| جیمز ریکاردز
ارزش پول یک کشور، چشم اسفندیار آن کشور است. اگر پول سقوط کند، همه چیز با آن سقوط خواهد کرد. اگرچه امروزه بازارهای مختلف از طریق استراتژی‌های پیچیده معامله‌گری به هم متصل شده‌اند، اما هنوز بیشترشان تا حدی گسسته و جدای از هم باقی مانده‌اند. مثلا ممکن است بازار سهام، سقوط شدیدی را تجربه کند، اما همزمان بازار اوراق قرضه رشد داشته باشد. ممکن است بازار اوراق قرضه، به دلیل افزایش نرخ بهره، سقوط کند، اما بازار کالاهایی مانند نفت و طلا رکوردشکنی کنند. وقتی بازاری از ریل خارج میشود، همیشه راهی برای پول درآوردن در بازار دیگری هست. اما سهام، اوراق قرضه، کالاها، مشتقات و دیگر سرمایه‌گذاری‌ها همه با پول ملی کشورها قیمت‌گذاری شده‌اند. اگر پول کشوری تباه شود، آن کشور و بازارهایش نابود می‌شوند. به همین دلیل است که خود پول یک کشور هدف غایی هر جنگ مالی است.
"جنگ‌های ارزی"
✅ @karkhone
ارزش پول یک کشور، چشم اسفندیار آن کشور است. اگر پول سقوط کند، همه چیز با آن سقوط خواهد کرد. اگرچه امروزه بازارهای مختلف از طریق استراتژی‌های پیچیده معامله‌گری به هم متصل شده‌اند، اما هنوز بیشترشان تا حدی گسسته و جدای از هم باقی مانده‌اند. مثلا ممکن است بازار سهام، سقوط شدیدی را تجربه کند، اما همزمان بازار اوراق قرضه رشد داشته باشد. ممکن است بازار اوراق قرضه، به دلیل افزایش نرخ بهره، سقوط کند، اما بازار کالاهایی مانند نفت و طلا رکوردشکنی کنند. وقتی بازاری از ریل خارج میشود، همیشه راهی برای پول درآوردن در بازار دیگری هست. اما سهام، اوراق قرضه، کالاها، مشتقات و دیگر سرمایه‌گذاری‌ها همه با پول ملی کشورها قیمت‌گذاری شده‌اند. اگر پول کشوری تباه شود، آن کشور و بازارهایش نابود می‌شوند. به همین دلیل است که خود پول یک کشور هدف غایی هر جنگ مالی است.
"جنگ‌های ارزی"
✅ @karkhone
| محمود اولاد
یک جامعه ۱۰ نفره را در نظر بگیرید! دو نفر از این ۱۰ نفر، ۲ واحد صاحب سرمایه هستند و ۸ نفر دیگر ۸ واحد کارگر! با سرمایه و نیروی کار آنها در مجموع ۲۰ هندوانه تولید میشود که ۱۲ هندوانه را ۲ واحد سرمایه دار برمیدارند و هر کارگر هم ۱ هندوانه برمیدارد! یعنی هر سرمایه دار ۶ برابر کارگر دریافت میکند! به ظاهر ناعدالتی گسترده ای بر علیه کارگران است و سرمایه داران از خدا بی خبر، خون کارگران را شیشه می کنند! چه باید کرد؟ دو راه مطرح میشود:
۱- کارگران برعلیه سرمایه داران متحد شوند. اعتصاب کنند و حقشان را بخواهند. نتیجه این امر البته، به افزایش ریسک سرمایه، فرار و عدم ورود به تولید آن منجر میشود. ممکن است ۱ واحد از سرمایه دیگر حاضر نباشد در تولید هندوانه مشارکت کند. در این صورت واحد باقیمانده سرمایه، به طور انحصاری در مقابل نیروی کار قرار میگیرد و برای مشارکت در تولید، سهم بیشتری از هندوانه تولیدی را هم مطالبه میکند.
۲- کارگران بیشتر تلاش کنند تا هندوانه بیشتری تولید شود و تولیدات اضافی را صادر کنند و سرمایه را بیشتر کنند. سعی کنند از انباشت سرمایه آنها، ۱ واحد سرمایه ایجاد شود. یعنی ۳ واحد سرمایه و ۸ واحد کارگر شود و باز همین فرآیند را تکرار کنند. کم کم به ۴ واحد و ۵ و ۶ واحد سرمایه در مقابل ۸ واحد کارگر برسند. با افزایش تعداد واحدهای سرمایه، رقابت بین واحدهای سرمایه برای تلفیق با نیروی کار جهت تولید هندوانه بیشتر میشود. چون حالا سرمایه در مقابل کار کمیاب نیست (نسبت ۲ واحد به ۸ واحد نیست و شده ۶ واحد به ۸ واحد). در این صورت، واحدهای سرمایه برای جذب نیروی کار، حاضرند هندوانه بیشتری بدهند. یعنی سهم نیروی کار از هندوانه تولید شده بیشتر و سهم سرمایه کمتر میشود.
پ.ن: راز انباشت سرمایه در نظام سرمایه داری همینجاست! انباشت هرچه بیشتر سرمایه باعث کاهش کمیابی آن و ارزان تر شدن آن در مقابل سایر عوامل تولید از جمله نیروی کار است.
سرمایه و ایجاد قشر سرمایه دار، به نفع اقتصاد و به نفع بسط عدالت است. در کمیابی سرمایه، عامل کمیاب سرمایه سهم بالایی از تولید را تصاحب خواهد کرد.
✅ @karkhone
یک جامعه ۱۰ نفره را در نظر بگیرید! دو نفر از این ۱۰ نفر، ۲ واحد صاحب سرمایه هستند و ۸ نفر دیگر ۸ واحد کارگر! با سرمایه و نیروی کار آنها در مجموع ۲۰ هندوانه تولید میشود که ۱۲ هندوانه را ۲ واحد سرمایه دار برمیدارند و هر کارگر هم ۱ هندوانه برمیدارد! یعنی هر سرمایه دار ۶ برابر کارگر دریافت میکند! به ظاهر ناعدالتی گسترده ای بر علیه کارگران است و سرمایه داران از خدا بی خبر، خون کارگران را شیشه می کنند! چه باید کرد؟ دو راه مطرح میشود:
۱- کارگران برعلیه سرمایه داران متحد شوند. اعتصاب کنند و حقشان را بخواهند. نتیجه این امر البته، به افزایش ریسک سرمایه، فرار و عدم ورود به تولید آن منجر میشود. ممکن است ۱ واحد از سرمایه دیگر حاضر نباشد در تولید هندوانه مشارکت کند. در این صورت واحد باقیمانده سرمایه، به طور انحصاری در مقابل نیروی کار قرار میگیرد و برای مشارکت در تولید، سهم بیشتری از هندوانه تولیدی را هم مطالبه میکند.
۲- کارگران بیشتر تلاش کنند تا هندوانه بیشتری تولید شود و تولیدات اضافی را صادر کنند و سرمایه را بیشتر کنند. سعی کنند از انباشت سرمایه آنها، ۱ واحد سرمایه ایجاد شود. یعنی ۳ واحد سرمایه و ۸ واحد کارگر شود و باز همین فرآیند را تکرار کنند. کم کم به ۴ واحد و ۵ و ۶ واحد سرمایه در مقابل ۸ واحد کارگر برسند. با افزایش تعداد واحدهای سرمایه، رقابت بین واحدهای سرمایه برای تلفیق با نیروی کار جهت تولید هندوانه بیشتر میشود. چون حالا سرمایه در مقابل کار کمیاب نیست (نسبت ۲ واحد به ۸ واحد نیست و شده ۶ واحد به ۸ واحد). در این صورت، واحدهای سرمایه برای جذب نیروی کار، حاضرند هندوانه بیشتری بدهند. یعنی سهم نیروی کار از هندوانه تولید شده بیشتر و سهم سرمایه کمتر میشود.
پ.ن: راز انباشت سرمایه در نظام سرمایه داری همینجاست! انباشت هرچه بیشتر سرمایه باعث کاهش کمیابی آن و ارزان تر شدن آن در مقابل سایر عوامل تولید از جمله نیروی کار است.
سرمایه و ایجاد قشر سرمایه دار، به نفع اقتصاد و به نفع بسط عدالت است. در کمیابی سرمایه، عامل کمیاب سرمایه سهم بالایی از تولید را تصاحب خواهد کرد.
✅ @karkhone
خر برفت و خر برفت و خر برفت!
آن داستان شیرین مولوی را شنیده‌اید؟ فروختن صوفیان بهیمهٔ مسافر را جهت سماع. داستان از این قرار است که یک مسافر نگون‌بختی به همراه خر محترمش به یک خانقاهی می‌رود و خرش را به خربانی(!) می‌سپارد صوفیان بزرگوار آن خر را می‌فروشند و به پولش را جیب می‌زنند. بعد از آن پول حلالتر از شیر مادر(!) طعامی تدارک می‌بینند و به دست‌افشانی مشغول می‌شوند. آن مسافر از همه جا بی‌خبر هم در سفره مشارکت میکند و سیر می‌خورد و می‌نوشد و در سماع می‌ایستد و همراه با دزدان خر مظلومش بانگ خر برفت و خر برفت سر می‌دهد! وقتی «روز گشت و جمله گفتند الوداع» مسافر هم سراغ خرش می‌رود می‌بیند که خری در کار نیست. یخه‌ی خربان را می‌چسبد که نادرست! «من ترا بر خر موکل کرده‌ام» خر من را چه کردی؟ «از تو خواهم آنچ من دادم به تو». خربان بنده‌ی خدا می‌گوید که : «گفت من مغلوب بودم صوفیان / حمله آوردند و بودم بیم جان». مسافر «گفت گیرم کز تو ظلما بستدند / قاصد خون من مسکین شدند / تو نیایی و نگویی مر مرا / که خرت را می‌برند ای بی‌نوا»؟ و حضرت خربان جواب شنید که «گفت والله آمدم من بارها / تا ترا واقف کنم زین کارها / تو همی‌گفتی که خر رفت ای پسر / از همه گویندگان با ذوق‌تر / باز می‌گشتم که او خود واقفست / زین قضا راضیست مردی عارفست».
این داستان واقعا خنده‌دار است! عده‌ای خر بنده خدا را فروخته‌اند و دارند با پولش خودشان را پروار میکنند، حالا سهمی از آن را هم به خود صاحب می‌دهند و طرف هم خوشحال و دست‌افشان، ناآگاه از بلایی که سرش آمده سرود خر برفت را با ایشان همخوانی میکند! گریه‌دار شباهت ماست با این نگون‌بخت!
مطالبات ما از دولت این است که بیا بنزین و گازوئیل را مجانی دستمان بده! ارزت را بده گوشت و مرغمان ارزان شود! از همه‌ی صنایع داخلی حمایت کن! خانه برایمان بساز! شغل درست کن! خر برفت! سرنوشتمان همان است. از اموالمان سفره‌ای پهن میشود و صغیر و کبیر بر سرش حاضرند و البته بخش اندکی از آن هم گیر خودمان می‌آید!
ویدیوی قسمت قبل به مخارج دولت اختصاص داشت. در رابطه با نقش‌های ضروری دولت در اقتصاد، کالای عمومی و بازتوزیع، صحبت شد. یعنی لازم است توجه کنیم که مخارج دولت همیشه از جنسی که گفتیم نیست! گاهی لازم است و ضروری! اگر این طور است پول این مخارج را چه کسی باید بدهد؟
راستش این سوال کوتاه که «پولش را چه کسی می‌دهد؟» کلید فهم و تحلیل خیلی چیزهاست. مثلا قهرمانان عرصه‌ی توانایی و کارایی می‌گویند یک میلیون خانه می‌سازیم. شما بپرسید هر خانه ۶۰ متر هر متر ۵ میلیون، این ۳۰۰ هزار میلیارد را چه کسی قرار است تامین کند؟
بحث این قسمت در رابطه با منابع بودجه است. این پولها که قرار است خرج شود از کجا می‌آید؟ یعنی همان که بپرسیم : «پولش را چه کسی می‌دهد؟». با اعداد و ارقامش برایتان شرح داده‌اند! درست و حسابی! خلاصه که ببینید سرنوشت خر بیچاره‌تان چه شده!
✅ @karkhone
آن داستان شیرین مولوی را شنیده‌اید؟ فروختن صوفیان بهیمهٔ مسافر را جهت سماع. داستان از این قرار است که یک مسافر نگون‌بختی به همراه خر محترمش به یک خانقاهی می‌رود و خرش را به خربانی(!) می‌سپارد صوفیان بزرگوار آن خر را می‌فروشند و به پولش را جیب می‌زنند. بعد از آن پول حلالتر از شیر مادر(!) طعامی تدارک می‌بینند و به دست‌افشانی مشغول می‌شوند. آن مسافر از همه جا بی‌خبر هم در سفره مشارکت میکند و سیر می‌خورد و می‌نوشد و در سماع می‌ایستد و همراه با دزدان خر مظلومش بانگ خر برفت و خر برفت سر می‌دهد! وقتی «روز گشت و جمله گفتند الوداع» مسافر هم سراغ خرش می‌رود می‌بیند که خری در کار نیست. یخه‌ی خربان را می‌چسبد که نادرست! «من ترا بر خر موکل کرده‌ام» خر من را چه کردی؟ «از تو خواهم آنچ من دادم به تو». خربان بنده‌ی خدا می‌گوید که : «گفت من مغلوب بودم صوفیان / حمله آوردند و بودم بیم جان». مسافر «گفت گیرم کز تو ظلما بستدند / قاصد خون من مسکین شدند / تو نیایی و نگویی مر مرا / که خرت را می‌برند ای بی‌نوا»؟ و حضرت خربان جواب شنید که «گفت والله آمدم من بارها / تا ترا واقف کنم زین کارها / تو همی‌گفتی که خر رفت ای پسر / از همه گویندگان با ذوق‌تر / باز می‌گشتم که او خود واقفست / زین قضا راضیست مردی عارفست».
این داستان واقعا خنده‌دار است! عده‌ای خر بنده خدا را فروخته‌اند و دارند با پولش خودشان را پروار میکنند، حالا سهمی از آن را هم به خود صاحب می‌دهند و طرف هم خوشحال و دست‌افشان، ناآگاه از بلایی که سرش آمده سرود خر برفت را با ایشان همخوانی میکند! گریه‌دار شباهت ماست با این نگون‌بخت!
مطالبات ما از دولت این است که بیا بنزین و گازوئیل را مجانی دستمان بده! ارزت را بده گوشت و مرغمان ارزان شود! از همه‌ی صنایع داخلی حمایت کن! خانه برایمان بساز! شغل درست کن! خر برفت! سرنوشتمان همان است. از اموالمان سفره‌ای پهن میشود و صغیر و کبیر بر سرش حاضرند و البته بخش اندکی از آن هم گیر خودمان می‌آید!
ویدیوی قسمت قبل به مخارج دولت اختصاص داشت. در رابطه با نقش‌های ضروری دولت در اقتصاد، کالای عمومی و بازتوزیع، صحبت شد. یعنی لازم است توجه کنیم که مخارج دولت همیشه از جنسی که گفتیم نیست! گاهی لازم است و ضروری! اگر این طور است پول این مخارج را چه کسی باید بدهد؟
راستش این سوال کوتاه که «پولش را چه کسی می‌دهد؟» کلید فهم و تحلیل خیلی چیزهاست. مثلا قهرمانان عرصه‌ی توانایی و کارایی می‌گویند یک میلیون خانه می‌سازیم. شما بپرسید هر خانه ۶۰ متر هر متر ۵ میلیون، این ۳۰۰ هزار میلیارد را چه کسی قرار است تامین کند؟
بحث این قسمت در رابطه با منابع بودجه است. این پولها که قرار است خرج شود از کجا می‌آید؟ یعنی همان که بپرسیم : «پولش را چه کسی می‌دهد؟». با اعداد و ارقامش برایتان شرح داده‌اند! درست و حسابی! خلاصه که ببینید سرنوشت خر بیچاره‌تان چه شده!
