پا روی دُمم نگذار
| محمد ماشین چیان
پدران موسس ایالات متحد آزادیخواهانی انقلابی بودند که ظلم انگلیس را تاب نیاورده، مقابلش قد علم کرده، و اسلحه دست گرفتند. در امریکای آن زمان بدوا خیلی‌ها با انقلاب علیه نظام سلطنتی مخالف بودند. آنها می‌دانستند که ایستادن مقابل ظالم گران است و هزینه‌اش را باید با خون بپردازند. لذا تلاش عقلا این بود که مشکل را از راه‌های صلح‌آمیز و مذاکره حل کنند. به‌گواه تاریخ معمولا ظالم گوشش به حرف رعایا بدهکار نیست و خدم و حشم و سازمان و سپاه این تصور را برای او بوجود می‌آورد که رام کردن گله‌ی رعایا کاری آسان است و نهایتا مستلزم چند سگ درنده. داستان جرج، پادشاه انگلستان هم همین بود. فرستادگان دست از پا درازتر از انگلستان باز می‌گشتند و پادشاه هر روز بر مردمان مستعمرات سخت‌تر می‌گرفت.
بنجامین فرانکلین، که بعدها یکی از پدران موسس ایالات متحد شد—هرچند برخلاف تصور عموم هرگز رئیس‌جمهور ایالات متحد نشد—و تا امروز تصویرش روی اسکناس ۱۰۰ دلاری نقش بسته، ده سال قبل از انقلاب امریکا نماینده مستعمرات امریکا در بریتانیا بود. او پس از تصویب قوانین مالیاتی کمرشکن بریتانیا علیه امریکا (قانون تمبر) در سال ۱۷۶۵ و پس از سفرش به ایرلند و مشاهده ظلم انگلیسی‌ها در مستعمره همسایه در سال ۱۷۷۱ نسبت به آینده هشدار داد.
اما گوش پادشاه به این حرف‌ها بدهکار نبود. مگر یک مشت رعیت مسلح می‌تواند مقابل ارتش منظم و آبدیده بایستد؟ غلط کردهاند! پس فشارها بر زندگی مردمان مستعمرات امریکا افزایش یافت. هرچه سمبه پر زورتر شد مردم مصمم‌تر شده و عده بیشتری مقابل ظلم ایستادند. مردم اندک زندگی باقیمانده را وقف آزادی و خود را برای مرگِ ایستاده آماده کردند.
در ۱۷۷۵ فرانکلین در نشریه پنسیلوانیا گزت «مار زنگی» را سمبل روحیه استقلال‌طلبی و آزادگی امریکایی‌ها خواند:
«ببینید این جانور پلک ندارد و چشمانش همیشه باز است، که نشان‌دهنده هوشیاری اوست. هرگز حمله‌ای را آغاز نمی‌کند، و وقتی خشمگین اش کردی هیچوقت تسلیم نخواهد شد که این هم نشان‌دهنده جلال و شهامت اوست. سلاحش که خداوند بر او ارزانی داشته در دهانش مخفیست، و لذا از چشم دشمنانش غایب است. جانوریست که در نگاه اول ترسو و بیدفاع می نماید، اما با همین سلاح کوچک حریف را از پای در می‌آورد. با اینحال، مار بر این امر واقف بوده، و قبل از حمله خود، حتی به دشمنانش، با دُم اش هشدار می‌دهد. با هشدارش، دشمن را از پای گذاردن بر او و لگدمال کردن او بر حذر می‌دارد. آیا من در اشتباهم که چنین تصویری را در روحیه و خصلت آمریکایی‌ها می‌بینم؟»
ژنرال گدزدِن در همان سال پرچمی طراحی کرد که بلافاصله به نمادی علیه استعمار انگلیس و مقاومت ایالاتِ متحد تبدیل شد. بر این پرچم زرد رنگ یک مار زنگی نقش بسته و عبارت «پا روی دمم نگذار» نوشته شده است. این پرچم آخرین هشدار انقلابیون، که عده زیادی از آنها شهروندان عادی و کشاورز و بقال و چقال بودند به بزرگترین امپراطوری تاریخ بود.
…و امروز همه می‌دانیم که پا روی دم مردمان عادی گذاشتن چه عاقبتی داشت.
امریکا از آن زمان تا کنون فراز و فرودهای زیادی بخود دیده و امریکای اوباما و ترامپ و بایدن، شباهت کمی به خاستگاه آزادیخواهی مدرن دارد. اما نماد مار زنگی تا امروز همچنان نزد آزادیخواهان نماد ضد استثمار و ظلم‌ستیزی باقی مانده است. آزادیخواهان هشدار می‌دهند که «پا روی دم ما نگذارید. بگذارید زندگی کنیم.»
