دکتر جمشید آموزگار دبیرکل سابق اوپک و نخست وزیر پس از هویدا که عمر صدارتش کمتر از ۱۴ ماه بود؛ در کتاب خاطراتش مینویسد:
در مرداد ۵۶ به جای هویدا نخست وزیر شدم و تا شهریور ۵۷ پس از فاجعه سینما رکس استعفا نموده و به آمریکا مهاجرت کردم. زیرا پس از فاجعه رکس با توجه به فضای جامعه و شایعه سازی انقلابیون که دولت را مسئول این فاجعه میدانستند مطمئن شدم که نظام سقوط خواهد کرد. لذا به واشنگتن رفتم و با توجه به اینکه کل دارایی من کفاف یک الی دو سال هزینه خانواده را در آمریکا میداد به دانشگاه محل تحصیل خود که درآن دکترای مهندسی هیدرولیک گرفته بودم مراجعت کردم و خواستار تدریس شدم (دانشگاه کورنل واشنگتن) که با استقبال رئیس و اعضای هیئت علمی روبرو شدم. چون مرا بعنوان سیاستمدار نفتی میشناختند و قرار شد دپارتمان نفت را در آن دانشگاه راه اندازی کنم.
خوشحال از اینکه شغلی پیدا کرده ام و میتوانم آبرومندانه زندگی کنم. آماده کار در دانشگاه بودم که دیدم درخواستی دارم مبنی بر دیدار با وزیر نفت امارات متحده عربی. در این دیدار به وزیر نفت و هیئت همراهش توضیح دادم که قرار هست با دانشگاه همکاری کنم. وزیر نفت امارات گفتند هر مبلغی که دانشگاه پیشنهاد داده ما چند برابرش به شما حقوق میدهیم. به ناچار و با اصرار وزیر نفت پیشنهاد آنها را پذیرفتم و راهی دبی شدم. کل دبی شامل چند خیابان؛ یک هتل و یک فرودگاه کوچک بود و قرار شد به آنها مشاوره بدهم که با پول نفت چگونه سرمایه گذاری کنند. با توجه به اینکه دبی از نظر مساحت از شش امارات دیگر بزرگتر بود و همجوار با دریا دبی را چند امارات کردم و پیشنهاد دادم که دبی امارت بدون سرمایه گذاری از نفت و مرکز تجارت و ترانزیت کالا در خاورمیانه باشد. پس از سه سال و نیم با پولی که از اماراتی ها به عنوان حقوق و حق مشاوره دریافت نمودم توانستم خانه ای در واشنگتن بخرم. پس از مدتی به مدت یکسال مشغول کار در بانک جهانی شدم و پس از خاتمه جنگ ایران و عراق که دولت هاشمی درخواست وام از بانک جهانی کرده بود به آقای هاشمی به طور خصوصی مشاوره لازم را جهت شکوفایی اقتصادی ایران دادم که متاسفانه به هیچ کدام از آن مشاوره ها عمل ننمودند.
بهرحال یکی از دلایل پیشرفت امارات و بویژه دبی حضور دکتر جمشید آموزگار در این کشور بود. آموزگاری که شاید اگر در ایران میماند به سرنوشت هویدا دچار میشد؛ در مهرماه ۱۳۹۵ در سن ۹۳سالگی در آمریکا درگذشت!
✅ @karkhone
در مرداد ۵۶ به جای هویدا نخست وزیر شدم و تا شهریور ۵۷ پس از فاجعه سینما رکس استعفا نموده و به آمریکا مهاجرت کردم. زیرا پس از فاجعه رکس با توجه به فضای جامعه و شایعه سازی انقلابیون که دولت را مسئول این فاجعه میدانستند مطمئن شدم که نظام سقوط خواهد کرد. لذا به واشنگتن رفتم و با توجه به اینکه کل دارایی من کفاف یک الی دو سال هزینه خانواده را در آمریکا میداد به دانشگاه محل تحصیل خود که درآن دکترای مهندسی هیدرولیک گرفته بودم مراجعت کردم و خواستار تدریس شدم (دانشگاه کورنل واشنگتن) که با استقبال رئیس و اعضای هیئت علمی روبرو شدم. چون مرا بعنوان سیاستمدار نفتی میشناختند و قرار شد دپارتمان نفت را در آن دانشگاه راه اندازی کنم.
خوشحال از اینکه شغلی پیدا کرده ام و میتوانم آبرومندانه زندگی کنم. آماده کار در دانشگاه بودم که دیدم درخواستی دارم مبنی بر دیدار با وزیر نفت امارات متحده عربی. در این دیدار به وزیر نفت و هیئت همراهش توضیح دادم که قرار هست با دانشگاه همکاری کنم. وزیر نفت امارات گفتند هر مبلغی که دانشگاه پیشنهاد داده ما چند برابرش به شما حقوق میدهیم. به ناچار و با اصرار وزیر نفت پیشنهاد آنها را پذیرفتم و راهی دبی شدم. کل دبی شامل چند خیابان؛ یک هتل و یک فرودگاه کوچک بود و قرار شد به آنها مشاوره بدهم که با پول نفت چگونه سرمایه گذاری کنند. با توجه به اینکه دبی از نظر مساحت از شش امارات دیگر بزرگتر بود و همجوار با دریا دبی را چند امارات کردم و پیشنهاد دادم که دبی امارت بدون سرمایه گذاری از نفت و مرکز تجارت و ترانزیت کالا در خاورمیانه باشد. پس از سه سال و نیم با پولی که از اماراتی ها به عنوان حقوق و حق مشاوره دریافت نمودم توانستم خانه ای در واشنگتن بخرم. پس از مدتی به مدت یکسال مشغول کار در بانک جهانی شدم و پس از خاتمه جنگ ایران و عراق که دولت هاشمی درخواست وام از بانک جهانی کرده بود به آقای هاشمی به طور خصوصی مشاوره لازم را جهت شکوفایی اقتصادی ایران دادم که متاسفانه به هیچ کدام از آن مشاوره ها عمل ننمودند.
بهرحال یکی از دلایل پیشرفت امارات و بویژه دبی حضور دکتر جمشید آموزگار در این کشور بود. آموزگاری که شاید اگر در ایران میماند به سرنوشت هویدا دچار میشد؛ در مهرماه ۱۳۹۵ در سن ۹۳سالگی در آمریکا درگذشت!
✅ @karkhone
👍4
پارادایم جدید تولیدگرایی؟
| رضا امیدی
اخیراً یادداشتی از دنی رودریک؛ از صاحب‌نظران حوزۀ عدالت اجتماعی و استاد دانشگاه هاروارد، در پروجکت سندیکت دربارۀ جهت‌گیری جریان‌های سیاسی به‌سمت یک پارادایم تولیدگرا منتشر شده است. بخش‌هایی از این یادداشت را در ادامه میخوانید:
یک پارادایم اقتصادی زمانی واقعاً جا می‌افتد که حتی مخالفان آن، جهان را از دریچۀ آن نگاه کنند. دولت رفاه کینزی در دوران اوج خود، هم از طرف چپ‌گراها و هم از طرف سیاستمداران محافظه‌کار حمایت میشد. در آمریکا، آیزنهاور و نیکسون؛ رؤسای جمهور جمهوری‌خواه، اصول اساسی پارادایم بازارهای تنظیم‌شده، بازتوزیع، بیمۀ اجتماعی را به‌طور کامل به‌کار گرفتند و برای گسترش برنامه‌های رفاه اجتماعی و تقویت مقررات محیط کار و محیط زیست تلاش کردند.
نئولیبرالیسم هم همین‌گونه بود. ابتدا از سوی اقتصاددانان و سیاستمداران بازارگرا نظیر فریدمن، ریگان، و تاچر مطرح شد، اما در دوره‌ای رهبران چپ میانه نظیر کلینتون و بلر هم برنامه‌های بسیاری را در راستای حمایت از بازار پیش بردند. این رهبران برای مالی‌سازی، مقررات‌زدایی، و جهانی‌سازی تلاش کردند.
امروزه ما در حال گذار از نئولیبرالیسم هستیم، اما روشن نیست چه چیزی جایگزین آن خواهد شد. فقدان یک پارادایم جدید الزاماً بد نیست. ما نیازی به ارتدوکس تازه‌ای نداریم که نقشه‌های آماده و برش‌زده‌ای را برای کشورها و مناطق با نیازها و شرایط متفاوت ارائه میکند. اما سیاست‌گذاری اقتصادی باید با یک چشم‌انداز پیشران راهبری شود. تاریخ حکایت از آن دارد که خلأ ناشی از افول نئولیبرالیسم به‌زودی با پارادایم جدیدی پر خواهد شد که به حمایت طیف‌های مختلف سیاسی نیاز دارد.
مشخصاً ممکن است یک اجماع جدید دوحزبی حول «تولیدگرایی» شکل بگیرد که بر توزیع فرصت‌های اقتصادی مولّد در تمام مناطق و بخش‌های نیروی کار تأکید دارد. این پارادایم جدید اعتماد کمتری به بازارها دارد، به بنگاههای بزرگ بدگمان است، بر تولید و سرمایه‌گذاری به‌جای حوزۀ مالی تأکید دارد، و به‌جای جهانی‌سازی به‌دنبال احیای جامعۀ محلی است. تولیدگرایی با تمرکز کمتر بر بازتوزیع، پرداخت‌های انتقالی، و مدیریت اقتصاد کلان و تمرکز بیشتر بر اقدامات سمت عرضه برای ایجاد مشاغل خوب برای همه، از دولت رفاه کینزی فاصله می‌گیرد. همچنین با بدبینی بیشتر نسبت به تکنوکرات‌ها و ابراز خصومت کمتر نسبت به پوپولیسم اقتصادی، از هر دو جریان پیشینی خود فاصله می‌گیرد.
رتوریک دولت جو بایدن و بسیاری از سیاست‌های آن بسیاری از این عناصر را در خود دارد. برای مثال، می‌توان به پذیرش سیاست‌های صنعتی سبز، بازسازی زنجیره‌های تأمین داخلی، و تشویق مشاغل خوب اشاره کرد. سرزنش سودهای کلان شرکت‌های بزرگ به‌عنوان عامل تورم و خودداری از لغو تعرفه‌های دونالد ترامپ علیه چین نمونه‌های دیگری از این سیاست‌ها است.
اما بسیاری از رشته‌های این تفکر در جناح راست سیاسی نیز وجود دارد. سناتور جمهوری‌خواه و نامزد پیشین و احتمالاً آیندۀ ریاست‌جمهوری، مارکو روبیو، درخواست‌های هیجان‌انگیزی برای سیاست صنعتی ازجمله ترویج کمک‌های مالی، بازاریابی، و کمک فناوری به مشاغل کوچک و بخش‌های تولیدی و فناوری‌های پیشرفته ارائه کرده است. او می‌گوید: «جایی که حتی کارآمدترین نتایج بازار به زیان مردم ما است، آنچه نیاز داریم سیاست صنعتی هدفمند برای کمک به منافع عمومی است».
بسیاری از جناح چپ آمریکا هم با این سیاست‌ها موافق‌اند. معمار سیاست تجاری ترامپ در مقابله با چین، رابرت لایتیزر، به‌دلیل تاکتیک‌های خود در مقابل سازمان تجارت جهانی، در بین نیروهای پیشرو طرفداران زیادی دارد. رابرت کاتنر، از افراد پیشرو در جریان چپ، استدلال کرده که دیدگاه‌های لایتیزر در زمینۀ تجارت، سیاست صنعتی، و ناسیونالیسم اقتصادی بیشتر به دیدگاه یک دموکرات پیشرو شبیه است.
پاتریک دنین از روشنفکران برجستۀ راست پوپولیستی در آمریکا هم از «سیاست‌های حامی کارگران» و «تشویق تولید داخلی از طریق سیاست‌های دولتی» دفاع میکند. همچنین جیمز و دبورا فالوز که برای مطالعۀ توسعۀ محلی سراسر آمریکا را سفر کردند دریافتند که عمل‌گرایی در زمینۀ تقویت کسب‌وکار و ایجاد اشغال می‌تواند بر حزب‌گرایی و طرفداری سیاسی غلبه کند.
نشانه‌هایی از جهت‌گیری دوباره به‌سمت یک چارچوب جدید سیاست‌گذاری اقتصادی وجود دارد که به‌جای تمرکز بر مالی‌گرایی، مصرف‌گرایی، و جهانی‌گرایی، ریشه در تولید، کار، و محلی‌گرایی دارد، و چه‌بسا به یک مدل جدید سیاست‌گذاری تبدیل شود که نظر قطبی‌ترین مخالفان سیاسی را به خود جلب کند.
✅ @karkhone
| رضا امیدی
اخیراً یادداشتی از دنی رودریک؛ از صاحب‌نظران حوزۀ عدالت اجتماعی و استاد دانشگاه هاروارد، در پروجکت سندیکت دربارۀ جهت‌گیری جریان‌های سیاسی به‌سمت یک پارادایم تولیدگرا منتشر شده است. بخش‌هایی از این یادداشت را در ادامه میخوانید:
یک پارادایم اقتصادی زمانی واقعاً جا می‌افتد که حتی مخالفان آن، جهان را از دریچۀ آن نگاه کنند. دولت رفاه کینزی در دوران اوج خود، هم از طرف چپ‌گراها و هم از طرف سیاستمداران محافظه‌کار حمایت میشد. در آمریکا، آیزنهاور و نیکسون؛ رؤسای جمهور جمهوری‌خواه، اصول اساسی پارادایم بازارهای تنظیم‌شده، بازتوزیع، بیمۀ اجتماعی را به‌طور کامل به‌کار گرفتند و برای گسترش برنامه‌های رفاه اجتماعی و تقویت مقررات محیط کار و محیط زیست تلاش کردند.
نئولیبرالیسم هم همین‌گونه بود. ابتدا از سوی اقتصاددانان و سیاستمداران بازارگرا نظیر فریدمن، ریگان، و تاچر مطرح شد، اما در دوره‌ای رهبران چپ میانه نظیر کلینتون و بلر هم برنامه‌های بسیاری را در راستای حمایت از بازار پیش بردند. این رهبران برای مالی‌سازی، مقررات‌زدایی، و جهانی‌سازی تلاش کردند.
امروزه ما در حال گذار از نئولیبرالیسم هستیم، اما روشن نیست چه چیزی جایگزین آن خواهد شد. فقدان یک پارادایم جدید الزاماً بد نیست. ما نیازی به ارتدوکس تازه‌ای نداریم که نقشه‌های آماده و برش‌زده‌ای را برای کشورها و مناطق با نیازها و شرایط متفاوت ارائه میکند. اما سیاست‌گذاری اقتصادی باید با یک چشم‌انداز پیشران راهبری شود. تاریخ حکایت از آن دارد که خلأ ناشی از افول نئولیبرالیسم به‌زودی با پارادایم جدیدی پر خواهد شد که به حمایت طیف‌های مختلف سیاسی نیاز دارد.
مشخصاً ممکن است یک اجماع جدید دوحزبی حول «تولیدگرایی» شکل بگیرد که بر توزیع فرصت‌های اقتصادی مولّد در تمام مناطق و بخش‌های نیروی کار تأکید دارد. این پارادایم جدید اعتماد کمتری به بازارها دارد، به بنگاههای بزرگ بدگمان است، بر تولید و سرمایه‌گذاری به‌جای حوزۀ مالی تأکید دارد، و به‌جای جهانی‌سازی به‌دنبال احیای جامعۀ محلی است. تولیدگرایی با تمرکز کمتر بر بازتوزیع، پرداخت‌های انتقالی، و مدیریت اقتصاد کلان و تمرکز بیشتر بر اقدامات سمت عرضه برای ایجاد مشاغل خوب برای همه، از دولت رفاه کینزی فاصله می‌گیرد. همچنین با بدبینی بیشتر نسبت به تکنوکرات‌ها و ابراز خصومت کمتر نسبت به پوپولیسم اقتصادی، از هر دو جریان پیشینی خود فاصله می‌گیرد.
رتوریک دولت جو بایدن و بسیاری از سیاست‌های آن بسیاری از این عناصر را در خود دارد. برای مثال، می‌توان به پذیرش سیاست‌های صنعتی سبز، بازسازی زنجیره‌های تأمین داخلی، و تشویق مشاغل خوب اشاره کرد. سرزنش سودهای کلان شرکت‌های بزرگ به‌عنوان عامل تورم و خودداری از لغو تعرفه‌های دونالد ترامپ علیه چین نمونه‌های دیگری از این سیاست‌ها است.
اما بسیاری از رشته‌های این تفکر در جناح راست سیاسی نیز وجود دارد. سناتور جمهوری‌خواه و نامزد پیشین و احتمالاً آیندۀ ریاست‌جمهوری، مارکو روبیو، درخواست‌های هیجان‌انگیزی برای سیاست صنعتی ازجمله ترویج کمک‌های مالی، بازاریابی، و کمک فناوری به مشاغل کوچک و بخش‌های تولیدی و فناوری‌های پیشرفته ارائه کرده است. او می‌گوید: «جایی که حتی کارآمدترین نتایج بازار به زیان مردم ما است، آنچه نیاز داریم سیاست صنعتی هدفمند برای کمک به منافع عمومی است».
