تعریف شرکت دولتی از زبان فردی که چهار سال وزیر اقتصاد و دارایی بود

بیش از صد سال است که مفاسد اقتصاد دولتی (سوسیالیسم و کینزیسم) را توضیح داده اید. آقای طیب‌نیا درست می‌گوید اما چرا این اقتصاد فاسد و ناکارآمد(دولتی)، به آزادی اقتصادی پشت می‌کند؟

چرا همه ناراضی ها در عین حال راضی‌اند!؟

✅ @karkhone

تویوتا و جنرال موتورز، فردگرایی یا کار گروهی؟
شکست جنرال موتوز پس از نَود سال!

| محمدرضا اسلامی

چند روز پیش (چهارم ژانویه) در خبرها منتشر شد که پس از نوَد سال (از سال 1931) که جنرال موتورز مقام اول تولید و فروش خودرو در کشور آمریکا بود، سال گذشته این مقام را به رقیب ژاپنی خود یعنی تویوتا باخت و ۲۰۲۱ اولین سالی بود که رسما فروش این کارخانه ژاپنی (در کشور آمریکا) از جنرال موتورز بیشتر بوده است.

درباره این خبر توجه به چند نکته ضروری است:

یک– مساله کیفیت در تولیدات تویوتا
افزایش «کمّیت» تولید محصول در کارخانجات تویوتا، مترادف با «اُفت کیفیت» نبوده و این یک نکته کلیدی است. خانواده/گروه تویوتا بر مبنای «کیفیت» شکل گرفته و این مقامِ جدید از این بابت حائز توجه است که گروه تویوتا توانسته با حفظ کیفیت، کمرِ رقیب کمّی کارِ خود را بشکند.

دو- تویوتا و مساله دسترسی به منابع اولیه
تویوتا در شرایطی «کمّیت» محصولات خود را افزایش می دهد که تقریبا به هیچ یک از منابع اولیه برای تولید محصول (در خودِ ژاپن) دسترسی ندارد!
نه سنگ آهن در ژاپن وجود دارد، نه گاز، نه برق ارزان. هیچ یک.
تمام پارامترهای اولیه برای تولید محصول در تیراژ بالا، در ژاپن موجود نیست. سنگ آهن را باید با «کشتی» (!) از استرالیا حمل (وارد) کنند. مهمترین مولفه انرژی در تولید (یعنی برق) با چالش جدی در ژاپن مواجه است.
برخلاف کشورهای اروپایی یا آمریکا که دسترسی به «برق هسته ای» ممکن است، در ژاپن به دلیل مساله زلزله، توسعه نیروگاه هسته ای یک «ریسک» محسوب می شود و لذا ژاپنی ها حتی در«تولید برق» با محدودیت/ملاحظات بسیار، مواجه بوده/هستند.

برق و فولاد دو رکن کلیدی در تولید محصولات صنعتی محسوب می شوند.

تویوتا در شرایطی کمیت را افزایش داد که نه کیفیت را باخته و نه میزانِ «دسترسی» اش به منابع اولیه فرقی کرده است! و این یعنی یک معجزه.

سه– تویوتا و منابع انسانی
جنرال موتورز در سرزمین پهناور آمریکا به انواعِ منابع اولیه دسترسی دارد. حتی از بابتِ دسترسی به «منابع انسانی» (و talent) مدیرانِ جنرال موتورز براحتی به برترین استعدادهای هندی، چینی، ترکیه ای، ایرانی، مصری و... دسترسی دارند در حالی که مدیران تویوتا (عمدتا) فقط با ژن ژاپنی در حال اداره گروه اقتصادی تویوتا هستند.

در اینباکسِ مدیران اداره منابع انسانی جنرال موتورز، روزانه انبوهی ایمیل فارغ التحصیلان دانشگاههای استنفورد، ام.آی.تی، برکلی، میشیگان و... وارد می شود. ایمیلهایی از افرادی با ملیتهای مختلف. در حالی که به سختی (شاید محال) می توان یک "مدیرِ ارشدِ غیر ژاپنی" در تویوتا پیدا کرد.


این چگونه ممکن است؟

برای ذهنهایی که عادت کرده اند همه چیز را در چند پاسخِ سرراست و شسته رُفته تحلیل کنند، نمی توان پاسخی برای این سوال یافت.
پاسخ به این سوال، کوتاه، روشن و خطی نیست. پاسخ به این سوال متضمّن یک شرط است و آن پذیرفتنِ «پیچیدگی» هاست. پاسخ اگر آسان بود، نیسان هم تویوتا می شد. حتی هوندا (که در کمّیت/کیفیت بارها تا نزدیکی تویوتا آمده) هم اینگونه می شد.

گروه تویوتا، یک صندوق سربسته است. مجموعه «ساختارهایی» که شرکت (امپراطوریِ) تویوتا بر مبنای آن بنا شده، اصلا واضح و روشن نیست.
بخشی از پیچیدگیها مبتنی بر روند ثبت اختراعات، تحقیق و توسعه... و اساسا «فن آوری» است. اما بخشی دیگر، مبتنی بر ساختارهای «روابط انسانی» است.

