تکنوکرات‌ها صنعتی‌سازی را بر توسعه‌ی کشاورزی اولویت می‌دادند. این تعصّب نسبت به صنعتی‌سازی عمیقاً در سازمان برنامه وجود داشت، چنانکه رضا نیازمند، که یکی از اعضای اداره‌ی فنّی در آن زمان بود، بدان اشاره می‌کند: «ما یا مهندس تولید بودیم یا اقتصاددان؛ ما هیچ چیزی درباره‌ی کشاورزی نمی‌دانستیم... حتّی یک نفر از ما را برای تحصیل در زمینه‌ی توسعه‌ی کشاورزی نفرستاده بودند.»
«سوم آنکه، تکنوکرات‌ها معتقد بودند که مدرنیزاسیون اقتصادی ایران باید توسّط بخش خصوصی هدایت شود. آنها، هم‌عقیده با روستو، فکر می‌کردند که کار اصلی دولت «حلّ مشکل کارآفرینی در مرحله‌ی جهش است». این مستلزم آن بود که دولت ظهور طبقه‌ی نوین سرمایه‌داران «مدرن»، در ایران را، که مایل به ریسک‌پذیری و واردات تکنولوژی جدید از غرب بودند، حمایت کند. شایان ذکر است که در اوایل دهه‌ی ۱۹۵۰، ایران، در مقایسه با کره جنوبی، تایوان، برزیل، و هند، بخش خصوصی مدرن ضعیفی داشت. تکنوکرات‌ها استدلال می‌کردند که غنی‌سازی طبقه‌ی سرمایه‌دار مدرن در ایران به سود کلّ جامعه خواهد بود، چراکه اقتصاد را از مرحله‌ی جهش عبور میدهد و چرخه‌ی خودتقویت‌کننده‌ی انباشت سرمایه‌ی خصوصی و رشد اقتصادی را به‌وجود می‌آورد. اظهارات زیر از فرمانفرماییان جذابیّت ایدئولوژی «نشت اقتصادی» را در میان تکنوکرات‌ها نشان میدهد: «ما به نیاز به رشد باور داشتیم و در دفاع از این تز، که هرگاه رشد داشته باشیم، آهسته آهسته منافع شروع به «نشت» به دیگر طبقات می‌کنند و در بلندمدّت توزیع درآمد ارتقا می‌یابد، به مقامات اقتصادی جهان استناد می‌کردیم.» رضا نیازمند به‌طور مشابه یادآوری می‌کند که: «کار ما میلیونر ساختن افراد بود. بدون میلیونرها کشور توسعه نخواهد یافت.» بنابراین، همچون اغلب اقتصاددانان توسعه در آن زمان، برنامه‌ریزان ایرانی تصوّر می‌کردند که نابرابری درآمد برای مراحل اوّلیّه‌ی توسعه ضروری است.»
پ.ن: تصویر هیچ ربطی به متن ندارد و تدارک دهنده رقعه حاضر سعی بر آن دارد که اندرزی باشد برای فهم بهتر قضیه حمار در مسیر رستگاری!
مشاهده نمونه های بیشتر جهت پند بهتر.
✅ @karkhone
«سوم آنکه، تکنوکرات‌ها معتقد بودند که مدرنیزاسیون اقتصادی ایران باید توسّط بخش خصوصی هدایت شود. آنها، هم‌عقیده با روستو، فکر می‌کردند که کار اصلی دولت «حلّ مشکل کارآفرینی در مرحله‌ی جهش است». این مستلزم آن بود که دولت ظهور طبقه‌ی نوین سرمایه‌داران «مدرن»، در ایران را، که مایل به ریسک‌پذیری و واردات تکنولوژی جدید از غرب بودند، حمایت کند. شایان ذکر است که در اوایل دهه‌ی ۱۹۵۰، ایران، در مقایسه با کره جنوبی، تایوان، برزیل، و هند، بخش خصوصی مدرن ضعیفی داشت. تکنوکرات‌ها استدلال می‌کردند که غنی‌سازی طبقه‌ی سرمایه‌دار مدرن در ایران به سود کلّ جامعه خواهد بود، چراکه اقتصاد را از مرحله‌ی جهش عبور میدهد و چرخه‌ی خودتقویت‌کننده‌ی انباشت سرمایه‌ی خصوصی و رشد اقتصادی را به‌وجود می‌آورد. اظهارات زیر از فرمانفرماییان جذابیّت ایدئولوژی «نشت اقتصادی» را در میان تکنوکرات‌ها نشان میدهد: «ما به نیاز به رشد باور داشتیم و در دفاع از این تز، که هرگاه رشد داشته باشیم، آهسته آهسته منافع شروع به «نشت» به دیگر طبقات می‌کنند و در بلندمدّت توزیع درآمد ارتقا می‌یابد، به مقامات اقتصادی جهان استناد می‌کردیم.» رضا نیازمند به‌طور مشابه یادآوری می‌کند که: «کار ما میلیونر ساختن افراد بود. بدون میلیونرها کشور توسعه نخواهد یافت.» بنابراین، همچون اغلب اقتصاددانان توسعه در آن زمان، برنامه‌ریزان ایرانی تصوّر می‌کردند که نابرابری درآمد برای مراحل اوّلیّه‌ی توسعه ضروری است.»
پ.ن: تصویر هیچ ربطی به متن ندارد و تدارک دهنده رقعه حاضر سعی بر آن دارد که اندرزی باشد برای فهم بهتر قضیه حمار در مسیر رستگاری!
مشاهده نمونه های بیشتر جهت پند بهتر.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
پدر تلویزیون
کنجیرو تاکایاناگی، دانش‌آموختۀ مهندسی برق از مؤسسۀ فناوری توکیو، اولین توسعه‌دهندۀ فناوری تلویزیون الکترونیکی‌ست که به او لقب پدر تلویزیون داده‌اند. در سال ۱۹۲۶، نمونۀ اولیۀ تلویزیون را در دانشکدۀ ملی هاماماتسو پدید آورد در دهۀ ۳۰، صداوسیمای ملی (NHK) او را برای پژوهش و توسعه در زمینۀ پخش تلویزیونی فرامیخواند. او در پخش آزمایشی موفق میشود و بستر شکل گیری اولین سیستم تلویزیون در ژاپن فراهم میگردد
با شروع جنگ چین و ژاپن در ۱۹۳۷، ارتش او را فرامیخواند تا از سرمایۀ انسانی‌اش در توسعه رادار و ابزار دید در شب و.. بهره ببرد
بعد از پایان جنگ جهانی، شرکتهایی نظیر Sharp به سراغش میروند تا ایده‌های فنی‌اش را به کالاهای تجاری تبدیل کنند. در ۱۹۴۶، ریاست انجمن پژوهش و توسعۀ فناوری تلویزیون (با مشارکت دولت و بخش خصوصی) را برعهده میگیرد و فناوری را توسعه میدهد
سرمایه‌ای نظیر کنجیرو، «قابلیت‌های کم‌نظیر فن‌شناسی» در ژاپن پیشاجنگ (که محصول سرمایه‌گذاری عمومی بوده) را به ما نشان میدهد که در ترکیبِ با «قابلیت‌های کم‌نظیر کارآفرینانۀ» جامعۀ ژاپن (نظیر شرکت مبتکر Sharp)، نوآفرینی را به ارمغان می‌آورد.
✅ @karkhone
کنجیرو تاکایاناگی، دانش‌آموختۀ مهندسی برق از مؤسسۀ فناوری توکیو، اولین توسعه‌دهندۀ فناوری تلویزیون الکترونیکی‌ست که به او لقب پدر تلویزیون داده‌اند. در سال ۱۹۲۶، نمونۀ اولیۀ تلویزیون را در دانشکدۀ ملی هاماماتسو پدید آورد در دهۀ ۳۰، صداوسیمای ملی (NHK) او را برای پژوهش و توسعه در زمینۀ پخش تلویزیونی فرامیخواند. او در پخش آزمایشی موفق میشود و بستر شکل گیری اولین سیستم تلویزیون در ژاپن فراهم میگردد
با شروع جنگ چین و ژاپن در ۱۹۳۷، ارتش او را فرامیخواند تا از سرمایۀ انسانی‌اش در توسعه رادار و ابزار دید در شب و.. بهره ببرد
بعد از پایان جنگ جهانی، شرکتهایی نظیر Sharp به سراغش میروند تا ایده‌های فنی‌اش را به کالاهای تجاری تبدیل کنند. در ۱۹۴۶، ریاست انجمن پژوهش و توسعۀ فناوری تلویزیون (با مشارکت دولت و بخش خصوصی) را برعهده میگیرد و فناوری را توسعه میدهد
سرمایه‌ای نظیر کنجیرو، «قابلیت‌های کم‌نظیر فن‌شناسی» در ژاپن پیشاجنگ (که محصول سرمایه‌گذاری عمومی بوده) را به ما نشان میدهد که در ترکیبِ با «قابلیت‌های کم‌نظیر کارآفرینانۀ» جامعۀ ژاپن (نظیر شرکت مبتکر Sharp)، نوآفرینی را به ارمغان می‌آورد.
✅ @karkhone
هواداری یا سهامداری، مساله این است
حتما با این سر و صدا و داد و بیدادی که دور و بر ورود دو باشگاه پرسپولیس و استقلال، به بورس شده، و این اعتراضاتی که صورت گرفته، این سوال براتون پیش اومده که داستان چیه و ماجرا از چه قراره..
الان همچین قشنگ و مفصل و آسون میگم جریان چیه؛
میدونید که سالهاست، صحبت از خصوصی سازی این دو تا باشگاه پر حاشیه، مطرحه و هربار AFC (فدراسیون فوتبال آسیا) تهدید میکرد که اگه این دو تا باشگاه دولتی باقی بمونند، جریمه خواهند شد!
باز احتمالا در جریان هستید که هر دوی این باشگاه‌ها، زیان‌ده هستن و به زور بودجه‌‌های هنگفتی که دولت توی حلق‌شون میریزه و همینطور، کمک و مدد هواداران است که دارن به فعالیت خودشون ادامه میدن!
این‌ها که گفتیم یکسری از دلایلی بود که این دو باشگاه امسال از لیگ قهرمان آسیا کنار گذاشته شدند!
تا اینجا رو همه میدونیم!
حالا از اینجا به بعدش جالبه!
حضرت آقای قربان‌زاده رییس کل سازمان خصوصی‌سازی کمر همت بستن که در طول دوره تصدی‌گری جناب‌شون، این دو تا بچه لوس و تخس رو به هر قیمتی شده، به چشم و چال بورس فرو کنن!!
اون از نحوه ارزش‌گذاری‌شون که عنهو رنگ کردن گنجشک و قالب کردن جای قناریه، اینم از تلاش برای عرضه اونها در بورس!
تازه مالکیت‌شون هم در اختیار دولت باقی می‌مونه!!
حالا چی شده؟!
چند ساعت پیش خبر اومد که ورود این دو تا تحفه به بورس، از طریق درج نماد در بازار پایه انجام میشه!( احتمالا نارنجی)
یعنی بصورت معمولی که همه میشناسیم، عرضه اولیه نمیشن!
بلکه در بازار پایه فرابورس، درج نماد و گشایش میشن، بعد افزایش سرمایه به صرف، با سلب حق تقدم میدن! ( خیلی سخت شد! )
الان توضیح میدم؛
اگر شرکت اندوخته یا سود انباشته‌ای نداشته باشه!
یا به عبارتی، عین همین دو تا باشگاه، آه نداشته باشه که با ناله سودا کنه، چه برسه به اینکه افزایش سرمایه بده!
می‌تونه از محل آورده نقدی سهامداران و با قیمتی بالاتر از قیمتِ اسمیِ سهم، اقدام به افزایش سرمایه کنه!
یعنی سهامداران دست کنند در جیب مبارک و پول افزایش سرمایه باشگاه رو بدهند!
در شرایطی که سهامداران فعلی حق استفاده از حق تقدم را از خود سلب کنه( در مورد این دو تا باشگاه، سهامدار فعلی دولته)
و سهام جدید را به سهامداران جدید واگذار بکنه، افزایش سرمایه از محل صرف سهام با سلب حق تقدم اتفاق میوفته!
دیدین آسون گفتم؟!
البته این نوع افزایش سرمایه بازم توضیح و داستان داره‌هاا، ولی من چیزای مهم‌تری رو میخوام الان بگم!
در واقع همه اینا رو گفتم که به اینجا برسم؛
اولا برای دوستانی که آشنایی ندارن، توضیح بدم بازار پایه فرابورس چیه؟!
بازار پایه فرابورس که قراره این دو تا غول بی‌شاخ و دم توش معامله بشن، یک بازاره که مخصوص معاملات شرکتهای زیان‌ده، و مشکل‌دار و با صورت‌های مالی غیر شفاف است!
اینقدر خوفناکه که شما قبل از هر معامله باید، بنویسید و امضا کنید که از ریسک‌های اون مطلع هستید و اونها رو قبول دارید!
بازار پایه سه تا سطح داره که با سه تا رنگ مشخص میشه، زرد_ نارنجی_ قرمز که به ترتیب از خطرناک به خیلی خطرناک و خیلی خیلی خطرناک تقسیم میشن!
باشگاه‌های کذایی ما احتمالا، در بازار نارنجی یا خیلی خطرناک، قراره عرضه بشن!
دوما، همونطور که این مدت گلوی خودمونو پاره کردیم، این دو باشگاه گران ارزشگذاری شده‌اند!
پس حواستون باشه، اگرم جوگیر شدید خواستید سهامدار این دو تا بشید، بذارید قیمتش خوب بیاد پایین بعد بخرید!
بعدم دقت کنید، هواداری با سهامداری خیلییی فرق داره!
بخاطر هواداری از تیم مورد علاقه‌تون رفتارهای هیجانی انجام ندید که هم سرمایه خودتون به فنای اولا بره و هم تاثیر منفی روی کل بازار سرمایه داشته باشه!
خلاصه که به قول شیخ اجل سعدی شیراز، طوری نشود که؛
ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند
بانگ و فریاد برآری که مسلمانی نیست!
هوادار یا سهامدار، مساله این است!
✅ @karkhone
حتما با این سر و صدا و داد و بیدادی که دور و بر ورود دو باشگاه پرسپولیس و استقلال، به بورس شده، و این اعتراضاتی که صورت گرفته، این سوال براتون پیش اومده که داستان چیه و ماجرا از چه قراره..
الان همچین قشنگ و مفصل و آسون میگم جریان چیه؛
میدونید که سالهاست، صحبت از خصوصی سازی این دو تا باشگاه پر حاشیه، مطرحه و هربار AFC (فدراسیون فوتبال آسیا) تهدید میکرد که اگه این دو تا باشگاه دولتی باقی بمونند، جریمه خواهند شد!
باز احتمالا در جریان هستید که هر دوی این باشگاه‌ها، زیان‌ده هستن و به زور بودجه‌‌های هنگفتی که دولت توی حلق‌شون میریزه و همینطور، کمک و مدد هواداران است که دارن به فعالیت خودشون ادامه میدن!
این‌ها که گفتیم یکسری از دلایلی بود که این دو باشگاه امسال از لیگ قهرمان آسیا کنار گذاشته شدند!
تا اینجا رو همه میدونیم!
حالا از اینجا به بعدش جالبه!
حضرت آقای قربان‌زاده رییس کل سازمان خصوصی‌سازی کمر همت بستن که در طول دوره تصدی‌گری جناب‌شون، این دو تا بچه لوس و تخس رو به هر قیمتی شده، به چشم و چال بورس فرو کنن!!
اون از نحوه ارزش‌گذاری‌شون که عنهو رنگ کردن گنجشک و قالب کردن جای قناریه، اینم از تلاش برای عرضه اونها در بورس!
تازه مالکیت‌شون هم در اختیار دولت باقی می‌مونه!!
