آغاز ترم جدید
| محمدرضا اسلامی
امروز سال تحصیلی و ترم جدید در دانشگاه آغاز شد. رئیس دانشکده مهندسی در مراسمی که امروز 10 تا 12 صبح برگزار شد درباره مسائل دانشکده سخنرانی کرد (و سپس همه برای مراسم ناهار به فضای باز روبروی دانشکده رفتند). خانم اِیمی فلیشر (Amy Fleischer) با قدرت و استحکام به سخنرانی مبسوطی درباره دستاوردهایش در سال گذشته و برنامه های سال آینده پرداخت. تُن صدا، نحوه ایستادن و زبان بدن خانم ایمی همه دلالت بر قدرت و از موضعِ قوّت سخن گفتن داشت. اینکه یک زن در ادارۀ دانشکده مهندسی اینگونه قوی برخورد می کند شاید چیز عجیب و غریبی در دنیای امروز ما نباشد، اما آمار و ارقامی را که او از حضور بانوان در هیات علمی دانشگاه ارایه کرد، نشان می داد که اساتید زن حدود 25% از اعضای هیات علمی هستند و هنوز 75% از اعضای هیات علمی دانشگاه مرد هستند.
(طی سالهای اخیر) به شکل کاملا جانبدارانه ای جذبِ اعضای هیات علمی زن در دانشگاههای آمریکا تسهیل شده است به نحوی که در رقابت میان دو کاندیدا با رزومه علمی خوب، ارجحیت به جذبِ استاد زن است. برخی معتقدند که سیستم تا حدودی از آن بر پشت بام افتاده، چون گاه کاندیدای دختر با رزومه علمی ضعیفتر (در مقایسه با کاندیدای هیات علمی پسر) انتخاب می شود. هدف از این ارجحیت دادن (Preference) این است که زمینۀ مشارکت فعال بانوان در عرصه های مختلف جامعه فراهم شود.
به گمانم این ماجرایِ از آن سوی پشت بام افتادن، قدری فراتر از چیزی است که گفته می شود. عملا سیاست گذاریِ فعلی در جامعه آمریکا به نحوی است که بها دادن به دختران و زنان باعث شده تا مسائل آنها بسیار پررنگ دیده/مطالبه شود و این بحثی مفصل است که جای گفتگوی جدی دارد.
جامعه ای که زنانِ تحقیرشده و مادرانِ ضعیف می پرود، نمی تواند انتظار داشته باشد که فرزندانِ این مادران با مفهوم قوت و قدرت آشنا باشند. اما در سوی دیگر، جامعه ای که توجهِ ویژه ای مصروف دختران و بانوان کرده، چطور می خواهد به مساله اعتدال بپردازد؟
این مسالۀ تبعیض میان پسر و دختر به گمانم حتی به سالهای نخستین دوره لیسانس/کارشناسی بر می گردد. برای مثال، طی چند سال گذشته، عموما بهترین نمرات در کلاسهایی که تدریس کرده ام را دختران گرفته اند. دختران در آن مقطع سنّی، امکان تمرکزِ ذهنی بیشتری را دارا هستند و برای مثال در درسی مثل مقاومت مصالح، به ندرت می شود که پسرهای کلاس نمره A را کسب کنند و حداقل در تجربه شخصی من عموما نمره A را دختران کلاس کسب می کنند.
به گذشته خانم ایمی نگاه می کنم. مهندسی مکانیک را در دانشگاه Villanova University (در پنسیلوانیا) در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد گذرانده (و به احتمال زیاد نمره درس مقاومت مصالح را A گرفته!). سپس برای دکترا به ایالت سرد مینسوتا در شمال کشور رفته و بعد از چند سال کار در صنعت، در همان دانشگاهی که لیسانس گرفته، به عنوان عضو هیات علمی جذب شده است. در همان دانشگاه، پروفسور شده و همانجا رئیس گروه مهندسی مکانیک شده (و بی گمان دانشگاه، مفتخر بوده که برای یکی از دختران خودش میدان را باز کرده).
سپس از ساحل شرقی به منتهی الیهِ ساحل غربی در کالیفرنیا آمده و در دانشگاه Cal Poly رئیس دانشکده مهندسی شده (از تابستان 2018 تا کنون). ایشان در یک فرایندِ رقابتی به عنوان رییس دانشکده مهندسی انتخاب شد که دهها پروفسور مرد و فارغ التحصیلانِ دانشگاههایِ صاحبنام آمریکا هم (به عنوان کاندیدا) حضور داشتند.
عملا مسیر رشد خانم ایمی توام با تلاش فردی بوده ولی نمی توان انکار کرد که در هر مرحله، سیستم بین او و کاندیدای با جنسیت مخالف، او را برگزیده. (رجحان قائل شده)
این چیزی است که هم اکنون به عنوان نقطۀ قوتِ سیاستگذاری در جامعه آمریکایی عنوان می شود ولی گمان می کنم بزودی گفتگوهای جدی درباره ایرادهای این سیستم (یا حداقل درباره عدم تعادلش) مطرح خواهد شد.
جامعه ای که دختر را ضعیف می خواهد، مادرانِ بیمار پرورش می دهد. اما جامعه ای که به دوپینگ دختران توجه و اهتمام می کند آیا نگرانِ بهم خوردن Equilibrium یا تعادل نیست؟
دخترِ ضعیف و پیچیده در ترس، مادری لرزان است که یا از سرِ ضعف سخن می گوید یا هرگاه که می خواهد قوی باشد پرخاشگری می کند؛ اما (در سمت مقابل) جامعه ای که همۀ ابزارهای رشد را در سرِ راهِ دختر قرار می دهد، آیا نگران نیست که در یک مقطع زمانی، شغلهای دستِ دوم را نصیب پسرانش کند؟
به گمانم بشر در حال آزمودن و آموختن است. در این میانه، آنچه روشن است اینکه هنوز تا تعادل فاصلۀ بسیار دارد.
*آمارهای دقیقتر درباره درصد نقش و حضور بانوان حوزه مهندسی در کل دانشگاهها: در این لینک یا این لینک
** ترم جاری، درسهای طراحی سازه های چوبی (Timber Design of Structures) و مقاومت مصالح 1و 2 (CE 208) را تدریس خواهم کرد.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
امروز سال تحصیلی و ترم جدید در دانشگاه آغاز شد. رئیس دانشکده مهندسی در مراسمی که امروز 10 تا 12 صبح برگزار شد درباره مسائل دانشکده سخنرانی کرد (و سپس همه برای مراسم ناهار به فضای باز روبروی دانشکده رفتند). خانم اِیمی فلیشر (Amy Fleischer) با قدرت و استحکام به سخنرانی مبسوطی درباره دستاوردهایش در سال گذشته و برنامه های سال آینده پرداخت. تُن صدا، نحوه ایستادن و زبان بدن خانم ایمی همه دلالت بر قدرت و از موضعِ قوّت سخن گفتن داشت. اینکه یک زن در ادارۀ دانشکده مهندسی اینگونه قوی برخورد می کند شاید چیز عجیب و غریبی در دنیای امروز ما نباشد، اما آمار و ارقامی را که او از حضور بانوان در هیات علمی دانشگاه ارایه کرد، نشان می داد که اساتید زن حدود 25% از اعضای هیات علمی هستند و هنوز 75% از اعضای هیات علمی دانشگاه مرد هستند.
(طی سالهای اخیر) به شکل کاملا جانبدارانه ای جذبِ اعضای هیات علمی زن در دانشگاههای آمریکا تسهیل شده است به نحوی که در رقابت میان دو کاندیدا با رزومه علمی خوب، ارجحیت به جذبِ استاد زن است. برخی معتقدند که سیستم تا حدودی از آن بر پشت بام افتاده، چون گاه کاندیدای دختر با رزومه علمی ضعیفتر (در مقایسه با کاندیدای هیات علمی پسر) انتخاب می شود. هدف از این ارجحیت دادن (Preference) این است که زمینۀ مشارکت فعال بانوان در عرصه های مختلف جامعه فراهم شود.
به گمانم این ماجرایِ از آن سوی پشت بام افتادن، قدری فراتر از چیزی است که گفته می شود. عملا سیاست گذاریِ فعلی در جامعه آمریکا به نحوی است که بها دادن به دختران و زنان باعث شده تا مسائل آنها بسیار پررنگ دیده/مطالبه شود و این بحثی مفصل است که جای گفتگوی جدی دارد.
جامعه ای که زنانِ تحقیرشده و مادرانِ ضعیف می پرود، نمی تواند انتظار داشته باشد که فرزندانِ این مادران با مفهوم قوت و قدرت آشنا باشند. اما در سوی دیگر، جامعه ای که توجهِ ویژه ای مصروف دختران و بانوان کرده، چطور می خواهد به مساله اعتدال بپردازد؟
این مسالۀ تبعیض میان پسر و دختر به گمانم حتی به سالهای نخستین دوره لیسانس/کارشناسی بر می گردد. برای مثال، طی چند سال گذشته، عموما بهترین نمرات در کلاسهایی که تدریس کرده ام را دختران گرفته اند. دختران در آن مقطع سنّی، امکان تمرکزِ ذهنی بیشتری را دارا هستند و برای مثال در درسی مثل مقاومت مصالح، به ندرت می شود که پسرهای کلاس نمره A را کسب کنند و حداقل در تجربه شخصی من عموما نمره A را دختران کلاس کسب می کنند.
به گذشته خانم ایمی نگاه می کنم. مهندسی مکانیک را در دانشگاه Villanova University (در پنسیلوانیا) در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد گذرانده (و به احتمال زیاد نمره درس مقاومت مصالح را A گرفته!). سپس برای دکترا به ایالت سرد مینسوتا در شمال کشور رفته و بعد از چند سال کار در صنعت، در همان دانشگاهی که لیسانس گرفته، به عنوان عضو هیات علمی جذب شده است. در همان دانشگاه، پروفسور شده و همانجا رئیس گروه مهندسی مکانیک شده (و بی گمان دانشگاه، مفتخر بوده که برای یکی از دختران خودش میدان را باز کرده).
سپس از ساحل شرقی به منتهی الیهِ ساحل غربی در کالیفرنیا آمده و در دانشگاه Cal Poly رئیس دانشکده مهندسی شده (از تابستان 2018 تا کنون). ایشان در یک فرایندِ رقابتی به عنوان رییس دانشکده مهندسی انتخاب شد که دهها پروفسور مرد و فارغ التحصیلانِ دانشگاههایِ صاحبنام آمریکا هم (به عنوان کاندیدا) حضور داشتند.
عملا مسیر رشد خانم ایمی توام با تلاش فردی بوده ولی نمی توان انکار کرد که در هر مرحله، سیستم بین او و کاندیدای با جنسیت مخالف، او را برگزیده. (رجحان قائل شده)
این چیزی است که هم اکنون به عنوان نقطۀ قوتِ سیاستگذاری در جامعه آمریکایی عنوان می شود ولی گمان می کنم بزودی گفتگوهای جدی درباره ایرادهای این سیستم (یا حداقل درباره عدم تعادلش) مطرح خواهد شد.
جامعه ای که دختر را ضعیف می خواهد، مادرانِ بیمار پرورش می دهد. اما جامعه ای که به دوپینگ دختران توجه و اهتمام می کند آیا نگرانِ بهم خوردن Equilibrium یا تعادل نیست؟
دخترِ ضعیف و پیچیده در ترس، مادری لرزان است که یا از سرِ ضعف سخن می گوید یا هرگاه که می خواهد قوی باشد پرخاشگری می کند؛ اما (در سمت مقابل) جامعه ای که همۀ ابزارهای رشد را در سرِ راهِ دختر قرار می دهد، آیا نگران نیست که در یک مقطع زمانی، شغلهای دستِ دوم را نصیب پسرانش کند؟
به گمانم بشر در حال آزمودن و آموختن است. در این میانه، آنچه روشن است اینکه هنوز تا تعادل فاصلۀ بسیار دارد.
*آمارهای دقیقتر درباره درصد نقش و حضور بانوان حوزه مهندسی در کل دانشگاهها: در این لینک یا این لینک
** ترم جاری، درسهای طراحی سازه های چوبی (Timber Design of Structures) و مقاومت مصالح 1و 2 (CE 208) را تدریس خواهم کرد.
✅ @karkhone
👍4👎1
فاجعه!
مقامات نادان ایرانی با صراحت و با افتخار، خبر عبور قطار ترانزیتی روسیه از خاک ایران ... به مقصد بندرعبّاس را که اسماً حامل کود شیمیایی است، اعلام کرده اند!
این در شرایطی است که اگر روسیه می خواست و می توانست که کود شیمیایی را به راحتی راهی بازارهای بین المللی کند، نگرانی های فعلی درباره دورنمای سال آینده کاشت و برداشت محصولات مختلف در جهان، وجود نداشت!
نتیجه این نادانی در اعلام عبور قطار ترانزیتی، فقط و فقط، لو رفتن بخشی از همکاری های روسها و ایرانی ها است.
همچو سهل انگاری امنیتی کودکانه، واقعاً تأسف آور است.
✅ @karkhone
مقامات نادان ایرانی با صراحت و با افتخار، خبر عبور قطار ترانزیتی روسیه از خاک ایران ... به مقصد بندرعبّاس را که اسماً حامل کود شیمیایی است، اعلام کرده اند!
این در شرایطی است که اگر روسیه می خواست و می توانست که کود شیمیایی را به راحتی راهی بازارهای بین المللی کند، نگرانی های فعلی درباره دورنمای سال آینده کاشت و برداشت محصولات مختلف در جهان، وجود نداشت!
نتیجه این نادانی در اعلام عبور قطار ترانزیتی، فقط و فقط، لو رفتن بخشی از همکاری های روسها و ایرانی ها است.
همچو سهل انگاری امنیتی کودکانه، واقعاً تأسف آور است.
✅ @karkhone
👎13👍9
حکومت‌ناپذیری
| رضا امیدی
کلاوس اوفه؛ جامعه‌شناس آلمانی، مقاله‌ای دارد با عنوان حکومت‌ناپذیری (ungovernability). او دربارۀ دولت این ایده را مطرح می‌کند که دولت نباید محدود به سازمان‌های خنثی‌کردن قدرت رقبا برای کسب قدرت باشد (پلیس و زندان و ...) بلکه باید بتواند سیاست‌های جمعی الزام‌آوری را در حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی به اجرا بگذارد. از دست رفتن قدرت «اداره‌کردن»، هرچه‌بیشتر دولت‌ها را به‌سوی تبدیل‌شدن به ابزار زور سوق می‌دهد. اما پرسش این است که آیا دولت می‌تواند نیروهای مقاوم در برابر اعمال اداره‌کردن دولت را کنترل کند؟ دولت در چه زمینه‌هایی ظرفیت و میل به حکمرانی دارد و در چه زمینه‌هایی به سمت ناسیاست‌گذاری (طرد یا نادیده‌گرفتن برخی مسائل از ساحت سیاستگذاری) پیش می‌رود، و در چه زمینه‌هایی اساساً توان پیشبرد برنامه‌هایش را ندارد؟ تداوم و تشدید حکومت‌ناپذیری ناشی از فقدان منابع سیاسی می‌تواند خودِ «دولت» را به‌مثابه مشکل در معرض هجوم قرار دهد و این می‌تواند در عرصۀ بین‌المللی به تضعیف حق حاکمیت دولت منجر شود و در عرصۀ داخلی نیز اعتبار دولت را به‌طورجدی زیر سؤال ببرد و به تهی‌شدگی دولت بینجامد؛ دولتی که توان اجرای قوانین وضعی خود را ندارد.
اگر دولتی به طور مزمن اقتدار و قابلیت لازم برای وضع و اعمال قوانین، ارائۀ خدمات عمومی، و حل مسائل و تعارض‌ها و تضادها را با روش‌های مشروع و موردتوافق نداشته باشد، در وضعیت حکومت‌ناپذیری در می‌افتد. این وضعیت چه‌بسا با مسئله‌کردن خودِ دولت به سمت ایده‌های محافظه‌کارانه‌ای سوق می‌یابد؛ نظیر آنچه با برآمدن نئولیبرالیسم در دهۀ ۱۹۸۰ در پاسخ به حکومت‌ناپذیری ناشی از عقب‌راندن دولت‌های رفاه رخ داد. اما خود این رویکرد محافظه‌کارانه با عقب‌راندن دولت از بسیاری عرصه‌ها، دولت را در وضعیتی منفعل نگه می‌دارد چراکه این ایده را رواج می‌دهد که شکست سیاستگذاری، اقتدار دولت را زیر سؤال می‌برد. تحت این ایده دولت هرچه بیشتر ضعیف شده و در تسخیر گروه‌های ذینفع پرقدرت قرار می‌گیرد. روند جهانی‌سازی اقتصاد نیز می‌تواند این وضعیت را تشدید کند. این وضعیت هرچه‌بیشتر دولت را از نهادی اجتماعی به نهادی پلیسی و امنیتی تبدیل می‌کند؛ پیوست‌های انتظامی و امنیتی اقدامات جای پیوست‌های اجتماعی را می‌گیرند. فرانسوا بورگنیون؛ اقتصاددان فرانسوی، با مطالعۀ کشورهای آمریکای لاتین نشان داده که در کشورهایی که بودجۀ لازم برای امور اجتماعی اختصاص نمی‌یابد، به ناگزیر منابع به‌مراتب بیشتری صرف کنترل و سرکوب پیامدهای ناشی از این نادیده‌گرفتن خواهد شد. اوفه نیز تأکید می‌کند که اگر منابع و ظرفیت لازم برای مواجهه با مشکلی را تأمین نکنیم، در آینده شکاف قابلیت/مشکل بیشتر هم خواهد شد. اوفه تقویت فعالانۀ ساختارهای سازمانی و منابع دردسترس دولت برای امور اجتماعی را راهکاری برای بهبود اعتبار و اقتدار دولت می‌داند.
در مطالعات مختلفی نشان داده شده است که تضعیف دولت‌های رفاه به‌عنوان نهاد تضمین‌کنندۀ حقوق اجتماعی، به گسترش پوپولیسم راستگرا انجامیده است و افزایش درصد آرای احزاب پوپولیستی از دهۀ ۱۹۷۰ به این سو نشانه‌ای است از این روند. مهم‌ترین استدلال در عقب‌راندن دولت رفاه این بوده که دولت‌ها در ازای بازکردن اقتصاد و تعمیم مناسبات بازارگرایانه، سیاست‌هایی جبرانی را در پیش می‌گیرند، اما تجربه نشان داده که این سیاست‌ها نتوانسته‌اند جامعیت، کفایت، اثربخشی، و جذابیت لازم را برای حل مخاطره‌های پیش‌آمده داشته باشند. این همان وضعیتی است که کارل پولانی پیش‌بینی کرده بود مبنی بر اینکه سیاست پوپولیستی و ضددموکراسی در جاهایی رشد می‌کند که افراد در مقابل موج بازارگرایی بدون کمک سیاسی و اجتماعی رها می‌شوند. به‌تعبیری در روند به‌حاشیه‌راندن امر اجتماعی، الزامات تحقق آن نیز به حاشیه رانده می‌شود و به تبع آن جامعه از یکسو با مسائل اجتماعی روزافزونی مواجه می‌شود و از سوی دیگر دولتی دارد که به‌طور مداوم ظرفیت‌های خود را برای مواجهه با بحران‌ها از دست داده و چه‌بسا به تسخیر نیروهایی درآمده که هرچه‌بیشتر با توصیه‌های پوپولیستی راستگرایانه بر نادیده‌انگاشتن امر اجتماعی و تهی‌شدگی ظرفیت دولت تأکید می‌کنند.