مولوی در بیتی می گوید:
نقشی که بر دل می زند
بر دیده گر پیدا شدی/

هر دست و رو ناشسته ای (!)
چون شیخِ ذالنّون آمدی

کنایه و تعبیر مولانا که می گوید «فردِ دست و رو ناشسته ای که به دنبال "جهش" است» در این بحث مصداق دارد. اگر «نقش» و علت، براحتی پیدا و مشخص بود که «فورد» هم می توانست تویوتا شود.

تویوتا و مساله حقوق و مزایا

یکی از مهمترین مسائل در طراحی ساختارِ سازمانها و بنگاههای بزرگ اقتصادی، «مساله حقوق مدیران» است. مدل ژاپنی کاملا با مدل آمریکایی در این بحث متفاوت است. در یادداشت قبل به این موضوع پرداخته شد که حقوق خانم مری باررا مدیرعامل جنرال موتورز 250 برابر حقوق یک مهندس ساده در همان مجموعه است. و این چیزی است که در مدل ژاپنی (طراحی سازمان) اصلا و ابدا پذیرفتنی نیست.
(مدل آمریکایی اصالت را به مدیر می دهد)

گفت بر قانونِ خویش

موفقیت تویوتا در بحثِ کمیت و کیفیت، مبتنی بر «طراحی مدلِ سازمانی»(بدون کپی برداری) و لحاظ کردنِ «محدودیت» های ژاپنی است. جلال آل احمد در مقاله ای درباره گاندی می گوید: کسی که از نردبانِ ضعفهای بشری بالا رفت و به رهبری قوم رسید. تویوتا، نه از نردبان ضعف، که از نردبانِ محدودیت بالا رفته است. مدیرانِ ژاپنی، حتی در دل آمریکای رقیب، کارخانه تاسیس کردند وبا شعبۀ تولید کمِری در ایالت کنتاکی توانستند کمَر رقیب را بشکنند.
نه با شعار، بلکه در عمل.

✅ @karkhone

به گزارش مرجع SHRM سی و هشت درصد( 38%) کارمندان در دنیا به دلیل نارضایتی از حقوق شان، استعفا می دهند.💲

🔻دوباره به پایان سال ۱۴۰۱ نزدیک می شویم و درخواست های کارکنان برای افزایش حقوق شان ، به سوی شما روانه خواهد شد!

🔗راهکار تعیین سیستم حقوق کارکنان
👉 https://b2n.ir/n87618 👈

✔️یکبار برای همیشه با تعیین سیستم حقوق و دستمزد، این مسئله را به شکل اصولی حل کنید.

ایران سلری، مرجع حقوق و دستمزد در ایران

#فوری

مصاحبه اولیانوف با رسانه‎های روس، در این ساعات منتشر شده است.
1. متن توافق آماده است و در حال نهایی شدن است و 20 صفحه است.
2. این توافق متنی سیاسی خواهد بود برای بازگشت به برجام
3. یک دوره یک یا دو ماهه برای آمادگی اجرای توافق در نظر است.
4. برجام به همان شکل 2015 با کمی تفاوتها بازگشته است.
5. بحث قطعنامه‎های شورای امنیت مطرح نیست و دیگر مهم نیست.
6. ایران هنوز برخی تقاضاها دارد که مورد حمایت روسیه نیز هست.
7. چیزی در حدّ 5 دقیقه به آخر کار... باقی است و خبری از توافق موقّت نیست و همه چیز قطعی و نهایی است.

سیگاری که میکشی حلال اولسون، مرد

✅ @karkhone

کارنامه چینی در آزادگان جنوبی

در پی توقف فعالیت‌های بین‌المللی و تشدید فشارهای آمریکا به ژاپن در سال ۸۶، فاز اول توسعه آزادگان جنوبی با حفر 21 حلقه چاه به شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب واگذار شد و با توجه به کالاهای موجود در انبارهای این شرکت، توسعه انجام شده و فاز اول با ظرفیت 45 هزار بشکه به تولید رسید.

توسعه فاز دو با داشتن چالش‌هایی چون نیاز به سرمایه قابل توجه، نیاز به استفاده از تکنولوژی جدیدتر خصوصاً در واحد بهره برداری و سیستم‌های اندازه‌گیری، همچنین ضرورت ازدیاد برداشت در آینده، باعث شد تا پیشنهاد چینی‌ها در سال 88 مورد قبول قرار گیرد و 70 درصد سهام پروژه به شرکت CNPC چین منتقل شد. CNPC تا پیش از این درگیر قرار داد توسعه آزادگان شمالی شده بود که قرارداد آن با سقف هزینه سرمایه‌ای 2 میلیارد و 805 میلیون دلار در تیر 88 یا همان Jul 2009 ابلاغ و موثر شده بود.

در آبان 1389 الحاقیه شماره 2 با CNPC امضا شد که در طی آن چینی‌ها اقدام به جمع‌آوری اطلاعات کرده و در طرح توسعه جامع، بازنگری کردند و به اصطلاح RMDP را تهیه و تنظیم کردند؛ برخی معتقدند که ژاپنی‌ها به دلیل کمبود اطلاعات کافی انتظار تولید با نرخ بالا از چاه‌های این میدان را داشتند که بعدها ثابت شد این تصور با یک Over estimate همراه است و طرح توسعه بازنگری شده چینی‌ها بسیار کاربردی‌تر از نمونه ژاپنی آن بود.

