Karkhoone | کارخانه | کارخونه
7.3K subscribers
4.04K photos
472 videos
81 files
1.42K links
کارآفرینی به روایتی دیگر...


وبسایت:
Karkhoone.com

توییتر:
twitter.com/karkhoone

📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS

دالان ارتباطی:
@channel_kar
Download Telegram
خودرو و موشک!

| محمود اولاد

خب کاملا مشخص بود که بعد از انتقاد رهبر از خودروسازی، عده ای با طرح سرریز توان تکنولوژیکی ساخت موشک در خودرو، دنبال انتقال مدیریت خودروسازیها به موشک سازان باشند! امیدوارم لااقل نکات زیر را بدانند:
۱- هدف از موشک کشتن و نابود کردن است! امیدوارم تصور نکنند هدف خودرو هم همین است و انتقاد از خودروها به دلیل پایین بودن میزان کشته هاست!
۲- موشک یک بار مصرف است چه روش با ماژیک شعار بنویسی و چه با رنگهای پلیمری ماندگار!
۳- از هر صدتا موشک که پرتاب کنی، ۲ تا هم به هدف بخوره و ۹۸ تا در آسمان منفجر بشه و به هدف نخوره، باز اون دو تا که به هدف خوردند مهمترند! کسی نمیگه چرا ۹۸ تا دیگه به هدف نخورد! اما خودرو قاعدتا انتظار این است که همه به سلامت به هدفشان برسند! مگر اینکه بند ۱ هدف خودرو باشد!
۴- موشک با تخصیص بودجه ساخته میشه و نه کسی میپرسه چرا هزینه ساختش اینقدر بالا شد و نه کسی میپرسه هزینه هر عملیات چند؟ نه کسی روی موشک قیمت میذاره و نه بازارش رقابتی است. یه خرده بازار کوچولو داشت توی یکی از محلات اهواز که خیلی هم قیمتهاش کشف شده نبود! اما خودرو را ملت بیچاره باید پولش را بده. مدام مقایسه میکنه با خودروهای باکیفیت به نسبت ارزانتر خارجی. هرچقدر اونجا پاسخگویی نیست، اینجا با هزاران لابی و باج دهی، مجبوری هر از گاهی پاسخی هم بدی! بنابراین پیشنهاد میکنم برای حفظ اعتبار هم شده، وارد عرصه هایی که مجبورید صد هزار سال یکبار پاسخگو باشید نشوید خب! چه کاریه؟

تصاویر نشست رهبری با صنعتگران مورخ 1400/11/10

پ.ن: حالِ مرتضی سلطانی رو که دمادم خریداریم! از لوازم خونگی ها هم که یکی صحبت کرد و دیانی (لینک مشاهده شود) هم بود خدا رو شکر.در خصوص خودرو هم امیدواریم برداشت سو برای واردات و تلاشی در این راستا نشود، مثل این. اکوسیستمتونم که نماینده داشت. نماینده ای از دسته بی اینماد ها. آقا شافعی هم وایساده بود که ببینه استعفا بده؟! نده؟ چه کنیم.

✅ @karkhone
| یاسر خوشنویس


بهار 97 به دلایلی که شرحی طولانی دارد، از معاونت علمی استعفا دادم. پس از استعفا، در فهرست مشاوران معاونت بودم و گهگاه به شرکت‌های دانش‌بنیان و به بخش‌هایی از معاونت مشورت می‌دادم.

مدتی که در فناپ بودم، فرصت مشورت دادن نداشتم. مهرماه تماس گرفتند که حالا که وقت داری دوباره مشورت بده، گفتم باشد. پس از چند جلسه، نوبت به پرداخت رسید. کارشناس مربوطه گفت مدیران گفته‌اند با خوشنویس کار نکنید. کاشف به عمل آمد مسئله این است که در نقدم به مستندنمای ژانوس، از مهندس میرزایی (به قول آنها، آقاصابر) انتقاد کرده‌ام. آقاصابر بتی است از بت‌های معاونت و مرکز همکاری‌های نوآوری و پیشرفت و گناه من در نقد اقداماتش، نابخشودنی بود. مرا از فهرست برداشتند و حق‌الزحمه چهار پنج جلسه آخر را هم ندادند.

راستش، سوالی که هم خودش و هم پاسخ‌های محتمل به آن ابزوردند، این است: حضرات! با این کار به منِ خوشنویس صدمه زدید؟ یا به ظرفیت و اعتبار سازوکار مشورت‌دهیِ معاونت؟ یا به بخش‌هایی از معاونت که مشورت می‌گرفتند؟ یا به دانش‌بنیان‌هایی که مشورت می گرفتند؟

اقتدارگرایی جزئی لاینفک از شخصیت اکثر ایرانیان است؛ رذیلتی که هر فرد باید با آن بجنگد. سلسله‌مراتبی از ارباب قدرت وجود دارد؛ قدرت امضا و بودجه در اختیار که گاه با قدرت گفتمانیِ ناشی از مدرک دکترا یا تسلط بر متون دینی یا سابقه ایثارگری ترکیب می‌شود. هر مدیر میانی نزد مدیر بالاتر بنده است و نزد کارشناسانِ زیردست، بت. اگر این سلسله‌مراتب را تاب نیاورید، یا باید استعفا دهید یا کنارتان می‌گذارند.

17 سال با یا برای ستاد نانو و بعداً، معاونت عملی کار کردم. در این مدت، بی‌اغراق، تنها دو مدیر میانی و ارشد را می‌شناسم که تفکر استراتژیک را درک می‌کنند. البته آن دو هم در تعامل با سایرینی که در پی بهره‌گیری از موقعیت‌های تعارض منافع‌اند و تنها اقداماتِ نقطه‌ای نافع را دنبال می کنند، عملا به حاشیه رانده شده‌اند. معاونت علمی در یک کلام سازوکاری است برای توزیع رانتی شیک: رانت محقق و فناور بودن؛ باقی فسانه است.