بسیاری از جناح چپ آمریکا هم با این سیاست‌ها موافق‌اند. معمار سیاست تجاری ترامپ در مقابله با چین، رابرت لایتیزر، به‌دلیل تاکتیک‌های خود در مقابل سازمان تجارت جهانی، در بین نیروهای پیشرو طرفداران زیادی دارد. رابرت کاتنر، از افراد پیشرو در جریان چپ، استدلال کرده که دیدگاه‌های لایتیزر در زمینۀ تجارت، سیاست صنعتی، و ناسیونالیسم اقتصادی بیشتر به دیدگاه یک دموکرات پیشرو شبیه است.
پاتریک دنین از روشنفکران برجستۀ راست پوپولیستی در آمریکا هم از «سیاست‌های حامی کارگران» و «تشویق تولید داخلی از طریق سیاست‌های دولتی» دفاع میکند. همچنین جیمز و دبورا فالوز که برای مطالعۀ توسعۀ محلی سراسر آمریکا را سفر کردند دریافتند که عمل‌گرایی در زمینۀ تقویت کسب‌وکار و ایجاد اشغال می‌تواند بر حزب‌گرایی و طرفداری سیاسی غلبه کند.
نشانه‌هایی از جهت‌گیری دوباره به‌سمت یک چارچوب جدید سیاست‌گذاری اقتصادی وجود دارد که به‌جای تمرکز بر مالی‌گرایی، مصرف‌گرایی، و جهانی‌گرایی، ریشه در تولید، کار، و محلی‌گرایی دارد، و چه‌بسا به یک مدل جدید سیاست‌گذاری تبدیل شود که نظر قطبی‌ترین مخالفان سیاسی را به خود جلب کند.
✅ @karkhone
Project Syndicate
The New Productivism Paradigm?
Dani Rodrik points to the emergence of a fresh economic policy approach that might unite the right and the left.
چند کلامی با آنها که این روزها کنکور دادند
| محمدرضا اسلامی
این یادداشت برای آنهاست که چند روز اخیر کنکور داده اند:
سلام. خدا قوت! خسته نباشی. هفته ای که گذشت برای یکی از کلاسهای مقطع لیسانس، از یک سخنران میهمان دعوت کردم که در کلاس حاضر شود و دربارۀ کارهایش با دانشجویان صحبت کند. کرونا این امکان را فراهم کرده که دعوت از سخنران به کلاسها آسان شود.
افراد بعضا هنوز از منزل کار می کنند و لذا می توانند که فرصتی را برای سخنرانی در یک کلاس برای خودشان فراهم کنند. (ترم قبل از آقای کوین موهر، طراح معروف سازه های بلندمرتبه در کالیفرنیا دعوت شد که در کلاس سازه فولادی سخنرانی کند و پروژه هایش برای بچه ها هیجان انگیز بود)
میهمان این هفته، خانم میشل نِیوکامر از آزمایشگاه لارنس دانشگاه برکلی بود و قرار بود در خصوص پروژه های محیط زیستی که در این آزمایشگاه کار می کنند برای دانشجوها حرف بزند.
قبل از آمدنِ میشل به کلاس آنلاین، دقایقی برای بچه ها توضیح دادم که «آزمایشگاه لارنس» یکی از آزمایشگاههای صاحبنام دنیا محسوب می شود. تا امروز ۱۴ برندۀ جایزه نوبل از این آزمایشگاه بوده اند! ۱۸ تن از افرادی که «جایزۀ سال علوم» رو کسب کرده اند کسانی بودند که در آنجا کار کرده اند. پروژه های پژوهشی آزمایشگاه لارنس، از گرانترین طرحهای تحقیقاتی محسوب می شوند.
خانم میشل به کلاس آمد و حدود ۴۰ دقیقه در مورد پروژۀ آتش جنگلهای کالیفرنیا و اثراتِ آن روی «کیفیت آب» این مناطق، حرف زد. نکته جالبی که از این جلسه در خاطر ماندگار شد اینکه در پایان صحبتها یکی از دانشجوها از میشل سوال کرد که: چه شد که به سَمت دکترا در رشته محیط زیست رفتید؟ پاسخ او جالب بود.
گفت:
«لیسانس من هیچ ارتباطی با بحثهای مهندسی نداشته! در رزومۀ من می بینید که من لیسانس را زبان فرانسه خوانده ام(!) و بعد از پایان لیسانس مدتی سر کار رفتم، ولی یک «احساس عدم رضایت از خودم» داشتم
Dissatisfaction
از خودم سوال می کردم که: قراره تویِ زندگیت چکار کنی؟ شغلت قراره «چه کاری برای جامعه ات» بکند؟
این احساسِ عدمِ رضایت (از خود) باعث شد که به این نتیجه برسم که «دنبال چیزی بیشتر از این» هستم و بروم و یک سری واحدهای فیزیک و ریاضی و علوم پایه را در
Community College
بگذرانم».
(توضیح اینکه) "کامیونیتی کالج" ها در آمریکا، مراکز آموزش عالی ای هستند که رتبه پائینی دارند (ورود به آنها سخت نیست). میشل رفته بود و آنجا تعدادی واحد گذرانده بود تا بتواند با مباحث زمین شناسی آشنا شده و بعد، وارد دورۀ کارشناسی ارشد در بحث زمین شناسی(گرایش منابع آب) بشود. بعد از اینکه کارشناسی ارشد را با موفقیت گذرانده بود وارد دورۀ دکترای محیط زیست شده بود و به قدری خوب کار کرده بود که بعد از پایان تحصیلش در سازمان ناسا استخدام شده بود. حالا هم بعد از چندسال کار در ناسا، در «آزمایشگاه لارنس» (یکی از برترین پژوهشگاههای دنیا) برای خودش یک گروهِ پژوهشی دارد و فاندهای درشتی جذب کرده و...
آزمایشگاهی با 14 برندۀ جایزه نوبل!
از این حرفهای میشل به وجد آمده بودم. چون بارها شده بود که هنگام تدریس، در چهرۀ بعضی از بچه های لیسانس بی انگیزه بودن را می دیدم. بچه ها به چشم خود دیدند که اگه بخواهی «دنبال چیزی بیشتر از این» باشی، راه تا چنین سطوحی برایت باز می شود.
حرفهای میشل من را به یاد سریال «بهتره به سال زنگ بزنی» انداخت (Better Call Saul). سریال درخشانی که بعد از «برکینگ بد» ساخته شد. در آن سریال یک نقش اول مرد (جیمی) و یک نقش اول زن (کیم) هستند که هر دو «همزمان با استخدام» و کار در قسمت بایگانی(!) دفتر حقوقی، میروند و شبانه درس می خوانند و موفق می شوند که برایِ خودشان «دفتر وکالت» و شرکت ثبت کنند. در یکی از سکانسهای سریال، وقتی که مدیرعامل یک شرکت حقوقی بزرگ از کیم می پرسد که: «چه شد که از کار در زیرزمین بایگانیِ یک شرکت، خودت را به اینجا رساندی که برای خودت شرکت تاسیس کنی؟» دختر جواب می دهد: «دنبال چیزی بیشتر از اون زندگی بودم».
البته میان این دو نفر، «جیمی» می رود و وکیل آدم بدها می شود، ولی دخترِ قصّه ما، روی اصول و ارزشهای خودش زندگی می کند و مسیر خودساختگی را ادامه می دهد و...
عزیزم! واقعیت این است که کنکور، تحصیلات، رشته و رتبه دانشگاه در موفقیت آدمها مؤثرند، اما در دنیای امروز «مسیرِ رشد» بسیار فراخ و باز هست. اینکه در چه رشته ای قبول بشوی و کجا و کدام دانشگاه درس بخوانی، یک قسمتِ ماجراست، اما مهم این است که مسیر «خودساختگی» را برای خودت به جدیت ادامه بدهی. چیزی مشابه تادائو آندو که از رانندۀ تریلی بودن در جاده های ژاپن، خودش را کشاند به سمتِ برترین معمار شدن، یا چیزی مشابه این خانم میشل که از لیسانس زبان فرانسه، خودش را کشاند به سمتِ جایگاهی جهانی...
اصلِ ماجرا، بعد از کنکوره!
و راهِ رشد، باز.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
این یادداشت برای آنهاست که چند روز اخیر کنکور داده اند:
سلام. خدا قوت! خسته نباشی. هفته ای که گذشت برای یکی از کلاسهای مقطع لیسانس، از یک سخنران میهمان دعوت کردم که در کلاس حاضر شود و دربارۀ کارهایش با دانشجویان صحبت کند. کرونا این امکان را فراهم کرده که دعوت از سخنران به کلاسها آسان شود.
افراد بعضا هنوز از منزل کار می کنند و لذا می توانند که فرصتی را برای سخنرانی در یک کلاس برای خودشان فراهم کنند. (ترم قبل از آقای کوین موهر، طراح معروف سازه های بلندمرتبه در کالیفرنیا دعوت شد که در کلاس سازه فولادی سخنرانی کند و پروژه هایش برای بچه ها هیجان انگیز بود)
میهمان این هفته، خانم میشل نِیوکامر از آزمایشگاه لارنس دانشگاه برکلی بود و قرار بود در خصوص پروژه های محیط زیستی که در این آزمایشگاه کار می کنند برای دانشجوها حرف بزند.
قبل از آمدنِ میشل به کلاس آنلاین، دقایقی برای بچه ها توضیح دادم که «آزمایشگاه لارنس» یکی از آزمایشگاههای صاحبنام دنیا محسوب می شود. تا امروز ۱۴ برندۀ جایزه نوبل از این آزمایشگاه بوده اند! ۱۸ تن از افرادی که «جایزۀ سال علوم» رو کسب کرده اند کسانی بودند که در آنجا کار کرده اند. پروژه های پژوهشی آزمایشگاه لارنس، از گرانترین طرحهای تحقیقاتی محسوب می شوند.
خانم میشل به کلاس آمد و حدود ۴۰ دقیقه در مورد پروژۀ آتش جنگلهای کالیفرنیا و اثراتِ آن روی «کیفیت آب» این مناطق، حرف زد. نکته جالبی که از این جلسه در خاطر ماندگار شد اینکه در پایان صحبتها یکی از دانشجوها از میشل سوال کرد که: چه شد که به سَمت دکترا در رشته محیط زیست رفتید؟ پاسخ او جالب بود.
گفت:
«لیسانس من هیچ ارتباطی با بحثهای مهندسی نداشته! در رزومۀ من می بینید که من لیسانس را زبان فرانسه خوانده ام(!) و بعد از پایان لیسانس مدتی سر کار رفتم، ولی یک «احساس عدم رضایت از خودم» داشتم
Dissatisfaction
از خودم سوال می کردم که: قراره تویِ زندگیت چکار کنی؟ شغلت قراره «چه کاری برای جامعه ات» بکند؟
این احساسِ عدمِ رضایت (از خود) باعث شد که به این نتیجه برسم که «دنبال چیزی بیشتر از این» هستم و بروم و یک سری واحدهای فیزیک و ریاضی و علوم پایه را در
Community College
بگذرانم».
(توضیح اینکه) "کامیونیتی کالج" ها در آمریکا، مراکز آموزش عالی ای هستند که رتبه پائینی دارند (ورود به آنها سخت نیست). میشل رفته بود و آنجا تعدادی واحد گذرانده بود تا بتواند با مباحث زمین شناسی آشنا شده و بعد، وارد دورۀ کارشناسی ارشد در بحث زمین شناسی(گرایش منابع آب) بشود. بعد از اینکه کارشناسی ارشد را با موفقیت گذرانده بود وارد دورۀ دکترای محیط زیست شده بود و به قدری خوب کار کرده بود که بعد از پایان تحصیلش در سازمان ناسا استخدام شده بود. حالا هم بعد از چندسال کار در ناسا، در «آزمایشگاه لارنس» (یکی از برترین پژوهشگاههای دنیا) برای خودش یک گروهِ پژوهشی دارد و فاندهای درشتی جذب کرده و...
آزمایشگاهی با 14 برندۀ جایزه نوبل!
از این حرفهای میشل به وجد آمده بودم. چون بارها شده بود که هنگام تدریس، در چهرۀ بعضی از بچه های لیسانس بی انگیزه بودن را می دیدم. بچه ها به چشم خود دیدند که اگه بخواهی «دنبال چیزی بیشتر از این» باشی، راه تا چنین سطوحی برایت باز می شود.
حرفهای میشل من را به یاد سریال «بهتره به سال زنگ بزنی» انداخت (Better Call Saul). سریال درخشانی که بعد از «برکینگ بد» ساخته شد. در آن سریال یک نقش اول مرد (جیمی) و یک نقش اول زن (کیم) هستند که هر دو «همزمان با استخدام» و کار در قسمت بایگانی(!) دفتر حقوقی، میروند و شبانه درس می خوانند و موفق می شوند که برایِ خودشان «دفتر وکالت» و شرکت ثبت کنند. در یکی از سکانسهای سریال، وقتی که مدیرعامل یک شرکت حقوقی بزرگ از کیم می پرسد که: «چه شد که از کار در زیرزمین بایگانیِ یک شرکت، خودت را به اینجا رساندی که برای خودت شرکت تاسیس کنی؟» دختر جواب می دهد: «دنبال چیزی بیشتر از اون زندگی بودم».
البته میان این دو نفر، «جیمی» می رود و وکیل آدم بدها می شود، ولی دخترِ قصّه ما، روی اصول و ارزشهای خودش زندگی می کند و مسیر خودساختگی را ادامه می دهد و...
عزیزم! واقعیت این است که کنکور، تحصیلات، رشته و رتبه دانشگاه در موفقیت آدمها مؤثرند، اما در دنیای امروز «مسیرِ رشد» بسیار فراخ و باز هست. اینکه در چه رشته ای قبول بشوی و کجا و کدام دانشگاه درس بخوانی، یک قسمتِ ماجراست، اما مهم این است که مسیر «خودساختگی» را برای خودت به جدیت ادامه بدهی. چیزی مشابه تادائو آندو که از رانندۀ تریلی بودن در جاده های ژاپن، خودش را کشاند به سمتِ برترین معمار شدن، یا چیزی مشابه این خانم میشل که از لیسانس زبان فرانسه، خودش را کشاند به سمتِ جایگاهی جهانی...
اصلِ ماجرا، بعد از کنکوره!
و راهِ رشد، باز.
✅ @karkhone
profiles.lbl.gov
Michelle Newcomer | About | Lawrence Berkeley National Lab
View the Lawrence Berkeley National Lab profile of Michelle Newcomer. Including their publications.
👍2
| جرج ناتانيل کرزن
ایران مثل ژاپن تشنهٔ زندگانی نوین نیست، آنها از نفوذ تمدن غرب به کشورشان نفرت دارند... خیال می‌کنند نیرنگی در کار است... ایرانیان، به میراث تاریخی خود مغرورند و شبهه ای ندارند که ایران برترین سرزمین دنیاست ولی یکی از میان صد تن ایشان نیست که در راه استقلال وطن شمشیر از نیام برآورد.
✅ @karkhone
ایران مثل ژاپن تشنهٔ زندگانی نوین نیست، آنها از نفوذ تمدن غرب به کشورشان نفرت دارند... خیال می‌کنند نیرنگی در کار است... ایرانیان، به میراث تاریخی خود مغرورند و شبهه ای ندارند که ایران برترین سرزمین دنیاست ولی یکی از میان صد تن ایشان نیست که در راه استقلال وطن شمشیر از نیام برآورد.
✅ @karkhone
👍12
به سامانه‌ی ساماندهی آواز و خوانندگی خوش آمدید. لطفاً اطلاعات زیر را به صورت صحیح و کامل وارد کنید.
بند صفر- اگر توصیه‌نامه‌ای از یکی از مسئولین فرهنگی یا سیاسی نظام دارید آن را در اینجا بارگذاری کنید یا از ایشان بخواهید با ما تماس بگیرند. اگر این بند شامل حال شما می‌شود، اولاً التماس دعا، لطفاً ما را فراموش نفرمایید، و ثانیاً لازم به دادن بقیه‌ی اطلاعات زیر نیست.
اما برای بقیه‌ی خوانندگان آواز:
۱- سبک خوانندگی شما کدام از موارد زیر است؟
الف)پاپ
ب) مداحی-پاپ
پ)رپ
ت) مداحی-رپ
ث) هوی متال
ج) مداحی-هوی متال
چ) سنتی
ح) مداحی سنتی
خ) مداحی سنتی-صنعتی
د) مداحی برای مجلس ترحیم
۲- لطفاً فایل اشعار آهنگِ خود را بارگذاری کنید.
۳- لطفاً فایل نُت‌های موسیقی را بارگذاری کنید. اگر از روی نُت نمی‌خوانید، بدهید یک نفر برایتان نت بنویسد.
نکته‌ی مهم: دوباره‌خوانی ترانه‌های خوانندگان معلوم‌الحال طاغوتی ممنوع است، مگر در شاخه‌ی مداحی.