✅ @karkhone
| محمد ماشین چیان
پدران موسس ایالات متحد آزادیخواهانی انقلابی بودند که ظلم انگلیس را تاب نیاورده، مقابلش قد علم کرده، و اسلحه دست گرفتند. در امریکای آن زمان بدوا خیلی‌ها با انقلاب علیه نظام سلطنتی مخالف بودند. آنها می‌دانستند که ایستادن مقابل ظالم گران است و هزینه‌اش را باید با خون بپردازند. لذا تلاش عقلا این بود که مشکل را از راه‌های صلح‌آمیز و مذاکره حل کنند. به‌گواه تاریخ معمولا ظالم گوشش به حرف رعایا بدهکار نیست و خدم و حشم و سازمان و سپاه این تصور را برای او بوجود می‌آورد که رام کردن گله‌ی رعایا کاری آسان است و نهایتا مستلزم چند سگ درنده. داستان جرج، پادشاه انگلستان هم همین بود. فرستادگان دست از پا درازتر از انگلستان باز می‌گشتند و پادشاه هر روز بر مردمان مستعمرات سخت‌تر می‌گرفت.
بنجامین فرانکلین، که بعدها یکی از پدران موسس ایالات متحد شد—هرچند برخلاف تصور عموم هرگز رئیس‌جمهور ایالات متحد نشد—و تا امروز تصویرش روی اسکناس ۱۰۰ دلاری نقش بسته، ده سال قبل از انقلاب امریکا نماینده مستعمرات امریکا در بریتانیا بود. او پس از تصویب قوانین مالیاتی کمرشکن بریتانیا علیه امریکا (قانون تمبر) در سال ۱۷۶۵ و پس از سفرش به ایرلند و مشاهده ظلم انگلیسی‌ها در مستعمره همسایه در سال ۱۷۷۱ نسبت به آینده هشدار داد.
اما گوش پادشاه به این حرف‌ها بدهکار نبود. مگر یک مشت رعیت مسلح می‌تواند مقابل ارتش منظم و آبدیده بایستد؟ غلط کردهاند! پس فشارها بر زندگی مردمان مستعمرات امریکا افزایش یافت. هرچه سمبه پر زورتر شد مردم مصمم‌تر شده و عده بیشتری مقابل ظلم ایستادند. مردم اندک زندگی باقیمانده را وقف آزادی و خود را برای مرگِ ایستاده آماده کردند.
در ۱۷۷۵ فرانکلین در نشریه پنسیلوانیا گزت «مار زنگی» را سمبل روحیه استقلال‌طلبی و آزادگی امریکایی‌ها خواند:
«ببینید این جانور پلک ندارد و چشمانش همیشه باز است، که نشان‌دهنده هوشیاری اوست. هرگز حمله‌ای را آغاز نمی‌کند، و وقتی خشمگین اش کردی هیچوقت تسلیم نخواهد شد که این هم نشان‌دهنده جلال و شهامت اوست. سلاحش که خداوند بر او ارزانی داشته در دهانش مخفیست، و لذا از چشم دشمنانش غایب است. جانوریست که در نگاه اول ترسو و بیدفاع می نماید، اما با همین سلاح کوچک حریف را از پای در می‌آورد. با اینحال، مار بر این امر واقف بوده، و قبل از حمله خود، حتی به دشمنانش، با دُم اش هشدار می‌دهد. با هشدارش، دشمن را از پای گذاردن بر او و لگدمال کردن او بر حذر می‌دارد. آیا من در اشتباهم که چنین تصویری را در روحیه و خصلت آمریکایی‌ها می‌بینم؟»
ژنرال گدزدِن در همان سال پرچمی طراحی کرد که بلافاصله به نمادی علیه استعمار انگلیس و مقاومت ایالاتِ متحد تبدیل شد. بر این پرچم زرد رنگ یک مار زنگی نقش بسته و عبارت «پا روی دمم نگذار» نوشته شده است. این پرچم آخرین هشدار انقلابیون، که عده زیادی از آنها شهروندان عادی و کشاورز و بقال و چقال بودند به بزرگترین امپراطوری تاریخ بود.
…و امروز همه می‌دانیم که پا روی دم مردمان عادی گذاشتن چه عاقبتی داشت.