حالا چی شده؟!
چند ساعت پیش خبر اومد که ورود این دو تا تحفه به بورس، از طریق درج نماد در بازار پایه انجام میشه!( احتمالا نارنجی)
یعنی بصورت معمولی که همه میشناسیم، عرضه اولیه نمیشن!
بلکه در بازار پایه فرابورس، درج نماد و گشایش میشن، بعد افزایش سرمایه به صرف، با سلب حق تقدم میدن! ( خیلی سخت شد! )
الان توضیح میدم؛
اگر شرکت اندوخته یا سود انباشته‌ای نداشته باشه!
یا به عبارتی، عین همین دو تا باشگاه، آه نداشته باشه که با ناله سودا کنه، چه برسه به اینکه افزایش سرمایه بده!
می‌تونه از محل آورده نقدی سهامداران و با قیمتی بالاتر از قیمتِ اسمیِ سهم، اقدام به افزایش سرمایه کنه!
یعنی سهامداران دست کنند در جیب مبارک و پول افزایش سرمایه باشگاه رو بدهند!
در شرایطی که سهامداران فعلی حق استفاده از حق تقدم را از خود سلب کنه( در مورد این دو تا باشگاه، سهامدار فعلی دولته)
و سهام جدید را به سهامداران جدید واگذار بکنه، افزایش سرمایه از محل صرف سهام با سلب حق تقدم اتفاق میوفته!
دیدین آسون گفتم؟!
البته این نوع افزایش سرمایه بازم توضیح و داستان داره‌هاا، ولی من چیزای مهم‌تری رو میخوام الان بگم!
در واقع همه اینا رو گفتم که به اینجا برسم؛
اولا برای دوستانی که آشنایی ندارن، توضیح بدم بازار پایه فرابورس چیه؟!
بازار پایه فرابورس که قراره این دو تا غول بی‌شاخ و دم توش معامله بشن، یک بازاره که مخصوص معاملات شرکتهای زیان‌ده، و مشکل‌دار و با صورت‌های مالی غیر شفاف است!
اینقدر خوفناکه که شما قبل از هر معامله باید، بنویسید و امضا کنید که از ریسک‌های اون مطلع هستید و اونها رو قبول دارید!
بازار پایه سه تا سطح داره که با سه تا رنگ مشخص میشه، زرد_ نارنجی_ قرمز که به ترتیب از خطرناک به خیلی خطرناک و خیلی خیلی خطرناک تقسیم میشن!
باشگاه‌های کذایی ما احتمالا، در بازار نارنجی یا خیلی خطرناک، قراره عرضه بشن!
دوما، همونطور که این مدت گلوی خودمونو پاره کردیم، این دو باشگاه گران ارزشگذاری شده‌اند!
پس حواستون باشه، اگرم جوگیر شدید خواستید سهامدار این دو تا بشید، بذارید قیمتش خوب بیاد پایین بعد بخرید!
بعدم دقت کنید، هواداری با سهامداری خیلییی فرق داره!
بخاطر هواداری از تیم مورد علاقه‌تون رفتارهای هیجانی انجام ندید که هم سرمایه خودتون به فنای اولا بره و هم تاثیر منفی روی کل بازار سرمایه داشته باشه!
خلاصه که به قول شیخ اجل سعدی شیراز، طوری نشود که؛
ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند
بانگ و فریاد برآری که مسلمانی نیست!
هوادار یا سهامدار، مساله این است!
✅ @karkhone
نیاز نیست کاری کنید، خود همه کاره‌ایم
به نظر می‌رسد برای سردر ورودی این ملک با حضور چنین تصمیمی از مجلسِ نمایندگان مردم این بهترین گزاره است.
شاید اگه آ سید روح الله تئورسین های امروز رو میدید همونجا سر هواپیما رو کج میکرد که برگرده.
تصمیمات خراشیده دوستان ساعات کاری این نقاله هارا افزایش میدهد. فقط و فقط همین!
و السلام علی من اتبع الهدی
✅ @karkhone
به نظر می‌رسد برای سردر ورودی این ملک با حضور چنین تصمیمی از مجلسِ نمایندگان مردم این بهترین گزاره است.
شاید اگه آ سید روح الله تئورسین های امروز رو میدید همونجا سر هواپیما رو کج میکرد که برگرده.
تصمیمات خراشیده دوستان ساعات کاری این نقاله هارا افزایش میدهد. فقط و فقط همین!
و السلام علی من اتبع الهدی
✅ @karkhone
جانبداری نسبت به برگزیده‌ها
| محمدقلی یوسفی
در درس تحقیق در عملیات موضوعی است به نام «جانبداری نسبت به بقاء» یا «جانبداری نسبت به برگزیده ها» که به نظرم در اقتصاد بسیار مهم هستند. اما این اصطلاح چه چیزی را بیان می‌کند؟
گفته میشود در خلال جنگ جهانی دوم، نیروی هوایی انگلستان و آمریکا به دنبال کاهش تلفات بمب افکن‌های خود بودند. رهبران نظامی به این نتیجه رسیده بودند که باید زره تقویتی بیشتری به هواپیماهای خود اضافه تا آنها را در برابر آتش ضدهوایی و جنگنده‌ها حفاظت کنند، اما افزودن زره به همه قسمت‌های هواپیما امکان پذیر نبود و سرعت آن را کم میکرد. بنابراین آنان باید تصمیم می‌گرفتند به کدام قسمت‌های هواپیما زره بیفزایند. برای این منظور آنان شروع به جمع‌آوری اطلاعات و داده‌ها کردند. پس از هر ماموریت هواپیماهایی را که باز گشته بودند به دقت بررسی می‌کردند و تعداد آسیب‌های ناشی از ترکش‌ها و گلوله‌ها و جای آنها را روی هواپیما مشخص می‌کردند به تدریج معلوم شد الگوی خاصی در توزیع آسیب‌ها روی هواپیما وجود دارد. بیشتر آسیب‌ها روی ناحیه بال و بدنه هواپیما بود. بر این اساس کارشناسان نظامی نتیجه‌گیری کردند از آنجا که بیشترین گلوله‌ها به نواحی بال و بدنه هواپیما اصابت کرده پس این قسمت‌ها نیازمند زره حفاظتی بیشتر هستند. در نگاه اول این نتیجه گیری درست به نظر می‌رسد. اما ابراهام والد با این نتیجه‌گیری کاملا مخالف بود. او جزو ریاضیدانانی بود که در جنگ جهانی دوم برای ارتش آمریکا کار میکرد. والد نشان داد که خطای مهمی در این تحلیل‌ها صورت گرفته چرا که نتیجه‌گیری تنها بر اساس داده‌های هواپیماهایی است که از ماموریت بازگشته اند، اما در مورد هواپیماهایی که در طول ماموریت سقوط کردند چه می‌دانیم؟ او نشان داد که دقیقا برعکس، آن قسمت‌هایی از هواپیما نیاز به حفاظت دارند که کمترین اصابت را داشته‌اند. در واقع نقاط آسیب در هواپیماهای بازگشتی بیانگر آن است که اگر هواپیما در این نقاط هدف قرار گیرد با احتمال بیشتری میتواند سالم بازگردد. پیشنهاد والد که عمل به بهبود نرخ برگشت هواپیما کمک کرد. جانبداری بازماندگی یک خطا در استدلال است و زمانی پیش می‌آید که تنها روی افراد یا چیزهایی که از یک فرایند انتخاب گذشته‌اند تمرکز کنید و آنهایی را که نتوانستند عبور کنند عمدتا به این خاطر که دیگر قابل مشاهده نیستند نادیده بگیرند.
این مثال روشن می کند که برای نتیجه گیری نیاز دارید به همه نمونه‌ها توجه کنید حتی نمونه‌هایی که بلافاصله نمی‌توانید آنها را مشاهده کنید. همین طور روشن می‌کند یادگیری از شکست‌ها همواره فرایند ساده‌ای نیست. یادگیری نیازمند مشاهده و بررسی دقیق و فراتر رفتن از فرضیات سطحی است. وقتی تنها به نمونه‌های موفق نگاه می‌کنید ممکن است از رفتارها و اشتباهات مهلکی که نمونه‌ای ناموفق به آن دچار شدند، غفلت کنید. در اقتصاد متغیرهای بسیار مهمی نادیده گرفته می‌شوند که اتفاقا بیشترین تأثیر را دارند اما چون کمی پذیر نیستند لحاظ نمی شوند.
در این جا این سوال مطرح میشود که هدف از مدل سازی چیست. اگر هدف تبیین واقعیات و ریشه‌یابی مشکلات نباشد مطالعات اقتصاد سنجی به چه دردی می‌خورند؟ اگر شما از یک اقتصاد سنج بخواهید توضیح دهد چرا علیرغم افزایش نرخ ارز تقاضا برای دلار و پوند افزایش می‌یابد و آیا میتواند مدلی بسازد که مسئله را توجیه کند. احتمالا در بهترین پاسخ ممکن است گفته شود که ما مدل سازی را بر اساس فرض «به شرط ثابت بودن سایر شرایط» می توانیم برازش کنیم. اما مسئله همین است که چنین شرطی در علوم انسانی هرگز تحقق پیدا نمی‌کند.
/ معرفت شناسی علم اقتصاد
✅ @karkhone
| محمدقلی یوسفی
در درس تحقیق در عملیات موضوعی است به نام «جانبداری نسبت به بقاء» یا «جانبداری نسبت به برگزیده ها» که به نظرم در اقتصاد بسیار مهم هستند. اما این اصطلاح چه چیزی را بیان می‌کند؟
گفته میشود در خلال جنگ جهانی دوم، نیروی هوایی انگلستان و آمریکا به دنبال کاهش تلفات بمب افکن‌های خود بودند. رهبران نظامی به این نتیجه رسیده بودند که باید زره تقویتی بیشتری به هواپیماهای خود اضافه تا آنها را در برابر آتش ضدهوایی و جنگنده‌ها حفاظت کنند، اما افزودن زره به همه قسمت‌های هواپیما امکان پذیر نبود و سرعت آن را کم میکرد. بنابراین آنان باید تصمیم می‌گرفتند به کدام قسمت‌های هواپیما زره بیفزایند. برای این منظور آنان شروع به جمع‌آوری اطلاعات و داده‌ها کردند. پس از هر ماموریت هواپیماهایی را که باز گشته بودند به دقت بررسی می‌کردند و تعداد آسیب‌های ناشی از ترکش‌ها و گلوله‌ها و جای آنها را روی هواپیما مشخص می‌کردند به تدریج معلوم شد الگوی خاصی در توزیع آسیب‌ها روی هواپیما وجود دارد. بیشتر آسیب‌ها روی ناحیه بال و بدنه هواپیما بود. بر این اساس کارشناسان نظامی نتیجه‌گیری کردند از آنجا که بیشترین گلوله‌ها به نواحی بال و بدنه هواپیما اصابت کرده پس این قسمت‌ها نیازمند زره حفاظتی بیشتر هستند. در نگاه اول این نتیجه گیری درست به نظر می‌رسد. اما ابراهام والد با این نتیجه‌گیری کاملا مخالف بود. او جزو ریاضیدانانی بود که در جنگ جهانی دوم برای ارتش آمریکا کار میکرد. والد نشان داد که خطای مهمی در این تحلیل‌ها صورت گرفته چرا که نتیجه‌گیری تنها بر اساس داده‌های هواپیماهایی است که از ماموریت بازگشته اند، اما در مورد هواپیماهایی که در طول ماموریت سقوط کردند چه می‌دانیم؟ او نشان داد که دقیقا برعکس، آن قسمت‌هایی از هواپیما نیاز به حفاظت دارند که کمترین اصابت را داشته‌اند. در واقع نقاط آسیب در هواپیماهای بازگشتی بیانگر آن است که اگر هواپیما در این نقاط هدف قرار گیرد با احتمال بیشتری میتواند سالم بازگردد. پیشنهاد والد که عمل به بهبود نرخ برگشت هواپیما کمک کرد. جانبداری بازماندگی یک خطا در استدلال است و زمانی پیش می‌آید که تنها روی افراد یا چیزهایی که از یک فرایند انتخاب گذشته‌اند تمرکز کنید و آنهایی را که نتوانستند عبور کنند عمدتا به این خاطر که دیگر قابل مشاهده نیستند نادیده بگیرند.
این مثال روشن می کند که برای نتیجه گیری نیاز دارید به همه نمونه‌ها توجه کنید حتی نمونه‌هایی که بلافاصله نمی‌توانید آنها را مشاهده کنید. همین طور روشن می‌کند یادگیری از شکست‌ها همواره فرایند ساده‌ای نیست. یادگیری نیازمند مشاهده و بررسی دقیق و فراتر رفتن از فرضیات سطحی است. وقتی تنها به نمونه‌های موفق نگاه می‌کنید ممکن است از رفتارها و اشتباهات مهلکی که نمونه‌ای ناموفق به آن دچار شدند، غفلت کنید. در اقتصاد متغیرهای بسیار مهمی نادیده گرفته می‌شوند که اتفاقا بیشترین تأثیر را دارند اما چون کمی پذیر نیستند لحاظ نمی شوند.
در این جا این سوال مطرح میشود که هدف از مدل سازی چیست. اگر هدف تبیین واقعیات و ریشه‌یابی مشکلات نباشد مطالعات اقتصاد سنجی به چه دردی می‌خورند؟ اگر شما از یک اقتصاد سنج بخواهید توضیح دهد چرا علیرغم افزایش نرخ ارز تقاضا برای دلار و پوند افزایش می‌یابد و آیا میتواند مدلی بسازد که مسئله را توجیه کند. احتمالا در بهترین پاسخ ممکن است گفته شود که ما مدل سازی را بر اساس فرض «به شرط ثابت بودن سایر شرایط» می توانیم برازش کنیم. اما مسئله همین است که چنین شرطی در علوم انسانی هرگز تحقق پیدا نمی‌کند.
/ معرفت شناسی علم اقتصاد
✅ @karkhone
آآآآآآآره دیگه
صیانت کنیم این صداش عوض میشه، لحنشم عوض میشه.
تازه در صفر و یک های ملی تکنولوژی تغییر چهره هم مستتره.
✅ @karkhone
صیانت کنیم این صداش عوض میشه، لحنشم عوض میشه.
تازه در صفر و یک های ملی تکنولوژی تغییر چهره هم مستتره.
✅ @karkhone
دست مرئی در بازار
| علی فرحبخش
آندری ایلارینف مشاور اقتصادی پیشین ولادیمیر پوتین و دانش‌آموخته اقتصاد در گفت‌وگویی تحلیلی چنین نقل می‌کند: «در دانشگاههای شوروی سابق هیچ چیز در مورد قیمت‌ها نمی‌آموختیم، چون قیمت امری ممنوعه بود.» یکی از بستگانم که در زمان حکومت کمونیست‌ها به شوروی سفر کرده بود، از روز تعطیلی نقل میکرد که در یکی از میدان‌های مرکزی شهر مسکو عده کثیری را پوتین به دست دیده است که کفش خود را با یکدیگر تعویض می‌کنند. دولت هر سال به هر شهروند شوروی یک جفت پوتین می‌داده است که در آن به سایز پای صاحب آن هیچ توجهی نمی‌شده است. از این رو، مردم هفته‌ای یک بار در یک بازار دورهم جمع می‌شده‌اند تا با تعویض کفش‌ها، بالاخره پوتین مناسب خود را پیدا کنند.