✅ @karkhone
👍1
«قسمت پائینی بخش خصوصی که میلیون‌ها نفر را در برمی‌گیرد و معیشت خانواده‌های بسیار را سامان می‌دهد و فعالیت آن می‌تواند زیر نظارت دولت، به نحو سالم و مفیدی صورت گیرد، درست همان «بخش خصوصی» است که به عقیده ما می‌تواند « مکمل » فعال و کارا و سودمند برای بخش‌های دولتی و تعاونی باشد و همانست که در قانون اساسی پیش‌بینی شده .... ولی آنچه هم اکنون مورد بحث است‌، آنچه به مسئله نگرانی آفرین بدل شده و ممکن است تعامل آینده میهن انقلابی ما را به خطر اندازد آن لایه بالایی و قدرتمند بخش خصوصی‌، یعنی سرمایه‌داران عمده، دلالان و گردانندگان بازار و واسطه‌هاست. انقلاب باید حساب خود را با اینها روشن کند. نحوه فعالیت بخش خصوصی‌، اگر کمترین روزنه‌ای برای رخنه و سلطه اینان بازگذارد، هم مردم زحمتکش‌، هم ماهیت انقلاب و هم موجودیت و اصالت جمهوری اسلامی ایران را به خطر انداخته، زیرا هرگز نمی‌توان از این راه رشد سرمایه‌داری، رشد و شکوفا شدن اقتصادی را تأمین کرد»
/مقاله روزنامه مردم‌، نظام اقتصادی مصوب قانون اسلامی - 58/9/27

✅ @karkhone
‍ ‍ دالان باریک توسعه‌ی اقتصادی ایران

| امیر کرمانی

آسم‌اغلو و رابینسون در کتاب دالان باریک آزادی به تشریح دینامیکی در جوامع انسانی می‌پردازند که در آن قرار گرفتن در دالان توسعه‌ی همه‌شمول نیازمند برقراری تعادل بین قدرت حکومت و قدرت جامعه‌ی مدنی است. کتابی که به زودی در مورد آن و نقدهایش بیشتر خواهیم شنید.

اما به نظر می‌رسد که اگر در مورد توسعه‌ی اقتصادی ایران -به عنوان یک کشور سرشار از منابع طبیعی با سطح توسعه‌ی نهادی و اقتصادی متوسط - بخواهیم صحبت کنیم می‌توان از یک دالان باریک دیگر هم نام برد.

دالان باریکی که در آن توسعه‌ی اقتصادی نیازمند برقراری تعادل بین اصلاحات اقتصادی و گشایش‌های بین‌المللی است.
در این دالان توسعه‌ی پایدار (و نه موقتی) اقتصاد ایران نیازمند بهبود مستمر و متناسب گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی داخلی است.

در مقابل گشایش‌های بین المللی بدون اصلاحات اقتصادی متناظر با آن در عمل اقتصاد ایران را در یک چرخه‌ی سرکوب ارزی، افزایش وابستگی اقتصاد به منابع طبیعی و کاهش کیفیت نهادهای اقتصادی قرار می‌دهد. این چرخه در نهایت منجر به افزایش تحریم‌پذیری اقتصاد ایران و در عمل افزایش انگیزه‌ها برای تحریم اقتصاد ایران می‌شود. چرخه‌ای که نیمه‌ی دوم دهه‌ی هشتاد بهترین نمونه‌ی آن است.

همچنین اصلاحات اساسی اقتصادی بدون گشایش‌های بین‌المللی و در شرایط مذیقه‌ی ارزی به دلیل تاب‌آوری کم جامعه می‌تواند منجر به آشوب‌های اجتماعی و در نهایت به ضد خودش تبدیل شود. واقعیت آن است که بخش زیادی از اصلاحات اساسی اقتصادی حداقل در کوتاه مدت منجر به بازتوزیع منافع اقتصادی بین گروه‌های مختلف می‌شود. در شرایط بحرانی از آنجاییکه گروه‌های مختلف وضعیت خود را بدتر از وضعیت گذشته‌ی خودشان می‌بینند، آستانه‌ی تحمل آن‌ها برای هر گونه کاهش بیشتر رفاهشان بسیار کم است و در نتیجه‌ هزینه‌ی اجتماعی انجام اصلاحات بیشتر از هزینه‌ی اصلاحات در شرایط عادی است. اتفاقات آبان ۹۸ یکی از تلخ‌ترین مثال‌های این چرخه‌ی شوم است.

البته عواملی هم بر عریض شدن این دالان باریک موثر هستند. برخی از عواملی که منجر به عریض شدن این دالان باریک و در نتیجه افزایش تاب‌آوری اقتصاد ایران (در برابر شوک‌های بین المللی و در برابر اصلاحات اقتصادی) می‌شود عبارتند از:
افزایش سرمایه‌ی اجتماعی دولت
افزایش کیفیت نیروی انسانی (و علی‌الخصوص تیم اقتصادی) دولت
کاهش نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی

مثلا اگر دولت بتواند مردم را متقاعد بکند که در بلند مدت اصلاحات اقتصادی به نفع خود آنان است، میزان تحمل‌پذیری برای این اصلاحات افزایش می‌یابد. داشتن نیروی انسانی بهتر در دولت نیز قطعا در کیفیت سیاست‌ها تصمیم بسزایی دارد. نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی هم بر میزان بازتوزیع اصلاحات اقتصادی و در نتیجه مقاومت در برابر اصلاحات تاثیر مستقیم دارد. اما بخش عمده‌ی این عوامل در کوتاه مدت غیر قابل تغییر است.

مهم‌ترین نتیجه‌ی این نگاه آن است که متوجه بشویم که برای رشد بلند مدت و پایدار اقتصاد ایران به شدت نیازمند اصلاحات متناسب و هم زمان در گشایش‌های بین‌المللی و مسائل داخلی (مانند نظام حکمرانی، کسری بودجه، رشد نقدینگی، نظام رفاهی، نظام تجاری،...) هستیم.

مثلا در این نگاه، آثار اقتصادی بلند مدت کاهش یک‌باره‌ی تمامی تحریم‌ها الزاما بهتر از آثار کاهش گام‌به‌گام اما مستمر تحریم‌ها و همزمانی آن با اصلاحات اقتصادی داخلی نیست.

به عبارت دیگر در صورت صحت این نگاه مهم‌ترین وظیفه‌ی مجموعه‌ی وزارت خارجه و تیم اقتصادی یافتن مجموعه‌ی تدریجی و گام به گامی از گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی است که بتوانند در کنار یکدیگر به پیش برود.

در غیر این صورت افزایش یکباره منابع ارزی در دسترس در عمل منجر به افزایش بی‌رویه‌ی واردات، سرکوب قیمت ارز (نسبت به نرخ رشد نقدینگی) و در نهایت بازگشت تحریم‌ها و شوک ارزی بعدی در سال‌های آینده می‌شود. از طرف دیگر عدم کاهش‌ تحریم‌های فعلی هم امکان هرگونه اصلاح اساسی اقتصادی از کشور را می‌گیرد و با وضعیت فعلی نظام ارزی، رفاهی و تجاری کشور وضع معیشت مردم روز به روز بدتر می‌شود.

به نظرمی‌رسد یافتن مجموعه‌ی گام‌به‌گام و متناسب گشایش‌های بین‌المللی و اصلاحات اقتصادی داخلی در سال‌های پیش‌رو مهم‌ترین راهکار نجات اقتصاد ایران از وضعیت دهه‌های اخیر است.