✅ @karkhone
Telegram
چُراز
🔴 نفت چه ربطی به کسری بودجه داره؟
🔸چرا و چجوری کسری بودجه داره زیاد میشه؟
🔹تورم و کسری بودجه چه ربطی به هم دارن؟
▪️دولت چجوری شیرجه میزنه تو استخر اقتصاد؟
📍 نظر شما در مورد ارتباط نفت و کسری بودجه چیه؟
Youtube: Choraz
Instagram: Chorazmedia
Twitter:…
🔸چرا و چجوری کسری بودجه داره زیاد میشه؟
🔹تورم و کسری بودجه چه ربطی به هم دارن؟
▪️دولت چجوری شیرجه میزنه تو استخر اقتصاد؟
📍 نظر شما در مورد ارتباط نفت و کسری بودجه چیه؟
Youtube: Choraz
Instagram: Chorazmedia
Twitter:…
👍1
حبیب القانیان و ماجرای اُس حسن بنا
| علی بهزادی
یکی از مامورین تحقیق نقل شده وقتی حبیب الله القانیان (سرمایه دار دوره شاه و مالک پلاسکو) را دادگاهی و به اعدام محکوم کردند، توی راهرو در آخرین لحظه با صدای بلند رو به یکی از نزدیکانش اسم شخصی رو گفت مامورین فکر می کنند این شاید کلید رمزی باشد بابت ثروتی از او که هنوز کشف نکرده‌اند. بلافاصله اکیپی به دفتر کار او می روند و شروع به بررسی دوباره اسناد می کنند.
اما پیدا کردن یک اسم از بین ۵۰ هزار کارگر و کارمندی که برای کارخانه های پلاسکو، ملامین ایران، پلاستیک شمال، لوله شمال، کارخانه یخچال الکتریک، و پروفیل آلومینیوم کار می کردند کار آسانی نبود. اما حین بررسی اسناد شخصی او، به کپی بنچاقی خانه ای بر می خورند به نام حسن سید آبادی که چند سال پیش القانیان در کرج برای او خریداری کرده بود بلافاصله به آدرس آن خانه می روند وقتی در می زنند مردی با صدای بلند از درون خانه فریاد زد: حاج حبیب اومدین بابا کجا بودی. وقتی در باز شد ماموران با قیافه مردی میانسال با چهره و دستانی کاملا سوخته مواجه می شوند که گویی چیزی مثل خوره تمام دست و صورت اش را گرفته. وقتی مرد متوجه می شود کسان دیگری آمده‌اند نا خودآگاه گفت پس آقای مهندس کو؟
یکی از ماموران دست روی کلت کمری اش گذاشت و گفت ما از دادگاه انقلاب آمدیم. آقای القانیان مهندس شما اقرار کرده مقداری لوازم مسکوکات و اجناس قیمتی پیش شما به امانت گذاشته که همگی آنها را باید تحویل بدی تا به نفع انقلاب و مردم مصادره بشه در غیر این صورت باید با ما بیایی و معلوم نیست که دوباره بتونی برگردی. مرد زانوانش سست میشه و میشینه و همانطور که اشک می ریخت میگه به خدا من اوس حسن بنا هستم من دونه دونه آجرهای کارخانه قدیم وجدید پلاسکو را با همین دستام چیدم وقتی سوله کارخانه جدید تمام شد حاج حبیب، ببخشید آقای مهندس القانیان به من گفت اگه می خواهی می توانی توی کارخانه با ما کار کنی و من هم به عنوان کارگر بسته بندی مشغول شدم تا یک روز مدیر خط از من خواست به کمک بچه های حمل دیگ مواد بروم و از بخت بد من نقاله حمل وسط راه خراب میشه و یکی از دیگ ها که از کوره پخت بیرون اومد سریز کرد و به سر و صورت من ریخت و این بلا که می بینید سر من آمد.
وقتی مهندس فهمید. مدیر خط را اخراج کرد تمام هزینه های دوا و درمون من را داد و چون با دستام قادر نبودم کار کنم باز نشسته ام کرد و این خونه رو که می بینید برام خرید یکی از ماموران گفت همین؟
یعنی شما هیچ رابطه دیگری با آقای القانیان نداشتید؟ اوس حسن گفت: زن وبچه هام نتوانستند قیافه منو تحمل کنند ولم کردند و رفتند کاشمر من موندم این خونه، خدا آقای مهندس را حفظ اش کنه وقتی فهمید من تنها شدم هر هفته می آمد به من سر می زد و هیچ وقت هم دست خالی نبود.
اوس حسن بین بغض وگریه ادامه داد آخرین باری که اومد پیشم پیشانی منو ماچ کرد و گفت آگه من اون روز کارخونه بودم این اتفاق نمی افتاد من هم گفتم حاج حبیب این قسمت من بوده بی خود خودتون رو ناراحت نکنید و رفت و از اون روز درِ این خونه را کسی نزده جز شماها. مامورین نگاهی به همدیگه کردن سوار ماشین شدن و رفتند.
رادیوی ماشین روشن بود گوینده نعره می زد که امروز چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت(۱۳۵۸) یکی از عناصر فاسد و ملعون ستم شاهی که جاسوسی آن برای کشور غاصب صهیونیستی محرز گردیده بود، با حکمِ دادگاه انقلاب اسلامی، به درک واصل گردید.
✅ @karkhone
| علی بهزادی
یکی از مامورین تحقیق نقل شده وقتی حبیب الله القانیان (سرمایه دار دوره شاه و مالک پلاسکو) را دادگاهی و به اعدام محکوم کردند، توی راهرو در آخرین لحظه با صدای بلند رو به یکی از نزدیکانش اسم شخصی رو گفت مامورین فکر می کنند این شاید کلید رمزی باشد بابت ثروتی از او که هنوز کشف نکرده‌اند. بلافاصله اکیپی به دفتر کار او می روند و شروع به بررسی دوباره اسناد می کنند.
اما پیدا کردن یک اسم از بین ۵۰ هزار کارگر و کارمندی که برای کارخانه های پلاسکو، ملامین ایران، پلاستیک شمال، لوله شمال، کارخانه یخچال الکتریک، و پروفیل آلومینیوم کار می کردند کار آسانی نبود. اما حین بررسی اسناد شخصی او، به کپی بنچاقی خانه ای بر می خورند به نام حسن سید آبادی که چند سال پیش القانیان در کرج برای او خریداری کرده بود بلافاصله به آدرس آن خانه می روند وقتی در می زنند مردی با صدای بلند از درون خانه فریاد زد: حاج حبیب اومدین بابا کجا بودی. وقتی در باز شد ماموران با قیافه مردی میانسال با چهره و دستانی کاملا سوخته مواجه می شوند که گویی چیزی مثل خوره تمام دست و صورت اش را گرفته. وقتی مرد متوجه می شود کسان دیگری آمده‌اند نا خودآگاه گفت پس آقای مهندس کو؟
یکی از ماموران دست روی کلت کمری اش گذاشت و گفت ما از دادگاه انقلاب آمدیم. آقای القانیان مهندس شما اقرار کرده مقداری لوازم مسکوکات و اجناس قیمتی پیش شما به امانت گذاشته که همگی آنها را باید تحویل بدی تا به نفع انقلاب و مردم مصادره بشه در غیر این صورت باید با ما بیایی و معلوم نیست که دوباره بتونی برگردی. مرد زانوانش سست میشه و میشینه و همانطور که اشک می ریخت میگه به خدا من اوس حسن بنا هستم من دونه دونه آجرهای کارخانه قدیم وجدید پلاسکو را با همین دستام چیدم وقتی سوله کارخانه جدید تمام شد حاج حبیب، ببخشید آقای مهندس القانیان به من گفت اگه می خواهی می توانی توی کارخانه با ما کار کنی و من هم به عنوان کارگر بسته بندی مشغول شدم تا یک روز مدیر خط از من خواست به کمک بچه های حمل دیگ مواد بروم و از بخت بد من نقاله حمل وسط راه خراب میشه و یکی از دیگ ها که از کوره پخت بیرون اومد سریز کرد و به سر و صورت من ریخت و این بلا که می بینید سر من آمد.
وقتی مهندس فهمید. مدیر خط را اخراج کرد تمام هزینه های دوا و درمون من را داد و چون با دستام قادر نبودم کار کنم باز نشسته ام کرد و این خونه رو که می بینید برام خرید یکی از ماموران گفت همین؟
یعنی شما هیچ رابطه دیگری با آقای القانیان نداشتید؟ اوس حسن گفت: زن وبچه هام نتوانستند قیافه منو تحمل کنند ولم کردند و رفتند کاشمر من موندم این خونه، خدا آقای مهندس را حفظ اش کنه وقتی فهمید من تنها شدم هر هفته می آمد به من سر می زد و هیچ وقت هم دست خالی نبود.
اوس حسن بین بغض وگریه ادامه داد آخرین باری که اومد پیشم پیشانی منو ماچ کرد و گفت آگه من اون روز کارخونه بودم این اتفاق نمی افتاد من هم گفتم حاج حبیب این قسمت من بوده بی خود خودتون رو ناراحت نکنید و رفت و از اون روز درِ این خونه را کسی نزده جز شماها. مامورین نگاهی به همدیگه کردن سوار ماشین شدن و رفتند.
رادیوی ماشین روشن بود گوینده نعره می زد که امروز چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت(۱۳۵۸) یکی از عناصر فاسد و ملعون ستم شاهی که جاسوسی آن برای کشور غاصب صهیونیستی محرز گردیده بود، با حکمِ دادگاه انقلاب اسلامی، به درک واصل گردید.
✅ @karkhone
👍1
من همیشه به دوستان و نزدیکان توصیه کردم که جدی بکنید و شوخی نکنید! اصلا فوایدی که در اولی هست در دومی نیست و نبوده و نخواهد ها بود!
به اسلوب غالب ما هم این فخر رو تبریک میگیم تا بعد ببینیم که چی باید بگیم.
اما سوال این بخش:
احیانا همون دستی که ویدیوی کارآفرین کفاش کوچه های قدیم قم رو قبل از IPO #غزر وایرال کرد، همون ید هم استیج برنامه رامبد جان رو برای میلاد منشی پور به ارمغان نیاورد؟! سواله چون نمیدونیم میپرسیم دیگه، درسته؟!
پ.ن : کلا هم عاشق این قیاس هاتونم. این یکی با نفتی خودشو مقایسه میکنه اون یکی با فولادی.
دوستون داریم ازدواجی!
✅ @karkhone
به اسلوب غالب ما هم این فخر رو تبریک میگیم تا بعد ببینیم که چی باید بگیم.
اما سوال این بخش:
احیانا همون دستی که ویدیوی کارآفرین کفاش کوچه های قدیم قم رو قبل از IPO #غزر وایرال کرد، همون ید هم استیج برنامه رامبد جان رو برای میلاد منشی پور به ارمغان نیاورد؟! سواله چون نمیدونیم میپرسیم دیگه، درسته؟!
پ.ن : کلا هم عاشق این قیاس هاتونم. این یکی با نفتی خودشو مقایسه میکنه اون یکی با فولادی.
دوستون داریم ازدواجی!
✅ @karkhone
چرا قراداد توتال با قطر برای مردم ایران جذاب است؟
کشوری که ایران نیست
| محمد آزاد
در عنوان از کلمه جذاب استفاده شد؛ فعلا کلمه دیگری به ذهن نمی‌رسد اما توضیحات شاید بیشتر نشان بدهد احساس مردم، یا حداقل آنچه به نظر می‌رسد احساس مردم باشد درباره قطر و قرادادهای آن و البته فراتر از آن دقیقا چیست.
اولین دلیل آن مشخص است. یک طرف این قراداد می‌توانست ایران در بخش جنوبی همین میدان یعنی فاز ۱۱ پارس‌جنوبی باشد. از آمدن و رفتن توتال به ایران هنوز مدتی اندک گذشته است. اینکه چرا توتال آمد و چرا رفت و این درگیری‌ها واقعا منظور این متن نیست.
در نظر مردم، حتی اگر تصور دقیقی از ابعاد فنی ماجرا نداشته باشند، کار بزرگی مثل توسعه پارس‌جنوبی را لاجرم باید به اسم‌های بزرگ سپرد. توتال نمونه خوبی است، هرچند در همین قرارداد دو غول آمریکایی هم حضور دارند، اما تجربه نزدیک ما این است که قراداد بستن با توتال کار شاقی هم نیست. ثروت بی‌حصر قطر شاید در نظر عمده مردم محصول چنین همکاری‌هایی باشد، به واقع امر کاری نداریم که به چه علت است.
اما تصور مردم یا آنچه به نظر می‌رسد تصور مردم است ابعادی بزرگتر دارد. انگار در کشوری مثل قطر "همه چیز در جای درست قرار دارد". در واقع امر چه بسا چنین نباشد. تبلیغات ماهرانه قطر درباره خود و تصویر تمیز و برق‌انداخته‌ای که از دوحه ترسیم میکند بنا به تجربه بشری احتمالا پوشاننده بسیاری از معایب آن است.
اما ذهن من ایرانی آنچه را مستحق ایران می‌داند در کشوری نظیر قطر متجسد میکند: قطر در واقع ایران است آن‌طور که ایرانی می‌خواهد که باشد. قراداد با عزت و بدون درد و خونریزی با توتال به نظر کاری هر روزه در این کشور است.
در ایران چنین نیست و در حالت کلی و با گذشتن از جزئیات در کارها گره هست و اگر نخواهیم به کلی‌بافی‌های هر روزه اکتفا کنیم واقعا معلوم نیست چرا. نه باید به فرهنگ ما مربوط باشد و نه دینمان که هیچ‌کدام چندان بعد و مسافتی از قطر ندارند: ما نیز ملتی خاورمیانه‌ای و مسلمان هستیم. نزدیک‌ترین چیزی که میشود دو ملت داشته باشند را مشترک داریم، جغرافیا و دین.
قطر کشوری غیرسیاسی هم نیست. کویت نیست. ما کباده‌کش مقاومت و غیرتیم اما به قطر هم نگاهی بکنید. برای مبانی سیاسی حکومتش هزینه می‌پردازد و وارد درگیری میشود، حتی تا رد کردن مرز قطع رابطه با همه کشورهای قدرتمند بسیار نزدیک به خود. از کارهای با ریسک بالا در سیاست ابایی ندارد. ارتباط با ایران در اوج درگیری با عربستان و میزبانی گفتگوهای حساس با طالبان دو نمونه، یعنی در این رفتار نیز بیشتر مشابه ایران است تا اعراب حاشیه خلیج‌فارس.
نمی‌شود علاقه بسیاری از مردم به قطر -نه خود کشور قطر، بلکه چیزها آن چنان که در کشور قطر رواج دارد فارغ از صحت آن- را کاملا منقطع از تصویر و البته در عین حال واقعیت لوکس زندگی دوحه در نظر گرفت اما این همه ماجرا نیست وگرنه چنین حساسیتی در ایران باید در مورد لوکزامبورگ هم وجود می‌داشت.
قطر کشوری است که ایران مدت‌ها است از آن فاصله گرفته؛ کشوری که همه چیز در آن سر جای خود قرار دارد و اضطراب در همه امور جاری نیست. کشوری که در آن قراداد بسته میشود، فوتبال بازی میشود، نمایشگاه مُد با کیفیت بالا برگزار میشود و سیاست و دین هم در بستر امور جریان طبیعی دارد. قطر این طور "به نظر می‌رسد"، ایران قطعا این طور نیست.
پ.ن : تصویر مربوط به پوستر رسمی جام جهانی از دیگر دستاورد های کشور امیر بلند است!
✅ @karkhone
کشوری که ایران نیست
| محمد آزاد
در عنوان از کلمه جذاب استفاده شد؛ فعلا کلمه دیگری به ذهن نمی‌رسد اما توضیحات شاید بیشتر نشان بدهد احساس مردم، یا حداقل آنچه به نظر می‌رسد احساس مردم باشد درباره قطر و قرادادهای آن و البته فراتر از آن دقیقا چیست.
اولین دلیل آن مشخص است. یک طرف این قراداد می‌توانست ایران در بخش جنوبی همین میدان یعنی فاز ۱۱ پارس‌جنوبی باشد. از آمدن و رفتن توتال به ایران هنوز مدتی اندک گذشته است. اینکه چرا توتال آمد و چرا رفت و این درگیری‌ها واقعا منظور این متن نیست.
در نظر مردم، حتی اگر تصور دقیقی از ابعاد فنی ماجرا نداشته باشند، کار بزرگی مثل توسعه پارس‌جنوبی را لاجرم باید به اسم‌های بزرگ سپرد. توتال نمونه خوبی است، هرچند در همین قرارداد دو غول آمریکایی هم حضور دارند، اما تجربه نزدیک ما این است که قراداد بستن با توتال کار شاقی هم نیست. ثروت بی‌حصر قطر شاید در نظر عمده مردم محصول چنین همکاری‌هایی باشد، به واقع امر کاری نداریم که به چه علت است.