«گاس پلن» یا به عبارتی کمیته برنامه‌ریزی دولتی در شوروی به مدت ۷ دهه مسوولیت مالکیت و مدیریت همه صنایع را بر عهده داشت. این ساختار بوروکراتیک، سطح تولید، میزان دستمزدها و قیمت‌ها را تعیین میکرد. گاس پلن در واقع آلترناتیو نظام بازار بود که وظیفه حداکثرسازی کارآیی در تولید و توزیع عادلانه کالاها و خدمات را بر عهده داشت. در واقع حزب کمونیست شوروی تصور میکرد همان‌گونه که با سیاست مشت آهنین قادر است کل ساختار سیاسی را تحت فرمان و در ید قدرت خود بگیرد، میتواند این قدرت بلامنازع را به حوزه اقتصاد هم تسری بدهد و تخصیص منابع را آن‌گونه انجام دهد که آرزوی قلبی اوست و به تقویت ساختار سیاسی موجود منجر میشود.
میخائیل گورباچف، آخرین رهبر شوروی قبل از فروپاشی، در مورد مشکلات نظام برنامه‌ریزی متمرکز چنین نقل می‌کند: «در آن هنگام، من به واسطه توان هسته‌ای، قدرت آن را داشتم که هزار بار کره زمین را با خاک یکسان کنم، اما شرمنده‌ام که بگویم از حل مشکل کمبود جوراب زنانه عاجز بودم. بارها حتی در سطح پولیتبورو برای حل این مشکل جلساتی برگزار کردیم، اما تا زمان فروپاشی موفق به حل آن نشدیم.»
در ایران هم علاقه وافر به انقیاد و تحت فرمان درآوردن بازارها، تاریخی بس طولانی دارد.در سال ۱۲۸۴ و در زمان حکومت مظفرالدین شاه بحران اقتصادی ناشی از کسری بودجه دولت و تورم به اوج خود رسید و قیمت‌ها از جمله قیمت قندوشکر با افزایش قابل ملاحظه‌ای روبه‌رو شد. عده‌ای از مردم شکایت به حاکم تهران بردند. علاء‌الدوله ۱۷ نفر از فروشندگان قند وشکر تهران را احضار کرد و دلایل گرانی را از آنان جویا شد، اما از آنجا که از توضیحات آنها قانع نشد، دستور داد تجار را به فلک ببندند و چوب به پاهای آنان بزنند. در میان تنبیه‌شدگان پیرمردی از بازاریان صاحب نام تهران به نام سیدهاشم قندی حضور داشت که علاء‌الدوله از وی پرسید چرا قند را گران می‌فروشی که قندی در پاسخ چنین گفت: «در سایه پیشامد جنگ روسیه و ژاپن قند کمتر می‌آید و باز در تهران ارزان‌تر از شهرستان‌ها است. به همین واسطه تاجران بزرگ، قند و شکر را گران‌تر می‌فروشند.» چنین بود که قندفروشان تاوان جنگ روسیه و ژاپن را دادند و دادگاه قند روی دادگاه بلخ را سفید کرد.
حال برگردیم به زمان حال که همان فیلم‌نامه‌های تاریخی و جغرافیایی بار دیگر در آن به منصه ظهور می‌رسند. از شب تولد دلار ۴۲۰۰ در ۲۱ فروردین ۹۷ پرده جدیدی در اقتصاد ایران گشوده شد که در آن اعلام شد قیمت ارز ۴۲۰۰ تومان است و دولت آماده است این ارز را به هرکسی، به هر میزانی و به هر کالایی اختصاص دهد. جالب است در آن زمان مشخص نبود که اگر تعادل عرضه و تقاضا در چنین قیمتی میسر است، چرا دولت اصرار بر ثابت نگه داشتن آن دارد و اگر در این قیمت، تقاضا از عرضه سبقت میگیرد، چرا برای پیشگیری از بحران‌های آتی چاره‌ای اندیشیده نمی‌شود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| علی فرحبخش
آندری ایلارینف مشاور اقتصادی پیشین ولادیمیر پوتین و دانش‌آموخته اقتصاد در گفت‌وگویی تحلیلی چنین نقل می‌کند: «در دانشگاههای شوروی سابق هیچ چیز در مورد قیمت‌ها نمی‌آموختیم، چون قیمت امری ممنوعه بود.» یکی از بستگانم که در زمان حکومت کمونیست‌ها به شوروی سفر کرده بود، از روز تعطیلی نقل میکرد که در یکی از میدان‌های مرکزی شهر مسکو عده کثیری را پوتین به دست دیده است که کفش خود را با یکدیگر تعویض می‌کنند. دولت هر سال به هر شهروند شوروی یک جفت پوتین می‌داده است که در آن به سایز پای صاحب آن هیچ توجهی نمی‌شده است. از این رو، مردم هفته‌ای یک بار در یک بازار دورهم جمع می‌شده‌اند تا با تعویض کفش‌ها، بالاخره پوتین مناسب خود را پیدا کنند.
«گاس پلن» یا به عبارتی کمیته برنامه‌ریزی دولتی در شوروی به مدت ۷ دهه مسوولیت مالکیت و مدیریت همه صنایع را بر عهده داشت. این ساختار بوروکراتیک، سطح تولید، میزان دستمزدها و قیمت‌ها را تعیین میکرد. گاس پلن در واقع آلترناتیو نظام بازار بود که وظیفه حداکثرسازی کارآیی در تولید و توزیع عادلانه کالاها و خدمات را بر عهده داشت. در واقع حزب کمونیست شوروی تصور میکرد همان‌گونه که با سیاست مشت آهنین قادر است کل ساختار سیاسی را تحت فرمان و در ید قدرت خود بگیرد، میتواند این قدرت بلامنازع را به حوزه اقتصاد هم تسری بدهد و تخصیص منابع را آن‌گونه انجام دهد که آرزوی قلبی اوست و به تقویت ساختار سیاسی موجود منجر میشود.
میخائیل گورباچف، آخرین رهبر شوروی قبل از فروپاشی، در مورد مشکلات نظام برنامه‌ریزی متمرکز چنین نقل می‌کند: «در آن هنگام، من به واسطه توان هسته‌ای، قدرت آن را داشتم که هزار بار کره زمین را با خاک یکسان کنم، اما شرمنده‌ام که بگویم از حل مشکل کمبود جوراب زنانه عاجز بودم. بارها حتی در سطح پولیتبورو برای حل این مشکل جلساتی برگزار کردیم، اما تا زمان فروپاشی موفق به حل آن نشدیم.»
در ایران هم علاقه وافر به انقیاد و تحت فرمان درآوردن بازارها، تاریخی بس طولانی دارد.در سال ۱۲۸۴ و در زمان حکومت مظفرالدین شاه بحران اقتصادی ناشی از کسری بودجه دولت و تورم به اوج خود رسید و قیمت‌ها از جمله قیمت قندوشکر با افزایش قابل ملاحظه‌ای روبه‌رو شد. عده‌ای از مردم شکایت به حاکم تهران بردند. علاء‌الدوله ۱۷ نفر از فروشندگان قند وشکر تهران را احضار کرد و دلایل گرانی را از آنان جویا شد، اما از آنجا که از توضیحات آنها قانع نشد، دستور داد تجار را به فلک ببندند و چوب به پاهای آنان بزنند. در میان تنبیه‌شدگان پیرمردی از بازاریان صاحب نام تهران به نام سیدهاشم قندی حضور داشت که علاء‌الدوله از وی پرسید چرا قند را گران می‌فروشی که قندی در پاسخ چنین گفت: «در سایه پیشامد جنگ روسیه و ژاپن قند کمتر می‌آید و باز در تهران ارزان‌تر از شهرستان‌ها است. به همین واسطه تاجران بزرگ، قند و شکر را گران‌تر می‌فروشند.» چنین بود که قندفروشان تاوان جنگ روسیه و ژاپن را دادند و دادگاه قند روی دادگاه بلخ را سفید کرد.
حال برگردیم به زمان حال که همان فیلم‌نامه‌های تاریخی و جغرافیایی بار دیگر در آن به منصه ظهور می‌رسند. از شب تولد دلار ۴۲۰۰ در ۲۱ فروردین ۹۷ پرده جدیدی در اقتصاد ایران گشوده شد که در آن اعلام شد قیمت ارز ۴۲۰۰ تومان است و دولت آماده است این ارز را به هرکسی، به هر میزانی و به هر کالایی اختصاص دهد. جالب است در آن زمان مشخص نبود که اگر تعادل عرضه و تقاضا در چنین قیمتی میسر است، چرا دولت اصرار بر ثابت نگه داشتن آن دارد و اگر در این قیمت، تقاضا از عرضه سبقت میگیرد، چرا برای پیشگیری از بحران‌های آتی چاره‌ای اندیشیده نمی‌شود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
به هرحال تثبیت یک قیمت کلیدی همچون ارز، نمی‌تواند فقط به آن بازار محدود بماند و نیازمند مداخلات گسترده در بازارهای دیگر است. زیرا قیمت‌ها در زنجیره تولید به صورت سریالی به هم مرتبط هستند. فرض کنید دولت تصمیم میگیرد همچون شرایط فعلی، قیمت خودرو را به‌صورت…
بدون شرح...!
| مک فال؛ سفیر اسبق آمریکا در روسیه
روسیه در ازای رفع تحریم چند شرکت دولتی‌اش، به قطعنامه مهم ۱۹۲۹ شورای امنیت علیه ایران رای داد...سپس بطور یکجانبه قرارداد S-300 با ایران را لغو کرد و ما[دولت آمریکا] روسها را وارد WTO کردیم. وقتی هم پیش آندری کوستین، مدیرعامل VTB، دومین بانک بزرگ روسیه رفتم تا درخواست کنم تجارت با یک بانک خاص ایرانی را متوقف کند، او به من توضیح داد که بانک او برای اعتبارش در ایالات متحده بیشتر از چند حساب کوچک چند شرکت ایرانی ارزش قائل است. ایران باید قبل اینکه بطور جدی وارد مذاکرات شود، فشار اقتصادی را احساس میکرد و روسیه نقش مهمی در اعمال تحریمها ایفا کرد حتی زمانیکه اجرای آن برای روسیه گران تمام شد.
✅ @karkhone
| مک فال؛ سفیر اسبق آمریکا در روسیه
روسیه در ازای رفع تحریم چند شرکت دولتی‌اش، به قطعنامه مهم ۱۹۲۹ شورای امنیت علیه ایران رای داد...سپس بطور یکجانبه قرارداد S-300 با ایران را لغو کرد و ما[دولت آمریکا] روسها را وارد WTO کردیم. وقتی هم پیش آندری کوستین، مدیرعامل VTB، دومین بانک بزرگ روسیه رفتم تا درخواست کنم تجارت با یک بانک خاص ایرانی را متوقف کند، او به من توضیح داد که بانک او برای اعتبارش در ایالات متحده بیشتر از چند حساب کوچک چند شرکت ایرانی ارزش قائل است. ایران باید قبل اینکه بطور جدی وارد مذاکرات شود، فشار اقتصادی را احساس میکرد و روسیه نقش مهمی در اعمال تحریمها ایفا کرد حتی زمانیکه اجرای آن برای روسیه گران تمام شد.
✅ @karkhone
صیانت یا ممنوعیت؟
دوستان قدیمی که من را می‌شناسند، شاید یادشان باشد که تا دو سال پیش پرچم چین جلوی اسم کاربری من در توییتر بود؛ در اینجا سعی می‌کنم از تجربیات خودم از سه سال و نیم زندگی در چین و روش‌های دولت چین در صیانت از فضای مجازی برای شما عزیزان بنویسم:
آن روز صبح بعد از ۱۴ ساعت پرواز بالاخره به فرودگاه Pudong شانگهای رسیدم، طبق آخرین پیامی که در واتس‌اپ به دوست چینی‌ام داده بودم باید وقتی از سالن ترانزیت خارج می‌شدم به او زنگ می‌زدم؛ برای وصل شدن به وای فای فرودگاه یک بازجویی کامل پس دادم! همهٔ اطلاعاتم را باید وارد می‌کردم؛ بعد از نیم ساعت بالاخره به اینترنت وصل شدم و از آنجایی که می‌دانستم دوستم خیلی وقت است بیرون منتظر مانده است، سعی کردم از طریق واتس‌اپ با او تماس بگیرم اما با عبارت ...Connecting مواجه شدم، عبارتی که تا روز آخر زندگی درچین ماندگار بود و آزارم می‌داد. بله، اینترنت چین قابلیت اتصال به واتس‌اپ را ندارد!
نه‌تنها واتس‌اپ بلکه تمام اپلیکیشن‌های فیس‌بوک، اینستاگرام، تلگرام، توییتر و در حقیقت تمام اینترنت در چین خارج از دسترس‌اند؛ حتی گوگل در چین فیلتر است و کپی‌ای ناشیانه از یکسری اپلیکشن‌های گوگل مثل Search, Drive Map, Translate... با اسم Baidu برای کشورشان ساخته‌اند.
بعد از چند ساعت از ورودم به چین تازه فهمیدم فیلترینگ یعنی چه! سیستم کمونیستی چین به شکل غیرقابل‌باوری اینترنت را محدود کرده بود و پیامرسان وی‌چت و اپلیکشن وی‌بو را به‌عنوان شبکهٔ اجتماعی عرضه کرده بود، این اواخر هم تیک تاک در چین متداول شد.
بعد از انجام کارهای اداری اقامتم به پیشنهاد دوستم با یک شرکت مکاتبه کردم و با ارائهٔ کلی مدارک و صرف هزینهٔ بسیار به عنوان یک خارجی تونستم VPN دولتی تهیه کنم. تازه آنجا بود که توانستم با خانواده‌ام در ایران تماس بگیرم!
احتمالاً طی این سال‌های اخیر تلاش‌های جمهوری اسلامی را برای ساخت و کپی اپلیکشن‌های فضای مجازی و پیامرسان دیده‌اید، نرم‌افزار سروش، تلگرام طلایی، موبوگرام و...؛ جمهوری اسلامی هم مثل چین اگر نتواند یک نرم‌افزار را به‌طورکامل رصد و کنترل کند آن را محدود و فیلتر خواهد کرد.
اما منظورم از کنترل و رصد کردن دقیقاً چیست؟ در نرم‌افزار وی‌چت که تاحدی شبیه به WhatsApp است تمامی مکالمات صوتی و متنی شما توسط هوش مصنوعی چک می‌شوند، پیام‌های با محتوای حساس، به‌گونه‌ای اتوماتیک حذف خواهند شد، عملاً هیچ‌چیز خصوصی‌ای در این پیامرسان وجود ندارد؛ این اپلیکشن مثل بقیهٔ نرم‌افزارها راحت نصب نمی‌شود، شما برای فعال‌سازی حتی باید مشخصات حساب بانکی‌تان را هم واردش کنید! حریم خصوصی آنجا معنایی ندارد، اساساً وقتی کسی در چین حرف از حریم خصوصی بزند، یعنی ریگی به کفشش است و چیزی را مخفی می‌کند!
چین توانست با صرف هزینه‌ها و زمان بسیار، اینترنت را کاملاً به کنترل خود درآورد، نرم‌افزارهای خود را بسازد، و مهمتر از همه اینکه ملتش را مجبور و ملزم به استفاده از این نرم‌افزارها کند! اجبار به این شکل است که اگر شما WeChat, AliPay, Baidu... را نداشته باشید، حتی قادر نخواهید بود یک تاکسی سوار شوید!
در پشت طرح صیانت اسلامی رؤیای چینی نهفته است: «کنترل همه‌چیز و همه کس». حاکمیت به کسب و کارهای اینترنتی وقعی نمی‌نهد، برای آه و سوداهای عاشقانه و روزمره‌نویسی‌های شما پشیزی ارزش قائل نیست و تنها صیانت از انقلاب اسلامی و بقای خود را مهم میداند.
آزادی بیان مثل نفس کشیدن است، قطعاً نمی‌توانم تمامی خاطرات و ناگفته‌ها از خفقان موجود در سیستم کمونیستی چین را در قالب یک یادداشت بازگو کنم؛ امیدوارم اتفاقی که با عنوان طرح صیانت در ایران در حال وقوع است را جدی بگیرید و واقعاً از آن بترسید، چرا که حقیقتاً طرحی وحشتناک است.