۴- لطفاً توضیح دهید که خوانندگی شما چه عملکردی در جهاد تبیین دارد؟
۵- نام آلات موسیقی که خوانندگی شما را همراهی می‌کنند را وارد کنید.
(در اینجا اگر آلت موسیقی انتخاب شده به سبک خوانندگی در بند ۱ نخورد، سیستم خطا میدهد و بعد کلاً هنگ میکند!)
۶- نام، نام خانوادگی، نام پدر، شماره‌ی شناسنامه، تاریخ تولد و شماره ملی هر یک از نوازندگان همراه را وارد، و یک عکس ۳×۴ از هرکدام بارگذاری کنید.
۷- آیا هیچ‌گاه در کنسرت‌های خارج از کشور خوانندگی کرده‌اید؟ لیست کشورها و کنسرت‌ها و نام اعضای کنسرت و رهبر کنسرت همراه با تصویر گذرنامه‌ی آنان را وارد و بارگذاری کنید. برای هر کدام از اعضای کنسرت که تبعه‌ی خارج یا دوتابعیتی‌اند، باید از وزارت اطلاعات گواهینامه‌ی عدم جاسوسی بگیرید.
۸- آیا هیچ گاه در کلاسهای مداحی شرکت کرده‌اید؟ اگر بله، مدارک اعطایی پایان هر دوره را بارگذاری کنید.
۹- نظر خود را در مورد حاج‌منصور ارضی، امیر تتلو و محمدرضا شجریان به تفصیل بنویسید.
بعد از اتمام مراحل فوق، ابتدا وارد سامانه پرداخت آنلاین برای پرداخت هزینه‌ها خواهید شد. سپس پرونده‌ی شما بررسی خواهد شد و بعد از آن شما باید با در دست داشتن اصل مدارک برای مصاحبه‌ی حضوری به وزارت کل ارشاد، دفتر موسیقی، واحد خوانندگی، اتاق ۲۳۱۷ مراجعه کنید.
به تخیل خود اجازه دهید تا موارد فوق را چندمرحله‌ای کند، با کلی رمز و کد و کوفت و زهرمار در هر مرحله، و با اعتبارسنجی و تشخیص هویت در ابتدای کار، و با بررسی اطلاعات توسط "کارشناس" در پایان هر مرحله برای رفتن به مرحله‌ی بعدی، و با تهدیدِ اینکه اطلاعات غلط یا ناکامل موجب فلان و بهمان خواهد شد، .... اگر تخیل خود را کاملاً آزاد بگذارید و کمی هم ذهنیت یک روانپریش را تقلید کنید، آن وقت شاید بتوانید یکی از این سامانه‌های ساماندهی فلان و بهمان را تصور کنید.
✅ @karkhone
بند صفر- اگر توصیه‌نامه‌ای از یکی از مسئولین فرهنگی یا سیاسی نظام دارید آن را در اینجا بارگذاری کنید یا از ایشان بخواهید با ما تماس بگیرند. اگر این بند شامل حال شما می‌شود، اولاً التماس دعا، لطفاً ما را فراموش نفرمایید، و ثانیاً لازم به دادن بقیه‌ی اطلاعات زیر نیست.
اما برای بقیه‌ی خوانندگان آواز:
۱- سبک خوانندگی شما کدام از موارد زیر است؟
الف)پاپ
ب) مداحی-پاپ
پ)رپ
ت) مداحی-رپ
ث) هوی متال
ج) مداحی-هوی متال
چ) سنتی
ح) مداحی سنتی
خ) مداحی سنتی-صنعتی
د) مداحی برای مجلس ترحیم
۲- لطفاً فایل اشعار آهنگِ خود را بارگذاری کنید.
۳- لطفاً فایل نُت‌های موسیقی را بارگذاری کنید. اگر از روی نُت نمی‌خوانید، بدهید یک نفر برایتان نت بنویسد.
نکته‌ی مهم: دوباره‌خوانی ترانه‌های خوانندگان معلوم‌الحال طاغوتی ممنوع است، مگر در شاخه‌ی مداحی.
۴- لطفاً توضیح دهید که خوانندگی شما چه عملکردی در جهاد تبیین دارد؟
۵- نام آلات موسیقی که خوانندگی شما را همراهی می‌کنند را وارد کنید.
(در اینجا اگر آلت موسیقی انتخاب شده به سبک خوانندگی در بند ۱ نخورد، سیستم خطا میدهد و بعد کلاً هنگ میکند!)
۶- نام، نام خانوادگی، نام پدر، شماره‌ی شناسنامه، تاریخ تولد و شماره ملی هر یک از نوازندگان همراه را وارد، و یک عکس ۳×۴ از هرکدام بارگذاری کنید.
۷- آیا هیچ‌گاه در کنسرت‌های خارج از کشور خوانندگی کرده‌اید؟ لیست کشورها و کنسرت‌ها و نام اعضای کنسرت و رهبر کنسرت همراه با تصویر گذرنامه‌ی آنان را وارد و بارگذاری کنید. برای هر کدام از اعضای کنسرت که تبعه‌ی خارج یا دوتابعیتی‌اند، باید از وزارت اطلاعات گواهینامه‌ی عدم جاسوسی بگیرید.
۸- آیا هیچ گاه در کلاسهای مداحی شرکت کرده‌اید؟ اگر بله، مدارک اعطایی پایان هر دوره را بارگذاری کنید.
۹- نظر خود را در مورد حاج‌منصور ارضی، امیر تتلو و محمدرضا شجریان به تفصیل بنویسید.
بعد از اتمام مراحل فوق، ابتدا وارد سامانه پرداخت آنلاین برای پرداخت هزینه‌ها خواهید شد. سپس پرونده‌ی شما بررسی خواهد شد و بعد از آن شما باید با در دست داشتن اصل مدارک برای مصاحبه‌ی حضوری به وزارت کل ارشاد، دفتر موسیقی، واحد خوانندگی، اتاق ۲۳۱۷ مراجعه کنید.
به تخیل خود اجازه دهید تا موارد فوق را چندمرحله‌ای کند، با کلی رمز و کد و کوفت و زهرمار در هر مرحله، و با اعتبارسنجی و تشخیص هویت در ابتدای کار، و با بررسی اطلاعات توسط "کارشناس" در پایان هر مرحله برای رفتن به مرحله‌ی بعدی، و با تهدیدِ اینکه اطلاعات غلط یا ناکامل موجب فلان و بهمان خواهد شد، .... اگر تخیل خود را کاملاً آزاد بگذارید و کمی هم ذهنیت یک روانپریش را تقلید کنید، آن وقت شاید بتوانید یکی از این سامانه‌های ساماندهی فلان و بهمان را تصور کنید.
✅ @karkhone
در ستایش سفته‌بازی
سفته‌بازی و دلالی از زمان‌های بسیار دور کاری مذموم در نظر اکثر افراد بوده است. سفته‌بازها متهمان ردیف اول افزایش قیمت‌ها و تلاطمات بازارها بوده‌اند. آنها با تقاضای سفته بازی خود همواره باعث رشد قیمت‌ها می‌شوند و بازارها را از تعادل خارج می‌کنند. اما این تفکر تا چه اندازه به حقیقت نزدیک است؟
والتر بلاک بزرگ همانند بسیاری از اقتصاددان‌های طرفدار بازار آزاد اینطور فکر نمی‌کند. او در مقاله درخشان خود با عنوان «مزایای سفته‌بازی» برخی کاربردهای مثبت سفته‌بازی را شرح میدهد. بلاک معتقد است در نبود سفته‌بازها قیمت‌ها بسیار بیشتر رشد می‌کنند.
او با مثال رویای پادشاه مصر که در کتاب مقدس آمده شروع میکند: هفت سال سرسبزی و هفت سال خشکسالی. بلاک می‌گوید فرض کنید آیندهٔ عرضه کالاهای مصرفی ما اینگونه و بدون وجود هیچگونه سفته‌بازی باشد. با توجه به تقاضای مشابه در دو دوره، سالهای فراوانی منجر به قیمت‌های پایین و سالهای نایابی منجر به قیمت‌های بالا می‌شود. اما زمانی که سفته‌باز وارد می‌شود، در سالهای فراوانی خریده و در سالهای نایابی می‌فروشد. فروش او در سالهای نایابی منجر به کاهش قیمت‌ها می‌شود که اتفاق مثبتی است. مردم سفته‌باز را می‌بینند که در 7 سال دوم در حال فروش کالاها به قیمت‌های بالا است، بنابراین او را به خاطر این افزایش قیمت‌ها سرزنش می کنند، حتی اگر در غیاب او قیمت‌ها همچنان بالاتر بود.
ماجرا به همینجا ختم نمی‌شود، سفته باز یک کار بسیار مهم دیگر نیز انجام میدهد: انبار کردن کالاها در سالهای فراوانی، زمانی که کمترین نیاز به آنها وجود دارد، و فروش آنها در سالهای نایابی، زمانی که بیشترین نیاز به آنها وجود دارد.
به عقیده بلاک یک فایده دیگر اقدامات سفته‌باز این است که به تجار سیگنال میدهد دوران کمبود در آینده فرا خواهد رسید. خریدهای فعلی او قیمت کالاها را افزایش میدهد و از این رو سودآوری تولید آنها را در حال حاضر بالا میبرد. این امر دیگران را تشویق میکند تا قبل از شروع سالهای نایابی تولید را افزایش دهند. سفته باز سیستم هشدار زودهنگام اقتصاد است.
بلاک در ادامه این بحث را به بازار مسکن و بعد دیگر بازارها گسترش داده و نشان میدهد سفته‌بازی آنقدر هم که گفته می‌شود کار نامولدی نیست و مزایای فراوانی برای اقتصاد دارد. او حتی استدلال میکند سفته‌بازی فراتر از بازار مسکن و کامودیتی است و در بسیاری از اعمال روزانه ما نیز رواج دارد، برای مثال زمانی که یک خانم خانه‌دار برای خرید به فروشگاه می‌رود، اگر ببیند قیمت‌ها در حال کاهش است خرید خود را به تعویق می‌اندازد و در حالتی که قیمت‌ها رو به رشد باشد شاید دو برابر حالت معمول خرید کند.
در پایان گرچه سفته‌بازها همواره مقصر شناخته می‌شوند، اما شاید بد نباشد جور دیگر به آنها نگاه کنیم، به شکل کسانی که در نبود آنها اقتصاد چیزی کم دارد.
https://fee.org/articles/the-benefits-of-speculation/
✅ @karkhone
سفته‌بازی و دلالی از زمان‌های بسیار دور کاری مذموم در نظر اکثر افراد بوده است. سفته‌بازها متهمان ردیف اول افزایش قیمت‌ها و تلاطمات بازارها بوده‌اند. آنها با تقاضای سفته بازی خود همواره باعث رشد قیمت‌ها می‌شوند و بازارها را از تعادل خارج می‌کنند. اما این تفکر تا چه اندازه به حقیقت نزدیک است؟
والتر بلاک بزرگ همانند بسیاری از اقتصاددان‌های طرفدار بازار آزاد اینطور فکر نمی‌کند. او در مقاله درخشان خود با عنوان «مزایای سفته‌بازی» برخی کاربردهای مثبت سفته‌بازی را شرح میدهد. بلاک معتقد است در نبود سفته‌بازها قیمت‌ها بسیار بیشتر رشد می‌کنند.
او با مثال رویای پادشاه مصر که در کتاب مقدس آمده شروع میکند: هفت سال سرسبزی و هفت سال خشکسالی. بلاک می‌گوید فرض کنید آیندهٔ عرضه کالاهای مصرفی ما اینگونه و بدون وجود هیچگونه سفته‌بازی باشد. با توجه به تقاضای مشابه در دو دوره، سالهای فراوانی منجر به قیمت‌های پایین و سالهای نایابی منجر به قیمت‌های بالا می‌شود. اما زمانی که سفته‌باز وارد می‌شود، در سالهای فراوانی خریده و در سالهای نایابی می‌فروشد. فروش او در سالهای نایابی منجر به کاهش قیمت‌ها می‌شود که اتفاق مثبتی است. مردم سفته‌باز را می‌بینند که در 7 سال دوم در حال فروش کالاها به قیمت‌های بالا است، بنابراین او را به خاطر این افزایش قیمت‌ها سرزنش می کنند، حتی اگر در غیاب او قیمت‌ها همچنان بالاتر بود.
ماجرا به همینجا ختم نمی‌شود، سفته باز یک کار بسیار مهم دیگر نیز انجام میدهد: انبار کردن کالاها در سالهای فراوانی، زمانی که کمترین نیاز به آنها وجود دارد، و فروش آنها در سالهای نایابی، زمانی که بیشترین نیاز به آنها وجود دارد.
به عقیده بلاک یک فایده دیگر اقدامات سفته‌باز این است که به تجار سیگنال میدهد دوران کمبود در آینده فرا خواهد رسید. خریدهای فعلی او قیمت کالاها را افزایش میدهد و از این رو سودآوری تولید آنها را در حال حاضر بالا میبرد. این امر دیگران را تشویق میکند تا قبل از شروع سالهای نایابی تولید را افزایش دهند. سفته باز سیستم هشدار زودهنگام اقتصاد است.
بلاک در ادامه این بحث را به بازار مسکن و بعد دیگر بازارها گسترش داده و نشان میدهد سفته‌بازی آنقدر هم که گفته می‌شود کار نامولدی نیست و مزایای فراوانی برای اقتصاد دارد. او حتی استدلال میکند سفته‌بازی فراتر از بازار مسکن و کامودیتی است و در بسیاری از اعمال روزانه ما نیز رواج دارد، برای مثال زمانی که یک خانم خانه‌دار برای خرید به فروشگاه می‌رود، اگر ببیند قیمت‌ها در حال کاهش است خرید خود را به تعویق می‌اندازد و در حالتی که قیمت‌ها رو به رشد باشد شاید دو برابر حالت معمول خرید کند.
در پایان گرچه سفته‌بازها همواره مقصر شناخته می‌شوند، اما شاید بد نباشد جور دیگر به آنها نگاه کنیم، به شکل کسانی که در نبود آنها اقتصاد چیزی کم دارد.
https://fee.org/articles/the-benefits-of-speculation/
✅ @karkhone
FEE
The Benefits of Speculation
Dr. Block is Senior Economist, The Fraser Institute, 626 Bute Street, Vancouver, B.C., Canada V6E 3M1. Whenever housing prices rise we hear a chorus of complaints blaming the speculator. Speculators have always been vilified for high and rising prices. This…
👍5
فروپاشی مالی شوروی چطور رخ داد؟
چرا شوروی نتونست مثل چین استبدادشو حفظ کنه و توسعه اقتصادی هم داشته باشه؟
مطالبی که میخونید از کتاب
The Struggle To Save The Soviet Economy
نوشته ی Chris Miller برداشته شده، و مطالبی که در مورد ایران مینویسم صرفا تحلیل شخصی خودم هستش، نه علم جامعه شناسی نه اقتصاد گروگان من نیستن
فروپاشی مالی در مورد مجموعه اتفاقایی بود که اواخر دهه 80 کسری بودجه شدیدی به وجود اوردن. البته شوروی همیشه برای برای اینکه بین دخل و خرجش یه بالانسی ایجاد کنه مشکل داشت،این روی کاهش کیفیت زندگی مردمش مستیقما اثر داشت، کمبود مواد غذایی یه مشکل دائمی توی 70 سال حکومت کمونیستی بود.
اقتصاد شوروی براساس مالکیت عمومی ( Public Property ) و کنترل دولت روی تمام ابزار های تولید و توزیع و قیمت گزاری بنا شده بود، اقتصادی که مالکیت خصوصی رو زیر سوال میبره و از اصول مارکت پیروی نمیکنه معلومه که با مشکل رو به رو میشه، حالا هرچقدرم که هزینه بشه براش و تازه فقط شوروی نبود، کلی از کشورهای اقماری شوروی و گروه های تروریستی داشتن منابع محدودشون میخوردن. بله، مردم شوروی هم مثل مردم ما منابع نفت و گازشون به جای اینکه خرج رفاهشون بشه صرف توسعه ی ایدولوژیک میشد تا مثلا انقلاب سرخ صادر بشه.
این مشکلات باعث شد که بهبود وضعیت اقتصادی بعد از مرگ استالین بشه اولویت شماره یک مقامات حزب کمونیست، برای اینکار موسسات زیادی تاسیس کردن که پژوهش کنن روی انواع مدل های اقتصادی تا بلکه به نوعی بشه با تغییر قوانین ضمن حفظ ارمان ها از این وضعیت بد اقتصادی خارج بشن.
شوروی برای تغییر مدل اقتصادیش شروع کرد از شرق اروپا و کشورهای زیرمجموعه پیمان ورشو به عنوان ازمایشگاه استفاده کرد، مدل های متعددی که درجاتی از حاکمیت و دخالت مارکت رو در نظر میگرفتن تو هر کشور اجرا شد.