در شهریور 91 قرارداد توسعه CNPC تنفیذ شد؛ شرکت چینی از همان ابتدا در قبولاندن برخی از شروط فنی به کارفرمای پروژه یعنی شرکت مهندسی و توسعه نفت (متن) دچار مشکل شد، اوج این داستان اختلاف بر سر روش فرازآوری مصنوعی بود. با توجه به وجود لوپ کمپرسور و برنامه برای استفاده از Gas lift در آزادگان شمالی، شرکت متن معتقد بود که باید از همین روش برای ازادگان جنوبی استفاده شود و با توجه به تعداد بالای چاه‌ها هزینه این روش بسیار پایین آمده و به صرفه خواهد بود، اما گویا چینی‌ها بدون داشتن دلیل فنی کافی بر استفاده از پمپ الکتریکی درون چاهی اصرار داشتند که سرانجام نتوانستند شرکت متن را مجاب به موافقت کنند و مشکل خود را از بالا به پایین حل کرده و با Over rule کردن متن، دستور استفاده از پمپ را در دستور کار توسعه گنجاندند.

مدتی بعد یعنی در مهر 1391 الحاقیه شماره 3 موثر شد که در طی آن چینی‌ها مجاز بودند برای 100 حلقه چاه به صورت Fast track یعنی ترک مناقصه با استفاده از دکل‌های چینی و ابزار و کالا به انتخاب خودشان اقدام کنند. هر چقدر توسعه آزادگان شمالی منظم و کم‌حاشیه بود، CNPC در توسعه آزادگان‌جنوبی به دنبال امتیازگیری بود. شایعاتی شنیده می‌شد مبنی بر اینکه پیمانکار چینی پس از آنکه توانست میخ الحاقیه شماره3 و پمپ‌های درون چاهی را بکوبد، به دنبال افزایش Capex پروژه از 6 میلیارد دلار به حدود 10 میلیارد دلار به بهانه تحریم‌ها رفت و از این رو حداقل عملیات حفاری با استفاده از دو دکل شرکت ملی حفاری و سه دکل چینی در دستور کار قرار گرفت.

دست دست کردن چینی‌ها باعث شد تا دوبار از سوی شرکت ملی نفت اخطار کم کاری دریافت کند و درست پس از اخطار دوم به نظر می‌رسد که پیمانکار خطر اخراج را احساس کرد؛ عده‌ای معتقدند از این پس کارها تسریع شد، مناقصات سطح الارض برگزار شد و 7 دکل چینی دیگر آماده حرکت شد، همچنین به گوش می‌رسید که گویا کالاهای پروژه نیز آماده ارسال به ایران شده بود. البته برای توضیحاتی که پس از اخطار دوم ارائه شد مدرک چندانی وجود ندارد اما عیناً از کارشناسان مطلع نقل شده است. گویا در این دوران رفتار کارفرما در جلسات کاملاً با پیمانکار تغییر کرده بود و پیمانکار پیمانفرما به کلی در موضع ضعف قرار گرفته بود.

سرانجام 9 اردیبهشت93 شرکت CNPC خلع ید شد و کار توسعه آزادگان به متخصصان داخلی سپرده شد، چینی‌ها در این دوران 12 چاه بدون تکمیل حفاری کردند و کار حفاری 4 حلقه چاه نیمه کاره ماند، هیچ چاه جدیدی در زمان CNPC به تولید اضافه نشد.

در نهایت شرکت ملی نفت ایران دست به کار شد و خود مستقیماً وارد عمل شد و با کمک صندوق توسعه ملی کار توسعه آزادگان را به پیش برد؛ این مدل توسعه اگر چه چندان منظم نبود و نقدهای فنی بسیاری به آن وارد است، اما تلاش شبانه روزی مجریان و تیم توسعه طرح را به عنوان یک دیپلم افتخار و مجاهدت بیاد ماندنی در دل خود نهفته دارد. آزادگان جنوبی تا سال 97 به حداکثر تولید خود یعنی 140 هزار بشکه در روز رسید.

✅ @karkhone

❞..اهمیت حمایتهایی که اداره‌ی کسب‌وکارهای کوچک آمریکا در ابتدایی‌ترین مراحل شرکتمان Qualcomm به عمل آورد را نباید کوچک تلقی کنیم. پژوهش‌های پیشرفته‌ی فناورانه می‌توانند اکتشافات تحول‌آفرینی پدید آورند، اما کارآفرینان نوآور برای آنکه بتوانند سرمایه‌ی مورد نیازشان را از بخش خصوصی جذب کنند نیازمند حمایتی اولیه هستند تا قابلیت تکنولوژی‌های پُرریسک را به دیگران اثبات نمایند. اداره کسب‌وکارهای کوچک این حمایت را برایمان فراهم کرد. اگرچه حمایت‌های این اداره تنها منبع تأمین مالی ما در روزهای اول نبوده است، اما به مثابۀ "مُهر تأیید"ی بر کسب‌وکارمان بوده است تا بتوانیم به پشتوانۀ این مهر تأیید سرمایه‌گذاران بخش خصوصی را مجاب کنیم که در کسب‌وکارمان سرمایه‌گذاری کنند..❝

• اروین جیکوبز، بنیانگذار Qualcomm

در شیمی ماده‌ای به نام "کاتالیزور" (شتاب‌دهنده) وجود دارد که میتواند مولکول‌هایی که برهم‌کنش‌شان سالها به طول می‌انجامد را در عرض چندثانیه به واکنش وا دارد. گفته‌ی جیکوبز نشان میدهد که تأمین مالی عمومی نیز با خلق انگیزه و اطلاعات فرصت‌های سرمایه‌گذاری، میتواند کاتالیزور سرمایه‌گذاری خصوصی باشد.