اما تصور مردم یا آنچه به نظر می‌رسد تصور مردم است ابعادی بزرگتر دارد. انگار در کشوری مثل قطر "همه چیز در جای درست قرار دارد". در واقع امر چه بسا چنین نباشد. تبلیغات ماهرانه قطر درباره خود و تصویر تمیز و برق‌انداخته‌ای که از دوحه ترسیم میکند بنا به تجربه بشری احتمالا پوشاننده بسیاری از معایب آن است.
اما ذهن من ایرانی آنچه را مستحق ایران می‌داند در کشوری نظیر قطر متجسد میکند: قطر در واقع ایران است آن‌طور که ایرانی می‌خواهد که باشد. قراداد با عزت و بدون درد و خونریزی با توتال به نظر کاری هر روزه در این کشور است.
در ایران چنین نیست و در حالت کلی و با گذشتن از جزئیات در کارها گره هست و اگر نخواهیم به کلی‌بافی‌های هر روزه اکتفا کنیم واقعا معلوم نیست چرا. نه باید به فرهنگ ما مربوط باشد و نه دینمان که هیچ‌کدام چندان بعد و مسافتی از قطر ندارند: ما نیز ملتی خاورمیانه‌ای و مسلمان هستیم. نزدیک‌ترین چیزی که میشود دو ملت داشته باشند را مشترک داریم، جغرافیا و دین.
قطر کشوری غیرسیاسی هم نیست. کویت نیست. ما کباده‌کش مقاومت و غیرتیم اما به قطر هم نگاهی بکنید. برای مبانی سیاسی حکومتش هزینه می‌پردازد و وارد درگیری میشود، حتی تا رد کردن مرز قطع رابطه با همه کشورهای قدرتمند بسیار نزدیک به خود. از کارهای با ریسک بالا در سیاست ابایی ندارد. ارتباط با ایران در اوج درگیری با عربستان و میزبانی گفتگوهای حساس با طالبان دو نمونه، یعنی در این رفتار نیز بیشتر مشابه ایران است تا اعراب حاشیه خلیج‌فارس.
نمی‌شود علاقه بسیاری از مردم به قطر -نه خود کشور قطر، بلکه چیزها آن چنان که در کشور قطر رواج دارد فارغ از صحت آن- را کاملا منقطع از تصویر و البته در عین حال واقعیت لوکس زندگی دوحه در نظر گرفت اما این همه ماجرا نیست وگرنه چنین حساسیتی در ایران باید در مورد لوکزامبورگ هم وجود می‌داشت.
قطر کشوری است که ایران مدت‌ها است از آن فاصله گرفته؛ کشوری که همه چیز در آن سر جای خود قرار دارد و اضطراب در همه امور جاری نیست. کشوری که در آن قراداد بسته میشود، فوتبال بازی میشود، نمایشگاه مُد با کیفیت بالا برگزار میشود و سیاست و دین هم در بستر امور جریان طبیعی دارد. قطر این طور "به نظر می‌رسد"، ایران قطعا این طور نیست.
پ.ن : تصویر مربوط به پوستر رسمی جام جهانی از دیگر دستاورد های کشور امیر بلند است!
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
در باب مفهوم نامانوس یارانه پنهان
از کارشناسان این حوزه و مدافعین وجود یارانه پنهان و افزایش قیمت کالاها و خدمات چند سوال داشتم، ممنون میشم بهشون جواب بدید.
1- هدف از افزایش قیمت چیه؟ میخواییم میزان مصرف رو کم کنیم؟
2- میزان قاچاق رو کم کنیم؟
1-2- تعریف قاچاق چیه؟ هر چیزی که دولت و مجلس اعلام کنن، قاچاق محسوب میشه؟
2-2- بنظر میرسه با انجام قاچاق توسط تعدادی از مرزنشینان، اندکی از نابرابری اجتماعی کاسته میشه و آنها نیز اندکی از سفره نفت منتفع می‌گردن، با از بین بردن قاچاق، تکلیف اشتغال و معیشت این افراد چگونه خواهد شد؟
3-2- اگر هدف کاهش تقاضا (چه مصرف، چه قاچاق) هست، چرا از کوپن استفاده نمیشه؟ مگر نمیگید که با کوپنی کردن بنزین (کارت سوخت)، میزان تقاضا کاهش پیدا کرده؟ خب در مورد روغن و آرد و بقیه هم همین منطق رو اجرا کنین دیگه!
3- اختلاف ناشی از افزایش قیمت، به چه کسی میرسه؟ آیا قرار است به جیب دولت برود؟ اگر ادعا میشه قراره به مردم داده بشه، چه تضمینی براش هست؟ تجربه 45 هزار تومان یارانه ثابت، رو کجای دلمون بذاریم؟
4- معمولا یارانه پنهان رو عدم‌النفع ناشی از فروش در خارج تعریف میکنن. سوال اصلی اینه که چرا دولت همه‌ی کالای ادعاییش (که بهش یارانه میده) رو نمیبره خارج بفروشه؟ بجاش اجازه بده مردم هم همون کالاها و خدمات رو از خارجی‌ها بخرن؟ اینجوری که نفع همه است!
دولت خودش روی تجارت محدودیت گذاشته، بعد منت میذاره و میگه که من به مردم ارزانتر میفروشم!
5- مزیت نسبی رو آیا در این تعاریف وارد نمیکنید؟ هر اختلاف قیمتی که یارانه نیست! اگر هر اختلاف قیمتی داخل و خارج رو یارانه حساب میکنید، استفاده از محصولات صداوسیما 100% یارانه پنهان داره! من از همین‌جا تقاضا دارم که این یارانه پنهان برداشته شده و همه‌ی محصولات صداوسیما صادر شود! چه معنی داره اون کسی که بالاشهر میشینه و پول بیشتری داره، به مقدار بیشتری تلویزیون نگاه کنه؟
همچنین مثال دیگری در مورد قیمت خدمات نیروی کار وجود داره. قیمت خدمات نیروی کار در داخل بسیار ارزانتر از خارج می‌باشد. حساب کنید ببینید چه یارانه پنهانی اینجا وجود داره!!! به همین دلیل تقاضا میشه که از فردا قیمت خدمات نیروی کار، معادل قیمت نیروی کار در نیویورک لحاظ بشه تا از قاچاق خدمات نیروی کار به خارج جلوگیری شده و همچنین شرکت‌های داخلی از خدمات نیروی کار به اندازه استفاده کنن و جلوی ضایعات خدمات نیروی کار (همچون ضایعات نان) گرفته بشه.
6- چرا در مواقعی که قیمت در خارج ارزانتر از داخل هست، دولت نمیگه که من به مردم دارم گرونتر جنس میفروشم؟ چرا اختلاف‌شو به مردم نمیده؟
7- اگر فروش ارزانتر بنزین در داخل رو یارانه پنهان دولت به مردم بگیریم، خب فروش گران‌تر پراید به مردم در داخل رو هم باید یارانه پنهان مردم به دولت محسوب بشه دیگه، درسته؟ هر دوتاش نتیجه گذاشتن محدودیت روی تجارت مگه نیست؟
8- میزان کل یارانه پنهان رو معمولا ضربدر اختلاف قیمت داخلی و خارجی و میزان تقاضا میکنن، میگم شما کشش قیمتی تقاضا اون محصولات رو صفر در نظر گرفتی؟ فرض کنید از فردا مردم ایران هیچ بنزینی مصرف نکنن، دولت میتونه کل این بنزین رو با همین قیمت ادعایی صادر کنه؟
9- محدودیت‌های فنی برای صادرات رو جایی لحاظ نمیکنید؟ مثلا اگر از فردا مردم ایران هیچ آبی مصرف نکنن، دولت میتونه کل این آب رو صادر کنه؟
10- فرض کنیم افزایش قیمت دادیم، دوباره چند سال دیگه همین آش و همین کاسه رو داریم. چه راهکاری برای این لوپ بی‌فایده دارید؟
11- به عنوان کارشناس که از وجود یارانه پنهان دفاع میکنید و طرفدار افزایش قیمت کالاها و خدمات هستید، هدف نهایی‌تون از دفاع چیه؟ آیا کمکی میکنه این مشکل دوباره بوجود نیاد؟ اگه دوباره بوجود میاد، من چیزی نمیبینم جز اینکه بخوایید کاری کنید که بوی کمتری از گند سیاست‌مدار بلند شه! اگر منطق دیگری دارید و من اشتباه میکنم لطفا من رو از گمراهی نجات بدید.
«این فهم من است. من دنیا را اینطور می‌شناسم. شما سعی کنید آن را بهتر بشناسید»
✅ @karkhone
از کارشناسان این حوزه و مدافعین وجود یارانه پنهان و افزایش قیمت کالاها و خدمات چند سوال داشتم، ممنون میشم بهشون جواب بدید.
1- هدف از افزایش قیمت چیه؟ میخواییم میزان مصرف رو کم کنیم؟
2- میزان قاچاق رو کم کنیم؟
1-2- تعریف قاچاق چیه؟ هر چیزی که دولت و مجلس اعلام کنن، قاچاق محسوب میشه؟
2-2- بنظر میرسه با انجام قاچاق توسط تعدادی از مرزنشینان، اندکی از نابرابری اجتماعی کاسته میشه و آنها نیز اندکی از سفره نفت منتفع می‌گردن، با از بین بردن قاچاق، تکلیف اشتغال و معیشت این افراد چگونه خواهد شد؟
3-2- اگر هدف کاهش تقاضا (چه مصرف، چه قاچاق) هست، چرا از کوپن استفاده نمیشه؟ مگر نمیگید که با کوپنی کردن بنزین (کارت سوخت)، میزان تقاضا کاهش پیدا کرده؟ خب در مورد روغن و آرد و بقیه هم همین منطق رو اجرا کنین دیگه!
3- اختلاف ناشی از افزایش قیمت، به چه کسی میرسه؟ آیا قرار است به جیب دولت برود؟ اگر ادعا میشه قراره به مردم داده بشه، چه تضمینی براش هست؟ تجربه 45 هزار تومان یارانه ثابت، رو کجای دلمون بذاریم؟
4- معمولا یارانه پنهان رو عدم‌النفع ناشی از فروش در خارج تعریف میکنن. سوال اصلی اینه که چرا دولت همه‌ی کالای ادعاییش (که بهش یارانه میده) رو نمیبره خارج بفروشه؟ بجاش اجازه بده مردم هم همون کالاها و خدمات رو از خارجی‌ها بخرن؟ اینجوری که نفع همه است!
دولت خودش روی تجارت محدودیت گذاشته، بعد منت میذاره و میگه که من به مردم ارزانتر میفروشم!
5- مزیت نسبی رو آیا در این تعاریف وارد نمیکنید؟ هر اختلاف قیمتی که یارانه نیست! اگر هر اختلاف قیمتی داخل و خارج رو یارانه حساب میکنید، استفاده از محصولات صداوسیما 100% یارانه پنهان داره! من از همین‌جا تقاضا دارم که این یارانه پنهان برداشته شده و همه‌ی محصولات صداوسیما صادر شود! چه معنی داره اون کسی که بالاشهر میشینه و پول بیشتری داره، به مقدار بیشتری تلویزیون نگاه کنه؟
همچنین مثال دیگری در مورد قیمت خدمات نیروی کار وجود داره. قیمت خدمات نیروی کار در داخل بسیار ارزانتر از خارج می‌باشد. حساب کنید ببینید چه یارانه پنهانی اینجا وجود داره!!! به همین دلیل تقاضا میشه که از فردا قیمت خدمات نیروی کار، معادل قیمت نیروی کار در نیویورک لحاظ بشه تا از قاچاق خدمات نیروی کار به خارج جلوگیری شده و همچنین شرکت‌های داخلی از خدمات نیروی کار به اندازه استفاده کنن و جلوی ضایعات خدمات نیروی کار (همچون ضایعات نان) گرفته بشه.
6- چرا در مواقعی که قیمت در خارج ارزانتر از داخل هست، دولت نمیگه که من به مردم دارم گرونتر جنس میفروشم؟ چرا اختلاف‌شو به مردم نمیده؟
7- اگر فروش ارزانتر بنزین در داخل رو یارانه پنهان دولت به مردم بگیریم، خب فروش گران‌تر پراید به مردم در داخل رو هم باید یارانه پنهان مردم به دولت محسوب بشه دیگه، درسته؟ هر دوتاش نتیجه گذاشتن محدودیت روی تجارت مگه نیست؟
8- میزان کل یارانه پنهان رو معمولا ضربدر اختلاف قیمت داخلی و خارجی و میزان تقاضا میکنن، میگم شما کشش قیمتی تقاضا اون محصولات رو صفر در نظر گرفتی؟ فرض کنید از فردا مردم ایران هیچ بنزینی مصرف نکنن، دولت میتونه کل این بنزین رو با همین قیمت ادعایی صادر کنه؟
9- محدودیت‌های فنی برای صادرات رو جایی لحاظ نمیکنید؟ مثلا اگر از فردا مردم ایران هیچ آبی مصرف نکنن، دولت میتونه کل این آب رو صادر کنه؟
10- فرض کنیم افزایش قیمت دادیم، دوباره چند سال دیگه همین آش و همین کاسه رو داریم. چه راهکاری برای این لوپ بی‌فایده دارید؟
11- به عنوان کارشناس که از وجود یارانه پنهان دفاع میکنید و طرفدار افزایش قیمت کالاها و خدمات هستید، هدف نهایی‌تون از دفاع چیه؟ آیا کمکی میکنه این مشکل دوباره بوجود نیاد؟ اگه دوباره بوجود میاد، من چیزی نمیبینم جز اینکه بخوایید کاری کنید که بوی کمتری از گند سیاست‌مدار بلند شه! اگر منطق دیگری دارید و من اشتباه میکنم لطفا من رو از گمراهی نجات بدید.
«این فهم من است. من دنیا را اینطور می‌شناسم. شما سعی کنید آن را بهتر بشناسید»
✅ @karkhone
👍1
چگونه اصلاحات اقتصادی عالیخانی بال گشود و اقتصاد مقاومتی عبدالملکی در گِل فرو ماند؟
| بیژن اشتری
شش سال پیش آقای حجت‌الله عبدالملکی پیش رهبر رفت و کتاب اقتصاد مقاومتی‌اش را تقدیم وی کرد و عاقبت نیز وزیر کار مملکت شد و چاقوی جراحی دستش گرفت تا اقتصاد مملکت رو جراحی بکنه!
او بعداً در بخشی از گزارش این دیدار نوشت: «یک نسخه ای از کتاب اقتصاد مقاومتی که خودم تالیف کرده بودم را برای تقدیم خدمت آقا آورده بودم.» عرض کردم: «ما با فرهنگ اقتصاد اسلامی می تونیم به پیشرفت شگفت انگیزی برسیم.»
مثال زدم از صدر اسلام که پیامبر اعظم(ص) با تحول فرهنگی که ایجاد کردند در مدینه النبی، رشدهای اقتصادی شگفت انگیزی را موجب شدند که گاهی تا چند‌صد درصد هم برآورد شده. فرمودند: «واقعاً کسی محاسبه کرده؟» عرض کردم: «بله آقای دکتر سیدکاظم صدر در کتابشون به این اعداد رسیدن...!»
اما اگر من بودم و می‌توانستم به منزل یا محل کار رهبر بروم یک جلد کتاب «خاطرات دکتر علینقی عالیخانی» همراه خودم می‌بردم و به دستشان می‌دادم با این توضیح که: «اون کتاب اقتصاد مقاومتی بی‌ارزش است، عوضش این کتابی را که خاطرات آقای عالیخانی است، مطالعه کنید که می‌تواند بسیار راهگشا باشد.»
بعد توضیح می‌دادم که این آقای عالیخانی که سه سال پیش در نود سالگی عمرش را داد به شما تقریباً همسن و سال همین آقای عبدالملکی بود موقعی که وارد کابینه «امیر اسدالله علم» شد در اوایل دهه‌ی چهل خورشیدی. فقط هشت سال فرصت کار کردن پیدا کرد. وزیر اقتصاد شد و در دوره وزارتش صنایع مادری مانند ذوب آهن، ماشین‌سازی و تراکتورسازی شکل گرفت و بازار بورس و سهام و مرکز آمار واردات و صادرات و سازمان استاندارد و خیلی نهادهای دیگر تاسیس شدند.