✅ @karkhone
دوستان قدیمی که من را می‌شناسند، شاید یادشان باشد که تا دو سال پیش پرچم چین جلوی اسم کاربری من در توییتر بود؛ در اینجا سعی می‌کنم از تجربیات خودم از سه سال و نیم زندگی در چین و روش‌های دولت چین در صیانت از فضای مجازی برای شما عزیزان بنویسم:
آن روز صبح بعد از ۱۴ ساعت پرواز بالاخره به فرودگاه Pudong شانگهای رسیدم، طبق آخرین پیامی که در واتس‌اپ به دوست چینی‌ام داده بودم باید وقتی از سالن ترانزیت خارج می‌شدم به او زنگ می‌زدم؛ برای وصل شدن به وای فای فرودگاه یک بازجویی کامل پس دادم! همهٔ اطلاعاتم را باید وارد می‌کردم؛ بعد از نیم ساعت بالاخره به اینترنت وصل شدم و از آنجایی که می‌دانستم دوستم خیلی وقت است بیرون منتظر مانده است، سعی کردم از طریق واتس‌اپ با او تماس بگیرم اما با عبارت ...Connecting مواجه شدم، عبارتی که تا روز آخر زندگی درچین ماندگار بود و آزارم می‌داد. بله، اینترنت چین قابلیت اتصال به واتس‌اپ را ندارد!
نه‌تنها واتس‌اپ بلکه تمام اپلیکیشن‌های فیس‌بوک، اینستاگرام، تلگرام، توییتر و در حقیقت تمام اینترنت در چین خارج از دسترس‌اند؛ حتی گوگل در چین فیلتر است و کپی‌ای ناشیانه از یکسری اپلیکشن‌های گوگل مثل Search, Drive Map, Translate... با اسم Baidu برای کشورشان ساخته‌اند.
بعد از چند ساعت از ورودم به چین تازه فهمیدم فیلترینگ یعنی چه! سیستم کمونیستی چین به شکل غیرقابل‌باوری اینترنت را محدود کرده بود و پیامرسان وی‌چت و اپلیکشن وی‌بو را به‌عنوان شبکهٔ اجتماعی عرضه کرده بود، این اواخر هم تیک تاک در چین متداول شد.
بعد از انجام کارهای اداری اقامتم به پیشنهاد دوستم با یک شرکت مکاتبه کردم و با ارائهٔ کلی مدارک و صرف هزینهٔ بسیار به عنوان یک خارجی تونستم VPN دولتی تهیه کنم. تازه آنجا بود که توانستم با خانواده‌ام در ایران تماس بگیرم!
احتمالاً طی این سال‌های اخیر تلاش‌های جمهوری اسلامی را برای ساخت و کپی اپلیکشن‌های فضای مجازی و پیامرسان دیده‌اید، نرم‌افزار سروش، تلگرام طلایی، موبوگرام و...؛ جمهوری اسلامی هم مثل چین اگر نتواند یک نرم‌افزار را به‌طورکامل رصد و کنترل کند آن را محدود و فیلتر خواهد کرد.
اما منظورم از کنترل و رصد کردن دقیقاً چیست؟ در نرم‌افزار وی‌چت که تاحدی شبیه به WhatsApp است تمامی مکالمات صوتی و متنی شما توسط هوش مصنوعی چک می‌شوند، پیام‌های با محتوای حساس، به‌گونه‌ای اتوماتیک حذف خواهند شد، عملاً هیچ‌چیز خصوصی‌ای در این پیامرسان وجود ندارد؛ این اپلیکشن مثل بقیهٔ نرم‌افزارها راحت نصب نمی‌شود، شما برای فعال‌سازی حتی باید مشخصات حساب بانکی‌تان را هم واردش کنید! حریم خصوصی آنجا معنایی ندارد، اساساً وقتی کسی در چین حرف از حریم خصوصی بزند، یعنی ریگی به کفشش است و چیزی را مخفی می‌کند!
چین توانست با صرف هزینه‌ها و زمان بسیار، اینترنت را کاملاً به کنترل خود درآورد، نرم‌افزارهای خود را بسازد، و مهمتر از همه اینکه ملتش را مجبور و ملزم به استفاده از این نرم‌افزارها کند! اجبار به این شکل است که اگر شما WeChat, AliPay, Baidu... را نداشته باشید، حتی قادر نخواهید بود یک تاکسی سوار شوید!
در پشت طرح صیانت اسلامی رؤیای چینی نهفته است: «کنترل همه‌چیز و همه کس». حاکمیت به کسب و کارهای اینترنتی وقعی نمی‌نهد، برای آه و سوداهای عاشقانه و روزمره‌نویسی‌های شما پشیزی ارزش قائل نیست و تنها صیانت از انقلاب اسلامی و بقای خود را مهم میداند.
آزادی بیان مثل نفس کشیدن است، قطعاً نمی‌توانم تمامی خاطرات و ناگفته‌ها از خفقان موجود در سیستم کمونیستی چین را در قالب یک یادداشت بازگو کنم؛ امیدوارم اتفاقی که با عنوان طرح صیانت در ایران در حال وقوع است را جدی بگیرید و واقعاً از آن بترسید، چرا که حقیقتاً طرحی وحشتناک است.
✅ @karkhone
X (formerly Twitter)
Hamed 🇮🇱 (@Me_Hamed_Myself) on X
Atheist, Ex-Muslim, Anti-Islam!
Software Developer, Metalhead, Motorcyclist, Nationalist, 40%,
چو ایران نباشد تن من مباد
Software Developer, Metalhead, Motorcyclist, Nationalist, 40%,
چو ایران نباشد تن من مباد
اجازۀ «کردیت سوییس» به تبهکاران برای سرقت از فقرا
جوزف استیگلیتز؛ استاد اقتصاد دانشگاه کلمبیا و برندۀ نوبل اقتصاد 2001، دربارۀ افشاگری‌های مربوط به کردیت سوییس (شرکت خدمات مالی و بانکداری سوییسی) در گاردین یادداشتی نوشته که بخش‌هایی از آن را می‌خوانید:
هر بار که روزنامه‌نگاران پرده‌ای از پنهانکاری‌های بخش مالی را پس می‌زنند، شبکه‌ای از فساد و فعالیت‌های پلید برملا میشود و مشتریان پنهان، خانوادۀ دیکتاتورها، و سیاست‌مداران به‌ظاهر محترم در دموکراسی‌ها گیر می‌افتند. اما این بار چیز متفاوتی وجود دارد. این بار بحث از یک جزیرۀ دورافتاده نیست، بلکه صحبت از یک بانک بزرگ در دل اروپا است؛ در یکی از مرفه‌ترین کشورهای جهان. کشوری مبتنی بر حکومت قانون و مدعی شفافیت و عملکرد برتر در نظام بانکی.
سوییس در این زمینه موضع دوگانه‌ای دارد. این کشور از طریق یک چارچوب قانونی کسانی را که تلاش دارند به مخفی‌کاری‌های این نظام پی ببرند، مجازات می‌کند. به نظر می‌رسد سوییس بعنوان یکی از قدیمی‌ترین دموکراسی‌های جهان با تهدید روزنامه‌نگاران و کسانی که تلاش می‌کنند با دستیابی به داده‌ها نشان دهند که پشت سایۀ تاریک سیستم مالی چه می‌گذرد، رفتار خود را ذیل رازداری مشتریان توجیه می‌کند؛ بی‌توجه به اینکه با این توجیه چه زمینه‌هایی را برای بدرفتاری‌ها و تبهکاری‌های مالی فراهم می‌کند.
تأسف‌آور است که هیچ رسانۀ سوییسی در ماجرای اخیر به‌دلیل ترس از عواقب شدید «قوانین رازداری بانکی» این کشور به روزنامه‌نگاری جهانی نپیوسته است. سوییس باید پیامدهای وحشتناک چنین قوانینی را بداند: برداشتن بخشی از عواید فعالیت‌های غیرقانونی دیگران در ازای ایجاد محیطی امن و مخفی برای ذخیرۀ پول‌های آلوده.
افشای این اسرار دو جنبۀ نگران‌کننده دارد: 1. این تنها بخش کوچکی از داده‌های مربوط به مشتریان است و ما با یک گالری از کلّاش‌ها و شارلاتان‌ها روبرو شده‌ایم؛ دیکتاتورها و خانواده‌های آنها، افراد مظنون به جنایتکاری جنگی، مقامات دستگاه‌های اطلاعاتی، قاچاقچیان انسان، و ناقضان حقوق بشر. اگر پنجرۀ بانک بزرگتر بود چه چیزهایی می‌دیدیم؟ 2. به نظر می‌رسد کشورهایی که بیشترین آسیب را از این وضعیت دیده‌اند کشورهای درحال‌توسعه و اقتصادهای نوظهور هستند. این افشاگری تأییدی است بر هشدارهای کارشناسان طی این سال‌ها: سوییس مبادلۀ خودکار اطلاعات صرفاً با کشورهای پیشرفته را پذیرفته، نه با کشورهای فقیر و کشورهایی که لانۀ اینگونه فعالیت‌های غیرقانونی و نامشروع هستند. در نتیجه، دزدسالاری و فساد همچنان میتواند رشد کند.
خوب است که روزنامه‌نگاران حتی برای «حق دانستن» شهروندان کشوری نظیر سوییس که نمی‌توانند بر آنچه سیاست‌مداران‌شان پنهان می‌کنند مبارزه می‌کنند. سیاست‌مداران کشورهای پیشرفته به سخنرانی دربارۀ محکومیت فساد در جاهای دیگر علاقه دارند، اما این کشورهایی مانند سوییس هستند که جای امن و بازدهی بلندمدت تضمین‌شده‌ای را برای فساد فراهم می‌کنند.
باید صریح بگوییم که سوییس در این ماجرا تنها نیست. بدیهی است که بستن این درب‌ها به‌آسانی فعالیت‌ها را به سوی بازارهای ملکی و مالی در میامی و لندن و سایر مراکز پولشویی سوق میدهد. اما آنچه به‌لحاظ اخلاقی دربارۀ آمریکا، بریتانیا، و سوییس نفرت‌انگیز است این است که غنائم ربوده‌شده از کشورهای فقیرتر زندگی می‌کنند. کشورهایی مانند سوییس که چنین فضایی را طراحی و مهیا کرده باید خجالت بکشند.
چه تعداد افشاگری دیگری باید در سوییس و آمریکا و بریتانیا و کشورهای دیگر باید رخ دهد تا قوانین خود دربارۀ رازداری بانکی و املاک، و فعالیت‌های دیگری که پولشویی و جرم و فساد را تسهیل می‌کند تغییر دهند؟ درحالی‌که این افشاگری نشان میدهد که سوییس از جریان پول کشورهای فقیر سود می‌برد، خود این سیستم نیز رو به فساد است: فساد پول‌های آلوده همۀ آنچه را با آن در تماس است خراب می‌کند.
امید است که این افشاگری بعنوان دستاورد بزرگ روزنامه‌نگاری شرافتمندانه و صادق، آنهایی را که در برابر یک سیستم مالی و اقتصادی شفاف مقاومت می‌کنند، شرمنده کند.
پی‌نوشت: مستند inside job ساختۀ چارلز فرگوسن نماهای دیگری از صنعت مالی و بحران‌های ناشی از آن را توضیح میدهد: فشارهای این صنعت بر فرایندهای سیاسی برای جلوگیری از شفافیت و سامان‌دهی این حوزه و قانونی جلوه‌دادن فسادها از طریق تسخیر سیاست‌گذاری، تعارض منافع گسترده، و نقش پررنگ دانشگاهیان که با حمایت مالی بانکها و مؤسسات مالی داده‌های هدایت‌شده‌ای را به نفع این صنعت منتشر می‌کنند و واقعیت‌های آن را می‌پوشانند؛ دانشگاهیانی که گاه در حد کاندیدای نوبل اقتصادی مطرح بوده‌اند.
یادداشت استیگلیتز در گاردین
✅ @karkhone
جوزف استیگلیتز؛ استاد اقتصاد دانشگاه کلمبیا و برندۀ نوبل اقتصاد 2001، دربارۀ افشاگری‌های مربوط به کردیت سوییس (شرکت خدمات مالی و بانکداری سوییسی) در گاردین یادداشتی نوشته که بخش‌هایی از آن را می‌خوانید:
هر بار که روزنامه‌نگاران پرده‌ای از پنهانکاری‌های بخش مالی را پس می‌زنند، شبکه‌ای از فساد و فعالیت‌های پلید برملا میشود و مشتریان پنهان، خانوادۀ دیکتاتورها، و سیاست‌مداران به‌ظاهر محترم در دموکراسی‌ها گیر می‌افتند. اما این بار چیز متفاوتی وجود دارد. این بار بحث از یک جزیرۀ دورافتاده نیست، بلکه صحبت از یک بانک بزرگ در دل اروپا است؛ در یکی از مرفه‌ترین کشورهای جهان. کشوری مبتنی بر حکومت قانون و مدعی شفافیت و عملکرد برتر در نظام بانکی.
سوییس در این زمینه موضع دوگانه‌ای دارد. این کشور از طریق یک چارچوب قانونی کسانی را که تلاش دارند به مخفی‌کاری‌های این نظام پی ببرند، مجازات می‌کند. به نظر می‌رسد سوییس بعنوان یکی از قدیمی‌ترین دموکراسی‌های جهان با تهدید روزنامه‌نگاران و کسانی که تلاش می‌کنند با دستیابی به داده‌ها نشان دهند که پشت سایۀ تاریک سیستم مالی چه می‌گذرد، رفتار خود را ذیل رازداری مشتریان توجیه می‌کند؛ بی‌توجه به اینکه با این توجیه چه زمینه‌هایی را برای بدرفتاری‌ها و تبهکاری‌های مالی فراهم می‌کند.
تأسف‌آور است که هیچ رسانۀ سوییسی در ماجرای اخیر به‌دلیل ترس از عواقب شدید «قوانین رازداری بانکی» این کشور به روزنامه‌نگاری جهانی نپیوسته است. سوییس باید پیامدهای وحشتناک چنین قوانینی را بداند: برداشتن بخشی از عواید فعالیت‌های غیرقانونی دیگران در ازای ایجاد محیطی امن و مخفی برای ذخیرۀ پول‌های آلوده.
افشای این اسرار دو جنبۀ نگران‌کننده دارد: 1. این تنها بخش کوچکی از داده‌های مربوط به مشتریان است و ما با یک گالری از کلّاش‌ها و شارلاتان‌ها روبرو شده‌ایم؛ دیکتاتورها و خانواده‌های آنها، افراد مظنون به جنایتکاری جنگی، مقامات دستگاه‌های اطلاعاتی، قاچاقچیان انسان، و ناقضان حقوق بشر. اگر پنجرۀ بانک بزرگتر بود چه چیزهایی می‌دیدیم؟ 2. به نظر می‌رسد کشورهایی که بیشترین آسیب را از این وضعیت دیده‌اند کشورهای درحال‌توسعه و اقتصادهای نوظهور هستند. این افشاگری تأییدی است بر هشدارهای کارشناسان طی این سال‌ها: سوییس مبادلۀ خودکار اطلاعات صرفاً با کشورهای پیشرفته را پذیرفته، نه با کشورهای فقیر و کشورهایی که لانۀ اینگونه فعالیت‌های غیرقانونی و نامشروع هستند. در نتیجه، دزدسالاری و فساد همچنان میتواند رشد کند.
خوب است که روزنامه‌نگاران حتی برای «حق دانستن» شهروندان کشوری نظیر سوییس که نمی‌توانند بر آنچه سیاست‌مداران‌شان پنهان می‌کنند مبارزه می‌کنند. سیاست‌مداران کشورهای پیشرفته به سخنرانی دربارۀ محکومیت فساد در جاهای دیگر علاقه دارند، اما این کشورهایی مانند سوییس هستند که جای امن و بازدهی بلندمدت تضمین‌شده‌ای را برای فساد فراهم می‌کنند.