اولین ازمایشگاه نظریه پردازا مجارستان بود, مجارستان که قبل از شورش مردم و سرکوبشون توسط تانک های شوروی خیلی وضعیت اقتصادی بدی داشت شد اولین نمونه بود که با کم کردن تعداد نماینده های دولت و سپردن بخشی از اختیارات به بخش خصوصی تونستن مشکل کمبود مواد غذایی و کالا رو حل کنن تا حدودی، ولی همچنان اون ایدئولوژی سوسیالیستی بود.
مدل ها متنوع بود، تو بعضی کشورها مشکلات مالی رو با تغییر بخشی از سیستم اداری کاهش میدادن، تو بعضی دیگه با قرض گرفتن و یارانه، لهستان نماد سیستم قرضی بود، که به حدی از بانک ها و کشورهای دیگه برای گذران امورش قرض گرفت که بدهی لهستان "دو برابر" کل بدهی شوروی شد !
این بدهی بالا اوردن به این راحتی ها هم نبود، یعنی شوروی نمیتونست بگه به من ربطی نداره و خودتی و خودت، چون کل سلطه شوروی تو شرق اروپا زیر سوال میرفت اگه اجازه میداد سقوط کنه یکی از این کشورها، درنتیجه نفت و گاز مفتی و… بهشون میداد ولی اینا هم فایده نداشت و این کشورا اعلام ورشکستگی کردن.
در نتیجه خیلی از این کشورا مجبور شدن سیاست های مد نظر وام دهنده ها رو برای پرداخت بدهی هاشون اجرا کنن، مثل کات کردن هزینه هایی که خیلی هاشون اساس نظام سوسیالیستی مثل بهداشت رایگان و اموزش رایگان رو زیر سوال میبرد، و همین اهرم فشار سیاستمداری اون کشورها به شوروی بود.
این سیاست های ریاضتی برای بازپرداخت بدهی ها خشم عمومی هم دنبال خودش میکشید، سیاستای ریاضتی یه چیز تو مایه های باج گرفتن موقع خروج و ورد به کشور، پول گرفتن بابت استفاده از خیابونای داخل شهر و بالا بردن قیمت بنزین بوده، بالا بردن شهریه دانشگاه ها و کم کردن پوشش بیمه هم بود.
اینا باعث شد که مردم شوروش کنن تو لهستان، اول شورش هم مقامات خود لهستان اصلا برخوردی نکردن و نمیخواستن برخورد کنن ولی همونطور که روزنامه وابسته دولتی شوروی دستور رو ارسال کرد باید مردم رو میکشتن یا تانک های شوروی حمله میکردن به لهستان! در این حد قلدری
استان به همین جا ختم نمیشد! فقط لهستان و مجارستان نبودن، تو یوگوسلاوی هم وضعیت فاجعه بار بود تورم سالانش به 200 درصد و حجم بدهی هاش به 21 میلیارد دلار رسیده بود! پس میتونید حدس بزنید چه فشار مالی بزرگی روی شوروی از جانب همپیماناش وارد میشده، کلی لبنان داشت برای آباد کردن.
برگردیم داخل شوروی، بعد از استالین خورشچف جانشینش شد و خیلی سریع بعد از اینکه انتقاد کرد از سیاست های استالین و سعی کرد اصلاحاتی انجام بده کودتای نرمی شد و کنار گذاشتن و یکی رو اوردن که به ارمان های اون نزدیک تر باشه، حالا چند تا کوت میکنم از برژنف اشنا بشید باهاش
برژنف جوون تر که بود وقتی بهش پیشنهاد دادن برای تحصیل بورس بشه بره پاریش گفته بود وقتی برسه پاریس از برج ایفل بالا میره و تف میندازه روی کل اروپا! تازه وقتی در مورد حمایتش از تروریسم میپرسیدن میگفت "حتی تو جنگل ها هم می خوان راه لنین رو ادامه بدن!" یه همچین ادمی بود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
چرا شوروی نتونست مثل چین استبدادشو حفظ کنه و توسعه اقتصادی هم داشته باشه؟
مطالبی که میخونید از کتاب
The Struggle To Save The Soviet Economy
نوشته ی Chris Miller برداشته شده، و مطالبی که در مورد ایران مینویسم صرفا تحلیل شخصی خودم هستش، نه علم جامعه شناسی نه اقتصاد گروگان من نیستن
فروپاشی مالی در مورد مجموعه اتفاقایی بود که اواخر دهه 80 کسری بودجه شدیدی به وجود اوردن. البته شوروی همیشه برای برای اینکه بین دخل و خرجش یه بالانسی ایجاد کنه مشکل داشت،این روی کاهش کیفیت زندگی مردمش مستیقما اثر داشت، کمبود مواد غذایی یه مشکل دائمی توی 70 سال حکومت کمونیستی بود.
اقتصاد شوروی براساس مالکیت عمومی ( Public Property ) و کنترل دولت روی تمام ابزار های تولید و توزیع و قیمت گزاری بنا شده بود، اقتصادی که مالکیت خصوصی رو زیر سوال میبره و از اصول مارکت پیروی نمیکنه معلومه که با مشکل رو به رو میشه، حالا هرچقدرم که هزینه بشه براش و تازه فقط شوروی نبود، کلی از کشورهای اقماری شوروی و گروه های تروریستی داشتن منابع محدودشون میخوردن. بله، مردم شوروی هم مثل مردم ما منابع نفت و گازشون به جای اینکه خرج رفاهشون بشه صرف توسعه ی ایدولوژیک میشد تا مثلا انقلاب سرخ صادر بشه.
این مشکلات باعث شد که بهبود وضعیت اقتصادی بعد از مرگ استالین بشه اولویت شماره یک مقامات حزب کمونیست، برای اینکار موسسات زیادی تاسیس کردن که پژوهش کنن روی انواع مدل های اقتصادی تا بلکه به نوعی بشه با تغییر قوانین ضمن حفظ ارمان ها از این وضعیت بد اقتصادی خارج بشن.
شوروی برای تغییر مدل اقتصادیش شروع کرد از شرق اروپا و کشورهای زیرمجموعه پیمان ورشو به عنوان ازمایشگاه استفاده کرد، مدل های متعددی که درجاتی از حاکمیت و دخالت مارکت رو در نظر میگرفتن تو هر کشور اجرا شد.
اولین ازمایشگاه نظریه پردازا مجارستان بود, مجارستان که قبل از شورش مردم و سرکوبشون توسط تانک های شوروی خیلی وضعیت اقتصادی بدی داشت شد اولین نمونه بود که با کم کردن تعداد نماینده های دولت و سپردن بخشی از اختیارات به بخش خصوصی تونستن مشکل کمبود مواد غذایی و کالا رو حل کنن تا حدودی، ولی همچنان اون ایدئولوژی سوسیالیستی بود.
مدل ها متنوع بود، تو بعضی کشورها مشکلات مالی رو با تغییر بخشی از سیستم اداری کاهش میدادن، تو بعضی دیگه با قرض گرفتن و یارانه، لهستان نماد سیستم قرضی بود، که به حدی از بانک ها و کشورهای دیگه برای گذران امورش قرض گرفت که بدهی لهستان "دو برابر" کل بدهی شوروی شد !
این بدهی بالا اوردن به این راحتی ها هم نبود، یعنی شوروی نمیتونست بگه به من ربطی نداره و خودتی و خودت، چون کل سلطه شوروی تو شرق اروپا زیر سوال میرفت اگه اجازه میداد سقوط کنه یکی از این کشورها، درنتیجه نفت و گاز مفتی و… بهشون میداد ولی اینا هم فایده نداشت و این کشورا اعلام ورشکستگی کردن.
در نتیجه خیلی از این کشورا مجبور شدن سیاست های مد نظر وام دهنده ها رو برای پرداخت بدهی هاشون اجرا کنن، مثل کات کردن هزینه هایی که خیلی هاشون اساس نظام سوسیالیستی مثل بهداشت رایگان و اموزش رایگان رو زیر سوال میبرد، و همین اهرم فشار سیاستمداری اون کشورها به شوروی بود.
این سیاست های ریاضتی برای بازپرداخت بدهی ها خشم عمومی هم دنبال خودش میکشید، سیاستای ریاضتی یه چیز تو مایه های باج گرفتن موقع خروج و ورد به کشور، پول گرفتن بابت استفاده از خیابونای داخل شهر و بالا بردن قیمت بنزین بوده، بالا بردن شهریه دانشگاه ها و کم کردن پوشش بیمه هم بود.
اینا باعث شد که مردم شوروش کنن تو لهستان، اول شورش هم مقامات خود لهستان اصلا برخوردی نکردن و نمیخواستن برخورد کنن ولی همونطور که روزنامه وابسته دولتی شوروی دستور رو ارسال کرد باید مردم رو میکشتن یا تانک های شوروی حمله میکردن به لهستان! در این حد قلدری
استان به همین جا ختم نمیشد! فقط لهستان و مجارستان نبودن، تو یوگوسلاوی هم وضعیت فاجعه بار بود تورم سالانش به 200 درصد و حجم بدهی هاش به 21 میلیارد دلار رسیده بود! پس میتونید حدس بزنید چه فشار مالی بزرگی روی شوروی از جانب همپیماناش وارد میشده، کلی لبنان داشت برای آباد کردن.
برگردیم داخل شوروی، بعد از استالین خورشچف جانشینش شد و خیلی سریع بعد از اینکه انتقاد کرد از سیاست های استالین و سعی کرد اصلاحاتی انجام بده کودتای نرمی شد و کنار گذاشتن و یکی رو اوردن که به ارمان های اون نزدیک تر باشه، حالا چند تا کوت میکنم از برژنف اشنا بشید باهاش
برژنف جوون تر که بود وقتی بهش پیشنهاد دادن برای تحصیل بورس بشه بره پاریش گفته بود وقتی برسه پاریس از برج ایفل بالا میره و تف میندازه روی کل اروپا! تازه وقتی در مورد حمایتش از تروریسم میپرسیدن میگفت "حتی تو جنگل ها هم می خوان راه لنین رو ادامه بدن!" یه همچین ادمی بود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
👍12
| جان استوارت میل
دولتی که پرورش روحی و اعتلای نفس افراد خود را محدود میکند و یا در حداقل نگه می‌دارد، دولتی که افراد را کوچک میکند تا بهتر بر آن ها مسلّط باشد هر چند که از تسلّط بر آنان نفع آنان را در نظر داشته باشد، روزی متوجه می‌شود که با افراد کوچک و ناتوان کارهای بزرگ نمی‌توان کرد. چنین دولتی روزی پی خواهد برد که کفایت دستگاه حکومت که به خاطر آن همه چیز را فدا کرده است برای او حاصلی ندارد زیرا نیروی حیاتی و محّرکی را که برای چرخاندن این دستگاه لازم است، خود نابود کرده است.
✅ @karkhone
دولتی که پرورش روحی و اعتلای نفس افراد خود را محدود میکند و یا در حداقل نگه می‌دارد، دولتی که افراد را کوچک میکند تا بهتر بر آن ها مسلّط باشد هر چند که از تسلّط بر آنان نفع آنان را در نظر داشته باشد، روزی متوجه می‌شود که با افراد کوچک و ناتوان کارهای بزرگ نمی‌توان کرد. چنین دولتی روزی پی خواهد برد که کفایت دستگاه حکومت که به خاطر آن همه چیز را فدا کرده است برای او حاصلی ندارد زیرا نیروی حیاتی و محّرکی را که برای چرخاندن این دستگاه لازم است، خود نابود کرده است.
✅ @karkhone
👍10
خطای ترکیب
| جعفر ساعی نیا
چیزی را که اهل منطق «خطای ترکیب» می‌نامند، این باور است که آنچه در مورد جزء صادق است، در مورد کل نیز صادق است. یک طرفدار بیسبال در ورزشگاه در حالت ایستاده می‌تواند بازی را بهتر ببیند؛ اما اگر همه طرفداران بایستند، همه بهتر نخواهند دید. بسیاری از سیاست‌های اقتصادی متضمن خطای ترکیب است، زیرا وقتی سیاستمداران به کمک گروه، صنعت، ایالت یا دیگر دارندگان منافع خاص می آیند، منافع آنها را به گونه‌ای ارائه می‌کنند که گویی این نفع خالص برای جامعه است و نه اینکه اساساً از «عمرو می‌دزدند تا به زید بدهند.»
مثلاً بسیاری از دولت‌های محلی از سیاست‌هایی پیروی می‌کنند که برای جلب بنگاههای جدید یا مردم دارای درآمد بیشتر طراحی شده است، و انتظار دارند هر دو آنها درآمد مالیاتی بیشتری را ایجاد نمایند. تمام یک محله را تخریب کرده و ساخت خانه‌ها و مراکز خرید سطح بالا به جای آن را وسیله‌ای برای تجدید حیات جامعه دانسته‌اند. دولت فدرال اغلب برای این عملیات یارانه پرداخت میکند بدون در نظر داشتن آنکه بنگاه‌ها و مردم دارای درآمد بالاتر که به این محلات جذب می‌شوند، اساساً از محل دیگری منتقل می شوند، حال آنکه مردمی معمولاً با درآمد پایین‌تر که از این محل‌ها رانده می‌شوند نیز به جای دیگری منتقل می‌گردند. اما دولت‌ها ـ از سطح محلی گرفته تا سطح ملی - برنامه‌های بی‌شماری را برای مشارکت در چیزی اجرا کرده‌اند که معمولاً حداکثر عملی با جمع صفر و اغلب عملی با جمع منفی است؛ زیرا میلیون‌ها زندگی در سراسر کشور مختل می‌شود و میلیاردها دلار حاصل از مالیات صرف تخریب مناطقی می‌گردد که هیچ گونه نفع خالصی برای کل کشور ندارد. از آنجا که سیاست‌های تحمیلی دولت، بر خلاف معاملات بازار، معاملات اختیاری نیست، عملیات جمع صفر و جمع منفی می‌تواند الى‌الابد ادامه یابد.
با این همه، ممکن است در هر محل خاص، نقشه‌های تأثیرگذار قبل و عکس‌های تأثیرگذار بعد از اجرای آن طرح برای نشان دادن صحنه «قبل» و «بعد» از بازسازی و گرامیداشت اصلاحات مشهود ارائه گردد. سالهای سال عکاسان دوست داشتند از زاغه‌نشینی‌های واشنگتن عکس‌هایی بگیرند که گنبد ساختمان کنگره در پس زمینه آنها مشهود بود. در نهایت، پروژه‌های گسترده جمع‌آوری زاغه‌نشینی‌ها به این عکس‌های خجالت‌آور پایان داد، اما مردمی که از این محل آواره شدند برای زندگی به جاهای دیگری رفتند و بسیاری از مناطق دیگر را به زاغه‌نشینی تبدیل کردند. البته این زاغه‌های جدید حالا در فاصله سیاسی مناسبی از ساختمان کنگره واقع شده بود!
اغلب گفته می‌شود که خرج کردن دولت برای اقتصاد مفید است؛ زیرا پول پرداختی خرج می‌شود و دوباره خرج می‌شود، ایجاد شغل میکند، درآمدها را افزایش میدهد و ضمن این فرایند، درآمد مالیاتی ایجاد میکند. اما معمولاً اگر پول دولت در دست مؤدیانی میماند که مالیات از آنها اخذ شد، آنها هم آن را خرج می‌کردند و آن نیز باز خرج میشد، ایجاد اشتغال می‌کرد و در ضمن این فرایند، درآمدها را افزایش میداد، این وضعیت نیز در حدی که به انتقال پول مربوط باشد، در بهترین حالت یک فرایند جمع صفر است، و در حدی که نرخ‌های بالای مالیات برای تأمین مالی مخارج دولت انگیزه انجام همه کارهای لازم برای ایجاد فعالیت اقتصادی و رفاه ناشی از آن را کاهش میدهد، فرایند جمع منفی است.
طرفداران سیاست حفظ «فضای باز» به منظور ممانعت از «تجمع بیش از حد جمعیت»، از این حقیقت غافل‌اند که اندازه کل جمعیت از این گونه سیاست‌ها تأثیر‌نمی‌پذیرد، و این بدان معنی است که مردمی که از زندگی آنها در یک منطقه معین ممانعت می‌شود، منطقه دیگری را پرجمعیت‌تر از چیزی می‌سازند که در غیر این صورت می‌بود.
✅ @karkhone
| جعفر ساعی نیا
چیزی را که اهل منطق «خطای ترکیب» می‌نامند، این باور است که آنچه در مورد جزء صادق است، در مورد کل نیز صادق است. یک طرفدار بیسبال در ورزشگاه در حالت ایستاده می‌تواند بازی را بهتر ببیند؛ اما اگر همه طرفداران بایستند، همه بهتر نخواهند دید. بسیاری از سیاست‌های اقتصادی متضمن خطای ترکیب است، زیرا وقتی سیاستمداران به کمک گروه، صنعت، ایالت یا دیگر دارندگان منافع خاص می آیند، منافع آنها را به گونه‌ای ارائه می‌کنند که گویی این نفع خالص برای جامعه است و نه اینکه اساساً از «عمرو می‌دزدند تا به زید بدهند.»