✅ @karkhone
بردار با همکاری ITC (مرکز تجارت بین الملل) برگزار می کند

دوره سوم شتابدهنده صادرات

مخاطبین:
شرکت های کوچک و متوسط
جوانان علاقه مند به صادرات و توانمند در کار تیمی
و آنان که صادرات در صدر اهدافشان قرار داد و می خواهند صادرات را در یک فضای عملیاتی تجربه کنند.

خدمات:
منتورینگ
آموزش های تخصصی
شبکه سازی
حمایت های مالی

مهلت ثبت نام: 6 -16 بهمن

روش ثبت نام: جهت ثبت نام به سایت bordarexport.com مراجعه نمائید.

عبور از مرزها با نوآوری جمعی
مرکز شتابدهنده صادرات اولین شتابدهنده تخصصی صادرات کشور

پ.ن: از ما نشنیده بگیرید ولی خودی‌اند. برید اینجا اومدید تو بغلِ خودمون!
@karkhone_Ranking_of_Top_Companies_in_Iran_Top_500_1643146138.pdf
17.9 MB
خلاصه نتایج ۵۰۰ شرکت برتر ایران

گزارشی جذاب از دسته بندی و ارزیابی 500 کمپانی برتر ایران در 5 دسته 100 تایی.

✅ @karkhone
‍ نامه آیت الله صافی گلپایگانی دبیر وقت شورای نگهبان به امام خمینی و پاسخ ایشان‌در خصوص حدود اختیارات دولت

بسم الله الرحمن الرحیم ‏
‌‏محضر شریف حضرت مستطاب رهبر انقلاب اسلامی، آیت الله العظمی امام خمینی ـ دامت برکاته ‏
‌‏ با عرض سلام و تحیت و مسئلت طول عمر و سلامت وجود مبارک در ظل عنایات خاصۀ حضرت‌‎ ‌‏بقیة الله ـ ارواح العالمین له الفداء ـ تصدیع می دهد:‏
‌‏ از فتوای صادره از ناحیۀ حضرتعالی که، دولت می تواند در ازای استفاده از خدمات و امکانات‌‎ ‌‏دولتی و عمومی شروط الزامی مقرر نماید، به طور وسیع بعض اشخاص استظهار نموده اند که دولت‌‎ ‌‏می تواند هرگونه نظام اجتماعی، اقتصادی، کار، عائله، بازرگانی، امور شهری، کشاورزی و غیره را با‌‎ ‌‏استفاده از این اختیار جایگزین نظامات اصلیه و مستقیم اسلام قرار دهد و خدمات و امکاناتی را که‌‎ ‌‏منحصر به او شده است و مردم در استفاده از آنها مضطر یا شبه مضطر می باشند وسیلۀ اعمال سیاستهای‌‎ ‌‏عام و کلی بنماید و افعال و تروک مباحۀ شرعیه را تحریم یا الزام نماید. بدیهی است در امکاناتی که در‌‎ ‌‏انحصار دولت نیست و دولت مانند یک طرف عادی عمل می کند و یا مربوط به مقرر کردن نظام عام در‌‎ ‌‏مسائل عامه نیست و یا مربوط به نظام استفاده از خود آن خدمت است جواز این شرط مشروع و غیرقابل‌‎ ‌‏تردید است اما در امور عامه و خدماتی که به دولت منحصر شده است به عنوان شرط مقرر داشتن‌‎ ‌‏نظامات مختلف که قابل شمول نسبت به تمام موارد و اقشار و اصناف و اشخاص است موجب این‌‎ ‌‏نگرانی شده است که نظامات اسلام از مزارعه ـ اجاره ـ تجارت عائله و سایر روابط بتدریج عملاً منع و‌‎ ‌‏در خطر تعویض و تغییر قرار بگیرد و خلاصه استظهار این اشخاص که می خواهند در برقرار کردن‌‎ ‌‏هرگونه نظام اجتماعی و اقتصادی، این فتوا را مستمسک قرار دهند به نظر آنها باب عرضۀ هر نظام را‌‎
‏مفتوح نموده است. بدیهی است همان طور که در همۀ موارد نظر مبارک راهگشای عموم بوده در این‌‎ ‌‏مورد نیز رافع اشتباه خواهد شد.‏
‌‏دبیر شورای نگهبان ـ لطف الله صافی‏




‏بسمه تعالی‏
‌‏ دولت می تواند در تمام مواردی که مردم استفاده از امکانات و خدمات دولتی‌‎ ‌‏می کنند با شروط اسلامی، و حتی بدون شرط، قیمت مورد استفاده را از آنان بگیرد. و این‌‎ ‌‏جاری است در جمیع مواردی که تحت سلطۀ حکومت است، و اختصاص به مواردی که‌‎ ‌‏در نامۀ وزیر کار ذکر شده است ندارد. بلکه در «اَنفال»، که در زمان حکومت اسلامی‌‎ ‌‏امرش با حکومت است، می تواند بدون شرط یا با شرطِ الزامی این امر را اجرا کند.‏
‌‏ و حضرات آقایان محترم به شایعاتی که از طرف استفاده جویان بی بند وبار یا مخالفان‌‎ ‌‏با نظام جمهوری اسلامی پخش می شود اعتنایی نکنند که شایعات در هر امری ممکن‌‎ ‌‏است. والسلام علیکم و رحمة الله . ‏
‌‏روح الله الموسوی الخمینی‏

✅ @karkhone
اما شاه همزمان می‌خواست «شاه مردم» باشد و در میان صنعتگران موفقی که باید محبور ‌می‌شدند ۴۹٪ از سهامشان را به کارگران بفروشند، دشمنانی برای خود تراشیده بود؛ ضمن اینکه دولت حتی علیه دنیای کسب‌وکار و در نتیجه طبقه‌ی بازاریان نیز کارزارهایی را به راه می‌انداخت.
با برقراری حق‌رای برای زنان در ۱۳۴۱ دایره‌ی دشمنان او تا پایین‌تربن لایه‌های مردم رسید و در زمان ریاست‌جمهوری جیمی کارتر به دلیل نقض «حقوق بشر» با فشارهای بین‌المللی روبرو بود.
بخش‌های بزرگی از رسانه‌های لیبرال در غرب هم‌صدا با مهاجران ایرانی، سرویس مخفی «ساواک» را نمونه‌ی مفرطی از ستم‌گری می‌پنداشتند.
بنابراین شاه در سفر گسترده‌ای که به همراه همسرش فرح به اروپا انجام داد، در کشورهای کمونیست مانند چکسلواکی با احترام فراوان مورد استقبال قرار گرفت، درحالی که دیدارش از برلین با اعتراضات گسترده‌ی دانشجویان همراه شد و به یکی از مهم‌ترین عوامل بروز «شورش دانشجویی» ۱۹۶۸ تبدیل شد.

