فهرست برنامه‌های استارتاپ ویزا در دنیا

| وحید فخر


در حال حاضر 46 برنامه مرتبط با استارتاپ ویزا، ویزای کارآفرینی و ویزای دیجیتال استارتاپی در دنیا وجود دارد که به متقاضیان اجازه دسترسی و اقامت در 39 کشور دنیا رو میده.

از این 39 کشور، 16 کشور در اروپا هستند و باقی در سایر قاره‌ها قرار دارند، معروفترین برنامه‌های استارتاپ ویزا در دنیا در کشورهای زیر هستند؛

ویزای استارتاپی کانادا؛ این برنامه به استارتاپهایی تعلق میگیره که نوآور باشن، پتانسیل ایجاد شغل برای کانادایی‌ها رو داشته باشن و قابلیت رقابت بین‌المللی خارج از خاک کانادا رو هم داشته باشن.
برای این ویزا شما باید از یک لیست به خصوص از سرمایه‌گذاران خطرپذیر یا انجل‌ها بین 70 تا 200 هزار دلار کانادا جذب سرمایه کنید یا یکی از مراکز رشد مورد تایید کانادایی شما رو برای حضور در دورش بپذیره، در این برنامه میشه 5 نفر از اعضای تیم رو همراه کرد.

برنامه استارتاپ دلتا هلند: این برنامه به شما مجوز یک ساله راه‌اندازی یک کسب و کار نوآور با قابلیت یک سال تمدید بیشتر رو میده. برای این ویزا کسب و کار شما (بیزینس پلن) باید توسط یک تسهیل‌گر، شتابدهنده، منتور و یا مرکز رشد مورد تایید اداره مهاجرت هلند مورد تایید قرار بگیره. برای این برنامه باید حداقل 13 هزار یورو برای هر نفر به عنوان تمکن قرار داده بشه.

ویزای ردیف 1 کارافرینی انگلستان: این برنامه یک سیستم امتیاز دهی داره که باید حدنصاب نمره رو کسب کنید و سرمایه‌گذاری که بین 50 تا 200 هزار پوند حاضر به سرمایه‌گذاری باشه از لیست به خصوصی پیدا کنید، همچنین نیاز به یک توصیه نامه از مراکز مورد تایید این کشور باید گرفته بشه، این ویزا 3 سال و 4 ماه بوده و امکان تمدید 2 سال بیشتر رو هم داره.

استارتاپ ویزای استونی: استونی بیشترین استارتاپ به نسبت جمعیت رو در اروپا داره علاوه بر استارتاپ ویزا برنامه ویزای دیجیتال رو هم داره، در استارتاپ ویزا کمیته‌ای وجود داره که باید استارتاپ شما رو تایید کنه تا ویزای 1 ساله بده بعد ازون هرسال استارتاپ بررسی میشه تا اون ویزای یک ساله تمدید بشه، حداقل هم به اندازه 130 یورو ماهانه به ازای هر نفر با خودتون پول همراه داشته باشید.

کشورهای فرانسه، پرتغال، فنلاند، سنگاپور، نیوزلند و استرالیا نیز شرایط خوبی رو برای ویزای استارتاپی فراهم می کنن.

پ.ن1: برای اکثر این برنامه‌ها لازمه که استارتاپ واقعی وجود داشته باشه صرفا یک بیزینس پلن کافی نیست و کسب و کار به صورت مداوم مورد ارزیابی قرار میگیره.

پ.ن2: اکثر اطلاعات مورد نیاز شما در سایت‌های دولتی و مهاجرتی کشورها به طور کامل بیان شده و تقریبا شما رو از منبع دیگه بی نیاز می‌کنه، متاسفانه خیلی از شرکت‌های مهاجرتی از عدم دانش افراد استفاده میکنن و هزینه زیادی به تیم ها بابت این فرایندها تحمیل می کنن که با کمی مطالعه این فرایند می تونه خیلی کم هزینه در بیاد.

یه سری سایت های مفید برای اطلاعات بیشتر و دسترسی به سایت دولت‌ها در ادامه قرار گرفته:

https://nanoglobals.com/entrepreneur-startup-visas/

https://pickvisa.com/blog/the-world-best-15-startup-visas

https://wherecani.live/explore-options/startup-visas/

https://oyestartups.com/blogs/startup-visas-programs-around-the-world


✅ @karkhone

| محمد طالبی

از بنده به کرات در مورد اظهارات اخیر یکی از اعضای کمیسیون اصل نود راجع به گمرک و پیمانکار سامانه جامع امور گمرکی در حضور رئیس قوه قضاییه و پاسخ ایشان می پرسند.

خدمت شما عرض کنم که پیمانکار سامانه جامع گمرکی یعنی دانشگاه تهران پنج سال است که قرارداد توسعه سامانه با گمرک ندارد. با این حال به علت ملی بودن این پروژه نیازها را در حد توان برطرف ساخته است.

در مورد مناقشه اخیر پیمانکار گفته است که بدون قرارداد فعالیت نمی کند.

علت هم این است که
۱- سامانه جامع تجارت مشکلات ناشی از انتظار بالایی که از خود در مبارزه با قاچاق ایجاد کرده است را به گردن گمرک و پیمانکارش می اندازد.

۲- با وجود ارسال اطلاعات به وزارت صمت و بانک مرکزی که شما می دانید اگر برقرار نبود امکان تسویه ارزی با توجه به عدم وجود پروانه فیزیکی برقرار نبود، گمرک در رسانه ها و گزارشات متهم به عدم همکاری و عدم ارسال اطلاعات شده و می شود.

۳- با وجود عدم عقد قرارداد لازم، و نیز درخواست گمرک از سازمان برنامه برای تامین اعتبار لازم و عدم تامین اعتبار توسط آن سازمان، ارسال اطلاعات به سازمان های دیگر به شکلی که برای گمرک کم هزینه باشد، انجام شد.

۴- وزارت صمت ولی به تبلیغات رسانه ای اش علیه گمرک باز ادامه داد؛ این بار با بهانه این که با تاخیر اطلاعات ارسال می شود!

۵- ارسال اطلاعات در لحظه و بدون تاخیر البته بهانه ای است برای این که کسی نگوید پس سامانه جامع تجارت چه می کند که هنوز قاچاق داریم؟! با این حال انجام آن نیازمند طراحی و زیرساخت مناسب است که از نظر ما هزینه زائد است و آورده ای ندارد. در صورت انجام هم باید هزینه اش تامین شود و تامین هزینه های آن از عهده دانشگاه خارج است.

۶- از طرفی هر روز شاهد قفل کردن تجارت به بهانه جمع آوری اطلاعات از دستگاه ها هستیم. نظر کارشناسی ما در تجارت خارجی خلاف این است. دانشگاه هم تصمیم گیر در حوزه تجارت خارجی کشور نیست ولی در مورد افعال خود اختیار دارد.
یک روز صحبت از راه اندازی چیزی شبیه ثبت سفارش برای رویه واردات است، یک روز صحبت از قفل کردن صادرات به وزارت صمت، یک روز صحبت از تغییر سیستم اظهارنامه گمرک از epl به سامانه جامع تجارت! یک روز صحبت از....
تقریبا همه کارها هم تکرار همان کارهایی هست که قبلا انجام شده است!!! تمامی هم ندارد!

۷- از دیگر سو برای گمرک به ناحق پرونده قضایی تشکیل دادند و همزمان در رسانه ها تبلیغات را ادامه دادند.

به جهت دلایل ذکر شده دانشگاه تهران اعلام کرده که بدون قرارداد ادامه همکاری میسر نیست.

لذا دانشگاه تهران یا همان پیمانکار سامانه جامع امور گمرکی آماده ادامه همکاری با گمرک در صورت مشخص بودن وظایفش در یک قرارداد مشخص می باشد.

البته امروز دیدم آقای شجاعی رییس کمیسیون اصل نود گفتند کسانی هستند که می توانند با ۱۵۰ میلیون تومان همان کار پیمانکار گمرک را انجام دهند!
خب بسم الله.

✅ @karkhone

| آدام اسمیت

به‌خاطر خیرخواهی یا نوع‌دوستی قصاب یا نانوا نیست که می‌توانیم غذای خود را به‌دست آوریم، بلکه مربوط به نفع شخصی آن‌هاست. ما مدیون انسانیت و نوع‌دوستی آن‌ها نیستیم، بلکه مدیون خودپرستی آن‌ها هستیم و در واقع از نیاز‌های خود با آن‌ها صحبت نمی‌کنیم، بلکه از نفع شخصی آن‌ها سخن می‌گوییم.