مثلاً بسیاری از دولت‌های محلی از سیاست‌هایی پیروی می‌کنند که برای جلب بنگاههای جدید یا مردم دارای درآمد بیشتر طراحی شده است، و انتظار دارند هر دو آنها درآمد مالیاتی بیشتری را ایجاد نمایند. تمام یک محله را تخریب کرده و ساخت خانه‌ها و مراکز خرید سطح بالا به جای آن را وسیله‌ای برای تجدید حیات جامعه دانسته‌اند. دولت فدرال اغلب برای این عملیات یارانه پرداخت میکند بدون در نظر داشتن آنکه بنگاه‌ها و مردم دارای درآمد بالاتر که به این محلات جذب می‌شوند، اساساً از محل دیگری منتقل می شوند، حال آنکه مردمی معمولاً با درآمد پایین‌تر که از این محل‌ها رانده می‌شوند نیز به جای دیگری منتقل می‌گردند. اما دولت‌ها ـ از سطح محلی گرفته تا سطح ملی - برنامه‌های بی‌شماری را برای مشارکت در چیزی اجرا کرده‌اند که معمولاً حداکثر عملی با جمع صفر و اغلب عملی با جمع منفی است؛ زیرا میلیون‌ها زندگی در سراسر کشور مختل می‌شود و میلیاردها دلار حاصل از مالیات صرف تخریب مناطقی می‌گردد که هیچ گونه نفع خالصی برای کل کشور ندارد. از آنجا که سیاست‌های تحمیلی دولت، بر خلاف معاملات بازار، معاملات اختیاری نیست، عملیات جمع صفر و جمع منفی می‌تواند الى‌الابد ادامه یابد.
با این همه، ممکن است در هر محل خاص، نقشه‌های تأثیرگذار قبل و عکس‌های تأثیرگذار بعد از اجرای آن طرح برای نشان دادن صحنه «قبل» و «بعد» از بازسازی و گرامیداشت اصلاحات مشهود ارائه گردد. سالهای سال عکاسان دوست داشتند از زاغه‌نشینی‌های واشنگتن عکس‌هایی بگیرند که گنبد ساختمان کنگره در پس زمینه آنها مشهود بود. در نهایت، پروژه‌های گسترده جمع‌آوری زاغه‌نشینی‌ها به این عکس‌های خجالت‌آور پایان داد، اما مردمی که از این محل آواره شدند برای زندگی به جاهای دیگری رفتند و بسیاری از مناطق دیگر را به زاغه‌نشینی تبدیل کردند. البته این زاغه‌های جدید حالا در فاصله سیاسی مناسبی از ساختمان کنگره واقع شده بود!
اغلب گفته می‌شود که خرج کردن دولت برای اقتصاد مفید است؛ زیرا پول پرداختی خرج می‌شود و دوباره خرج می‌شود، ایجاد شغل میکند، درآمدها را افزایش میدهد و ضمن این فرایند، درآمد مالیاتی ایجاد میکند. اما معمولاً اگر پول دولت در دست مؤدیانی میماند که مالیات از آنها اخذ شد، آنها هم آن را خرج می‌کردند و آن نیز باز خرج میشد، ایجاد اشتغال می‌کرد و در ضمن این فرایند، درآمدها را افزایش میداد، این وضعیت نیز در حدی که به انتقال پول مربوط باشد، در بهترین حالت یک فرایند جمع صفر است، و در حدی که نرخ‌های بالای مالیات برای تأمین مالی مخارج دولت انگیزه انجام همه کارهای لازم برای ایجاد فعالیت اقتصادی و رفاه ناشی از آن را کاهش میدهد، فرایند جمع منفی است.
طرفداران سیاست حفظ «فضای باز» به منظور ممانعت از «تجمع بیش از حد جمعیت»، از این حقیقت غافل‌اند که اندازه کل جمعیت از این گونه سیاست‌ها تأثیر‌نمی‌پذیرد، و این بدان معنی است که مردمی که از زندگی آنها در یک منطقه معین ممانعت می‌شود، منطقه دیگری را پرجمعیت‌تر از چیزی می‌سازند که در غیر این صورت می‌بود.
✅ @karkhone
👍1👎1
پرسش در مورد گرانی
مقایسه!
می‌گوید: واقعاً شرم‌آور نیست که برای توجیه گرانی‌ها در تلویزیون قیمت‌ها در ایران را با قیمت‌ها در اروپا و امریکا مقایسه می‌کنند؟
می‌گویم: بله، واقعاً شرم‌آور است!
می‌گوید: نمی‌گویند که اگر بناست قیمت‌هایمان را جهانی کنند، باید درآمدهایمان را هم جهانی کنند!
می‌گویم: کارشان از این لحاظ شرم‌آور است که می‌خواهند با این مقایسه‌ها فشل بودن سیستم اقتصادی که ایجاد کرده‌اند را بپوشانند.
ولی واقعیت این است که نه قیمت‌ها می‌تواند تحت کنترل دولت باشد و نه درآمدها! آنچه قیمت‌ها را پایین نگاه می‌دارد، رقابت اقتصادی از یک طرف و کارآمدی سیستم اقتصادی (در تولید و تجارت) از طرف دیگر است. آنچه درآمدها را بالا میبرد، کارآمدی نیروی کار است که آن هم، علاوه بر شایستگی‌های فردی، به شدت به کارآمدی کل سیستم اقتصادی بستگی دارد.
دولت (حکومت) فقط می‌تواند با شلختگی مالی خود و بانک‌ها ایجاد تورم کند! همین!
می‌گوید: یعنی دولت نمی‌تواند حقوق کارکنانش را افزایش دهد؟
می‌گویم: بله، می‌تواند! ولی باید ان را از کس دیگری بگیرد یا بدزدد. یا با مالیات، یا با تورم..... افزایش حقوق کارمند تهران‌نشین غالباً معنایش فقیرتر کردن پیرزن سیستانی است!
می‌گوید: ولی آیا دولت نبایستی بر قیمت‌ها نظارت و کنترل داشته باشد؟ مگر در کشورهای دیگر دولت قیمت‌ها را کنترل نمی‌کند؟
می‌گویم: کجا و در چه کشوری؟ نه در آمریکا، نه در اروپا، نه در چین و ژاپن و سنگاپور و مالزی، نه در عراق و امارات و کویت و عربستان و عمان و قطر، قیمت‌ها کنترل نمی‌شوند. نظارت بر قیمت‌ها هم وجود ندارد. درج قیمت مصرف‌کننده هم از مراسمات سه چهار تا کشور کمونیستی و نئوکمونیستی است، و درج قیمت تولیدی بر روی کالا هم از ابداعات نخبگان بزرگ کشور خودمان است!
در حقیقت، یک عامل گرانی اجناس در کشورمان هزینه‌هایی است که سیستم اقتصادی و مداخلات دولتی تحمیل میکند.
می‌گوید: ولی آیا در ایران، عدم نظارت دولتی با وجود کاسبکاران طماع و حریص ممکن است؟
می‌گویم: کاسبکاران همه جای دنیا طماع و حریصند! اصلاً انسان حریص است! اگر در آمریکا یا چین کاسبکارش جنسش را گران نمی‌فروشد، به علت آن نیست که دولت مانعش می‌شود، بلکه رقابت است که موجب آن می‌شود.
✅ @karkhone
مقایسه!
می‌گوید: واقعاً شرم‌آور نیست که برای توجیه گرانی‌ها در تلویزیون قیمت‌ها در ایران را با قیمت‌ها در اروپا و امریکا مقایسه می‌کنند؟
می‌گویم: بله، واقعاً شرم‌آور است!
می‌گوید: نمی‌گویند که اگر بناست قیمت‌هایمان را جهانی کنند، باید درآمدهایمان را هم جهانی کنند!
می‌گویم: کارشان از این لحاظ شرم‌آور است که می‌خواهند با این مقایسه‌ها فشل بودن سیستم اقتصادی که ایجاد کرده‌اند را بپوشانند.
ولی واقعیت این است که نه قیمت‌ها می‌تواند تحت کنترل دولت باشد و نه درآمدها! آنچه قیمت‌ها را پایین نگاه می‌دارد، رقابت اقتصادی از یک طرف و کارآمدی سیستم اقتصادی (در تولید و تجارت) از طرف دیگر است. آنچه درآمدها را بالا میبرد، کارآمدی نیروی کار است که آن هم، علاوه بر شایستگی‌های فردی، به شدت به کارآمدی کل سیستم اقتصادی بستگی دارد.
دولت (حکومت) فقط می‌تواند با شلختگی مالی خود و بانک‌ها ایجاد تورم کند! همین!
می‌گوید: یعنی دولت نمی‌تواند حقوق کارکنانش را افزایش دهد؟
می‌گویم: بله، می‌تواند! ولی باید ان را از کس دیگری بگیرد یا بدزدد. یا با مالیات، یا با تورم..... افزایش حقوق کارمند تهران‌نشین غالباً معنایش فقیرتر کردن پیرزن سیستانی است!
می‌گوید: ولی آیا دولت نبایستی بر قیمت‌ها نظارت و کنترل داشته باشد؟ مگر در کشورهای دیگر دولت قیمت‌ها را کنترل نمی‌کند؟
می‌گویم: کجا و در چه کشوری؟ نه در آمریکا، نه در اروپا، نه در چین و ژاپن و سنگاپور و مالزی، نه در عراق و امارات و کویت و عربستان و عمان و قطر، قیمت‌ها کنترل نمی‌شوند. نظارت بر قیمت‌ها هم وجود ندارد. درج قیمت مصرف‌کننده هم از مراسمات سه چهار تا کشور کمونیستی و نئوکمونیستی است، و درج قیمت تولیدی بر روی کالا هم از ابداعات نخبگان بزرگ کشور خودمان است!
در حقیقت، یک عامل گرانی اجناس در کشورمان هزینه‌هایی است که سیستم اقتصادی و مداخلات دولتی تحمیل میکند.
می‌گوید: ولی آیا در ایران، عدم نظارت دولتی با وجود کاسبکاران طماع و حریص ممکن است؟
می‌گویم: کاسبکاران همه جای دنیا طماع و حریصند! اصلاً انسان حریص است! اگر در آمریکا یا چین کاسبکارش جنسش را گران نمی‌فروشد، به علت آن نیست که دولت مانعش می‌شود، بلکه رقابت است که موجب آن می‌شود.
✅ @karkhone
👍7👎1
روزنامه اطلاعات و مرحوم دعایی
زان یار دلنوازم، شُکریست با شکایت به مناسبت چهلم
|محمدرضا اسلامی
روزنامه اطلاعات قدیمی ترین روزنامه ایران است. تاریخ تولدِ اطلاعات قبل از تاریخ تولدِ پدربزرگ بسیاری از ماست. 96 سال پیش، این روزنامه زمانی شروع به انتشار کرد که «کشور قطر» یا امارات هنوز حتی شکل نگرفته بودند. شان و جایگاهِ این روزنامه در «منطقه خاورمیانه» باید بالاتر از جایگاه شبکه الجزیره و... می بود. زمانی که ایرانیان به فکر انتشار روزنامه افتاده بودند هنوز بسیاری از کشورهای عربی درکی از مفهومِ کنش سیاسی-اجتماعی و روزنامه نداشتند. (البته قصد تفاخر بر این گزاره نیست چون روزنامه الاهرام در قاهره پنجاه سال زودتر از اطلاعات شروع به کار کرده بود)
مرحوم دعایی انسان خوبی بود ولی آسیب بزرگی به یکی از سرمایه های معنوی کشور ایران (روزنامه اطلاعات) زد. او در دوران مسئولیتش باعث شد تا روزنامه اطلاعات به یک روزنامه کم رنگ و بو، و کم خاصیت تبدیل شود. روزنامه ای که (با توجه به سابقه طولانی اش) می توانست در منطقه خاورمیانه و حتی در تراز بین المللی مطرح باشد، تبدیل شد به روزنامه ای که حتی دوستان و رفقایِ دعایی هم آن را خریداری نمی کردند.
در این سالهای اخیر، روزنامه اطلاعات محل انتشارِ اندیشه هایِ پویا و تضاربِ آرای گوناگون "نبود". مقالات فاخری منتشر "نشد" که در حوزه اندیشۀ نسل جوان، موج ایجاد کند. تمام دستگاه «اطلاعات» حتی به اندازۀ دو قلم کانال تلگرام سهند ایرانمهر یا اینستاگرام محمد فاضلی در حوزۀ اندیشه ایران اثرگذاری نداشت.
مرحوم دعایی باعث شد تا روزنامه اطلاعات به یک روزنامه کم رنگ و بو تبدیل شود. مانند اینکه به سر سفرۀ غذا دعوت شوید ولی بر سر سفره، فقط یک سینی برنج سفید (پلو) باشد. میهمان شاکر خواهد بود که سفره خالی نیست و او گرسنه نخواهد ماند ولی این طعام، هیچ شوقی در هیچ خاطری بر نمی انگیزد. عطر و بویی ندارد. برنج است فقط. روزنامه اطلاعات در حوزه اندیشه و «تولید محتوا» برنج بر سر سفره می گذاشت.
البته مرحوم دعایی در سلوک فردی و شخصی انسان خالصی بود ولی مسئله چیز دیگری است. مسئله این است که یک انسان خوب، الزاما نمی تواند باعث تعالی و موفقیت تیم ملی فوتبال یک کشور شود. خوب بودن و توسعه الزاما به هم مرتبط نیستند. شخصیتهایی مانند مرحوم دعایی نمی توانند موتور محرک توسعه باشند. آنها نمی توانند یک مجوعه را به تراز بین المللی برسانند.
این روزها که بسیاری ذکر محاسن مرحوم دعایی را می کنند (که البته وصدق بالحُسنی) باید به این نکته انذار داد که یک مهندس محاسب سازه فولادی، الزاما نمی تواند یک مدرسِ سازه فولادی هم باشد. یک فوتبالیستِ خوب، الزاما نمی تواند یک مربی تیم ملی هم باشد. دنیای امروز، دنیای تجلیِ استعداد و هوش انسان است. کسانی می توانند «بسترِ شکوفایی استعدادها» را فراهم آورند که به لحاظ ذهنی با مفاهیم توسعه آشنا باشند. به بیان دیگر، ذهنی پیچیده و اندیشه ای توسعه آفرین داشته باشند. مرحوم دعایی چنین نبود.
بسیاری گفتند که مرحوم دعایی «مُنشی» دفتر نداشت. «راننده» نداشت. اگر تلفن می زدید او خودش گوشی تلفن را بر می داشت. اینها اصلا حُسن نیست. اینها همه سراسر ایراد است. اینها اسبابِ زمین خوردن و زمین گیر شدنِ یک روزنامۀ تراز بین المللی است. مدیر مسئول یک دستگاه خبری مانند اطلاعات، متناظر با فلان استاد دانشگاه نیست که در گوشه یک آزمایشگاه به تولید علم مشغول باشد. خودش تلفن جواب بدهد و… بلکه «او» باید «ثانیه به ثانیه» نبض اتفاقات و رویدادهای حوزه اندیشه/سیاست/اجتماع را منعکس کند. یعنی چه که فلانی منشی و راننده نداشت؟!
حافظ می گوید: «زآن یارِ دلنوازم شُکریست با شکایت». بله امثال سید محمود دعایی، همان یارِ دلنوازند که شکری پُر شکایت از آنها داریم. انسانهای خوب و مهربانی که خوبند، صالحند، اما اسباب رشد و توسعه نیستند. ضربانِ نبض دنیای روز را نمی فهمند. مفهوم زندگی، و طعم زندگی را در کنارشان حس نمی کنی. خوبند، ولی این خوبی ترا گرم نمی کند. شاکر هستی که بر سر سفرۀ طعام، در آن سینیِ برنج، حسن عباسی را در مقابلت ننشانده اند (آری از این بابت شاکری) ولی عملکردِ آن یار دلنواز، حتی صدای شکایتِ مُحبی چون حافظ را هم بر می آورد. خوبانی از جنس آقای قرائتی. همان ریاست نهضت سوادآموزی را هم نباید به ایشان داد. مدیریت و توسعه، از مسیر این خوبان میسر نمی شود. گر نکته دانِ عشقی، بشنو تو این حکایت.
برای آقای سید عباس صالحی آرزومندم که مَشی و سلوکی متفاوت با مرحوم دعایی پیش گیرد و سرمایه معنوی روزنامه اطلاعات را بالنده تر گرداند. از امکاناتِ دنیای امروز (تلگرام، اینستاگرام، فیس بوک، وب سایت) چنان استفاده کند که اطلاعات اگر شانه به شانه نیویورک تایمز نتواند زدن، لااقل جایگاهِ بی بی سی فارسی را در تولید محتوای اجتماعی/فرهنگی بگیرد.