✅ @karkhone
‍ چطو شد که چنین شد

| سید حامد توانگر

برای اینکه به راه حل معضل کمبود گاز بپردازیم، اول ببینیم مشکل از کجا ایجاد شده؟ چی شد که دومین دارنده ذخایر گاز دنیا، الان با کمبود گاز روبرو هست؟
برای جواب دقیق تر به این سوال،باید برگردیم عقب و داستان صنعت گاز در ایران رو مروری اجمالی کنیم.
داستان گاز در ایران با درخواست شوروی برای خرید گاز ایران شروع شد. سال ۴۴ وقتی که هنوز شرکت گازی نبود و گاز تولیدی توسط کنسرسیوم، سوزونده می شد، شوروی درخواست خرید سالانه ده میلیارد مترمکعب گاز به ایران میده.
پیرو همین مساله شرکت گاز تاسیس و اولین خط لوله سراسری از خوزستان تا آستارا کشیده میشه. این صادرات اینقدر موفق بود(حجم صادرات از سال ۴۹ تا ۵۸ بیش از ۷۰ میلیارد مترمکعب بود) که ایران سال ۵۳، دو قرارداد برای صادرات به اروپا هم منعقد می کنه که با وقوع انقلاب، اجرایی نمیشن.
بواسطه همین خط انتقال، چند شهر ایران مثل تهران و شیراز گازکشی میشن.
بعد انقلاب، قراردادهای صادرات لغو و عملا صنعت گاز تا پایان جنگ، بدون توسعه و در حد گازرسانی به چند شهر محدود میمونه.
اوایل دهه۷۰،تصمیم گیران، بدلایل زیر بفکر توسعه بخش گاز و گازکشی شهرهای جدید میافتند.
1-اون زمان عمده گاز تولیدی،گاز همراه بوده‌.یعنی وقتی میخواستن نفت تولید کنن
مقداری هم گاز همراهش بوده که عمدتا سوزنده میشد. اما استحصالش به نسبت سایر گزینه ها مثل تولید برق، هزینه سرمایه گذاری پایین تری میخواست(این رو هم درنظر بگیرید که مثلا در برق همه سرمایه‌گذاری با دولت بود اما در گاز بخشی رو مردم انجام میدادن)
2-جایگزینی گاز با نفت و فرآورده‌های نفت و حتی برق(که برای سوخت نیروگاه نیاز به نفت یا فرآورده داشت)، باعث می شد دولت بتونه اونا رو صادر کنه در حالی که گاز مشتری دست به نقد کمتری داشت و صادراتش پیچیده تر بود.
این عوامل، باعث ورود گاز به سبد مصرف انرژی کشور شد
اما از اواخر دهه هفتاد و بعد از حدود یک دهه، مسیر بکلی عوض شد. از این زمان، گاز رسوندن به شهر و روستاها حوزه انتخابیه، یکی از جدی ترین وعده و دستاوردهای هر نماینده ای تبدیل شد.
ازین نقطه به بعد، دیگ سیاست گذاری کلانی در بخش گاز نبوده. هزینه فایده اقتصادی سنجش نمی شد. بلکه همه چیز صرفا قدرت چانه زنی افراد بستگی داشت. نماینده ای که انتخاب و استیضاح وزیر و حتی نحوه هزینه کرد شرکت گاز دستش بود، می‌تونست خواسته اش رو اعمال کنه.
جالبه که در سال هایی که کشور با محدودیت های جدی بودجه ای روبرو بود، حدود ۱۰۰ میلیارد دلار برای فقط انتقال و توزیع گاز(نه تولید) هزینه شد.
خب حالا این عدم سیاست گذاری کلان، چجوری موجب بحران فعلی ما شده؟
جواب خلاصه رابطه مالی غلط شرکت گاز هست، اما چطور؟
ساده بخوام بگم، نماینده ها هرسال لیستی از شهر و روستاهایی که میخواستن گازکشی بشه رو به شرکت گاز میدادن.
شرکت گاز می گفت من برای اینکار بودجه‌ای ندارم، اگه میخواین بودجه اش رو تصویب کنین.
نماینده ها هم که دنبال رای بودن، هرجور بوده بودجه لازم برای گازرسانی رو تصویب می کردن.
خب این رابطه مالی باعث شد نظام انگیزشی شرکت گاز فقط در راستای توسعه خطوط لوله و تعداد مشترکین تعریف بشه
و برای کارهای دیگ ای از جمله سرمایه‌گذاری در بهبود تجهیزات، کاهش تلفات و ...، نه پولی داشته باشه و نه حتی انگیزه ای.
البته طی چندسال اخیر، اتفاق دیگ هم بواسطه تبصره ۱۴ افتاد که مطابقش شرکت گاز براش مهم نیست گاز رو ۱ ﷼ بفروشه یا ۱$. یعنی درآمدهای فروش داخل گاز،به سازمان هدفمندی واریز میشه تا سازمان خرج هزینه های مثل خرید چای کنه و مازاد رو به شرکت گاز بده(منابع گاز و چایی؟همینقدر بی ربط)
بعلاوه چون توی ایران، همیشه کسری بودجه داریم، همون سهم شرکت هم کامل بهش پرداخت نمیشه.
نتیجتا شرکت گاز هیچ انگیزه ای برای کنترل رشد حجم مصرف بخش خانگی به منظور تداوم گازرسانی به صنایع یا حتی صادرات نداره.
بهتر بگیم، شرکت گاز رو تبدیل کردن به اداره نه شرکت دارای قدرت انتخاب.
خب این رابطه مالی چطور باعث بحران فعلی شد؟
نمودار زیر رو نگاه کنید، دو نکته مهم داره:
۱- رشد مصرف خانگی در ماه های سرد: نکته جالب اینه که اگرچه میزان مشترکین تقریبا ثابت مونده، اما مصرف عملا هر سال رشد داشته.
۲-تفاوت بالای مصرف ماه گرم و سرد: این مسأله که بدلیل مصارف گرمایشی گاز طبیعی امری معمول محسوب میشه و برای همین ذخیره سازی گاز در فصول گرم و مصرف در فصول سرد، امری ضروری محسوب میشه.