✅ @karkhone

صنعتی‌زدایی در اندونزی

گفته می‌شود که در دهه‌ی ۸۰ میلادی اندونزی به یک موتورخانه‌ی صنعتی تبدیل شده بود و پوشاک و محصولات الکترونیک رتبه‌ی دوم و سوم صادراتش را تشکیل می‌دادند. بعد از بحران آسیای شرقی، اندونزی به سمت صنعتی‌زدایی می‌رود و سهم پوشاک و الکترونیک در صادراتش به کمترین حد می‌رسد. کشور مجدداً به صادرکننده‌ی منابع طبیعی تبدیل می‌شود.

عواملی که برای این پدیده ذکر می‌شود یکی رشد قیمت کالاهای اولیه در دهه ۲۰۰۰ می‌باشد که اندونزی را دچار 'بیماری هلندی' می‌کند؛ به این معنا که بخش منابع طبیعی رونق می‌یابد و با افزایش دستمزد حقیقی، منابع انسانی را به سمت خود می‌کشاند و بخش کارمحور صنعتی را منقبض می‌کند. تقویت (یا عدم تضعیف) پول ملّی هم پیامد دیگر این معضل است که قیمت نسبی کالای وارداتی را کاهش می‌دهد. عامل دیگر نیز قدرت‌گیری اقتصاد چین در آن سالهاست که عرصه‌ی رقابت در تولید صنعتی را بر دیگران تنگ می‌کند. با اینحال، با رشد دستمزد حقیقی در چین و تنش‌های تجاری‌اش با آمریکا، به نظر می‌رسد که جریان سرمایه‌ی خارجی به مقصد اندونزی جابجا شده، صادرات صنعتی کشور رونق گرفته و روند صنعتی‌زدایی محدود شده است.

در عین حال، نقش بنگاه‌های دولتی اندونزی در صنعتی‌سازی مجدد کشور (که نویسنده اشاره‌ای نکرده) نیز حائز اهمیت است. هر زمان که بخش خصوصی توان یا تمایل ورود به صنایع جدید نداشته، دولت اندونزی بنگاه‌های دولتی را به کار انداخته و صنعتی با ارزش افزوده‌ی بالا احداث کرده است. در این زمینه صنعت وسایل نقلیه‌ی ریلی که رشد بارزی در درآمدش داشته و از چند کشور سفارش دریافت کرده قابل توجه می‌باشد. صنعت باتری خودروهای الکتریکی اندونزی نیز نمونه‌ی دیگری از جایگزینی واردات با محوریت بنگاه‌های دولتی است. اخیراً این صنعت توانسته شرکت‌های چینی (CBL) و کره‌ای (LG) را ترغیب به سرمایه‌گذاری کند.

در اقتصاد جهانی‌شده‌ی (Globalized) امروز، اعمال محدودیت‌‌های گمرکی جهت تحریک سرمایه‌گذاری خصوصی در تولید صنعتی بسیار دشوار شده است. از همین رو کاربست بنگاه‌های دولتی (که بعداً می‌توانند خصوصی شوند) از ابزارهای معدود کشورهای در حال توسعه جهت انباشت قابلیت‌های فناورانه می‌باشد. در عین حال باید توجه داشت که مدیریت کارآمد بنگاه‌های دولتی نیازمند ظرفیت قوی اجرایی در دولت می‌باشد.


@CollectiveAction

https://noahpinion.substack.com/p/indonesia-the-most-amazing-development

✅ @karkhone

در ستایش «قاچاق»

| محسن جلال پور

جامعه ایران در شرایطی که زیر فشار تحریم‌های شدید اقتصادی قرار دارد و بار سنگین رکود و تورم را روی شانه‌های خود احساس می‌کند، باید قدردان شبکه گسترده‌ای از تجار مرزنشین باشد که لوازم خانگی، پوشاک، کفش، لوازم برقی و روشنایی و خیلی از کالاهای دیگر را به وفور و با قیمت‌های نسبتاً ارزان در بازارها عرضه می‌کنند.
دولت‌ها به ورود یا خروج پنهانی کالا و انسان از مبادی رسمی و غیررسمی بدون پرداخت عوارض و حقوق دولتی «قاچاق» می‌گویند اما این تعریف مورد قبول اقتصاددانانی که از تجارت آزاد دفاع می‌کنند، نیست. به عقیده آنها تجارت کالا (نه انسان و نه کالای غیرمشروع و غیرقانونی) در شرایط عمومی آزاد است و دولت‌ها حق ندارند مبادله کالا را محدود کنند.

در سال‌های جنگ که تامین مایحتاج ضروری مردم بسیار دشوار بود، تجار مرزنشین بخش قابل توجهی از مواد غذایی مورد نیاز مردم را از کشورهای همسایه وارد ‌کردند. واردات غیررسمی مواد غذایی نظیر برنج، روغن، چای و حتی انواع میوه و حبوبات تا اواسط دهه 70 ادامه داشت اما جنگ که تمام شد و طبقه متوسط جان تازه گرفت، تجار خرده‌پا متوجه نیازهای این طبقه شدند و کالاهایی را وارد کردند که از نظر دولت لوکس بود اما مردم برای حفظ ارتباط خود با جهان خارج به آنها نیاز داشتند. کالاهایی مثل ویدئو، ضبط صوت، تلفن و... .
اواخر دهه 1360 و پس از پایان جنگ، دولت به مسافران مناطق آزاد یا شهرهای مرزی اجازه داد به صورت محدود برخی کالاهای وارداتی را با خود حمل کنند. به این ترتیب کسب‌وکاری با عنوان «چتربازی» شکل گرفت. احتمالاً خیلی از افراد به خاطر دارند که از اواسط دهه 70 از مرزهای شرقی کشور انواع پوشاک و کفش و رادیو ضبط وارد می‌شد و از مرزهای جنوبی، انواع لوازم الکترونیکی نظیر ویدئو و تلویزیون. از مرزهای غربی کشور هم انواع لوازم خانگی و ظروف کریستال و استیل وارد می‌شد و افرادی هم بودند که از مناطق آزاد کیش و قشم، انواع لباس و کتانی و چای و قهوه وارد می‌کردند. چتربازها به مناطق آزاد یا بازارچه‌های مرزی می‌رفتند و به اندازه توان خود و اجازه دولت، کالاهای وارداتی را تهیه می‌کردند و به بازارهای داخلی می‌آوردند. چتربازها به ظاهر مسافران عادی اتوبوس‌های مسافربری از شهرهای مرزی بودند اما در حقیقت تاجرانی خرده‌پا بودند که رنج سفر را به جان می‌خریدند تا کالای مورد نیاز طبقه متوسط را تامین کنند.

با بهبود وضعیت اقتصادی در دهه 80 و رونق گرفتن واردات رسمی، بساط تجار خرده‌پا در مرزهای کشور جمع شد و قاچاق اقلام مورد نیاز طبقه متوسط جامعه تقریباً رونق خود را از دست داد چرا که همین کالاها به صورت رسمی وارد کشور می‌شدند. دهه 90 با تشدید تنش‌های بین‌المللی و تعمیق تحریم‌های اقتصادی آغاز شد و هرچند در مقاطعی بار سنگین تحریم‌ها از دوش جامعه ایران برداشته شد اما در نهایت تحریم‌ها شرایط دشواری برای جامعه ایران رقم زدند.

تحریم‌های همه‌جانبه این دوره باعث سازمان‌دهی مجدد شبکه‌های تجارت در اطراف مرزهای ایران شد و تجاری که نزدیک به یک دهه انگیزه کافی برای واردات اقلام مورد نیاز طبقه متوسط نداشتند، دوباره دست‌به‌کار شدند و این‌بار با قدرت بیشتر به تامین کالای مورد نیاز جامعه ایران رو آوردند.
در حال حاضر که تحریم‌ها علیه اقتصاد ایران بیشترین فشار را به جامعه وارد می‌کند، شبکه گسترده‌ای از کولبران، لنج‌داران و تجار خرده‌پا انواع کالاها را از مرزها رد می‌کنند و این کالاها از طریق یک شبکه غیررسمی حمل‌ونقل که «شوتی» نام دارد با ریسک بسیار بالا، به بازارهای مرکزی حمل می‌شود.

ایران با 15 کشور مرز مشترک دارد و شبکه گسترده‌ای از مبادلات میان تجار خرده‌پای ایرانی و تجار کشورهای همسایه در جریان است. اگر ذهنیت دولت را از این مقوله کنار بگذاریم، قاچاق همان تجارت آزاد است با هزینه بسیار سنگینی که دولت‌ها برایش ایجاد کرده‌اند و تفاوتش با تجارت از مسیر گمرک، در هزینه بالای مبادله آن است. با وجود این یکی از دلایلی که اقتصاد ایران گرفتار قحطی و کمبود کالا نشده، وجود بازارهای شکل‌گرفته در مرزهای کشور است.

مرزهای ذهنی تجارت باید برداشته شود و دولت باید مردم را برای تجارت با همسایگان آزاد بگذارد. هنوز همه منافذ بسته نشده، از جمله مسیر تجارت با اقتصادهای منطقه باز است و باید امیدوار باشیم دلسوزان کشور این موضوع را جدی بگیرند؛ در غیر این صورت محاصره و منزوی می‌شویم.