✅ @karkhone

نابودی بورژوازی ملی به دست انقلابیون بعد از انقلاب

مهدی بازرگان، مصوبه شورای انقلاب مبنی بر مصادره شدن صنایع بزرگ را تحت عنوان «قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران» را در حضور رسانه‌ها خواند.

در این مصوبه آمده بود:
«نظام گذشته ضمن حمایت ظاهری از صنایع کشور که به بهای نابودی کشاورزی به عمل می‌آورد آن‌ها را به صورت وسایلی برای چپاول سرمایه‌های ملی به دست عمال خود و وابستگی اقتصاد ایران به سرمایه‌داری خارجی و مصرفی ساختن کشور درآورده بود...

صنایع ایران بر پایه‌ی صنعت و اقتصاد وابسته به سرمایه‌داری غارتگر جهانی به وجود آمده بود...

اینک نجات صنعت و اقتصاد کشور ایجاب می‌کند اقدامی قاطع در جهت احیا و اداره‌ی صحیح و توسعه‌ی آن‌ها به منظورهای ذیل به عمل آید:

الف- رعایت نظام اسلامی در مورد حقوق کار
ب- خروج اقتصاد ایران از وابستگی به نفت و احراز استقلال از طریق تولید نیازهای داخلی تا سرحد خودکفایی و توسعه‌ی صادرات...
ج- گسترش زمینه‌ی کار و اشتغال و تخصص...
د- قطع ید از عمال نظام استبدادی و استثمارگران...
ه- احتراز از دولت‌سالاری و تشویق و حمایت از فعالیت‌های غیردولتی و اتکا در بخش خصوصی»....


بعد از بهمن ۵۷، یکی از دغدغه‌های اصلی انقلابیون (راست و چپ) تصفیه حساب با سرمایه‌داران و تولیدکنندگان موفق و انتقام ایدئولوژیک از آنها بود...

برخی از سرمایه‌داران، کشور را ترک کرده بودند، برخی نیز متواری و پنهان شده بودند...
انقلابیون۵۷، تعدادی از آنها را دستگیر کرده بودند و آنها که مانده بودند در وحشتی هر روزی روزگار میگذراندند.

در نهایت صنایع بزرگ ملی و اموال ۵۳ نفر از سرمایه‌داران معروف، که موتور متحرکه رشد و پیشرفت ایران آن دوران بودند، در خیانتی بزرگ مصادره شد و مالکیت آنها که در ابتدا قرار بود ملی بشود، به بنیاد مستضعفان داده شد...

مصادره‌های انقلاب ۵۷ که به اسم بی مسمای قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران مشهور شد، با اصل ۴۴ قانون اساسی تکمیل و زمینه‌ساز یک غارت بی شرمانه در سطحی بسیار گسترده شد...

روزنامه اطلاعات كه در آن زمان هنوز خودش مصادره نشده بود، در همين روز در صفحه دوم خود فهرست برخی از افراد را كه شركتها، موسسات و كارخانه‌های آنان مشمول اين قانون قرار می‌گرفت منتشر کرد:

برادران خيامی‌ (ایران‌خودرو.... فروشگاه‌های کوروش، مبلیران و...)...
محمد رحيم ايروانی (کفش ملی و صنایع وابسته) ...
محمد تقی برخوردار (پارس الکتریک، سرامیک البرز و...) ...
خانواده لاجوردی (گروه صنعتی بهشهر، پلی‌اکریل اصفهان و...)...
محمدتقی توکلی (کبریت توکلی، موتوژن و...) ....
خانواده خسروشاهی (تولی‌پرس، گروه صنعتی مینو و...)...
اصغر قندچی (ایران کاوه یا همان سایپادیزل فعلی) سازمان فرهنگی ورزشی تاج و ...

بسیاری از انقلابیون۵۷ که در ذیل نظریه‌ها و توهمات خود بورژوازی ملی ایران را نابود کردند، بعدها اعتراف کردند که این مصادره‌ها اشتباه بوده و بسیاری از این سرمایه‌داران هیچ ارتباطی سیاسی با دولت شاهنشاهی پهلوی نداشتند و دارای هیچ نقطه تاریک یا مبهمی نبوده‌اند....
(زندگی بسیاری از این کارآفرینان شرافتمند در شرایط غم‌انگیز و تاسف‌آوری دنبال شد و به پایان رسید، برخی از غم و ناراحتی زیاد جوانمرگ شدند و دق کردند، برخی آواره کشورهای دیگر شدند و بسیاری از آنها در تنگدستگی بدرود حیات گفتند...

این اعترافات دیر هنگام و بی‌فایده انقلابیون۵۷ زمانی گفته شد که اکثر آن کارخانه‌ها و شرکت‌ها یا ورشکست شده بودند، یا در معرض ورشکستگی و نابودی بودند.