ادامه مطلب

✅ @karkhone
بفرمایید راستی بیازمایید

آنتونی بلینکن رفع یک سری خاص از تحریمهای ثانویه علیه ایران را امضاء کرده است و دست شرکتهای بین‎المللی برای همکاریهای غیرنظامی با ایران در برنامه هسته‎ای حالا باز شده است.
امضاء معافیّت تحریمهای مربوط به برنامه هسته‎ای ایران که همکاریهای بین‎المللی با ایران در برنامه هسته‎ای خود را تسهیل می‎کند، تحت عنوان "تسهیل مباحث در مذاکرات" و همچنین... همچنین... تضمین منافع آمریکا در بحث مهار غنی‎سازی هسته‎ای در عرصه بین‎الملل کنترل برنامه هسته‎ای ایران صورت گرفته است. متن اعلان وزارت خارجه به کنگره، دقیقاً حاکی از اهمیت این معافیتها برای آمریکا است. طبیعی است که این یکی از مهمترین قدمها برای پیشبرد روند مذاکرات است.

✅ @karkhone
هم‌افزایی بخش عمومی و خصوصی در صنعت رایانه

یکی از نخستین پیشگامان صنعت رایانه شرکت IBM بوده است که با دانش تجاری خود کالاهایی ارزشمند نزد جامعه آفریده و در قبالش پاداش بزرگی از مکانیسم بازار دریافت کرده است. اما این دانش تجاری 'به تنهایی' نمی‌توانست به آفرینش ثروت منجر شود. آنچه دانش تجاری IBM را به فعلیت رساند، پیشینه‌ی دور و درازی از همکاری این شرکت با دولت آمریکا بوده است که توانمندی فنی آی‌بی‌ام را توسعه بخشید. در طول جنگ دوم جهانی، سازمان‌های اطلاعاتی نیروی نظامی آمریکا ماشین‌افزارهای پانچ کارت فراوانی از آی‌بی‌ام می‌خریدند که کارآیی چشمگیری داشتند.

نخستین گامی که IBM در صنعت رایانه برداشت، ساخت ماشین‌افزاری به نام Stretch بود که در آزمایشگاه ملّی لس آلاموس توسعه یافت و در آزمایش جنگ‌افزارهای اتمی بکار گرفته شد. نخستین خریدار این محصول نیز سازمان امنیت ملّی آمریکا بود.

رایانه‌های اولیه‌ی IBM خریداری در بخش خصوصی نداشت. تنها خریدار محصولات گران‌قیمتش سازمان‌های دولتی بودند. از یک نقطه‌نظر بازارگرایانه، اگر منابع کمیاب اقتصادی را به تولید کالایی اختصاص دهید که نتواند 'آزمون بازار' را پشت سر گذارد، عملاً دارید منابع کمیاب را هدر می‌دهید؛ اگرچه محصولات اولیه‌ی آی‌بی‌ام از آزمون بازار عبور نکردند، اما همین خریدهای دولتی بودند که به این شرکت فرصت «یادگیری عملی» بخشید تا دانش و تجربه‌ای انباشت کند و روزی بتواند یک محصول قابل عرضه به بازار تولید نماید. این یادگیری عملی به خلق ابرکامپیوترهایی نظیر IBM 360 و IBM 7090 انجامید که سود هنگفتی برای شرکت آفرید و توسعه‌ی توانمندی‌هایش را شتاب بخشید.

دولت آمریکا در کنار سیاست 'طرف تقاضا' (خرید محصولات نوپای IBM)، با سیاست‌های 'طرف عرضه'ای نظیر یارانه‌دهی به پژوهش و توسعه‌ی فناوری رایانش، قابلیت فنی آی‌بی‌ام را توسعه داد. در سال ۱۹۵۲، آی‌بی‌ام قراردادی در پروژه‌ی نظامی 'احاطه‌ی زمینی نیمه‌خودکار' دریافت کرد. در این پروژه، آی‌بی‌ام دانش و تجربه‌ی عملی در زمینه‌ی ساخت حافظه‌ی هسته‌ای و بُردهای مدار چاپی اندوخت که در توسعه‌ی کسب‌وکارش مؤثر بود.

در نتیجه‌ی این همکاری‌ها بود که آی‌بی‌ام به یک ابرشرکت فراملّی نوآفرین تبدیل شد، کیک اقتصاد آمریکا را حجیم کرد و درآمدهای مالیاتی دولت را افزایش داد. این همکاری عمومی - خصوصی همه را غنی‌تر کرد. زمانی که قابلیت‌های کارآفرینانه‌ی بخش خصوصی، و پشتیبانی‌های سیاستی بخش عمومی در هم آمیخته می‌شوند، «نوآفرینی» با سرعتی فراتر از تصورمان شتاب می‌گیرد.

ناشر: @ProgressiveCapitalism

✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تعریف شرکت دولتی از زبان فردی که چهار سال وزیر اقتصاد و دارایی بود

بیش از صد سال است که مفاسد اقتصاد دولتی (سوسیالیسم و کینزیسم) را توضیح داده اید. آقای طیب‌نیا درست می‌گوید اما چرا این اقتصاد فاسد و ناکارآمد(دولتی)، به آزادی اقتصادی پشت می‌کند؟

چرا همه ناراضی ها در عین حال راضی‌اند!؟

✅ @karkhone
تویوتا و جنرال موتورز، فردگرایی یا کار گروهی؟
شکست جنرال موتوز پس از نَود سال!

| محمدرضا اسلامی

چند روز پیش (چهارم ژانویه) در خبرها منتشر شد که پس از نوَد سال (از سال 1931) که جنرال موتورز مقام اول تولید و فروش خودرو در کشور آمریکا بود، سال گذشته این مقام را به رقیب ژاپنی خود یعنی تویوتا باخت و ۲۰۲۱ اولین سالی بود که رسما فروش این کارخانه ژاپنی (در کشور آمریکا) از جنرال موتورز بیشتر بوده است.

درباره این خبر توجه به چند نکته ضروری است:

یک– مساله کیفیت در تولیدات تویوتا
افزایش «کمّیت» تولید محصول در کارخانجات تویوتا، مترادف با «اُفت کیفیت» نبوده و این یک نکته کلیدی است. خانواده/گروه تویوتا بر مبنای «کیفیت» شکل گرفته و این مقامِ جدید از این بابت حائز توجه است که گروه تویوتا توانسته با حفظ کیفیت، کمرِ رقیب کمّی کارِ خود را بشکند.

دو- تویوتا و مساله دسترسی به منابع اولیه
تویوتا در شرایطی «کمّیت» محصولات خود را افزایش می دهد که تقریبا به هیچ یک از منابع اولیه برای تولید محصول (در خودِ ژاپن) دسترسی ندارد!
نه سنگ آهن در ژاپن وجود دارد، نه گاز، نه برق ارزان. هیچ یک.
تمام پارامترهای اولیه برای تولید محصول در تیراژ بالا، در ژاپن موجود نیست. سنگ آهن را باید با «کشتی» (!) از استرالیا حمل (وارد) کنند. مهمترین مولفه انرژی در تولید (یعنی برق) با چالش جدی در ژاپن مواجه است.
برخلاف کشورهای اروپایی یا آمریکا که دسترسی به «برق هسته ای» ممکن است، در ژاپن به دلیل مساله زلزله، توسعه نیروگاه هسته ای یک «ریسک» محسوب می شود و لذا ژاپنی ها حتی در«تولید برق» با محدودیت/ملاحظات بسیار، مواجه بوده/هستند.