✅ @karkhone
‏

پنجاه درصد ماجرا حل است!

در ستیغ بلاهت گره نزدن سفره‌ی مردم به تحریم‌ها
جستجویی در معانی محتمل یک جمله‌ی دو پهلو

اثر دانینگ کروگر میفرمایید که به مرور ابلهانی که در قلّه‌ی نادانی، حماقتشان را جار می‌زنند خود را عیان معرّفی میکنند! اما دیدیم که ابله رفتنی است! چیزی که می‌ماند بلاهت است! و در نتیجه تصمیم گرفتیم که مطابق حدیث شریف «انْظُر اِلي ما قالَ و لا تنظُرْ الي مَنْ قال» به بررسی حرف‌های ابلهانه بپردازیم. (البته راستش گرفتاری‌های محتمل ناشی از درگیر شدن با ابلهان نیز چندان بی‌تاثیر نبود!) حالا بی‌خیال این حرف‌ها! به اصل داستان بپردازیم!

این لطیفه‌ی حکمت‌آموز را لابد شنیده‌اید! می‌گویند طرف رفت خواستگاری، ملت جویای نتیجه شدند. گفت که پنجاه درصد ماجرا حل است! من راضی‌ام! مانده رضایت طرف که پنجاه درصد مابقی است!
راستش تصور خیلی‌ها از ماجرای گره نزدن سفره‌ی مردم به تحریم‌ها از همین جنس است. انگار که قبل از این بچه‌ای موذی در راستای اهداف شوم و خرابکارانه‌ی خود، می‌رفته در خانه‌های ملت و سفره‌هایشان را به یک چیزی گره می‌زده ...
داستان که این نیست! حکایت این است که یک جنگ اقتصادی بر علیه ما راه افتاده! جنگی که قطعا تلفات دارد. تلفاتی که تا کنون بسیار سنگین بوده. می‌شود گفت ما حیات مردممان را به جنگ گره نمی‌زنیم؟ شما نزنید! سلّمنا! همان پنجاه درصدش حل است! ولی وقتی موشک آمد و مردم را به ملکوت اعلی برد، اهمیت آن پنجاه درصد دیگر معلوم می‌شود! بلاهت متراکم است اگر کسی خیال کند می‌توانیم بدون آسیب از زیر این جنگ اقتصادی در برویم!

در کمال ناباوری امّا این جمله معنای درستی هم می‌تواند داشته باشد! و آن این است که ما برای اصلاح مشکلات اقتصادیمان نباید معطل رفع تحریم‌ها شویم. بازارهای مالی معیوبمان، یارانه‌ی انرژی ناکارایمان، قیمت‌گذاری‌های به غایت ابلهانه‌مان، بودجه‌ی ناترازمان و صد تا اشکال عمدتا درشت و گاهی ریزمان را باید درست کنیم.
این جور چیزها باید درست شوند، گر چه خیلی‌هاشان درد زیادی هم دارد! امّا تا درستشان نکنیم بساط همین است که هست. ناکارامدی نامبارکی که شاهد هستیم، همین که می‌گوییم بر دریای نفت و گازیم و گرفتار، از همین چیزها ناشی شده.
بله! اگر این جور چیزها درست شوند وضعیت ملت بهتر می‌شود. اما نه فورا! راه طولانی و دشواری است. تصمیم‌گیری‌های سختی در مسیر هست و از همه مهمتر طی این هفت‌خوان نیاز به توشه‌ای دارد که در این عصر نایاب است! عقل!

خلاصه که ...
سفره‌ی مردم به یقین بر اثر تحریم کوچک شده و خواهد شد. سفره‌ی ما، اقتصاد کشور، بسته به تجارت با دیگر کشورهاست. بسته به انتقال تکنولوژی است. بسته به ارتباط با جهان است! فارغ از قضاوت اخلاقی ما در مورد تحریم‌های ظالمانه‌ی آمریکای جنایتکار (که مرگ بر نیرنگ‌های او باد)، جنگ اقتصادی آمریکا، اقتصاد ما را کوچک خواهد کرد. همان طور که موشک‌های عراق شهرهای ما را تخریب می‌کرد. عیار این حرف که تحریم کاغذ پاره است را مدت‌هاست فهمیده‌ایم!
از طرف دیگر، گر چه تحریم امکان بسیاری از اصلاحات اقتصادی را نمی‌دهد، امّا انبوهی از نواقص و مشکلات از سر و روی مملکت بالا می‌روند که با عقل و درایت قابل رفع هستند. البته اگر برای عمل به جای جرّاح ... بگذریم!
سفره‌ی مردم را، آن اصلاحات اقتصادی حساب‌شده‌ای که موجب ارتقاء معیشت مردم می‌شوند را، نباید معطل رفع تحریم‌ها کرد. مشکلات باید اصلاح شوند تا فردای مردم بهتر از امروزشان شود. باید اصلاح شوند تا جنگ اقتصادی آسیب کمتری بر این کشور وارد کند تا انگیزه تحریم کاهش یابد و احتمالش کم شود.
خلاصه وقتی این جمله‌ی دو پهلو را شنیدید، کمی تامل کنید! شاید در حال زیارت یکی از ساکنین ستیغ بلاهت هستید!

✅ @karkhone

محمد بهشتی

نظر شخصی من این است و در حوزهء مسئولیت‌هایِ مختلف خودم دارم[به آن] عمل می‌کنم که افراد باایمانِ بااستعدادِ لایق را که هنوز تجربه و کاردانی و کارایی و مهارتِ کافی ندارند سرکارها قرار می‌دهیم و حاضریم تاوان و خسارتِ ندانم‌کاری‌های آنان را بدهیم تا در جریان عمل ساخته شوند و مدیرانِ باایمانِ مسلمانِ جمهوری اسلامی به وجود بیایند که انقدر نگویند مدیر نداریم. در قوهء قضاییه تجربه کردم، چندتا از اینها را آوردم آنجا کار می‌کنند تا بخواهید بااخلاص، گاهی هم ندانم‌کاری می‌کنند. آقایانِ صاحب‌منصب قضایی غُر می‌زنند که این جوان‌ها چیزی سرشان نمی‌شود، به آنها عرض می‌کنم کمی بسازید، ماهر می‌شوند!

✅ @karkhone

دکتر جمشید آموزگار دبیرکل سابق اوپک و نخست وزیر پس از هویدا که عمر صدارتش کمتر از ۱۴ ماه بود؛ در کتاب خاطراتش مینویسد:

در مرداد ۵۶ به جای هویدا نخست وزیر شدم و تا شهریور ۵۷ پس از فاجعه سینما رکس استعفا نموده و به آمریکا مهاجرت کردم. زیرا پس از فاجعه رکس با توجه به فضای جامعه و شایعه سازی انقلابیون که دولت را مسئول این فاجعه میدانستند مطمئن شدم که نظام سقوط خواهد کرد. لذا به واشنگتن رفتم و با توجه به اینکه کل دارایی من کفاف یک الی دو سال هزینه خانواده را در آمریکا میداد به دانشگاه محل تحصیل خود که درآن دکترای مهندسی هیدرولیک گرفته بودم مراجعت کردم و خواستار تدریس شدم (دانشگاه کورنل واشنگتن) که با استقبال رئیس و اعضای هیئت علمی روبرو شدم. چون مرا بعنوان سیاستمدار نفتی میشناختند و قرار شد دپارتمان نفت را در آن دانشگاه راه اندازی کنم.
خوشحال از اینکه شغلی پیدا کرده ام و میتوانم آبرومندانه زندگی کنم. آماده کار در دانشگاه بودم که دیدم درخواستی دارم مبنی بر دیدار با وزیر نفت امارات متحده عربی. در این دیدار به وزیر نفت و هیئت همراهش توضیح دادم که قرار هست با دانشگاه همکاری کنم. وزیر نفت امارات گفتند هر مبلغی که دانشگاه پیشنهاد داده ما چند برابرش به شما حقوق میدهیم. به ناچار و با اصرار وزیر نفت پیشنهاد آنها را پذیرفتم و راهی دبی شدم. کل دبی شامل چند خیابان؛ یک هتل و یک فرودگاه کوچک بود و قرار شد به آنها مشاوره بدهم که با پول نفت چگونه سرمایه گذاری کنند. با توجه به اینکه دبی از نظر مساحت از شش امارات دیگر بزرگتر بود و همجوار با دریا دبی را چند امارات کردم و پیشنهاد دادم که دبی امارت بدون سرمایه گذاری از نفت و مرکز تجارت و ترانزیت کالا در خاورمیانه باشد. پس از سه سال و نیم با پولی که از اماراتی ها به عنوان حقوق و حق مشاوره دریافت نمودم توانستم خانه ای در واشنگتن بخرم. پس از مدتی به مدت یکسال مشغول کار در بانک جهانی شدم و پس از خاتمه جنگ ایران و عراق که دولت هاشمی درخواست وام از بانک جهانی کرده بود به آقای هاشمی به طور خصوصی مشاوره لازم را جهت شکوفایی اقتصادی ایران دادم که متاسفانه به هیچ کدام از آن مشاوره ها عمل ننمودند.