یاد تمامی آن سرمایه‌داران شریف گرامی باد

✅ @karkhone

تکنوکراتی برای همه فصول

| محسن جلال‌پور


هنوز 10 ساله نشده که پدرش فوت می‌کند و ناچار می‌شوند او و برادر کوچکش را به «پرورشگاه صنعتی کرمان» بسپارند.
دو برادر به قدری تلاش می‌کنند که تحصیلات وكار را ادامه می‌دهند. یکی از آنها مهندسی نفت می‌خواند و دیگری در شركت افست مشغول به كار می‌شود.
آن‌که مهندسی نفت خوانده، در پالایشگاه آبادان مشغول به کار می‌شود. اما در جریان ملی شدن صنعت نفت ایران، از کار بیکار می‌شود و به تهران می‌رود و در یک کارخانه مشغول به کار می‌شود.
مدتی بعد بورسیه‌‏ای به او تعلق می‌گیرد تا برای احداث تأسیساتی مانند سردخانه و نیازهای تأسیساتی شیلات در خارج از کشور آموزش ببیند. حدود دو سال در کشورهای دانمارک، فنلاند و سوئد – دوره‏های مهندسی در تأسیسات شیلات را می‌بیند و در بازگشت به ایران، راهی بندرعباس می‌شود تا مسئولیت اداره کارخانه‌‏ای را بر عهده گیرد. در همین روزگار است که محمود صنعتی ، قهرمان این فصل از کتاب تلاشگران کرمان متولد می‌شود.

به دنیا که می‌آید،پدرش به مدیرعاملی «کارخانه کنسرو بندرعباس» منصوب می‌شود و به این ترتیب همه اعضای خانواده به بندرعباس مهاجرت می‌کنند.
به سن مدرسه که می‌رسد، دوره ابتدایی را در دبستان «نایبند» پشت سر می‌گذارد و آنقدر درس می‌خواند که پس از دیپلم، وارد دانشکده پلی‏تکنیک می‌شود. دانشجوی نخبه‏ای است، بنابراین به مدت چهار ماه به انگلستان می‌فرستندش تا کارآموزی کند.

و چون جزو نفرات اول دانشکده است، به‌صورت امریه‏ای به سازمان گسترش و نوسازی صنایع اعزام می‌شود تا سربازی‌اش را به پایان برساند. در سال 1356 از سوی این سازمان در پروژه‏ای به نام «بافت‏ بلوچ» به‌عنوان مدیر پروژه به ایرانشهر آغاز به کار می‌کند. کارخانه که راه می‌افتد، از سیستان و بلوچستان به کرمان بازمی‌گردد و در آغاز با کمک یکی از بستگانش کارخانه نساجی کوچکی تأسیس می‌کند.
آن روزها حمید میرزاده استاندار کرمان است و حسین مرعشی،معاون سیاسی‌اش.
به او می‌گویند استانداری در حال بررسی و تأسیس یک کارخانه نساجی بزرگ در کرمان است و از او می‌خواهند پروژه را تعریف و طراحی کند.
حالا استانداری کرمان «مجتمع تعاونی صنعتی شهید باهنر» را تأسیس کرده و سخت دنبال سپردن کار به فردی کاردان است. به این ترتیب مدیرعاملی این مجتمع را به او می‌سپارند. مرد سخت کوش داستان ما از آن روز، ده‌ها پروژه صنعتی را در کرمان راه‌اندازی کرده است.
جزو مؤسسان «لاستیک کرمان» و «لاستیک سیرجان» بوده و شرکت«کنسانتره آب گریپ‏فروت جیرفت» را راه‌اندازی کرده، طرح «کرک‌بافت» هم جزو یادگارهای اوست.

در راه‌اندازی کارخانه «گلباف» ناکام می‌ماند اما جزو افرادی است که خیریۀ «مولی‌‏الموحدین» کرمان را راه‌اندازی کرده‌اند اما از همه مهم‌تر این‌که یکی از مؤسسان شرکت هواپیمایی «ماهان ایر» نیز هست.
هواپیمایی ماهان برای خودش داستان‌های جالبی دارد که بخشی از آن در کتاب تلاشگران پیشرفت کرمان گفته شده اما ضرورت دارد آقای صنعتی يا ديگر عزيزان موسس، قسمت‌های ناگفته‌اش را هم روزی برای همه تعریف كنند.

سال ١٣٨١ همراه باگروهی از كارآفرينان موفق كرمان به عضويت هيأت نمايندگان اتاق كرمان در می ‌آيد و نايب رئيس اتاق می‌شود. حضورش در اتاق کرمان سه دوره ادامه پیدا می‌کند اما از همه این‌هامهم‌تر این که محمود صنعتی، همچنان یکی از افرادی است که چراغ پرورشگاه صنعتی کرمان را روش نگه داشته است. پرورشگاهی که دست کم 100 سال قدمت دارد و بزرگانی مثل مرحوم علی‌اکبر صنعتی و مرحوم همایون صنعتی در آن ایفای نقش کرده‌اند و امروز محمود صنعتی ادامه دهنده راه آنهاست.

✅ @karkhone

لطفا اگر در طول دوسال اخیر، تجربه تبلیغ از طریق صفحات اینستاگرامی، اکانت های توییتری و کانال های تلگرامی با بیش از 500k عضو رو دارید، در خصوصی به بنده اعلام کنید.