✅ @karkhone
| رضا امیدی
کلاوس اوفه؛ جامعه‌شناس آلمانی، مقاله‌ای دارد با عنوان حکومت‌ناپذیری (ungovernability). او دربارۀ دولت این ایده را مطرح می‌کند که دولت نباید محدود به سازمان‌های خنثی‌کردن قدرت رقبا برای کسب قدرت باشد (پلیس و زندان و ...) بلکه باید بتواند سیاست‌های جمعی الزام‌آوری را در حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی به اجرا بگذارد. از دست رفتن قدرت «اداره‌کردن»، هرچه‌بیشتر دولت‌ها را به‌سوی تبدیل‌شدن به ابزار زور سوق می‌دهد. اما پرسش این است که آیا دولت می‌تواند نیروهای مقاوم در برابر اعمال اداره‌کردن دولت را کنترل کند؟ دولت در چه زمینه‌هایی ظرفیت و میل به حکمرانی دارد و در چه زمینه‌هایی به سمت ناسیاست‌گذاری (طرد یا نادیده‌گرفتن برخی مسائل از ساحت سیاستگذاری) پیش می‌رود، و در چه زمینه‌هایی اساساً توان پیشبرد برنامه‌هایش را ندارد؟ تداوم و تشدید حکومت‌ناپذیری ناشی از فقدان منابع سیاسی می‌تواند خودِ «دولت» را به‌مثابه مشکل در معرض هجوم قرار دهد و این می‌تواند در عرصۀ بین‌المللی به تضعیف حق حاکمیت دولت منجر شود و در عرصۀ داخلی نیز اعتبار دولت را به‌طورجدی زیر سؤال ببرد و به تهی‌شدگی دولت بینجامد؛ دولتی که توان اجرای قوانین وضعی خود را ندارد.
اگر دولتی به طور مزمن اقتدار و قابلیت لازم برای وضع و اعمال قوانین، ارائۀ خدمات عمومی، و حل مسائل و تعارض‌ها و تضادها را با روش‌های مشروع و موردتوافق نداشته باشد، در وضعیت حکومت‌ناپذیری در می‌افتد. این وضعیت چه‌بسا با مسئله‌کردن خودِ دولت به سمت ایده‌های محافظه‌کارانه‌ای سوق می‌یابد؛ نظیر آنچه با برآمدن نئولیبرالیسم در دهۀ ۱۹۸۰ در پاسخ به حکومت‌ناپذیری ناشی از عقب‌راندن دولت‌های رفاه رخ داد. اما خود این رویکرد محافظه‌کارانه با عقب‌راندن دولت از بسیاری عرصه‌ها، دولت را در وضعیتی منفعل نگه می‌دارد چراکه این ایده را رواج می‌دهد که شکست سیاستگذاری، اقتدار دولت را زیر سؤال می‌برد. تحت این ایده دولت هرچه بیشتر ضعیف شده و در تسخیر گروه‌های ذینفع پرقدرت قرار می‌گیرد. روند جهانی‌سازی اقتصاد نیز می‌تواند این وضعیت را تشدید کند. این وضعیت هرچه‌بیشتر دولت را از نهادی اجتماعی به نهادی پلیسی و امنیتی تبدیل می‌کند؛ پیوست‌های انتظامی و امنیتی اقدامات جای پیوست‌های اجتماعی را می‌گیرند. فرانسوا بورگنیون؛ اقتصاددان فرانسوی، با مطالعۀ کشورهای آمریکای لاتین نشان داده که در کشورهایی که بودجۀ لازم برای امور اجتماعی اختصاص نمی‌یابد، به ناگزیر منابع به‌مراتب بیشتری صرف کنترل و سرکوب پیامدهای ناشی از این نادیده‌گرفتن خواهد شد. اوفه نیز تأکید می‌کند که اگر منابع و ظرفیت لازم برای مواجهه با مشکلی را تأمین نکنیم، در آینده شکاف قابلیت/مشکل بیشتر هم خواهد شد. اوفه تقویت فعالانۀ ساختارهای سازمانی و منابع دردسترس دولت برای امور اجتماعی را راهکاری برای بهبود اعتبار و اقتدار دولت می‌داند.
در مطالعات مختلفی نشان داده شده است که تضعیف دولت‌های رفاه به‌عنوان نهاد تضمین‌کنندۀ حقوق اجتماعی، به گسترش پوپولیسم راستگرا انجامیده است و افزایش درصد آرای احزاب پوپولیستی از دهۀ ۱۹۷۰ به این سو نشانه‌ای است از این روند. مهم‌ترین استدلال در عقب‌راندن دولت رفاه این بوده که دولت‌ها در ازای بازکردن اقتصاد و تعمیم مناسبات بازارگرایانه، سیاست‌هایی جبرانی را در پیش می‌گیرند، اما تجربه نشان داده که این سیاست‌ها نتوانسته‌اند جامعیت، کفایت، اثربخشی، و جذابیت لازم را برای حل مخاطره‌های پیش‌آمده داشته باشند. این همان وضعیتی است که کارل پولانی پیش‌بینی کرده بود مبنی بر اینکه سیاست پوپولیستی و ضددموکراسی در جاهایی رشد می‌کند که افراد در مقابل موج بازارگرایی بدون کمک سیاسی و اجتماعی رها می‌شوند. به‌تعبیری در روند به‌حاشیه‌راندن امر اجتماعی، الزامات تحقق آن نیز به حاشیه رانده می‌شود و به تبع آن جامعه از یکسو با مسائل اجتماعی روزافزونی مواجه می‌شود و از سوی دیگر دولتی دارد که به‌طور مداوم ظرفیت‌های خود را برای مواجهه با بحران‌ها از دست داده و چه‌بسا به تسخیر نیروهایی درآمده که هرچه‌بیشتر با توصیه‌های پوپولیستی راستگرایانه بر نادیده‌انگاشتن امر اجتماعی و تهی‌شدگی ظرفیت دولت تأکید می‌کنند.
✅ @karkhone
👍2👎1
سود و زیانِ جنگ
گفته می‌شود که در طی هشت سال جنگ عراق و ایران، همه‌ی دنیا به خصوص آمریکا و اروپا تمام‌قد پشت عراق ایستادند. گفته می‌شود که منتفع و برنده‌ی اصلی این جنگ آمریکا و اروپا بودند، به خصوص کارخانه‌های تسلیحاتی آنها.
این دو عکس آمار فروش اسلحه از سوی همه‌ی کشورها به ایران و عراق در همه‌ی سالهای جنگ ۸ساله است. بد نیست نگاهی به آنها بیندازیم. در زیر تمام اعداد به میلیون دلار (م.د.) است.
بزرگترین صادرکننده اسلحه به عراق و ایران در سالهای جنگ، اول شوروی بود و سپس چین.
شوروی به ایران: ۲۱۶ م.د
شوروی به عراق: ۱۵،۹۱۴ م.د. (یعنی ۷۳ برابرِ فروش به ایران!!)
چین به ایران: ۱۷۷۴ م.د.
چین به عراق: ۴۰۴۳ م.د. (دو و نیم برابر!).
در کل، اکثر قریب به اتفاق تسلیحات فروخته شده به عراق از بلوک شرق (کمونیستی) بوده. فقط فرانسه از بلوک غرب است که فروش اسلحه‌اش به عراق بسیار بالا و به ایران مقدار بسیار ناچیزی بوده (ایران: ۱۴۳ عراق: ۴۵۳۴). رئیس‌جمهورِ فرانسه در آن سالها چپی‌ترین رئیس‌جمهور تاریخ فرانسه یعنی فرانسوا میتران بود.
از سوی دیگر، فروش اسلحه از آمریکا به هر دو کشور در آن سالها بسیار ناچیز بوده (حدود ۷۰ م.د. برای هرکدام). فروش اسلحه از طرف انگلیس نیز نسبتاً ناچیز بوده، ولی به ایران سه برابر فروش به عراق بوده است (ایران ۱۸۱ م.د.، عراق ۶۶ م.د.).
یک نکته‌ی جالب هم فروش اسلحه از طرف اسراییل به ایران است (۴۳ م.د.)، در حالی که اسراییل به عراق فروش اسلحه نداشته است. اسراییل خدمت حتی بزرگتری نیز به ایران کرد: با بمباران برنامه‌ی اتمی عراق که در غرب آن کشور و دور از دسترسی موشک‌ها و هواپیماهای ایران بود، عراق را از رسیدن به بمب اتمی بازداشت! اگر اسراییل این‌حمله را نمی‌کرد سرنوشت جنگ و ایران احتمالاً سرنوشتی شوم برای ایران می‌داشت.
بنابراین از لحاظ فروش تسلیحات، برنده‌ی اصلی جنگ ایران و عراق کشورهای کمونیستی و نیمه‌چپی بودند؛ کشورهای کاپیتالیستی ("استعماری"!!) بهره‌ی چندانی از این خوان یغما نبردند.
از جهت دیگری هم شوروی برنده‌ی این جنگ بود: در آن سالها شوروی صادرکننده‌ی نفت بود و آمریکا واردکننده‌ی نفت. افزایشِ قیمتِ نفت که درگیری بین ایران و عراق موجب شد در کل به سود شوروی و به ضرر اقتصاد آمریکا بود.
شاید این سئوال برایتان پیش آید که با وجودِ حجمِ عظیم فروش اسلحه به عراق (توسط بلوک شرق)، ایران چگونه توانست در مقابل عراق بایستد. جوابش را باید در سالهای قبل از انقلاب ۵۷ جُست: در ده سال قبل از انقلاب، خرید اسلحه توسط ایران ۳۰۱۴۶ میلیون دلار و تماماً از آمریکا و کشورهای بلوک غرب بود، و خرید عراق در آن سالها یک سومِ این مقدار و تقریباً به تمامی از شوروی بود. یعنی ایران در آستانه‌ی جنگ تا بُن دندان مسلح به تسلیحات پیشرفته‌تر و موثرتر آمریکایی بود! جالب این است که علیرغم گروگانگیریِ احمقانه (و جُبن‌آمیز) دیپلومات‌های آمریکایی توسط دانشجویان چپی در سال ۱۳۵۸، دولت ریگان در سالهای بعد فروش اسلحه به ایران را در سطح کوچک‌تر (و گویا با واسطه‌گری دلال‌های اسراییلی) به طور پنهان ادامه داد، تا آنکه چپی‌های افراطی داخل نظام جمهوری اسلامی (همان طیف سیدمهدی هاشمی قهدرجانی) با لو دادنِ داستان، ضربه‌ی بزرگی به ایران (و نیز به دولت ریگان!) زدند.
مزیتِ دیگر ایران نسبت به عراق در آن سالها این بود که ایران کم‌وبیش بدونِ مشکل توانست فروش نفتش را از طریق خلیج فارس ادامه دهد، در حالی که عراق نمی‌توانست! قبل از جنگ صادرات نفت عراق بیش از سه ملیون بشکه در روز بود که در سالهای اول جنگ این به کمتر از ۲۵۰هزار بشکه رسید. عراق می‌بایستی نفت خود را با تانکر و از طریق اردن به کشتی‌های نفت‌بر برساند، و بعداً از طریق خط لوله‌ای که مجبور شد از ترکیه و عربستان بکشد. کمک‌های مالی سعودی و کویت (تنها کشورهایی که کمک مالی می‌کردند) مرهم کوچکی برای عراق بود، ولی همان کمک‌ها باید برای خرید اسلحه از بلوک شرق به کار می‌رفت! خوش‌شانسی ایران آن بود که نه تنها فروش نفتش با مشکل زیادی روبرو نشد، اسلحه‌ی مورد نیازش هم قبل از انقلاب تهیه شده بود. وضعیت مالی ایران طوری بود که در همان بحبوحه‌ی جنگ به گروه‌های کمونیستی و چپی اطراف دنیا کمک مالی می‌فرستاد تا با استکبار آمریکا بستیزند!
مسلماً چه آمریکا و چه شوروی و چه بقیه کشورها در تمام سالهای قبل و بعد از انقلاب در پی منافع خود بودند، و هیچ‌کدام عاشق عراق یا ایران نبودند. فقط به نظر می‌رسد که در تمام این سالها خیلی‌ها در ایران به جای منافع ملی به دنبال همان ایدئولوژی‌های پوسیده‌ی چپی و "استعمار"ستیزانه‌ی خود بودند و مشکلی با ویرانی ایران در جهت این ایدئولوژی‌ها نداشتند.
✅ @karkhone
گفته می‌شود که در طی هشت سال جنگ عراق و ایران، همه‌ی دنیا به خصوص آمریکا و اروپا تمام‌قد پشت عراق ایستادند. گفته می‌شود که منتفع و برنده‌ی اصلی این جنگ آمریکا و اروپا بودند، به خصوص کارخانه‌های تسلیحاتی آنها.
این دو عکس آمار فروش اسلحه از سوی همه‌ی کشورها به ایران و عراق در همه‌ی سالهای جنگ ۸ساله است. بد نیست نگاهی به آنها بیندازیم. در زیر تمام اعداد به میلیون دلار (م.د.) است.
بزرگترین صادرکننده اسلحه به عراق و ایران در سالهای جنگ، اول شوروی بود و سپس چین.
شوروی به ایران: ۲۱۶ م.د
شوروی به عراق: ۱۵،۹۱۴ م.د. (یعنی ۷۳ برابرِ فروش به ایران!!)
چین به ایران: ۱۷۷۴ م.د.
چین به عراق: ۴۰۴۳ م.د. (دو و نیم برابر!).
در کل، اکثر قریب به اتفاق تسلیحات فروخته شده به عراق از بلوک شرق (کمونیستی) بوده. فقط فرانسه از بلوک غرب است که فروش اسلحه‌اش به عراق بسیار بالا و به ایران مقدار بسیار ناچیزی بوده (ایران: ۱۴۳ عراق: ۴۵۳۴). رئیس‌جمهورِ فرانسه در آن سالها چپی‌ترین رئیس‌جمهور تاریخ فرانسه یعنی فرانسوا میتران بود.
از سوی دیگر، فروش اسلحه از آمریکا به هر دو کشور در آن سالها بسیار ناچیز بوده (حدود ۷۰ م.د. برای هرکدام). فروش اسلحه از طرف انگلیس نیز نسبتاً ناچیز بوده، ولی به ایران سه برابر فروش به عراق بوده است (ایران ۱۸۱ م.د.، عراق ۶۶ م.د.).
یک نکته‌ی جالب هم فروش اسلحه از طرف اسراییل به ایران است (۴۳ م.د.)، در حالی که اسراییل به عراق فروش اسلحه نداشته است. اسراییل خدمت حتی بزرگتری نیز به ایران کرد: با بمباران برنامه‌ی اتمی عراق که در غرب آن کشور و دور از دسترسی موشک‌ها و هواپیماهای ایران بود، عراق را از رسیدن به بمب اتمی بازداشت! اگر اسراییل این‌حمله را نمی‌کرد سرنوشت جنگ و ایران احتمالاً سرنوشتی شوم برای ایران می‌داشت.
بنابراین از لحاظ فروش تسلیحات، برنده‌ی اصلی جنگ ایران و عراق کشورهای کمونیستی و نیمه‌چپی بودند؛ کشورهای کاپیتالیستی ("استعماری"!!) بهره‌ی چندانی از این خوان یغما نبردند.
از جهت دیگری هم شوروی برنده‌ی این جنگ بود: در آن سالها شوروی صادرکننده‌ی نفت بود و آمریکا واردکننده‌ی نفت. افزایشِ قیمتِ نفت که درگیری بین ایران و عراق موجب شد در کل به سود شوروی و به ضرر اقتصاد آمریکا بود.
شاید این سئوال برایتان پیش آید که با وجودِ حجمِ عظیم فروش اسلحه به عراق (توسط بلوک شرق)، ایران چگونه توانست در مقابل عراق بایستد. جوابش را باید در سالهای قبل از انقلاب ۵۷ جُست: در ده سال قبل از انقلاب، خرید اسلحه توسط ایران ۳۰۱۴۶ میلیون دلار و تماماً از آمریکا و کشورهای بلوک غرب بود، و خرید عراق در آن سالها یک سومِ این مقدار و تقریباً به تمامی از شوروی بود. یعنی ایران در آستانه‌ی جنگ تا بُن دندان مسلح به تسلیحات پیشرفته‌تر و موثرتر آمریکایی بود! جالب این است که علیرغم گروگانگیریِ احمقانه (و جُبن‌آمیز) دیپلومات‌های آمریکایی توسط دانشجویان چپی در سال ۱۳۵۸، دولت ریگان در سالهای بعد فروش اسلحه به ایران را در سطح کوچک‌تر (و گویا با واسطه‌گری دلال‌های اسراییلی) به طور پنهان ادامه داد، تا آنکه چپی‌های افراطی داخل نظام جمهوری اسلامی (همان طیف سیدمهدی هاشمی قهدرجانی) با لو دادنِ داستان، ضربه‌ی بزرگی به ایران (و نیز به دولت ریگان!) زدند.
مزیتِ دیگر ایران نسبت به عراق در آن سالها این بود که ایران کم‌وبیش بدونِ مشکل توانست فروش نفتش را از طریق خلیج فارس ادامه دهد، در حالی که عراق نمی‌توانست! قبل از جنگ صادرات نفت عراق بیش از سه ملیون بشکه در روز بود که در سالهای اول جنگ این به کمتر از ۲۵۰هزار بشکه رسید. عراق می‌بایستی نفت خود را با تانکر و از طریق اردن به کشتی‌های نفت‌بر برساند، و بعداً از طریق خط لوله‌ای که مجبور شد از ترکیه و عربستان بکشد. کمک‌های مالی سعودی و کویت (تنها کشورهایی که کمک مالی می‌کردند) مرهم کوچکی برای عراق بود، ولی همان کمک‌ها باید برای خرید اسلحه از بلوک شرق به کار می‌رفت! خوش‌شانسی ایران آن بود که نه تنها فروش نفتش با مشکل زیادی روبرو نشد، اسلحه‌ی مورد نیازش هم قبل از انقلاب تهیه شده بود. وضعیت مالی ایران طوری بود که در همان بحبوحه‌ی جنگ به گروه‌های کمونیستی و چپی اطراف دنیا کمک مالی می‌فرستاد تا با استکبار آمریکا بستیزند!
مسلماً چه آمریکا و چه شوروی و چه بقیه کشورها در تمام سالهای قبل و بعد از انقلاب در پی منافع خود بودند، و هیچ‌کدام عاشق عراق یا ایران نبودند. فقط به نظر می‌رسد که در تمام این سالها خیلی‌ها در ایران به جای منافع ملی به دنبال همان ایدئولوژی‌های پوسیده‌ی چپی و "استعمار"ستیزانه‌ی خود بودند و مشکلی با ویرانی ایران در جهت این ایدئولوژی‌ها نداشتند.
✅ @karkhone
👍31👎2
مسئلۀ خیابان، از قاهره تا تهران
| محمدرضا اسلامی
با توجه به روند اتفاقات تلخ اخیر، پرداختن به «مسئله خیابان» ضرورت دارد. پیش از پرداختن به این موضوع، مروری بر اتفاقاتی که در مصر افتاد، حائز توجه است:
گاهشمار وقایع در مصر
۱- مجموعه ای از راهپیمائیها و اعتراضات از ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ (۵ بهمن ۱۳۸۹) در کشور مصر آغاز شد.