بهرحال یکی از دلایل پیشرفت امارات و بویژه دبی حضور دکتر جمشید آموزگار در این کشور بود. آموزگاری که شاید اگر در ایران میماند به سرنوشت هویدا دچار میشد؛ در مهرماه ۱۳۹۵ در سن ۹۳سالگی در آمریکا درگذشت!

✅ @karkhone

پارادایم جدید تولیدگرایی؟

| رضا امیدی

اخیراً یادداشتی از دنی رودریک؛ از صاحب‌نظران حوزۀ عدالت اجتماعی و استاد دانشگاه هاروارد، در پروجکت سندیکت دربارۀ جهت‌گیری جریان‌های سیاسی به‌سمت یک پارادایم تولیدگرا منتشر شده است. بخش‌هایی از این یادداشت را در ادامه می‌خوانید:

یک پارادایم اقتصادی زمانی واقعاً جا می‌افتد که حتی مخالفان آن، جهان را از دریچۀ آن نگاه کنند. دولت رفاه کینزی در دوران اوج خود، هم از طرف چپ‌گراها و هم از طرف سیاست‌مداران محافظه‌کار حمایت می‌شد. در آمریکا، آیزنهاور و نیکسون؛ رؤسای جمهور جمهوری‌خواه، اصول اساسی پارادایم بازارهای تنظیم‌شده، بازتوزیع، بیمۀ اجتماعی را به‌طور کامل به‌کار گرفتند و برای گسترش برنامه‌های رفاه اجتماعی و تقویت مقررات محیط کار و محیط زیست تلاش کردند.

نئولیبرالیسم هم همین‌گونه بود. ابتدا از سوی اقتصاددانان و سیاست‌مداران بازارگرا نظیر فریدمن، ریگان، و تاچر مطرح شد، اما در دوره‌ای رهبران چپ میانه نظیر کلینتون و بلر هم برنامه‌های بسیاری را در راستای حمایت از بازار پیش بردند. این رهبران برای مالی‌سازی، مقررات‌زدایی، و جهانی‌سازی تلاش کردند.

امروزه ما در حال گذار از نئولیبرالیسم هستیم، اما روشن نیست چه چیزی جایگزین آن خواهد شد. فقدان یک پارادایم جدید الزاماً بد نیست. ما نیازی به ارتدوکس تازه‌ای نداریم که نقشه‌های آماده و برش‌زده‌ای را برای کشورها و مناطق با نیازها و شرایط متفاوت ارائه می‌کند. اما سیاست‌گذاری اقتصادی باید با یک چشم‌انداز پیشران راهبری شود. تاریخ حکایت از آن دارد که خلأ ناشی از افول نئولیبرالیسم به‌زودی با پارادایم جدیدی پر خواهد شد که به حمایت طیف‌های مختلف سیاسی نیاز دارد.

مشخصاً ممکن است یک اجماع جدید دوحزبی حول «تولیدگرایی» شکل بگیرد که بر توزیع فرصت‌های اقتصادی مولّد در تمام مناطق و بخش‌های نیروی کار تأکید دارد. این پارادایم جدید اعتماد کمتری به بازارها دارد، به بنگاه‌های بزرگ بدگمان است، بر تولید و سرمایه‌گذاری به‌جای حوزۀ مالی تأکید دارد، و به‌جای جهانی‌سازی به‌دنبال احیای جامعۀ محلی است. تولیدگرایی با تمرکز کمتر بر بازتوزیع، پرداخت‌های انتقالی، و مدیریت اقتصاد کلان و تمرکز بیشتر بر اقدامات سمت عرضه برای ایجاد مشاغل خوب برای همه، از دولت رفاه کینزی فاصله می‌گیرد. همچنین با بدبینی بیشتر نسبت به تکنوکرات‌ها و ابراز خصومت کمتر نسبت به پوپولیسم اقتصادی، از هر دو جریان پیشینی خود فاصله می‌گیرد.

رتوریک دولت جو بایدن و بسیاری از سیاست‌های آن بسیاری از این عناصر را در خود دارد. برای مثال، می‌توان به پذیرش سیاست‌های صنعتی سبز، بازسازی زنجیره‌های تأمین داخلی، و تشویق مشاغل خوب اشاره کرد. سرزنش سودهای کلان شرکت‌های بزرگ به‌عنوان عامل تورم و خودداری از لغو تعرفه‌های دونالد ترامپ علیه چین نمونه‌های دیگری از این سیاست‌ها است.

اما بسیاری از رشته‌های این تفکر در جناح راست سیاسی نیز وجود دارد. سناتور جمهوری‌خواه و نامزد پیشین و احتمالاً آیندۀ ریاست‌جمهوری، مارکو روبیو، درخواست‌های هیجان‌انگیزی برای سیاست صنعتی ازجمله ترویج کمک‌های مالی، بازاریابی، و کمک فناوری به مشاغل کوچک و بخش‌های تولیدی و فناوری‌های پیشرفته ارائه کرده است. او می‌گوید: «جایی که حتی کارآمدترین نتایج بازار به زیان مردم ما است، آنچه نیاز داریم سیاست صنعتی هدفمند برای کمک به منافع عمومی است».

بسیاری از جناح چپ آمریکا هم با این سیاست‌ها موافق‌اند. معمار سیاست تجاری ترامپ در مقابله با چین، رابرت لایتیزر، به‌دلیل تاکتیک‌های خود در مقابل سازمان تجارت جهانی، در بین نیروهای پیشرو طرفداران زیادی دارد. رابرت کاتنر، از افراد پیشرو در جریان چپ، استدلال کرده که دیدگاه‌های لایتیزر در زمینۀ تجارت، سیاست صنعتی، و ناسیونالیسم اقتصادی بیشتر به دیدگاه یک دموکرات پیشرو شبیه است.

پاتریک دنین از روشنفکران برجستۀ راست پوپولیستی در آمریکا هم از «سیاست‌های حامی کارگران» و «تشویق تولید داخلی از طریق سیاست‌های دولتی» دفاع می‌کند. همچنین جیمز و دبورا فالوز که برای مطالعۀ توسعۀ محلی سراسر آمریکا را سفر کردند دریافتند که عمل‌گرایی در زمینۀ تقویت کسب‌وکار و ایجاد اشغال می‌تواند بر حزب‌گرایی و طرفداری سیاسی غلبه کند.

نشانه‌هایی از جهت‌گیری دوباره به‌سمت یک چارچوب جدید سیاست‌گذاری اقتصادی وجود دارد که به‌جای تمرکز بر مالی‌گرایی، مصرف‌گرایی، و جهانی‌گرایی، ریشه در تولید، کار، و محلی‌گرایی دارد، و چه‌بسا به یک مدل جدید سیاست‌گذاری تبدیل شود که نظر قطبی‌ترین مخالفان سیاسی را به خود جلب کند.


✅ @karkhone

چند کلامی با آنها که این روزها کنکور دادند

| محمدرضا اسلامی

این یادداشت برای آنهاست که چند روز اخیر کنکور داده اند:

سلام. خدا قوت! خسته نباشی. هفته ای که گذشت برای یکی از کلاسهای مقطع لیسانس، از یک سخنران میهمان دعوت کردم که در کلاس حاضر شود و دربارۀ کارهایش با دانشجویان صحبت کند. کرونا این امکان را فراهم کرده که دعوت از سخنران به کلاسها آسان شود.
افراد بعضا هنوز از منزل کار می کنند و لذا می توانند که فرصتی را برای سخنرانی در یک کلاس برای خودشان فراهم کنند. (ترم قبل از آقای کوین موهر، طراح معروف سازه های بلندمرتبه در کالیفرنیا دعوت شد که در کلاس سازه فولادی سخنرانی کند و پروژه هایش برای بچه ها هیجان انگیز بود)
میهمان این هفته، خانم میشل نِیوکامر از آزمایشگاه لارنس دانشگاه برکلی بود و قرار بود در خصوص پروژه های محیط زیستی که در این آزمایشگاه کار می کنند برای دانشجوها حرف بزند.

قبل از آمدنِ میشل به کلاس آنلاین، دقایقی برای بچه ها توضیح دادم که «آزمایشگاه لارنس» یکی از آزمایشگاههای صاحبنام دنیا محسوب می شود. تا امروز ۱۴ برندۀ جایزه نوبل از این آزمایشگاه بوده اند! ۱۸ تن از افرادی که «جایزۀ سال علوم» رو کسب کرده اند کسانی بودند که در آنجا کار کرده اند. پروژه های پژوهشی آزمایشگاه لارنس، از گرانترین طرحهای تحقیقاتی محسوب می شوند.

