Karkhoone | کارخانه | کارخونه

به نام خداوند بخشاینده مهربان پرده اول بگو: شما را به يك چيز اندرز مى‌دهم: دو به دو و يک به يك براى خدا قيام كنيد. ۱۰ سال پیش بود. تا به حال گمرک را از نزدیک ندیده بودم. هنوز از هواپیما پیاده نشده ما را بردند یک محوطه دیوارکشی شده با یک درب بزرگ را نشانمان…

پرده دوم
ای نوح کشتی ات را بساز....

شاید هر کسی ما را می دید با خودش می گفت این ها دیگر از کجا آمده اند؟ یک مشت بچه ریشو! با یک مسئول که به آن دکتر می گویند. شاید این تنها مشخصه مشترک ما در آن روزها و در نگاه اول بود.

ما ولی در محاصره همه آن ها که یا فکر می کردند نمی توانیم، یا فکر می کردند آمده ایم دورمان را بزنیم و برویم، یا فکر می کردند یک مشت بچه تهرانی هستیم که کله شان داغ کرده و به زودی فروکش می کند، یا فکر می کردند که این موی دماغ ها کی هستند؟ داشتیم کشتی مان را می ساختیم. شاید هیچ کس باورش نمی شد که بتوانیم. نمی دانم بچه ها خودشان باورشان می شد یا نه؟! قطعا هر کسی یک بار شک کرده که آیا میتوانیم یا نه؟ ولی این را میدانم که هیچ کس دوست نداشت که پا پس بکشد.

برای خیلی از ما این کار آن قدم آخری بود که قرار بود حجت را بر ما تمام کند که دیگر برای این مملکت نمی شود کار کرد. اگر حجت بر ما تمام می شد می توانستیم به زندگی شخصی مان برسیم. میرسیدیم به نقطه خمینی تو شاهد باش. نقطه ای که به نظر خودمان دیگر وظیفه ای نداشتیم و چه چیز بهتر از این؟ اما تا همین لحظه که این ها را می نویسم او که صاحب ید مبسوطه است نگذاشته که این حجت بر ما تمام شود.

یک بار وسطای کار رفتیم عسلویه که توضیح بدهیم چه می خواهیم بکنیم. مسخره مان کردند! در راه بازگشت از عسلویه در یک نمازخانه بین راهی توقف کردیم. بچه ها از سر دلشکستگی قرآنی برداشتند و استخاره کردند. آیه آمد که:
«و [نوح] كشتى را می ‏ساخت و هر بار كه اشرافى از قومش بر او می گذشتند او را مسخره می كردند می ‏گفت اگر ما را مسخره می كنيد ما [نيز] شما را همان گونه كه مسخره می كنيد مسخره خواهيم كرد.» (سوره هود آیه ۳۸)

خدا مثل همیشه چراغ هدایتش را برای ما فرستاده بود. فهمیدیم که بی توجه به این داستان ها باید کشتی مان را بسازیم. زیاده گویی نکنم. کشتی مان را ساختیم و در اوج ناباوری درآمد درب خروج گمرک بوشهر در سه ماهه ابتدای کار نسبت به سال قبلش بیش از ۶ برابر شد. در حالی که از نظر آسیکودا واردات چه از نظر حجم و چه از نظر ارزش تغییر آنچنانی نکرده بود. کشتی ما در آن زمان تنها یک سامانه ای بود که درب خروج گمرک را مکانیزه کرده بود. اطلاعات باسکول را به صورت الکترونیک جمع آوری می کرد و به جای استفاده از کاغذ پروانه، اطلاعات را از پایگاه های داده آسیکودا بارگزاری می کرد. از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان، حتی رسید زمانی که آن ها که مسخره مان کردند را مسخره کردیم!

رئیس گمرک بوشهر بعد از آن که از سازمان جهانی گمرک برگشته بود و فهمید که چه کرده ایم، نامه ای چند صفحه ای نوشت به تهران که اگر میخواهید با قاچاق مبارزه کنید راهش این است. گفت این ها را برای آخرتم نوشته ام!
اما اولین مواجهه ها با محصول ما از طرف تهران این بود که به شما چه؟ به چه حقی این کار را کرده اید؟ فقط یک نفر در حراست گمرک از بچه ها قدردانی کرد و خدا قوتی گفت و نقل به مضمون گفت من می فهمم که شما چه کردید؟

رئیس گمرک ایران عوض شد. حراستش هم. روسا و مدیران می روند و می آیند. نمی گویم مدیر جدید که می آید چه می کند! نظر و تجربه ام از زیست در جمهوری اسلامی را برای خودم نگه می دارم. اینجا را می توانید هر کدامتان بر اساس تجربه خودتان تصور کنید.

به ما ولی گفتند شما شخصیت حقوقی ندارید. پس می روید با فلان شرکت قرارداد می بندید. فقط همین را می گویم که از شرکتی که حراست یک سازمان به شما معرفی می کند، انتظار دیگری داشتیم و با چیز دیگری روبرو شدیم. می خواستند کشتی مان را به ثمن بخس بفروشیم. قیمتش مهم نبود. نتیجه اش برایمان مهم بود. نتیجه اش می شد آن که یک عده از این محل به آلاف و الوفی برسند و آن هدفی که ما مد نظر داشتیم هم که هیچ، به باد رود. از شما چه پنهان یکی مان می گفت خوب است پول را بگیریم و برویم پی کارمان. ولی مجموعا تصمیم این شد که آن کشتی را خراب کنیم!!! ما نیامده بودیم که پول به جیب بزنیم. نیامده بودیم که پله شویم برای دیگران. نیامده بودیم که کثافت کاری دیگران را تمیز کنیم. ما می خواستیم برای انقلاب و مملکت کار کنیم. کشتی مان را می خواستند بگیرند تا بعدا هر کار دلشان خواست با آن بکنند. ما هم ترجیح دادیم که سوراخش کنیم. قراردادی هم نداشتیم پس مشکلی هم نبود.

همینقدر از خریتمان به شما بگویم که اگر اتفاقات بعدی نمیفتاد، قطعا همین کار را می کردیم!

✅ @karkhone

1.68K views19:28