باید صریح بگوییم که سوییس در این ماجرا تنها نیست. بدیهی است که بستن این درب‌ها به‌آسانی فعالیت‌ها را به سوی بازارهای ملکی و مالی در میامی و لندن و سایر مراکز پولشویی سوق میدهد. اما آنچه به‌لحاظ اخلاقی دربارۀ آمریکا، بریتانیا، و سوییس نفرت‌انگیز است این است که غنائم ربوده‌شده از کشورهای فقیرتر زندگی می‌کنند. کشورهایی مانند سوییس که چنین فضایی را طراحی و مهیا کرده باید خجالت بکشند.
چه تعداد افشاگری دیگری باید در سوییس و آمریکا و بریتانیا و کشورهای دیگر باید رخ دهد تا قوانین خود دربارۀ رازداری بانکی و املاک، و فعالیت‌های دیگری که پولشویی و جرم و فساد را تسهیل می‌کند تغییر دهند؟ درحالی‌که این افشاگری نشان میدهد که سوییس از جریان پول کشورهای فقیر سود می‌برد، خود این سیستم نیز رو به فساد است: فساد پول‌های آلوده همۀ آنچه را با آن در تماس است خراب می‌کند.
امید است که این افشاگری بعنوان دستاورد بزرگ روزنامه‌نگاری شرافتمندانه و صادق، آنهایی را که در برابر یک سیستم مالی و اقتصادی شفاف مقاومت می‌کنند، شرمنده کند.
پی‌نوشت: مستند inside job ساختۀ چارلز فرگوسن نماهای دیگری از صنعت مالی و بحران‌های ناشی از آن را توضیح میدهد: فشارهای این صنعت بر فرایندهای سیاسی برای جلوگیری از شفافیت و سامان‌دهی این حوزه و قانونی جلوه‌دادن فسادها از طریق تسخیر سیاست‌گذاری، تعارض منافع گسترده، و نقش پررنگ دانشگاهیان که با حمایت مالی بانکها و مؤسسات مالی داده‌های هدایت‌شده‌ای را به نفع این صنعت منتشر می‌کنند و واقعیت‌های آن را می‌پوشانند؛ دانشگاهیانی که گاه در حد کاندیدای نوبل اقتصادی مطرح بوده‌اند.
یادداشت استیگلیتز در گاردین
✅ @karkhone
the Guardian
Credit Suisse has allowed the morally bankrupt to steal from the poor for too long | Joseph Stiglitz
How many exposés will it take for Switzerland and other countries to change their laws on banking secrecy, says Joseph Stiglitz, a Nobel laureate in economics
پوتین صدام حسین و یا هیتلر دیگر
| محمدرضا اسلامی
مصاحبه دیروز فرید زکریا و گلایه اش از اینکه چرا آمریکا صرفا نظاره گر حمله به اوکراین است باعث تعجب بود. (لینک)
از فرد با ذکاوت و باهوشی همچون زکریا عجیب است که انتظار داشته باشد آمریکا مستقیما وارد "معرکه" اوکراین بشود و سربازهایش را به کشتن بدهد و دلارهایش را به سوختن.
مگر آمریکا همین چند وقت پیش از افغانستان خارج نشد؟ و مگر آن پایگاههای چند صد میلیون دلاری با سازه های ضد انفجار را به امان خدا (و به دست طالب ها) رها نکرد؟
همه می دانند که آمریکا حدود چهل و پنج هزار نیروی نظامی در آلمان دارد!
(در مجموع در کل اروپا حدود ۷۰،۰۰۰ نیروی نظامی آمریکایی حضور دارند. آنهم نیروی نظامی که هر یک نفرش برای هر یک روز، حقوق گزاف می گیرد -در مقایسه با دستمزدِ اشتغال در داخل آمریکا- و هزینه گزافی هم صرفِ لجستیکِ این هفتاد هزار نفر می شود)
نیروی نظامی هست ولی عزم نیست.
امثال فرید زکریا می فهمند که گسترش ناتو به سمت اوکراین اشتباه راهبردیِ رهبرانِ قبلی آمریکا بوده، ولی نگرانی آنها از این بابت است که آیا مماشات با پوتین (امروز) باعث شود که (فردا) از این فرد "صدام حسین" دیگری ساخته شود؟ یا حتی در مقیاسی وسیع تر، هیتلر دیگری به میدان آمده و قامت برافراشته باشد و این تازه، شروع ماجراها باشد؟
این نگرانی البته قابل درک است.
بیانیه چندساعت پیش جو بایدن
بلافاصله بعد از شروع حمله نظامی روسیه به اوکراین، واقعا مضحک بود.
جو بایدن بیانه ای دو پاراگرافی صادر کرده است. واقعا خنثی تر و بی عمل تر از این هم ممکن است؟
خیر! فعلا ممکن نیست.
نوشته با جیل نشسته و اوضاع را نظاره می کند. مرسی!
(خوب که ننوشته با جیل و سگشان نشسته اند و اوضاع را نظاره می کنند)
واقعیت این است که رهبران غربی تا آخرین لحظه به "نظاره" و بی عملی نشسته اند. سه دلیل بر این امر قابل ذکر است:
1- بخشی از بزرگان حزب دموکرات در آمریکا معترفند که اشتباه (اولیه) از خودشان بوده که روسیه را تحریک کرده اند و اساسا گسترش ناتو به سمت اوکراین اشتباهِ کلیدی بوده.
2- وقتی که مشکلات اشتغال/اقتصاد در داخل کشورهای ناتو هست و (برای مثال) فقط یک موشک AIM-9X چهارصد و هفتاد هزار دلار هزینه دارد (یا یک بمب کوچک GBU-39/B حدود چهل هزار دلار هزینه دارد)، چرا بجای صرفِ انرژی بر مشکلات داخلی، وارد نزاع با پوتین شوند؟
3- اگر پوتین صدام حسین دیگری است، بگذار فعلا در آن منطقه جولان بدهد. ولی اگر هیتلر دیگری قامت افراشته، در زمان خودش (و به وقت خودش) باید با او جنگید.
پوتین گمان می کند که «قدرت» یعنی افزودن بر سرزمین.
ولی پوتین با جنگ اوکراین نه #ساختار_اقتصاد روسیه را منقلب خواهد کرد و نه جریانِ جذبِ نخبگان را به سمت دانشگاههای مسکو و سن پترزبورگ منحرف خواهد ساخت.
هیچ دانشمند جوانی بجای #دانشگاه_استنفورد به سمت دانشگاه سن پترزبورگ متمایل نخواهد گشت. و همین طور هیچ کارگردان سینما یا نویسنده زبردستی میل رفتن به سمتِ تمدنی که پوتین امروز در حال بازآفرینی آن است را نخواهد داشت.
هیچ انسان معمولی میلِ به زیست در تمدنِ با مختصات ذهنی پوتین را ندارد.
جنگ اوکراین، جنگی است که (شاید) اگر عقلِ رهبران آمریکای سال ۲۰۰۰ وسط بود، در آن درگیر می شدند. اما آمریکای ۲۰۲۲ از رهبرانِ چین یادگرفته که به این مسایل (فعلا) در حد مصاحبه و کنفرانس خبری اکتفا کند(!)، با جیل نظاره گر اوضاع باشد و انرژی خود را صرف حلِ مسایلِ جاری کشور کند.
پوتین هم این نظاره گری را خوب درک می کند و لذا فعلا در حال پختن قورباغه در آب گرم است.
پ.ن : یادداشت اخیر آقای عبداله شهبازی درباره روسیه در نه قسمت (لینک) را از دست نباید داد.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
مصاحبه دیروز فرید زکریا و گلایه اش از اینکه چرا آمریکا صرفا نظاره گر حمله به اوکراین است باعث تعجب بود. (لینک)
از فرد با ذکاوت و باهوشی همچون زکریا عجیب است که انتظار داشته باشد آمریکا مستقیما وارد "معرکه" اوکراین بشود و سربازهایش را به کشتن بدهد و دلارهایش را به سوختن.
مگر آمریکا همین چند وقت پیش از افغانستان خارج نشد؟ و مگر آن پایگاههای چند صد میلیون دلاری با سازه های ضد انفجار را به امان خدا (و به دست طالب ها) رها نکرد؟
همه می دانند که آمریکا حدود چهل و پنج هزار نیروی نظامی در آلمان دارد!
(در مجموع در کل اروپا حدود ۷۰،۰۰۰ نیروی نظامی آمریکایی حضور دارند. آنهم نیروی نظامی که هر یک نفرش برای هر یک روز، حقوق گزاف می گیرد -در مقایسه با دستمزدِ اشتغال در داخل آمریکا- و هزینه گزافی هم صرفِ لجستیکِ این هفتاد هزار نفر می شود)
نیروی نظامی هست ولی عزم نیست.
امثال فرید زکریا می فهمند که گسترش ناتو به سمت اوکراین اشتباه راهبردیِ رهبرانِ قبلی آمریکا بوده، ولی نگرانی آنها از این بابت است که آیا مماشات با پوتین (امروز) باعث شود که (فردا) از این فرد "صدام حسین" دیگری ساخته شود؟ یا حتی در مقیاسی وسیع تر، هیتلر دیگری به میدان آمده و قامت برافراشته باشد و این تازه، شروع ماجراها باشد؟
این نگرانی البته قابل درک است.
بیانیه چندساعت پیش جو بایدن
بلافاصله بعد از شروع حمله نظامی روسیه به اوکراین، واقعا مضحک بود.
جو بایدن بیانه ای دو پاراگرافی صادر کرده است. واقعا خنثی تر و بی عمل تر از این هم ممکن است؟
خیر! فعلا ممکن نیست.
نوشته با جیل نشسته و اوضاع را نظاره می کند. مرسی!
(خوب که ننوشته با جیل و سگشان نشسته اند و اوضاع را نظاره می کنند)
واقعیت این است که رهبران غربی تا آخرین لحظه به "نظاره" و بی عملی نشسته اند. سه دلیل بر این امر قابل ذکر است:
1- بخشی از بزرگان حزب دموکرات در آمریکا معترفند که اشتباه (اولیه) از خودشان بوده که روسیه را تحریک کرده اند و اساسا گسترش ناتو به سمت اوکراین اشتباهِ کلیدی بوده.
2- وقتی که مشکلات اشتغال/اقتصاد در داخل کشورهای ناتو هست و (برای مثال) فقط یک موشک AIM-9X چهارصد و هفتاد هزار دلار هزینه دارد (یا یک بمب کوچک GBU-39/B حدود چهل هزار دلار هزینه دارد)، چرا بجای صرفِ انرژی بر مشکلات داخلی، وارد نزاع با پوتین شوند؟
3- اگر پوتین صدام حسین دیگری است، بگذار فعلا در آن منطقه جولان بدهد. ولی اگر هیتلر دیگری قامت افراشته، در زمان خودش (و به وقت خودش) باید با او جنگید.
پوتین گمان می کند که «قدرت» یعنی افزودن بر سرزمین.
ولی پوتین با جنگ اوکراین نه #ساختار_اقتصاد روسیه را منقلب خواهد کرد و نه جریانِ جذبِ نخبگان را به سمت دانشگاههای مسکو و سن پترزبورگ منحرف خواهد ساخت.
هیچ دانشمند جوانی بجای #دانشگاه_استنفورد به سمت دانشگاه سن پترزبورگ متمایل نخواهد گشت. و همین طور هیچ کارگردان سینما یا نویسنده زبردستی میل رفتن به سمتِ تمدنی که پوتین امروز در حال بازآفرینی آن است را نخواهد داشت.
هیچ انسان معمولی میلِ به زیست در تمدنِ با مختصات ذهنی پوتین را ندارد.
جنگ اوکراین، جنگی است که (شاید) اگر عقلِ رهبران آمریکای سال ۲۰۰۰ وسط بود، در آن درگیر می شدند. اما آمریکای ۲۰۲۲ از رهبرانِ چین یادگرفته که به این مسایل (فعلا) در حد مصاحبه و کنفرانس خبری اکتفا کند(!)، با جیل نظاره گر اوضاع باشد و انرژی خود را صرف حلِ مسایلِ جاری کشور کند.
پوتین هم این نظاره گری را خوب درک می کند و لذا فعلا در حال پختن قورباغه در آب گرم است.
پ.ن : یادداشت اخیر آقای عبداله شهبازی درباره روسیه در نه قسمت (لینک) را از دست نباید داد.
✅ @karkhone
YouTube
Fareed Zakaria says the US has made a strategic error with Russia
Fareed Zakaria gives his take on why it would be wise for the U.S. to divide Russia and China rather than unite them.
#CNN #News
#CNN #News
لابیگری بانکها و شرکتها و غولهای سرمایهداری روس برای فرار از تحریمهای کمرشکن آمریکا، مدّتها بوده که آغاز شده و حالا
Washington Examiner
از این روند پرده برداشته است. یکی از این نمونه‌ها، بانک
Sovcombank
بوده است که یک ماه پیش قراردادی را با شرکت لابیگر Mercury امضاء کرد تا در سنا به نفعش فعّالیت کرده و سناتورها را قانع کند تا در لیست تحریمی قرار نگیرد. مبلغی نزدیک به نیم میلیون دلار فقط برای یک دوره شش ماهه هزینه شده و این تازه ظاهر ماجرا و مبالغی است که افشا شده. سناتور سابق جمهوریخواه، دیوید ویتر، برای این شرکت در سنا فعّالیت کند. او نیز مدح و ستایش از بانک روسی و گفتگو به نفعش را به طور جدّی آغاز کرده است.
✅ @karkhone
Washington Examiner
از این روند پرده برداشته است. یکی از این نمونه‌ها، بانک
Sovcombank
بوده است که یک ماه پیش قراردادی را با شرکت لابیگر Mercury امضاء کرد تا در سنا به نفعش فعّالیت کرده و سناتورها را قانع کند تا در لیست تحریمی قرار نگیرد. مبلغی نزدیک به نیم میلیون دلار فقط برای یک دوره شش ماهه هزینه شده و این تازه ظاهر ماجرا و مبالغی است که افشا شده. سناتور سابق جمهوریخواه، دیوید ویتر، برای این شرکت در سنا فعّالیت کند. او نیز مدح و ستایش از بانک روسی و گفتگو به نفعش را به طور جدّی آغاز کرده است.
✅ @karkhone
باز هم تشكيل كارگروه و باز هم اختراع دوباره چرخ
| غلامرضا مصدق
در پي بيانات رهبري در انتقاد از وضعيت نامطلوب شاخصهاي اقتصادي و كيفيت برخی محصولات توليد داخلي، رئيس جمهور به معاون اول دستور داد با تشكيل كار گروهی نقشه ارتقاي توليد داخلي را تدوين و عملياتي کند !
به نظر می رسد که قاطبه مسئولان ما به این يقين رسيده اند كه ما ملتی کاملاً متفاوت با تمام دنیا هستیم و برای حل مشکلاتمان باید حتماً از راه حلهای انحصاری که اختراع خودمان است استفاده کنیم. به دلیل همین وجه تمایز خود ساخته و خود ویرانگر، اصولاً هیچ تجربه موفق بشری به کار ما نمی آید و باید بی وقفه چرخ اختراع شده در ۵٫۰۰۰ سال قبل را بارها و بارها از نو اختراع کنیم.برای پرهیز از کلی گوئی، مصداقی به مورد خاص کیفیت نازل خودروهای تولید داخل که در بیانات رهبری پررنگ بود میپرازیم.