خانم میشل به کلاس آمد و حدود ۴۰ دقیقه در مورد پروژۀ آتش جنگلهای کالیفرنیا و اثراتِ آن روی «کیفیت آب» این مناطق، حرف زد. نکته جالبی که از این جلسه در خاطر ماندگار شد اینکه در پایان صحبتها یکی از دانشجوها از میشل سوال کرد که: چه شد که به سَمت دکترا در رشته محیط زیست رفتید؟ پاسخ او جالب بود.

گفت:
«لیسانس من هیچ ارتباطی با بحثهای مهندسی نداشته! در رزومۀ من می بینید که من لیسانس را زبان فرانسه خوانده ام(!) و بعد از پایان لیسانس مدتی سر کار رفتم، ولی یک «احساس عدم رضایت از خودم» داشتم
Dissatisfaction
از خودم سوال می کردم که: قراره تویِ زندگیت چکار کنی؟ شغلت قراره «چه کاری برای جامعه ات» بکند؟

این احساسِ عدمِ رضایت (از خود) باعث شد که به این نتیجه برسم که «دنبال چیزی بیشتر از این» هستم و بروم و یک سری واحدهای فیزیک و ریاضی و علوم پایه را در
Community College
بگذرانم».

(توضیح اینکه) "کامیونیتی کالج" ها در آمریکا، مراکز آموزش عالی ای هستند که رتبه پائینی دارند (ورود به آنها سخت نیست). میشل رفته بود و آنجا تعدادی واحد گذرانده بود تا بتواند با مباحث زمین شناسی آشنا شده و بعد، وارد دورۀ کارشناسی ارشد در بحث زمین شناسی(گرایش منابع آب) بشود. بعد از اینکه کارشناسی ارشد را با موفقیت گذرانده بود وارد دورۀ دکترای محیط زیست شده بود و به قدری خوب کار کرده بود که بعد از پایان تحصیلش در سازمان ناسا استخدام شده بود. حالا هم بعد از چندسال کار در ناسا، در «آزمایشگاه لارنس» (یکی از برترین پژوهشگاههای دنیا) برای خودش یک گروهِ پژوهشی دارد و فاندهای درشتی جذب کرده و...

آزمایشگاهی با 14 برندۀ جایزه نوبل!

از این حرفهای میشل به وجد آمده بودم. چون بارها شده بود که هنگام تدریس، در چهرۀ بعضی از بچه های لیسانس بی انگیزه بودن را می دیدم. بچه ها به چشم خود دیدند که اگه بخواهی «دنبال چیزی بیشتر از این» باشی، راه تا چنین سطوحی برایت باز می شود.

حرفهای میشل من را به یاد سریال «بهتره به سال زنگ بزنی» انداخت (Better Call Saul). سریال درخشانی که بعد از «برکینگ بد» ساخته شد. در آن سریال یک نقش اول مرد (جیمی) و یک نقش اول زن (کیم) هستند که هر دو «همزمان با استخدام» و کار در قسمت بایگانی(!) دفتر حقوقی، میروند و شبانه درس می خوانند و موفق می شوند که برایِ خودشان «دفتر وکالت» و شرکت ثبت کنند. در یکی از سکانسهای سریال، وقتی که مدیرعامل یک شرکت حقوقی بزرگ از کیم می پرسد که: «چه شد که از کار در زیرزمین بایگانیِ یک شرکت، خودت را به اینجا رساندی که برای خودت شرکت تاسیس کنی؟» دختر جواب می دهد: «دنبال چیزی بیشتر از اون زندگی بودم».

البته میان این دو نفر، «جیمی» می رود و وکیل آدم بدها می شود، ولی دخترِ قصّه ما، روی اصول و ارزشهای خودش زندگی می کند و مسیر خودساختگی را ادامه می دهد و...

عزیزم! واقعیت این است که کنکور، تحصیلات، رشته و رتبه دانشگاه در موفقیت آدمها مؤثرند، اما در دنیای امروز «مسیرِ رشد» بسیار فراخ و باز هست. اینکه در چه رشته ای قبول بشوی و کجا و کدام دانشگاه درس بخوانی، یک قسمتِ ماجراست، اما مهم این است که مسیر «خودساختگی» را برای خودت به جدیت ادامه بدهی. چیزی مشابه تادائو آندو که از رانندۀ تریلی بودن در جاده های ژاپن، خودش را کشاند به سمتِ برترین معمار شدن، یا چیزی مشابه این خانم میشل که از لیسانس زبان فرانسه، خودش را کشاند به سمتِ جایگاهی جهانی...

اصلِ ماجرا، بعد از کنکوره!
و راهِ رشد، باز.

✅ @karkhone

| جرج ناتانيل کرزن

ایران مثل ژاپن تشنهٔ زندگانی نوین نیست، آنها از نفوذ تمدن غرب به کشورشان نفرت دارند... خیال می‌کنند نیرنگی در کار است... ایرانیان، به میراث تاریخی خود مغرورند و شبهه ای ندارند که ایران برترین سرزمین دنیاست ولی یکی از میان صد تن ایشان نیست که در راه استقلال وطن شمشیر از نیام برآورد.

✅ @karkhone

به سامانه‌ی ساماندهی آواز و خوانندگی خوش آمدید. لطفاً اطلاعات زیر را به صورت صحیح و کامل وارد کنید.

بند صفر- اگر توصیه‌نامه‌ای از یکی از مسئولین فرهنگی یا سیاسی نظام دارید آن را در اینجا بارگذاری کنید یا از ایشان بخواهید با ما تماس بگیرند. اگر این بند شامل حال شما می‌شود، اولاً التماس دعا، لطفاً ما را فراموش نفرمایید، و ثانیاً لازم به دادن بقیه‌ی اطلاعات زیر نیست.

اما برای بقیه‌ی خوانندگان آواز:
۱- سبک خوانندگی شما کدام از موارد زیر است؟
الف)پاپ
ب) مداحی-پاپ
پ)رپ
ت) مداحی-رپ
ث) هوی متال
ج) مداحی-هوی متال
چ) سنتی
ح) مداحی سنتی
خ) مداحی سنتی-صنعتی
د) مداحی برای مجلس ترحیم

۲- لطفاً فایل اشعار آهنگِ خود را بارگذاری کنید.

۳- لطفاً فایل نُت‌های موسیقی را بارگذاری کنید. اگر از روی نُت نمی‌خوانید، بدهید یک نفر برایتان نت بنویسد.

نکته‌ی مهم: دوباره‌خوانی ترانه‌های خوانندگان معلوم‌الحال طاغوتی ممنوع است، مگر در شاخه‌ی مداحی.

۴- لطفاً توضیح دهید که خوانندگی شما چه عملکردی در جهاد تبیین دارد؟

۵- نام آلات موسیقی که خوانندگی شما را همراهی می‌کنند را وارد کنید.

(در اینجا اگر آلت موسیقی انتخاب شده به سبک خوانندگی در بند ۱ نخورد، سیستم خطا می‌دهد و بعد کلاً هنگ می‌کند!)

۶- نام، نام خانوادگی، نام پدر، شماره‌ی شناسنامه، تاریخ تولد و شماره ملی هر یک از نوازندگان همراه را وارد، و یک عکس ۳×۴ از هرکدام بارگذاری کنید.

۷- آیا هیچ‌گاه در کنسرت‌های خارج از کشور خوانندگی کرده‌اید؟ لیست کشورها و کنسرت‌ها و نام اعضای کنسرت و رهبر کنسرت همراه با تصویر گذرنامه‌ی آنان را وارد و بارگذاری کنید. برای هر کدام از اعضای کنسرت که تبعه‌ی خارج یا دوتابعیتی‌اند، باید از وزارت اطلاعات گواهینامه‌ی عدم جاسوسی بگیرید.

۸- آیا هیچ گاه در کلاس‌های مداحی شرکت کرده‌اید؟ اگر بله، مدارک اعطایی پایان هر دوره را بارگذاری کنید.

۹- نظر خود را در مورد حاج‌منصور ارضی، امیر تتلو و محمدرضا شجریان به تفصیل بنویسید.

بعد از اتمام مراحل فوق، ابتدا وارد سامانه پرداخت آنلاین برای پرداخت هزینه‌ها خواهید شد. سپس پرونده‌ی شما بررسی خواهد شد و بعد از آن شما باید با در دست داشتن اصل مدارک برای مصاحبه‌ی حضوری به وزارت کل ارشاد، دفتر موسیقی، واحد خوانندگی، اتاق ۲۳۱۷ مراجعه کنید.