امریکا از آن زمان تا کنون فراز و فرودهای زیادی بخود دیده و امریکای اوباما و ترامپ و بایدن، شباهت کمی به خاستگاه آزادیخواهی مدرن دارد. اما نماد مار زنگی تا امروز همچنان نزد آزادیخواهان نماد ضد استثمار و ظلم‌ستیزی باقی مانده است. آزادیخواهان هشدار می‌دهند که «پا روی دم ما نگذارید. بگذارید زندگی کنیم.»
✅ @karkhone
👍40👎1
محمد ابراهیم باستانی پاریزی
عامل بزرگ حملهء مغول، بازگشایی راه ابریشم بوده است. سلطان محمد خوارزمشاه با کشتن سیصد تاجرِ شرق دور، و ضبط کالای آنها، مرغی را که تخم زرّین می‌کرد کُشت و خورد. چین و مغولستان، آشفتگی را که سرمایهء اصلی آنها را از میان می‌بُرد، برنتافتند. همچنان که دنیای امروز، آشفتگی راه‌های نفت‌کش‌ها را برنمی‌تابد.
✅ @karkhone
عامل بزرگ حملهء مغول، بازگشایی راه ابریشم بوده است. سلطان محمد خوارزمشاه با کشتن سیصد تاجرِ شرق دور، و ضبط کالای آنها، مرغی را که تخم زرّین می‌کرد کُشت و خورد. چین و مغولستان، آشفتگی را که سرمایهء اصلی آنها را از میان می‌بُرد، برنتافتند. همچنان که دنیای امروز، آشفتگی راه‌های نفت‌کش‌ها را برنمی‌تابد.
✅ @karkhone
👍11👎3
چرا سیاست شکست می خورد؟
| دیوید بوآز
مشکل واقعی در ایالات متحده همان مشکلی است که در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است: دولت بزرگ. هر چه دولت بزرگتر باشد، شکست آن نیز بزرگتر است؛ بنابراین سوسیالیسم دولتی محرز ترین سیاست شکست خورده بود. همانطور که آزادیخواهان در طول قرن گذشته هشدار دادند، سوسیالیسم و سایر تلاش ها برای جایگزینی تصمیم گیری های فردی با راه حل های دولتی، آزادی و حیثیت فرد را از بین برد - هدفی که نبردهای بسیاری در تمدن غرب برای آن به وقوع پیوست. سوسیالیسم همچنین با چندین مشکل سیاسی و اقتصادی غیرقابل حل روبرو بود:
• مشکل تمامیت خواهی ، این است که چنین تمرکز قدرتی وسوسه ای غیرقابل تحمل برای سوء استفاده خواهد بود.
• مشکل انگیزه، نبود انگیزه برای افراد برای کار سخت یا موثر
• مشکل محاسبه ، که کمتر درک شده است ،ناتوانی یک سیستم سوسیالیستی بدون قیمت یا بازار در تخصیص منابع بر اساس ترجیحات مصرف کننده
برای دهه‌ها، اقتصاددانان آزادی‌خواه مانند هایک و لودویگ فون میزس اصرار داشتند که سوسیالیسم به سادگی اجرایی نیست، نمی‌تواند به طور مؤثر از همه منابع و دانش یک جامعه بزرگ برای خدمت به مصرف‌کنندگان استفاده کند. و برای چندین دهه، سوسیال دموکرات ها در غرب این ادعاها را رد می کردند و استدلال می کردند که نه تنها کمونیسم شوروی پابرجا مانده است، بلکه اقتصاد آن سریعتر از اقتصاد غرب در حال رشد است.
سوسیال دموکرات ها در اشتباه بودند. اگرچه اقتصاد نابخردانه شوروی می‌توانست مقادیر زیادی فولاد و بتن نامرغوب تولید کند - چیزی که فیلسوف مجارستانی الاصل مایکل پولانی آن را "تولید تجملی" می‌نامید - و حتی مردان را به فضا بفرستد، اما هرگز نتوانست آنچه را که مصرف‌کنندگان خواهان آن بودند را تولید کند. در اواخر دهه 1980، اقتصاد شوروی آنطور که سیا تخمین زده بود، دو سوم اقتصاد ایالات متحده نبود؛ همانطور که جان کنت گالبریت، اقتصاددان دانشگاه هاروارد گفت، «از نیروی انسانی خود به طور کامل استفاده نکرد»؛ همانطور که کتاب درسی پل ساموئلسون، برنده جایزه نوبل، به نسل‌هایی دانشجویان فهماند ، اقتصاد شوروی «موتور قدرتمندی برای رشد اقتصادی» نبود. در واقع حدود 10 درصد اندازه اقتصاد ایالات متحده بود،- زیرا تقریباً موارد متفاوتی را می توان با هم مقایسه کرد - و از نیروی کار تحصیل کرده شوروی به شکل کاملا ناکارآمدی بهره جست. یک شکست در عصر صنعتی و یک دایناسور در عصر اطلاعات بود، واقعیتی که برای همه - به جز روشنفکران غربی - که از اتحاد جماهیر شوروی دیدار کردند، آشکار بود.