در هشت سالی که علینقی عالیخانی وزیر بود، ایران به طور متوسط سالیانه چهارده درصد رشد اقتصادی داشت. یعنی هر سال چهارده درصد اقتصادش بزرگتر و به تبع اولی رفاه مردمش بیشتر می‌شد. تورم هم طی همه این سالها حداکثر ۲/۵٪ درصد بود. اگر این وضع ادامه پیدا میکرد، ما اقتصادمان پس از چند سال همسطح ژاپن می‌شد.
حالا که جنابعالی دنبال الگوی اقتصادی می‌گردید، بنده پیشنهاد میکنم که به جای اقتصاد مدینه‌النبیِ زمان پیامبر اعظم که هیچ وجهی از آن معلوم نیست، و تماماً مبتنی بر حدسیات و توهمات است، بیایید و اقتصاد دهه چهل نظام پهلوی را الگو قرار بدهید.
ملاحظه بفرمایید، که چگونه عالیخانی بدون هیچ درآمد نفتی‌ای موفق به این دستاورد بزرگ شد. سرمایه و هنر او فقط علم و دانش اقتصادی‌اش بود.و هنر عبدالملکی به قهقرا بردنِ اقتصاد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| بیژن اشتری
شش سال پیش آقای حجت‌الله عبدالملکی پیش رهبر رفت و کتاب اقتصاد مقاومتی‌اش را تقدیم وی کرد و عاقبت نیز وزیر کار مملکت شد و چاقوی جراحی دستش گرفت تا اقتصاد مملکت رو جراحی بکنه!
او بعداً در بخشی از گزارش این دیدار نوشت: «یک نسخه ای از کتاب اقتصاد مقاومتی که خودم تالیف کرده بودم را برای تقدیم خدمت آقا آورده بودم.» عرض کردم: «ما با فرهنگ اقتصاد اسلامی می تونیم به پیشرفت شگفت انگیزی برسیم.»
مثال زدم از صدر اسلام که پیامبر اعظم(ص) با تحول فرهنگی که ایجاد کردند در مدینه النبی، رشدهای اقتصادی شگفت انگیزی را موجب شدند که گاهی تا چند‌صد درصد هم برآورد شده. فرمودند: «واقعاً کسی محاسبه کرده؟» عرض کردم: «بله آقای دکتر سیدکاظم صدر در کتابشون به این اعداد رسیدن...!»
اما اگر من بودم و می‌توانستم به منزل یا محل کار رهبر بروم یک جلد کتاب «خاطرات دکتر علینقی عالیخانی» همراه خودم می‌بردم و به دستشان می‌دادم با این توضیح که: «اون کتاب اقتصاد مقاومتی بی‌ارزش است، عوضش این کتابی را که خاطرات آقای عالیخانی است، مطالعه کنید که می‌تواند بسیار راهگشا باشد.»
بعد توضیح می‌دادم که این آقای عالیخانی که سه سال پیش در نود سالگی عمرش را داد به شما تقریباً همسن و سال همین آقای عبدالملکی بود موقعی که وارد کابینه «امیر اسدالله علم» شد در اوایل دهه‌ی چهل خورشیدی. فقط هشت سال فرصت کار کردن پیدا کرد. وزیر اقتصاد شد و در دوره وزارتش صنایع مادری مانند ذوب آهن، ماشین‌سازی و تراکتورسازی شکل گرفت و بازار بورس و سهام و مرکز آمار واردات و صادرات و سازمان استاندارد و خیلی نهادهای دیگر تاسیس شدند.
در هشت سالی که علینقی عالیخانی وزیر بود، ایران به طور متوسط سالیانه چهارده درصد رشد اقتصادی داشت. یعنی هر سال چهارده درصد اقتصادش بزرگتر و به تبع اولی رفاه مردمش بیشتر می‌شد. تورم هم طی همه این سالها حداکثر ۲/۵٪ درصد بود. اگر این وضع ادامه پیدا میکرد، ما اقتصادمان پس از چند سال همسطح ژاپن می‌شد.
حالا که جنابعالی دنبال الگوی اقتصادی می‌گردید، بنده پیشنهاد میکنم که به جای اقتصاد مدینه‌النبیِ زمان پیامبر اعظم که هیچ وجهی از آن معلوم نیست، و تماماً مبتنی بر حدسیات و توهمات است، بیایید و اقتصاد دهه چهل نظام پهلوی را الگو قرار بدهید.
ملاحظه بفرمایید، که چگونه عالیخانی بدون هیچ درآمد نفتی‌ای موفق به این دستاورد بزرگ شد. سرمایه و هنر او فقط علم و دانش اقتصادی‌اش بود.و هنر عبدالملکی به قهقرا بردنِ اقتصاد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
راهکار فوق العاده برای گرانی وحشتناک اجاره خانه‌ها
+ببین مثلامیدونه سیستم محبوبش کل اقتصاد رو به فنا داده ولی عمدا میاد کارکرد بازار رو نامشروع جلوه میده تا بی عرضگی اش رو توجیه کنه
این توسل به احساسات در ظاهر برای اینه که مستاجرها توان پرداخت هزینه ها رو ندارن و راست هم هست اما جوری میگه انگار صاحب خونه ها مقصرند در حالی که اونها هم ضرر میکنند
وقتی مشتری ثابت رو از دست میده یه ضرر میکنه وقتی هزینه استهلاک خونه رو نمیتونه از اجاره دربیاره یه ضرر میکنه
مقصر اصلی کیه؟! اونی که پول مملکت رو بی ارزش میکنه و تورم خلق میکنه
البته این تکنیکشونه که صداوسیما استادشه
نون گرون بشه نونوا
مرغ گرون بشه مرغداری
مسکن گرون بشه صاحب خونه
دلار گرون‌بشه صرافی
خدمات درمانی گرون بشه پزشک
مقصرند و همه بدند الا خودشون و باقی مفتخوران دولتی
و حال راه حل:
طرف آرزونمیکنه شرایط طوری بشه همه بتونن بدون منت خونه دار بشن و برای دو سال بیشتر خونه داشتن مجبور به زاد و ولد نباشن. همیشه دوست داره خودش حاتم طایی باشه و بقیه بدبخت تا بتونه از طریق بخشیدن به اونا ثواب‌ببره
✅ @karkhone
+ببین مثلامیدونه سیستم محبوبش کل اقتصاد رو به فنا داده ولی عمدا میاد کارکرد بازار رو نامشروع جلوه میده تا بی عرضگی اش رو توجیه کنه
این توسل به احساسات در ظاهر برای اینه که مستاجرها توان پرداخت هزینه ها رو ندارن و راست هم هست اما جوری میگه انگار صاحب خونه ها مقصرند در حالی که اونها هم ضرر میکنند
وقتی مشتری ثابت رو از دست میده یه ضرر میکنه وقتی هزینه استهلاک خونه رو نمیتونه از اجاره دربیاره یه ضرر میکنه
مقصر اصلی کیه؟! اونی که پول مملکت رو بی ارزش میکنه و تورم خلق میکنه
البته این تکنیکشونه که صداوسیما استادشه
نون گرون بشه نونوا
مرغ گرون بشه مرغداری
مسکن گرون بشه صاحب خونه
دلار گرون‌بشه صرافی
خدمات درمانی گرون بشه پزشک
مقصرند و همه بدند الا خودشون و باقی مفتخوران دولتی
و حال راه حل:
طرف آرزونمیکنه شرایط طوری بشه همه بتونن بدون منت خونه دار بشن و برای دو سال بیشتر خونه داشتن مجبور به زاد و ولد نباشن. همیشه دوست داره خودش حاتم طایی باشه و بقیه بدبخت تا بتونه از طریق بخشیدن به اونا ثواب‌ببره
✅ @karkhone
مرداد ۱۳۶۷ جنگ ایران و عراق تموم شد . بعد از هر جنگ بخاطر امیدی که به جامعه حاکم میشه پدیده baby boom ( افزایش تولد نوزاد ها) اتفاق میوفته .
تو ایران کسانی که اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد به دنیا اومدن
Baby boomer
به حساب میان و این نسل دقیقا به هر صنعتی که رسیدن بخاطر جمعیتشون اون صنعت رو رونق دادن .
این نسل وقتی نوزاد بود صنعت شیر خشک ، پوشک و اسباب بازی به یکباره جون گرفتن ، حتی گروه زرین (مای بیبی ) در سال 79 با پشتوانه سرمایه فروش به این نسل تاسیس شد
این نسل وقتی دانش آموز بود کلی برند های لوازم التحریر از جمله دارا و سارا به وجود اومدن و صنعت نوشت افزار رونق گرفت . حتی انتشارات کودکان و کانون پرورش فکری کودکان خیلی فعال تر از الان بود .
این نسل آروم آروم وارد دبیرستان شد و مافیای کنکور هم باهاش جون گرفت از جمله کتاب های گاج ، خیلی سبز و کلاس های کنکور کزائی دیگه !
یکمی بعد تر این نسل وارد دانشگاه شد و کلی دانشگاه به وجود اومد که بتونه نیاز به تحصیل این نسل رو پاسخگو باشه .
آروم آروم این نسل نیاز به کار داشتن و تو سال های 94 95 شاهد بودیم که نتورک مارکتینگ ، دوره های کارآفرینی ، کوورک ها و کلا اکوسیستم استارتاپی هم همراهش رونق گرفت .
حالا این نسل طبق هرم سنی ایران در پنجره طلایی خودش یعنی سن 27 تا 35 سال قرار داره .
الان baby boomer های ایران متخصص های دنیا دیده ای شدن و وقتشه که سرمایه دار هایی که چندین سال با فروش به این نسل پولدار شدن سرمایه و تجربه خودشون رو در اختیار این نسل قرار بدن تا اینبار زیرساخت های اقتصادی و کسب و کار جامعه رونق پیدا کنه .
روی صحبتم با بزرگتر های بازار هست که به جای سرمایه گذاری روی این ظرفیت پولشون صرف خرید خونه تو ترکیه و دبی میشه .
حتی اگه بخواید خودخواهانه به ماجرا نگاه کنید ، نسلی که در حال حاضر بدنه جامعه رو تشکیل میده سرمایه گذاری کردن روی نیاز هاش تصمیم اقتصادی درستی به نظر میاد !
اگر نخبه های این نسل مهاجرت کنن و ازین ظرفیت استفاده نشه ، 30 سال بعد یه جمعیت پیر داریم که صندوق های بازنشستگی توان پرداخت بازنشستگی اون رو ندارن .
پس کارآفرینان و بزرگ تر های عزیز ، همونقدری که حواستون به شرایط کلی سیستم هست حواستون به ظرفیتی که این نسل داره هم باشه.
✅ @karkhone
تو ایران کسانی که اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد به دنیا اومدن
Baby boomer
به حساب میان و این نسل دقیقا به هر صنعتی که رسیدن بخاطر جمعیتشون اون صنعت رو رونق دادن .
این نسل وقتی نوزاد بود صنعت شیر خشک ، پوشک و اسباب بازی به یکباره جون گرفتن ، حتی گروه زرین (مای بیبی ) در سال 79 با پشتوانه سرمایه فروش به این نسل تاسیس شد
این نسل وقتی دانش آموز بود کلی برند های لوازم التحریر از جمله دارا و سارا به وجود اومدن و صنعت نوشت افزار رونق گرفت . حتی انتشارات کودکان و کانون پرورش فکری کودکان خیلی فعال تر از الان بود .
این نسل آروم آروم وارد دبیرستان شد و مافیای کنکور هم باهاش جون گرفت از جمله کتاب های گاج ، خیلی سبز و کلاس های کنکور کزائی دیگه !
یکمی بعد تر این نسل وارد دانشگاه شد و کلی دانشگاه به وجود اومد که بتونه نیاز به تحصیل این نسل رو پاسخگو باشه .
آروم آروم این نسل نیاز به کار داشتن و تو سال های 94 95 شاهد بودیم که نتورک مارکتینگ ، دوره های کارآفرینی ، کوورک ها و کلا اکوسیستم استارتاپی هم همراهش رونق گرفت .
حالا این نسل طبق هرم سنی ایران در پنجره طلایی خودش یعنی سن 27 تا 35 سال قرار داره .
الان baby boomer های ایران متخصص های دنیا دیده ای شدن و وقتشه که سرمایه دار هایی که چندین سال با فروش به این نسل پولدار شدن سرمایه و تجربه خودشون رو در اختیار این نسل قرار بدن تا اینبار زیرساخت های اقتصادی و کسب و کار جامعه رونق پیدا کنه .
روی صحبتم با بزرگتر های بازار هست که به جای سرمایه گذاری روی این ظرفیت پولشون صرف خرید خونه تو ترکیه و دبی میشه .
حتی اگه بخواید خودخواهانه به ماجرا نگاه کنید ، نسلی که در حال حاضر بدنه جامعه رو تشکیل میده سرمایه گذاری کردن روی نیاز هاش تصمیم اقتصادی درستی به نظر میاد !
اگر نخبه های این نسل مهاجرت کنن و ازین ظرفیت استفاده نشه ، 30 سال بعد یه جمعیت پیر داریم که صندوق های بازنشستگی توان پرداخت بازنشستگی اون رو ندارن .
پس کارآفرینان و بزرگ تر های عزیز ، همونقدری که حواستون به شرایط کلی سیستم هست حواستون به ظرفیتی که این نسل داره هم باشه.
✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خارج از نوبت!
ما که انقد نداریم که اینقدر نقد کنیم ولی اینقدر داریم تا برای اونایی که اینقدر دارند، کف بزنیم.
پ.ن : صحبت‌های مسعود صرامی در خصوص سفر سید ابراهیم رییسی به اصفهان
✅ @karkhone
ما که انقد نداریم که اینقدر نقد کنیم ولی اینقدر داریم تا برای اونایی که اینقدر دارند، کف بزنیم.
پ.ن : صحبت‌های مسعود صرامی در خصوص سفر سید ابراهیم رییسی به اصفهان
✅ @karkhone
فم‌تریپ و ذهن سیاسی جامعه
| مهدی تدینی
ناگهان پیرامون یک نام جنجال بزرگی شکل میگیرد. در نگاه نخست عجیب به نظر می‌رسد که فرد گمنام و کم‌تأثیری مانند هدی رستمی به سوژۀ دعوایی بزرگ تبدیل شود، اما اگر کسی از این منازعات و شدت آن تعجب کند، از «جامعه‌شناسی سیاسی ایران» هیچ نمی‌داند؛ درست همان‌گونه که اگر کسی بپرسد چرا در فوتبال این‌همه آدم دنبال یک توپ می‌دوند، از فوتبال هیچ نمی‌داند. هدی رستمی ــ مانند مورد فرهادی که پارسال همین روزها رخ داد ــ بهترین گزینه برای فهمیدن حال سیاسی ایران و پی بردن به پساپردۀ جامعه‌شناسی سیاسی ایران است.
برای کسانی که شاید کمتر از موضوع مطلعند یک توضیح کوتاه بدهم: «فم‌تریپ» و «فیل‌ایران» یک پروژۀ جهانگردی است که می‌کوشد با ارائۀ تصاویر زیبا، آشناسازی و تحریک ذائقه، توریست‌هایی را جذب ایران کند. دختر جوانی به اسم هدی رستمی ــ که البته گویا نام اصلی‌اش این نیست ــ این پروژه را تعریف و هدایت میکند. پروژۀ فیل‌ایران و شخص هدی رستمی، فارغ از اینکه اصلاً نمی‌دانم چقدر این پروژه تأثیرگذار باشد، ناگهان به سوژۀ دعوایی بزرگ تبدیل شد که در همۀ رسانه‌ها بازتاب یافت و در نهایت دیروز صداوسیما نیز به حمایت از این پروژه گزارشی پخش کرد (که البته حمایت صداوسیما از کسی، خود بدترین تخریب است). معترضان هدی رستمی و این پروژه معتقدند در پس این پروژه اغراض سیاسی نهفته و تلاش میشود اوضاع ایران سفیدنمایی شود. این اصل اعتراض است و مبنای نتیجه‌گیری‌های بعدی میشود.