۲- سه روز بعد توئیتر در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۱۱ توسط دولت حسنی‌مبارک فیلتر شد.
(دولت مصر معتقد بود که مخالفین از طریق شبکه اجتماعی توئیتر دست به هماهنگی‌های بیشتر می‌زنند)
۳- یک روز از فیلتر شدن توئیتر نگذشته بود که دولت مصر اینترنت سراسری در مصر را قطع کرد.
۴- همان روز جمال مبارک، فرزند حسنی مبارک مصر را با ۱۰۰ چمدان به مقصد لندن ترک کرد.
۵- فردای آن روز در شهر دیگر مصر یعنی اسکندریه معترضین توانستند شهر را در اختیار بگیرند.
۶- فردای آن روز سازمان بورس قاهره تعطیل شد.
۷- روز سه شنبه ۱۹ بهمن (۸ فوریه) مبارک از افزایش ۱۵ درصدی در حقوق کارمندان و بازنشستگان مصر خبر داد! (نوش دارو بعد از مرگ سهراب؟!)
۸- سرانجام هفده (17) روز بعد از شروع ناآرامیها و تظاهرات، روز جمعه ۲۲ بهمن ۱۳۸۹ (مصادف با ۱۱ فوریه ۲۰۱۱) مبارک مصر را به محل نامعلومی ترک کرد.
۹- همان روز، شورایعالی نیروهای مسلح (به ریاست وزیر دفاع) اداره کشور را بر عهده گرفت.
۱۰- چهار ماه بعد، اولین انتخابات ریاست جمهوری (بعد از حکومت مبارک) در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ برگزار گردید، و محمد مرسی بر اساس آمار رسمی در رقابت با ژنرال احمد شفیق پیروز انتخابات شد.
۱۱- کمتر از یکسال پس از تحلیف محمد مرسی ، موج جدیدی از اعتراضات «در خیابان» و میدان التحریر، علیه رییس جمهورِ «جدید» آغاز شد.
۱۲- با ادامه درگیریهای خونین خیابانی علیه رییس جمهور جدید، در ۳ ژوئیه ۲۰۱۳ مارشال(!) عبدالفتاح سعید سیسی، که رییس ستاد مشترک نیروهای مسلح بود، مداخله کرد و محمد مرسی رئیس‌جمهور وقت را برکنار کرد.
طی کودتای آن روز، دولت مُرسی سقوط کرد و ارتش عدلی منصور، (رئیس دادگاه قانون اساسی مصر) را به عنوان رئیس‌جمهور موقت (!) تعیین کرد.
*مرسی تنها به مدت یکسال و دو روز رییس جمهور بود.
۱۳- برای اعتراض به آن تصمیم ارتش، مجددا هواداران مرسی به خیابان آمدند و علیه تصمیم ارتش اعتراضات گسترده ای را در خیابانها شکل دادند.
۱۴- پس از سلسله زد و خوردهای شدید و خونین خیابانی میان طرفداران و مخالفانِ مرسی، سیسی در ۷ فروردین ۱۳۹۳، نامزد انتخابات ریاست جمهوری شد و در یک انتخابات «بدون رقیب» با کسب ۹۶٪ آرا پیروز شد!
۱۵- دوره افسردگی گسترده و عمومی در مصر آغاز شد.
و ژنرال سیسی هنوز رئیس جمهور است…
«خیابان» در مصر یک رئیس جمهور را از قدرت به پایین کشید و محمد مرسی را به صدر مصطبه نشاند. اما مجدداً همان «خیابان» (و زد و خوردهای خونین) «رئیس جمهورِ منتخب» را ظرف یکسال و 2روز، از بالا به پایین کشید.
پس از مرسی، مجددا خیابان، محلِ حل و فصلِ اختلافهایِ طرفداران مرسی با مخالفانش بود. در نهایت از دل خیابان و منازعه، یک دیکتاتور جدید جانشینِ دیکتاتور قبلی (مبارک) شد.
خیابان به عنوان «نهاد و ساختار» ، عملکردی ندارد. زمانی «حل و فصل امور» در کشوری به «خیابان» منتهی می شود که «قبل از خیابان»، «نهاد» ها و احزاب، نخبگان و تشکلهای مردمی، امکان گفتگو پیدا نکرده اند.
خیابان «رسانه» نیست (چون در دنیای مدرن، بشر رسانه های متعدّدی ابداع کرده)، ولی زمانی خیابان ابزارِ رساندنِ پیام (رسانه) می شود که مخالفین «رسانۀ دیگری» برای رساندن پیامِ مخالفتشان پیدا نکرده باشند.
قبل از رسیدن امور به کف خیابان، باید امکان گفتگو در یک کشور فراهم باشد. این روزها که صدا و سیما در برنامه «شیوه» شبکه چهار به بحث و گفتگو درباره حجاب و شیوۀ شهرآشوبی پرداخته، باید پرسید: آیا واقعا قبل از رسیدنِ این مساله به کفِ خیابان و شروعِ منازعه های خونین، فقط «امکان گفتگو» با محمدصالح هاشمی گلپایگانی بود؟
آیا اگر در گفتگوهایی یک طرفه، هاشمی گلپایگانی بنزین برروی امور نریخته بود، امروز شاهد اتفاقات تلخ گسترده در کف خیابان بودیم؟
آنها که گمان می کنند در «کف خیابان» می‌توانند تکلیف حجاب (یا حتی بی حجابی) را مشخص کنند، احتمالا گمان نمی کنند که از دل زد و خوردهای خیابانی هیچ روندِ مدنی شکل نمی گیرد.
از خیابان تنها دیکتاتوری بر می خیزد. خیابان نهاد نیست. و نهادساز هم نیست.
اما سوال اساسی اینجاست که چرا ماجراها به خیابان رسید؟
📌پی نوشت: در فایل ذیل دکتر محمد فاضلی به بحث غیبتِ نهادهای مدنی پرداخته است. سوال اینجاست که آیا پیش از این اتفاقات تلخ، کادر دوربین فقط باید به هاشمی گلپایگانی تعلق می داشت؟
https://www.youtube.com/watch?v=mNUN7W5Wzz0
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
با توجه به روند اتفاقات تلخ اخیر، پرداختن به «مسئله خیابان» ضرورت دارد. پیش از پرداختن به این موضوع، مروری بر اتفاقاتی که در مصر افتاد، حائز توجه است:
گاهشمار وقایع در مصر
۱- مجموعه ای از راهپیمائیها و اعتراضات از ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ (۵ بهمن ۱۳۸۹) در کشور مصر آغاز شد.
۲- سه روز بعد توئیتر در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۱۱ توسط دولت حسنی‌مبارک فیلتر شد.
(دولت مصر معتقد بود که مخالفین از طریق شبکه اجتماعی توئیتر دست به هماهنگی‌های بیشتر می‌زنند)
۳- یک روز از فیلتر شدن توئیتر نگذشته بود که دولت مصر اینترنت سراسری در مصر را قطع کرد.
۴- همان روز جمال مبارک، فرزند حسنی مبارک مصر را با ۱۰۰ چمدان به مقصد لندن ترک کرد.
۵- فردای آن روز در شهر دیگر مصر یعنی اسکندریه معترضین توانستند شهر را در اختیار بگیرند.
۶- فردای آن روز سازمان بورس قاهره تعطیل شد.
۷- روز سه شنبه ۱۹ بهمن (۸ فوریه) مبارک از افزایش ۱۵ درصدی در حقوق کارمندان و بازنشستگان مصر خبر داد! (نوش دارو بعد از مرگ سهراب؟!)
۸- سرانجام هفده (17) روز بعد از شروع ناآرامیها و تظاهرات، روز جمعه ۲۲ بهمن ۱۳۸۹ (مصادف با ۱۱ فوریه ۲۰۱۱) مبارک مصر را به محل نامعلومی ترک کرد.
۹- همان روز، شورایعالی نیروهای مسلح (به ریاست وزیر دفاع) اداره کشور را بر عهده گرفت.
۱۰- چهار ماه بعد، اولین انتخابات ریاست جمهوری (بعد از حکومت مبارک) در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ برگزار گردید، و محمد مرسی بر اساس آمار رسمی در رقابت با ژنرال احمد شفیق پیروز انتخابات شد.
۱۱- کمتر از یکسال پس از تحلیف محمد مرسی ، موج جدیدی از اعتراضات «در خیابان» و میدان التحریر، علیه رییس جمهورِ «جدید» آغاز شد.
۱۲- با ادامه درگیریهای خونین خیابانی علیه رییس جمهور جدید، در ۳ ژوئیه ۲۰۱۳ مارشال(!) عبدالفتاح سعید سیسی، که رییس ستاد مشترک نیروهای مسلح بود، مداخله کرد و محمد مرسی رئیس‌جمهور وقت را برکنار کرد.
طی کودتای آن روز، دولت مُرسی سقوط کرد و ارتش عدلی منصور، (رئیس دادگاه قانون اساسی مصر) را به عنوان رئیس‌جمهور موقت (!) تعیین کرد.
*مرسی تنها به مدت یکسال و دو روز رییس جمهور بود.
۱۳- برای اعتراض به آن تصمیم ارتش، مجددا هواداران مرسی به خیابان آمدند و علیه تصمیم ارتش اعتراضات گسترده ای را در خیابانها شکل دادند.
۱۴- پس از سلسله زد و خوردهای شدید و خونین خیابانی میان طرفداران و مخالفانِ مرسی، سیسی در ۷ فروردین ۱۳۹۳، نامزد انتخابات ریاست جمهوری شد و در یک انتخابات «بدون رقیب» با کسب ۹۶٪ آرا پیروز شد!
۱۵- دوره افسردگی گسترده و عمومی در مصر آغاز شد.
و ژنرال سیسی هنوز رئیس جمهور است…
«خیابان» در مصر یک رئیس جمهور را از قدرت به پایین کشید و محمد مرسی را به صدر مصطبه نشاند. اما مجدداً همان «خیابان» (و زد و خوردهای خونین) «رئیس جمهورِ منتخب» را ظرف یکسال و 2روز، از بالا به پایین کشید.
پس از مرسی، مجددا خیابان، محلِ حل و فصلِ اختلافهایِ طرفداران مرسی با مخالفانش بود. در نهایت از دل خیابان و منازعه، یک دیکتاتور جدید جانشینِ دیکتاتور قبلی (مبارک) شد.
خیابان به عنوان «نهاد و ساختار» ، عملکردی ندارد. زمانی «حل و فصل امور» در کشوری به «خیابان» منتهی می شود که «قبل از خیابان»، «نهاد» ها و احزاب، نخبگان و تشکلهای مردمی، امکان گفتگو پیدا نکرده اند.
خیابان «رسانه» نیست (چون در دنیای مدرن، بشر رسانه های متعدّدی ابداع کرده)، ولی زمانی خیابان ابزارِ رساندنِ پیام (رسانه) می شود که مخالفین «رسانۀ دیگری» برای رساندن پیامِ مخالفتشان پیدا نکرده باشند.
قبل از رسیدن امور به کف خیابان، باید امکان گفتگو در یک کشور فراهم باشد. این روزها که صدا و سیما در برنامه «شیوه» شبکه چهار به بحث و گفتگو درباره حجاب و شیوۀ شهرآشوبی پرداخته، باید پرسید: آیا واقعا قبل از رسیدنِ این مساله به کفِ خیابان و شروعِ منازعه های خونین، فقط «امکان گفتگو» با محمدصالح هاشمی گلپایگانی بود؟
آیا اگر در گفتگوهایی یک طرفه، هاشمی گلپایگانی بنزین برروی امور نریخته بود، امروز شاهد اتفاقات تلخ گسترده در کف خیابان بودیم؟
آنها که گمان می کنند در «کف خیابان» می‌توانند تکلیف حجاب (یا حتی بی حجابی) را مشخص کنند، احتمالا گمان نمی کنند که از دل زد و خوردهای خیابانی هیچ روندِ مدنی شکل نمی گیرد.
از خیابان تنها دیکتاتوری بر می خیزد. خیابان نهاد نیست. و نهادساز هم نیست.
اما سوال اساسی اینجاست که چرا ماجراها به خیابان رسید؟
📌پی نوشت: در فایل ذیل دکتر محمد فاضلی به بحث غیبتِ نهادهای مدنی پرداخته است. سوال اینجاست که آیا پیش از این اتفاقات تلخ، کادر دوربین فقط باید به هاشمی گلپایگانی تعلق می داشت؟
https://www.youtube.com/watch?v=mNUN7W5Wzz0
✅ @karkhone
👍18👎2
پا روی دُمم نگذار
| محمد ماشین چیان
پدران موسس ایالات متحد آزادیخواهانی انقلابی بودند که ظلم انگلیس را تاب نیاورده، مقابلش قد علم کرده، و اسلحه دست گرفتند. در امریکای آن زمان بدوا خیلی‌ها با انقلاب علیه نظام سلطنتی مخالف بودند. آنها می‌دانستند که ایستادن مقابل ظالم گران است و هزینه‌اش را باید با خون بپردازند. لذا تلاش عقلا این بود که مشکل را از راه‌های صلح‌آمیز و مذاکره حل کنند. به‌گواه تاریخ معمولا ظالم گوشش به حرف رعایا بدهکار نیست و خدم و حشم و سازمان و سپاه این تصور را برای او بوجود می‌آورد که رام کردن گله‌ی رعایا کاری آسان است و نهایتا مستلزم چند سگ درنده. داستان جرج، پادشاه انگلستان هم همین بود. فرستادگان دست از پا درازتر از انگلستان باز می‌گشتند و پادشاه هر روز بر مردمان مستعمرات سخت‌تر می‌گرفت.
بنجامین فرانکلین، که بعدها یکی از پدران موسس ایالات متحد شد—هرچند برخلاف تصور عموم هرگز رئیس‌جمهور ایالات متحد نشد—و تا امروز تصویرش روی اسکناس ۱۰۰ دلاری نقش بسته، ده سال قبل از انقلاب امریکا نماینده مستعمرات امریکا در بریتانیا بود. او پس از تصویب قوانین مالیاتی کمرشکن بریتانیا علیه امریکا (قانون تمبر) در سال ۱۷۶۵ و پس از سفرش به ایرلند و مشاهده ظلم انگلیسی‌ها در مستعمره همسایه در سال ۱۷۷۱ نسبت به آینده هشدار داد.
اما گوش پادشاه به این حرف‌ها بدهکار نبود. مگر یک مشت رعیت مسلح می‌تواند مقابل ارتش منظم و آبدیده بایستد؟ غلط کرده‌اند! پس فشارها بر زندگی مردمان مستعمرات امریکا افزایش یافت. هرچه سمبه پر زورتر شد مردم مصمم‌تر شده و عده بیشتری مقابل ظلم ایستادند. مردم اندک زندگی باقیمانده را وقف آزادی و خود را برای مرگِ ایستاده آماده کردند.
در ۱۷۷۵ فرانکلین در نشریه پنسیلوانیا گزت «مار زنگی» را سمبل روحیه استقلال‌طلبی و آزادگی امریکایی‌ها خواند:
«ببینید این جانور پلک ندارد و چشمانش همیشه باز است، که نشان‌دهنده هوشیاری اوست. هرگز حمله‌ای را آغاز نمی‌کند، و وقتی خشمگین اش کردی هیچوقت تسلیم نخواهد شد که این هم نشان‌دهنده جلال و شهامت اوست. سلاحش که خداوند بر او ارزانی داشته در دهانش مخفیست، و لذا از چشم دشمنانش غایب است. جانوریست که در نگاه اول ترسو و بیدفاع می نماید، اما با همین سلاح کوچک حریف را از پای در می‌آورد. با اینحال، مار بر این امر واقف بوده، و قبل از حمله خود، حتی به دشمنانش، با دُم اش هشدار می‌دهد. با هشدارش، دشمن را از پای گذاردن بر او و لگدمال کردن او بر حذر می‌دارد. آیا من در اشتباهم که چنین تصویری را در روحیه و خصلت آمریکایی‌ها می‌بینم؟»
ژنرال گدزدِن در همان سال پرچمی طراحی کرد که بلافاصله به نمادی علیه استعمار انگلیس و مقاومت ایالاتِ متحد تبدیل شد. بر این پرچم زرد رنگ یک مار زنگی نقش بسته و عبارت «پا روی دمم نگذار» نوشته شده است. این پرچم آخرین هشدار انقلابیون، که عده زیادی از آنها شهروندان عادی و کشاورز و بقال و چقال بودند به بزرگترین امپراطوری تاریخ بود.
…و امروز همه می‌دانیم که پا روی دم مردمان عادی گذاشتن چه عاقبتی داشت.
امریکا از آن زمان تا کنون فراز و فرودهای زیادی بخود دیده و امریکای اوباما و ترامپ و بایدن، شباهت کمی به خاستگاه آزادیخواهی مدرن دارد. اما نماد مار زنگی تا امروز همچنان نزد آزادیخواهان نماد ضد استثمار و ظلم‌ستیزی باقی مانده است. آزادیخواهان هشدار می‌دهند که «پا روی دم ما نگذارید. بگذارید زندگی کنیم.»
✅ @karkhone
| محمد ماشین چیان
پدران موسس ایالات متحد آزادیخواهانی انقلابی بودند که ظلم انگلیس را تاب نیاورده، مقابلش قد علم کرده، و اسلحه دست گرفتند. در امریکای آن زمان بدوا خیلی‌ها با انقلاب علیه نظام سلطنتی مخالف بودند. آنها می‌دانستند که ایستادن مقابل ظالم گران است و هزینه‌اش را باید با خون بپردازند. لذا تلاش عقلا این بود که مشکل را از راه‌های صلح‌آمیز و مذاکره حل کنند. به‌گواه تاریخ معمولا ظالم گوشش به حرف رعایا بدهکار نیست و خدم و حشم و سازمان و سپاه این تصور را برای او بوجود می‌آورد که رام کردن گله‌ی رعایا کاری آسان است و نهایتا مستلزم چند سگ درنده. داستان جرج، پادشاه انگلستان هم همین بود. فرستادگان دست از پا درازتر از انگلستان باز می‌گشتند و پادشاه هر روز بر مردمان مستعمرات سخت‌تر می‌گرفت.
بنجامین فرانکلین، که بعدها یکی از پدران موسس ایالات متحد شد—هرچند برخلاف تصور عموم هرگز رئیس‌جمهور ایالات متحد نشد—و تا امروز تصویرش روی اسکناس ۱۰۰ دلاری نقش بسته، ده سال قبل از انقلاب امریکا نماینده مستعمرات امریکا در بریتانیا بود. او پس از تصویب قوانین مالیاتی کمرشکن بریتانیا علیه امریکا (قانون تمبر) در سال ۱۷۶۵ و پس از سفرش به ایرلند و مشاهده ظلم انگلیسی‌ها در مستعمره همسایه در سال ۱۷۷۱ نسبت به آینده هشدار داد.
اما گوش پادشاه به این حرف‌ها بدهکار نبود. مگر یک مشت رعیت مسلح می‌تواند مقابل ارتش منظم و آبدیده بایستد؟ غلط کرده‌اند! پس فشارها بر زندگی مردمان مستعمرات امریکا افزایش یافت. هرچه سمبه پر زورتر شد مردم مصمم‌تر شده و عده بیشتری مقابل ظلم ایستادند. مردم اندک زندگی باقیمانده را وقف آزادی و خود را برای مرگِ ایستاده آماده کردند.
