش‌های دولتی و تعاونی باشد و همانست که در قانون اساسی پیش‌بینی شده .... ولی آنچه هم اکنون مورد بحث است، آنچه به مسئله نگرانی آفرین بدل شده و ممکن است تعامل آینده میهن انقلابی ما را به خطر اندازد آن لایه بالایی و قدرتمند بخش خصوصی، یعنی سرمایه‌داران عمده، دلالان و گردانندگان بازار و واسطه‌هاست. انقلاب باید حساب خود را با اینها روشن کند. نحوه فعالیت بخش خصوصی، اگر کمترین روزنه‌ای برای رخنه و سلطه اینان بازگذارد، هم مردم زحمتکش، هم ماهیت انقلاب و هم موجودیت و اصالت جمهوری اسلامی ایران را به خطر انداخته، زیرا هرگز نمی‌توان از این راه رشد سرمایه‌داری، رشد و شکوفا شدن اقتصادی را تأمین کرد»
/مقاله روزنامه مردم، نظام اقتصادی مصوب قانون اسلامی - 58/9/27
✅ @karkhone
/مقاله روزنامه مردم، نظام اقتصادی مصوب قانون اسلامی - 58/9/27
✅ @karkhone
دالان باریک توسعه‌ی اقتصادی ایران
| امیر کرمانی
آسم‌اغلو و رابینسون در کتاب دالان باریک آزادی به تشریح دینامیکی در جوامع انسانی می‌پردازند که در آن قرار گرفتن در دالان توسعه‌ی همه‌شمول نیازمند برقراری تعادل بین قدرت حکومت و قدرت جامعه‌ی مدنی است. کتابی که به زودی در مورد آن و نقدهایش بیشتر خواهیم شنید.
اما به نظر میرسد که اگر در مورد توسعه‌ی اقتصادی ایران -به عنوان یک کشور سرشار از منابع طبیعی با سطح توسعه‌ی نهادی و اقتصادی متوسط - بخواهیم صحبت کنیم می‌توان از یک دالان باریک دیگر هم نام برد.
دالان باریکی که در آن توسعه‌ی اقتصادی نیازمند برقراری تعادل بین اصلاحات اقتصادی و گشایش‌های بین‌المللی است.
در این دالان توسعه‌ی پایدار (و نه موقتی) اقتصاد ایران نیازمند بهبود مستمر و متناسب گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی داخلی است.
در مقابل گشایش‌های بین المللی بدون اصلاحات اقتصادی متناظر با آن در عمل اقتصاد ایران را در یک چرخه‌ی سرکوب ارزی، افزایش وابستگی اقتصاد به منابع طبیعی و کاهش کیفیت نهادهای اقتصادی قرار می‌دهد. این چرخه در نهایت منجر به افزایش تحریم‌پذیری اقتصاد ایران و در عمل افزایش انگیزه‌ها برای تحریم اقتصاد ایران میشود. چرخه‌ای که نیمه‌ی دوم دهه‌ی هشتاد بهترین نمونه‌ی آن است.
همچنین اصلاحات اساسی اقتصادی بدون گشایش‌های بین‌المللی و در شرایط مذیقه‌ی ارزی به دلیل تاب‌آوری کم جامعه می‌تواند منجر به آشوب‌های اجتماعی و در نهایت به ضد خودش تبدیل شود. واقعیت آن است که بخش زیادی از اصلاحات اساسی اقتصادی حداقل در کوتاه مدت منجر به بازتوزیع منافع اقتصادی بین گروه‌های مختلف میشود. در شرایط بحرانی از آنجاییکه گروه‌های مختلف وضعیت خود را بدتر از وضعیت گذشته‌ی خودشان می‌بینند، آستانه‌ی تحمل آنها برای هر گونه کاهش بیشتر رفاهشان بسیار کم است و در نتیجه هزینه‌ی اجتماعی انجام اصلاحات بیشتر از هزینه‌ی اصلاحات در شرایط عادی است. اتفاقات آبان ۹۸ یکی از تلخ‌ترین مثال‌های این چرخه‌ی شوم است.
البته عواملی هم بر عریض شدن این دالان باریک موثر هستند. برخی از عواملی که منجر به عریض شدن این دالان باریک و در نتیجه افزایش تاب‌آوری اقتصاد ایران (در برابر شوک‌های بین المللی و در برابر اصلاحات اقتصادی) میشود عبارتند از:
افزایش سرمایه‌ی اجتماعی دولت
افزایش کیفیت نیروی انسانی (و علی‌الخصوص تیم اقتصادی) دولت
کاهش نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی
مثلا اگر دولت بتواند مردم را متقاعد بکند که در بلند مدت اصلاحات اقتصادی به نفع خود آنان است، میزان تحمل‌پذیری برای این اصلاحات افزایش می‌یابد. داشتن نیروی انسانی بهتر در دولت نیز قطعا در کیفیت سیاست‌ها تصمیم بسزایی دارد. نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی هم بر میزان بازتوزیع اصلاحات اقتصادی و در نتیجه مقاومت در برابر اصلاحات تاثیر مستقیم دارد. اما بخش عمده‌ی این عوامل در کوتاه مدت غیر قابل تغییر است.