خشم و کشاکشی که سر هدی رستمی درگرفته است، نشانۀ «سیاست‌زدگی» جامعۀ ایرانی است. اول ببینیم «سیاست‌زدگی» یعنی چه و مقصر آن کیست؟ سیاست‌زدگی یعنی هر کس خواستار این باشد که در هر موضوعی مطالبۀ سیاسی‌اش محقق شود. در ذهن سیاست‌زده، «مطالبۀ سیاسی» اولا بر هر چیزی است: اولا بر ورزش، فرهنگ، تجارت، تفریح، دین و هر چیز دیگر. در واقع، «انگیزۀ سیاسی» میشود «معیار مطلق»؛ هر پدیده و امری بر اساس آن «داوری» میشود.
آری جامعۀ ایران سیاست‌زده است، اما مقصر این سیاست‌زدگی جامعه نیست، بلکه حاکمیت کاری کرده است که آدم‌ها سیاست‌زده شده‌اند، زیرا پیش‌تر سیاست بر همۀ مسائل زندگی‌شان سایۀ سنگین انداخته، چه بسا آوار شده است. بنابراین، سیاست‌زدگی پیامد طبیعی وضعیتی است که حاکمیت سیاسی برای جامعه ایجاد کرده است. وقتی نیشتر سیاست هر روز به تن شهروند می‌خورد، جامعه هم به این نتیجه می‌رسد در هر چیز دنبال نیشتر سیاست بگردد؛ به ویژه وقتی دائم به شهروند اثبات میشود حتی نیشترهایی که فکر می‌کرده سیاسی نیست، سیاسی بوده است. پس شهروند نسبت به دنیای بیرون گارد سیاسی میگیرد، زیرا سیاست زندگی‌اش را کاملاً تصرف کرده است. من از انسان‌های تصرف‌شده انتظار ندارم فیلسوفانه رفتار کنند!
اما یک نکته می‌ماند: تأکید دارم دو سطح را از هم جدا کنیم: یک: تشخیص؛ دو: واکنش.
«شم سیاسی» جامعه بیراه حس نمی‌کند. یعنی جامعه معمولاً یا تقریباً درست تشخیص می‌دهد. اما در واکنش معمولاً احساسی رفتار میکند. برای مثال ممکن است تشخیص بدهید دوستی به شما دروغ می‌گوید. بعید است در واکنش او را کتک بزنید، فقط مراقبت میکنید دیگر فریب او را نخورید. در اینجا فهمیدن دروغگویی «تشخیص» است و مراقبت ــ یا کتک زدن ــ «واکنش» است.
ذهن سیاست‌زدۀ جامعۀ ما باهوش‌تر از آن است که اشتباه تشخیص دهد یا خیلی بیراه تشخیص دهد، اما ممکن است در واکنش احساسی عمل میکند... به همین دلیل من جامعه را کاملاً درک میکنم، زیرا تشخیصش درست است و واکنش هیستریکش هم معلول وضعی است که بر او تحمیل شده است. وقتی سیاست بر نان و پنیرِ سر سفرۀ مردم تأثیر می‌گذارد، چطور می‌توان از مردم انتظار داشت خونسرد باشند و ذره‌بین سیاسی به دست نگیرند؟ در این میان، طبیعی است که زیر این ذره‌بین چیزهای کوچک هم بیش از حد بزرگ به نظر می‌رسد. موجودات ریز زیر ذره‌بین هیولا به نظر می‌رسند...
✅ @karkhone
| مهدی تدینی
ناگهان پیرامون یک نام جنجال بزرگی شکل میگیرد. در نگاه نخست عجیب به نظر می‌رسد که فرد گمنام و کم‌تأثیری مانند هدی رستمی به سوژۀ دعوایی بزرگ تبدیل شود، اما اگر کسی از این منازعات و شدت آن تعجب کند، از «جامعه‌شناسی سیاسی ایران» هیچ نمی‌داند؛ درست همان‌گونه که اگر کسی بپرسد چرا در فوتبال این‌همه آدم دنبال یک توپ می‌دوند، از فوتبال هیچ نمی‌داند. هدی رستمی ــ مانند مورد فرهادی که پارسال همین روزها رخ داد ــ بهترین گزینه برای فهمیدن حال سیاسی ایران و پی بردن به پساپردۀ جامعه‌شناسی سیاسی ایران است.
برای کسانی که شاید کمتر از موضوع مطلعند یک توضیح کوتاه بدهم: «فم‌تریپ» و «فیل‌ایران» یک پروژۀ جهانگردی است که می‌کوشد با ارائۀ تصاویر زیبا، آشناسازی و تحریک ذائقه، توریست‌هایی را جذب ایران کند. دختر جوانی به اسم هدی رستمی ــ که البته گویا نام اصلی‌اش این نیست ــ این پروژه را تعریف و هدایت میکند. پروژۀ فیل‌ایران و شخص هدی رستمی، فارغ از اینکه اصلاً نمی‌دانم چقدر این پروژه تأثیرگذار باشد، ناگهان به سوژۀ دعوایی بزرگ تبدیل شد که در همۀ رسانه‌ها بازتاب یافت و در نهایت دیروز صداوسیما نیز به حمایت از این پروژه گزارشی پخش کرد (که البته حمایت صداوسیما از کسی، خود بدترین تخریب است). معترضان هدی رستمی و این پروژه معتقدند در پس این پروژه اغراض سیاسی نهفته و تلاش میشود اوضاع ایران سفیدنمایی شود. این اصل اعتراض است و مبنای نتیجه‌گیری‌های بعدی میشود.
خشم و کشاکشی که سر هدی رستمی درگرفته است، نشانۀ «سیاست‌زدگی» جامعۀ ایرانی است. اول ببینیم «سیاست‌زدگی» یعنی چه و مقصر آن کیست؟ سیاست‌زدگی یعنی هر کس خواستار این باشد که در هر موضوعی مطالبۀ سیاسی‌اش محقق شود. در ذهن سیاست‌زده، «مطالبۀ سیاسی» اولا بر هر چیزی است: اولا بر ورزش، فرهنگ، تجارت، تفریح، دین و هر چیز دیگر. در واقع، «انگیزۀ سیاسی» میشود «معیار مطلق»؛ هر پدیده و امری بر اساس آن «داوری» میشود.
آری جامعۀ ایران سیاست‌زده است، اما مقصر این سیاست‌زدگی جامعه نیست، بلکه حاکمیت کاری کرده است که آدم‌ها سیاست‌زده شده‌اند، زیرا پیش‌تر سیاست بر همۀ مسائل زندگی‌شان سایۀ سنگین انداخته، چه بسا آوار شده است. بنابراین، سیاست‌زدگی پیامد طبیعی وضعیتی است که حاکمیت سیاسی برای جامعه ایجاد کرده است. وقتی نیشتر سیاست هر روز به تن شهروند می‌خورد، جامعه هم به این نتیجه می‌رسد در هر چیز دنبال نیشتر سیاست بگردد؛ به ویژه وقتی دائم به شهروند اثبات میشود حتی نیشترهایی که فکر می‌کرده سیاسی نیست، سیاسی بوده است. پس شهروند نسبت به دنیای بیرون گارد سیاسی میگیرد، زیرا سیاست زندگی‌اش را کاملاً تصرف کرده است. من از انسان‌های تصرف‌شده انتظار ندارم فیلسوفانه رفتار کنند!
اما یک نکته می‌ماند: تأکید دارم دو سطح را از هم جدا کنیم: یک: تشخیص؛ دو: واکنش.
«شم سیاسی» جامعه بیراه حس نمی‌کند. یعنی جامعه معمولاً یا تقریباً درست تشخیص می‌دهد. اما در واکنش معمولاً احساسی رفتار میکند. برای مثال ممکن است تشخیص بدهید دوستی به شما دروغ می‌گوید. بعید است در واکنش او را کتک بزنید، فقط مراقبت میکنید دیگر فریب او را نخورید. در اینجا فهمیدن دروغگویی «تشخیص» است و مراقبت ــ یا کتک زدن ــ «واکنش» است.
ذهن سیاست‌زدۀ جامعۀ ما باهوش‌تر از آن است که اشتباه تشخیص دهد یا خیلی بیراه تشخیص دهد، اما ممکن است در واکنش احساسی عمل میکند... به همین دلیل من جامعه را کاملاً درک میکنم، زیرا تشخیصش درست است و واکنش هیستریکش هم معلول وضعی است که بر او تحمیل شده است. وقتی سیاست بر نان و پنیرِ سر سفرۀ مردم تأثیر می‌گذارد، چطور می‌توان از مردم انتظار داشت خونسرد باشند و ذره‌بین سیاسی به دست نگیرند؟ در این میان، طبیعی است که زیر این ذره‌بین چیزهای کوچک هم بیش از حد بزرگ به نظر می‌رسد. موجودات ریز زیر ذره‌بین هیولا به نظر می‌رسند...
✅ @karkhone
ما در چاپ پول محدودیتی نداشتیم
| عبدالناصر همتی
همتی در پاسخ سوال اینکه شما به عنوان بانک مرکزی هر سال یا چند سال چقدر پول می توانستید چاپ کنید گفت: *ما در مورد چاپ پول [قلابی] سقفی نداریم یعنی قانونِ مجلس ویا دولت برای ما سقفی تعیین نکرده ، این اختیار بانک مرکزی است که بنا به سیاست های اقتصادی مدیر کل تعیین می شود* ، هیچ کجای قانون یا آئین نامه ای گفته نشده بانک مرکزی اختیار دارد اینقدر پول چاپ کند ، سقفش این قدر است.
مجموع پولی که ما باصطلاح متداول در چند دفعه چاپ کردیم ۲۰۰ هزار میلیارد بود که برایش پشتوانه تعریف کردیم مثلاً گفتیم ما از دولت پول نفتی که سال آینده می فروشد را سلف خری کردیم ، به دولت این رقم پول دادیم کارش راه بیفتد ، گفتیم ما پولهای بلوکه شده در کره جنوبی و یا بدهی گازی عراق را قبول می کنیم هروقت دادند می گیریم ، انگار چک گرفتیم به دولت پول دادیم. که مجموع این طور پولها به اضافه ی اختیاراتی که داشتیم جمعاً ۲۰۰ هزار میلیارد بود این مقدار نقدینگی اضافیست که ما وارد چرخه ی اقتصاد کردیم که البته چون فعلاً پشتوانه نداشت این پول[قلابی] تورم ایجاد کرد.
من محاسباتی داشتم وانتظار داشتیم حداکثر تورم ما ( تورم کلی ) ۳۵ درصد بشود ولی وقتی گزارشها را می دیدم که وزارت صمت یا مراکز اقتصاد سنجی وپژوهشی تورم را بالای ۵۰ درصد یا ۶۰ درصد با آمار استقرایی اعلام می کنند که مثلاً لوبیا کیلویی اینقدر بود حالا اینقدر شده ووو دنبال علتها بودم.
اواخر متوجه شدم ای بابا دولت حقوق ها را بعضاً دوبرابر کرده یعنی ۱۰۰ درصد افزایش داده !!!!!
چند هزار میلیارد به رفع مشکل ریزگردها اختصاص داد.
تکمیل جاده ی بجنورد به شمال اینقدر ، احیای دریاچه ارومیه N میلیارد!!!
زنگ زدم از آقای نوبخت پرسیدم از کجا؟ ، گفت از محل فلان وفلان. روز چهارشنبه ای بودم رفتم سازمان برنامه وبودجه دوستانه توضیح خواستم ، آقای نوبخت یادش رفته بود تلفنی به من چی گفته بودم ، دیدم میگه این شش ماهه اینقدر درامد نفتی داشته ایم . رقمی نجومی گفت . پرسیدم مگر الآن چقدر نفت (چه عددی بشکه ) فروخته اید .
یک عددی گفت که رند بود گفتم اینقدر نفت که قیمتش اینقدر نمیشه خیلی رسوا بود، گفت واقعیتش ما هم مثل شما میزان صادرات نفت را نمی دانیم ، جزو اسرار طبقه بندیه.
روزی دیگر با مهندس زنگنه در جلسه هیئت دولت برخورد داشتم در حاشیه اورا کنار کشیدم و با مزاح جوری که راحت باشد رقمی حدودی بگوید ورسمیت هم نداشته باشد و بتواند بگوید شوخی کردم ، پرسیدم خودمانیم چقدر نفت در این نیمه سال فروخته اید ، گفت این رقم . بعد هم گفت مزاح کردم ، وباز به خنده گفت ، دکتر جان اصول دین می پرسی ؟ من خودم هم دقیق نمی دانم چقدر نفت می فروشیم وچند می فروشیم.... و جدا شدیم.
*رفتم حساب کردم دیدم با هیچ حسابی این رقم هایی که آقای نوبخت به طرحها می دهد جور در نمی آید.*
یادم آمد به حرف آقای آذری جهرمی که در جلسه ی ترحیم مادر دکتر خانیگی به من گفت به قول آقای دکتر روحانی بده تا بره ، نمی دانم سر چی بود ، آقای جهرمی گفت به قول دکتر روحانی بده تا بره.
متوجه شدم که آقای روحانی به آقای نوبخت گفته واختیار داده ویا الزام کرده هر وزارتی یا هر سازمان دولتی هرقدر اعتبار خواست بدهد کاری نداشته باشد این رقمها در بانک مرکزی پشتوانه دارد یا ندارد.
یک روز که آقای نوبخت رقمی بالا برای یک پروژه حواله کرده بود من نامه را با توضیح یکی از معاونین دریافت کردم ، که نوشته بود این پول خیلی زیاد است .... نداریم .من هم اون سند را در کارتابل انداختم تا بعد با آقای نوبخت صحبت کنم.
دو سه روزی گذشت رئیس جمهور (روحانی ) خودش تماس گرفت؛ بی مقدمه و احوالپرسی گفت چرا پول این پروژه را نداده ای ؟
گفتم از کجا بدهم ؟ گفت رقم دادن که کجا ندارد سند بزن این عدد میلیارد داده شد ، با بقیه اش کار نداشته باش....
اینجور نبود که کارِ دادن اعتبار معطل امضای من باشد ، نه، اینها باصطلاح پول یا رقم را داده بودند ، تازه بعدش برای من حواله می فرستادند. و اعتبارات بیشماری اختصاص دادند و تمام شد، که بنا بود بعداً سند تهیه کنند بفرستند. شاید هم هرگز نفرستادند ومن دیگر رئیس نبودم.
تورم از ۶۰ درصد هم رد شد ، وهنوز هم ادامه دارد ، مگر بانک مرکزی دیگه پول جدید چاپ نکند تا شاید بعد از سه سال این خلاء پرشود پولها[ی قلابی] پشتوانه پیداکنند ، پول [واقعی] بشوند.
✅ @karkhone
| عبدالناصر همتی
همتی در پاسخ سوال اینکه شما به عنوان بانک مرکزی هر سال یا چند سال چقدر پول می توانستید چاپ کنید گفت: *ما در مورد چاپ پول [قلابی] سقفی نداریم یعنی قانونِ مجلس ویا دولت برای ما سقفی تعیین نکرده ، این اختیار بانک مرکزی است که بنا به سیاست های اقتصادی مدیر کل تعیین می شود* ، هیچ کجای قانون یا آئین نامه ای گفته نشده بانک مرکزی اختیار دارد اینقدر پول چاپ کند ، سقفش این قدر است.
مجموع پولی که ما باصطلاح متداول در چند دفعه چاپ کردیم ۲۰۰ هزار میلیارد بود که برایش پشتوانه تعریف کردیم مثلاً گفتیم ما از دولت پول نفتی که سال آینده می فروشد را سلف خری کردیم ، به دولت این رقم پول دادیم کارش راه بیفتد ، گفتیم ما پولهای بلوکه شده در کره جنوبی و یا بدهی گازی عراق را قبول می کنیم هروقت دادند می گیریم ، انگار چک گرفتیم به دولت پول دادیم. که مجموع این طور پولها به اضافه ی اختیاراتی که داشتیم جمعاً ۲۰۰ هزار میلیارد بود این مقدار نقدینگی اضافیست که ما وارد چرخه ی اقتصاد کردیم که البته چون فعلاً پشتوانه نداشت این پول[قلابی] تورم ایجاد کرد.
من محاسباتی داشتم وانتظار داشتیم حداکثر تورم ما ( تورم کلی ) ۳۵ درصد بشود ولی وقتی گزارشها را می دیدم که وزارت صمت یا مراکز اقتصاد سنجی وپژوهشی تورم را بالای ۵۰ درصد یا ۶۰ درصد با آمار استقرایی اعلام می کنند که مثلاً لوبیا کیلویی اینقدر بود حالا اینقدر شده ووو دنبال علتها بودم.