مداخله دولت در جامعه و بازارهای ایالات متحده از مشکلات مشابهی، اگرچه ضعیف تر رنج می برد. قدرت همیشه فاسد می کند و قدرت دولت برای اینکه به مردم بگوید چگونه زندگی کنند یا پول را از مالکان آن بگیرد و به سایرین منتقل کند ،همیشه وسوسه ای برای فساد است. مالیات ها و مقررات انگیزه مردم برای تولید ثروت را کاهش می دهد و برنامه های انتقال دولتی انگیزه کار، پس انداز و کمک به خانواده و دوستان در صورت بیماری، از کار افتادگی یا بازنشستگی را کاهش می دهد. و اگرچه بوروکرات های ایالات متحده اشتباهات فاحشی را که برنامه ریزان سوسیالیست مرتکب شدند انجام نمی دهند ، با این وجود واضح است که شرکت‌های دولتی نسبت به شرکت‌های خصوصی از کارآمدی و نوآوری کمتری برخوردارند و منابع را هدر می دهند. فقط خدمات پستی ایالات متحده را با فدرال اکسپرس مقایسه کنید. یا برای رفع مشکلات ،تماس با آمریکن اکسپرس (American Express)را با خدمات درآمد داخلی (IRS) مقایسه کنید. یا یک آپارتمان خصوصی را با مسکن عمومی مقایسه کنید. افرادی که مالکیت ملک را در اختیار ندارند، به اندازه مالکان از آن مراقبت نمی کنند؛ افرادی که پول خود را در یک شرکت سرمایه گذاری نمی کنند و از موفقیت آن سود به دست نمی آورند ، هرگز نمی توانند نوآوری به وجود آورند یا به درستی به مشتریان خدمات دهند و همینطور نمی توانند به اندازه کارآفرینان سودجو هزینه ها را کاهش دهند.
گالبریت در کتاب خود به نام « جامعه مرفه » عنوان کرد که « ثروت خصوصی و افتضاح عمومی» - یعنی جامعه‌ای که در آن منابع خصوصی عموماً تمیز و کارآمد بودند، به خوبی نگهداری می‌شدند و کیفیتشان روز به روز بهبود می‌یافت، در حالی که فضاهای عمومی کثیف، شلوغ، و ناامن بودند - و به طرز عجیبی به این نتیجه رسید که ما باید منابع بیشتری را به بخش عمومی منتقل کنیم.این کتاب نتیجه‌گیری متفاوتی را ارائه می دهد : از آنجایی که کالاها و خدمات تولید شده در بازار رقابتی احتمالاً کارآمدتر و با توجه به تقاضای واقعی مصرف‌کننده ،نسبت به کالاهای تولید شده توسط دولت، تولید می‌شوند، باید سعی کنیم جنبه های مختلف زندگی را خارج از کنترل دولت نگه داریم.
/ذهن آزادی خواه
✅ @karkhone
| دیوید بوآز
مشکل واقعی در ایالات متحده همان مشکلی است که در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است: دولت بزرگ. هر چه دولت بزرگتر باشد، شکست آن نیز بزرگتر است؛ بنابراین سوسیالیسم دولتی محرز ترین سیاست شکست خورده بود. همانطور که آزادیخواهان در طول قرن گذشته هشدار دادند، سوسیالیسم و سایر تلاش ها برای جایگزینی تصمیم گیری های فردی با راه حل های دولتی، آزادی و حیثیت فرد را از بین برد - هدفی که نبردهای بسیاری در تمدن غرب برای آن به وقوع پیوست. سوسیالیسم همچنین با چندین مشکل سیاسی و اقتصادی غیرقابل حل روبرو بود:
• مشکل تمامیت خواهی ، این است که چنین تمرکز قدرتی وسوسه ای غیرقابل تحمل برای سوء استفاده خواهد بود.