@vahidazizi1

پ. ن: این رو فقط از بابت اینکه نظرات کارشناسیتون رو با منبع رودخونه در جریان بگذارید منتشر میکنیم که پس فردا به خودتون نیایید ببینید فقط دارید خبر تصویبش رو برای هم نشر میدید.
معرفی کوتاه: آقای عزیزی، مخاطبین / مخاطبین، آقای عزیزی؛ کارشناس امور مالیاتی نزدیک به آقای جلیلی

✅ @karkhone

چپ‌ها به حامی سرمایه‌دار خود هم رحم نکردند
برگی از تاریخ انقلاب

| قاسم خرمی

از صنف تجار و كسبه بزرگي كه در سالهاي پيش از پيروزي انقلاب به نيروهاي مذهبي كمك مالي كردند تا حكومت محمدرضا شاه پهلوي را به زير بكشند، اكنون دو سه نفري بيشتر زنده نمانده اند؛ از ميان رفتگان، سرگذشت خانواده «حاجي ترخاني» از همه غم انگيزتر است.

حاجي رضا ترخاني معروف به «حاجي شاپوري» پير مرد متديني بود كه در بازار شاپور (وحدت اسلامي) تهران، مغازه كوچك عطاري داشت. در همان مغازه كوچك سه پسر جوان او (به نام‌هاي كاظم، علي و تقي) شاگردي مي كردند كه بعدها تبديل به سرمايه داران بزرگ و اسپانسرهاي مهم جريانات سياسي ضد رژيم شاه شدند و حتي پا را از اين هم فراتر نهاده و براي افراد متواري از چنگ ساواك، در خانه باغ هاي اطراف تهران، محل اختفا فراهم مي ساختند.

ترخاني ها همچنين، در ساخت مساجد مشهور تهران مثل مسجد ارك و قبا و نيز مسجد اعظم قم و ده‌ها نهاد و موسسه ديگر، سهيم بودند. با بسياري از مراجع و روحانيون و نيز گروههاي دخيل در پيروزي انقلاب دوستي و رفاقت تام داشتند و از طريق ازدواج و رابطه سببي، با گروههاي موتلفه و جبهه ملي و نهضت آزادي نيز پيوند خورده بودند.

كاظم ترخاني ( برادر بزرگتر) علاوه بر مستغلات فراوان در گلشهر كرج و چندين مغازه در پاساژ گل ( در پامنار تهران) و نمايندگي فروش روغن گل، سرمايه گذاري هايي هم در كارخانه قند فريمان و ثابت خراسان انجام داده بود. او بعد از پيروزي انقلاب، چند صباحي به قدرت نزديك شد و حتي در برخي جلسات شوراي انقلاب هم شركت مي كرد. اما به دليل بيماري قلبي، دور سياست را خط كشيد و ارتباط هاي او با مهندس بازرگان و اعضاي جبهه ملي و نهضت آزادي، باعث شد تا هيچكدام از انقلابيون در قدرت، سراغي از او نگيرند تا اينكه در سال 87 درگذشت.

علي ترخاني (برادر مياني) اما بعد از پيروزي انقلاب، از پذيرش مناصب سياسي امتناع نكرد. او با حكم امام خميني به عنوان يكي از اعضا و سپس مسئول اتاق بازرگاني تهران انتخاب شد. منصب ديگر علي ترخاني كه بلاي جانش شد، مسئوليت مصادره اموال هژبر يزداني، سرمايه دار معروف دوره پهلوي بود.

علي ترخاني كه خود نيز عاري از مال و مكنت نبود و احتمال می داد که دامنه مصادره اموال فراخ تر شده و به تجار برسد، نسبت به صحت مصادره اموال هژبر يزداني و قانون مصادره ها ترديد كرد. اين اقدام او با واكنش تند انقلابيون مواجه شد. و نام او را هم در فهرست 52 نفره سرمايه داران طاغوتي قرار دادند و به اين ترتيب، اموال و سهام اين تاجر اسپانسر نيروهاي ضد سرمايه داري بويژه سهام او در كارخانه شهد خوي هم، ملي اعلام شد و با آه و ناله فراوان در سال 1372 از دنيا رفت.

سرنوشت عجيب تر از همه برادران ترخاني براي تقي، كوچكترين فرزند خانواده، رقم خورد كه تعداد از گروههاي مسلح عليه حكومت شاه را تحت حمايت داشت؛ از آن جمله، كمك به علي اكبر گودرزي، رهبر گروه فرقان بود كه مورد حمايت مالي كامل او قرار داشت و مدتها هم او را در جمع خانواده خود مخفي كرده بود.

گودرزي جوان 20 ساله اي بود كه خود را مفسر قرآن و ضد «آخونديسم» مي دانست و البته قرآن هم تفسير مي كرد و بر اساس فهم اندك خود از متون ديني، فتواي قتل صادر مي كرد. او بعد از اينكه نتوانست از نظام جديد التاسيس، سهمي داشته باشد، مجددا گروه فرقان را سازمادهي كرد تا به قول خودش انقلاب ديگري را تجربه كند و براي تامين مالي اين حركت، مجددا به سراغ تقي ترخاني رفت.