در ۱۷۷۵ فرانکلین در نشریه پنسیلوانیا گزت «مار زنگی» را سمبل روحیه استقلال‌طلبی و آزادگی امریکایی‌ها خواند:
«ببینید این جانور پلک ندارد و چشمانش همیشه باز است، که نشان‌دهنده هوشیاری اوست. هرگز حمله‌ای را آغاز نمی‌کند، و وقتی خشمگین اش کردی هیچوقت تسلیم نخواهد شد که این هم نشان‌دهنده جلال و شهامت اوست. سلاحش که خداوند بر او ارزانی داشته در دهانش مخفیست، و لذا از چشم دشمنانش غایب است. جانوریست که در نگاه اول ترسو و بیدفاع می نماید، اما با همین سلاح کوچک حریف را از پای در می‌آورد. با اینحال، مار بر این امر واقف بوده، و قبل از حمله خود، حتی به دشمنانش، با دُم اش هشدار می‌دهد. با هشدارش، دشمن را از پای گذاردن بر او و لگدمال کردن او بر حذر می‌دارد. آیا من در اشتباهم که چنین تصویری را در روحیه و خصلت آمریکایی‌ها می‌بینم؟»
ژنرال گدزدِن در همان سال پرچمی طراحی کرد که بلافاصله به نمادی علیه استعمار انگلیس و مقاومت ایالاتِ متحد تبدیل شد. بر این پرچم زرد رنگ یک مار زنگی نقش بسته و عبارت «پا روی دمم نگذار» نوشته شده است. این پرچم آخرین هشدار انقلابیون، که عده زیادی از آنها شهروندان عادی و کشاورز و بقال و چقال بودند به بزرگترین امپراطوری تاریخ بود.
…و امروز همه می‌دانیم که پا روی دم مردمان عادی گذاشتن چه عاقبتی داشت.
امریکا از آن زمان تا کنون فراز و فرودهای زیادی بخود دیده و امریکای اوباما و ترامپ و بایدن، شباهت کمی به خاستگاه آزادیخواهی مدرن دارد. اما نماد مار زنگی تا امروز همچنان نزد آزادیخواهان نماد ضد استثمار و ظلم‌ستیزی باقی مانده است. آزادیخواهان هشدار می‌دهند که «پا روی دم ما نگذارید. بگذارید زندگی کنیم.»
✅ @karkhone
👍40👎1
محمد ابراهیم باستانی پاریزی
عامل بزرگ حملهء مغول، بازگشایی راه ابریشم بوده است. سلطان محمد خوارزمشاه با کشتن سیصد تاجرِ شرق دور، و ضبط کالای آنها، مرغی را که تخم زرّین می‌کرد کُشت و خورد. چین و مغولستان، آشفتگی را که سرمایهء اصلی آنها را از میان می‌بُرد، برنتافتند. همچنان که دنیای امروز، آشفتگی راه‌های نفت‌کش‌ها را برنمی‌تابد.
✅ @karkhone
عامل بزرگ حملهء مغول، بازگشایی راه ابریشم بوده است. سلطان محمد خوارزمشاه با کشتن سیصد تاجرِ شرق دور، و ضبط کالای آنها، مرغی را که تخم زرّین می‌کرد کُشت و خورد. چین و مغولستان، آشفتگی را که سرمایهء اصلی آنها را از میان می‌بُرد، برنتافتند. همچنان که دنیای امروز، آشفتگی راه‌های نفت‌کش‌ها را برنمی‌تابد.
✅ @karkhone
👍11👎3
چرا سیاست شکست می خورد؟
| دیوید بوآز
مشکل واقعی در ایالات متحده همان مشکلی است که در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است: دولت بزرگ. هر چه دولت بزرگتر باشد، شکست آن نیز بزرگتر است؛ بنابراین سوسیالیسم دولتی محرز ترین سیاست شکست خورده بود. همانطور که آزادیخواهان در طول قرن گذشته هشدار دادند، سوسیالیسم و سایر تلاش ها برای جایگزینی تصمیم گیری های فردی با راه حل های دولتی، آزادی و حیثیت فرد را از بین برد - هدفی که نبردهای بسیاری در تمدن غرب برای آن به وقوع پیوست. سوسیالیسم همچنین با چندین مشکل سیاسی و اقتصادی غیرقابل حل روبرو بود:
• مشکل تمامیت خواهی ، این است که چنین تمرکز قدرتی وسوسه ای غیرقابل تحمل برای سوء استفاده خواهد بود.
• مشکل انگیزه، نبود انگیزه برای افراد برای کار سخت یا موثر
• مشکل محاسبه ، که کمتر درک شده است ،ناتوانی یک سیستم سوسیالیستی بدون قیمت یا بازار در تخصیص منابع بر اساس ترجیحات مصرف کننده
برای دهه‌ها، اقتصاددانان آزادی‌خواه مانند هایک و لودویگ فون میزس اصرار داشتند که سوسیالیسم به سادگی اجرایی نیست، نمی‌تواند به طور مؤثر از همه منابع و دانش یک جامعه بزرگ برای خدمت به مصرف‌کنندگان استفاده کند. و برای چندین دهه، سوسیال دموکرات ها در غرب این ادعاها را رد می کردند و استدلال می کردند که نه تنها کمونیسم شوروی پابرجا مانده است، بلکه اقتصاد آن سریعتر از اقتصاد غرب در حال رشد است.
سوسیال دموکرات ها در اشتباه بودند. اگرچه اقتصاد نابخردانه شوروی می‌توانست مقادیر زیادی فولاد و بتن نامرغوب تولید کند - چیزی که فیلسوف مجارستانی الاصل مایکل پولانی آن را "تولید تجملی" می‌نامید - و حتی مردان را به فضا بفرستد، اما هرگز نتوانست آنچه را که مصرف‌کنندگان خواهان آن بودند را تولید کند. در اواخر دهه 1980، اقتصاد شوروی آنطور که سیا تخمین زده بود، دو سوم اقتصاد ایالات متحده نبود؛ همانطور که جان کنت گالبریت، اقتصاددان دانشگاه هاروارد گفت، «از نیروی انسانی خود به طور کامل استفاده نکرد»؛ همانطور که کتاب درسی پل ساموئلسون، برنده جایزه نوبل، به نسل‌هایی دانشجویان فهماند ، اقتصاد شوروی «موتور قدرتمندی برای رشد اقتصادی» نبود. در واقع حدود 10 درصد اندازه اقتصاد ایالات متحده بود،- زیرا تقریباً موارد متفاوتی را می توان با هم مقایسه کرد - و از نیروی کار تحصیل کرده شوروی به شکل کاملا ناکارآمدی بهره جست. یک شکست در عصر صنعتی و یک دایناسور در عصر اطلاعات بود، واقعیتی که برای همه - به جز روشنفکران غربی - که از اتحاد جماهیر شوروی دیدار کردند، آشکار بود.
مداخله دولت در جامعه و بازارهای ایالات متحده از مشکلات مشابهی، اگرچه ضعیف تر رنج می برد. قدرت همیشه فاسد می کند و قدرت دولت برای اینکه به مردم بگوید چگونه زندگی کنند یا پول را از مالکان آن بگیرد و به سایرین منتقل کند ،همیشه وسوسه ای برای فساد است. مالیات ها و مقررات انگیزه مردم برای تولید ثروت را کاهش می دهد و برنامه های انتقال دولتی انگیزه کار، پس انداز و کمک به خانواده و دوستان در صورت بیماری، از کار افتادگی یا بازنشستگی را کاهش می دهد. و اگرچه بوروکرات های ایالات متحده اشتباهات فاحشی را که برنامه ریزان سوسیالیست مرتکب شدند انجام نمی دهند ، با این وجود واضح است که شرکت‌های دولتی نسبت به شرکت‌های خصوصی از کارآمدی و نوآوری کمتری برخوردارند و منابع را هدر می دهند. فقط خدمات پستی ایالات متحده را با فدرال اکسپرس مقایسه کنید. یا برای رفع مشکلات ،تماس با آمریکن اکسپرس (American Express)را با خدمات درآمد داخلی (IRS) مقایسه کنید. یا یک آپارتمان خصوصی را با مسکن عمومی مقایسه کنید. افرادی که مالکیت ملک را در اختیار ندارند، به اندازه مالکان از آن مراقبت نمی کنند؛ افرادی که پول خود را در یک شرکت سرمایه گذاری نمی کنند و از موفقیت آن سود به دست نمی آورند ، هرگز نمی توانند نوآوری به وجود آورند یا به درستی به مشتریان خدمات دهند و همینطور نمی توانند به اندازه کارآفرینان سودجو هزینه ها را کاهش دهند.
گالبریت در کتاب خود به نام « جامعه مرفه » عنوان کرد که « ثروت خصوصی و افتضاح عمومی» - یعنی جامعه‌ای که در آن منابع خصوصی عموماً تمیز و کارآمد بودند، به خوبی نگهداری می‌شدند و کیفیتشان روز به روز بهبود می‌یافت، در حالی که فضاهای عمومی کثیف، شلوغ، و ناامن بودند - و به طرز عجیبی به این نتیجه رسید که ما باید منابع بیشتری را به بخش عمومی منتقل کنیم.این کتاب نتیجه‌گیری متفاوتی را ارائه می دهد : از آنجایی که کالاها و خدمات تولید شده در بازار رقابتی احتمالاً کارآمدتر و با توجه به تقاضای واقعی مصرف‌کننده ،نسبت به کالاهای تولید شده توسط دولت، تولید می‌شوند، باید سعی کنیم جنبه های مختلف زندگی را خارج از کنترل دولت نگه داریم.
/ذهن آزادی خواه
✅ @karkhone
| دیوید بوآز
مشکل واقعی در ایالات متحده همان مشکلی است که در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است: دولت بزرگ. هر چه دولت بزرگتر باشد، شکست آن نیز بزرگتر است؛ بنابراین سوسیالیسم دولتی محرز ترین سیاست شکست خورده بود. همانطور که آزادیخواهان در طول قرن گذشته هشدار دادند، سوسیالیسم و سایر تلاش ها برای جایگزینی تصمیم گیری های فردی با راه حل های دولتی، آزادی و حیثیت فرد را از بین برد - هدفی که نبردهای بسیاری در تمدن غرب برای آن به وقوع پیوست. سوسیالیسم همچنین با چندین مشکل سیاسی و اقتصادی غیرقابل حل روبرو بود:
• مشکل تمامیت خواهی ، این است که چنین تمرکز قدرتی وسوسه ای غیرقابل تحمل برای سوء استفاده خواهد بود.
• مشکل انگیزه، نبود انگیزه برای افراد برای کار سخت یا موثر
• مشکل محاسبه ، که کمتر درک شده است ،ناتوانی یک سیستم سوسیالیستی بدون قیمت یا بازار در تخصیص منابع بر اساس ترجیحات مصرف کننده
برای دهه‌ها، اقتصاددانان آزادی‌خواه مانند هایک و لودویگ فون میزس اصرار داشتند که سوسیالیسم به سادگی اجرایی نیست، نمی‌تواند به طور مؤثر از همه منابع و دانش یک جامعه بزرگ برای خدمت به مصرف‌کنندگان استفاده کند. و برای چندین دهه، سوسیال دموکرات ها در غرب این ادعاها را رد می کردند و استدلال می کردند که نه تنها کمونیسم شوروی پابرجا مانده است، بلکه اقتصاد آن سریعتر از اقتصاد غرب در حال رشد است.
سوسیال دموکرات ها در اشتباه بودند. اگرچه اقتصاد نابخردانه شوروی می‌توانست مقادیر زیادی فولاد و بتن نامرغوب تولید کند - چیزی که فیلسوف مجارستانی الاصل مایکل پولانی آن را "تولید تجملی" می‌نامید - و حتی مردان را به فضا بفرستد، اما هرگز نتوانست آنچه را که مصرف‌کنندگان خواهان آن بودند را تولید کند. در اواخر دهه 1980، اقتصاد شوروی آنطور که سیا تخمین زده بود، دو سوم اقتصاد ایالات متحده نبود؛ همانطور که جان کنت گالبریت، اقتصاددان دانشگاه هاروارد گفت، «از نیروی انسانی خود به طور کامل استفاده نکرد»؛ همانطور که کتاب درسی پل ساموئلسون، برنده جایزه نوبل، به نسل‌هایی دانشجویان فهماند ، اقتصاد شوروی «موتور قدرتمندی برای رشد اقتصادی» نبود. در واقع حدود 10 درصد اندازه اقتصاد ایالات متحده بود،- زیرا تقریباً موارد متفاوتی را می توان با هم مقایسه کرد - و از نیروی کار تحصیل کرده شوروی به شکل کاملا ناکارآمدی بهره جست. یک شکست در عصر صنعتی و یک دایناسور در عصر اطلاعات بود، واقعیتی که برای همه - به جز روشنفکران غربی - که از اتحاد جماهیر شوروی دیدار کردند، آشکار بود.
مداخله دولت در جامعه و بازارهای ایالات متحده از مشکلات مشابهی، اگرچه ضعیف تر رنج می برد. قدرت همیشه فاسد می کند و قدرت دولت برای اینکه به مردم بگوید چگونه زندگی کنند یا پول را از مالکان آن بگیرد و به سایرین منتقل کند ،همیشه وسوسه ای برای فساد است. مالیات ها و مقررات انگیزه مردم برای تولید ثروت را کاهش می دهد و برنامه های انتقال دولتی انگیزه کار، پس انداز و کمک به خانواده و دوستان در صورت بیماری، از کار افتادگی یا بازنشستگی را کاهش می دهد. و اگرچه بوروکرات های ایالات متحده اشتباهات فاحشی را که برنامه ریزان سوسیالیست مرتکب شدند انجام نمی دهند ، با این وجود واضح است که شرکت‌های دولتی نسبت به شرکت‌های خصوصی از کارآمدی و نوآوری کمتری برخوردارند و منابع را هدر می دهند. فقط خدمات پستی ایالات متحده را با فدرال اکسپرس مقایسه کنید. یا برای رفع مشکلات ،تماس با آمریکن اکسپرس (American Express)را با خدمات درآمد داخلی (IRS) مقایسه کنید. یا یک آپارتمان خصوصی را با مسکن عمومی مقایسه کنید. افرادی که مالکیت ملک را در اختیار ندارند، به اندازه مالکان از آن مراقبت نمی کنند؛ افرادی که پول خود را در یک شرکت سرمایه گذاری نمی کنند و از موفقیت آن سود به دست نمی آورند ، هرگز نمی توانند نوآوری به وجود آورند یا به درستی به مشتریان خدمات دهند و همینطور نمی توانند به اندازه کارآفرینان سودجو هزینه ها را کاهش دهند.
گالبریت در کتاب خود به نام « جامعه مرفه » عنوان کرد که « ثروت خصوصی و افتضاح عمومی» - یعنی جامعه‌ای که در آن منابع خصوصی عموماً تمیز و کارآمد بودند، به خوبی نگهداری می‌شدند و کیفیتشان روز به روز بهبود می‌یافت، در حالی که فضاهای عمومی کثیف، شلوغ، و ناامن بودند - و به طرز عجیبی به این نتیجه رسید که ما باید منابع بیشتری را به بخش عمومی منتقل کنیم.این کتاب نتیجه‌گیری متفاوتی را ارائه می دهد : از آنجایی که کالاها و خدمات تولید شده در بازار رقابتی احتمالاً کارآمدتر و با توجه به تقاضای واقعی مصرف‌کننده ،نسبت به کالاهای تولید شده توسط دولت، تولید می‌شوند، باید سعی کنیم جنبه های مختلف زندگی را خارج از کنترل دولت نگه داریم.
/ذهن آزادی خواه
✅ @karkhone
👍8👎1
سرگذشت یک محموله صادراتی
| محسن جلال پور
قصد دارید یک کانتینر مغز پسته برای صادرات به اروپا آماده کنید. ابتدا نیاز به منابع مالی دارید و در حالی‌که نرخ بهره در كشورهای رقيب كمتر از پنج درصد است، شما باید نرخ 20 درصد را در نظر بگیرید.
حال باید پسته مورد نیاز را از بازار بخرید اما خرید برای شما سه بزنگاه سخت دارد.
بزنگاه اول؛ قیمت خرید محصول است که باید رقابتی باشد و شما این امکان را داشته باشید که با محصول کشورهای ترکیه و آمریکا و دیگر کشورها در بازار رقابت کنید.
بزنگاه دوم کیفیت محصول است که باید مورد تایید کامل نهادهای بهداشتی و نظارتی اروپایی باشد. در اروپا سه مؤلفه برای مغز پسته اهمیت دارد؛
مؤلفه اول به شکل ظاهری و فیزیکی محصول برمی‌گردد، دومی به میزان سموم نهفته در محصول مربوط می‌شود و سومی با میزان آلودگی به میکروب‌ها در ارتباط است. تعارف ندارند، محصول صادر شده هر کدام از این مؤلفه‌ها را نداشته باشد، یا معدوم می‌شود یا مرجوع. اگر معدوم شود که سرمایه‌ات از بین رفته و اگر مرجوع شود باید هزینه مضاعفی بپردازی که محموله را برگردانی يا اگر امكان پذير بود به بازارهای دیگری ارسال کنی.
حال فرض کنیم به هر ترتیبی موفق شده‌ایم پسته مورد نیاز را تهیه کنیم، حدود 45 تا 60 روز طول می‌کشد تا مقدمات صادرات آن فراهم شود.
بزنگاه سوم فرآیند صادرات است. فرض کنیم این مرحله را هم به سلامت پشت سر گذاشته‌ایم و محموله صادراتی موفق شده از آزمایش‌های داخلی سربلند بیرون بیاید و آماده ارسال است، باور می‌کنید کامیونی وجود ندارد که بار صادراتی را به اروپا ببرد؟
در ماه‌های گذشته اغلب رانندگان ترانزیتی موفق به دریافت مدارک مورد نیاز برای عبور از مرزها و جاده‌های اروپایی نشده‌اند و تقریبا حمل و نقل زمینی ما از کار افتاده است.
به این ترتیب دو راه پیش روی شما قرار دارد؛ یا باید محموله خود را از مسیرهای دریایی ترکیه ارسال کنید یا از طریق بندرعباس که در این صورت ارسال محموله به خاطر تحریم و موانع موجود، ممکن است دست کم سه ماه طول بکشد و اگر بخواهی آن را از طريق دو یا سه مسير ارسال کنی، باید هزینه مضاعف حمل را بپردازی و قطعا هم از نظر مالی زیان می‌بینی و هم محموله به موقع نمی‌رسد.
حال فرض کنیم با همه مشکلات موجود، این مرحله را هم طی کرده‌ایم و محموله به کشور مقصد رسیده است. خطر بسیار بزرگ این است که محصولات کشاورزی ما به خاطر کیفیت پایین سموم وارداتی ( به دليل تحريم) یا به خاطر استفاده بی‌رویه از سموم (به دليل نبود دانش كافی در زمينه چگونگی استفاده)به شدت ریسک آلودگی دارند و صادر کننده هر اندازه دقت کند ممکن است در یک محموله 25 تنی، مقداری محصول آلوده به سم یا میکروب وجود داشته باشد که به خاطر آن کل محموله به خطر می‌افتد و خطر مرجوعی یا معدومی آن وجود دارد.