مهمترین نتیجه‌ی این نگاه آن است که متوجه بشویم که برای رشد بلند مدت و پایدار اقتصاد ایران به شدت نیازمند اصلاحات متناسب و هم زمان در گشایش‌های بین‌المللی و مسائل داخلی (مانند نظام حکمرانی، کسری بودجه، رشد نقدینگی، نظام رفاهی، نظام تجاری،...) هستیم.
مثلا در این نگاه، آثار اقتصادی بلند مدت کاهش یک‌باره‌ی تمامی تحریم‌ها الزاما بهتر از آثار کاهش گام‌به‌گام اما مستمر تحریم‌ها و همزمانی آن با اصلاحات اقتصادی داخلی نیست.
به عبارت دیگر در صورت صحت این نگاه مهمترین وظیفه‌ی مجموعه‌ی وزارت خارجه و تیم اقتصادی یافتن مجموعه‌ی تدریجی و گام به گامی از گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی است که بتوانند در کنار یکدیگر به پیش برود.
در غیر این صورت افزایش یکباره منابع ارزی در دسترس در عمل منجر به افزایش بی‌رویه‌ی واردات، سرکوب قیمت ارز (نسبت به نرخ رشد نقدینگی) و در نهایت بازگشت تحریم‌ها و شوک ارزی بعدی در سال‌های آینده میشود. از طرف دیگر عدم کاهش تحریم‌های فعلی هم امکان هرگونه اصلاح اساسی اقتصادی از کشور را می‌گیرد و با وضعیت فعلی نظام ارزی، رفاهی و تجاری کشور وضع معیشت مردم روز به روز بدتر میشود.
به نظرمی‌رسد یافتن مجموعه‌ی گام‌به‌گام و متناسب گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی داخلی در سال‌های پیشرو مهمترین راهکار نجات اقتصاد ایران از وضعیت دهه‌های اخیر است.
✅ @karkhone
| امیر کرمانی
آسم‌اغلو و رابینسون در کتاب دالان باریک آزادی به تشریح دینامیکی در جوامع انسانی می‌پردازند که در آن قرار گرفتن در دالان توسعه‌ی همه‌شمول نیازمند برقراری تعادل بین قدرت حکومت و قدرت جامعه‌ی مدنی است. کتابی که به زودی در مورد آن و نقدهایش بیشتر خواهیم شنید.
اما به نظر میرسد که اگر در مورد توسعه‌ی اقتصادی ایران -به عنوان یک کشور سرشار از منابع طبیعی با سطح توسعه‌ی نهادی و اقتصادی متوسط - بخواهیم صحبت کنیم می‌توان از یک دالان باریک دیگر هم نام برد.
دالان باریکی که در آن توسعه‌ی اقتصادی نیازمند برقراری تعادل بین اصلاحات اقتصادی و گشایش‌های بین‌المللی است.
در این دالان توسعه‌ی پایدار (و نه موقتی) اقتصاد ایران نیازمند بهبود مستمر و متناسب گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی داخلی است.
در مقابل گشایش‌های بین المللی بدون اصلاحات اقتصادی متناظر با آن در عمل اقتصاد ایران را در یک چرخه‌ی سرکوب ارزی، افزایش وابستگی اقتصاد به منابع طبیعی و کاهش کیفیت نهادهای اقتصادی قرار می‌دهد. این چرخه در نهایت منجر به افزایش تحریم‌پذیری اقتصاد ایران و در عمل افزایش انگیزه‌ها برای تحریم اقتصاد ایران میشود. چرخه‌ای که نیمه‌ی دوم دهه‌ی هشتاد بهترین نمونه‌ی آن است.
همچنین اصلاحات اساسی اقتصادی بدون گشایش‌های بین‌المللی و در شرایط مذیقه‌ی ارزی به دلیل تاب‌آوری کم جامعه می‌تواند منجر به آشوب‌های اجتماعی و در نهایت به ضد خودش تبدیل شود. واقعیت آن است که بخش زیادی از اصلاحات اساسی اقتصادی حداقل در کوتاه مدت منجر به بازتوزیع منافع اقتصادی بین گروه‌های مختلف میشود. در شرایط بحرانی از آنجاییکه گروه‌های مختلف وضعیت خود را بدتر از وضعیت گذشته‌ی خودشان می‌بینند، آستانه‌ی تحمل آنها برای هر گونه کاهش بیشتر رفاهشان بسیار کم است و در نتیجه هزینه‌ی اجتماعی انجام اصلاحات بیشتر از هزینه‌ی اصلاحات در شرایط عادی است. اتفاقات آبان ۹۸ یکی از تلخ‌ترین مثال‌های این چرخه‌ی شوم است.