• مشکل انگیزه، نبود انگیزه برای افراد برای کار سخت یا موثر
• مشکل محاسبه ، که کمتر درک شده است ،ناتوانی یک سیستم سوسیالیستی بدون قیمت یا بازار در تخصیص منابع بر اساس ترجیحات مصرف کننده
برای دهه‌ها، اقتصاددانان آزادی‌خواه مانند هایک و لودویگ فون میزس اصرار داشتند که سوسیالیسم به سادگی اجرایی نیست، نمی‌تواند به طور مؤثر از همه منابع و دانش یک جامعه بزرگ برای خدمت به مصرف‌کنندگان استفاده کند. و برای چندین دهه، سوسیال دموکرات ها در غرب این ادعاها را رد می کردند و استدلال می کردند که نه تنها کمونیسم شوروی پابرجا مانده است، بلکه اقتصاد آن سریعتر از اقتصاد غرب در حال رشد است.
سوسیال دموکرات ها در اشتباه بودند. اگرچه اقتصاد نابخردانه شوروی می‌توانست مقادیر زیادی فولاد و بتن نامرغوب تولید کند - چیزی که فیلسوف مجارستانی الاصل مایکل پولانی آن را "تولید تجملی" می‌نامید - و حتی مردان را به فضا بفرستد، اما هرگز نتوانست آنچه را که مصرف‌کنندگان خواهان آن بودند را تولید کند. در اواخر دهه 1980، اقتصاد شوروی آنطور که سیا تخمین زده بود، دو سوم اقتصاد ایالات متحده نبود؛ همانطور که جان کنت گالبریت، اقتصاددان دانشگاه هاروارد گفت، «از نیروی انسانی خود به طور کامل استفاده نکرد»؛ همانطور که کتاب درسی پل ساموئلسون، برنده جایزه نوبل، به نسل‌هایی دانشجویان فهماند ، اقتصاد شوروی «موتور قدرتمندی برای رشد اقتصادی» نبود. در واقع حدود 10 درصد اندازه اقتصاد ایالات متحده بود،- زیرا تقریباً موارد متفاوتی را می توان با هم مقایسه کرد - و از نیروی کار تحصیل کرده شوروی به شکل کاملا ناکارآمدی بهره جست. یک شکست در عصر صنعتی و یک دایناسور در عصر اطلاعات بود، واقعیتی که برای همه - به جز روشنفکران غربی - که از اتحاد جماهیر شوروی دیدار کردند، آشکار بود.
مداخله دولت در جامعه و بازارهای ایالات متحده از مشکلات مشابهی، اگرچه ضعیف تر رنج می برد. قدرت همیشه فاسد می کند و قدرت دولت برای اینکه به مردم بگوید چگونه زندگی کنند یا پول را از مالکان آن بگیرد و به سایرین منتقل کند ،همیشه وسوسه ای برای فساد است. مالیات ها و مقررات انگیزه مردم برای تولید ثروت را کاهش می دهد و برنامه های انتقال دولتی انگیزه کار، پس انداز و کمک به خانواده و دوستان در صورت بیماری، از کار افتادگی یا بازنشستگی را کاهش می دهد. و اگرچه بوروکرات های ایالات متحده اشتباهات فاحشی را که برنامه ریزان سوسیالیست مرتکب شدند انجام نمی دهند ، با این وجود واضح است که شرکت‌های دولتی نسبت به شرکت‌های خصوصی از کارآمدی و نوآوری کمتری برخوردارند و منابع را هدر می دهند. فقط خدمات پستی ایالات متحده را با فدرال اکسپرس مقایسه کنید. یا برای رفع مشکلات ،تماس با آمریکن اکسپرس (American Express)را با خدمات درآمد داخلی (IRS) مقایسه کنید. یا یک آپارتمان خصوصی را با مسکن عمومی مقایسه کنید. افرادی که مالکیت ملک را در اختیار ندارند، به اندازه مالکان از آن مراقبت نمی کنند؛ افرادی که پول خود را در یک شرکت سرمایه گذاری نمی کنند و از موفقیت آن سود به دست نمی آورند ، هرگز نمی توانند نوآوری به وجود آورند یا به درستی به مشتریان خدمات دهند و همینطور نمی توانند به اندازه کارآفرینان سودجو هزینه ها را کاهش دهند.