اواخر متوجه شدم ای بابا دولت حقوق ها را بعضاً دوبرابر کرده یعنی ۱۰۰ درصد افزایش داده !!!!!
چند هزار میلیارد به رفع مشکل ریزگردها اختصاص داد.
تکمیل جاده ی بجنورد به شمال اینقدر ، احیای دریاچه ارومیه N میلیارد!!!
زنگ زدم از آقای نوبخت پرسیدم از کجا؟ ، گفت از محل فلان وفلان. روز چهارشنبه ای بودم رفتم سازمان برنامه وبودجه دوستانه توضیح خواستم ، آقای نوبخت یادش رفته بود تلفنی به من چی گفته بودم ، دیدم میگه این شش ماهه اینقدر درامد نفتی داشته ایم . رقمی نجومی گفت . پرسیدم مگر الآن چقدر نفت (چه عددی بشکه ) فروخته اید .
یک عددی گفت که رند بود گفتم اینقدر نفت که قیمتش اینقدر نمیشه خیلی رسوا بود، گفت واقعیتش ما هم مثل شما میزان صادرات نفت را نمی دانیم ، جزو اسرار طبقه بندیه.
روزی دیگر با مهندس زنگنه در جلسه هیئت دولت برخورد داشتم در حاشیه اورا کنار کشیدم و با مزاح جوری که راحت باشد رقمی حدودی بگوید ورسمیت هم نداشته باشد و بتواند بگوید شوخی کردم ، پرسیدم خودمانیم چقدر نفت در این نیمه سال فروخته اید ، گفت این رقم . بعد هم گفت مزاح کردم ، وباز به خنده گفت ، دکتر جان اصول دین می پرسی ؟ من خودم هم دقیق نمی دانم چقدر نفت می فروشیم وچند می فروشیم.... و جدا شدیم.
*رفتم حساب کردم دیدم با هیچ حسابی این رقم هایی که آقای نوبخت به طرحها می دهد جور در نمی آید.*
یادم آمد به حرف آقای آذری جهرمی که در جلسه ی ترحیم مادر دکتر خانیگی به من گفت به قول آقای دکتر روحانی بده تا بره ، نمی دانم سر چی بود ، آقای جهرمی گفت به قول دکتر روحانی بده تا بره.
متوجه شدم که آقای روحانی به آقای نوبخت گفته واختیار داده ویا الزام کرده هر وزارتی یا هر سازمان دولتی هرقدر اعتبار خواست بدهد کاری نداشته باشد این رقمها در بانک مرکزی پشتوانه دارد یا ندارد.
یک روز که آقای نوبخت رقمی بالا برای یک پروژه حواله کرده بود من نامه را با توضیح یکی از معاونین دریافت کردم ، که نوشته بود این پول خیلی زیاد است .... نداریم .من هم اون سند را در کارتابل انداختم تا بعد با آقای نوبخت صحبت کنم.
دو سه روزی گذشت رئیس جمهور (روحانی ) خودش تماس گرفت؛ بی مقدمه و احوالپرسی گفت چرا پول این پروژه را نداده ای ؟
گفتم از کجا بدهم ؟ گفت رقم دادن که کجا ندارد سند بزن این عدد میلیارد داده شد ، با بقیه اش کار نداشته باش....
اینجور نبود که کارِ دادن اعتبار معطل امضای من باشد ، نه، اینها باصطلاح پول یا رقم را داده بودند ، تازه بعدش برای من حواله می فرستادند. و اعتبارات بیشماری اختصاص دادند و تمام شد، که بنا بود بعداً سند تهیه کنند بفرستند. شاید هم هرگز نفرستادند ومن دیگر رئیس نبودم.
تورم از ۶۰ درصد هم رد شد ، وهنوز هم ادامه دارد ، مگر بانک مرکزی دیگه پول جدید چاپ نکند تا شاید بعد از سه سال این خلاء پرشود پولها[ی قلابی] پشتوانه پیداکنند ، پول [واقعی] بشوند.
✅ @karkhone
👍1
| لودویگ فون میزس
آنچه که جنگ را تولید می کند، فلسفه اقتصادی ناسیونالیسم است که عامل تحریم اقتصادی، کنترل تجارت، نرخ‌گذاری، کاهش ارزش پولی و موارد دیگر است.
فلسفه حمایت از صنایع داخلی، فلسفه جنگ است.
✅ @karkhone
آنچه که جنگ را تولید می کند، فلسفه اقتصادی ناسیونالیسم است که عامل تحریم اقتصادی، کنترل تجارت، نرخ‌گذاری، کاهش ارزش پولی و موارد دیگر است.
فلسفه حمایت از صنایع داخلی، فلسفه جنگ است.
✅ @karkhone
جامعه مدنی در آمریکا و گروه‌های همسود
گروه‌های همسود که از آنها به‌عنوان "گروه فشار" نیز یاد میشود تأثیر بزرگی بر سیاست و حکومت آمریکا دارند. افرادی که با هدف خاصی دور هم جمع شوند و سعی کنند در جهت برآورده شدن آن هدف، بر سیاست‌گذاران تأثیر گذارند، یک گروه همسود را تشکیل می‌دهند. برخی فکر میکنند که گروه‌های همسود همان احزاب سیاسی‌اند، اما این برداشت غلط است؛ زیرا گروه‌های همسود اهداف مشخص و محدودی را دنبال میکنند و در نتیجه نمی‌توانند گروه‌های مختلف اجتماعی را برای پیروزی خود در انتخابات بسیج کنند.
گروه‌های همسود ممکن است بسیار کوچک یا بسیار بزرگ باشند. نویسندگانی که با هدف آزادی قلم در ایالات متحده و جهان دور هم جمع شده‌اند، یا "انجمن الكلی‌های ناشناس" آمریکا (که از تجمع الكلی‌هایی که قصد دارند اعتیاد خود را ترک کنند تشکیل شده)، یا سازمان‌های حرفه‌ای مانند "انجمن پزشکی" نمونه‌ای از گروه‌های همسود در ایالات متحده به شمار می‌آیند.
گروه‌های همسود ممکن است سیاسی، اقتصادی، مذهبی، اجتماعی، فرهنگی و نژادی و قومی باشند. حدود ۷۰۰۰ گروه همسود تاکنون در ایالات متحده ثبت شده‌اند.
گروه‌های همسود دقیقا می‌دانند چه می‌خواهند و می‌توانند با توجه به این مسئله با نهادهای سیاسی ارتباط برقرار کنند؛ این گروه‌ها به علت حق عضویتی که دریافت میکنند می‌توانند امکانات بزرگ‌تری (مثلا مطبوعات، تبلیغات) را در جهت رسیدن به اهداف خود به خدمت بگیرند. نهایتاً با توجه به آن‌که سیاستمداران برای پیروزی در انتخابات به حمایت گروه‌های وسیعی نیاز دارند، گروه‌های همسود، چه به لحاظ مالی و چه به لحاظ سازمانی، می‌توانند آنها را یاری کنند. در عوض، گروه‌های همسود نیز می‌توانند برای پیشبرد اهدافشان روی همکاری سیاستمداران حساب کنند.
هنگامی که "لایحه بیمه ملی" توسط "ادوارد کندی" در سال ۱۹۶۸ به مجلس سنا فرستاده شد، "انجمن پزشکان امریکا" (با ۱۴۰ هزار عضو) توانست مبارزه‌ای ملی برای شکست این طرح سازمان دهد.
برای پیروزی در این طرح از هر عضو خواسته شد ۲۵۰ دلار به دفتر سرپرستی اتحادیه بفرستد و یک مؤسسه روابط عمومی به نام "وایتکر و بایتر" را نیز استخدام کردند که "افکار عمومی" را در جهت جلوگیری از ملی‌شدن بیمه بسیج کنند. این مؤسسه برای تأثیرگذاری بر "افکار عمومی"، نقاشی مشهور "سر لوک فیلد" را که در آن پزشکی را نشان می‌داد که سرگرم معالجه یک دختر بچه شش ساله بود، تکثیر کرد و از پزشکان خواست آن را در اتاق خود نصب کنند. پیام زیر تصویر این بود: «حرفه پزشکی را سیاست‌زده نکنید.» و در ادامه آمده بود: «هنگامی که سلامتی عزیزان شما مطرح است اجازه بدهید که پزشک مورد اعتماد شما با کمال میل به شما خدمت کند. "بیمه اجباری" باعث میشود که دیوان‌سالاری و سیاستمداران بین بیماران و دکترها قرار بگیرند و امکان خدمت کردن پزشکان کمتر شود.» علاوه بر آن، "انجمن پزشکان امریکا" به تبلیغات وسیعی در روزنامه‌ها دست زد تا عوارض منفی بیمه ملی را نشان دهد. دو پیام اصلی این مبارزه تبلیغاتی علیه بیمه همگانی عبارت بود از: ۱) «هنگامی که بیمار به دکتر احتیاج دارد نباید کارمند دفتری دست‌و‌پاگیر شود»؛ ۲) «پزشکی سیاست‌زده، خود دردسر آفرین است.»
البته در این زمینه خود پزشکان نیز دست به کارهای ابتکاری زدند تا "افکار عمومی" را در جهت مخالفت با طرح بیمه بسیج کنند. مثلا یک دکتر اهل ایالت فلوریدا اعلامیه‌های انجمن پزشکان را به خرج خود در حومه شهر حوزه طبابتش پخش کرد. ۲۰ هزار پزشک نیویورکی نیز ۲ میلیون نسخه از این اعلامیه را، که در آنها به ضررهای بیمه ملی (که از آن به عنوان بیمه اجباری یاد می‌شد) اشاره شده، برای مردم فرستادند. نتیجه فعالیت همه جانبه انجمن پزشکان آمریکا و تمامی پزشکان، شکست این لایحه و استمرار نظام پزشکی خصوصی بود.
✅ @karkhone
گروه‌های همسود که از آنها به‌عنوان "گروه فشار" نیز یاد میشود تأثیر بزرگی بر سیاست و حکومت آمریکا دارند. افرادی که با هدف خاصی دور هم جمع شوند و سعی کنند در جهت برآورده شدن آن هدف، بر سیاست‌گذاران تأثیر گذارند، یک گروه همسود را تشکیل می‌دهند. برخی فکر میکنند که گروه‌های همسود همان احزاب سیاسی‌اند، اما این برداشت غلط است؛ زیرا گروه‌های همسود اهداف مشخص و محدودی را دنبال میکنند و در نتیجه نمی‌توانند گروه‌های مختلف اجتماعی را برای پیروزی خود در انتخابات بسیج کنند.
گروه‌های همسود ممکن است بسیار کوچک یا بسیار بزرگ باشند. نویسندگانی که با هدف آزادی قلم در ایالات متحده و جهان دور هم جمع شده‌اند، یا "انجمن الكلی‌های ناشناس" آمریکا (که از تجمع الكلی‌هایی که قصد دارند اعتیاد خود را ترک کنند تشکیل شده)، یا سازمان‌های حرفه‌ای مانند "انجمن پزشکی" نمونه‌ای از گروه‌های همسود در ایالات متحده به شمار می‌آیند.
گروه‌های همسود ممکن است سیاسی، اقتصادی، مذهبی، اجتماعی، فرهنگی و نژادی و قومی باشند. حدود ۷۰۰۰ گروه همسود تاکنون در ایالات متحده ثبت شده‌اند.
گروه‌های همسود دقیقا می‌دانند چه می‌خواهند و می‌توانند با توجه به این مسئله با نهادهای سیاسی ارتباط برقرار کنند؛ این گروه‌ها به علت حق عضویتی که دریافت میکنند می‌توانند امکانات بزرگ‌تری (مثلا مطبوعات، تبلیغات) را در جهت رسیدن به اهداف خود به خدمت بگیرند. نهایتاً با توجه به آن‌که سیاستمداران برای پیروزی در انتخابات به حمایت گروه‌های وسیعی نیاز دارند، گروه‌های همسود، چه به لحاظ مالی و چه به لحاظ سازمانی، می‌توانند آنها را یاری کنند. در عوض، گروه‌های همسود نیز می‌توانند برای پیشبرد اهدافشان روی همکاری سیاستمداران حساب کنند.
هنگامی که "لایحه بیمه ملی" توسط "ادوارد کندی" در سال ۱۹۶۸ به مجلس سنا فرستاده شد، "انجمن پزشکان امریکا" (با ۱۴۰ هزار عضو) توانست مبارزه‌ای ملی برای شکست این طرح سازمان دهد.
برای پیروزی در این طرح از هر عضو خواسته شد ۲۵۰ دلار به دفتر سرپرستی اتحادیه بفرستد و یک مؤسسه روابط عمومی به نام "وایتکر و بایتر" را نیز استخدام کردند که "افکار عمومی" را در جهت جلوگیری از ملی‌شدن بیمه بسیج کنند. این مؤسسه برای تأثیرگذاری بر "افکار عمومی"، نقاشی مشهور "سر لوک فیلد" را که در آن پزشکی را نشان می‌داد که سرگرم معالجه یک دختر بچه شش ساله بود، تکثیر کرد و از پزشکان خواست آن را در اتاق خود نصب کنند. پیام زیر تصویر این بود: «حرفه پزشکی را سیاست‌زده نکنید.» و در ادامه آمده بود: «هنگامی که سلامتی عزیزان شما مطرح است اجازه بدهید که پزشک مورد اعتماد شما با کمال میل به شما خدمت کند. "بیمه اجباری" باعث میشود که دیوان‌سالاری و سیاستمداران بین بیماران و دکترها قرار بگیرند و امکان خدمت کردن پزشکان کمتر شود.» علاوه بر آن، "انجمن پزشکان امریکا" به تبلیغات وسیعی در روزنامه‌ها دست زد تا عوارض منفی بیمه ملی را نشان دهد. دو پیام اصلی این مبارزه تبلیغاتی علیه بیمه همگانی عبارت بود از: ۱) «هنگامی که بیمار به دکتر احتیاج دارد نباید کارمند دفتری دست‌و‌پاگیر شود»؛ ۲) «پزشکی سیاست‌زده، خود دردسر آفرین است.»
البته در این زمینه خود پزشکان نیز دست به کارهای ابتکاری زدند تا "افکار عمومی" را در جهت مخالفت با طرح بیمه بسیج کنند. مثلا یک دکتر اهل ایالت فلوریدا اعلامیه‌های انجمن پزشکان را به خرج خود در حومه شهر حوزه طبابتش پخش کرد. ۲۰ هزار پزشک نیویورکی نیز ۲ میلیون نسخه از این اعلامیه را، که در آنها به ضررهای بیمه ملی (که از آن به عنوان بیمه اجباری یاد می‌شد) اشاره شده، برای مردم فرستادند. نتیجه فعالیت همه جانبه انجمن پزشکان آمریکا و تمامی پزشکان، شکست این لایحه و استمرار نظام پزشکی خصوصی بود.
✅ @karkhone
مهدی بازرگان، مردی که گند زد!
| حسین رونقی
مهدی بازرگان، نهضت آزادی و یارانش را می‌توان یکی از اصلی‌ترین دلایل سیاهی‌های این روزهای ایران دانست، کسانی که عامدانه و آگاهانه ایرانی را به سمت جهل، سیاهی و ویرانی هل دادند و هر انسان ایران‌دوستی را همراه با حکومت اسلامی سرکوب کرده و از میان برداشتند. با قاطیت می‌توان گفت مراجع و حکام شرع به تنهایی توانایی ورود به عرصهٔ سیاست و جامعه را نداشتند و این افراد و اصطلاحاً روشنفکران آن دوره بودند که پای اسلام و حکومت ایدئولوژیک را در عرصهٔ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران باز کرده و به آن رسمیت بخشیدند.
مهدی بازرگان در اولین سخنرانی‌اش در ۲۰ بهمن ۵۷ در دانشگاه تهران از اصلاح‌پذیر نبودن حکومت پهلوی سخن به‌میان می‌آورد و می‌گوید: «دانشجويانی كه آن روز، يعنی در سال ۱۳۴۰، در برابر اعلام رفراندوم می‌گفتند: اصلاحات آری، ديكتاتوری نه، به‌تدريج، تجربه و تكامل يافتند و به زودی فهميدند كه تا ديكتاتوری و استبداد هست اصلاح امكان‌پذير نيست.»
مهدی بازرگان اولین کسی بود که در حکومت اسلامی ادبیات لمپنیسم را وارد ادبیات سیاسی ایران کرد و به مخالفان انقلاب ۵۷ گفت: «خيالتان راحت باشد ممه را لولو برد»!