بیایید فرض کنیم این مرحله هم به سلامت به پایان رسیده و محموله صادراتی از این آزمون هم به سلامت عبور کرده و به دست خریدار رسیده است. خریدار حداقل یک ماه و نیم تا دو ماه زمان می‌خواهد تا پول محموله را واریز کند و این زمان ممکن تا یک سال هم طول بکشد.
در این مدت چه اتفاقاتی در داخل و بیرون کشور رخ می‌دهد؟ برابری ريال و دلار و یورو چه می‌شود، سیاست‌های داخلی چه وضعی پیدا می‌کنند؟
تازه پول را که بدون مشکل دریافت کنی، شرایط انتقالش را نداری. حالا باید صراف پیدا کنی و هزینه مضاعف بپردازی تا پول انتقال پیدا کند. ارز آن، باید به قیمت نیمایی عرضه شود. ممکمن است تفاوت ارز نیمایی و بازار آزاد در هر يورو تا حدود 6 هزار تومان ياحتی بيشتر باشد، فرض کنید هر کیلو مغز پسته ١٧ يورو باشد آن را در 6 هزار تومان ضرب کنید می‌شود حدود صد هزار تومان یعنی در یک کیلو مغز پسته که هر کیلوی آن حدود ٥٥٠هزار تومان قیمت دارد، 20 درصد اختلاف ارز نیمایی دیده می‌شود که چطور می‌توانید پوشش دهید؟
بنابراین اگر بخواهی در بازارهای جهانی رقابت کنی ناچار زیان می‌ببینی یا باید کنار بنشینی و اگر بخواهی ارز ناشی از صادرات را در بازار آزاد بفروشی به نوعی مرتکب تخلف شده‌ای که دولت یقه‌ات را می‌گیرد یا اینکه باید به تقلب رو بیاوری و از کارت بازرگانی دیگران استفاده کنی.
هنوز مشکل به پایان نرسیده و اداره مالیات سراغت می‌آید و بابت تسعیر ارز مالیات مضاعفی درخواست می‌کند. نتیجه اینکه بعد از یک سال یا بیشتر به پول صادرات می‌رسی و خوب که حساب کنی، می‌بینی صادرات بيشتر شبیه بندبازی پر دردسر و پر خطر است تا يك تجارت .
به همین دلیل جا دارد روز ملی صادرات را به همه سیاستمدارانی که موفق شدند صادرات قانونی را از قاچاق مواد مخدر دشوارتر کنند تبریک بگوييم.
✅ @karkhone
| محسن جلال پور
قصد دارید یک کانتینر مغز پسته برای صادرات به اروپا آماده کنید. ابتدا نیاز به منابع مالی دارید و در حالی‌که نرخ بهره در كشورهای رقيب كمتر از پنج درصد است، شما باید نرخ 20 درصد را در نظر بگیرید.
حال باید پسته مورد نیاز را از بازار بخرید اما خرید برای شما سه بزنگاه سخت دارد.
بزنگاه اول؛ قیمت خرید محصول است که باید رقابتی باشد و شما این امکان را داشته باشید که با محصول کشورهای ترکیه و آمریکا و دیگر کشورها در بازار رقابت کنید.
بزنگاه دوم کیفیت محصول است که باید مورد تایید کامل نهادهای بهداشتی و نظارتی اروپایی باشد. در اروپا سه مؤلفه برای مغز پسته اهمیت دارد؛
مؤلفه اول به شکل ظاهری و فیزیکی محصول برمی‌گردد، دومی به میزان سموم نهفته در محصول مربوط می‌شود و سومی با میزان آلودگی به میکروب‌ها در ارتباط است. تعارف ندارند، محصول صادر شده هر کدام از این مؤلفه‌ها را نداشته باشد، یا معدوم می‌شود یا مرجوع. اگر معدوم شود که سرمایه‌ات از بین رفته و اگر مرجوع شود باید هزینه مضاعفی بپردازی که محموله را برگردانی يا اگر امكان پذير بود به بازارهای دیگری ارسال کنی.
حال فرض کنیم به هر ترتیبی موفق شده‌ایم پسته مورد نیاز را تهیه کنیم، حدود 45 تا 60 روز طول می‌کشد تا مقدمات صادرات آن فراهم شود.
بزنگاه سوم فرآیند صادرات است. فرض کنیم این مرحله را هم به سلامت پشت سر گذاشته‌ایم و محموله صادراتی موفق شده از آزمایش‌های داخلی سربلند بیرون بیاید و آماده ارسال است، باور می‌کنید کامیونی وجود ندارد که بار صادراتی را به اروپا ببرد؟
در ماه‌های گذشته اغلب رانندگان ترانزیتی موفق به دریافت مدارک مورد نیاز برای عبور از مرزها و جاده‌های اروپایی نشده‌اند و تقریبا حمل و نقل زمینی ما از کار افتاده است.
به این ترتیب دو راه پیش روی شما قرار دارد؛ یا باید محموله خود را از مسیرهای دریایی ترکیه ارسال کنید یا از طریق بندرعباس که در این صورت ارسال محموله به خاطر تحریم و موانع موجود، ممکن است دست کم سه ماه طول بکشد و اگر بخواهی آن را از طريق دو یا سه مسير ارسال کنی، باید هزینه مضاعف حمل را بپردازی و قطعا هم از نظر مالی زیان می‌بینی و هم محموله به موقع نمی‌رسد.
حال فرض کنیم با همه مشکلات موجود، این مرحله را هم طی کرده‌ایم و محموله به کشور مقصد رسیده است. خطر بسیار بزرگ این است که محصولات کشاورزی ما به خاطر کیفیت پایین سموم وارداتی ( به دليل تحريم) یا به خاطر استفاده بی‌رویه از سموم (به دليل نبود دانش كافی در زمينه چگونگی استفاده)به شدت ریسک آلودگی دارند و صادر کننده هر اندازه دقت کند ممکن است در یک محموله 25 تنی، مقداری محصول آلوده به سم یا میکروب وجود داشته باشد که به خاطر آن کل محموله به خطر می‌افتد و خطر مرجوعی یا معدومی آن وجود دارد.
بیایید فرض کنیم این مرحله هم به سلامت به پایان رسیده و محموله صادراتی از این آزمون هم به سلامت عبور کرده و به دست خریدار رسیده است. خریدار حداقل یک ماه و نیم تا دو ماه زمان می‌خواهد تا پول محموله را واریز کند و این زمان ممکن تا یک سال هم طول بکشد.
در این مدت چه اتفاقاتی در داخل و بیرون کشور رخ می‌دهد؟ برابری ريال و دلار و یورو چه می‌شود، سیاست‌های داخلی چه وضعی پیدا می‌کنند؟
تازه پول را که بدون مشکل دریافت کنی، شرایط انتقالش را نداری. حالا باید صراف پیدا کنی و هزینه مضاعف بپردازی تا پول انتقال پیدا کند. ارز آن، باید به قیمت نیمایی عرضه شود. ممکمن است تفاوت ارز نیمایی و بازار آزاد در هر يورو تا حدود 6 هزار تومان ياحتی بيشتر باشد، فرض کنید هر کیلو مغز پسته ١٧ يورو باشد آن را در 6 هزار تومان ضرب کنید می‌شود حدود صد هزار تومان یعنی در یک کیلو مغز پسته که هر کیلوی آن حدود ٥٥٠هزار تومان قیمت دارد، 20 درصد اختلاف ارز نیمایی دیده می‌شود که چطور می‌توانید پوشش دهید؟
بنابراین اگر بخواهی در بازارهای جهانی رقابت کنی ناچار زیان می‌ببینی یا باید کنار بنشینی و اگر بخواهی ارز ناشی از صادرات را در بازار آزاد بفروشی به نوعی مرتکب تخلف شده‌ای که دولت یقه‌ات را می‌گیرد یا اینکه باید به تقلب رو بیاوری و از کارت بازرگانی دیگران استفاده کنی.
هنوز مشکل به پایان نرسیده و اداره مالیات سراغت می‌آید و بابت تسعیر ارز مالیات مضاعفی درخواست می‌کند. نتیجه اینکه بعد از یک سال یا بیشتر به پول صادرات می‌رسی و خوب که حساب کنی، می‌بینی صادرات بيشتر شبیه بندبازی پر دردسر و پر خطر است تا يك تجارت .
به همین دلیل جا دارد روز ملی صادرات را به همه سیاستمدارانی که موفق شدند صادرات قانونی را از قاچاق مواد مخدر دشوارتر کنند تبریک بگوييم.
✅ @karkhone
👍34👎3
آیا صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی واقعا بازی پانزی هستند؟
بر کسی پوشیده نیست که صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی و جسورانه، عملکرد تاریخی قابل قبولی داشته و در بعضی دوره‌ها از شاخص S&P نیز عملکرد بهتری به ثبت رساندند. هرچند در شش ماه ابتدایی امسال به دلیل رکود اقتصادی ایجاد شده، ارزشگذاری‌ها و حجم معاملات کاهش یافته است.
اخیرا برخی از فعالین صنعت PE ادعا کردند که سرمایه‌گذاری‌های صندوق‌های خصوصی، بازی پانزی است؛ زیرا صندوق‌های PE شرکت‌های سبد سرمایه‌گذار را به صندوق دیگری واگذار می‌کنند و این چرخه می‌تواند ادامه دار باشد. در اثر این معامله، ضرایب مقایسه‌ای و به تبع آن ارزش سهام شرکتها افزایش می‌یابد. بدتر آنکه بانک‌هایی هستند که معاملات LBO را تامین مالی می‌کنند و این ممکن است به بحران بدهی منجر شود. نشانه دیگری که در راستای حمایت از استدلال فوق مطرح می‌شود، روند رو به رشد تعداد صندوق‌های ادامه‌دار (Continuation Fund) می‌باشد. این صندوق‌ها، شرکت‌هایی از سبد سرمایه‌گذاری را که نیازمند زمان بیشتر جهت خلق ارزش یا گذر از رکود اقتصادی هستند، به یک صندوق دیگر منتقل می‌کنند.
در نهایت این فعالین مدعی هستند که ادامه روند فوق مخاطراتی را برای اقتصاد به دنبال دارد. هرچند مشخص نکردند که منظور از این مخاطرات چه مواردی هستند؛ اما به نظر می‌رسد که حباب ایجاد شده در ارزشگذاری شرکتها و شرایط رکود فعلی، یکی از این مخاطرات باشد.
بازی پانزی، نوعی مکانیزم کلاه‌برداری است که در آن فرد یا نهادی ادعا می‌کند که می‌تواند با سرمایه سپرده‌شده به او، بازده خلق کند. اگرچه این بازده محقق می‌شود، اما این سرمایه در جایی سرمایه‌گذاری نشده و سود پرداخت شده از محل سایر سرما‌یه‌های سپرده‌شده است.
با وجود مخاطرات بازی پانزی، به دو دلیل می‌توان ادعا کرد که استدلال فوق لزوما درست نیست.
تنها 31 درصد خروج صندوق‌های PE به شکل واگذاری شرکت‌های سبد به صندوق PE دیگر بوده است. بخش عظیمی از حجم خروج از سرمایه‌گذاری‌ها مربوط به واگذاری شرکتها به شریک استراتژیک است.
فلسفه وجودی صندوق‌های ادامه‌دار، تلاش برای خلق ارزش در شرکت‌هایی است که علیرغم پتانسیل خود در رهبری بازار، به دلایل رکود اقتصادی و یا صرفا نیاز به زمان بیشتر جهت بهبود بهره‌وری نتوانسته‌اند به بازدهی هدف‌گذاری‌شده دست یابند. به همین دلیل در صورت کنترل سناریوهای تضاد منافع، اتفاقا روند رو به رشد تاسیس این صندوق‌ها نشانه مثبتی از تلاش صنعت PE مبنی بر خلق ارزش در شرکت‌هاست.
منبع
✅ @karkhone
بر کسی پوشیده نیست که صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی و جسورانه، عملکرد تاریخی قابل قبولی داشته و در بعضی دوره‌ها از شاخص S&P نیز عملکرد بهتری به ثبت رساندند. هرچند در شش ماه ابتدایی امسال به دلیل رکود اقتصادی ایجاد شده، ارزشگذاری‌ها و حجم معاملات کاهش یافته است.
اخیرا برخی از فعالین صنعت PE ادعا کردند که سرمایه‌گذاری‌های صندوق‌های خصوصی، بازی پانزی است؛ زیرا صندوق‌های PE شرکت‌های سبد سرمایه‌گذار را به صندوق دیگری واگذار می‌کنند و این چرخه می‌تواند ادامه دار باشد. در اثر این معامله، ضرایب مقایسه‌ای و به تبع آن ارزش سهام شرکتها افزایش می‌یابد. بدتر آنکه بانک‌هایی هستند که معاملات LBO را تامین مالی می‌کنند و این ممکن است به بحران بدهی منجر شود. نشانه دیگری که در راستای حمایت از استدلال فوق مطرح می‌شود، روند رو به رشد تعداد صندوق‌های ادامه‌دار (Continuation Fund) می‌باشد. این صندوق‌ها، شرکت‌هایی از سبد سرمایه‌گذاری را که نیازمند زمان بیشتر جهت خلق ارزش یا گذر از رکود اقتصادی هستند، به یک صندوق دیگر منتقل می‌کنند.
در نهایت این فعالین مدعی هستند که ادامه روند فوق مخاطراتی را برای اقتصاد به دنبال دارد. هرچند مشخص نکردند که منظور از این مخاطرات چه مواردی هستند؛ اما به نظر می‌رسد که حباب ایجاد شده در ارزشگذاری شرکتها و شرایط رکود فعلی، یکی از این مخاطرات باشد.
بازی پانزی، نوعی مکانیزم کلاه‌برداری است که در آن فرد یا نهادی ادعا می‌کند که می‌تواند با سرمایه سپرده‌شده به او، بازده خلق کند. اگرچه این بازده محقق می‌شود، اما این سرمایه در جایی سرمایه‌گذاری نشده و سود پرداخت شده از محل سایر سرما‌یه‌های سپرده‌شده است.
با وجود مخاطرات بازی پانزی، به دو دلیل می‌توان ادعا کرد که استدلال فوق لزوما درست نیست.
تنها 31 درصد خروج صندوق‌های PE به شکل واگذاری شرکت‌های سبد به صندوق PE دیگر بوده است. بخش عظیمی از حجم خروج از سرمایه‌گذاری‌ها مربوط به واگذاری شرکتها به شریک استراتژیک است.
فلسفه وجودی صندوق‌های ادامه‌دار، تلاش برای خلق ارزش در شرکت‌هایی است که علیرغم پتانسیل خود در رهبری بازار، به دلایل رکود اقتصادی و یا صرفا نیاز به زمان بیشتر جهت بهبود بهره‌وری نتوانسته‌اند به بازدهی هدف‌گذاری‌شده دست یابند. به همین دلیل در صورت کنترل سناریوهای تضاد منافع، اتفاقا روند رو به رشد تاسیس این صندوق‌ها نشانه مثبتی از تلاش صنعت PE مبنی بر خلق ارزش در شرکت‌هاست.
منبع
✅ @karkhone
Telegram
Private Equity Research
✅ #پرسش: صندوق‌های PE، چه رویکردهایی در استراتژی تملک اهرمی دارند؟
1️⃣ تبدیل شرکت سهامی عام به سهامی خاص(Public to Private): در یک حالت رایج، شرکت‌های سهامی عام به شرکت‌های سهامی خاص تبدیل می‌شوند(به اختصار P2P). معمولا دو هدف از این رویکرد وجود دارد:…
1️⃣ تبدیل شرکت سهامی عام به سهامی خاص(Public to Private): در یک حالت رایج، شرکت‌های سهامی عام به شرکت‌های سهامی خاص تبدیل می‌شوند(به اختصار P2P). معمولا دو هدف از این رویکرد وجود دارد:…
👍2👎1
توافق کاریش؛ یک پیروزی تاریخی برای لبنان و حزب‌الله
| علی آهنگر
آنچه در توافق کاریش اتفاق افتاد، خواسته‌ای بود که لبنان از سال ۱۹۸۳ در پی آن بود ولی قادر به تحقق آن نبود. تعیین مرز دریایی بین لبنان و رژیم صهیونیستی دهه‌هاست که به علت زیاده‌خواهی‌های مکرر رژیم صهیونیستی به تحقق نمی‌پیوست، اما چه شد که پس از ۴۰ سال امکان توافق یافت؟
این بار همه چیز فرق می‌کرد. جهان در دوران گذار انرژی قرار داشت و جنگ اوکراین عرصه گاز به اروپا را در تنگناهای حیاتی قرار داد. پس موقع مناسبی بود تا رژیم صهیونستی با استخدام یک فروند شناور FPSO کار استخراج گاز از میدان مورد ادعای خود یعنی کاریش را آغاز کند. اما حرب‌الله لبنان با صراحت اعلام کرد که موشک‌های ما بر میدان کاریش و هرگونه تاسیسات ایجاد شده بر آن قفل شده است و اجازه هیچ‌گونه بهره‌برداری تا پیش از حل و فصل موضوع با دولت لبنان به هیچ‌کس داده نخواهد شد.
تهدید کاملا جدی بود و کار بهره‌برداری به تعویق افتاد. میانجی‌گری‌ها بین دولت لبنان و رژیم صهیونیستی از سوی دولت‌های فرانسه و آمریکا به راه افتاد تا آنکه سرانجام در روز سه‌شنبه ۱۹ مهر به سرانجام رسید؛ اما درست به همان گونه که لبنان می‌خواست و از چهل سال پیش تا کنون امکان تحقق آن را نمی‌یافت.
در مذاکرات سال ۱۹۸۳ سه خط فرضی موازی در حوزه فراساحلی لبنان با رژیم اشغال‌گر کشیده شد تا یکی از این خطوط مورد توافق و پذیرش قرار گیرد. خطوطی که به خط ۱، ۲۳ و ۲۹ معروف شدند.
خط ۱ شمالی‌ترین و خط ۲۹ جنوبی‌ترین و خط ۲۳ در میان این دو قرار داشت. لبنان خواهان قرار گرفتن مرز دریایی در خط جنوبی یعنی ۲۹ بود اما رژیم صهیونیستی بر خط ۲۳ که خط میانی بود، اصرار می‌ورزید. اصراری که هر گونه توافق را چهل سال به تاخیر انداخت.
اهمیت یافتن تولید گاز در سال جاری، توجه اروپا را به حل و فصل این مسئله بیش از پیش معطوف ساخت اما هرگونه توافقی باید رضایت حزب‌الله را فراهم می‌ساخت. حزب‌الله لبنان در اقدامی سنجیده اقتدار نظامی و موشکی خود را پشتوانه رضایت دولت و مجلس لبنان قرار داد. لبنانی‌ها با این پشتوانه اقتدار، بر خواست چهل سال پیش خود یعنی خط ۲۹ اصرار ورزیدند و به آن دست یافتند.
برپایه این توافق، میدان گازی کاریش در آبهای دو طرف قرار می‌گیرد در حالی که میدان گازی قانا در آبهای متعلق به لبنان واقع می‌شود.
میدان کاریش در بهترین حالت دارای ۶۰ میلیارد مترمکعب ذخیره گاز است در حالی که میدان بزرگ قانا دستکم ۱۲۰ میلیارد مترمکعب گاز در درون خود جای داده است.
شرکت نمیه دولتی توتال‌انرژی اجازه می‌یابد تا ضمن کار در میدان کاریش، فعالیت اکتشاف و تولید را در میدان قانا منحصرا برای لبنان آغاز کند.