برق و فولاد دو رکن کلیدی در تولید محصولات صنعتی محسوب می شوند.

تویوتا در شرایطی کمیت را افزایش داد که نه کیفیت را باخته و نه میزانِ «دسترسی» اش به منابع اولیه فرقی کرده است! و این یعنی یک معجزه.

سه– تویوتا و منابع انسانی
جنرال موتورز در سرزمین پهناور آمریکا به انواعِ منابع اولیه دسترسی دارد. حتی از بابتِ دسترسی به «منابع انسانی» (و talent) مدیرانِ جنرال موتورز براحتی به برترین استعدادهای هندی، چینی، ترکیه ای، ایرانی، مصری و... دسترسی دارند در حالی که مدیران تویوتا (عمدتا) فقط با ژن ژاپنی در حال اداره گروه اقتصادی تویوتا هستند.

در اینباکسِ مدیران اداره منابع انسانی جنرال موتورز، روزانه انبوهی ایمیل فارغ التحصیلان دانشگاههای استنفورد، ام.آی.تی، برکلی، میشیگان و... وارد می شود. ایمیلهایی از افرادی با ملیتهای مختلف. در حالی که به سختی (شاید محال) می توان یک "مدیرِ ارشدِ غیر ژاپنی" در تویوتا پیدا کرد.


این چگونه ممکن است؟

برای ذهنهایی که عادت کرده اند همه چیز را در چند پاسخِ سرراست و شسته رُفته تحلیل کنند، نمی توان پاسخی برای این سوال یافت.
پاسخ به این سوال، کوتاه، روشن و خطی نیست. پاسخ به این سوال متضمّن یک شرط است و آن پذیرفتنِ «پیچیدگی» هاست. پاسخ اگر آسان بود، نیسان هم تویوتا می شد. حتی هوندا (که در کمّیت/کیفیت بارها تا نزدیکی تویوتا آمده) هم اینگونه می شد.

گروه تویوتا، یک صندوق سربسته است. مجموعه «ساختارهایی» که شرکت (امپراطوریِ) تویوتا بر مبنای آن بنا شده، اصلا واضح و روشن نیست.
بخشی از پیچیدگیها مبتنی بر روند ثبت اختراعات، تحقیق و توسعه... و اساسا «فن آوری» است. اما بخشی دیگر، مبتنی بر ساختارهای «روابط انسانی» است.

مولوی در بیتی می گوید:
نقشی که بر دل می زند
بر دیده گر پیدا شدی/

هر دست و رو ناشسته ای (!)
چون شیخِ ذالنّون آمدی

کنایه و تعبیر مولانا که می گوید «فردِ دست و رو ناشسته ای که به دنبال "جهش" است» در این بحث مصداق دارد. اگر «نقش» و علت، براحتی پیدا و مشخص بود که «فورد» هم می توانست تویوتا شود.

تویوتا و مساله حقوق و مزایا

یکی از مهمترین مسائل در طراحی ساختارِ سازمانها و بنگاههای بزرگ اقتصادی، «مساله حقوق مدیران» است. مدل ژاپنی کاملا با مدل آمریکایی در این بحث متفاوت است. در یادداشت قبل به این موضوع پرداخته شد که حقوق خانم مری باررا مدیرعامل جنرال موتورز 250 برابر حقوق یک مهندس ساده در همان مجموعه است. و این چیزی است که در مدل ژاپنی (طراحی سازمان) اصلا و ابدا پذیرفتنی نیست.
(مدل آمریکایی اصالت را به مدیر می دهد)

گفت بر قانونِ خویش

موفقیت تویوتا در بحثِ کمیت و کیفیت، مبتنی بر «طراحی مدلِ سازمانی»(بدون کپی برداری) و لحاظ کردنِ «محدودیت» های ژاپنی است. جلال آل احمد در مقاله ای درباره گاندی می گوید: کسی که از نردبانِ ضعفهای بشری بالا رفت و به رهبری قوم رسید. تویوتا، نه از نردبان ضعف، که از نردبانِ محدودیت بالا رفته است. مدیرانِ ژاپنی، حتی در دل آمریکای رقیب، کارخانه تاسیس کردند وبا شعبۀ تولید کمِری در ایالت کنتاکی توانستند کمَر رقیب را بشکنند.
نه با شعار، بلکه در عمل.

✅ @karkhone
به گزارش مرجع SHRM سی و هشت درصد( 38%) کارمندان در دنیا به دلیل نارضایتی از حقوق شان، استعفا می دهند.💲

🔻دوباره به پایان سال ۱۴۰۱ نزدیک می شویم و درخواست های کارکنان برای افزایش حقوق شان ، به سوی شما روانه خواهد شد!

🔗راهکار تعیین سیستم حقوق کارکنان
👉 https://b2n.ir/n87618 👈

✔️یکبار برای همیشه با تعیین سیستم حقوق و دستمزد، این مسئله را به شکل اصولی حل کنید.

ایران سلری، مرجع حقوق و دستمزد در ایران
#فوری

مصاحبه اولیانوف با رسانه‎های روس، در این ساعات منتشر شده است.
1. متن توافق آماده است و در حال نهایی شدن است و 20 صفحه است.
2. این توافق متنی سیاسی خواهد بود برای بازگشت به برجام
3. یک دوره یک یا دو ماهه برای آمادگی اجرای توافق در نظر است.
4. برجام به همان شکل 2015 با کمی تفاوتها بازگشته است.
5. بحث قطعنامه‎های شورای امنیت مطرح نیست و دیگر مهم نیست.
6. ایران هنوز برخی تقاضاها دارد که مورد حمایت روسیه نیز هست.
7. چیزی در حدّ 5 دقیقه به آخر کار... باقی است و خبری از توافق موقّت نیست و همه چیز قطعی و نهایی است.

سیگاری که میکشی حلال اولسون، مرد

✅ @karkhone
کارنامه چینی در آزادگان جنوبی

در پی توقف فعالیت‌های بین‌المللی و تشدید فشارهای آمریکا به ژاپن در سال ۸۶، فاز اول توسعه آزادگان جنوبی با حفر 21 حلقه چاه به شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب واگذار شد و با توجه به کالاهای موجود در انبارهای این شرکت، توسعه انجام شده و فاز اول با ظرفیت 45 هزار بشکه به تولید رسید.