گالبریت در کتاب خود به نام « جامعه مرفه » عنوان کرد که « ثروت خصوصی و افتضاح عمومی» - یعنی جامعه‌ای که در آن منابع خصوصی عموماً تمیز و کارآمد بودند، به خوبی نگهداری می‌شدند و کیفیتشان روز به روز بهبود می‌یافت، در حالی که فضاهای عمومی کثیف، شلوغ، و ناامن بودند - و به طرز عجیبی به این نتیجه رسید که ما باید منابع بیشتری را به بخش عمومی منتقل کنیم.این کتاب نتیجه‌گیری متفاوتی را ارائه می دهد : از آنجایی که کالاها و خدمات تولید شده در بازار رقابتی احتمالاً کارآمدتر و با توجه به تقاضای واقعی مصرف‌کننده ،نسبت به کالاهای تولید شده توسط دولت، تولید می‌شوند، باید سعی کنیم جنبه های مختلف زندگی را خارج از کنترل دولت نگه داریم.
/ذهن آزادی خواه
✅ @karkhone
👍8👎1
سرگذشت یک محموله صادراتی
| محسن جلال پور
قصد دارید یک کانتینر مغز پسته برای صادرات به اروپا آماده کنید. ابتدا نیاز به منابع مالی دارید و در حالی‌که نرخ بهره در كشورهای رقيب كمتر از پنج درصد است، شما باید نرخ 20 درصد را در نظر بگیرید.
حال باید پسته مورد نیاز را از بازار بخرید اما خرید برای شما سه بزنگاه سخت دارد.
بزنگاه اول؛ قیمت خرید محصول است که باید رقابتی باشد و شما این امکان را داشته باشید که با محصول کشورهای ترکیه و آمریکا و دیگر کشورها در بازار رقابت کنید.
بزنگاه دوم کیفیت محصول است که باید مورد تایید کامل نهادهای بهداشتی و نظارتی اروپایی باشد. در اروپا سه مؤلفه برای مغز پسته اهمیت دارد؛
مؤلفه اول به شکل ظاهری و فیزیکی محصول برمی‌گردد، دومی به میزان سموم نهفته در محصول مربوط میشود و سومی با میزان آلودگی به میکروب‌ها در ارتباط است. تعارف ندارند، محصول صادر شده هر کدام از این مؤلفه‌ها را نداشته باشد، یا معدوم میشود یا مرجوع. اگر معدوم شود که سرمایه‌ات از بین رفته و اگر مرجوع شود باید هزینه مضاعفی بپردازی که محموله را برگردانی يا اگر امكان پذير بود به بازارهای دیگری ارسال کنی.
حال فرض کنیم به هر ترتیبی موفق شده‌ایم پسته مورد نیاز را تهیه کنیم، حدود 45 تا 60 روز طول می‌کشد تا مقدمات صادرات آن فراهم شود.
بزنگاه سوم فرآیند صادرات است. فرض کنیم این مرحله را هم به سلامت پشت سر گذاشته‌ایم و محموله صادراتی موفق شده از آزمایش‌های داخلی سربلند بیرون بیاید و آماده ارسال است، باور می‌کنید کامیونی وجود ندارد که بار صادراتی را به اروپا ببرد؟
در ماه‌های گذشته اغلب رانندگان ترانزیتی موفق به دریافت مدارک مورد نیاز برای عبور از مرزها و جاده‌های اروپایی نشده‌اند و تقریبا حمل و نقل زمینی ما از کار افتاده است.
به این ترتیب دو راه پیش روی شما قرار دارد؛ یا باید محموله خود را از مسیرهای دریایی ترکیه ارسال کنید یا از طریق بندرعباس که در این صورت ارسال محموله به خاطر تحریم و موانع موجود، ممکن است دست کم سه ماه طول بکشد و اگر بخواهی آن را از طريق دو یا سه مسير ارسال کنی، باید هزینه مضاعف حمل را بپردازی و قطعا هم از نظر مالی زیان می‌بینی و هم محموله به موقع نمی‌رسد.
حال فرض کنیم با همه مشکلات موجود، این مرحله را هم طی کرده‌ایم و محموله به کشور مقصد رسیده است. خطر بسیار بزرگ این است که محصولات کشاورزی ما به خاطر کیفیت پایین سموم وارداتی ( به دليل تحريم) یا به خاطر استفاده بی‌رویه از سموم (به دليل نبود دانش كافی در زمينه چگونگی استفاده)به شدت ریسک آلودگی دارند و صادر کننده هر اندازه دقت کند ممکن است در یک محموله 25 تنی، مقداری محصول آلوده به سم یا میکروب وجود داشته باشد که به خاطر آن کل محموله به خطر می‌افتد و خطر مرجوعی یا معدومی آن وجود دارد.
بیایید فرض کنیم این مرحله هم به سلامت به پایان رسیده و محموله صادراتی از این آزمون هم به سلامت عبور کرده و به دست خریدار رسیده است. خریدار حداقل یک ماه و نیم تا دو ماه زمان می‌خواهد تا پول محموله را واریز کند و این زمان ممکن تا یک سال هم طول بکشد.