البته عواملی هم بر عریض شدن این دالان باریک موثر هستند. برخی از عواملی که منجر به عریض شدن این دالان باریک و در نتیجه افزایش تاب‌آوری اقتصاد ایران (در برابر شوک‌های بین المللی و در برابر اصلاحات اقتصادی) میشود عبارتند از:
افزایش سرمایه‌ی اجتماعی دولت
افزایش کیفیت نیروی انسانی (و علی‌الخصوص تیم اقتصادی) دولت
کاهش نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی
مثلا اگر دولت بتواند مردم را متقاعد بکند که در بلند مدت اصلاحات اقتصادی به نفع خود آنان است، میزان تحمل‌پذیری برای این اصلاحات افزایش می‌یابد. داشتن نیروی انسانی بهتر در دولت نیز قطعا در کیفیت سیاست‌ها تصمیم بسزایی دارد. نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی هم بر میزان بازتوزیع اصلاحات اقتصادی و در نتیجه مقاومت در برابر اصلاحات تاثیر مستقیم دارد. اما بخش عمده‌ی این عوامل در کوتاه مدت غیر قابل تغییر است.
مهمترین نتیجه‌ی این نگاه آن است که متوجه بشویم که برای رشد بلند مدت و پایدار اقتصاد ایران به شدت نیازمند اصلاحات متناسب و هم زمان در گشایش‌های بین‌المللی و مسائل داخلی (مانند نظام حکمرانی، کسری بودجه، رشد نقدینگی، نظام رفاهی، نظام تجاری،...) هستیم.
مثلا در این نگاه، آثار اقتصادی بلند مدت کاهش یک‌باره‌ی تمامی تحریم‌ها الزاما بهتر از آثار کاهش گام‌به‌گام اما مستمر تحریم‌ها و همزمانی آن با اصلاحات اقتصادی داخلی نیست.
به عبارت دیگر در صورت صحت این نگاه مهمترین وظیفه‌ی مجموعه‌ی وزارت خارجه و تیم اقتصادی یافتن مجموعه‌ی تدریجی و گام به گامی از گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی است که بتوانند در کنار یکدیگر به پیش برود.
در غیر این صورت افزایش یکباره منابع ارزی در دسترس در عمل منجر به افزایش بی‌رویه‌ی واردات، سرکوب قیمت ارز (نسبت به نرخ رشد نقدینگی) و در نهایت بازگشت تحریم‌ها و شوک ارزی بعدی در سال‌های آینده میشود. از طرف دیگر عدم کاهش تحریم‌های فعلی هم امکان هرگونه اصلاح اساسی اقتصادی از کشور را می‌گیرد و با وضعیت فعلی نظام ارزی، رفاهی و تجاری کشور وضع معیشت مردم روز به روز بدتر میشود.
به نظرمی‌رسد یافتن مجموعه‌ی گام‌به‌گام و متناسب گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی داخلی در سال‌های پیشرو مهمترین راهکار نجات اقتصاد ایران از وضعیت دهه‌های اخیر است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
بردار با همکاری ITC (مرکز تجارت بین الملل) برگزار می کند
دوره سوم شتابدهنده صادرات
مخاطبین:
شرکت های کوچک و متوسط
جوانان علاقه مند به صادرات و توانمند در کار تیمی
و آنان که صادرات در صدر اهدافشان قرار داد و می خواهند صادرات را در یک فضای عملیاتی تجربه کنند.
خدمات:
منتورینگ
آموزش های تخصصی
شبکه سازی
حمایت های مالی
مهلت ثبت نام: 6 -16 بهمن
روش ثبت نام: جهت ثبت نام به سایت bordarexport.com مراجعه نمائید.
عبور از مرزها با نوآوری جمعی
مرکز شتابدهنده صادرات اولین شتابدهنده تخصصی صادرات کشور
پ.ن: از ما نشنیده بگیرید ولی خودی‌اند. برید اینجا اومدید تو بغلِ خودمون!
دوره سوم شتابدهنده صادرات
مخاطبین:
شرکت های کوچک و متوسط
جوانان علاقه مند به صادرات و توانمند در کار تیمی
و آنان که صادرات در صدر اهدافشان قرار داد و می خواهند صادرات را در یک فضای عملیاتی تجربه کنند.
خدمات:
منتورینگ
آموزش های تخصصی
شبکه سازی
حمایت های مالی
مهلت ثبت نام: 6 -16 بهمن
روش ثبت نام: جهت ثبت نام به سایت bordarexport.com مراجعه نمائید.
عبور از مرزها با نوآوری جمعی
مرکز شتابدهنده صادرات اولین شتابدهنده تخصصی صادرات کشور
پ.ن: از ما نشنیده بگیرید ولی خودی‌اند. برید اینجا اومدید تو بغلِ خودمون!
@karkhone_Ranking_of_Top_Companies_in_Iran_Top_500_1643146138.pdf
17.9 MB
خلاصه نتایج ۵۰۰ شرکت برتر ایران
گزارشی جذاب از دسته بندی و ارزیابی 500 کمپانی برتر ایران در 5 دسته 100 تایی.
✅ @karkhone
گزارشی جذاب از دسته بندی و ارزیابی 500 کمپانی برتر ایران در 5 دسته 100 تایی.
✅ @karkhone