✅ @karkhone
زان یار دلنوازم، شُکریست با شکایت به مناسبت چهلم
|محمدرضا اسلامی
روزنامه اطلاعات قدیمی ترین روزنامه ایران است. تاریخ تولدِ اطلاعات قبل از تاریخ تولدِ پدربزرگ بسیاری از ماست. 96 سال پیش، این روزنامه زمانی شروع به انتشار کرد که «کشور قطر» یا امارات هنوز حتی شکل نگرفته بودند. شان و جایگاهِ این روزنامه در «منطقه خاورمیانه» باید بالاتر از جایگاه شبکه الجزیره و... می بود. زمانی که ایرانیان به فکر انتشار روزنامه افتاده بودند هنوز بسیاری از کشورهای عربی درکی از مفهومِ کنش سیاسی-اجتماعی و روزنامه نداشتند. (البته قصد تفاخر بر این گزاره نیست چون روزنامه الاهرام در قاهره پنجاه سال زودتر از اطلاعات شروع به کار کرده بود)
مرحوم دعایی انسان خوبی بود ولی آسیب بزرگی به یکی از سرمایه های معنوی کشور ایران (روزنامه اطلاعات) زد. او در دوران مسئولیتش باعث شد تا روزنامه اطلاعات به یک روزنامه کم رنگ و بو، و کم خاصیت تبدیل شود. روزنامه ای که (با توجه به سابقه طولانی اش) می توانست در منطقه خاورمیانه و حتی در تراز بین المللی مطرح باشد، تبدیل شد به روزنامه ای که حتی دوستان و رفقایِ دعایی هم آن را خریداری نمی کردند.
در این سالهای اخیر، روزنامه اطلاعات محل انتشارِ اندیشه هایِ پویا و تضاربِ آرای گوناگون "نبود". مقالات فاخری منتشر "نشد" که در حوزه اندیشۀ نسل جوان، موج ایجاد کند. تمام دستگاه «اطلاعات» حتی به اندازۀ دو قلم کانال تلگرام سهند ایرانمهر یا اینستاگرام محمد فاضلی در حوزۀ اندیشه ایران اثرگذاری نداشت.
مرحوم دعایی باعث شد تا روزنامه اطلاعات به یک روزنامه کم رنگ و بو تبدیل شود. مانند اینکه به سر سفرۀ غذا دعوت شوید ولی بر سر سفره، فقط یک سینی برنج سفید (پلو) باشد. میهمان شاکر خواهد بود که سفره خالی نیست و او گرسنه نخواهد ماند ولی این طعام، هیچ شوقی در هیچ خاطری بر نمی انگیزد. عطر و بویی ندارد. برنج است فقط. روزنامه اطلاعات در حوزه اندیشه و «تولید محتوا» برنج بر سر سفره می گذاشت.
البته مرحوم دعایی در سلوک فردی و شخصی انسان خالصی بود ولی مسئله چیز دیگری است. مسئله این است که یک انسان خوب، الزاما نمی تواند باعث تعالی و موفقیت تیم ملی فوتبال یک کشور شود. خوب بودن و توسعه الزاما به هم مرتبط نیستند. شخصیتهایی مانند مرحوم دعایی نمی توانند موتور محرک توسعه باشند. آنها نمی توانند یک مجوعه را به تراز بین المللی برسانند.
این روزها که بسیاری ذکر محاسن مرحوم دعایی را می کنند (که البته وصدق بالحُسنی) باید به این نکته انذار داد که یک مهندس محاسب سازه فولادی، الزاما نمی تواند یک مدرسِ سازه فولادی هم باشد. یک فوتبالیستِ خوب، الزاما نمی تواند یک مربی تیم ملی هم باشد. دنیای امروز، دنیای تجلیِ استعداد و هوش انسان است. کسانی می توانند «بسترِ شکوفایی استعدادها» را فراهم آورند که به لحاظ ذهنی با مفاهیم توسعه آشنا باشند. به بیان دیگر، ذهنی پیچیده و اندیشه ای توسعه آفرین داشته باشند. مرحوم دعایی چنین نبود.
بسیاری گفتند که مرحوم دعایی «مُنشی» دفتر نداشت. «راننده» نداشت. اگر تلفن می زدید او خودش گوشی تلفن را بر می داشت. اینها اصلا حُسن نیست. اینها همه سراسر ایراد است. اینها اسبابِ زمین خوردن و زمین گیر شدنِ یک روزنامۀ تراز بین المللی است. مدیر مسئول یک دستگاه خبری مانند اطلاعات، متناظر با فلان استاد دانشگاه نیست که در گوشه یک آزمایشگاه به تولید علم مشغول باشد. خودش تلفن جواب بدهد و… بلکه «او» باید «ثانیه به ثانیه» نبض اتفاقات و رویدادهای حوزه اندیشه/سیاست/اجتماع را منعکس کند. یعنی چه که فلانی منشی و راننده نداشت؟!
حافظ می گوید: «زآن یارِ دلنوازم شُکریست با شکایت». بله امثال سید محمود دعایی، همان یارِ دلنوازند که شکری پُر شکایت از آنها داریم. انسانهای خوب و مهربانی که خوبند، صالحند، اما اسباب رشد و توسعه نیستند. ضربانِ نبض دنیای روز را نمی فهمند. مفهوم زندگی، و طعم زندگی را در کنارشان حس نمی کنی. خوبند، ولی این خوبی ترا گرم نمی کند. شاکر هستی که بر سر سفرۀ طعام، در آن سینیِ برنج، حسن عباسی را در مقابلت ننشانده اند (آری از این بابت شاکری) ولی عملکردِ آن یار دلنواز، حتی صدای شکایتِ مُحبی چون حافظ را هم بر می آورد. خوبانی از جنس آقای قرائتی. همان ریاست نهضت سوادآموزی را هم نباید به ایشان داد. مدیریت و توسعه، از مسیر این خوبان میسر نمی شود. گر نکته دانِ عشقی، بشنو تو این حکایت.
برای آقای سید عباس صالحی آرزومندم که مَشی و سلوکی متفاوت با مرحوم دعایی پیش گیرد و سرمایه معنوی روزنامه اطلاعات را بالنده تر گرداند. از امکاناتِ دنیای امروز (تلگرام، اینستاگرام، فیس بوک، وب سایت) چنان استفاده کند که اطلاعات اگر شانه به شانه نیویورک تایمز نتواند زدن، لااقل جایگاهِ بی بی سی فارسی را در تولید محتوای اجتماعی/فرهنگی بگیرد.
✅ @karkhone
👍10
| احمد جانجان
روزی که مدیران صدا و سیما و ساترا بفهمن، اونا هستن که به مخاطب(مردم) نیاز دارن، نه مردم به اونا(صدا و سیما) کلی از مشکلات رسانه‌ای‌مون حل میشه و شاهد کوچ مردم از ماهواره به سمت رسانه‌های داخلی خواهیم بود اما با این رویه فعلی، روز به روز شاهد کاهش مخاطب و افت کیفیت محتوایی برنامه‌های صدا و سیما خواهیم بود و مدیران هم وقتی زورشون به رسانه‌های خارجی نرسه، یقه VODها(فیلیمو، نماوا...) رو میگیرن!
بدسلیقگی مدیریتی نتیجه‌ای جز افول نخواهد داشت، افول هم کاملا ملموسه!
آقایان مدیر!
ما یادمون نمیره که چقدر ذوق و شوق داشتیم برای سریال‌های نوروزی با اون تم باحال طنزی که داشتن!
یادمون نمیره سریال‌های زیبای مناسبتی محرم و رمضان رو
یادمون نمیره برنامه‌های پر مخاطب ورزشی مثل ۹۰ رو که با لجاجت‌های کودکانه تعطیلش کردید اما منی که به برخی رفتارهای فردوسی‌پور نقد داشته و دارم، الان میرم فوتبال ۳۶۰ش رو نگاه میکنم از YouTube البته با فیلترشکن!
تکنولوژی خیلی چیزا رو تغییر داده پس زودتر بفهمید: این شما هستید که به ما نیاز دارید!
✅ @karkhone
روزی که مدیران صدا و سیما و ساترا بفهمن، اونا هستن که به مخاطب(مردم) نیاز دارن، نه مردم به اونا(صدا و سیما) کلی از مشکلات رسانه‌ای‌مون حل میشه و شاهد کوچ مردم از ماهواره به سمت رسانه‌های داخلی خواهیم بود اما با این رویه فعلی، روز به روز شاهد کاهش مخاطب و افت کیفیت محتوایی برنامه‌های صدا و سیما خواهیم بود و مدیران هم وقتی زورشون به رسانه‌های خارجی نرسه، یقه VODها(فیلیمو، نماوا...) رو میگیرن!
بدسلیقگی مدیریتی نتیجه‌ای جز افول نخواهد داشت، افول هم کاملا ملموسه!
آقایان مدیر!
ما یادمون نمیره که چقدر ذوق و شوق داشتیم برای سریال‌های نوروزی با اون تم باحال طنزی که داشتن!
یادمون نمیره سریال‌های زیبای مناسبتی محرم و رمضان رو
یادمون نمیره برنامه‌های پر مخاطب ورزشی مثل ۹۰ رو که با لجاجت‌های کودکانه تعطیلش کردید اما منی که به برخی رفتارهای فردوسی‌پور نقد داشته و دارم، الان میرم فوتبال ۳۶۰ش رو نگاه میکنم از YouTube البته با فیلترشکن!
تکنولوژی خیلی چیزا رو تغییر داده پس زودتر بفهمید: این شما هستید که به ما نیاز دارید!
✅ @karkhone
👍13👎1
به عنوان فعال اقتصادی نظر شما نسبت به تفکیک وزارت صمت و ایجاد وزارتخانه جدید بازرگانی چیست؟
Anonymous Poll
44%
1. موافق ایجاد وزارتخانه جدید هستم
56%
2. مخالف تفکیک صمت و ایجاد وزارخانه جدید هستم
تأثیر اصلاحات اراضی بر مسئلۀ آب در ایران
س- آقای بهنیا، من یک سؤالی دارم که فکر میکنم که شما بهترین شخصی هستید که می‌توانید به این سؤال من جواب بدهید.
ج- خواهش میکنم.
س- برای اینکه شما مدت‌ها مدیرعامل بنگاه آبیاری بودید. من می‌خواهم از حضورتان تقاضا کنم که برای ما به‌تفصیل توضیح بفرمایید که اصلاحات ارضی در ایران به آن شکلی که انجام شد چه تأثیری بر روی مسئلۀ آب در ایران داشت؟
ج- اصلاحات ارضی به آن صورتی که انجام شد نتیجه‌اش منفی بود درباره آب. برای اینکه اکثر دهات ایران که در حدود شصت هزارتا ده شمارش شده است با آب قنات مشروب می‌شدند. قنات هم یک کانال زیرزمینی هست که منابع آب زیرزمینی را به سطح زمین می‌آورد بدون هیچ تلمبه‌ای و بدون هیچ وسیله‌ای و این آبیاری سنتی که منحصر به ایران و بعضی کشورهای مجاور ایران بود، این واقعاً قسمت اعظم کشاورزی ایران را تأمین می‌کرد.
در اثر اصلاحات ارضی امر قنوات... تقریباً مردم، کشاورزان نتوانستند مثل سابق قنات را دائر نگه دارند. چون قنات یک کانالی است زیرزمینی که هر سال بایستی در آن تعمیر کرد، کار کرد. اگر یک سال شما کار نکنید مقدار آبتان پایین می‌آید و اگر که چندین سال ادامه پیدا بکند اصلاً قنات خشک می‌شود. مقنی‌ها کار می‌کردند روی قنات. مقنی‌ها، یک اشخاصی بودند که توی دهات زندگی می‌کردند، دستمزد نازلی می‌گرفتند، زندگی‌شان توی ده تأمین بود و به این کار قنات می‌پرداختند.
بعد از اینکه اصلاحات ارضی شد دیگر این مقنی‌ها یواش‌یواش از کار خودشان رفتند، یعنی مالکی نبود که به اینها پول بدهد و اینها این کارها را انجام بدهند. رعیت‌ها هم، یعنی کشاورزان یک ده هم، با هم نمی‌توانستند جمع بشوند و واقعاً سر هم بکنند و این کار را انجام بدهند. این بود که به‌تدریج آب قنوات کم شد. و از این جهت خسارت مهمی به‌تدریج به قنات رسید. ولی اگر که قیمت گندم مصنوعاً پایین نگاه داشته نشده بود، امکان این بود که خب یک روزی یک کاری بشود. به‌تدریج باز قنوات را دائر بکنند. ولی خب نشد.
بعدها هم که کاری انجام دادند همه‌اش به‌فکر این شدند که سدهای بزرگ ساخته بشود، [از] این سدها بیشتر استفاده [برای تأمین] برق بشود. کما اینکه سدهایی ساخته شد قبل از اینها شبکه‌های آبیاری برای زیر این سدها تأسیس شده باشد. مثلاً سد دز که یکی از سدهای بزرگ ایران است، شاید هنوز هم تمام شبکه آبیاری زیر سد دائر نشده باشد. این بود که، سدسازی میشد و شد ولی آن کار آبیاری به آن صورتی که بایستی بشود نشد.
در آن موقعی که من در بنگاه آبیاری بودم خیلی تلاش کردیم که شاید تکنیک‌های جدیدی را به کار قنات وارد بکنیم. با اصل چهار برنامه‌ای داشتیم در این کار. و سعی و کوششی در این راه می‌کردیم ولی اینها همه‌اش در حالت به‌اصطلاح تجربه بود؛ هنوز به جایی نرسیده بود. آنچه که مسلم بود این بود که وضع دستمزد برای مقنی‌ها طوری شده بود که دیگر برای کسی صرف نمی‌کرد که کار قناتی بکند. و آن‌جاهایی که مالک رفته بود دیگر قنوات تقریباً آبشان خیلی کم شد، پایین آمد. خیلی مؤثر بود.
بخشی از مصاحبه ابوالحسن بهنیا (۱۲۸۹ - ۱۳۸۱) با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار چهارم
تاریخ مصاحبه: ۲۵ خرداد ۱۳۶۳
مصاحبه کننده: ضیاء صدقی
✅ @karkhone
س- آقای بهنیا، من یک سؤالی دارم که فکر میکنم که شما بهترین شخصی هستید که می‌توانید به این سؤال من جواب بدهید.
ج- خواهش میکنم.
س- برای اینکه شما مدت‌ها مدیرعامل بنگاه آبیاری بودید. من می‌خواهم از حضورتان تقاضا کنم که برای ما به‌تفصیل توضیح بفرمایید که اصلاحات ارضی در ایران به آن شکلی که انجام شد چه تأثیری بر روی مسئلۀ آب در ایران داشت؟
ج- اصلاحات ارضی به آن صورتی که انجام شد نتیجه‌اش منفی بود درباره آب. برای اینکه اکثر دهات ایران که در حدود شصت هزارتا ده شمارش شده است با آب قنات مشروب می‌شدند. قنات هم یک کانال زیرزمینی هست که منابع آب زیرزمینی را به سطح زمین می‌آورد بدون هیچ تلمبه‌ای و بدون هیچ وسیله‌ای و این آبیاری سنتی که منحصر به ایران و بعضی کشورهای مجاور ایران بود، این واقعاً قسمت اعظم کشاورزی ایران را تأمین می‌کرد.
در اثر اصلاحات ارضی امر قنوات... تقریباً مردم، کشاورزان نتوانستند مثل سابق قنات را دائر نگه دارند. چون قنات یک کانالی است زیرزمینی که هر سال بایستی در آن تعمیر کرد، کار کرد. اگر یک سال شما کار نکنید مقدار آبتان پایین می‌آید و اگر که چندین سال ادامه پیدا بکند اصلاً قنات خشک می‌شود. مقنی‌ها کار می‌کردند روی قنات. مقنی‌ها، یک اشخاصی بودند که توی دهات زندگی می‌کردند، دستمزد نازلی می‌گرفتند، زندگی‌شان توی ده تأمین بود و به این کار قنات می‌پرداختند.
بعد از اینکه اصلاحات ارضی شد دیگر این مقنی‌ها یواش‌یواش از کار خودشان رفتند، یعنی مالکی نبود که به اینها پول بدهد و اینها این کارها را انجام بدهند. رعیت‌ها هم، یعنی کشاورزان یک ده هم، با هم نمی‌توانستند جمع بشوند و واقعاً سر هم بکنند و این کار را انجام بدهند. این بود که به‌تدریج آب قنوات کم شد. و از این جهت خسارت مهمی به‌تدریج به قنات رسید. ولی اگر که قیمت گندم مصنوعاً پایین نگاه داشته نشده بود، امکان این بود که خب یک روزی یک کاری بشود. به‌تدریج باز قنوات را دائر بکنند. ولی خب نشد.
بعدها هم که کاری انجام دادند همه‌اش به‌فکر این شدند که سدهای بزرگ ساخته بشود، [از] این سدها بیشتر استفاده [برای تأمین] برق بشود. کما اینکه سدهایی ساخته شد قبل از اینها شبکه‌های آبیاری برای زیر این سدها تأسیس شده باشد. مثلاً سد دز که یکی از سدهای بزرگ ایران است، شاید هنوز هم تمام شبکه آبیاری زیر سد دائر نشده باشد. این بود که، سدسازی میشد و شد ولی آن کار آبیاری به آن صورتی که بایستی بشود نشد.