آغاز فعالیت‌های تولید و اکتشاف در آبهای سرشار از منابع هیدروکربوری لبنان این امکان را به وجود می‌آورد تا بتدریج دیگر شرکتها نیز به میدان آمده و برای استخراج نفت و گاز لبنان اقدام کنند و اقتصاد ضعیف این کشور را پس از سالها نجات بخشند.
اکنون دولت و مردم لبنان به خوبی می‌دانند که آرزویی چهل ساله چگونه امکان تحقق یافته و راه رونق و شکوفایی را برای کشور باز نموده است.
میشل عون، رییس جمهور و نبیه بری از مقتدرترین رهبران لبنان از این توافق پشتیبانی کردند. نبیه‌بری پیش از این به روزنامه الشرق‌الاوسط در لندن گفته بود: <پیش‌نویس توافق مثبت است و در اصل خواسته‌های لبنان را برآورده می‌کند>.
اما کسی که با این توافق اکنون به شدت مخالف است بنیامین نتانیاهو است. او گفت اسراییل در برابر امنیت تسلیم لبنان شد. نتانیاهو تاکید کرد در صورت رسیدن دوباره به قدرت در انتخابات پیشرو، به این توافق پایبند نخواهد بود و آن را ملغی خواهد کرد.
✅ @karkhone
| علی آهنگر
آنچه در توافق کاریش اتفاق افتاد، خواسته‌ای بود که لبنان از سال ۱۹۸۳ در پی آن بود ولی قادر به تحقق آن نبود. تعیین مرز دریایی بین لبنان و رژیم صهیونیستی دهه‌هاست که به علت زیاده‌خواهی‌های مکرر رژیم صهیونیستی به تحقق نمی‌پیوست، اما چه شد که پس از ۴۰ سال امکان توافق یافت؟
این بار همه چیز فرق می‌کرد. جهان در دوران گذار انرژی قرار داشت و جنگ اوکراین عرصه گاز به اروپا را در تنگناهای حیاتی قرار داد. پس موقع مناسبی بود تا رژیم صهیونستی با استخدام یک فروند شناور FPSO کار استخراج گاز از میدان مورد ادعای خود یعنی کاریش را آغاز کند. اما حرب‌الله لبنان با صراحت اعلام کرد که موشک‌های ما بر میدان کاریش و هرگونه تاسیسات ایجاد شده بر آن قفل شده است و اجازه هیچ‌گونه بهره‌برداری تا پیش از حل و فصل موضوع با دولت لبنان به هیچ‌کس داده نخواهد شد.
تهدید کاملا جدی بود و کار بهره‌برداری به تعویق افتاد. میانجی‌گری‌ها بین دولت لبنان و رژیم صهیونیستی از سوی دولت‌های فرانسه و آمریکا به راه افتاد تا آنکه سرانجام در روز سه‌شنبه ۱۹ مهر به سرانجام رسید؛ اما درست به همان گونه که لبنان می‌خواست و از چهل سال پیش تا کنون امکان تحقق آن را نمی‌یافت.
در مذاکرات سال ۱۹۸۳ سه خط فرضی موازی در حوزه فراساحلی لبنان با رژیم اشغال‌گر کشیده شد تا یکی از این خطوط مورد توافق و پذیرش قرار گیرد. خطوطی که به خط ۱، ۲۳ و ۲۹ معروف شدند.
خط ۱ شمالی‌ترین و خط ۲۹ جنوبی‌ترین و خط ۲۳ در میان این دو قرار داشت. لبنان خواهان قرار گرفتن مرز دریایی در خط جنوبی یعنی ۲۹ بود اما رژیم صهیونیستی بر خط ۲۳ که خط میانی بود، اصرار می‌ورزید. اصراری که هر گونه توافق را چهل سال به تاخیر انداخت.
اهمیت یافتن تولید گاز در سال جاری، توجه اروپا را به حل و فصل این مسئله بیش از پیش معطوف ساخت اما هرگونه توافقی باید رضایت حزب‌الله را فراهم می‌ساخت. حزب‌الله لبنان در اقدامی سنجیده اقتدار نظامی و موشکی خود را پشتوانه رضایت دولت و مجلس لبنان قرار داد. لبنانی‌ها با این پشتوانه اقتدار، بر خواست چهل سال پیش خود یعنی خط ۲۹ اصرار ورزیدند و به آن دست یافتند.
برپایه این توافق، میدان گازی کاریش در آبهای دو طرف قرار می‌گیرد در حالی که میدان گازی قانا در آبهای متعلق به لبنان واقع می‌شود.
میدان کاریش در بهترین حالت دارای ۶۰ میلیارد مترمکعب ذخیره گاز است در حالی که میدان بزرگ قانا دستکم ۱۲۰ میلیارد مترمکعب گاز در درون خود جای داده است.
شرکت نمیه دولتی توتال‌انرژی اجازه می‌یابد تا ضمن کار در میدان کاریش، فعالیت اکتشاف و تولید را در میدان قانا منحصرا برای لبنان آغاز کند.
آغاز فعالیت‌های تولید و اکتشاف در آبهای سرشار از منابع هیدروکربوری لبنان این امکان را به وجود می‌آورد تا بتدریج دیگر شرکتها نیز به میدان آمده و برای استخراج نفت و گاز لبنان اقدام کنند و اقتصاد ضعیف این کشور را پس از سالها نجات بخشند.
اکنون دولت و مردم لبنان به خوبی می‌دانند که آرزویی چهل ساله چگونه امکان تحقق یافته و راه رونق و شکوفایی را برای کشور باز نموده است.
میشل عون، رییس جمهور و نبیه بری از مقتدرترین رهبران لبنان از این توافق پشتیبانی کردند. نبیه‌بری پیش از این به روزنامه الشرق‌الاوسط در لندن گفته بود: <پیش‌نویس توافق مثبت است و در اصل خواسته‌های لبنان را برآورده می‌کند>.
اما کسی که با این توافق اکنون به شدت مخالف است بنیامین نتانیاهو است. او گفت اسراییل در برابر امنیت تسلیم لبنان شد. نتانیاهو تاکید کرد در صورت رسیدن دوباره به قدرت در انتخابات پیشرو، به این توافق پایبند نخواهد بود و آن را ملغی خواهد کرد.
✅ @karkhone
👍15👎4
🔸یک مجموعه معتبر به جهت توسعه و تکمیل تیم R&D پروژه‌های متعدد در حال انجام، در موقعیت‌های شغلی ذیل، نیازمند جذب همکار است:
▫️ Product:
. Product Manager
. Full Stack Developer
. Digital Marketing Manager
. Business Development Director
◾️ Engineering:
. Infra & Devops
. Software Engineer
. Data Engineer
. ML/DL Engineer
. Front End Engineer/ Backend Engineer
جهت ارسال CV، لطفا با این آی‌دی ارتباط بگیرید:
🆔 https://t.me/Canon_210
▫️ Product:
. Product Manager
. Full Stack Developer
. Digital Marketing Manager
. Business Development Director
◾️ Engineering:
. Infra & Devops
. Software Engineer
. Data Engineer
. ML/DL Engineer
. Front End Engineer/ Backend Engineer
جهت ارسال CV، لطفا با این آی‌دی ارتباط بگیرید:
🆔 https://t.me/Canon_210
👎5👍3
از روزهایی که برخی از فعالان اکوسیستم استارت‌آپی ایران خوشحال بودند از انحصاری که حاکمیت برای آنها ایجاد کرده، دیر زمانی نمی‌گذرد. یک کنایه همیشه هم این بود که در این نیزار که برای شما ساخته، جز چند ماهی کوچک و انبوهی از قورباغه‌های پر سر و صدا، چیز دیگری قادر به ادامه حیات نیست.
ماهی آزاد بودن، رنجی است که زندگی در یک رود خروشان آن را به ما ارزانی می‌دارد. همیشه پای یک انتخاب در میان است؛ ماهی آزاد بودن با پذیرش رنجش در مقابل قورباغه بودن آن هم در مقابل حقارتش!
در حضور آن برکه با تمساح‌های نگهبانی که هیچ کس نخواست سایه سنگین‌شان را ببینید، پیش‌بینی چون امروزی کار چندان دشواری نبود که ورود آب (اینترنت) بر کلیت آن بسته شود.
تصور غلطی در میان گروهی قابل توجهی از زیست‌مندان این برکه در ذهن‌شان حک شده بود که وجودشان برای حاکمیت آنقدر مهم است که بستن آب برایش چنان هزینه در بردارد که می‌هراسد آن کند بی‌توجه به کلیت زیست در بیشه!
بی‌توجه به این مهم که ده سال است یک قطره آب به کل بیشه وارد نشده (رشد اقتصادی صفر درصدی دهه ۹۰)، گمان بر این داشتند می‌شود به امید این باریکه‌آب به برکه خود نشست، غافل از آنکه کلیت اقتصاد در اولویت دهم هم نیست تا رسد به این برکه کوچک که کل حیاتش به اندازه چهار ساختمان نسبتاً بزرگ در تهران هم نیست!
آنچه امروز این اکوسیستم در حال تجربه آن است محصول گمانی بر خطا بود که در برکه‌ای با انبوهی از گیاهان رونده و باریکه‌آبی مسموم، می‌شود چون ماهی آزاد زیست!
✅ @karkhone
ماهی آزاد بودن، رنجی است که زندگی در یک رود خروشان آن را به ما ارزانی می‌دارد. همیشه پای یک انتخاب در میان است؛ ماهی آزاد بودن با پذیرش رنجش در مقابل قورباغه بودن آن هم در مقابل حقارتش!
در حضور آن برکه با تمساح‌های نگهبانی که هیچ کس نخواست سایه سنگین‌شان را ببینید، پیش‌بینی چون امروزی کار چندان دشواری نبود که ورود آب (اینترنت) بر کلیت آن بسته شود.
تصور غلطی در میان گروهی قابل توجهی از زیست‌مندان این برکه در ذهن‌شان حک شده بود که وجودشان برای حاکمیت آنقدر مهم است که بستن آب برایش چنان هزینه در بردارد که می‌هراسد آن کند بی‌توجه به کلیت زیست در بیشه!
بی‌توجه به این مهم که ده سال است یک قطره آب به کل بیشه وارد نشده (رشد اقتصادی صفر درصدی دهه ۹۰)، گمان بر این داشتند می‌شود به امید این باریکه‌آب به برکه خود نشست، غافل از آنکه کلیت اقتصاد در اولویت دهم هم نیست تا رسد به این برکه کوچک که کل حیاتش به اندازه چهار ساختمان نسبتاً بزرگ در تهران هم نیست!
آنچه امروز این اکوسیستم در حال تجربه آن است محصول گمانی بر خطا بود که در برکه‌ای با انبوهی از گیاهان رونده و باریکه‌آبی مسموم، می‌شود چون ماهی آزاد زیست!
✅ @karkhone
👍25👎5
از فیلترینگ خوشتان نمی‌آید؟ صبر کنید! فیلترینگ اعظم در راه است: مصیبتی به نام رمزریال!
| امیرحسین خالقی
《اهالی بانک مرکزی این ارزهای دیجیتال را یک نوآوری تکنولوژیک پیشرو معرفی می‌کنند که از طریق آن پرداختهای دیجیتال با امنیت و سرعت بیشتری انجام می‌گیرند. اما کمتر کسی از قابلیتهای شگرف این ارزهای دیجیتال بانک مرکزی در پاییدن شهروندان، مریدپروری سیاسی و برنامه‌ریزی متمرکز سخن میگوید. این ارزهای دیجیتال، سرک کشیدن و پاییدن لحظهای جیب و مخارج همه شهروندان را برای بانکهای مرکزی ممکن میسازند.
ارزهای دیجیتال بانک مرکزی به دولت‌ها این امکان را می‌دهند که از شهروندانشان به شکل مؤثرتر و سرراست‌تری مالیات بگیرند؛ دولت‌ها می‌توانند با سهولت بیشتری در کار اقتصاد بازار مداخله کنند و آن را بر هم بزنند. در دوران پساکرونا پرداخت اعانههای دولتی اقبال زیادی پیدا کرده است و این ارزهای دیجیتال نیز محصولی معرکه و متناسب با نیاز دولتهایی است که به دنبال توزیع پول کلان بین شهروندان خود هستند.
در سیستم دستوری فعلی همه نهادهای وامدهنده می‌توانند با اعطای وام، دست به استخراج (ماینینگ) پول دستوری بزنند ولی با این ارزهای دیجیتال جدید کل فرایند در دستان بانک مرکزی متمرکز می‌شود. وقتی همه ماندهها در بانک مرکزی نگهداری شود و اعطای اعتبار هم به شکل سیاسی و متمرکز صورت بگیرد می‌توان گفت که سیستم دستوری گامی بسیار بلند به سوی تحقق یک جامعه اقتدارگرا و سوسیالیست برداشته است. ارزهای دیجیتال بانک مرکزی از پایان عصر پول دستوری خبر می‌دهند؛ پول دستوری دیگر پولی اعتباری نیست که از طریق اعطای وام ایجاد می‌شود بلکه یک پول کالایی دیجیتالی است که بانک مرکزی آن را منتشر می‌سازد.
در صورت رواج ارزهای دیجیتالِ «غیراعتباری» منتشرشده از طرف بانک مرکزی، دیگر سازوکار اصلاحی پول دستوری فعلی (یعنی همان ترکیدن حبابهای اعتباری) کار نخواهد کرد و ابزار مهار و «ترمز تورم» از دست می‌رود. عادتهای قرن پول دستوری در بسیاری از دولت‌ها رسوب کرده است و آنها در آینده هم دست از خرج کردن برنخواهند داشت؛ حجم ارزهای دیجیتال بانک مرکزی پیوسته بیشتر می‌شود ولی این بار دیگر فروپاشی اعتباری در کار نیست که ترمز را بکشد》.
پ.ن: اهالی دولت برایتان برنامه‌ها دارند، شاید باید این واژه نحس رمزریال را جدی‌تر دنبال کنید. والله اعلم.
✅ @karkhone
| امیرحسین خالقی
《اهالی بانک مرکزی این ارزهای دیجیتال را یک نوآوری تکنولوژیک پیشرو معرفی می‌کنند که از طریق آن پرداختهای دیجیتال با امنیت و سرعت بیشتری انجام می‌گیرند. اما کمتر کسی از قابلیتهای شگرف این ارزهای دیجیتال بانک مرکزی در پاییدن شهروندان، مریدپروری سیاسی و برنامه‌ریزی متمرکز سخن میگوید. این ارزهای دیجیتال، سرک کشیدن و پاییدن لحظهای جیب و مخارج همه شهروندان را برای بانکهای مرکزی ممکن میسازند.
ارزهای دیجیتال بانک مرکزی به دولت‌ها این امکان را می‌دهند که از شهروندانشان به شکل مؤثرتر و سرراست‌تری مالیات بگیرند؛ دولت‌ها می‌توانند با سهولت بیشتری در کار اقتصاد بازار مداخله کنند و آن را بر هم بزنند. در دوران پساکرونا پرداخت اعانههای دولتی اقبال زیادی پیدا کرده است و این ارزهای دیجیتال نیز محصولی معرکه و متناسب با نیاز دولتهایی است که به دنبال توزیع پول کلان بین شهروندان خود هستند.
در سیستم دستوری فعلی همه نهادهای وامدهنده می‌توانند با اعطای وام، دست به استخراج (ماینینگ) پول دستوری بزنند ولی با این ارزهای دیجیتال جدید کل فرایند در دستان بانک مرکزی متمرکز می‌شود. وقتی همه ماندهها در بانک مرکزی نگهداری شود و اعطای اعتبار هم به شکل سیاسی و متمرکز صورت بگیرد می‌توان گفت که سیستم دستوری گامی بسیار بلند به سوی تحقق یک جامعه اقتدارگرا و سوسیالیست برداشته است. ارزهای دیجیتال بانک مرکزی از پایان عصر پول دستوری خبر می‌دهند؛ پول دستوری دیگر پولی اعتباری نیست که از طریق اعطای وام ایجاد می‌شود بلکه یک پول کالایی دیجیتالی است که بانک مرکزی آن را منتشر می‌سازد.
در صورت رواج ارزهای دیجیتالِ «غیراعتباری» منتشرشده از طرف بانک مرکزی، دیگر سازوکار اصلاحی پول دستوری فعلی (یعنی همان ترکیدن حبابهای اعتباری) کار نخواهد کرد و ابزار مهار و «ترمز تورم» از دست می‌رود. عادتهای قرن پول دستوری در بسیاری از دولت‌ها رسوب کرده است و آنها در آینده هم دست از خرج کردن برنخواهند داشت؛ حجم ارزهای دیجیتال بانک مرکزی پیوسته بیشتر می‌شود ولی این بار دیگر فروپاشی اعتباری در کار نیست که ترمز را بکشد》.
پ.ن: اهالی دولت برایتان برنامه‌ها دارند، شاید باید این واژه نحس رمزریال را جدی‌تر دنبال کنید. والله اعلم.
✅ @karkhone
👎10👍6
از شوروی تا ایران
نگاهی به اقتصاد اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری اسلامی ایران
مالکیت دولتی یا سوسیالیستی در میانه‌ی مالکیت خصوصی و مالکیت اشتراکی یا کمونیستی قرار دارد.
مارکس، مالکیت دولت بر ابزار تولید را از ویژگی‌های عصر سوسیالیسم می‌دانست و همچنین ادعا می‌کرد در مرحله‌ی کمونیسم، بر اثر رشد زیاد عوامل تولید، اساساً بحث مالکیت فرد یا گروه مطرح نمی‌شود، همه‌ی گونه‌های پیشین مالکیت لغو و همه چیز اشتراکی می‌شود؛ حتی دولت نیز وجود نخواهد داشت و این همه هستند که به‌طور برابر، مالک عوامل تولید هستند و مصرف افراد نه با معیار سرمایه‌داری، که دارایی است، و نه با معیار سوسیالیستی، که کار است، بلکه بر پایه‌ی نیاز افراد خواهد بود.
حزب کمونیست در شوروی روی کار آمد. مالکیت دولتی در زمینه‌ی صنعت در دوره‌ی استالین کارنامه‌ای درخور توجهی از خود برجای گذاشت، ولی با وجود همه‌ی تلاش‌هایی که در زمینه‌ی دولتی‌سازی بخش کشاورزی انجام گرفت، سرانجام به این نتیجه رسیدند که مالکیت دولتی بر بخش کشاورزی کارساز نیست و ساختاری آمیخته از بخش کشاورزی دولتی، بخش تعاونی و بخش خصوصی را برای کشاورزی برگزیدند.
اصل دهم قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی چنین بیان می‌دارد:
«بنیاد سیستم اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی عبارت‌ست از مالکیت سوسیالیستی بر وسایل تولید در شکل مالکیت دولتی(همه خلق) و مالکیت کلخوزی و تعاونی. دارایی اتحادیه‌های صنفی و دیگر سازمان‌های اجتماعی که برای انجام وظایف مقرر در اساسنامه‌های آنان لازم‌ست، نیز مالکیت سوسیالیستی است. دولت، مالکیت سوسیالیستی را حراست می‌کند و شرایط لازم برای فزون‌تر شدن آن را فراهم می‌سازد. هیچ‌کس حق ندارد از مالکیت سوسیالیستی برای جلب منافع شخصی و دیگر مقاصد سودپرستانه استفاده کند.»