به تخیل خود اجازه دهید تا موارد فوق را چندمرحله‌ای کند، با کلی رمز و کد و کوفت و زهرمار در هر مرحله، و با اعتبارسنجی و تشخیص هویت در ابتدای کار، و با بررسی اطلاعات توسط "کارشناس" در پایان هر مرحله برای رفتن به مرحله‌ی بعدی، و با تهدیدِ اینکه اطلاعات غلط یا ناکامل موجب فلان و بهمان خواهد شد، .... اگر تخیل خود را کاملاً آزاد بگذارید و کمی هم ذهنیت یک روانپریش را تقلید کنید، آن وقت شاید بتوانید یکی از این سامانه‌های ساماندهی فلان و بهمان را تصور کنید.


✅ @karkhone

در ستایش سفته‌بازی

سفته‌بازی و دلالی از زمان‌های بسیار دور کاری مذموم در نظر اکثر افراد بوده است. سفته‌بازها متهمان ردیف اول افزایش قیمت‌ها و تلاطمات بازارها بوده‌اند. آنها با تقاضای سفته بازی خود همواره باعث رشد قیمت‌ها می‌شوند و بازارها را از تعادل خارج می‌کنند. اما این تفکر تا چه اندازه به حقیقت نزدیک است؟

والتر بلاک بزرگ همانند بسیاری از اقتصاددان‌های طرفدار بازار آزاد اینطور فکر نمی‌کند. او در مقاله درخشان خود با عنوان «مزایای سفته‌بازی» برخی کاربردهای مثبت سفته‌بازی را شرح میدهد. بلاک معتقد است در نبود سفته‌بازها قیمت‌ها بسیار بیشتر رشد می‌کنند.

او با مثال رویای پادشاه مصر که در کتاب مقدس آمده شروع می‌کند: هفت سال سرسبزی و هفت سال خشکسالی. بلاک می‌گوید فرض کنید آیندهٔ عرضه کالاهای مصرفی ما اینگونه و بدون وجود هیچگونه سفته‌بازی باشد. با توجه به تقاضای مشابه در دو دوره، سال‌های فراوانی منجر به قیمت‌های پایین و سال‌های نایابی منجر به قیمت‌های بالا می‌شود. اما زمانی که سفته‌باز وارد می‌شود، در سال‌های فراوانی خریده و در سال‌های نایابی می‌فروشد. فروش او در سال‌های نایابی منجر به کاهش قیمت‌ها می‌شود که اتفاق مثبتی است. مردم سفته‌باز را می‌بینند که در 7 سال دوم در حال فروش کالاها به قیمت‌های بالا است، بنابراین او را به خاطر این افزایش قیمت‌ها سرزنش می کنند، حتی اگر در غیاب او قیمت‌ها همچنان بالاتر بود.

ماجرا به همینجا ختم نمی‌شود، سفته باز یک کار بسیار مهم دیگر نیز انجام می‌دهد: انبار کردن کالاها در سال‌های فراوانی، زمانی که کمترین نیاز به آنها وجود دارد، و فروش آنها در سال‌های نایابی، زمانی که بیشترین نیاز به آنها وجود دارد.

به عقیده بلاک یک فایده دیگر اقدامات سفته‌باز این است که به تجار سیگنال می‌دهد دوران کمبود در آینده فرا خواهد رسید. خریدهای فعلی او قیمت کالاها را افزایش می‌دهد و از این رو سودآوری تولید آنها را در حال حاضر بالا می‌برد. این امر دیگران را تشویق می‌کند تا قبل از شروع سال‌های نایابی تولید را افزایش دهند. سفته باز سیستم هشدار زودهنگام اقتصاد است.

بلاک در ادامه این بحث را به بازار مسکن و بعد دیگر بازارها گسترش داده و نشان می‌دهد سفته‌بازی آنقدر هم که گفته می‌شود کار نامولدی نیست و مزایای فراوانی برای اقتصاد دارد. او حتی استدلال می‌کند سفته‌بازی فراتر از بازار مسکن و کامودیتی است و در بسیاری از اعمال روزانه ما نیز رواج دارد، برای مثال زمانی که یک خانم خانه‌دار برای خرید به فروشگاه می‌رود، اگر ببیند قیمت‌ها در حال کاهش است خرید خود را به تعویق می‌اندازد و در حالتی که قیمت‌ها رو به رشد باشد شاید دو برابر حالت معمول خرید کند.

در پایان گرچه سفته‌بازها همواره مقصر شناخته می‌شوند، اما شاید بد نباشد جور دیگر به آنها نگاه کنیم، به شکل کسانی که در نبود آنها اقتصاد چیزی کم دارد.

https://fee.org/articles/the-benefits-of-speculation/


✅ @karkhone

فروپاشی مالی شوروی چطور رخ داد؟

چرا شوروی نتونست مثل چین استبدادشو حفظ کنه و توسعه اقتصادی هم داشته باشه؟

مطالبی که میخونید از کتاب
The Struggle To Save The Soviet Economy
نوشته ی Chris Miller برداشته شده، و مطالبی که در مورد ایران مینویسم صرفا تحلیل شخصی خودم هستش، نه علم جامعه شناسی نه اقتصاد گروگان من نیستن


فروپاشی مالی در مورد مجموعه اتفاقایی بود که اواخر دهه 80 کسری بودجه شدیدی به وجود اوردن. البته شوروی همیشه برای برای اینکه بین دخل و خرجش یه بالانسی ایجاد کنه مشکل داشت،این روی کاهش کیفیت زندگی مردمش مستیقما اثر داشت، کمبود مواد غذایی یه مشکل دائمی توی 70 سال حکومت کمونیستی بود.

اقتصاد شوروی براساس مالکیت عمومی ( Public Property ) و کنترل دولت روی تمام ابزار های تولید و توزیع و قیمت گزاری بنا شده بود، اقتصادی که مالکیت خصوصی رو زیر سوال میبره و از اصول مارکت پیروی نمیکنه معلومه که با مشکل رو به رو میشه، حالا هرچقدرم که هزینه بشه براش و تازه فقط شوروی نبود، کلی از کشورهای اقماری شوروی و گروه های تروریستی داشتن منابع محدودشون میخوردن. بله، مردم شوروی هم مثل مردم ما منابع نفت و گازشون به جای اینکه خرج رفاهشون بشه صرف توسعه ی ایدولوژیک میشد تا مثلا انقلاب سرخ صادر بشه.

این مشکلات باعث شد که بهبود وضعیت اقتصادی بعد از مرگ استالین بشه اولویت شماره یک مقامات حزب کمونیست، برای اینکار موسسات زیادی تاسیس کردن که پژوهش کنن روی انواع مدل های اقتصادی تا بلکه به نوعی بشه با تغییر قوانین ضمن حفظ ارمان ها از این وضعیت بد اقتصادی خارج بشن.

شوروی برای تغییر مدل اقتصادیش شروع کرد از شرق اروپا و کشورهای زیرمجموعه پیمان ورشو به عنوان ازمایشگاه استفاده کرد، مدل های متعددی که درجاتی از حاکمیت و دخالت مارکت رو در نظر میگرفتن تو هر کشور اجرا شد.

اولین ازمایشگاه نظریه پردازا مجارستان بود, مجارستان که قبل از شورش مردم و سرکوبشون توسط تانک های شوروی خیلی وضعیت اقتصادی بدی داشت شد اولین نمونه بود که با کم کردن تعداد نماینده های دولت و سپردن بخشی از اختیارات به بخش خصوصی تونستن مشکل کمبود مواد غذایی و کالا رو حل کنن تا حدودی، ولی همچنان اون ایدئولوژی سوسیالیستی بود.

مدل ها متنوع بود، تو بعضی کشورها مشکلات مالی رو با تغییر بخشی از سیستم اداری کاهش میدادن، تو بعضی دیگه با قرض گرفتن و یارانه، لهستان نماد سیستم قرضی بود، که به حدی از بانک ها و کشورهای دیگه برای گذران امورش قرض گرفت که بدهی لهستان "دو برابر" کل بدهی شوروی شد !


این بدهی بالا اوردن به این راحتی ها هم نبود، یعنی شوروی نمیتونست بگه به من ربطی نداره و خودتی و خودت، چون کل سلطه شوروی تو شرق اروپا زیر سوال میرفت اگه اجازه میداد سقوط کنه یکی از این کشورها، درنتیجه نفت و گاز مفتی و… بهشون میداد ولی اینا هم فایده نداشت و این کشورا اعلام ورشکستگی کردن.

در نتیجه خیلی از این کشورا مجبور شدن سیاست های مد نظر وام دهنده ها رو برای پرداخت بدهی هاشون اجرا کنن، مثل کات کردن هزینه هایی که خیلی هاشون اساس نظام سوسیالیستی مثل بهداشت رایگان و اموزش رایگان رو زیر سوال میبرد، و همین اهرم فشار سیاستمداری اون کشورها به شوروی بود.