بازرگان به مخالفان انقلاب ۵۷ می‌تازد و می‌گوید: «به آن افراد و به آن امرايی كه هنوز مرض ساديسم دارند و هوای ديگری، هوای انتقام، هوای بازگشت و ترک‌تازی دارند می‌گويم: خيالتان راحت باشد ممه را لولو برد! نه شاه به اين مملكت برمی‌گردد كه شما به هوای او، و برای خوش‌رقصی برای او يا به نقشه و دستور نمايندگان او اين كارها را می‌كنيد. نه، شما ديگر آن منصب و مقام و موقعيت و اختيارات را نخواهيد داشت [جمعيت فرياد كشيدند صحيح است]، آنچه در انتظار شماست عذاب الهی و انتقام و كينه و خصومت و تلافی مردم است. نفهم نباشيد و خلاف مصلحت و خير خودتان گام برنداريد.»
مهدی بازرگان در سخنرانی ۲۰ بهمن ۵۷ به شاپور بختیار می‌گوید: «برای خودت نفرین و لعنت نخر!»
بازرگان در آن سخنرانی دولت قانونی بختیار را به سخره میگیرد و به شاپور بختیار هم حمله میکند و می‌گوید: «ببينيد قضيه روشن است. دو طرف است. اين دعوا و جدال دو طرف دارد: يک طرف شاپورخان هنوز عزيزِ بنده، فقط شاپور از حزبش جدا شده، از جبهه‌اش جدا شده، از ملت جدا شده، از شاه هم جدا شده (خودش او را بيرون كرده) از مجلس و ملت هم جدا شده است. هيچ چيز ندارد. آن وقت به نام ملت صحبت می‌كند، به نام قانون صحبت می‌كند، اگر هم چيزی دارد آن چيزی است كه ما هنوز زورزورکی به او می‌دهيم. يعنی می‌گوييم آقا، به اين سابقهٔ مبارزه‌ات، به اين خدمات گذشته‌ات و به‌وطن‌دوستی‌ات فكر كن. اين سرمايه را از دست نده. برای خودت نفرين و لعنت نخر! همين يك چيز را تو داری! [صحيح است] اين طرف سی‌وپنج ميليون ملت.»
مهدی بازرگان در سخنرانی خود در ۲۰ بهمن ۱۳۵۷ در دانشگاه تهران، مقابل بختیار به دفاع از حکومت اسلامی می‌پردازد و در بخش‌هایی از سخنان خود می‌گوید: «خواستهٔ ما قرآن و قانون و منطق است. می‌پرسم آيا از حكم خدا كه از زبان مراجع تقليد و حكام شرع و از اراده و خواسته اكثريت قريب به اتفاق مملكت در منطق توحيدی‌اش و دموكراسی‌اش برون آمده باشد آيا قانونی والاتر هست؟»
بازرگان در ادامه از امر به معروف و نهی از منکر می‌گوید و ادامه می‌دهد:
«اگر ما اسلام و دموكراسی را مترادف و پهلوی هم قرار دهيم، به همين معناست. بيان ديگری است كه از كلام خدا و خلق يا خالق و خلق. خواستهٔ خدا، خواستهٔ خلق است و خواستهٔ خلقِ با تقوا، خواستهٔ خداست. بنابراين، حكومت جمهوری اسلامی ما «جمهوری دمكراتیک» است و جمهوري دمكراتيك واقعی و حقيقی نيز، اسلامی است.
يك حكومت اسلامی نيز نظر انحصاری و خاصه‌خرجی به‌دسته و جمعيت و طبقه خاص ندارد، همه در سايهٔ دولت هستند، مادام كه راه حق را پيش می‌گيرند و قصد ظلم و فساد ندارند، تحت حمايت و مورد عنايت هستند، چه اكثريت و چه اقليت.»
آن روزها بازرگان و یارانش در نهضت آزادی معتقد بودند حکومت پهلوی و دولت بختیار قابل اصلاح و مذاکره نیست، این روزها نیز یاران بازرگان با تمام توان در کنار هم ایستاده‌اند و از اصلاح حکومت و مدارا با آنها سخن به میان می‌آورند.
حال پس از این سالها باید ببینیم و بپرسیم آن کسی که برای خودش نفرین و لعنت مردم ایران را خرید! شاپور بختیار بود یا مهدی بازرگان؟
✅ @karkhone
| حسین رونقی
مهدی بازرگان، نهضت آزادی و یارانش را می‌توان یکی از اصلی‌ترین دلایل سیاهی‌های این روزهای ایران دانست، کسانی که عامدانه و آگاهانه ایرانی را به سمت جهل، سیاهی و ویرانی هل دادند و هر انسان ایران‌دوستی را همراه با حکومت اسلامی سرکوب کرده و از میان برداشتند. با قاطیت می‌توان گفت مراجع و حکام شرع به تنهایی توانایی ورود به عرصهٔ سیاست و جامعه را نداشتند و این افراد و اصطلاحاً روشنفکران آن دوره بودند که پای اسلام و حکومت ایدئولوژیک را در عرصهٔ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران باز کرده و به آن رسمیت بخشیدند.
مهدی بازرگان در اولین سخنرانی‌اش در ۲۰ بهمن ۵۷ در دانشگاه تهران از اصلاح‌پذیر نبودن حکومت پهلوی سخن به‌میان می‌آورد و می‌گوید: «دانشجويانی كه آن روز، يعنی در سال ۱۳۴۰، در برابر اعلام رفراندوم می‌گفتند: اصلاحات آری، ديكتاتوری نه، به‌تدريج، تجربه و تكامل يافتند و به زودی فهميدند كه تا ديكتاتوری و استبداد هست اصلاح امكان‌پذير نيست.»
مهدی بازرگان اولین کسی بود که در حکومت اسلامی ادبیات لمپنیسم را وارد ادبیات سیاسی ایران کرد و به مخالفان انقلاب ۵۷ گفت: «خيالتان راحت باشد ممه را لولو برد»!
بازرگان به مخالفان انقلاب ۵۷ می‌تازد و می‌گوید: «به آن افراد و به آن امرايی كه هنوز مرض ساديسم دارند و هوای ديگری، هوای انتقام، هوای بازگشت و ترک‌تازی دارند می‌گويم: خيالتان راحت باشد ممه را لولو برد! نه شاه به اين مملكت برمی‌گردد كه شما به هوای او، و برای خوش‌رقصی برای او يا به نقشه و دستور نمايندگان او اين كارها را می‌كنيد. نه، شما ديگر آن منصب و مقام و موقعيت و اختيارات را نخواهيد داشت [جمعيت فرياد كشيدند صحيح است]، آنچه در انتظار شماست عذاب الهی و انتقام و كينه و خصومت و تلافی مردم است. نفهم نباشيد و خلاف مصلحت و خير خودتان گام برنداريد.»
مهدی بازرگان در سخنرانی ۲۰ بهمن ۵۷ به شاپور بختیار می‌گوید: «برای خودت نفرین و لعنت نخر!»
بازرگان در آن سخنرانی دولت قانونی بختیار را به سخره میگیرد و به شاپور بختیار هم حمله میکند و می‌گوید: «ببينيد قضيه روشن است. دو طرف است. اين دعوا و جدال دو طرف دارد: يک طرف شاپورخان هنوز عزيزِ بنده، فقط شاپور از حزبش جدا شده، از جبهه‌اش جدا شده، از ملت جدا شده، از شاه هم جدا شده (خودش او را بيرون كرده) از مجلس و ملت هم جدا شده است. هيچ چيز ندارد. آن وقت به نام ملت صحبت می‌كند، به نام قانون صحبت می‌كند، اگر هم چيزی دارد آن چيزی است كه ما هنوز زورزورکی به او می‌دهيم. يعنی می‌گوييم آقا، به اين سابقهٔ مبارزه‌ات، به اين خدمات گذشته‌ات و به‌وطن‌دوستی‌ات فكر كن. اين سرمايه را از دست نده. برای خودت نفرين و لعنت نخر! همين يك چيز را تو داری! [صحيح است] اين طرف سی‌وپنج ميليون ملت.»
مهدی بازرگان در سخنرانی خود در ۲۰ بهمن ۱۳۵۷ در دانشگاه تهران، مقابل بختیار به دفاع از حکومت اسلامی می‌پردازد و در بخش‌هایی از سخنان خود می‌گوید: «خواستهٔ ما قرآن و قانون و منطق است. می‌پرسم آيا از حكم خدا كه از زبان مراجع تقليد و حكام شرع و از اراده و خواسته اكثريت قريب به اتفاق مملكت در منطق توحيدی‌اش و دموكراسی‌اش برون آمده باشد آيا قانونی والاتر هست؟»
بازرگان در ادامه از امر به معروف و نهی از منکر می‌گوید و ادامه می‌دهد:
«اگر ما اسلام و دموكراسی را مترادف و پهلوی هم قرار دهيم، به همين معناست. بيان ديگری است كه از كلام خدا و خلق يا خالق و خلق. خواستهٔ خدا، خواستهٔ خلق است و خواستهٔ خلقِ با تقوا، خواستهٔ خداست. بنابراين، حكومت جمهوری اسلامی ما «جمهوری دمكراتیک» است و جمهوري دمكراتيك واقعی و حقيقی نيز، اسلامی است.
يك حكومت اسلامی نيز نظر انحصاری و خاصه‌خرجی به‌دسته و جمعيت و طبقه خاص ندارد، همه در سايهٔ دولت هستند، مادام كه راه حق را پيش می‌گيرند و قصد ظلم و فساد ندارند، تحت حمايت و مورد عنايت هستند، چه اكثريت و چه اقليت.»
آن روزها بازرگان و یارانش در نهضت آزادی معتقد بودند حکومت پهلوی و دولت بختیار قابل اصلاح و مذاکره نیست، این روزها نیز یاران بازرگان با تمام توان در کنار هم ایستاده‌اند و از اصلاح حکومت و مدارا با آنها سخن به میان می‌آورند.
حال پس از این سالها باید ببینیم و بپرسیم آن کسی که برای خودش نفرین و لعنت مردم ایران را خرید! شاپور بختیار بود یا مهدی بازرگان؟
✅ @karkhone
👍3
فصل جنون!
در تکلیف خلائق هنگام رمیدن بازارهای مالی
نظر به این که مجددا بازارهای مالی در حال یورتمه رفتن بر اعصاب مبارک عامه‌ی مردمان هستند و برخی خواص را چهار نعل به سمت ثروت‌های کلان رهنمون می‌شوند، گفتیم بد نیست مروری کنیم بر توصیه‌های مختصرمان در این حوزه.
ما بلد نیستیم سیگنال ارسال کنیم! اصلا کلاس کارمان فرق میکند! چند توصیه‌ی اساسی را از ویدیوهای فرنگی زیرنویس کرده‌ایم و تقدیم نگاه پر مهرتان نمودیم! خلاصه‌ی داستان این چند قسمت را در این جا برایتان بازگو میکنم. اما دیدنشان هم قطعا خالی از لطف نیست. اما کلا مهمترین توصیه این است که دامن از دست ندهید! تا جای ممکن آرامش خودتان را حفظ کنید و تلاش کنید منطقی، و نه از سر احساس تصمیم بگیرید.
اولا این توصیه‌ها قرار نیست شما را یک شبه پولدار کند. تنها کاربردش این است که جنبه‌ی مالی زندگیتان را با دقت بیشتری طراحی کنید و به امید خدا اتفاقات ناجور را با بسامد و شدت کمتری تجربه کنید. پول بی‌زبان را دست هر کس و ناکسی ندهید! حتی اگر یک صندوق سرمایه‌گذاری در سهام خیلی خفن آمریکایی باشد! اولا اینها خیلی وقت‌ها نسبت به متوسط بازار مزیتی ندارند، ثانیا کلی جیب مبارک شما را بابت مدیریت اموالتان سبک میکنند! در تکمیل این حرف‌ها باید گفت که خودتان هم نکنید آقا! خودتان هم اگر کارتان این نیست، اگر قرار نیست شغلتان ارزیابی سهام و این جور چیزها باشد، بی‌خیال داستان شوید و راسا وارد گود نشوید. مهمترین کاری که باید بکنید متنوع کردن سرمایه‌گذاری‌هاتان است. مثلا در صنایع مختلف و حتی در کشورهای مختلف. خلاصه‌ی این توصیه شد صندوق‌های شاخص. یعنی یک صندوقی که دارایی‌هایش را با معیار مشخصی، مثل شاخص بورس تنظیم میکند و به همین دلیل کارمزد اندکی میگیرد. حالا ما ایرانی‌ها دستمان از همه جا کوتاه است! کشورهای مختلف در دسترس خیلی‌هامان نیست. اما میشود همین توصیه را در حد بسیار خوبی انجام داد. کسی که تمام زندگی‌اش را می‌فروشد و می‌گذارد در یک سهم، خب ایشان ...، خیلی دل بزرگی دارد! از این کارها نکنید! در آخر هم باید تاکید کرد بر این مطلب که سعی نکنید روی دست بازار دست بلند کنید! درست است که ناکارایی‌های در بازار وجود دارد، اما پول زیاد و هوش بالای این پول به سرعت این موقعیت‌ها را پیدا میکند و تهش را در می‌آورد.
حالا شاید بپرسید تهش پولم را کجا بگذارم؟ اما مخلص کلام را، أن هم به صورت بومی‌سازی شده، اگر بخواید، این است که : «پول» به معنی ریال اسکناس و یا در بانک را برای سرمایه‌گذاری بلند مدت نگه ندارید. یعنی در سن ۳۰ سالگی برای بازنشستگی‌تان، در بانک سپرده‌ی بلند مدت نگه ندارید. مگر کسر کوچکی از کل سرمایه‌تان و آن هم در مواقعی خاص. بدیهی است که برای زندگی نیاز دارید پول خرج کنید! پس باید به اندازه‌ی مخارج جاری و همچنین مقداری برای اتفاقات خاص و مواقع اضطرار پول و پله در دست و بالتان باشد! بقیه‌ی داستان را در دارایی‌های مختلف پخش کنید! متناسب با ریسک‌هاشان. شما را به خدا! یک موقع شور برتان ندارد و مثل مشنگ‌ها تمام زار و زندگی را در بیتکوین و اتر و ... به عقد و نکاح ملت درآورید! سهام که دم دست هست. همان طور که آمد بهتر است یک صندوق فاخر با کارمزد نازل پیدا کنید و پول را آن جا بگذارید. متاسفانه در ایران یک راه پخش کردن سرمایه، خرید دلار است و طلا. در حالت عادی کمی ابلهانه است! طلا بخری که چه؟ کارخانه می‌سازد که پولت را بیشتر کند؟! اما نه! برای ما ابزاری کارآمد است. دلار هم به همین منوال. اگر تورم ما ۴۰ درصد است تورم دلار حالا ۸ درصد است. با صد تاسف زمین و کالاهای بادوامی چون خودرو هم از سر ناچاری شده‌اند ابزار حفظ ارزش و فرار از تورم.
عناوین را شما بهتر از من بلدید. به جای تلاش مذبوحانه برای سیگنال بورسی گرفتن، یا حداقل به جای بخشی از آن، میشود یک حساب و کتابی کرد و یک سبد سرمایه‌ی معقول از انواع دارایی‌هایی که در دسترس است طراحی کرد. حالا زمین خریدن سخت است؟ من باب اکل میته سهام یک شرکتی را بخرید که زمین داشته باشد! سکه گران است و نمی‌شود به تعداد خرید؟ جهنم و ضرر! همین صندوق‌های طلا و سکه و کوفت و زهر مار فعلا بهتر از هیچی است! خلاصه که در این اوضاع ناجور سعی کنید تا میشود ریسک کاهش شدید ارزش اموالتان را به حداقل برسانید.
به امید روزی که این حرف‌ها را در مدرسه‌ها به نوجوانان آموزش دهند، نه این که ما با غم و غصه بگوییم و بشنویم!
✅ @karkhone
در تکلیف خلائق هنگام رمیدن بازارهای مالی
نظر به این که مجددا بازارهای مالی در حال یورتمه رفتن بر اعصاب مبارک عامه‌ی مردمان هستند و برخی خواص را چهار نعل به سمت ثروت‌های کلان رهنمون می‌شوند، گفتیم بد نیست مروری کنیم بر توصیه‌های مختصرمان در این حوزه.