در این مدت چه اتفاقاتی در داخل و بیرون کشور رخ می‌دهد؟ برابری ريال و دلار و یورو چه میشود، سیاست‌های داخلی چه وضعی پیدا می‌کنند؟
تازه پول را که بدون مشکل دریافت کنی، شرایط انتقالش را نداری. حالا باید صراف پیدا کنی و هزینه مضاعف بپردازی تا پول انتقال پیدا کند. ارز آن، باید به قیمت نیمایی عرضه شود. ممکمن است تفاوت ارز نیمایی و بازار آزاد در هر يورو تا حدود 6 هزار تومان ياحتی بيشتر باشد، فرض کنید هر کیلو مغز پسته ١٧ يورو باشد آن را در 6 هزار تومان ضرب کنید میشود حدود صد هزار تومان یعنی در یک کیلو مغز پسته که هر کیلوی آن حدود ٥٥٠هزار تومان قیمت دارد، 20 درصد اختلاف ارز نیمایی دیده میشود که چطور می‌توانید پوشش دهید؟
بنابراین اگر بخواهی در بازارهای جهانی رقابت کنی ناچار زیان می‌ببینی یا باید کنار بنشینی و اگر بخواهی ارز ناشی از صادرات را در بازار آزاد بفروشی به نوعی مرتکب تخلف شده‌ای که دولت یقه‌ات را میگیرد یا اینکه باید به تقلب رو بیاوری و از کارت بازرگانی دیگران استفاده کنی.
هنوز مشکل به پایان نرسیده و اداره مالیات سراغت می‌آید و بابت تسعیر ارز مالیات مضاعفی درخواست میکند. نتیجه اینکه بعد از یک سال یا بیشتر به پول صادرات می‌رسی و خوب که حساب کنی، می‌بینی صادرات بيشتر شبیه بندبازی پر دردسر و پر خطر است تا يك تجارت .
به همین دلیل جا دارد روز ملی صادرات را به همه سیاستمدارانی که موفق شدند صادرات قانونی را از قاچاق مواد مخدر دشوارتر کنند تبریک بگوييم.
✅ @karkhone
| محسن جلال پور
قصد دارید یک کانتینر مغز پسته برای صادرات به اروپا آماده کنید. ابتدا نیاز به منابع مالی دارید و در حالی‌که نرخ بهره در كشورهای رقيب كمتر از پنج درصد است، شما باید نرخ 20 درصد را در نظر بگیرید.
حال باید پسته مورد نیاز را از بازار بخرید اما خرید برای شما سه بزنگاه سخت دارد.
بزنگاه اول؛ قیمت خرید محصول است که باید رقابتی باشد و شما این امکان را داشته باشید که با محصول کشورهای ترکیه و آمریکا و دیگر کشورها در بازار رقابت کنید.
بزنگاه دوم کیفیت محصول است که باید مورد تایید کامل نهادهای بهداشتی و نظارتی اروپایی باشد. در اروپا سه مؤلفه برای مغز پسته اهمیت دارد؛
مؤلفه اول به شکل ظاهری و فیزیکی محصول برمی‌گردد، دومی به میزان سموم نهفته در محصول مربوط میشود و سومی با میزان آلودگی به میکروب‌ها در ارتباط است. تعارف ندارند، محصول صادر شده هر کدام از این مؤلفه‌ها را نداشته باشد، یا معدوم میشود یا مرجوع. اگر معدوم شود که سرمایه‌ات از بین رفته و اگر مرجوع شود باید هزینه مضاعفی بپردازی که محموله را برگردانی يا اگر امكان پذير بود به بازارهای دیگری ارسال کنی.
حال فرض کنیم به هر ترتیبی موفق شده‌ایم پسته مورد نیاز را تهیه کنیم، حدود 45 تا 60 روز طول می‌کشد تا مقدمات صادرات آن فراهم شود.
بزنگاه سوم فرآیند صادرات است. فرض کنیم این مرحله را هم به سلامت پشت سر گذاشته‌ایم و محموله صادراتی موفق شده از آزمایش‌های داخلی سربلند بیرون بیاید و آماده ارسال است، باور می‌کنید کامیونی وجود ندارد که بار صادراتی را به اروپا ببرد؟
در ماه‌های گذشته اغلب رانندگان ترانزیتی موفق به دریافت مدارک مورد نیاز برای عبور از مرزها و جاده‌های اروپایی نشده‌اند و تقریبا حمل و نقل زمینی ما از کار افتاده است.