همچنین در اصل یازدهم این قانون آمده است:
«مالکیت دولتی دارایی عمومی همه‌ی خلق شوروی و شکل اساسی مالکیت سوسیالیستی است. زمین، ذخایر آب زیرزمینی، آب و جنگل در تملک منحصر دولت است. وسایل اساسی تولید در صنایع و ساختمان و کشاورزی، وسایل ترابری و ارتباط، بانک‌ها، دارای موسسات بازرگانی و مؤسسات عام‌المنفعه شهرداری و دیگر مؤسساتی که توسط دولت سازمان یافته‌اند، بخش اساسی مساکن شهری و نیز دارایی‌های دیگری که برای انجام وظایف دولت ضرورست، به دولت تعلق دارد.».
نابودی صنایع کوچک در روستاها و دهکده‌ها مایه‌ی افزایش بیکاری فصلی دهقانان شد. نزدیک به ۴۰ درصد کلخوزی‌ها در سراسر ماه‌های دراز زمستان بی‌کار مانده بودند و بیهوده وقت می‌گذراندند. در ملدادوی و در ارمنستان، این نسبت به ۶۰ تا ۷۰ درصد می‌رسید.
در ایران نیز وضعیت به همین گونه است؛ اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی، به‌روشنی بیان می‌دارد که:
«نظام اقتصادی جمهوری اسلامی ایران بر پایه سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی با برنامه‌ریزی منظم و صحیح استوار است. بخش دولتی شاملِ کلیه صنایع بزرگ، صنایع مادر، بازرگانی خارجی، معادن بزرگ، بانک‌داری، بیمه، تأمین نیرو، سدها و شبکههای بزرگ آب‌رسانی، رادیو و تلویزیون، پست و تلگراف و تلفن، هواپیمایی، کشتیرانی، راه و راه‌آهن و مانند این‌ها است که به صورت مالکیت عمومی و در اختیار دولت است. بخش خصوصی شامل آن قسمت از کشاورزی، دامداری، صنعت، تجارت و خدمات می‌شود که مکمل فعالیت‌های اقتصادی دولتی و تعاونی است. مالکیت در این سه بخش تا جایی که با اصول دیگر این فصل مطابق باشد و از محدوده قوانین اسلام خارج نشود و موجب رشد و توسعه اقتصادی کشور گردد و مایه زیان جامعه نشود مورد حمایت قانونی جمهوری اسلامی است. تفصیل ضوابط و قلمرو و شرایط هر سه بخش را قانون معین می‌کند.»
در ایران، نه‌تنها صادرات نفت بر عهده‌ی حاکمیت است(چون بیش از ۸۰ درصد از صادرات غیرنفتی، مربوط به پتروشیمی فراورده‌های نفتی و گازی و مواد معدنی هستند) که مالکیت و مدیریت دستکم ۸۰ درصد آنها در اختیار دولت است.
راه رشد ما در ایران فردا، اقتصاد آزاد، حقوق نیرومند مالکیت، اقتدار قانون و وجود نهادهای مدنی است.
”بازار در همه جا وجود دارد. خواه سوسیالیستی یا سوسیال دموکراسی یا سرمایه‌محوری. مسئله و اهمیت بازار این است که باید بازار «آزادِ خصوصی» باشد که دو واژه‌ی پایانی، یعنی «آزاد و خصوصی» از خودِ «بازار» مهمترند.“ (میلتون فریدمن)
✅ @karkhone
نگاهی به اقتصاد اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری اسلامی ایران
مالکیت دولتی یا سوسیالیستی در میانه‌ی مالکیت خصوصی و مالکیت اشتراکی یا کمونیستی قرار دارد.
مارکس، مالکیت دولت بر ابزار تولید را از ویژگی‌های عصر سوسیالیسم می‌دانست و همچنین ادعا می‌کرد در مرحله‌ی کمونیسم، بر اثر رشد زیاد عوامل تولید، اساساً بحث مالکیت فرد یا گروه مطرح نمی‌شود، همه‌ی گونه‌های پیشین مالکیت لغو و همه چیز اشتراکی می‌شود؛ حتی دولت نیز وجود نخواهد داشت و این همه هستند که به‌طور برابر، مالک عوامل تولید هستند و مصرف افراد نه با معیار سرمایه‌داری، که دارایی است، و نه با معیار سوسیالیستی، که کار است، بلکه بر پایه‌ی نیاز افراد خواهد بود.
حزب کمونیست در شوروی روی کار آمد. مالکیت دولتی در زمینه‌ی صنعت در دوره‌ی استالین کارنامه‌ای درخور توجهی از خود برجای گذاشت، ولی با وجود همه‌ی تلاش‌هایی که در زمینه‌ی دولتی‌سازی بخش کشاورزی انجام گرفت، سرانجام به این نتیجه رسیدند که مالکیت دولتی بر بخش کشاورزی کارساز نیست و ساختاری آمیخته از بخش کشاورزی دولتی، بخش تعاونی و بخش خصوصی را برای کشاورزی برگزیدند.
اصل دهم قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی چنین بیان می‌دارد:
«بنیاد سیستم اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی عبارت‌ست از مالکیت سوسیالیستی بر وسایل تولید در شکل مالکیت دولتی(همه خلق) و مالکیت کلخوزی و تعاونی. دارایی اتحادیه‌های صنفی و دیگر سازمان‌های اجتماعی که برای انجام وظایف مقرر در اساسنامه‌های آنان لازم‌ست، نیز مالکیت سوسیالیستی است. دولت، مالکیت سوسیالیستی را حراست می‌کند و شرایط لازم برای فزون‌تر شدن آن را فراهم می‌سازد. هیچ‌کس حق ندارد از مالکیت سوسیالیستی برای جلب منافع شخصی و دیگر مقاصد سودپرستانه استفاده کند.»
همچنین در اصل یازدهم این قانون آمده است:
«مالکیت دولتی دارایی عمومی همه‌ی خلق شوروی و شکل اساسی مالکیت سوسیالیستی است. زمین، ذخایر آب زیرزمینی، آب و جنگل در تملک منحصر دولت است. وسایل اساسی تولید در صنایع و ساختمان و کشاورزی، وسایل ترابری و ارتباط، بانک‌ها، دارای موسسات بازرگانی و مؤسسات عام‌المنفعه شهرداری و دیگر مؤسساتی که توسط دولت سازمان یافته‌اند، بخش اساسی مساکن شهری و نیز دارایی‌های دیگری که برای انجام وظایف دولت ضرورست، به دولت تعلق دارد.».
نابودی صنایع کوچک در روستاها و دهکده‌ها مایه‌ی افزایش بیکاری فصلی دهقانان شد. نزدیک به ۴۰ درصد کلخوزی‌ها در سراسر ماه‌های دراز زمستان بی‌کار مانده بودند و بیهوده وقت می‌گذراندند. در ملدادوی و در ارمنستان، این نسبت به ۶۰ تا ۷۰ درصد می‌رسید.
در ایران نیز وضعیت به همین گونه است؛ اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی، به‌روشنی بیان می‌دارد که:
«نظام اقتصادی جمهوری اسلامی ایران بر پایه سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی با برنامه‌ریزی منظم و صحیح استوار است. بخش دولتی شاملِ کلیه صنایع بزرگ، صنایع مادر، بازرگانی خارجی، معادن بزرگ، بانک‌داری، بیمه، تأمین نیرو، سدها و شبکههای بزرگ آب‌رسانی، رادیو و تلویزیون، پست و تلگراف و تلفن، هواپیمایی، کشتیرانی، راه و راه‌آهن و مانند این‌ها است که به صورت مالکیت عمومی و در اختیار دولت است. بخش خصوصی شامل آن قسمت از کشاورزی، دامداری، صنعت، تجارت و خدمات می‌شود که مکمل فعالیت‌های اقتصادی دولتی و تعاونی است. مالکیت در این سه بخش تا جایی که با اصول دیگر این فصل مطابق باشد و از محدوده قوانین اسلام خارج نشود و موجب رشد و توسعه اقتصادی کشور گردد و مایه زیان جامعه نشود مورد حمایت قانونی جمهوری اسلامی است. تفصیل ضوابط و قلمرو و شرایط هر سه بخش را قانون معین می‌کند.»
در ایران، نه‌تنها صادرات نفت بر عهده‌ی حاکمیت است(چون بیش از ۸۰ درصد از صادرات غیرنفتی، مربوط به پتروشیمی فراورده‌های نفتی و گازی و مواد معدنی هستند) که مالکیت و مدیریت دستکم ۸۰ درصد آنها در اختیار دولت است.
راه رشد ما در ایران فردا، اقتصاد آزاد، حقوق نیرومند مالکیت، اقتدار قانون و وجود نهادهای مدنی است.
”بازار در همه جا وجود دارد. خواه سوسیالیستی یا سوسیال دموکراسی یا سرمایه‌محوری. مسئله و اهمیت بازار این است که باید بازار «آزادِ خصوصی» باشد که دو واژه‌ی پایانی، یعنی «آزاد و خصوصی» از خودِ «بازار» مهمترند.“ (میلتون فریدمن)
✅ @karkhone
👎3👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
محتوای خوب بشنویم
اپیزود نخست پادکست اکوتوپیا رو در کست باکس گوش کنید
لینک اپیزود:
https://castbox.fm/vd/531557045
✅ @karkhone
اپیزود نخست پادکست اکوتوپیا رو در کست باکس گوش کنید
لینک اپیزود:
https://castbox.fm/vd/531557045
✅ @karkhone
👍3
داستان یک مهاجرت معکوس
| کیا بازرگان
سال ۱۳۸۶ با خانمم از مینسوتا برگشتیم ایران. خونه‌ی امریکا رو گذاشتیم برای فروش، ماشین‌ها رو هم فروختیم. دوتایی استادیار دانشگاه صنعتی اصفهان شدیم. آخر سال تحصیلی، حکم استخدام‌مون اومد. خونه فروش نرفت (بحران مسکن امریکا، با اینکه سه بار قیمت خونه رو پایین آوردیم ۳۰-۴۰ هزار دلار).
مجبور شدیم آخر سال تحصیلی برگردیم مینسوتا که من حقوق بگیرم پول وام خونه رو بدیم. رئیس دانشکده صنعتی اصفهان گفت این حکم‌تون معتبره. هر وقت برگردید، می‌تونید ادامه‌ی کار بدید. فقط وقتی خارج باشید، جزو سنوات‌تون حساب نمیشه. در اون مدت هم که اصفهان بودیم، مشکلات طبیعتاً بود (مثل وصل شدن تلفن دفترم که ۴-۵ ماه طول کشید، یا به خاطر دستکاری در آدرس آی‌پی کامپیوترها در صنعتی اصفهان به خاطر فیلترینگ، چند ماه طول کشید که بعد از کلی چک و چونه زدن، تونستم یک آی‌پی واقعی بگیرم که بتونم به کامپیوترهای آزمایشگاهم تو مینسوتا وصل بشم).
ولی به هر حال، اواخرش جا افتاده بودیم و من حداقل یک مقاله هم با دانشجوها دادم که در یک کنفرانس خوب اروپایی چاپ شد. همکارها از اول رفتار خیلی خوبی داشتند و جز معدود مواردی که مثلاً اون اوایل، بعضی همکارها اگه با خانمم کاری داشتن، به من ایمیل میزدن (تجربه نداشتند که وقتی یک زن و شوهر هر دو همکارشون هستند، چه رفتاری درسته)، همه چیز در سطح دانشکده از نظر کمک همکاران و رئیس دانشکده بسیار عالی بود. دو سال بعدش رو صنعتی اصفهان از راه دور درس دادم بدون حقوق (بعضی ترم‌ها ۵ صبح به وقت خودمون باید درس میدادم که بشه بعد از ظهر اصفهان).
سال ۱۳۸۹ برگشتیم اصفهان. رئیس دانشگاه و رئیس دانشکده عوض شده بودن. انتخاب رئیس دانشگاه هم از طرف وزارت علوم بود. این سنت غلطی بود که احمدی‌نژاد دوباره برگردوند به دانشگاهها. انتخاب رئیس دانشکده و دانشگاه از چند سال قبلش توسط رای اساتید انجام میشد. احمدی‌نژاد دوباره عوض کرد و روسای دانشگاه دوباره از بالا، دستوری تعیین شدن.
در این دوره، همکارهای دانشکده کماکان ماه بودن. رئیس دانشکده هم همینطور (قبلی هم فوق‌العاده بود). ولی رئیس دانشگاه تنگ‌نظر بود و نه فقط من، بلکه بسیاری از همکارها رو اذیت کرد. از این آدم‌هایی بود که "مقام معظظظم رهبری" رو غلیظ می‌گفت و احتمالاً فقط تعداد خیلی محدودی از آدم‌ها رو قبول داشت به عنوان مذهبی و ولایی. مشکل من قطعاً مذهبی نبودن نبود. من رو تو مسجد دانشگاه دیده بود موقع نماز یا بین دانشجوها به مذهبی بودن شناخته شده بودم. ولی تو دار و دسته‌ی رئیس دانشگاه نبودم یا با بسیج و این چیزها کاری نداشتم…
هیچ حقوقی ندادن در اون مدت و میگفتن داریم دعوا میکنیم با دانشگاه. خانمم که وسط ترم دیگه برگشت مینسوتا (داستان دستگیر شدن توسط پلیس امنیت اخلاقی بماند برای بعد) خلاصه آخر ترم، رئیس دانشکده گفت "دکتر، سربسته بگم. استخدامت مشکل داره. رئیس دانشگاه گفته من حکم این‌ها رو قبول ندارم، از اول باید مراحل استخدام رو طی کنن. اگه موندنی هستی، ما چند ماه دیگه اعصاب‌خردی داشته باشیم، دعوا کنیم. اگر هم نیستی، بگو که دیگه بی‌خیال بشیم".
من هم گفتم بی‌خیال بشید. برمیگردم. تو این پروسه حدود ۶۰ هزار دلار یا بیشتر هم از دست دادیم و پس‌اندازها ته کشید، چون هم از مینسوتا حقوق نمیگرفتم (leave of absence)، که برای نصف سال میشد ۵۰ هزار دلار، هم باید پول خونه تو امریکا رو می‌دادیم، هم چند سفر برای کنفرانس و داوری پروپوزال‌های بنیاد دانش ملی امریکا و این‌ها باید می‌رفتم (ببخشید، بنیاد دانش حساب نیست. پولش رو دولت امریکا داد)، و هم خرج ایران. هیچوقت به طور رسمی کسی به من نامه نداد که تو اخراجی. ولی عملاً اخراج شدم.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| کیا بازرگان
سال ۱۳۸۶ با خانمم از مینسوتا برگشتیم ایران. خونه‌ی امریکا رو گذاشتیم برای فروش، ماشین‌ها رو هم فروختیم. دوتایی استادیار دانشگاه صنعتی اصفهان شدیم. آخر سال تحصیلی، حکم استخدام‌مون اومد. خونه فروش نرفت (بحران مسکن امریکا، با اینکه سه بار قیمت خونه رو پایین آوردیم ۳۰-۴۰ هزار دلار).
مجبور شدیم آخر سال تحصیلی برگردیم مینسوتا که من حقوق بگیرم پول وام خونه رو بدیم. رئیس دانشکده صنعتی اصفهان گفت این حکم‌تون معتبره. هر وقت برگردید، می‌تونید ادامه‌ی کار بدید. فقط وقتی خارج باشید، جزو سنوات‌تون حساب نمیشه. در اون مدت هم که اصفهان بودیم، مشکلات طبیعتاً بود (مثل وصل شدن تلفن دفترم که ۴-۵ ماه طول کشید، یا به خاطر دستکاری در آدرس آی‌پی کامپیوترها در صنعتی اصفهان به خاطر فیلترینگ، چند ماه طول کشید که بعد از کلی چک و چونه زدن، تونستم یک آی‌پی واقعی بگیرم که بتونم به کامپیوترهای آزمایشگاهم تو مینسوتا وصل بشم).
ولی به هر حال، اواخرش جا افتاده بودیم و من حداقل یک مقاله هم با دانشجوها دادم که در یک کنفرانس خوب اروپایی چاپ شد. همکارها از اول رفتار خیلی خوبی داشتند و جز معدود مواردی که مثلاً اون اوایل، بعضی همکارها اگه با خانمم کاری داشتن، به من ایمیل میزدن (تجربه نداشتند که وقتی یک زن و شوهر هر دو همکارشون هستند، چه رفتاری درسته)، همه چیز در سطح دانشکده از نظر کمک همکاران و رئیس دانشکده بسیار عالی بود. دو سال بعدش رو صنعتی اصفهان از راه دور درس دادم بدون حقوق (بعضی ترم‌ها ۵ صبح به وقت خودمون باید درس میدادم که بشه بعد از ظهر اصفهان).
سال ۱۳۸۹ برگشتیم اصفهان. رئیس دانشگاه و رئیس دانشکده عوض شده بودن. انتخاب رئیس دانشگاه هم از طرف وزارت علوم بود. این سنت غلطی بود که احمدی‌نژاد دوباره برگردوند به دانشگاهها. انتخاب رئیس دانشکده و دانشگاه از چند سال قبلش توسط رای اساتید انجام میشد. احمدی‌نژاد دوباره عوض کرد و روسای دانشگاه دوباره از بالا، دستوری تعیین شدن.
در این دوره، همکارهای دانشکده کماکان ماه بودن. رئیس دانشکده هم همینطور (قبلی هم فوق‌العاده بود). ولی رئیس دانشگاه تنگ‌نظر بود و نه فقط من، بلکه بسیاری از همکارها رو اذیت کرد. از این آدم‌هایی بود که "مقام معظظظم رهبری" رو غلیظ می‌گفت و احتمالاً فقط تعداد خیلی محدودی از آدم‌ها رو قبول داشت به عنوان مذهبی و ولایی. مشکل من قطعاً مذهبی نبودن نبود. من رو تو مسجد دانشگاه دیده بود موقع نماز یا بین دانشجوها به مذهبی بودن شناخته شده بودم. ولی تو دار و دسته‌ی رئیس دانشگاه نبودم یا با بسیج و این چیزها کاری نداشتم…
هیچ حقوقی ندادن در اون مدت و میگفتن داریم دعوا میکنیم با دانشگاه. خانمم که وسط ترم دیگه برگشت مینسوتا (داستان دستگیر شدن توسط پلیس امنیت اخلاقی بماند برای بعد) خلاصه آخر ترم، رئیس دانشکده گفت "دکتر، سربسته بگم. استخدامت مشکل داره. رئیس دانشگاه گفته من حکم این‌ها رو قبول ندارم، از اول باید مراحل استخدام رو طی کنن. اگه موندنی هستی، ما چند ماه دیگه اعصاب‌خردی داشته باشیم، دعوا کنیم. اگر هم نیستی، بگو که دیگه بی‌خیال بشیم".