هیچگاه دیده و شنیده نشده که دولتی برای ارتقای کیفیت خودروی تولیدی آن كشور کارگروه تشکیل دهد. کارگروه دولتی چطور میتواند کیفیت خودروهای داخلی را بهبود بخشد؟ با موعظه؟ صدور بخش نامه و دستورالعمل؟ مجازات خودرو سازان متخلف؟ نظارت شبانه روزی بر پروسه تولید؟ آيا دلايل كيفيت نازل خودرو چنان پيچيده و نامشخص هستند كه نخبگان عضو كارگروه مي بايست با بررسي و مطالعات عميق، آنها را كشف كنند؟ یا اینکه مرغ پخته هم دلایل آنرا میداند؟ با فرض اينكه كارگروه بعد از بررسی‌های همه جانبه ١٠٠٪ دلايل و موانع ارتقاي كيفي خودروهاي توليد داخل را كشف كند، آيا اختيار لازم براي رفع موانع را خواهد داشت؟
صنعت خودروسازي ما از يك مشكل بنيادين رنج ميبرد، بطوريكه تمام مشكلات ديگر اين صنعت به نوعي ذيل همين يك مشكل تعريف ميشوند، آن مشكل، فقدان فضاي رقابتي در اين عرصه است. وقتي كه، واردات خودرو يا ممنوع است و يا تعرفه واردات خودرو در دوران آزادي واردات با مخلفاتش بيش از ١٢٠٪ است(بالاترين نرخ تعرفه بر واردات خودرو در تاريخ بشريت)، ميليونها متقاضي پيش خريد خودرو مترصد باز شدن چند دقيقه اي سايت پيش فروش خودرو سازان برای ثبت نام هستند، فاصله قيمت خريد از كارخانه نسبت به بازار آزاد چند ده ميليون تومان است، خودرو قبل از اينكه وسيله اي براي حمل و نقل باشد، ابزاري براي حفظ ارزش سرمايه باشد، در اينصورت اگر خودرو بي كيفيت و گران به دست مردم نرسد بايد به همه قوانين علمي و تجارب موفق بشري به ديده شك و ترديد نگاه كرد.
تا سياستها در اين صنعت براي ايجاد فضاي رقابتي دستخوش تغييرات بنيادين نشوند تشكيل هزار كارگروه هم اگر وضع را بدتر نكند كاري از پيش نميبرند. در اقتصادي كه روز به روز بسته تر، دولتي تر، رانتی تر و لاغرتر ميشود، انتظار بهبود كيفيت و قيمت مناسب سرابي بيش نيست. کسی که گندم بکارد خود به خود کاه هم بدست می آورد. اگر فضا رقابتی شود به طور طبيعي بقیه مشکلات هم رفع خواهند شد، همانطور که در همه کشورهای موفق خودروساز چنين شده است. عكس آن هم در كشورهاي كمونيستي سابق اتفاق افتاد كه صنعت خودرو سازي آنها در فضاي غير رقابتي به شكست منجر شد.
در چشم انداز فعلي اقتصاد ايران، ايجاد فضاي رقابتي رويائی دست نیافتنی است. رقابتی کردن فضای تولید مستلزم اتخاذ تصمیمات سخت و دردناک توسط سطوح بالای تصمیم گیری است که فعلاً آمادگی لازم برای انجام آن وجود ندارد، بنابراين خودروسازان داخلي حتی با تشکیل صد کارگروه فارغ از مواجهه با چالشهاي سخت و نفس گیر فضاي رقابتي می‌توانند خودرو های بی کیفیت را به چند برابر قیمت جهانی با پیش فروش در نوبت های تحویل چند ساله همچنان به خلق الله قالب کنند.
بنابراین خطاب به آندسته از مردم و یا مسئولانی که به بررسی و تصمیمات نتایج این قبیل کارگروه های نمایشی و تکراری دل بسته اند باید گفت این امام زاده ای که بدان دخیل بسته اید اگر کورتان نکند شفا نخواهد بخشید!
✅ @karkhone
| غلامرضا مصدق
در پي بيانات رهبري در انتقاد از وضعيت نامطلوب شاخصهاي اقتصادي و كيفيت برخی محصولات توليد داخلي، رئيس جمهور به معاون اول دستور داد با تشكيل كار گروهی نقشه ارتقاي توليد داخلي را تدوين و عملياتي کند !
به نظر می رسد که قاطبه مسئولان ما به این يقين رسيده اند كه ما ملتی کاملاً متفاوت با تمام دنیا هستیم و برای حل مشکلاتمان باید حتماً از راه حلهای انحصاری که اختراع خودمان است استفاده کنیم. به دلیل همین وجه تمایز خود ساخته و خود ویرانگر، اصولاً هیچ تجربه موفق بشری به کار ما نمی آید و باید بی وقفه چرخ اختراع شده در ۵٫۰۰۰ سال قبل را بارها و بارها از نو اختراع کنیم.برای پرهیز از کلی گوئی، مصداقی به مورد خاص کیفیت نازل خودروهای تولید داخل که در بیانات رهبری پررنگ بود میپرازیم.
هیچگاه دیده و شنیده نشده که دولتی برای ارتقای کیفیت خودروی تولیدی آن كشور کارگروه تشکیل دهد. کارگروه دولتی چطور میتواند کیفیت خودروهای داخلی را بهبود بخشد؟ با موعظه؟ صدور بخش نامه و دستورالعمل؟ مجازات خودرو سازان متخلف؟ نظارت شبانه روزی بر پروسه تولید؟ آيا دلايل كيفيت نازل خودرو چنان پيچيده و نامشخص هستند كه نخبگان عضو كارگروه مي بايست با بررسي و مطالعات عميق، آنها را كشف كنند؟ یا اینکه مرغ پخته هم دلایل آنرا میداند؟ با فرض اينكه كارگروه بعد از بررسی‌های همه جانبه ١٠٠٪ دلايل و موانع ارتقاي كيفي خودروهاي توليد داخل را كشف كند، آيا اختيار لازم براي رفع موانع را خواهد داشت؟
صنعت خودروسازي ما از يك مشكل بنيادين رنج ميبرد، بطوريكه تمام مشكلات ديگر اين صنعت به نوعي ذيل همين يك مشكل تعريف ميشوند، آن مشكل، فقدان فضاي رقابتي در اين عرصه است. وقتي كه، واردات خودرو يا ممنوع است و يا تعرفه واردات خودرو در دوران آزادي واردات با مخلفاتش بيش از ١٢٠٪ است(بالاترين نرخ تعرفه بر واردات خودرو در تاريخ بشريت)، ميليونها متقاضي پيش خريد خودرو مترصد باز شدن چند دقيقه اي سايت پيش فروش خودرو سازان برای ثبت نام هستند، فاصله قيمت خريد از كارخانه نسبت به بازار آزاد چند ده ميليون تومان است، خودرو قبل از اينكه وسيله اي براي حمل و نقل باشد، ابزاري براي حفظ ارزش سرمايه باشد، در اينصورت اگر خودرو بي كيفيت و گران به دست مردم نرسد بايد به همه قوانين علمي و تجارب موفق بشري به ديده شك و ترديد نگاه كرد.
تا سياستها در اين صنعت براي ايجاد فضاي رقابتي دستخوش تغييرات بنيادين نشوند تشكيل هزار كارگروه هم اگر وضع را بدتر نكند كاري از پيش نميبرند. در اقتصادي كه روز به روز بسته تر، دولتي تر، رانتی تر و لاغرتر ميشود، انتظار بهبود كيفيت و قيمت مناسب سرابي بيش نيست. کسی که گندم بکارد خود به خود کاه هم بدست می آورد. اگر فضا رقابتی شود به طور طبيعي بقیه مشکلات هم رفع خواهند شد، همانطور که در همه کشورهای موفق خودروساز چنين شده است. عكس آن هم در كشورهاي كمونيستي سابق اتفاق افتاد كه صنعت خودرو سازي آنها در فضاي غير رقابتي به شكست منجر شد.
در چشم انداز فعلي اقتصاد ايران، ايجاد فضاي رقابتي رويائی دست نیافتنی است. رقابتی کردن فضای تولید مستلزم اتخاذ تصمیمات سخت و دردناک توسط سطوح بالای تصمیم گیری است که فعلاً آمادگی لازم برای انجام آن وجود ندارد، بنابراين خودروسازان داخلي حتی با تشکیل صد کارگروه فارغ از مواجهه با چالشهاي سخت و نفس گیر فضاي رقابتي می‌توانند خودرو های بی کیفیت را به چند برابر قیمت جهانی با پیش فروش در نوبت های تحویل چند ساله همچنان به خلق الله قالب کنند.
بنابراین خطاب به آندسته از مردم و یا مسئولانی که به بررسی و تصمیمات نتایج این قبیل کارگروه های نمایشی و تکراری دل بسته اند باید گفت این امام زاده ای که بدان دخیل بسته اید اگر کورتان نکند شفا نخواهد بخشید!
✅ @karkhone
👍1
اخبار اقتصادی، دستپخت خرس‌ها
1. با تحریم های دیروز اتّحادیه اروپا علیه روسیه و فراتر از تحریم های وضع شده علیه پوتین، لاوروف و سایر دولتمردان، حالا بخش خاصّی از سیستم مالی و دارایی های روسیه به گونه‌ای تحت تحریم و فریز شدن قرار گرفته که تخمین خوشبینانه، قطع 70 درصد نظام مالی و نظام بانکی روسیه از اروپا است.
2. نبرد سنگین سایبری روسیه با کشورهای دیگر به شدّت در حال گسترش است. پس از وبسایتهای وزارت دفاع و پارلمان روسیه... وبسایت کاخ کرملین نیز از کار افتاد.
3. آلمان نیز موافقت رسمی خود برای محروم کردن روسیه از خدمات سوئیفت را اعلام کرد و به این ترتیب، بازی جذّاب مالی و سیاسی تازه در عرصه گردش مالی و کنترل تراکنشهای کلان بانکی آغاز شده است.
4. رومن آبرامویچ، اداره باشگاه چلسی را به هیأت امناء این باشگاه سپرد... فشار تحریمها در کنار فشارهای سیاسی و اجتماعی در نهایت مؤثر شد!
5. شهروندان روس، بیش از 111 میلیارد روبل، معادل 1.3 میلیارد دلار را ... تنها در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه هفته پیش، از حساب های بانکی روسی خارج کردند!
این در حالی است که تحریم ها، ضربات ابتدایی خود را اینگونه میزند که Apple Pay سرویسدهی خود در روسیه را متوقّف کرده است.
6. آمریکا و متّحدانش تحریم های جدید علیه روسیه را اعلام کرده‌اند و طیّ آن، "فهرست منتخب" بانکهای روسی برای محروم شدن از خدمات سوئیفت را اعلام کرده‌اند.
گزینش فهرست بانکها را از سویی میتوان برای رضایت آلمان و ایتالیا و وقفه ایجاد نشدن در روند تجاری و مالی آن کشورها به واسطه ارتباط شان با ساختارهای روسی دانست و از سوی دیگر، میتوان درک کرد که رضایت آلمان و ایتالیا به محروم شدن گروهی از بانکهای مهم و تحریم کلّی سایر بانکها میتواند در واقع بدون ایجاد مشکلات جدّی برای آلمانیها و ایتالیاییها، رهگیری ساختارهای مالی روس را به طور جدّی برای غربیها آسان کند. همچنان آلمان و ایتالیا با رضایت به این تحریمها نشان داده‌اند که برای مقابله با پوتین، حاضر به هزینه دادن هستند!
7. دولت روسیه اعلام کرده است که کمک مالی از روسیه به اوکراینیها مصداق خیانت است و دارنده هر حساب بانکی که از آن، پولی به اوکراین واریز شود، حدّاقل 20 سال زندانی خواهد شد.
✅ @karkhone
1. با تحریم های دیروز اتّحادیه اروپا علیه روسیه و فراتر از تحریم های وضع شده علیه پوتین، لاوروف و سایر دولتمردان، حالا بخش خاصّی از سیستم مالی و دارایی های روسیه به گونه‌ای تحت تحریم و فریز شدن قرار گرفته که تخمین خوشبینانه، قطع 70 درصد نظام مالی و نظام بانکی روسیه از اروپا است.
2. نبرد سنگین سایبری روسیه با کشورهای دیگر به شدّت در حال گسترش است. پس از وبسایتهای وزارت دفاع و پارلمان روسیه... وبسایت کاخ کرملین نیز از کار افتاد.
3. آلمان نیز موافقت رسمی خود برای محروم کردن روسیه از خدمات سوئیفت را اعلام کرد و به این ترتیب، بازی جذّاب مالی و سیاسی تازه در عرصه گردش مالی و کنترل تراکنشهای کلان بانکی آغاز شده است.
4. رومن آبرامویچ، اداره باشگاه چلسی را به هیأت امناء این باشگاه سپرد... فشار تحریمها در کنار فشارهای سیاسی و اجتماعی در نهایت مؤثر شد!
5. شهروندان روس، بیش از 111 میلیارد روبل، معادل 1.3 میلیارد دلار را ... تنها در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه هفته پیش، از حساب های بانکی روسی خارج کردند!
این در حالی است که تحریم ها، ضربات ابتدایی خود را اینگونه میزند که Apple Pay سرویسدهی خود در روسیه را متوقّف کرده است.
6. آمریکا و متّحدانش تحریم های جدید علیه روسیه را اعلام کرده‌اند و طیّ آن، "فهرست منتخب" بانکهای روسی برای محروم شدن از خدمات سوئیفت را اعلام کرده‌اند.
گزینش فهرست بانکها را از سویی میتوان برای رضایت آلمان و ایتالیا و وقفه ایجاد نشدن در روند تجاری و مالی آن کشورها به واسطه ارتباط شان با ساختارهای روسی دانست و از سوی دیگر، میتوان درک کرد که رضایت آلمان و ایتالیا به محروم شدن گروهی از بانکهای مهم و تحریم کلّی سایر بانکها میتواند در واقع بدون ایجاد مشکلات جدّی برای آلمانیها و ایتالیاییها، رهگیری ساختارهای مالی روس را به طور جدّی برای غربیها آسان کند. همچنان آلمان و ایتالیا با رضایت به این تحریمها نشان داده‌اند که برای مقابله با پوتین، حاضر به هزینه دادن هستند!
7. دولت روسیه اعلام کرده است که کمک مالی از روسیه به اوکراینیها مصداق خیانت است و دارنده هر حساب بانکی که از آن، پولی به اوکراین واریز شود، حدّاقل 20 سال زندانی خواهد شد.
✅ @karkhone
خرس سیبری و پیرمرد شکارچی
| مهدی تدینی
از کجا آغاز کنیم که بیراه نباشد؟ آلمان عزمش را جزم کرده بود تا به بهانۀ مناقشه‌اش با لهستان سر شهر دانتسیگ، خاک این کشور را به توبره بکشد. اروپا در آستانۀ جنگی «ملی» بود که می‌توانست به جنگی «جهانی» بدل شود. آن زمان در فرانسه شعاری سر زبان‌ها افتاد: «چرا برای دانتسیگ بمیریم؟» بی‌تردید اروپا امروز دقیقاً با همین وضعیت روبروست: «چرا برای کی‌یف بمیریم؟» اگر قرار باشد جنگی جهانی آغاز شود، همین‌گونه آغاز میشود که دیروز آغاز شد، و اگر هم قرار باشد جلوی جنگی جهانی گرفته شود، به همین شکل جلوی آن گرفته میشود که می‌بینیم.
اروپا پیر و ضعیف است و در بی‌هویتی غرق شده است. آمریکا نیز هر روز در دفاع از ارزش‌هایی که مدعی‌اش است، بی‌عرضه‌تر به نظر می‌رسد. اما واقعیت این است که مسائل سیاسی را نمی‌توان با گویشی «پهلوانی» و «شوالیه‌ای» خواند. عدم واکنش نظامی به روسیه رفتاری معقول است و زیرکی هوشمندانه‌ای در پس آن نهفته است ــ گرچه بی‌تردید غرب «نبردگریز» است.