تقي ترخاني، اينبار به تقاضاي مالي او جواب رد داد و اين پاسخ بر رهبر خشك مغز گروه فرقان بسيار گران آمد، جمع بندي نشست فوري گروه فرقان اين بود كه تقي حاجي ترخاني سرمايه دار زالوصفت و عامل ارتجاع است و تاكنون نيز از سرمايه خود براي وجيه المله شدن استفاده كرده است و القصه، بايد به قتل برسد!

غروب روز 16 تير 1358و چند دقيقه مانده به اذان ماه رمضان، اكبر گودرزي و سه نفر از همراهان، زنگ خانه تقي ترخاني را به صدا در آوردند و حساب تمام كمك هاي مالي كه در دوره پهلوي دريافت كرده بودند را با گلوله تسويه كردند! حاج تقي در چند قدمي بيمارستان ايرانمهر جان باخت و به اين ترتيب، خانواده حاجي ترخاني به عنوان مهمترین حامي مالي نيروهاي چپ انديش مذهبي، بدست خود آنها نابود شد! بواسطه همين تسويه ها، اکنون طبقه سرمایه دار و رانت طلبي در کشور ظهور کرده که هیچ نسبتی با تجار سنتی و بورژوازی صنعتی ایران ندارد.

✅ @karkhone

توماس ادیسون در ژاپن

تاناکا هیساشیگه، بنیانگذار شرکت توشیبا، یکی از نوآورترین کارآفرینان ژاپن در اواخر قرن نوزدهم بوده است که به او لقب توماس ادیسون ژاپن داده‌اند. نقطۀ عطف زندگی او، پیمانکاری نظامی برای فرمانروایان محلی و مرکزی در نیمۀ دوم قرن نوزدهم است. فرمانروای قلمروی ساگا او را به مؤسسۀ پژوهش‌های فناوری صنعتی فرا میخواند تا از سرمایۀ بزرگ انسانی‌اش در توسعۀ فناوری نظامی و صنعتی بهره ببرد.

در آن زمان حکومت مرکزی یک نهاد پژوهش ناوگان دریایی راه انداخت که هیساشیگه در آن حضور می‌یابد تا سرمایۀ انسانی‌اش را دوچندان کند. بعدها به پشتوانۀ این سرمایه اولین لوکومتیو بخار و کشتی بخار را برای فرمانروایی ساگا ابداع میکند و تجاربی در ساخت تلگراف و شیشه‌سازی به دست می‌آورد.

بعد از انقلاب میجی، او شرکتی راه می‌اندازد و به تولید کالاهای مورد نیاز دولت و ارتش اقدام میکند. پس از مدتی نیز به سمت تولید ماشین‌افزارهای برقی حرکت میکند.

'سرمایۀ سازمانی' توشیبا، بر شالودۀ سرمایه‌های مالی، فکری و انسانی‌ای شکل گرفت که هیساشیگه با تولید و فروش کالا به دولت‌های ژاپن انباشت کرده بود.

✅ @karkhone

بایدن در قدرت است، قیمت ها در حال افزایش است و تورم بالاترین رقم در ۴۰ سال گذشته است! مک دونالد، بزرگترین فست فود زنجیره ای جهان، امروز اعلام کرد که قیمت همبرگر پس از رشد ۶ درصدی در سال گذشته، امسال ۸ درصد دیگر افزایش خواهد یافت. به دلیل افزایش شدید هزینه ها: از جمله گوشت گاو، کاغذ بسته بندی، و نیروی کار (بایدن ها حداقل دستمزد بیشتری را می طلبند، و دولت حقوق ها را در شرکت های خصوصی تنظیم می کند). به جز کاهش نظر سنجی‌ های بایدن، قیمت همه چیز در ایالات متحده افزایش یافته است و حتی قفسه‌ های خالی نیز با کمبود مواجه هستند. ایالات متحده بایدن در واقع به دنبال ونزوئلا حرکت می کند. بایزو یک ویروس فوق العاده است که ایالات متحده و جهان را ویران کرده است!

✅ @karkhone

هزینه طراحی یک مترمربع ساختمان در ژاپن و آمریکا چقدر است؟

| محمدرضا اسلامی

ساختمان، یکی از مهمترین دارائیهای هر شهروند محسوب می شود. عملکرد ساختمان (در برابر زلزله و... سایر سوانح) بستگی به کیفیتِ طراحی سازه دارد. برای حصول کیفیت، باید طراحِ با تجربه و دانشمند سازه را طراحی کند.
بدیهی است که‌ طراح، باید برای خدمات مهندسی دستمزد دریافت کند. اما این سوال مطرح می شود که هزینه طراحی «یک متر مربع» سازه در آمریکا یا ژاپن چگونه است و همین دستمزد در کشور ما چگونه است؟

همیشه اعداد به شکل گویا سخن می گویند:

1. یک مترمربع ساختمان
حق الزحمه طراحی یک مترمربع از سازه (در شرایط فعلی ایران) باید در حدود بیست هزار تومان لحاظ شود.
به دلیل شرایط بد اقتصادی، در بسیاری از موارد، مهندسین کارهای طراحی را با حدود 10هزار تومان قیمت می دهند. در یکی از پروژه هایی که اخیرا مشاهده کردم تیم محاسبات، قیمت انجام کار را مترمربعی 6هزار تومان اعلام کردند(!؟). ولی در نهایت کارفرما‌، انجامِ محاسبات را به تیم دیگری داد که آنها کار را با 4هزار تومان انجام دادند (با تاسف بسیار)

2. طراحی سازه در آمریکا چگونه است؟
کارهای محاسبات سازه در آمریکا (برای سازه های معمولی) با قیمت مترمربعی حدودا 10دلار تا 20دلار انجام می شود. یعنی بجای مترمربعی 6هزار تومان باید 600هزارتومان در نظر گرفت. صدبرابر؟

ممکن است گفته شود که آنجا سایر درآمدها نیز به «دلار» است و این مقایسه نابجاست. ولی با روش دیگری می توانیم به مقایسۀ منطقی تری برسیم.