من هم گفتم بی‌خیال بشید. برمیگردم. تو این پروسه حدود ۶۰ هزار دلار یا بیشتر هم از دست دادیم و پس‌اندازها ته کشید، چون هم از مینسوتا حقوق نمیگرفتم (leave of absence)، که برای نصف سال میشد ۵۰ هزار دلار، هم باید پول خونه تو امریکا رو می‌دادیم، هم چند سفر برای کنفرانس و داوری پروپوزال‌های بنیاد دانش ملی امریکا و این‌ها باید می‌رفتم (ببخشید، بنیاد دانش حساب نیست. پولش رو دولت امریکا داد)، و هم خرج ایران. هیچوقت به طور رسمی کسی به من نامه نداد که تو اخراجی. ولی عملاً اخراج شدم.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
مجموعه "کارخونه"
@karkhone
توییتر:
twitter.com/karkhoone
📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS
دالان ارتباطی:
@channel_kar
@karkhone
توییتر:
twitter.com/karkhoone
📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS
دالان ارتباطی:
@channel_kar
👍29👎4
| محمد ایمانی
وضع سعودی که پادشاهی ماند و دولت-ملّت زورکی ایجاد نکرد امروز چگونه است؟ درآمد شرکت آرامکو در تابستان امسال ۴۸ بیلیون دلار بود که از مجموع درآمد اپل و مایکروسافت و متا و تسلا سه بیلیون دلار بیشتر بود! عربستان هم اگر دنبال مشروطه‌بازی و دولت-ملّت بازی می‌رفت طبیعی بود که در مملکتی که پررنگ‌ترین عنصر هویتی آدم‌ها اسلام بود جنگ قدرت را مثل ایران و افغانستان به روحانیون می‌باخت! تئوریسین‌های ناسیونالیسم در ایران به قدری احمق بودند و هستند که نمی‌فهمیدند و البته نمی‌خواهند بفهمند در کشوری که هفتاد و دو ملّت ساکن آن هیچ کدام تبار مشترک یا زبان مشترک یا حتی آداب و رسوم مشترک ندارند، از دل ناسیونالیسم فقط یک چیز می‌تواند بیرون بیاید: اسلامیسم. و نتیجهٔ سانترالیسم هم تنها یک چیز خواهد بود: انقلاب جمهوری و فتح کابل با آفتابه. فقر فکر و فلسفه در ایران به قدری عمیق و تاریخی است که هنوز پس از گذشت هفتاد هشتاد سال همان حرف‌هایی تکرار می‌شود که در لجنزار پس از اشغال ایران در جنگ جهانی اول (دوران حکومت رضا ماکسیم و شرکاء) کاشته شد و صد سال است ایران در حال برداشت محصول آن است، با این حال ناسیونالیست‌ها معتقدند هنوز به اندازهٔ کافی به..ک نرفته‌ایم و تازه باید به سرچشمه‌های این تباهی تاریخی بزرگ بازگردیم و آن را زنده کنیم. یعنی این دور باطل که ایرانی‌ها، خود، تازه با تقلید از چند ایدئولوژی غربی خود را در آن اسیر کرده‌اند به پایان می‌رسد؟
✅ @karkhone
وضع سعودی که پادشاهی ماند و دولت-ملّت زورکی ایجاد نکرد امروز چگونه است؟ درآمد شرکت آرامکو در تابستان امسال ۴۸ بیلیون دلار بود که از مجموع درآمد اپل و مایکروسافت و متا و تسلا سه بیلیون دلار بیشتر بود! عربستان هم اگر دنبال مشروطه‌بازی و دولت-ملّت بازی می‌رفت طبیعی بود که در مملکتی که پررنگ‌ترین عنصر هویتی آدم‌ها اسلام بود جنگ قدرت را مثل ایران و افغانستان به روحانیون می‌باخت! تئوریسین‌های ناسیونالیسم در ایران به قدری احمق بودند و هستند که نمی‌فهمیدند و البته نمی‌خواهند بفهمند در کشوری که هفتاد و دو ملّت ساکن آن هیچ کدام تبار مشترک یا زبان مشترک یا حتی آداب و رسوم مشترک ندارند، از دل ناسیونالیسم فقط یک چیز می‌تواند بیرون بیاید: اسلامیسم. و نتیجهٔ سانترالیسم هم تنها یک چیز خواهد بود: انقلاب جمهوری و فتح کابل با آفتابه. فقر فکر و فلسفه در ایران به قدری عمیق و تاریخی است که هنوز پس از گذشت هفتاد هشتاد سال همان حرف‌هایی تکرار می‌شود که در لجنزار پس از اشغال ایران در جنگ جهانی اول (دوران حکومت رضا ماکسیم و شرکاء) کاشته شد و صد سال است ایران در حال برداشت محصول آن است، با این حال ناسیونالیست‌ها معتقدند هنوز به اندازهٔ کافی به
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👎25👍9
چه کسی گوسفندان پدرم را دزدیده است ؟
من ،تو، او، ما ،شما، ایشان ...!؟
سال ۱۳۹۲ پدرم را تشویق نمودیم که به علت کهولت سن گوسفندان خود را فروخته و پول آن را نزد بانک سپرده بلند مدت بگذارد. تعداد چهل راس دام به قیمت روز هر راس دویست هزار تومان. کل پول حاصل از فروش مبلغ هشت میلیون شد که آن را نزد یکی از بانک ها سپرده بلند مدت با سود تقریبی بیست درصد سپرده نمود .
طی هشت سال گذشته حدود دوازده میلیون و هشتصد سود گرفته که با جمع سپرده خودش بیست میلیون و هشتصد می شود
حالا پدرم تا حدودی دچار کهولت سن شده و ایراد گرفته که من سود نمی خواهم لطفا گوسفندانم را پس بدهید !!؟.
با کل پول حاصل از سپرده خودش و سود حاصل ما فقط حداکثر پنج راس گوسفند می توانیم برایش خریداری کنیم .
یعنی تعداد ۳۵ راس گوسفند کم میاریم .
این موضوع فرزندان را دچار چالش عجیبی نموده و خواستار به کار گرفته شدن بهترین کارآگاهان پلیسی شده اند که دزد آن تعداد ۳۵ راس گوسفند را مشخص نماید و یک قاضی عادل و آگاه نیز حکم عادلانه صادر نموده و علاوه بر تعداد ۳۵ راس گوسفند سود حاصل از شیر و پشم و زاد و ولد آن را محاسبه و به پدر برگرداند و اگر نه پدر به فرزندان شک نموده و آنها را دزد گوسفندان خود قلمداد خواهد نمود !!!؟.
لذا از حاذق ترین کارآگاهان حوزه اقتصاد و عادل ترین قضات حاضر در کشور خواهشمند است این موضوع را مورد بررسی و این مرد پیر کم شنوا را به حقوق خویش برسانند .
براستی چه کسی گوسفندان پدرم را دزدیده است ؟!
✅ @karkhone
من ،تو، او، ما ،شما، ایشان ...!؟
سال ۱۳۹۲ پدرم را تشویق نمودیم که به علت کهولت سن گوسفندان خود را فروخته و پول آن را نزد بانک سپرده بلند مدت بگذارد. تعداد چهل راس دام به قیمت روز هر راس دویست هزار تومان. کل پول حاصل از فروش مبلغ هشت میلیون شد که آن را نزد یکی از بانک ها سپرده بلند مدت با سود تقریبی بیست درصد سپرده نمود .
طی هشت سال گذشته حدود دوازده میلیون و هشتصد سود گرفته که با جمع سپرده خودش بیست میلیون و هشتصد می شود
حالا پدرم تا حدودی دچار کهولت سن شده و ایراد گرفته که من سود نمی خواهم لطفا گوسفندانم را پس بدهید !!؟.
با کل پول حاصل از سپرده خودش و سود حاصل ما فقط حداکثر پنج راس گوسفند می توانیم برایش خریداری کنیم .
یعنی تعداد ۳۵ راس گوسفند کم میاریم .
این موضوع فرزندان را دچار چالش عجیبی نموده و خواستار به کار گرفته شدن بهترین کارآگاهان پلیسی شده اند که دزد آن تعداد ۳۵ راس گوسفند را مشخص نماید و یک قاضی عادل و آگاه نیز حکم عادلانه صادر نموده و علاوه بر تعداد ۳۵ راس گوسفند سود حاصل از شیر و پشم و زاد و ولد آن را محاسبه و به پدر برگرداند و اگر نه پدر به فرزندان شک نموده و آنها را دزد گوسفندان خود قلمداد خواهد نمود !!!؟.
لذا از حاذق ترین کارآگاهان حوزه اقتصاد و عادل ترین قضات حاضر در کشور خواهشمند است این موضوع را مورد بررسی و این مرد پیر کم شنوا را به حقوق خویش برسانند .
براستی چه کسی گوسفندان پدرم را دزدیده است ؟!
✅ @karkhone
👍27👎1
| سامان فائق
این مطلب در رد یا تائید هیچ سرویس اینترنتی نیست. فقط چون این روزها باب تحریم‌های مردم از شرکتها باز و البته داغ است، خواستم توضیحی در این خصوص بدهم. فقط قبل از قضاوت تا انتهای متن را کامل بخوانید.
در تمام دنیا، شرکتها برای بزرگ شدن، نیاز به ارتباط موثر با دولت‌ها دارند. شرکت‌هایی مثل آمازون، اپل، مایکروسافت، گوگل، متا (فیسبوک) و دیگر شرکتها همگی اتفاقاً به دنبال خلق ارتباطات بیشتر با دولت‌ها هستند. این ارتباط معمولاً از طریق لابی‌گری ایجاد می‌شود و امروزه در دنیا تبدیل به یک تخصص شده.
اگر به دنبال دلیل این نیاز هستید، عرض می‌کنم که شرکت‌های نوآور، معمولاً جلوتر از رگولاتوری در حرکت هستند. در واقع شرکت‌های نوآور بزرگ که روزی از یک استارتاپ کوچک شروع کرده‌اند، پا به عرصه‌هایی گذاشته‌اند یا می‌گذارند که یا در آن حوزه قبلاً قانونی وضع نشده یا قوانین ناقص است یا حتی گاهی قوانین بر خلاف حرکت آنهاست. ضمناً معمولاً دولت‌ها بودجه‌های خاصی دارند که باید در اختیار مجموعه‌های خصوصی قرار دهند تا اهداف کلان دولت‌ها از این طریق عملیاتی شود. پس این لابی‌گری گاهی هم به دریافت کمک‌های مالی ختم خواهد شد. از این رو حتماً نیاز به لابی‌گری است تا مسیر رشد و توسعه هموار شود. این موضوع در دنیا تقریباً بدیهی است.
نکته بسیار مهمی که باید توجه کنید این است که رانت یا انحصار یا امتیازات ویژه هیچ ربطی به لابی‌گری ندارد. در واقع لابی‌گری باعث می‌شود مسیری هموار شود و این مسیر متعلق به همه است. یعنی اگر قوانینی را گوگل توانست تغییر دهد، دیگر شرکتها هم می‌توانند از آن استفاده نمایند. آنچه ما در ایران شاهد آن هستیم، تقریباً ربطی به مدل استاندارد لابی‌گری در دنیا ندارد. به عنوان مثال در هزاران مورد با فیسبوک همکاری می‌کنند ولی از طرف دیگر به راحتی مارک زاکربرگ به دادگاه خوانده می‌شود و بابت همکاری خارج از اصول حرفه‌ای که در انتخابات دونالد ترامپ با وی انجام داده محاکمه می‌شود و علاوه بر جزای متناسب با جرم، جلوی دوربین همه مسئولیت این اقدام را خود یک نفره به گردن می‌گیرد و اتفاقاً صریح معذرت‌خواهی می‌کند.
من تا امروز هیچ سرویس ایرانی را ندیدم که به صراحت اشتباهی که انجام داده را بدون لکنت قبول کند، مسئولیت آن را به عهده بگیرد، عذرخواهی کند و برای جبران یک اقدام عملی شفاف انجام دهد، در عوض تا دلتان بخواهد اطلاعیه روابط عمومی مبنی بر اینکه شما اشتباه می‌کنید و این طور که شما فکر می‌کنید نیست، صادر می‌شود و مدیران‌عامل دیگر سرویس‌ها که سرمایه‌گذار مشترک دارند یا حتی در وضعیتی به هم نان قرض می‌دهند هم توئیت می‌کنند که کارآفرین مستقل را تنها گیر آوردید!
فقط ای کاش شرکت‌هایی که این روزها تحریم می‌شوند توسط مردم، با یک رویکرد طلبکارانه با مخاطب صحبت نکنند. نمی‌دانم چرا متوجه شرایط حساس این روزها نمی‌شوند. مدیران روابط عمومی شما کارشان فقط تنظیم متن اعلامیه نیست. این یک شرایط پیچیده اجتماعی است که باید حساسیت‌های آن به خوبی درک شود تا در آینده بتوانید کمافی‌السابق محبوبیت خود را حفظ کنید و به حیات خود ادامه دهید. اگر از عهده مدیریت این شرایط بر نمی‌آیید سکوت کنید. احتمال بروز خطا از اطلاعیه صادر نشده صفر است ولی وقتی چیزی نوشتید و در آن مردم معترض را برانداز خواندید، لابد صلاح مملکت خویش را بسان خسروان می‌دانید و نذر ذبح کسبتان را کردید.
نکته آخر: احتمال دارد قربانی دسیسه شده باشید؟ یعنی واقعاً بی‌گناه باشید و مردم درباره‌تان اشتباه کرده باشند؟ بله احتمال دارد. شاید بی‌گناه باشید و توسط عده‌ای داستان تحریم شما شروع شده باشد آن هم بدون دلیل متقن. شما چطور شفاف می‌کنید که بی‌گناهید؟ به شما قول می‌دهم اطلاعیه PR چاره نیست. رویکردتان را به شفاف‌سازی عوض کنید. احتمالاً از رویکرد شفاف صدمه دولتی خواهید خورد؟ اگر نکنید هم از کاربرانتان خواهید خورد.
موضوع انتخاب جایگاه است در این شرایط حساس.
پ.ن : به شخصه علاقه‌مند به شناخت شرایط فی‌مابین کانون تبلیغاتی سرکارخانم شفیعی با گروه صنایع غذایی خانواده پایداری در این دوران هستم. مع الوصف اخبار واصله خبر از تولید در بسته بندی به نام‌های دیگر در این گروه دارد و اشاره به اسم برند در ظَهَر بسته بندی ها...
✅ @karkhone
این مطلب در رد یا تائید هیچ سرویس اینترنتی نیست. فقط چون این روزها باب تحریم‌های مردم از شرکتها باز و البته داغ است، خواستم توضیحی در این خصوص بدهم. فقط قبل از قضاوت تا انتهای متن را کامل بخوانید.
در تمام دنیا، شرکتها برای بزرگ شدن، نیاز به ارتباط موثر با دولت‌ها دارند. شرکت‌هایی مثل آمازون، اپل، مایکروسافت، گوگل، متا (فیسبوک) و دیگر شرکتها همگی اتفاقاً به دنبال خلق ارتباطات بیشتر با دولت‌ها هستند. این ارتباط معمولاً از طریق لابی‌گری ایجاد می‌شود و امروزه در دنیا تبدیل به یک تخصص شده.
اگر به دنبال دلیل این نیاز هستید، عرض می‌کنم که شرکت‌های نوآور، معمولاً جلوتر از رگولاتوری در حرکت هستند. در واقع شرکت‌های نوآور بزرگ که روزی از یک استارتاپ کوچک شروع کرده‌اند، پا به عرصه‌هایی گذاشته‌اند یا می‌گذارند که یا در آن حوزه قبلاً قانونی وضع نشده یا قوانین ناقص است یا حتی گاهی قوانین بر خلاف حرکت آنهاست. ضمناً معمولاً دولت‌ها بودجه‌های خاصی دارند که باید در اختیار مجموعه‌های خصوصی قرار دهند تا اهداف کلان دولت‌ها از این طریق عملیاتی شود. پس این لابی‌گری گاهی هم به دریافت کمک‌های مالی ختم خواهد شد. از این رو حتماً نیاز به لابی‌گری است تا مسیر رشد و توسعه هموار شود. این موضوع در دنیا تقریباً بدیهی است.
نکته بسیار مهمی که باید توجه کنید این است که رانت یا انحصار یا امتیازات ویژه هیچ ربطی به لابی‌گری ندارد. در واقع لابی‌گری باعث می‌شود مسیری هموار شود و این مسیر متعلق به همه است. یعنی اگر قوانینی را گوگل توانست تغییر دهد، دیگر شرکتها هم می‌توانند از آن استفاده نمایند. آنچه ما در ایران شاهد آن هستیم، تقریباً ربطی به مدل استاندارد لابی‌گری در دنیا ندارد. به عنوان مثال در هزاران مورد با فیسبوک همکاری می‌کنند ولی از طرف دیگر به راحتی مارک زاکربرگ به دادگاه خوانده می‌شود و بابت همکاری خارج از اصول حرفه‌ای که در انتخابات دونالد ترامپ با وی انجام داده محاکمه می‌شود و علاوه بر جزای متناسب با جرم، جلوی دوربین همه مسئولیت این اقدام را خود یک نفره به گردن می‌گیرد و اتفاقاً صریح معذرت‌خواهی می‌کند.
من تا امروز هیچ سرویس ایرانی را ندیدم که به صراحت اشتباهی که انجام داده را بدون لکنت قبول کند، مسئولیت آن را به عهده بگیرد، عذرخواهی کند و برای جبران یک اقدام عملی شفاف انجام دهد، در عوض تا دلتان بخواهد اطلاعیه روابط عمومی مبنی بر اینکه شما اشتباه می‌کنید و این طور که شما فکر می‌کنید نیست، صادر می‌شود و مدیران‌عامل دیگر سرویس‌ها که سرمایه‌گذار مشترک دارند یا حتی در وضعیتی به هم نان قرض می‌دهند هم توئیت می‌کنند که کارآفرین مستقل را تنها گیر آوردید!
فقط ای کاش شرکت‌هایی که این روزها تحریم می‌شوند توسط مردم، با یک رویکرد طلبکارانه با مخاطب صحبت نکنند. نمی‌دانم چرا متوجه شرایط حساس این روزها نمی‌شوند. مدیران روابط عمومی شما کارشان فقط تنظیم متن اعلامیه نیست. این یک شرایط پیچیده اجتماعی است که باید حساسیت‌های آن به خوبی درک شود تا در آینده بتوانید کمافی‌السابق محبوبیت خود را حفظ کنید و به حیات خود ادامه دهید. اگر از عهده مدیریت این شرایط بر نمی‌آیید سکوت کنید. احتمال بروز خطا از اطلاعیه صادر نشده صفر است ولی وقتی چیزی نوشتید و در آن مردم معترض را برانداز خواندید، لابد صلاح مملکت خویش را بسان خسروان می‌دانید و نذر ذبح کسبتان را کردید.
نکته آخر: احتمال دارد قربانی دسیسه شده باشید؟ یعنی واقعاً بی‌گناه باشید و مردم درباره‌تان اشتباه کرده باشند؟ بله احتمال دارد. شاید بی‌گناه باشید و توسط عده‌ای داستان تحریم شما شروع شده باشد آن هم بدون دلیل متقن. شما چطور شفاف می‌کنید که بی‌گناهید؟ به شما قول می‌دهم اطلاعیه PR چاره نیست. رویکردتان را به شفاف‌سازی عوض کنید. احتمالاً از رویکرد شفاف صدمه دولتی خواهید خورد؟ اگر نکنید هم از کاربرانتان خواهید خورد.
موضوع انتخاب جایگاه است در این شرایط حساس.
پ.ن : به شخصه علاقه‌مند به شناخت شرایط فی‌مابین کانون تبلیغاتی سرکارخانم شفیعی با گروه صنایع غذایی خانواده پایداری در این دوران هستم. مع الوصف اخبار واصله خبر از تولید در بسته بندی به نام‌های دیگر در این گروه دارد و اشاره به اسم برند در ظَهَر بسته بندی ها...
✅ @karkhone
👍11