این پیروزی رعدآسا شکست‌های بزرگی را برای روسیه در پی خواهد داشت که در بلندمدت دامنش را میگیرد و به نظر می‌رسد غرب تعمداً روسیه را به چنین مسیری هدایت کرده. صاحب‌نظران آمریکایی اتفاقات امروز را در میانۀ دهۀ ۱۹۹۰ پیش‌بینی کرده بودند؛ وقتی به کلینتون هشدار می‌دادند توسعۀ ناتو به شرق، روسیه را به مسیر ناخوشایندی سوق میدهد. روسیه تا دو دهه توان نداشت این ترس هشداردهندگان را جامۀ عمل پوشاند (اولین گروه از کشورهای بلوک شرق در ۱۹۹۹ به ناتو پیوستند و ناتو در ۲۰۰۴ به مرزهای روسیه رسید).
اگر با مقیاس «سالانه» به قضایا نگاه کنیم، روسیه جواب دندان‌شکنی به غرب و غرب‌گرایان اکراینی داده، اما مقیاس مطالعۀ تاریخ «سال» نیست، بلکه «دهه» است. مشکل روسیه با این تهاجم نه تنها حل نشد، بلکه به گونه‌ای گره خورد که دیگر حل نخواهد شد و در فرایندی میان‌مدت گریبانش را خواهد گرفت. برای اینکه بفهمیم چرا، باید صورت‌مسئلۀ درست را بنویسیم. صورت‌مسئله‌ای که در رسانه‌ها و اذهان مطرح است، صورت‌مسئلۀ نادرستی است. مسئله مواجهۀ روسیه با غرب نیست! بلکه پرسش این است که «ملت‌های همسایه با روسیه در میان دو میدان جاذبۀ شرق و غرب چه باید بکنند؟» آن چیزی که باعث توسعۀ ناتو به شرق شد، خواست همین ملت‌ها بود، نه صرفاً خواست آمریکا یا کشورهای ناتو! این میل همسایگان روسیه به ائتلاف نظامی با غرب، ریشه در خاطرات بدی دارد که از خودکامگی‌های کرملین در ذهن دارند.
پوتین کی‌یف را اشغال می‌کند، زِلِنسکی بازداشت یا متواری میشود و دولت روس‌دوست جدیدی شکل میگیرد که بسیار ناتوان‌تر و منفورتر از دولت یانوکوویچ خواهد بود؛ همان دولتمرد روس‌دوست که در جنبش یورومیدان در اوایل ۲۰۱۴ سرنگون شد. اگر تا پیش از این لشگرکشی و بمباران بیسابقه روسیه بختی برای حفظ نفوذ سنتی‌اش در اکراین داشت، از این پس فقط باید با زور سرنیزه اکراین را حفظ کند ــ به دست آوردن دل اکراینی‌ها که تعیین‌کننده‌ترین عامل بلندمدت است، شاید دیگر محال باشد. شاید بگویید: «مشکلی نیست! اکراین را با سرنیزه حفظ خواهد کرد!» بله! شاید بتوان چند سالی چنین کرد، ولی در بلندمت چنین چیزی میسر نیست.
روسیه خطا کرد! مرد دائم‌الخمری که به کتک زدن همسر و فرزندانش عادت داشت، سال‌ها بود وانمود میکرد خوش‌اخلاق شده و دیگر روی خانواده‌اش کمربند نمی‌کشد! اما باز روسیه به سراغ کمد قدیمی رفت، بطری‌های ودکا را درآورد، مست کرد و زن و بچه‌اش را زیر کتک گرفت. این رفتار بدترین پیام را به سایر همسایگان روسیه مخابره کرد (مانند مداخلات اخیرش در بلاروس و قزاقستان). به عنوان نظاره‌گر بیرونی که سرنوشت اکراین را دنبال می‌کند، معتقدم بهتر بود اکراین در غرب‌گرایی میانه‌روی پیشه میکرد و موازنۀ مثبتی در مواجهه با روسیه و غرب برقرار میکرد و از ناتو نیز فاصله می‌گرفت. اما اگر بخشی از مردم اکراین در روس‌هراسی‌شان سازش‌ناپذیر عمل کردند، خطای روسیه به مراتب بزرگتر، زیانبارتر و توجیه‌ناپذیرتر بود.
در این میان غرب و اروپا ــ با همۀ جنگ‌گریزی و نادلاوری‌شان ــ مانند پیرمردهای زیرک، جوانی قلدر را به سوی خشونتی سرمستانه سوق دادند تا در بلندمدت زمینگیرش کند. از فردای پیروزی اوضاع به نفع روسیۀ پوتینیستی پیش نخواهد رفت، و غرب هم با جلوگیری از درگیری نظامی هزینه‌های خود را تا حد امکان پایین آورده است. در یک جمله: غرب نمی‌تواند دندان این خرس سیبری را بکِشد، اما خرس را مجبور کرد طعمۀ گوشت‌تلخ و چغری را به دندان بگیرد تا یا مجبور شود سریع آن را رها کند یا ناگزیر شود سال‌ها آن را در آرواره‌اش بفشارد و بدین‌سان دندانش از ریشه سست شود. آدم عاقل با خرس سرشاخ نمی‌شود، آن را در تله می‌اندازد.
✅ @karkhone
| مهدی تدینی
از کجا آغاز کنیم که بیراه نباشد؟ آلمان عزمش را جزم کرده بود تا به بهانۀ مناقشه‌اش با لهستان سر شهر دانتسیگ، خاک این کشور را به توبره بکشد. اروپا در آستانۀ جنگی «ملی» بود که می‌توانست به جنگی «جهانی» بدل شود. آن زمان در فرانسه شعاری سر زبان‌ها افتاد: «چرا برای دانتسیگ بمیریم؟» بی‌تردید اروپا امروز دقیقاً با همین وضعیت روبروست: «چرا برای کی‌یف بمیریم؟» اگر قرار باشد جنگی جهانی آغاز شود، همین‌گونه آغاز میشود که دیروز آغاز شد، و اگر هم قرار باشد جلوی جنگی جهانی گرفته شود، به همین شکل جلوی آن گرفته میشود که می‌بینیم.
اروپا پیر و ضعیف است و در بی‌هویتی غرق شده است. آمریکا نیز هر روز در دفاع از ارزش‌هایی که مدعی‌اش است، بی‌عرضه‌تر به نظر می‌رسد. اما واقعیت این است که مسائل سیاسی را نمی‌توان با گویشی «پهلوانی» و «شوالیه‌ای» خواند. عدم واکنش نظامی به روسیه رفتاری معقول است و زیرکی هوشمندانه‌ای در پس آن نهفته است ــ گرچه بی‌تردید غرب «نبردگریز» است.
این پیروزی رعدآسا شکست‌های بزرگی را برای روسیه در پی خواهد داشت که در بلندمدت دامنش را میگیرد و به نظر می‌رسد غرب تعمداً روسیه را به چنین مسیری هدایت کرده. صاحب‌نظران آمریکایی اتفاقات امروز را در میانۀ دهۀ ۱۹۹۰ پیش‌بینی کرده بودند؛ وقتی به کلینتون هشدار می‌دادند توسعۀ ناتو به شرق، روسیه را به مسیر ناخوشایندی سوق میدهد. روسیه تا دو دهه توان نداشت این ترس هشداردهندگان را جامۀ عمل پوشاند (اولین گروه از کشورهای بلوک شرق در ۱۹۹۹ به ناتو پیوستند و ناتو در ۲۰۰۴ به مرزهای روسیه رسید).
اگر با مقیاس «سالانه» به قضایا نگاه کنیم، روسیه جواب دندان‌شکنی به غرب و غرب‌گرایان اکراینی داده، اما مقیاس مطالعۀ تاریخ «سال» نیست، بلکه «دهه» است. مشکل روسیه با این تهاجم نه تنها حل نشد، بلکه به گونه‌ای گره خورد که دیگر حل نخواهد شد و در فرایندی میان‌مدت گریبانش را خواهد گرفت. برای اینکه بفهمیم چرا، باید صورت‌مسئلۀ درست را بنویسیم. صورت‌مسئله‌ای که در رسانه‌ها و اذهان مطرح است، صورت‌مسئلۀ نادرستی است. مسئله مواجهۀ روسیه با غرب نیست! بلکه پرسش این است که «ملت‌های همسایه با روسیه در میان دو میدان جاذبۀ شرق و غرب چه باید بکنند؟» آن چیزی که باعث توسعۀ ناتو به شرق شد، خواست همین ملت‌ها بود، نه صرفاً خواست آمریکا یا کشورهای ناتو! این میل همسایگان روسیه به ائتلاف نظامی با غرب، ریشه در خاطرات بدی دارد که از خودکامگی‌های کرملین در ذهن دارند.
پوتین کی‌یف را اشغال می‌کند، زِلِنسکی بازداشت یا متواری میشود و دولت روس‌دوست جدیدی شکل میگیرد که بسیار ناتوان‌تر و منفورتر از دولت یانوکوویچ خواهد بود؛ همان دولتمرد روس‌دوست که در جنبش یورومیدان در اوایل ۲۰۱۴ سرنگون شد. اگر تا پیش از این لشگرکشی و بمباران بیسابقه روسیه بختی برای حفظ نفوذ سنتی‌اش در اکراین داشت، از این پس فقط باید با زور سرنیزه اکراین را حفظ کند ــ به دست آوردن دل اکراینی‌ها که تعیین‌کننده‌ترین عامل بلندمدت است، شاید دیگر محال باشد. شاید بگویید: «مشکلی نیست! اکراین را با سرنیزه حفظ خواهد کرد!» بله! شاید بتوان چند سالی چنین کرد، ولی در بلندمت چنین چیزی میسر نیست.
روسیه خطا کرد! مرد دائم‌الخمری که به کتک زدن همسر و فرزندانش عادت داشت، سال‌ها بود وانمود میکرد خوش‌اخلاق شده و دیگر روی خانواده‌اش کمربند نمی‌کشد! اما باز روسیه به سراغ کمد قدیمی رفت، بطری‌های ودکا را درآورد، مست کرد و زن و بچه‌اش را زیر کتک گرفت. این رفتار بدترین پیام را به سایر همسایگان روسیه مخابره کرد (مانند مداخلات اخیرش در بلاروس و قزاقستان). به عنوان نظاره‌گر بیرونی که سرنوشت اکراین را دنبال می‌کند، معتقدم بهتر بود اکراین در غرب‌گرایی میانه‌روی پیشه میکرد و موازنۀ مثبتی در مواجهه با روسیه و غرب برقرار میکرد و از ناتو نیز فاصله می‌گرفت. اما اگر بخشی از مردم اکراین در روس‌هراسی‌شان سازش‌ناپذیر عمل کردند، خطای روسیه به مراتب بزرگتر، زیانبارتر و توجیه‌ناپذیرتر بود.
در این میان غرب و اروپا ــ با همۀ جنگ‌گریزی و نادلاوری‌شان ــ مانند پیرمردهای زیرک، جوانی قلدر را به سوی خشونتی سرمستانه سوق دادند تا در بلندمدت زمینگیرش کند. از فردای پیروزی اوضاع به نفع روسیۀ پوتینیستی پیش نخواهد رفت، و غرب هم با جلوگیری از درگیری نظامی هزینه‌های خود را تا حد امکان پایین آورده است. در یک جمله: غرب نمی‌تواند دندان این خرس سیبری را بکِشد، اما خرس را مجبور کرد طعمۀ گوشت‌تلخ و چغری را به دندان بگیرد تا یا مجبور شود سریع آن را رها کند یا ناگزیر شود سال‌ها آن را در آرواره‌اش بفشارد و بدین‌سان دندانش از ریشه سست شود. آدم عاقل با خرس سرشاخ نمی‌شود، آن را در تله می‌اندازد.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
اخبار اقتصادی، دستپخت خرس‌ها 1. با تحریم های دیروز اتّحادیه اروپا علیه روسیه و فراتر از تحریم های وضع شده علیه پوتین، لاوروف و سایر دولتمردان، حالا بخش خاصّی از سیستم مالی و دارایی های روسیه به گونه‌ای تحت تحریم و فریز شدن قرار گرفته که تخمین خوشبینانه،…
اخبار اقتصادی، دستپخت خرس‌ها
1. شرکت سوئیسی نورداستریم، با اعلام ناتوانی از پرداخت حقوق کارمندان خود، همه را مرخّص کرده و تعطیل کرد!
2. در یکی از مهمترین تحوّلات در عرصه تحریمهای آمریکا و متّحدانش علیه روسیه، شرکت اکسون موبیل، بازار نفت روسیه را ترک کرد. این شرکت حلقه نامرئی بسیاری از روابط سیاسی و اقتصادی غولهای نفتی با روسیه بود و غولهای نفتی آمریکایی، مهره خود، رکس تیلرسن را به عنوان وزیر خارجه آمریکا به دولت ترامپ وارد کردند. تیلرسن، به عنوان شریک و دوست پوتین، وارد کار شد تا پروژههای بسیار عظیم نفتی با روسیه را که در زمان اوباما از میان رفته بود، احیاء کند و ترامپ نیز عملاً در این راه مهره پوتین بود. با این حال، تیلرسن، هرگز این خواستهها را برآورده نکرد و برکنار شد! پروژههایی که به واسطه اقدامات اوباما از دست اکسان رفته بود، از عظیمترین پروژههای نفتی بودند.
تیلرسن در سال 2013، نشان و عنوان رسمی از پوتین دریافت کرده بود.
3. راهکار تازه در دنیا برای کمک به اوکراینیها در دفاعشان، سفر نکردن به اوکراین است! از طریق Airbnb و با رزرو اقامت در اوکراین، مردم دنیا به اوکراین پول میفرستند و طبیعتاً چمدانی برای سفر بسته نمی‌شود.
4. لوک اویل، غول بزرگ نفتی روسیه، از اوّلین شرکتهای بزرگ روسی است که علناً تقاضای پایان جنگ در اوکراین را مطرح کرده است.
5. بیانیه شرکت متا در باره قطع شدن دسترسی شهروندان روسیه به شبکههای اجتماعی... امضاء پای بیانیه هم توسّط مدیر ارشد این شرکت، نیک کلگ، رهبر سابق لیبرال دموکراتهای بریتانیا است!
6.ضربه دیگر به اقتصاد و نظام مالی روسیه، تحریم والاستریت و حذف شرکتهای روسی از نمایه Dow Jones X است که همراه با حذف نظام مالی روسیه از تراز و موقعیت "مارکت در حال رشد" در والاستریت، رُخ داد.
7. رویال داچ شل که به تحریم روسیه پیوسته است، اعلام کرد که از این پس، مزایای حاصله از هر نفتی با منشأ تولید در روسیه را در صندوقی ویژه برای کمکهای به مردم اوکراین ذخیره خواهد کرد. این شرکت اعلام کرده است که روز جمعه، یک بار نفت روسی را با قیمتی که به طور کاملاً بیسابقه و رکوردشکن، پایین بوده است، خریداری کرده است.
8. لوییجی دی مایو، وزیر خارجه جوان ایتالیا به همراه رئیس شرکت معروف نفتی ایتالیایی ENI راهی قطر شده است تا با مقامات این کشور درباره واردات انرژی از این کشور مذاکره کند. او اظهار داشته است که اراده دولت ایتالیا، استقلال کامل و قطعی از واردات نفت از روسیه در دو تا سه سال آینده است.