3. مقایسه نسبت "هزینه ساخت به هزینه طراحی"
هم اکنون در کشور ما هزینۀ ساخت (بدون لحاظ کردن قیمت زمین: فقط ساخت) بسته به نوع قاب (اینکه فولادی یا بتنی باشد) و بسته به تعداد طبقات (کوتاه مرتبه تا بلندمرتبه) و موقعیت جغرافیایی، متفاوت است ولی در شرایط فعلی از حدود مترمربعی 7 تا 20 میلیون تومان هزینه می شود.

اگر فرض کنیم مهندس سازه برای طراحی مترمربعی 10هزار ت بگیرد (که هرگز نمی گیرد) برای ساختمانی که مترمربعی 10 میلیون ت هزینه ساخت دارد، نسبت دو عدد 10ه ت به 10 م ت، «نسبت هزینه محاسبات» می شود.

درواقع، مانند این است که بگوییم که مالک (کارفرما) "یک هزارمِ هزینه ساخت" را به طراحی اختصاص می دهد.

4. وضعیت در آمریکا چگونه است؟
هزینه ساختِ یک مترمربع ساختمان (معمولی) در ایالتهای مرکزی حدود 2000 دلار است (این عدد در لس آنجلس حدود 3000 و در سانفرانسیسکو 4000 دلار است). اگر فرض کنیم کارفرما، مترمربعی 20دلار برای طراحی یک سازۀ معمولی در ایالتهای مرکزی هزینه کند، یعنی 1% از هزینه ساخت را به طراحی اختصاص می دهد.

عملا، ما در ایران در بهترین شرایطِ پرداخت، "یک هزارمِ" هزینه های ساخت را برای «ذهن-تجربه» در نظر می گیریم در حالی که در آمریکا «ارزش» حدودا پنج تا ده برابر (برای محاسبات) قایل می شوند.

در ژاپن گاه این عدد تا دو برابر مدل آمریکایی (یعنی 2%) هم می رسد.

5. علت چیست؟
دلایل متعددی برای این ارزان بودن و کم ارج بودنِ ذهن و محاسبات، می توان ذکر کرد اما یکی از مهترین دلایل این امر «فردمحور» بودنِ محاسبات است بجای «شرکت محور» بودن.

فردمحور بودن یعنی اینکه هر کسی که شهرت یا اعتباری پیدا می کند، برای خودش کار بگیرد و نقشه تحویل بدهد. فلان استاد دانشگاه یا فلان عضو شورای مرکزی نظام مهندسی و... اما نگاهِ "شرکت محور" به کار محاسبات ‌و طراحی (همانند ژاپن یا آمریکا) یعنی اینکه باور کنیم که طراحی، کارِ یک نفر نیست بلکه طراحی باید توسط یک "دفتر" انجام شود. دفتر «هویت» مهندسی دارد و سالهای طولانی کار تحويل داده.

دفتر یعنی اینکه ما قائل باشیم به اینکه جایی هست که در آنجا بلوغ مهندسی و تجربه مهندسی طیِ چند دهه نضج گرفته. مانند دفتری که فضل الرحمن خان در شیکاگو تاسیس کرد (و همچنان دارد کار می کند بعد از 3 نسل). دفتر مانند نیکِن سِکِّی در ژاپن که از 122 سال پیش تا امروز 5 نسل مهندس در آن کار کرده اند.

این باور اصلا در جامعه ما نیست. نگاه این است که یک پولی می دهیم و "فلانی" برایمان طراحی می کند.

6. فروش خدمات مهندسی به خارج از ایران
نکته ای که در این بحث باید به آن اشاره شود اینکه ما باید بتوانیم از این اختلافِ قیمت طراحی در داخل و خارج از کشور استفاده کنیم؛ از خارج از ایران کارِ محاسباتی گرفته و با تیمهای داخل کشور کار را انجام دهیم تا مهندسین ما از شرایط فعلی بیش از این متضرر نشوند.

عملا حصول یک سود 50 برابری ممکن است ولی این نباید انگیزۀ اصلی باشد. در این شرايط بد اقتصادی، این کار باعث خواهد شد تا نیروهای ما خدمات فنی در تراز بین المللی ارایه دهند و علاوه بر "بروز شدن"، روحیه و انگیزۀ کار محاسبات حفظ شود.

فراموش نکنیم که در آمریکا (با 4 برابر جمعیت ایران) 800هزار مهندسِ با پروانه اشتغال هست و در ایران 600هزار مهندس!

✅ @karkhone