توسعه فاز دو با داشتن چالش‌هایی چون نیاز به سرمایه قابل توجه، نیاز به استفاده از تکنولوژی جدیدتر خصوصاً در واحد بهره برداری و سیستم‌های اندازه‌گیری، همچنین ضرورت ازدیاد برداشت در آینده، باعث شد تا پیشنهاد چینی‌ها در سال 88 مورد قبول قرار گیرد و 70 درصد سهام پروژه به شرکت CNPC چین منتقل شد. CNPC تا پیش از این درگیر قرار داد توسعه آزادگان شمالی شده بود که قرارداد آن با سقف هزینه سرمایه‌ای 2 میلیارد و 805 میلیون دلار در تیر 88 یا همان Jul 2009 ابلاغ و موثر شده بود.

در آبان 1389 الحاقیه شماره 2 با CNPC امضا شد که در طی آن چینی‌ها اقدام به جمع‌آوری اطلاعات کرده و در طرح توسعه جامع، بازنگری کردند و به اصطلاح RMDP را تهیه و تنظیم کردند؛ برخی معتقدند که ژاپنی‌ها به دلیل کمبود اطلاعات کافی انتظار تولید با نرخ بالا از چاه‌های این میدان را داشتند که بعدها ثابت شد این تصور با یک Over estimate همراه است و طرح توسعه بازنگری شده چینی‌ها بسیار کاربردی‌تر از نمونه ژاپنی آن بود.

در شهریور 91 قرارداد توسعه CNPC تنفیذ شد؛ شرکت چینی از همان ابتدا در قبولاندن برخی از شروط فنی به کارفرمای پروژه یعنی شرکت مهندسی و توسعه نفت (متن) دچار مشکل شد، اوج این داستان اختلاف بر سر روش فرازآوری مصنوعی بود. با توجه به وجود لوپ کمپرسور و برنامه برای استفاده از Gas lift در آزادگان شمالی، شرکت متن معتقد بود که باید از همین روش برای ازادگان جنوبی استفاده شود و با توجه به تعداد بالای چاه‌ها هزینه این روش بسیار پایین آمده و به صرفه خواهد بود، اما گویا چینی‌ها بدون داشتن دلیل فنی کافی بر استفاده از پمپ الکتریکی درون چاهی اصرار داشتند که سرانجام نتوانستند شرکت متن را مجاب به موافقت کنند و مشکل خود را از بالا به پایین حل کرده و با Over rule کردن متن، دستور استفاده از پمپ را در دستور کار توسعه گنجاندند.

مدتی بعد یعنی در مهر 1391 الحاقیه شماره 3 موثر شد که در طی آن چینی‌ها مجاز بودند برای 100 حلقه چاه به صورت Fast track یعنی ترک مناقصه با استفاده از دکل‌های چینی و ابزار و کالا به انتخاب خودشان اقدام کنند. هر چقدر توسعه آزادگان شمالی منظم و کم‌حاشیه بود، CNPC در توسعه آزادگان‌جنوبی به دنبال امتیازگیری بود. شایعاتی شنیده می‌شد مبنی بر اینکه پیمانکار چینی پس از آنکه توانست میخ الحاقیه شماره3 و پمپ‌های درون چاهی را بکوبد، به دنبال افزایش Capex پروژه از 6 میلیارد دلار به حدود 10 میلیارد دلار به بهانه تحریم‌ها رفت و از این رو حداقل عملیات حفاری با استفاده از دو دکل شرکت ملی حفاری و سه دکل چینی در دستور کار قرار گرفت.

دست دست کردن چینی‌ها باعث شد تا دوبار از سوی شرکت ملی نفت اخطار کم کاری دریافت کند و درست پس از اخطار دوم به نظر می‌رسد که پیمانکار خطر اخراج را احساس کرد؛ عده‌ای معتقدند از این پس کارها تسریع شد، مناقصات سطح الارض برگزار شد و 7 دکل چینی دیگر آماده حرکت شد، همچنین به گوش می‌رسید که گویا کالاهای پروژه نیز آماده ارسال به ایران شده بود. البته برای توضیحاتی که پس از اخطار دوم ارائه شد مدرک چندانی وجود ندارد اما عیناً از کارشناسان مطلع نقل شده است. گویا در این دوران رفتار کارفرما در جلسات کاملاً با پیمانکار تغییر کرده بود و پیمانکار پیمانفرما به کلی در موضع ضعف قرار گرفته بود.

سرانجام 9 اردیبهشت93 شرکت CNPC خلع ید شد و کار توسعه آزادگان به متخصصان داخلی سپرده شد، چینی‌ها در این دوران 12 چاه بدون تکمیل حفاری کردند و کار حفاری 4 حلقه چاه نیمه کاره ماند، هیچ چاه جدیدی در زمان CNPC به تولید اضافه نشد.

در نهایت شرکت ملی نفت ایران دست به کار شد و خود مستقیماً وارد عمل شد و با کمک صندوق توسعه ملی کار توسعه آزادگان را به پیش برد؛ این مدل توسعه اگر چه چندان منظم نبود و نقدهای فنی بسیاری به آن وارد است، اما تلاش شبانه روزی مجریان و تیم توسعه طرح را به عنوان یک دیپلم افتخار و مجاهدت بیاد ماندنی در دل خود نهفته دارد. آزادگان جنوبی تا سال 97 به حداکثر تولید خود یعنی 140 هزار بشکه در روز رسید.

✅ @karkhone
❞..اهمیت حمایتهایی که اداره‌ی کسب‌وکارهای کوچک آمریکا در ابتدایی‌ترین مراحل شرکتمان Qualcomm به عمل آورد را نباید کوچک تلقی کنیم. پژوهش‌های پیشرفته‌ی فناورانه می‌توانند اکتشافات تحول‌آفرینی پدید آورند، اما کارآفرینان نوآور برای آنکه بتوانند سرمایه‌ی مورد نیازشان را از بخش خصوصی جذب کنند نیازمند حمایتی اولیه هستند تا قابلیت تکنولوژی‌های پُرریسک را به دیگران اثبات نمایند. اداره کسب‌وکارهای کوچک این حمایت را برایمان فراهم کرد. اگرچه حمایت‌های این اداره تنها منبع تأمین مالی ما در روزهای اول نبوده است، اما به مثابۀ "مُهر تأیید"ی بر کسب‌وکارمان بوده است تا بتوانیم به پشتوانۀ این مهر تأیید سرمایه‌گذاران بخش خصوصی را مجاب کنیم که در کسب‌وکارمان سرمایه‌گذاری کنند..❝

• اروین جیکوبز، بنیانگذار Qualcomm

در شیمی ماده‌ای به نام "کاتالیزور" (شتاب‌دهنده) وجود دارد که میتواند مولکول‌هایی که برهم‌کنش‌شان سالها به طول می‌انجامد را در عرض چندثانیه به واکنش وا دارد. گفته‌ی جیکوبز نشان میدهد که تأمین مالی عمومی نیز با خلق انگیزه و اطلاعات فرصت‌های سرمایه‌گذاری، میتواند کاتالیزور سرمایه‌گذاری خصوصی باشد.