در آن موقعی که من در بنگاه آبیاری بودم خیلی تلاش کردیم که شاید تکنیک‌های جدیدی را به کار قنات وارد بکنیم. با اصل چهار برنامه‌ای داشتیم در این کار. و سعی و کوششی در این راه می‌کردیم ولی اینها همه‌اش در حالت به‌اصطلاح تجربه بود؛ هنوز به جایی نرسیده بود. آنچه که مسلم بود این بود که وضع دستمزد برای مقنی‌ها طوری شده بود که دیگر برای کسی صرف نمی‌کرد که کار قناتی بکند. و آن‌جاهایی که مالک رفته بود دیگر قنوات تقریباً آبشان خیلی کم شد، پایین آمد. خیلی مؤثر بود.
بخشی از مصاحبه ابوالحسن بهنیا (۱۲۸۹ - ۱۳۸۱) با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار چهارم
تاریخ مصاحبه: ۲۵ خرداد ۱۳۶۳
مصاحبه کننده: ضیاء صدقی
✅ @karkhone
👍5
فالاچی: بسیاری مردم شما را دیکتاتور می‌دانند... آیا انکار می‌کنید که شاه خودکامه‌ای هستید؟
شاه: نه! انکار نمی‌کنم، زیرا از جهتی درست است. اما توجه کنید، برای انجام این اصلاحات نمی‌توان خودکامه نبود... تصمیم دارم در قدرت بمانم و ثابت کنم که می‌توان با استفاده از زور خیلی کارها کرد، و حتی ثابت کنم که عمر سوسیالیسم شما سرآمده است. من بیشتر از سوئدی‌ها دستاورد داشته‌ام!
فالاچی: آیا منظور شما این است که به تعبیری سوسیالیست هستید و سوسیالیسم شما پیشرفته‌تر و مدرن‌تر از سوسیالیسم اسکاندیناوی است؟
شاه: البته! زیرا سوسیالیسم اسکاندیناوی به معنای یک سیستم تأمین اجتماعی برای کسانی است که کار نمی‌کنند... برعکس سوسیالیسم انقلاب سفید من تشویق به کار است، یک سوسیالیسم نو و اصيل است!
✅ @karkhone
شاه: نه! انکار نمی‌کنم، زیرا از جهتی درست است. اما توجه کنید، برای انجام این اصلاحات نمی‌توان خودکامه نبود... تصمیم دارم در قدرت بمانم و ثابت کنم که می‌توان با استفاده از زور خیلی کارها کرد، و حتی ثابت کنم که عمر سوسیالیسم شما سرآمده است. من بیشتر از سوئدی‌ها دستاورد داشته‌ام!
فالاچی: آیا منظور شما این است که به تعبیری سوسیالیست هستید و سوسیالیسم شما پیشرفته‌تر و مدرن‌تر از سوسیالیسم اسکاندیناوی است؟
شاه: البته! زیرا سوسیالیسم اسکاندیناوی به معنای یک سیستم تأمین اجتماعی برای کسانی است که کار نمی‌کنند... برعکس سوسیالیسم انقلاب سفید من تشویق به کار است، یک سوسیالیسم نو و اصيل است!
✅ @karkhone
👍12👎2
| محمدرضا اسلامی
گفتگویی را که در زمینه بنگاههای بزرگ اقتصادی با جناب دکتر صیدی (مدیرعامل بانک صادرات) انجام شده در ادامه میخوانید. این گفتگو پیش از کرونا انجام شده بود که انتشار آن در اینجا به تاخیر افتاد.
دکتر صیدی اخیرا از مدیریت عاملی بانک صادرات کنار رفته اند اما ایشان نمونۀ یک متخصص امور مالی کلان هستند که علاقمندیها/مطالعات عمیقی در حوزه هنر و ادبیات دارا هستند. برای این رفیق قدیمیِ قیصر امین پور، در هر جایگاهی که منبعد فعالیت نمایند آرزوی موفقیت می نمایم. اما یک نکته درباره این گفتگو:
در این گفتگو به بحثِ اهمیتِ «هیات مدیره» و نقش «گفتگو» میان اعضای هیات مدیرۀ یک بنگاهِ بزرگ اقتصادی پرداخته شده است، و مثالهایی از شرکتهایی همچون SOM (طراح برج خلیفه) و ... آورده شده است، اما امروز (دو سال پس از تاریخ آن گفتگو در برج سپهر) دیگر آنگونه فکر نمی کنم.
«امروز» اصلاً گمان نمی کنم که تواناییِ «گفتگو» یک امرِ اخلاقی است. (به خُلق و خُو بر نمی گردد). حتی دیگر باور ندارم که گفتگو یک «مهارتِ» اکتسابی است که با شرکت در کلاسهای آموزشی و دوره هایِ مذاکره/فن بیان و ... کسب شود.
بلکه امروز به این باور رسیده ام «اگر» توانِ گفتگو میان اعضایِ هیات مدیرۀ تویوتا وجود دارد، یا اگر سطح عالی گفتگو میان زاگربرگ و رفقایش در اعضای هیات مدیره فیس بوک محقق می شود (و مسیری از فیس بوک تا متا طی می شود)، یا اگر توان تصمیم گیری میان اعضای هیات مدیره اوبر ممکن می شود (و دارا خسروشاهی به عنوان مدیرعامل انتخاب می شود)، ناشی از «ساختار ذهنی» است. این افراد دارایِ «ذهنهای پیچیده» هستند و آشنایی به پیچیدگیها (و درکِ از پیچیدگی) باعث می شود که «یک نفر» در گفتگو «محتاط» باشد.
اینکه در کشور ما شرکت بزرگ شکل نمی گیرد (متناظر با "اوبایاشیِ ژاپن" ایجاد نمی شود)، یا برداران خیامی بعد از ایجاد ایران خودرو با هم اختلاف پیدا می کنند (و حتی دو برادر از هم جدا می شوند) ناشی از این است که ذهنها به ساختارهای ساده «عادت» داشته اند. ذهنِ ساده، به محض رسیدن به موفقیتهای اولیه (خصوصا موفقیتهای اقتصادی) فعّالِ مایشاء می شود. دیگر خدا را بنده نخواهد بود چه برسد به شریک و شراکت.
برای گفتگو، ساختارِ ذهنی، مقدم بر خلق و خویِ فردی است.
شرکت و شراکت، امری بسیار پیچیده است. برخلاف تصورِ بسیاری از افراد، «شرکت» بر روی «تخصص/فن آوری» بنا نمی شود. شالوده و سنگِ بنای یک شرکت، «فن آوری» نیست، ثروت هم نیست؛ بلکه اساس و زیربنایِ شرکت «روابط انسانی» است و کسانی می توانند در مسیرِ «شرکتداری» موفق شوند که آشنا به پیچیدگیهای رفتار انسانی باشند. توانِ گفتگو داشته باشند.
و این «توان» یک امر اخلاقی نیست.
این فایل پی.دی.افاز این جهت به اشتراک گذاشته می شود که این روزها (سال 1401) در میان نسل جوانِ ما بحثِ «دانش بنیان» و «استارت آپ» شدیداً بحثِ روز است (بهتر بگوییم مُد روز است). اما نسل جوانی که به دنبالِ ثبت شرکت دانش بنیان است باید بداند که قبل از «او» بسیاری افراد، شرکت (های فن آوری) ثبت کردند و (حتی) محصول تولید کردند، اما دولتِ مستعجل بودند. شرکت و «محصول دهی» ابتر ماند و حتی به اندازه دو نسل هم مستدام نشد.
شرکت به راحتی متولّد می شود (ثبت می شود) و به سختی به «محصول» می رسد، اما براحتی متلاشی می شود. براحتیِ چند مشاجره ساده.
راستی! خاتمِ فیروزهٔ بواسحاقی/
خوش درخشید ولی «دولتِ مُستَعجل» بود!
دیدی آن قهقههٔ کبکِ خرامان حافظ؟/
که ز سرپنجهٔ شاهینِ قضا، غافل بود!
با تشکر از دوست ارجمند جناب محسن وطنی برای انتشار این بحث، جناب امیر لعلی بابت مدیریت جلسه و همچنین تشکر دوباره از نشریه بخارا.
✅ @karkhone
گفتگویی را که در زمینه بنگاههای بزرگ اقتصادی با جناب دکتر صیدی (مدیرعامل بانک صادرات) انجام شده در ادامه میخوانید. این گفتگو پیش از کرونا انجام شده بود که انتشار آن در اینجا به تاخیر افتاد.
دکتر صیدی اخیرا از مدیریت عاملی بانک صادرات کنار رفته اند اما ایشان نمونۀ یک متخصص امور مالی کلان هستند که علاقمندیها/مطالعات عمیقی در حوزه هنر و ادبیات دارا هستند. برای این رفیق قدیمیِ قیصر امین پور، در هر جایگاهی که منبعد فعالیت نمایند آرزوی موفقیت می نمایم. اما یک نکته درباره این گفتگو:
در این گفتگو به بحثِ اهمیتِ «هیات مدیره» و نقش «گفتگو» میان اعضای هیات مدیرۀ یک بنگاهِ بزرگ اقتصادی پرداخته شده است، و مثالهایی از شرکتهایی همچون SOM (طراح برج خلیفه) و ... آورده شده است، اما امروز (دو سال پس از تاریخ آن گفتگو در برج سپهر) دیگر آنگونه فکر نمی کنم.
«امروز» اصلاً گمان نمی کنم که تواناییِ «گفتگو» یک امرِ اخلاقی است. (به خُلق و خُو بر نمی گردد). حتی دیگر باور ندارم که گفتگو یک «مهارتِ» اکتسابی است که با شرکت در کلاسهای آموزشی و دوره هایِ مذاکره/فن بیان و ... کسب شود.
بلکه امروز به این باور رسیده ام «اگر» توانِ گفتگو میان اعضایِ هیات مدیرۀ تویوتا وجود دارد، یا اگر سطح عالی گفتگو میان زاگربرگ و رفقایش در اعضای هیات مدیره فیس بوک محقق می شود (و مسیری از فیس بوک تا متا طی می شود)، یا اگر توان تصمیم گیری میان اعضای هیات مدیره اوبر ممکن می شود (و دارا خسروشاهی به عنوان مدیرعامل انتخاب می شود)، ناشی از «ساختار ذهنی» است. این افراد دارایِ «ذهنهای پیچیده» هستند و آشنایی به پیچیدگیها (و درکِ از پیچیدگی) باعث می شود که «یک نفر» در گفتگو «محتاط» باشد.
اینکه در کشور ما شرکت بزرگ شکل نمی گیرد (متناظر با "اوبایاشیِ ژاپن" ایجاد نمی شود)، یا برداران خیامی بعد از ایجاد ایران خودرو با هم اختلاف پیدا می کنند (و حتی دو برادر از هم جدا می شوند) ناشی از این است که ذهنها به ساختارهای ساده «عادت» داشته اند. ذهنِ ساده، به محض رسیدن به موفقیتهای اولیه (خصوصا موفقیتهای اقتصادی) فعّالِ مایشاء می شود. دیگر خدا را بنده نخواهد بود چه برسد به شریک و شراکت.
برای گفتگو، ساختارِ ذهنی، مقدم بر خلق و خویِ فردی است.
شرکت و شراکت، امری بسیار پیچیده است. برخلاف تصورِ بسیاری از افراد، «شرکت» بر روی «تخصص/فن آوری» بنا نمی شود. شالوده و سنگِ بنای یک شرکت، «فن آوری» نیست، ثروت هم نیست؛ بلکه اساس و زیربنایِ شرکت «روابط انسانی» است و کسانی می توانند در مسیرِ «شرکتداری» موفق شوند که آشنا به پیچیدگیهای رفتار انسانی باشند. توانِ گفتگو داشته باشند.
و این «توان» یک امر اخلاقی نیست.
این فایل پی.دی.افاز این جهت به اشتراک گذاشته می شود که این روزها (سال 1401) در میان نسل جوانِ ما بحثِ «دانش بنیان» و «استارت آپ» شدیداً بحثِ روز است (بهتر بگوییم مُد روز است). اما نسل جوانی که به دنبالِ ثبت شرکت دانش بنیان است باید بداند که قبل از «او» بسیاری افراد، شرکت (های فن آوری) ثبت کردند و (حتی) محصول تولید کردند، اما دولتِ مستعجل بودند. شرکت و «محصول دهی» ابتر ماند و حتی به اندازه دو نسل هم مستدام نشد.
شرکت به راحتی متولّد می شود (ثبت می شود) و به سختی به «محصول» می رسد، اما براحتی متلاشی می شود. براحتیِ چند مشاجره ساده.
راستی! خاتمِ فیروزهٔ بواسحاقی/
خوش درخشید ولی «دولتِ مُستَعجل» بود!
دیدی آن قهقههٔ کبکِ خرامان حافظ؟/
که ز سرپنجهٔ شاهینِ قضا، غافل بود!
با تشکر از دوست ارجمند جناب محسن وطنی برای انتشار این بحث، جناب امیر لعلی بابت مدیریت جلسه و همچنین تشکر دوباره از نشریه بخارا.
✅ @karkhone
👍12👎2
| فوکوزاوا یوکیچی
ما ژاپنی‌ها نخستین کشتی بخار را در سال ۱۸۵۳ دیدیم...در سال ۱۸۵۵ آموختن دریانوردی از هلندی‌ها را در ناگاساکی آغاز کردیم و تا سال ۱۸۶۰ در این دانش تا آنجا پیش رفتیم که توانستیم یک کشتی[بخار] را در دل اقیانوس آرام برانیم. فقط هفت سال پس از دیدن کشتی بخار و پس از پنج سال تمرین، بی‌یاری کارشناسان خارجی، اقیانوس آرام را طی کردیم...بی‌آنکه غرور نابجا داشته باشیم، می‌توانیم بر جهان ببالیم.
✅ @karkhone
ما ژاپنی‌ها نخستین کشتی بخار را در سال ۱۸۵۳ دیدیم...در سال ۱۸۵۵ آموختن دریانوردی از هلندی‌ها را در ناگاساکی آغاز کردیم و تا سال ۱۸۶۰ در این دانش تا آنجا پیش رفتیم که توانستیم یک کشتی[بخار] را در دل اقیانوس آرام برانیم. فقط هفت سال پس از دیدن کشتی بخار و پس از پنج سال تمرین، بی‌یاری کارشناسان خارجی، اقیانوس آرام را طی کردیم...بی‌آنکه غرور نابجا داشته باشیم، می‌توانیم بر جهان ببالیم.
✅ @karkhone
👍17👎1
سرمایه‌ی مسلّح چینی
"..چین سرمایه‌هایش در آمریکا را مسلّح کرده است تا توانمندی‌های صنعتی آمریکا را تخلیه کند.."
این سخن سناتور ارشد جمهوری‌خواه، جان کورنین، نگرانی امروز آمریکا را در خود خلاصه کرده است. ماجرا از زمانی شروع می‌شود که رهبران چین راهبرد توسعه‌ی صنعتی جدید خود به نام "ساخت چین ۲۰۲۵" را اعلام کردند تا اقتصاد چین را از پلکان زنجیره‌ی ارزش جهانی بالا برند و آن را به تولیدکننده‌ی برتر کالاهای فناوری‌محور تبدیل کنند.
یکی از اهداف این راهبرد حمایت دولت چین از سرمایه‌گذاری برون‌مرزی بخش خصوصی می‌باشد. چینی‌ها با تصاحب شرکت‌های خارجی یا تأمین مالی آنها، به فناوری‌شان دست می‌یابند و به چین منتقلش می‌کنند. در سالهای اخیر سرمایه‌گذاری چینی‌ها در کسب‌وکارهای نوآور آمریکا ('سیلیکن ولی') به طور بی‌سابقه‌ای افزایش یافته است. زمانی که "مکانیسم بازار آزادِ" سیلیکن ولی دست رد به سینه‌ی یک کسب‌وکار فناور می‌زند و از سرمایه محرومش میکند، ناگهان سروکلّه‌ی "سرمایه‌ی چینی" پیدا می‌شود و سوخت موتور آن کسب‌وکار را تأمین میکند.
در این زمینه، تجربه‌ی شرکت فناوری‌محور Skymind که نرم‌افزارهای پیشرفته طراحی میکند قابل تأمل می‌باشد. بنیانگذارش می‌گوید که در ۲۰۱۴ کشان‌کشان خیابان‌های سیلیکن ولی را بالا و پایین کردیم تا یک سرمایه‌گذار پیدا کنیم، اما همه‌ی درها به رویمان بسته شد. ناگهان یک شرکت چینی (Tencent) به سراغمان آمد و ۲۰۰ هزار دلار سرمایه‌ی اولیه به ما تزریق کرد. تنها بعد از این سرمایه‌گذاری اولیه بود که سایر سرمایه‌گذاران سیلیکن ولی به Skymind خوشبین شدند و سرمایه در اختیارش گذاشتند.