ما بلد نیستیم سیگنال ارسال کنیم! اصلا کلاس کارمان فرق میکند! چند توصیه‌ی اساسی را از ویدیوهای فرنگی زیرنویس کرده‌ایم و تقدیم نگاه پر مهرتان نمودیم! خلاصه‌ی داستان این چند قسمت را در این جا برایتان بازگو میکنم. اما دیدنشان هم قطعا خالی از لطف نیست. اما کلا مهمترین توصیه این است که دامن از دست ندهید! تا جای ممکن آرامش خودتان را حفظ کنید و تلاش کنید منطقی، و نه از سر احساس تصمیم بگیرید.
اولا این توصیه‌ها قرار نیست شما را یک شبه پولدار کند. تنها کاربردش این است که جنبه‌ی مالی زندگیتان را با دقت بیشتری طراحی کنید و به امید خدا اتفاقات ناجور را با بسامد و شدت کمتری تجربه کنید. پول بی‌زبان را دست هر کس و ناکسی ندهید! حتی اگر یک صندوق سرمایه‌گذاری در سهام خیلی خفن آمریکایی باشد! اولا اینها خیلی وقت‌ها نسبت به متوسط بازار مزیتی ندارند، ثانیا کلی جیب مبارک شما را بابت مدیریت اموالتان سبک میکنند! در تکمیل این حرف‌ها باید گفت که خودتان هم نکنید آقا! خودتان هم اگر کارتان این نیست، اگر قرار نیست شغلتان ارزیابی سهام و این جور چیزها باشد، بی‌خیال داستان شوید و راسا وارد گود نشوید. مهمترین کاری که باید بکنید متنوع کردن سرمایه‌گذاری‌هاتان است. مثلا در صنایع مختلف و حتی در کشورهای مختلف. خلاصه‌ی این توصیه شد صندوق‌های شاخص. یعنی یک صندوقی که دارایی‌هایش را با معیار مشخصی، مثل شاخص بورس تنظیم میکند و به همین دلیل کارمزد اندکی میگیرد. حالا ما ایرانی‌ها دستمان از همه جا کوتاه است! کشورهای مختلف در دسترس خیلی‌هامان نیست. اما میشود همین توصیه را در حد بسیار خوبی انجام داد. کسی که تمام زندگی‌اش را می‌فروشد و می‌گذارد در یک سهم، خب ایشان ...، خیلی دل بزرگی دارد! از این کارها نکنید! در آخر هم باید تاکید کرد بر این مطلب که سعی نکنید روی دست بازار دست بلند کنید! درست است که ناکارایی‌های در بازار وجود دارد، اما پول زیاد و هوش بالای این پول به سرعت این موقعیت‌ها را پیدا میکند و تهش را در می‌آورد.
حالا شاید بپرسید تهش پولم را کجا بگذارم؟ اما مخلص کلام را، أن هم به صورت بومی‌سازی شده، اگر بخواید، این است که : «پول» به معنی ریال اسکناس و یا در بانک را برای سرمایه‌گذاری بلند مدت نگه ندارید. یعنی در سن ۳۰ سالگی برای بازنشستگی‌تان، در بانک سپرده‌ی بلند مدت نگه ندارید. مگر کسر کوچکی از کل سرمایه‌تان و آن هم در مواقعی خاص. بدیهی است که برای زندگی نیاز دارید پول خرج کنید! پس باید به اندازه‌ی مخارج جاری و همچنین مقداری برای اتفاقات خاص و مواقع اضطرار پول و پله در دست و بالتان باشد! بقیه‌ی داستان را در دارایی‌های مختلف پخش کنید! متناسب با ریسک‌هاشان. شما را به خدا! یک موقع شور برتان ندارد و مثل مشنگ‌ها تمام زار و زندگی را در بیتکوین و اتر و ... به عقد و نکاح ملت درآورید! سهام که دم دست هست. همان طور که آمد بهتر است یک صندوق فاخر با کارمزد نازل پیدا کنید و پول را آن جا بگذارید. متاسفانه در ایران یک راه پخش کردن سرمایه، خرید دلار است و طلا. در حالت عادی کمی ابلهانه است! طلا بخری که چه؟ کارخانه می‌سازد که پولت را بیشتر کند؟! اما نه! برای ما ابزاری کارآمد است. دلار هم به همین منوال. اگر تورم ما ۴۰ درصد است تورم دلار حالا ۸ درصد است. با صد تاسف زمین و کالاهای بادوامی چون خودرو هم از سر ناچاری شده‌اند ابزار حفظ ارزش و فرار از تورم.
عناوین را شما بهتر از من بلدید. به جای تلاش مذبوحانه برای سیگنال بورسی گرفتن، یا حداقل به جای بخشی از آن، میشود یک حساب و کتابی کرد و یک سبد سرمایه‌ی معقول از انواع دارایی‌هایی که در دسترس است طراحی کرد. حالا زمین خریدن سخت است؟ من باب اکل میته سهام یک شرکتی را بخرید که زمین داشته باشد! سکه گران است و نمی‌شود به تعداد خرید؟ جهنم و ضرر! همین صندوق‌های طلا و سکه و کوفت و زهر مار فعلا بهتر از هیچی است! خلاصه که در این اوضاع ناجور سعی کنید تا میشود ریسک کاهش شدید ارزش اموالتان را به حداقل برسانید.
به امید روزی که این حرف‌ها را در مدرسه‌ها به نوجوانان آموزش دهند، نه این که ما با غم و غصه بگوییم و بشنویم!
✅ @karkhone
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هاوارد شولتز، بنیانگذار شرکت استارباکس:
"من قبلا به صورت رسمی گفته بودم که من مخالف اتحادیه کارگری نیستم ولی ما باید درباره تاریخچه اتحادیه‌های کارگری حرف بزنیم. سه تا اتحادیه بر این مبنا شکل گرفتن که کارخونه‌هایی در دهه 40 و 50 و 60 از افراد خودشون سوء استفاده کردن. ما در کار تجارت ذغال سنگ نیستیم. ما از افراد خودمون سوء استفاده نمی‌کنیم ولی پاک کردن صورت مساله در سطح کشور ما اینجوری شده که میگن کسب و کارها، اقدامات لازم رو (برای کارگران) انجام نمیده و تجار دشمنان ما هستن ... ما به این اعتقاد نداریم که یک حزب سوم باید مردم ما رو رهبری کنه."
✅ @karkhone
"من قبلا به صورت رسمی گفته بودم که من مخالف اتحادیه کارگری نیستم ولی ما باید درباره تاریخچه اتحادیه‌های کارگری حرف بزنیم. سه تا اتحادیه بر این مبنا شکل گرفتن که کارخونه‌هایی در دهه 40 و 50 و 60 از افراد خودشون سوء استفاده کردن. ما در کار تجارت ذغال سنگ نیستیم. ما از افراد خودمون سوء استفاده نمی‌کنیم ولی پاک کردن صورت مساله در سطح کشور ما اینجوری شده که میگن کسب و کارها، اقدامات لازم رو (برای کارگران) انجام نمیده و تجار دشمنان ما هستن ... ما به این اعتقاد نداریم که یک حزب سوم باید مردم ما رو رهبری کنه."
✅ @karkhone
چگونه بود که، بین همه‌ی شهرها، فلورانس مهد رنسانس شده بود؟
فلورانس شهری بود با قدرت سیاسی و نظامی ناچیز و با این حال تأثیرگذاری‌‌یی پیدا کرده بود که اصلا با موقعیت شهرستانی‌اش جور در نمی‌آمد.
پاسخ آشکار آن پول است. بانکداران بازرگان فلورانسی، نظیر خانواده‌های مدیچی، پاتزی و استروتزی، کنترل فن‌آوری جدید عصر خود را به دست داشتند. بانکداری بازرگانی فن‌آوری ارتباطیِ انقلابیِ عصر خود بود. توسعه‌ی این فن‌آوری در طول قرن چهاردهم رفته رفته چهره‌ی تجارت و ارتباطات را در سرتاسر اروپا دگرگون کرد. ثروت می‌توانست، به شکل اعتبار یا حواله‌های بانکی، از این سر قاره به آن سر انتقال پیدا کند و تجارت از بند محدودیت‌های مرسوم معامله‌ی پایاپای یا پرداخت نقدی آزاد شود. ابریشم و ادویه‌جات که از راه خشکی از خاور دور به بیروت می‌رسید به وسیله‌ی حواله‌های مالی خریداری و از راه دریا به ونیز حمل می‌شد.
دومین پیشه‌یی که بیش از همه قدرت داشته واسطه‌گری است و یکی از قوانین تغییرناپذیر معاملات پولی این است که بخشی از پول همیشه به دست کسی که آن را ردوبدل میکند می‌چسبد. از پوست فوک و روغن نهنگ، که از گروئنلند تا بروژ با کشتی حمل می‌شد، معمولاً برای پرداخت مطالبات دستگاه پاپ استفاده می‌کردند و از آن پس این امکان وجود داشت که آن را به وسیله‌ی حواله‌ی بانکی در وجه واتیکان در رم پرداخت کرد. لب مطلب هم همین‌جا است. عواید پاپ از کشیش نشین‌ها، اسقف نشین‌ها و فرمانروایان سرتاسر قلمروی مسیحیت اخذ می شد - که، فارغ از مرزهای ملی، از پرتغال تا سوئد و از گروئنلند تا قبرس را در بر می‌گرفت. تنها بزرگترین بنگاه‌های بانکی، با شعبات معتبر در شاهراه‌های تجاری در سرتاسر اروپا، می‌توانستند نقل و انتقال چنین درآمد پر دامنه‌یی را، از دورترین مکان‌ها گردآوری کرده، رفته‌رفته روی هم گذاشته، سرانجام به مقصدهایی برسانند. در نتیجه، به ناچار رقابت شدیدی بر سر تصاحب حق این حسابرسی تراز اول در گرفته بود و استفاده از تمام مهارت‌های معمول در بنگاه‌های بانکی بزرگ را طلب میکرد: ظاهرسازی‌های سیاسی، ارتشا، حسابرسی‌های ساختگی، و نظایر اینها. در سال ۱۴۱۴ مدیچی‌ها موقعیت خود به عنوان رقیب برتر تثبیت کردند: آنها بانکداران دستگاه پاپ بودند. خانواده‌ی مدیچی، با شگردهایی مشابه آنچه آمد، توانست کنترل دولت ظاهراً جمهوری‌خواه و دموکراتیک فلورانس را به دست گیرد. در سال ۱۴۳۴ کوزیمو د مدیچی نه فقط ثروتمندترین مرد اروپا بود، بلکه فلورانس هم عملا به شهریارنشین خصوصی او تبدیل شده بود.
شهر اکنون بیش از همیشه رونق گرفته و در حال به دست آوردن اشتهاری بین‌المللی بود. سکه‌ی رایج آن، فلورین (که نام‌اش را از نام شهر داشت) دلار روزگار خود بود. در آشوب سکه‌سازی اروپا (جایی که کشورها اغلب پولهای مختلف و متعددی را به جریان انداخته بودند)، فلورین به عنوان پول استاندارد بین‌المللی به رسمیت شناخته می‌شد. به همین نحو، معاملات مالی هم نقش خود را در تثبیت گویش فلورانسی به عنوان زبان ایتالیایی ایفا میکرد. پول به زودی اعتماد به نفسی را پدید آورد که دیدگاه سنتی قرون وسطایی را به حاشیه رانده، از سد سلطه‌ی فکری کلیسا می‌گذشت. از موعظات کتاب مقدس در باب ثروت («گذشتن توانگر از سوراخ سوزن آسان‌تر است تا ورود او به بهشت»، و نظایر این) در پرتوی واقعیت جاری تأویلی تازه ارائه می شد: بالای صفحات دفترهای بانکی مدیچی این عبارت خودنمایی میکرد: «به نام خدا و سود».
✅ @karkhone
فلورانس شهری بود با قدرت سیاسی و نظامی ناچیز و با این حال تأثیرگذاری‌‌یی پیدا کرده بود که اصلا با موقعیت شهرستانی‌اش جور در نمی‌آمد.
پاسخ آشکار آن پول است. بانکداران بازرگان فلورانسی، نظیر خانواده‌های مدیچی، پاتزی و استروتزی، کنترل فن‌آوری جدید عصر خود را به دست داشتند. بانکداری بازرگانی فن‌آوری ارتباطیِ انقلابیِ عصر خود بود. توسعه‌ی این فن‌آوری در طول قرن چهاردهم رفته رفته چهره‌ی تجارت و ارتباطات را در سرتاسر اروپا دگرگون کرد. ثروت می‌توانست، به شکل اعتبار یا حواله‌های بانکی، از این سر قاره به آن سر انتقال پیدا کند و تجارت از بند محدودیت‌های مرسوم معامله‌ی پایاپای یا پرداخت نقدی آزاد شود. ابریشم و ادویه‌جات که از راه خشکی از خاور دور به بیروت می‌رسید به وسیله‌ی حواله‌های مالی خریداری و از راه دریا به ونیز حمل می‌شد.
دومین پیشه‌یی که بیش از همه قدرت داشته واسطه‌گری است و یکی از قوانین تغییرناپذیر معاملات پولی این است که بخشی از پول همیشه به دست کسی که آن را ردوبدل میکند می‌چسبد. از پوست فوک و روغن نهنگ، که از گروئنلند تا بروژ با کشتی حمل می‌شد، معمولاً برای پرداخت مطالبات دستگاه پاپ استفاده می‌کردند و از آن پس این امکان وجود داشت که آن را به وسیله‌ی حواله‌ی بانکی در وجه واتیکان در رم پرداخت کرد. لب مطلب هم همین‌جا است. عواید پاپ از کشیش نشین‌ها، اسقف نشین‌ها و فرمانروایان سرتاسر قلمروی مسیحیت اخذ می شد - که، فارغ از مرزهای ملی، از پرتغال تا سوئد و از گروئنلند تا قبرس را در بر می‌گرفت. تنها بزرگترین بنگاه‌های بانکی، با شعبات معتبر در شاهراه‌های تجاری در سرتاسر اروپا، می‌توانستند نقل و انتقال چنین درآمد پر دامنه‌یی را، از دورترین مکان‌ها گردآوری کرده، رفته‌رفته روی هم گذاشته، سرانجام به مقصدهایی برسانند. در نتیجه، به ناچار رقابت شدیدی بر سر تصاحب حق این حسابرسی تراز اول در گرفته بود و استفاده از تمام مهارت‌های معمول در بنگاه‌های بانکی بزرگ را طلب میکرد: ظاهرسازی‌های سیاسی، ارتشا، حسابرسی‌های ساختگی، و نظایر اینها. در سال ۱۴۱۴ مدیچی‌ها موقعیت خود به عنوان رقیب برتر تثبیت کردند: آنها بانکداران دستگاه پاپ بودند. خانواده‌ی مدیچی، با شگردهایی مشابه آنچه آمد، توانست کنترل دولت ظاهراً جمهوری‌خواه و دموکراتیک فلورانس را به دست گیرد. در سال ۱۴۳۴ کوزیمو د مدیچی نه فقط ثروتمندترین مرد اروپا بود، بلکه فلورانس هم عملا به شهریارنشین خصوصی او تبدیل شده بود.
شهر اکنون بیش از همیشه رونق گرفته و در حال به دست آوردن اشتهاری بین‌المللی بود. سکه‌ی رایج آن، فلورین (که نام‌اش را از نام شهر داشت) دلار روزگار خود بود. در آشوب سکه‌سازی اروپا (جایی که کشورها اغلب پولهای مختلف و متعددی را به جریان انداخته بودند)، فلورین به عنوان پول استاندارد بین‌المللی به رسمیت شناخته می‌شد. به همین نحو، معاملات مالی هم نقش خود را در تثبیت گویش فلورانسی به عنوان زبان ایتالیایی ایفا میکرد. پول به زودی اعتماد به نفسی را پدید آورد که دیدگاه سنتی قرون وسطایی را به حاشیه رانده، از سد سلطه‌ی فکری کلیسا می‌گذشت. از موعظات کتاب مقدس در باب ثروت («گذشتن توانگر از سوراخ سوزن آسان‌تر است تا ورود او به بهشت»، و نظایر این) در پرتوی واقعیت جاری تأویلی تازه ارائه می شد: بالای صفحات دفترهای بانکی مدیچی این عبارت خودنمایی میکرد: «به نام خدا و سود».
✅ @karkhone