این سیاست های ریاضتی برای بازپرداخت بدهی ها خشم عمومی هم دنبال خودش میکشید، سیاستای ریاضتی یه چیز تو مایه های باج گرفتن موقع خروج و ورد به کشور، پول گرفتن بابت استفاده از خیابونای داخل شهر و بالا بردن قیمت بنزین بوده، بالا بردن شهریه دانشگاه ها و کم کردن پوشش بیمه هم بود.

اینا باعث شد که مردم شوروش کنن تو لهستان، اول شورش هم مقامات خود لهستان اصلا برخوردی نکردن و نمیخواستن برخورد کنن ولی همونطور که روزنامه وابسته دولتی شوروی دستور رو ارسال کرد باید مردم رو میکشتن یا تانک های شوروی حمله میکردن به لهستان! در این حد قلدری




استان به همین جا ختم نمیشد! فقط لهستان و مجارستان نبودن، تو یوگوسلاوی هم وضعیت فاجعه بار بود تورم سالانش به 200 درصد و حجم بدهی هاش به 21 میلیارد دلار رسیده بود! پس میتونید حدس بزنید چه فشار مالی بزرگی روی شوروی از جانب همپیماناش وارد میشده، کلی لبنان داشت برای آباد کردن.


برگردیم داخل شوروی، بعد از استالین خورشچف جانشینش شد و خیلی سریع بعد از اینکه انتقاد کرد از سیاست های استالین و سعی کرد اصلاحاتی انجام بده کودتای نرمی شد و کنار گذاشتن و یکی رو اوردن که به ارمان های اون نزدیک تر باشه، حالا چند تا کوت میکنم از برژنف اشنا بشید باهاش


برژنف جوون تر که بود وقتی بهش پیشنهاد دادن برای تحصیل بورس بشه بره پاریش گفته بود وقتی برسه پاریس از برج ایفل بالا میره و تف میندازه روی کل اروپا! تازه وقتی در مورد حمایتش از تروریسم میپرسیدن میگفت "حتی تو جنگل ها هم می خوان راه لنین رو ادامه بدن!" یه همچین ادمی بود.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

| جان استوارت میل

دولتی که پرورش روحی و اعتلای نفس افراد خود را محدود می‌کند و یا در حداقل نگه می‌دارد، دولتی که افراد را کوچک می‌کند تا بهتر بر آن‌ ها مسلّط باشد هر چند که از تسلّط بر آنان نفع آنان را در نظر داشته باشد، روزی متوجه می‌شود که با افراد کوچک و ناتوان کارهای بزرگ نمی‌توان کرد. چنین دولتی روزی پی‌ خواهد برد که کفایت دستگاه حکومت که به خاطر آن همه چیز را فدا کرده است برای او حاصلی ندارد زیرا نیروی حیاتی و محّرکی را که برای چرخاندن این دستگاه لازم است، خود نابود کرده است.


✅ @karkhone

خطای ترکیب

| جعفر ساعی نیا

چیزی را که اهل منطق «خطای ترکیب» می‌نامند، این باور است که آنچه در مورد جزء صادق است، در مورد کل نیز صادق است. یک طرفدار بیسبال در ورزشگاه در حالت ایستاده می‌تواند بازی را بهتر ببیند؛ اما اگر همه طرفداران بایستند، همه بهتر نخواهند دید. بسیاری از سیاست‌های اقتصادی متضمن خطای ترکیب است، زیرا وقتی سیاستمداران به کمک گروه، صنعت، ایالت یا دیگر دارندگان منافع خاص می آیند، منافع آنها را به گونه‌ای ارائه می‌کنند که گویی این نفع خالص برای جامعه است و نه اینکه اساساً از «عمرو می‌دزدند تا به زید بدهند.»
مثلاً بسیاری از دولت‌های محلی از سیاست‌هایی پیروی می‌کنند که برای جلب بنگاه‌های جدید یا مردم دارای درآمد بیشتر طراحی شده است، و انتظار دارند هر دو آن‌ها درآمد مالیاتی بیشتری را ایجاد نمایند. تمام یک محله را تخریب کرده و ساخت خانه‌ها و مراکز خرید سطح بالا به جای آن را وسیله‌ای برای تجدید حیات جامعه دانسته‌اند. دولت فدرال اغلب برای این عملیات یارانه پرداخت می‌کند بدون در نظر داشتن آنکه بنگاه‌ها و مردم دارای درآمد بالاتر که به این محلات جذب می‌شوند، اساساً از محل دیگری منتقل می شوند، حال آنکه مردمی معمولاً با درآمد پایین‌تر که از این محل‌ها رانده می‌شوند نیز به جای دیگری منتقل می‌گردند. اما دولت‌ها ـ از سطح محلی گرفته تا سطح ملی - برنامه‌های بی‌شماری را برای مشارکت در چیزی اجرا کرده‌اند که معمولاً حداکثر عملی با جمع صفر و اغلب عملی با جمع منفی است؛ زیرا میلیون‌ها زندگی در سراسر کشور مختل می‌شود و میلیاردها دلار حاصل از مالیات صرف تخریب مناطقی می‌گردد که هیچ گونه نفع خالصی برای کل کشور ندارد. از آنجا که سیاست‌های تحمیلی دولت، بر خلاف معاملات بازار، معاملات اختیاری نیست، عملیات جمع صفر و جمع منفی می‌تواند الى‌الابد ادامه یابد.
با این همه، ممکن است در هر محل خاص، نقشه‌های تأثیرگذار قبل و عکس‌های تأثیرگذار بعد از اجرای آن طرح برای نشان دادن صحنه «قبل» و «بعد» از بازسازی و گرامیداشت اصلاحات مشهود ارائه گردد. سال‌های سال عکاسان دوست داشتند از زاغه‌نشینی‌های واشنگتن عکس‌هایی بگیرند که گنبد ساختمان کنگره در پس زمینه آن‌ها مشهود بود. در نهایت، پروژه‌های گسترده جمع‌آوری زاغه‌نشینی‌ها به این عکس‌های خجالت‌آور پایان داد، اما مردمی که از این محل آواره شدند برای زندگی به جاهای دیگری رفتند و بسیاری از مناطق دیگر را به زاغه‌نشینی تبدیل کردند. البته این زاغه‌های جدید حالا در فاصله سیاسی مناسبی از ساختمان کنگره واقع شده بود!
اغلب گفته می‌شود که خرج کردن دولت برای اقتصاد مفید است؛ زیرا پول پرداختی خرج می‌شود و دوباره خرج می‌شود، ایجاد شغل می‌کند، درآمدها را افزایش می‌دهد و ضمن این فرایند، درآمد مالیاتی ایجاد می‌کند. اما معمولاً اگر پول دولت در دست مؤدیانی می‌ماند که مالیات از آنها اخذ شد، آنها هم آن را خرج می‌کردند و آن نیز باز خرج می‌شد، ایجاد اشتغال می‌کرد و در ضمن این فرایند، درآمدها را افزایش می‌داد، این وضعیت نیز در حدی که به انتقال پول مربوط باشد، در بهترین حالت یک فرایند جمع صفر است، و در حدی که نرخ‌های بالای مالیات برای تأمین مالی مخارج دولت انگیزه انجام همه کارهای لازم برای ایجاد فعالیت اقتصادی و رفاه ناشی از آن را کاهش می‌دهد، فرایند جمع منفی است.
طرفداران سیاست حفظ «فضای باز» به منظور ممانعت از «تجمع بیش از حد جمعیت»، از این حقیقت غافل‌اند که اندازه کل جمعیت از این گونه سیاست‌ها تأثیر‌نمی‌پذیرد، و این بدان معنی است که مردمی که از‌ زندگی آن‌ها در یک منطقه معین ممانعت می‌شود، منطقه دیگری را پرجمعیت‌تر از چیزی می‌سازند که در غیر این‌ صورت می‌بود.

✅ @karkhone

پرسش در مورد گرانی
مقایسه!

می‌گوید: واقعاً شرم‌آور نیست که برای توجیه گرانی‌ها در تلویزیون قیمت‌ها در ایران را با قیمت‌ها در اروپا و امریکا مقایسه می‌کنند؟
می‌گویم: بله، واقعاً شرم‌آور است!

می‌گوید: نمی‌گویند که اگر بناست قیمت‌هایمان را جهانی کنند، باید درآمدهایمان را هم جهانی کنند!
می‌گویم: کارشان از این لحاظ شرم‌آور است که می‌خواهند با این مقایسه‌ها فشل بودن سیستم اقتصادی که ایجاد کرده‌اند را بپوشانند.
ولی واقعیت این است که نه قیمت‌ها می‌تواند تحت کنترل دولت باشد و نه درآمدها! آنچه قیمت‌ها را پایین نگاه می‌دارد، رقابت اقتصادی از یک طرف و کارآمدی سیستم اقتصادی (در تولید و تجارت) از طرف دیگر است. آنچه درآمدها را بالا می‌برد، کارآمدی نیروی کار است که آن هم، علاوه بر شایستگی‌های فردی، به شدت به کارآمدی کل سیستم اقتصادی بستگی دارد.
دولت (حکومت) فقط می‌تواند با شلختگی مالی خود و بانک‌ها ایجاد تورم کند! همین!