به طور مشابه، شرکت Boston Power، تولیدکننده باتری‌های یون لیتیوم نیز سرمایه‌ی هنگفتی برای توسعه میخواست که بازارهای سرمایه ناامیدش کردند، اما شرکت چینی GSR که مجهز به سرمایه‌های دولت چین بود به سراغش آمد و او را به چین جذب کرد.
برخی از پژوهشگران بر این باورند که این الگوی سرمایه‌گذاری، پدیده‌ای است که به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط دولت چین شکل داده شده است. در سالهای اخیر سرمایه‌گذاری چینی‌ها در سیلیکن ولی به طور بی‌سابقه‌ای بالا رفته است و نگرانی سیاستمداران آمریکا را دوچندان کرده است. آنها مقرراتی برای کنترل سرمایه‌ی چینی در نظر گرفتند، اما تصویب و اجرای آن با چالش‌های بزرگی مواجه شده است.
چینی‌ها کسب‌وکارهای فناوری‌محور اروپا را هم هدف گرفته‌اند. در یک مورد، گفته می‌شود که شرکت‌های چینی با یکدیگر همدستی کردند تا ارزش بازاری کسب‌وکار فناور Aixtron در آلمان را پایین آورند و به راحتی تصاحبش کنند. شواهد و قرائن نشان میدهد که سرمایه‌های دولت چین این شرکت‌ها را مجهّز و مسلّح کرده بود.
از سال ۲۰۱۴، دولت چین ۱۵۰ میلیارد دلار در قالب صندوق‌های سرمایه‌گذاری عمومی و خصوصی جهت حمایت از سرمایه‌گذاری، تصاحب شرکت‌های فناور و واردات فناوری خارجی در نظر گرفته بود. در کنار این ریخت‌وپاش‌های کلان، چینی‌ها سیاست‌های دیگری نیز برای تسریع واردات فناوری طراحی کرده‌اند. آنها دسترسی خارجی‌ها به بازار بزرگ چین را مشروط به انتقال فناوری کرده‌اند. همچنین آنها شرکت‌های خارجی را به دلایل امنیتی مورد پرس‌وجو و بازجویی فنی قرار می‌دهند و بدین طریق دانش فنی‌شان را تصاحب می‌کنند.
باید دید که تا چند سال آینده چین تا چه اندازه در صنایع فناوری‌محور پیشرفت کرده است. چیزی که مشخص است این‌ست که انتقال فناوری غربی‌ها به چین، 'اکوسیستم نوآفرینی' را در این کشورها از بین میبرد. زمانی که چینی‌ها یک شرکت فناور خارجی را تصاحب می‌کنند، فناوری‌اش را به چین منتقل و نهاده‌های مورد نیاز کسب‌وکار را در داخل چین تأمین می‌کنند. در مقابل، اگر این شرکت تصاحب نمیشد شبکه‌ای از مشتریان و تأمین‌کنندگان بومی به وجود می‌آمد و به رونق اقتصادی می‌انجامید؛ این شرکت چند شرکت منشعب به وجود می‌آورد که فناوری‌شان را با دانش دیگران ترکیب می‌کردند و نوآوری را توسعه می‌دادند؛ فن‌شناسان آن شرکت به شرکت‌های دیگر می‌رفتند و دانش فنی را به آنها منتقل می‌کردند. آنها نیز دانش فنی را با فناوری‌های دیگر ترکیب می‌کردند و نوآوری‌های بهتری پدید می‌آوردند و...
حال زمانی که چین این شرکت‌ها را تصاحب میکند، این سیکل مطلوب در چین اتفاق می‌افتد و خارجی‌ها از آن محروم می‌شوند. بدین ترتیب قابلیت‌های فناورانه‌ی چین به قیمت کاهش قابلیت‌های دیگران افزایش می‌یابد. این 'بازی جمع صفر' زمانی برایمان روشن‌تر می‌شود که بدانیم دولت چین اجازه‌ی چنین تصاحب‌های خارجی را در کشورش نمی‌دهد.
✅ @karkhone
"..چین سرمایه‌هایش در آمریکا را مسلّح کرده است تا توانمندی‌های صنعتی آمریکا را تخلیه کند.."
این سخن سناتور ارشد جمهوری‌خواه، جان کورنین، نگرانی امروز آمریکا را در خود خلاصه کرده است. ماجرا از زمانی شروع می‌شود که رهبران چین راهبرد توسعه‌ی صنعتی جدید خود به نام "ساخت چین ۲۰۲۵" را اعلام کردند تا اقتصاد چین را از پلکان زنجیره‌ی ارزش جهانی بالا برند و آن را به تولیدکننده‌ی برتر کالاهای فناوری‌محور تبدیل کنند.
یکی از اهداف این راهبرد حمایت دولت چین از سرمایه‌گذاری برون‌مرزی بخش خصوصی می‌باشد. چینی‌ها با تصاحب شرکت‌های خارجی یا تأمین مالی آنها، به فناوری‌شان دست می‌یابند و به چین منتقلش می‌کنند. در سالهای اخیر سرمایه‌گذاری چینی‌ها در کسب‌وکارهای نوآور آمریکا ('سیلیکن ولی') به طور بی‌سابقه‌ای افزایش یافته است. زمانی که "مکانیسم بازار آزادِ" سیلیکن ولی دست رد به سینه‌ی یک کسب‌وکار فناور می‌زند و از سرمایه محرومش میکند، ناگهان سروکلّه‌ی "سرمایه‌ی چینی" پیدا می‌شود و سوخت موتور آن کسب‌وکار را تأمین میکند.
در این زمینه، تجربه‌ی شرکت فناوری‌محور Skymind که نرم‌افزارهای پیشرفته طراحی میکند قابل تأمل می‌باشد. بنیانگذارش می‌گوید که در ۲۰۱۴ کشان‌کشان خیابان‌های سیلیکن ولی را بالا و پایین کردیم تا یک سرمایه‌گذار پیدا کنیم، اما همه‌ی درها به رویمان بسته شد. ناگهان یک شرکت چینی (Tencent) به سراغمان آمد و ۲۰۰ هزار دلار سرمایه‌ی اولیه به ما تزریق کرد. تنها بعد از این سرمایه‌گذاری اولیه بود که سایر سرمایه‌گذاران سیلیکن ولی به Skymind خوشبین شدند و سرمایه در اختیارش گذاشتند.
به طور مشابه، شرکت Boston Power، تولیدکننده باتری‌های یون لیتیوم نیز سرمایه‌ی هنگفتی برای توسعه میخواست که بازارهای سرمایه ناامیدش کردند، اما شرکت چینی GSR که مجهز به سرمایه‌های دولت چین بود به سراغش آمد و او را به چین جذب کرد.
برخی از پژوهشگران بر این باورند که این الگوی سرمایه‌گذاری، پدیده‌ای است که به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط دولت چین شکل داده شده است. در سالهای اخیر سرمایه‌گذاری چینی‌ها در سیلیکن ولی به طور بی‌سابقه‌ای بالا رفته است و نگرانی سیاستمداران آمریکا را دوچندان کرده است. آنها مقرراتی برای کنترل سرمایه‌ی چینی در نظر گرفتند، اما تصویب و اجرای آن با چالش‌های بزرگی مواجه شده است.
چینی‌ها کسب‌وکارهای فناوری‌محور اروپا را هم هدف گرفته‌اند. در یک مورد، گفته می‌شود که شرکت‌های چینی با یکدیگر همدستی کردند تا ارزش بازاری کسب‌وکار فناور Aixtron در آلمان را پایین آورند و به راحتی تصاحبش کنند. شواهد و قرائن نشان میدهد که سرمایه‌های دولت چین این شرکت‌ها را مجهّز و مسلّح کرده بود.
از سال ۲۰۱۴، دولت چین ۱۵۰ میلیارد دلار در قالب صندوق‌های سرمایه‌گذاری عمومی و خصوصی جهت حمایت از سرمایه‌گذاری، تصاحب شرکت‌های فناور و واردات فناوری خارجی در نظر گرفته بود. در کنار این ریخت‌وپاش‌های کلان، چینی‌ها سیاست‌های دیگری نیز برای تسریع واردات فناوری طراحی کرده‌اند. آنها دسترسی خارجی‌ها به بازار بزرگ چین را مشروط به انتقال فناوری کرده‌اند. همچنین آنها شرکت‌های خارجی را به دلایل امنیتی مورد پرس‌وجو و بازجویی فنی قرار می‌دهند و بدین طریق دانش فنی‌شان را تصاحب می‌کنند.
باید دید که تا چند سال آینده چین تا چه اندازه در صنایع فناوری‌محور پیشرفت کرده است. چیزی که مشخص است این‌ست که انتقال فناوری غربی‌ها به چین، 'اکوسیستم نوآفرینی' را در این کشورها از بین میبرد. زمانی که چینی‌ها یک شرکت فناور خارجی را تصاحب می‌کنند، فناوری‌اش را به چین منتقل و نهاده‌های مورد نیاز کسب‌وکار را در داخل چین تأمین می‌کنند. در مقابل، اگر این شرکت تصاحب نمیشد شبکه‌ای از مشتریان و تأمین‌کنندگان بومی به وجود می‌آمد و به رونق اقتصادی می‌انجامید؛ این شرکت چند شرکت منشعب به وجود می‌آورد که فناوری‌شان را با دانش دیگران ترکیب می‌کردند و نوآوری را توسعه می‌دادند؛ فن‌شناسان آن شرکت به شرکت‌های دیگر می‌رفتند و دانش فنی را به آنها منتقل می‌کردند. آنها نیز دانش فنی را با فناوری‌های دیگر ترکیب می‌کردند و نوآوری‌های بهتری پدید می‌آوردند و...
حال زمانی که چین این شرکت‌ها را تصاحب میکند، این سیکل مطلوب در چین اتفاق می‌افتد و خارجی‌ها از آن محروم می‌شوند. بدین ترتیب قابلیت‌های فناورانه‌ی چین به قیمت کاهش قابلیت‌های دیگران افزایش می‌یابد. این 'بازی جمع صفر' زمانی برایمان روشن‌تر می‌شود که بدانیم دولت چین اجازه‌ی چنین تصاحب‌های خارجی را در کشورش نمی‌دهد.
✅ @karkhone
POLITICO
How China acquires ‘the crown jewels’ of U.S. technology
The U.S. fails to adequately police foreign deals for next-generation software that powers the military and American economic strength.
👍7
آخرین تلاش‌های «خجسته‌مهر» برای ابقا
بزرگترین تفاهم نامه نفتی با «گازپروم» امضا شد
به گزارش خبرنگار «انرژی نیوز»، آخرین تلاش‌های «محسن خجسته‌مهر» برای ابقا در شرکت ملی نفت با تکیه به امضای تفاهم نامه‌ای با گازپروم روسیه! تفاهم نامه‌هایی که دست‌کم در یک دهه گذشته تاکنون بارها با طرف روسی امضا شده اما هیچ کدام به قرارداد و اجرا نرسید.
تفاوت بزرگ شرکت‌های روسی و چینی با شرکت‌های غربی و آسیایی مثل توتال، شل، پتروناس و حتی پرتامینای اندونزی و پتروویتنام آنجاست که شرکت های غیر روسی صادقانه از قراردادهای توسعه میادین نفت و گاز کناره گیری می‌کنند اما شرکت‌های روسی و چینی سال‌ها وقت کشی کرده، کاری را جلو نمی‌برند و حاضر به خروج هم نیستند تا با گذشت زمان، کارفرمایان نفتی به فکر تعیین جانشین داخلی برای روسها باشند.
تحمیل وقت کشی و تاخیر در اجرای طرحهای توسعه میادین نفت و گاز توسط شرکت‌های روسی و حتی چینی بخش خوش ماجراست و زمانی که رفتار گازپروم روسیه در قرارداد طرح توسعه میدان مشترک نفتی «آذر» را مرور می‌کنیم کار از بی‌انصافی و نبود صداقت هم فراتر می‌رود.
بنا بر اعلام مدیران وقت شرکت نفت در دولت دهم و یازدهم، شرکت ملی نفت ایران درحالی در اواسط دهه 90 مشغول مذاکره با گازپروم بود، این شرکت روسی برخلاف جریان مذاکرات به کنسرسیومی متشکل از «کوگس» کره جنوبی و شرکت دولتی نفت ترکیه برای توسعه نیمه مشترک میدان آذر ایران یعنی «بدرا» عراق می‌پیوندد.
در این بین برخی از مدیران شرکت ملی نفت در واکنش به رفتار «گازپروم» روسیه در مذاکرات توسعه میدان آذر که در نهایت به رقیب ایران ملحق شد پا را فراتر می‌گذارند و مدعی هستند که طرف روسی با خروج مذاکرات، اطلاعات فنی میدان را هم تقدیم شریک عراقی کرد !
با گذشت حدود یک‌دهه از بدعهدی «گازپروم» روسیه که البته در سالهای اخیر در قالب امضای تفاهم نامه‌هایی برای توسعه میادین نفت و گازی فرزاد، گلشن، فردوسی، چنگوله، چشمه خوش و ... بارها به اثبات رسیده است، «محسن خجسته‌مهر» مدیرعامل شرکت ملی نفت بار دیگر از امضای تفاهم نامه توسعه میادین گازی کیش و پارس شمالی، فشارافزایی میدان پارس جنوبی با شرکت بدسابقه گازپروم روسیه خبر میدهد !
امضای تفاهم نامه همکاری با گازپروم هرچند برای شرکت نفت و صنعت نفت ایران آب و نانی به ارمغان نمی‌آورد اما برای «خجسته مهر» خوب است تا دست کم مدتی در باد امضای بزرگترین تفاهم نامه جذب سرمایه صنعت نفت ابقا شود، هر چند رفتنی باید برود، دیر و زود دارد اما سوخت و سوز نخواهد داشت.
✅ @karkhone
بزرگترین تفاهم نامه نفتی با «گازپروم» امضا شد
به گزارش خبرنگار «انرژی نیوز»، آخرین تلاش‌های «محسن خجسته‌مهر» برای ابقا در شرکت ملی نفت با تکیه به امضای تفاهم نامه‌ای با گازپروم روسیه! تفاهم نامه‌هایی که دست‌کم در یک دهه گذشته تاکنون بارها با طرف روسی امضا شده اما هیچ کدام به قرارداد و اجرا نرسید.
تفاوت بزرگ شرکت‌های روسی و چینی با شرکت‌های غربی و آسیایی مثل توتال، شل، پتروناس و حتی پرتامینای اندونزی و پتروویتنام آنجاست که شرکت های غیر روسی صادقانه از قراردادهای توسعه میادین نفت و گاز کناره گیری می‌کنند اما شرکت‌های روسی و چینی سال‌ها وقت کشی کرده، کاری را جلو نمی‌برند و حاضر به خروج هم نیستند تا با گذشت زمان، کارفرمایان نفتی به فکر تعیین جانشین داخلی برای روسها باشند.
تحمیل وقت کشی و تاخیر در اجرای طرحهای توسعه میادین نفت و گاز توسط شرکت‌های روسی و حتی چینی بخش خوش ماجراست و زمانی که رفتار گازپروم روسیه در قرارداد طرح توسعه میدان مشترک نفتی «آذر» را مرور می‌کنیم کار از بی‌انصافی و نبود صداقت هم فراتر می‌رود.
بنا بر اعلام مدیران وقت شرکت نفت در دولت دهم و یازدهم، شرکت ملی نفت ایران درحالی در اواسط دهه 90 مشغول مذاکره با گازپروم بود، این شرکت روسی برخلاف جریان مذاکرات به کنسرسیومی متشکل از «کوگس» کره جنوبی و شرکت دولتی نفت ترکیه برای توسعه نیمه مشترک میدان آذر ایران یعنی «بدرا» عراق می‌پیوندد.
در این بین برخی از مدیران شرکت ملی نفت در واکنش به رفتار «گازپروم» روسیه در مذاکرات توسعه میدان آذر که در نهایت به رقیب ایران ملحق شد پا را فراتر می‌گذارند و مدعی هستند که طرف روسی با خروج مذاکرات، اطلاعات فنی میدان را هم تقدیم شریک عراقی کرد !
با گذشت حدود یک‌دهه از بدعهدی «گازپروم» روسیه که البته در سالهای اخیر در قالب امضای تفاهم نامه‌هایی برای توسعه میادین نفت و گازی فرزاد، گلشن، فردوسی، چنگوله، چشمه خوش و ... بارها به اثبات رسیده است، «محسن خجسته‌مهر» مدیرعامل شرکت ملی نفت بار دیگر از امضای تفاهم نامه توسعه میادین گازی کیش و پارس شمالی، فشارافزایی میدان پارس جنوبی با شرکت بدسابقه گازپروم روسیه خبر میدهد !
امضای تفاهم نامه همکاری با گازپروم هرچند برای شرکت نفت و صنعت نفت ایران آب و نانی به ارمغان نمی‌آورد اما برای «خجسته مهر» خوب است تا دست کم مدتی در باد امضای بزرگترین تفاهم نامه جذب سرمایه صنعت نفت ابقا شود، هر چند رفتنی باید برود، دیر و زود دارد اما سوخت و سوز نخواهد داشت.
✅ @karkhone
👍8