✅ @karkhone
نابودی بورژوازی ملی به دست انقلابیون بعد از انقلاب

مهدی بازرگان، مصوبه شورای انقلاب مبنی بر مصادره شدن صنایع بزرگ را تحت عنوان «قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران» را در حضور رسانه‌ها خواند.

در این مصوبه آمده بود:
«نظام گذشته ضمن حمایت ظاهری از صنایع کشور که به بهای نابودی کشاورزی به عمل می‌آورد آن‌ها را به صورت وسایلی برای چپاول سرمایه‌های ملی به دست عمال خود و وابستگی اقتصاد ایران به سرمایه‌داری خارجی و مصرفی ساختن کشور درآورده بود...

صنایع ایران بر پایه‌ی صنعت و اقتصاد وابسته به سرمایه‌داری غارتگر جهانی به وجود آمده بود...

اینک نجات صنعت و اقتصاد کشور ایجاب می‌کند اقدامی قاطع در جهت احیا و اداره‌ی صحیح و توسعه‌ی آن‌ها به منظورهای ذیل به عمل آید:

الف- رعایت نظام اسلامی در مورد حقوق کار
ب- خروج اقتصاد ایران از وابستگی به نفت و احراز استقلال از طریق تولید نیازهای داخلی تا سرحد خودکفایی و توسعه‌ی صادرات...
ج- گسترش زمینه‌ی کار و اشتغال و تخصص...
د- قطع ید از عمال نظام استبدادی و استثمارگران...
ه- احتراز از دولت‌سالاری و تشویق و حمایت از فعالیت‌های غیردولتی و اتکا در بخش خصوصی»....


بعد از بهمن ۵۷، یکی از دغدغه‌های اصلی انقلابیون (راست و چپ) تصفیه حساب با سرمایه‌داران و تولیدکنندگان موفق و انتقام ایدئولوژیک از آنها بود...

برخی از سرمایه‌داران، کشور را ترک کرده بودند، برخی نیز متواری و پنهان شده بودند...
انقلابیون۵۷، تعدادی از آنها را دستگیر کرده بودند و آنها که مانده بودند در وحشتی هر روزی روزگار میگذراندند.

در نهایت صنایع بزرگ ملی و اموال ۵۳ نفر از سرمایه‌داران معروف، که موتور متحرکه رشد و پیشرفت ایران آن دوران بودند، در خیانتی بزرگ مصادره شد و مالکیت آنها که در ابتدا قرار بود ملی بشود، به بنیاد مستضعفان داده شد...

مصادره‌های انقلاب ۵۷ که به اسم بی مسمای قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران مشهور شد، با اصل ۴۴ قانون اساسی تکمیل و زمینه‌ساز یک غارت بی شرمانه در سطحی بسیار گسترده شد...

روزنامه اطلاعات كه در آن زمان هنوز خودش مصادره نشده بود، در همين روز در صفحه دوم خود فهرست برخی از افراد را كه شركتها، موسسات و كارخانه‌های آنان مشمول اين قانون قرار می‌گرفت منتشر کرد:

برادران خيامی‌ (ایران‌خودرو.... فروشگاه‌های کوروش، مبلیران و...)...
محمد رحيم ايروانی (کفش ملی و صنایع وابسته) ...
محمد تقی برخوردار (پارس الکتریک، سرامیک البرز و...) ...
خانواده لاجوردی (گروه صنعتی بهشهر، پلی‌اکریل اصفهان و...)...
محمدتقی توکلی (کبریت توکلی، موتوژن و...) ....
خانواده خسروشاهی (تولی‌پرس، گروه صنعتی مینو و...)...
اصغر قندچی (ایران کاوه یا همان سایپادیزل فعلی) سازمان فرهنگی ورزشی تاج و ...

بسیاری از انقلابیون۵۷ که در ذیل نظریه‌ها و توهمات خود بورژوازی ملی ایران را نابود کردند، بعدها اعتراف کردند که این مصادره‌ها اشتباه بوده و بسیاری از این سرمایه‌داران هیچ ارتباطی سیاسی با دولت شاهنشاهی پهلوی نداشتند و دارای هیچ نقطه تاریک یا مبهمی نبوده‌اند....
(زندگی بسیاری از این کارآفرینان شرافتمند در شرایط غم‌انگیز و تاسف‌آوری دنبال شد و به پایان رسید، برخی از غم و ناراحتی زیاد جوانمرگ شدند و دق کردند، برخی آواره کشورهای دیگر شدند و بسیاری از آنها در تنگدستگی بدرود حیات گفتند...

این اعترافات دیر هنگام و بی‌فایده انقلابیون۵۷ زمانی گفته شد که اکثر آن کارخانه‌ها و شرکت‌ها یا ورشکست شده بودند، یا در معرض ورشکستگی و نابودی بودند.

یاد تمامی آن سرمایه‌داران شریف گرامی باد

✅ @karkhone
لانگ شات

‏۱۹۶۰ : بریتانیا پس از ایالات متحده در رتبه دوم قرار دارد.

‏۱۹۷۰ : انگلستان یک بازیگر جهانی در سطحی که امروزه دیده نمی شود.

‏۱۹۸۰ : بلوک اروپا تحت سلطه : بریتانیا، آلمان و فرانسه.

۱۹۹۰ فرانسه و آلمان حدودا برابر بودند. در اینجا ما همچنین می‌توانیم یک بلوک کوچک بریتانیایی را ببینیم که هر چه به عقب برگردیم رشد خواهد کرد.

جالب است که ۲۰۰۰ در مقایسه با سال ۲۰۲۰ چقدر متفاوت به نظر می رسد. چین در سطح ژاپن و استرالیا قرار دارد و بلوک اروپا چند قطبی تر به نظر می رسد.

۲۰۱۰، ایالات متحده بیشترین شرکا را داشت، حتی با وجود اینکه چین نسبتاً به خوبی با آن برابری می کرد.

‏کشورهایی که در ۲۰۲۰ به بزرگترین شریک تجاری خود (صادرات + واردات) متصل شدند. چین اکنون غالب است.

✅ @karkhone