9. ویزا و مسترکارد، خدمات خود به روسیه را متوقّف کردند و کارتهایشان در خارج از روسیه، از کار افتاده است. این خبری خاص برای بسیاری از دارندگان "غیر روس" کارتهای اعتباری روسی است که با آن تحریمهای کشورهای دیگر را دور میزدند. 😄
10. بانکهای روسی اعلام کردند که در پاسخ به قطع خدمات ویزا و مسترکارد، به خدمات چینی یونیون پِی روی خواهند آورد. این به معنای وابستگی شدید و هزینهبَر نظام مالی روسیه به چین است و گزینهای است که هرگز در شرایط عادّی، گزینه روسها نبود.
تصاویر
✅ @karkhone
1. شرکت سوئیسی نورداستریم، با اعلام ناتوانی از پرداخت حقوق کارمندان خود، همه را مرخّص کرده و تعطیل کرد!
2. در یکی از مهمترین تحوّلات در عرصه تحریمهای آمریکا و متّحدانش علیه روسیه، شرکت اکسون موبیل، بازار نفت روسیه را ترک کرد. این شرکت حلقه نامرئی بسیاری از روابط سیاسی و اقتصادی غولهای نفتی با روسیه بود و غولهای نفتی آمریکایی، مهره خود، رکس تیلرسن را به عنوان وزیر خارجه آمریکا به دولت ترامپ وارد کردند. تیلرسن، به عنوان شریک و دوست پوتین، وارد کار شد تا پروژههای بسیار عظیم نفتی با روسیه را که در زمان اوباما از میان رفته بود، احیاء کند و ترامپ نیز عملاً در این راه مهره پوتین بود. با این حال، تیلرسن، هرگز این خواستهها را برآورده نکرد و برکنار شد! پروژههایی که به واسطه اقدامات اوباما از دست اکسان رفته بود، از عظیمترین پروژههای نفتی بودند.
تیلرسن در سال 2013، نشان و عنوان رسمی از پوتین دریافت کرده بود.
3. راهکار تازه در دنیا برای کمک به اوکراینیها در دفاعشان، سفر نکردن به اوکراین است! از طریق Airbnb و با رزرو اقامت در اوکراین، مردم دنیا به اوکراین پول میفرستند و طبیعتاً چمدانی برای سفر بسته نمی‌شود.
4. لوک اویل، غول بزرگ نفتی روسیه، از اوّلین شرکتهای بزرگ روسی است که علناً تقاضای پایان جنگ در اوکراین را مطرح کرده است.
5. بیانیه شرکت متا در باره قطع شدن دسترسی شهروندان روسیه به شبکههای اجتماعی... امضاء پای بیانیه هم توسّط مدیر ارشد این شرکت، نیک کلگ، رهبر سابق لیبرال دموکراتهای بریتانیا است!
6.ضربه دیگر به اقتصاد و نظام مالی روسیه، تحریم والاستریت و حذف شرکتهای روسی از نمایه Dow Jones X است که همراه با حذف نظام مالی روسیه از تراز و موقعیت "مارکت در حال رشد" در والاستریت، رُخ داد.
7. رویال داچ شل که به تحریم روسیه پیوسته است، اعلام کرد که از این پس، مزایای حاصله از هر نفتی با منشأ تولید در روسیه را در صندوقی ویژه برای کمکهای به مردم اوکراین ذخیره خواهد کرد. این شرکت اعلام کرده است که روز جمعه، یک بار نفت روسی را با قیمتی که به طور کاملاً بیسابقه و رکوردشکن، پایین بوده است، خریداری کرده است.
8. لوییجی دی مایو، وزیر خارجه جوان ایتالیا به همراه رئیس شرکت معروف نفتی ایتالیایی ENI راهی قطر شده است تا با مقامات این کشور درباره واردات انرژی از این کشور مذاکره کند. او اظهار داشته است که اراده دولت ایتالیا، استقلال کامل و قطعی از واردات نفت از روسیه در دو تا سه سال آینده است.
9. ویزا و مسترکارد، خدمات خود به روسیه را متوقّف کردند و کارتهایشان در خارج از روسیه، از کار افتاده است. این خبری خاص برای بسیاری از دارندگان "غیر روس" کارتهای اعتباری روسی است که با آن تحریمهای کشورهای دیگر را دور میزدند. 😄
10. بانکهای روسی اعلام کردند که در پاسخ به قطع خدمات ویزا و مسترکارد، به خدمات چینی یونیون پِی روی خواهند آورد. این به معنای وابستگی شدید و هزینهبَر نظام مالی روسیه به چین است و گزینهای است که هرگز در شرایط عادّی، گزینه روسها نبود.
تصاویر
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
✅ @karkhone
یونیکورن‌های خسته
چرا استارت‌آپ‌های ایرانی فرصت حضور در بازارهای خارجی را از دست دادند؟
| شهرام شریف
سیلیکون‌ولی برای سال‌ها مدینه فاضله بسیاری از استارت‌آپ‌ها، کارآفرینان و سرمایه‌گذاران در سراسر دنیا بوده است با این حال طی دو دهه گذشته داستان موفقیت سیلیکون‌ولی در بسیاری از نقاط جهان تکرار شده است. این تکرار موفقیت اما لزوماً در همه نقاط مشابه هم نبوده است. در هند سیل بازگشت کارآفرینان موفق هندی که دانش‌آموخته یا مهارت‌دیده جریان نوآوری در آمریکا بودند تحول بزرگی در صنعت تکنولوژی آن کشور ایجاد کرد. در کنار آن، تجربه موفق برون‌سپاری بزرگان تکنولوژی در هند و ارتباط این کشور با جریان جهانی نوآوری بر موفقیت این موج بازگشت معکوس کارآفرینان افزود. در چین رویکرد دولت در آزادسازی‌های اقتصادی و فراهم‌سازی سرمایه‌گذاری خارجی سال‌ها قبل از هند آغاز شد و به ایجاد هاب‌های بزرگ نوآوری در حوزه تکنولوژی و ایجاد غولهای تکنولوژی چینی منجر شد. کشورهای اروپایی و برخی از کشورهای شرق آسیا نیز به تدریج طی دو دهه اخیر با اتخاذ سیاست‌هایی در حوزه‌های مختلف در این حوزه ورود کرده‌اند. در ایران نسیم استارت‌آپی از اواسط دهه 90 شمسی شروع به وزیدن کرد، زمانی که متناسب با شرایط سیاسی حاصل از توافق برجام برخی متخصصان و کارآفرینان مهارت‌دیده در کشورهای خارجی به ایران بازگشتند یا فرصت عرض‌اندام برای نیروی جوان متخصص داخلی و فعال در حوزه تکنولوژی فراهم شد. در همین زمان نخستین شرکتهای سرمایه‌گذاری استارت‌آپی -با ترکیبی از سرمایه خارجی /داخلی- اولین سرمایه‌گذاری‌های خود را روی برخی استارت‌آپ‌ها با سایز متوسط انجام دادند. کمی بعد برخی شرکتهای خارجی فعال در سرمایه‌گذاری استارت‌آپی هم در قالب شرکتهای ایرانی در برخی استارت‌آپ‌ها سرمایه‌گذاری کردند. همزمان شکل‌گیری نخستین شتاب‌دهنده‌ها به ایجاد و تامین مالی صدها استارت‌آپ کوچک منجر شد. انفجار استارت‌آپی ایران در زمانی شکل گرفت که هنوز بسیاری از کشورهای همسایه به‌خصوص همسایگان عربی با مفاهیم استارت‌آپی بیگانه بودند. در ترکیه به‌رغم آنکه اکوسیستم نوآوری کمی زودتر از ایران شکل گرفت اما بزرگان امروز استارت‌آپی این کشور بسیار جوان‌تر از بازیگران مشابه ایرانی خود هستند. استارت‌آپ‌های ترکیه‌ای «گتیر» و «ترندیول» به ترتیب ده و پنج سال بعد از دیجی‌کالا تاسیس شده‌اند. همین دو نمونه حالا دو شرکت بزرگ ترکیه هستند و نه‌تنها یونیکورن که دکاکورن (استارت‌آپ‌های با ارزش بیش از 10 میلیارد دلار) شده‌اند. مقایسه دو نمونه گتیر و ترندیول با استارت‌آپ‌های ایرانی از آن جهت جالب است که اتفاقاً آنها هم در فضای بی‌ثبات اقتصادی رشد کرده‌اند و نه مثلاً فضای مهیای سیلیکون‌ولی. با این حال آنها حالا با بهترین استارت‌آپ‌های سیلیکون‌ولی در خود آمریکا و با بهترین استارت‌آپ اروپایی در لندن و برلین رقابت می‌کنند. گتیر به لطف سرمایه‌گذاری خارجی از خود سیلیکون‌ولی و ترندیول به لطف پشتوانه سرمایه و تجربه علی‌بابای چین روی قله کسب‌وکار ترکیه قرار دارند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
چرا استارت‌آپ‌های ایرانی فرصت حضور در بازارهای خارجی را از دست دادند؟
| شهرام شریف
سیلیکون‌ولی برای سال‌ها مدینه فاضله بسیاری از استارت‌آپ‌ها، کارآفرینان و سرمایه‌گذاران در سراسر دنیا بوده است با این حال طی دو دهه گذشته داستان موفقیت سیلیکون‌ولی در بسیاری از نقاط جهان تکرار شده است. این تکرار موفقیت اما لزوماً در همه نقاط مشابه هم نبوده است. در هند سیل بازگشت کارآفرینان موفق هندی که دانش‌آموخته یا مهارت‌دیده جریان نوآوری در آمریکا بودند تحول بزرگی در صنعت تکنولوژی آن کشور ایجاد کرد. در کنار آن، تجربه موفق برون‌سپاری بزرگان تکنولوژی در هند و ارتباط این کشور با جریان جهانی نوآوری بر موفقیت این موج بازگشت معکوس کارآفرینان افزود. در چین رویکرد دولت در آزادسازی‌های اقتصادی و فراهم‌سازی سرمایه‌گذاری خارجی سال‌ها قبل از هند آغاز شد و به ایجاد هاب‌های بزرگ نوآوری در حوزه تکنولوژی و ایجاد غولهای تکنولوژی چینی منجر شد. کشورهای اروپایی و برخی از کشورهای شرق آسیا نیز به تدریج طی دو دهه اخیر با اتخاذ سیاست‌هایی در حوزه‌های مختلف در این حوزه ورود کرده‌اند. در ایران نسیم استارت‌آپی از اواسط دهه 90 شمسی شروع به وزیدن کرد، زمانی که متناسب با شرایط سیاسی حاصل از توافق برجام برخی متخصصان و کارآفرینان مهارت‌دیده در کشورهای خارجی به ایران بازگشتند یا فرصت عرض‌اندام برای نیروی جوان متخصص داخلی و فعال در حوزه تکنولوژی فراهم شد. در همین زمان نخستین شرکتهای سرمایه‌گذاری استارت‌آپی -با ترکیبی از سرمایه خارجی /داخلی- اولین سرمایه‌گذاری‌های خود را روی برخی استارت‌آپ‌ها با سایز متوسط انجام دادند. کمی بعد برخی شرکتهای خارجی فعال در سرمایه‌گذاری استارت‌آپی هم در قالب شرکتهای ایرانی در برخی استارت‌آپ‌ها سرمایه‌گذاری کردند. همزمان شکل‌گیری نخستین شتاب‌دهنده‌ها به ایجاد و تامین مالی صدها استارت‌آپ کوچک منجر شد. انفجار استارت‌آپی ایران در زمانی شکل گرفت که هنوز بسیاری از کشورهای همسایه به‌خصوص همسایگان عربی با مفاهیم استارت‌آپی بیگانه بودند. در ترکیه به‌رغم آنکه اکوسیستم نوآوری کمی زودتر از ایران شکل گرفت اما بزرگان امروز استارت‌آپی این کشور بسیار جوان‌تر از بازیگران مشابه ایرانی خود هستند. استارت‌آپ‌های ترکیه‌ای «گتیر» و «ترندیول» به ترتیب ده و پنج سال بعد از دیجی‌کالا تاسیس شده‌اند. همین دو نمونه حالا دو شرکت بزرگ ترکیه هستند و نه‌تنها یونیکورن که دکاکورن (استارت‌آپ‌های با ارزش بیش از 10 میلیارد دلار) شده‌اند. مقایسه دو نمونه گتیر و ترندیول با استارت‌آپ‌های ایرانی از آن جهت جالب است که اتفاقاً آنها هم در فضای بی‌ثبات اقتصادی رشد کرده‌اند و نه مثلاً فضای مهیای سیلیکون‌ولی. با این حال آنها حالا با بهترین استارت‌آپ‌های سیلیکون‌ولی در خود آمریکا و با بهترین استارت‌آپ اروپایی در لندن و برلین رقابت می‌کنند. گتیر به لطف سرمایه‌گذاری خارجی از خود سیلیکون‌ولی و ترندیول به لطف پشتوانه سرمایه و تجربه علی‌بابای چین روی قله کسب‌وکار ترکیه قرار دارند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
چرا عقب ماندیم؟
به چند دلیل مشخص می‌توانیم اشاره کنیم که همه آنها هم تقریباً به هم مرتبط‌اند. نخست: نبود سرمایه. جریان نوآوری نیازمند سرمایه است. در ایران بعد از موج نخست سرمایه‌گذاری استارت‌آپی توسط سرمایه‌گذاران خارجی و داخلی -که البته در مجموع به چند صد…
به چند دلیل مشخص می‌توانیم اشاره کنیم که همه آنها هم تقریباً به هم مرتبط‌اند. نخست: نبود سرمایه. جریان نوآوری نیازمند سرمایه است. در ایران بعد از موج نخست سرمایه‌گذاری استارت‌آپی توسط سرمایه‌گذاران خارجی و داخلی -که البته در مجموع به چند صد…
مکتب اتریشی اقتصاد حامی "سرمایه‌دار" یا "کارخانه‌دار" نیست بلکه فقط از نظم رقابتی بازار دفاع می‌کند. از اینرو در خاطرات ۱۰اسفند ۱۳۷۷ رفسنجانی می‌خوانیم که چگونه برخی از تولیدکنندگان داخلی برای منافع شخصی خود از قدرت سیاسی، طلبِ امتیاز و رانت می‌کنند:
آقای سیدمرتضی شجاعی، مدیر کارخانه تولید لوله‌های تراوا برای آبیاری تحت فشار آمد. من را "پدر صنایع آبیاری تحت فشار" میداند. ضمن تمجید، برای پرداخت تسهیلات بانکی، به خاطر نداشتن سرمایه در گردش استمداد کرد. گفت اکنون هم خط تولید و هم مواد مصرفی در کشور، قابل تامین است.
عصر آقای علی‌اصغر حاج‌بابا آمد. گزارشی از کارخانه تولید فروسیلیس داد که چند سال پیش در سمنان افتتاح کردم. گفت صنعتگران ایران، تو را "بنیانگذار صنعت جدید ایران" می‌دانند و توقع ادامه حمایت دارند. برای لغو قانون دریافتِ تفاوت قیمت‌های ارز ارزان از بخش خصوصی، ارزهای نقد و یوزانس استمداد کرد.
✅ @karkhone
آقای سیدمرتضی شجاعی، مدیر کارخانه تولید لوله‌های تراوا برای آبیاری تحت فشار آمد. من را "پدر صنایع آبیاری تحت فشار" میداند. ضمن تمجید، برای پرداخت تسهیلات بانکی، به خاطر نداشتن سرمایه در گردش استمداد کرد. گفت اکنون هم خط تولید و هم مواد مصرفی در کشور، قابل تامین است.
عصر آقای علی‌اصغر حاج‌بابا آمد. گزارشی از کارخانه تولید فروسیلیس داد که چند سال پیش در سمنان افتتاح کردم. گفت صنعتگران ایران، تو را "بنیانگذار صنعت جدید ایران" می‌دانند و توقع ادامه حمایت دارند. برای لغو قانون دریافتِ تفاوت قیمت‌های ارز ارزان از بخش خصوصی، ارزهای نقد و یوزانس استمداد کرد.
✅ @karkhone