می‌گوید: یعنی دولت نمی‌تواند حقوق کارکنانش را افزایش دهد؟
می‌گویم: بله، می‌تواند! ولی باید ان را از کس دیگری بگیرد یا بدزدد. یا با مالیات، یا با تورم..... افزایش حقوق کارمند تهران‌نشین غالباً معنایش فقیرتر کردن پیرزن سیستانی است!

می‌گوید: ولی آیا دولت نبایستی بر قیمت‌ها نظارت و کنترل داشته باشد؟ مگر در کشورهای دیگر دولت قیمت‌ها را کنترل نمی‌کند؟
می‌گویم: کجا و در چه کشوری؟ نه در آمریکا، نه در اروپا، نه در چین و ژاپن و سنگاپور و مالزی، نه در عراق و امارات و کویت و عربستان و عمان و قطر، قیمت‌ها کنترل نمی‌شوند. نظارت بر قیمت‌ها هم وجود ندارد. درج قیمت مصرف‌کننده هم از مراسمات سه چهار تا کشور کمونیستی و نئوکمونیستی است، و درج قیمت تولیدی بر روی کالا هم از ابداعات نخبگان بزرگ کشور خودمان است!
در حقیقت، یک‌ عامل گرانی اجناس در کشورمان هزینه‌هایی است که سیستم اقتصادی و مداخلات دولتی تحمیل می‌کند.

می‌گوید: ولی آیا در ایران، عدم نظارت دولتی با وجود کاسبکاران طماع و حریص ممکن است؟
می‌گویم: کاسبکاران همه جای دنیا طماع و حریصند! اصلاً انسان حریص است! اگر در آمریکا یا چین کاسبکارش جنسش را گران نمی‌فروشد، به علت آن نیست که دولت مانعش می‌شود، بلکه رقابت است که موجب آن می‌شود.

✅ @karkhone

روزنامه اطلاعات و مرحوم دعایی
زان یار دلنوازم، شُکریست با شکایت به مناسبت چهلم

|محمدرضا اسلامی


روزنامه اطلاعات قدیمی ترین روزنامه ایران است. تاریخ تولدِ اطلاعات قبل از تاریخ تولدِ پدربزرگ بسیاری از ماست. 96 سال پیش، این روزنامه زمانی شروع به انتشار کرد که «کشور قطر» یا امارات هنوز حتی شکل نگرفته بودند. شان و جایگاهِ این روزنامه در «منطقه خاورمیانه» باید بالاتر از جایگاه شبکه الجزیره و... می بود. زمانی که ایرانیان به فکر انتشار روزنامه افتاده بودند هنوز بسیاری از کشورهای عربی درکی از مفهومِ کنش سیاسی-اجتماعی و روزنامه نداشتند. (البته قصد تفاخر بر این گزاره نیست چون روزنامه الاهرام در قاهره پنجاه سال زودتر از اطلاعات شروع به کار کرده بود)

مرحوم دعایی انسان خوبی بود ولی آسیب بزرگی به یکی از سرمایه های معنوی کشور ایران (روزنامه اطلاعات) زد. او در دوران مسئولیتش باعث شد تا روزنامه اطلاعات به یک روزنامه کم رنگ و بو، و کم خاصیت تبدیل شود. روزنامه ای که (با توجه به سابقه طولانی اش) می توانست در منطقه خاورمیانه و حتی در تراز بین المللی مطرح باشد، تبدیل شد به روزنامه ای که حتی دوستان و رفقایِ دعایی هم آن را خریداری نمی کردند.

در این سال‌های اخیر، روزنامه اطلاعات محل انتشارِ اندیشه هایِ پویا و تضاربِ آرای گوناگون "نبود". مقالات فاخری منتشر "نشد" که در حوزه اندیشۀ نسل جوان، موج ایجاد کند. تمام دستگاه «اطلاعات» حتی به اندازۀ دو قلم کانال تلگرام سهند ایرانمهر یا اینستاگرام محمد فاضلی در حوزۀ اندیشه ایران اثرگذاری نداشت.

مرحوم دعایی باعث شد تا روزنامه اطلاعات به یک روزنامه کم رنگ و بو تبدیل شود. مانند اینکه به سر سفرۀ غذا دعوت شوید ولی بر سر سفره، فقط یک سینی برنج سفید (پلو) باشد. میهمان شاکر خواهد بود که سفره خالی نیست و او گرسنه نخواهد ماند ولی این طعام، هیچ شوقی در هیچ خاطری بر نمی انگیزد. عطر و بویی ندارد. برنج است فقط. روزنامه اطلاعات در حوزه اندیشه و «تولید محتوا» برنج بر سر سفره می گذاشت.

البته مرحوم دعایی در سلوک فردی و شخصی انسان خالصی بود ولی مسئله چیز دیگری است. مسئله این است که یک انسان خوب، الزاما نمی تواند باعث تعالی و موفقیت تیم ملی فوتبال یک کشور شود. خوب بودن و توسعه الزاما به هم مرتبط نیستند. شخصیتهایی مانند مرحوم دعایی نمی توانند موتور محرک توسعه باشند. آنها نمی توانند یک مجوعه را به تراز بین المللی برسانند.

این روزها که بسیاری ذکر محاسن مرحوم دعایی را می کنند (که البته وصدق بالحُسنی) باید به این نکته انذار داد که یک مهندس محاسب سازه فولادی، الزاما نمی تواند یک مدرسِ سازه فولادی هم باشد. یک فوتبالیستِ خوب، الزاما نمی تواند یک مربی تیم ملی هم باشد. دنیای امروز، دنیای تجلیِ استعداد و هوش انسان است. کسانی می توانند «بسترِ شکوفایی استعدادها» را فراهم آورند که به لحاظ ذهنی با مفاهیم توسعه آشنا باشند. به بیان دیگر، ذهنی پیچیده و اندیشه ای توسعه آفرین داشته باشند. مرحوم دعایی چنین نبود.

بسیاری گفتند که مرحوم دعایی «مُنشی» دفتر نداشت. «راننده» نداشت. اگر تلفن می زدید او خودش گوشی تلفن را بر می داشت. اینها اصلا حُسن نیست. اینها همه سراسر ایراد است. اینها اسبابِ زمین خوردن و زمین گیر شدنِ یک روزنامۀ تراز بین المللی است. مدیر مسئول یک دستگاه خبری مانند اطلاعات، متناظر با فلان استاد دانشگاه نیست که در گوشه یک آزمایشگاه به تولید علم مشغول باشد. خودش تلفن جواب بدهد و… بلکه «او» باید «ثانیه به ثانیه» نبض اتفاقات و رویدادهای حوزه اندیشه/سیاست/اجتماع را منعکس کند. یعنی چه که فلانی منشی و راننده نداشت؟!

حافظ می گوید: «زآن یارِ دلنوازم شُکریست با شکایت». بله امثال سید محمود دعایی، همان یارِ دلنوازند که شکری پُر شکایت از آنها داریم. انسانهای خوب و مهربانی که خوبند، صالحند، اما اسباب رشد و توسعه نیستند. ضربانِ نبض دنیای روز را نمی فهمند. مفهوم زندگی، و طعم زندگی را در کنارشان حس نمی کنی. خوبند، ولی این خوبی ترا گرم نمی کند. شاکر هستی که بر سر سفرۀ طعام، در آن سینیِ برنج، حسن عباسی را در مقابلت ننشانده اند (آری از این بابت شاکری) ولی عملکردِ آن یار دلنواز، حتی صدای شکایتِ مُحبی چون حافظ را هم بر می آورد. خوبانی از جنس آقای قرائتی. همان ریاست نهضت سوادآموزی را هم نباید به ایشان داد. مدیریت و توسعه، از مسیر این خوبان میسر نمی شود. گر نکته دانِ عشقی، بشنو تو این حکایت.

برای آقای سید عباس صالحی آرزومندم که مَشی و سلوکی متفاوت با مرحوم دعایی پیش گیرد و سرمایه معنوی روزنامه اطلاعات را بالنده تر گرداند. از امکاناتِ دنیای امروز (تلگرام، اینستاگرام، فیس بوک، وب سایت) چنان استفاده کند که اطلاعات اگر شانه به شانه نیویورک تایمز نتواند زدن، لااقل جایگاهِ بی بی سی فارسی را در تولید محتوای اجتماعی/فرهنگی بگیرد.

✅ @karkhone