به این ترتیب دو راه پیش روی شما قرار دارد؛ یا باید محموله خود را از مسیرهای دریایی ترکیه ارسال کنید یا از طریق بندرعباس که در این صورت ارسال محموله به خاطر تحریم و موانع موجود، ممکن است دست کم سه ماه طول بکشد و اگر بخواهی آن را از طريق دو یا سه مسير ارسال کنی، باید هزینه مضاعف حمل را بپردازی و قطعا هم از نظر مالی زیان می‌بینی و هم محموله به موقع نمی‌رسد.
حال فرض کنیم با همه مشکلات موجود، این مرحله را هم طی کرده‌ایم و محموله به کشور مقصد رسیده است. خطر بسیار بزرگ این است که محصولات کشاورزی ما به خاطر کیفیت پایین سموم وارداتی ( به دليل تحريم) یا به خاطر استفاده بی‌رویه از سموم (به دليل نبود دانش كافی در زمينه چگونگی استفاده)به شدت ریسک آلودگی دارند و صادر کننده هر اندازه دقت کند ممکن است در یک محموله 25 تنی، مقداری محصول آلوده به سم یا میکروب وجود داشته باشد که به خاطر آن کل محموله به خطر می‌افتد و خطر مرجوعی یا معدومی آن وجود دارد.
بیایید فرض کنیم این مرحله هم به سلامت به پایان رسیده و محموله صادراتی از این آزمون هم به سلامت عبور کرده و به دست خریدار رسیده است. خریدار حداقل یک ماه و نیم تا دو ماه زمان می‌خواهد تا پول محموله را واریز کند و این زمان ممکن تا یک سال هم طول بکشد.
در این مدت چه اتفاقاتی در داخل و بیرون کشور رخ می‌دهد؟ برابری ريال و دلار و یورو چه میشود، سیاست‌های داخلی چه وضعی پیدا می‌کنند؟
تازه پول را که بدون مشکل دریافت کنی، شرایط انتقالش را نداری. حالا باید صراف پیدا کنی و هزینه مضاعف بپردازی تا پول انتقال پیدا کند. ارز آن، باید به قیمت نیمایی عرضه شود. ممکمن است تفاوت ارز نیمایی و بازار آزاد در هر يورو تا حدود 6 هزار تومان ياحتی بيشتر باشد، فرض کنید هر کیلو مغز پسته ١٧ يورو باشد آن را در 6 هزار تومان ضرب کنید میشود حدود صد هزار تومان یعنی در یک کیلو مغز پسته که هر کیلوی آن حدود ٥٥٠هزار تومان قیمت دارد، 20 درصد اختلاف ارز نیمایی دیده میشود که چطور می‌توانید پوشش دهید؟
بنابراین اگر بخواهی در بازارهای جهانی رقابت کنی ناچار زیان می‌ببینی یا باید کنار بنشینی و اگر بخواهی ارز ناشی از صادرات را در بازار آزاد بفروشی به نوعی مرتکب تخلف شده‌ای که دولت یقه‌ات را میگیرد یا اینکه باید به تقلب رو بیاوری و از کارت بازرگانی دیگران استفاده کنی.
هنوز مشکل به پایان نرسیده و اداره مالیات سراغت می‌آید و بابت تسعیر ارز مالیات مضاعفی درخواست میکند. نتیجه اینکه بعد از یک سال یا بیشتر به پول صادرات می‌رسی و خوب که حساب کنی، می‌بینی صادرات بيشتر شبیه بندبازی پر دردسر و پر خطر است تا يك تجارت .
به همین دلیل جا دارد روز ملی صادرات را به همه سیاستمدارانی که موفق شدند صادرات قانونی را از قاچاق مواد مخدر دشوارتر کنند تبریک بگوييم.
✅ @karkhone
👍34👎3
آیا صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی واقعا بازی پانزی هستند؟
بر کسی پوشیده نیست که صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی و جسورانه، عملکرد تاریخی قابل قبولی داشته و در بعضی دوره‌ها از شاخص S&P نیز عملکرد بهتری به ثبت رساندند. هرچند در شش ماه ابتدایی امسال به دلیل رکود اقتصادی ایجاد شده، ارزشگذاری‌ها و حجم معاملات کاهش یافته است.
اخیرا برخی از فعالین صنعت PE ادعا کردند که سرمایه‌گذاری‌های صندوق‌های خصوصی، بازی پانزی است؛ زیرا صندوق‌های PE شرکت‌های سبد سرمایه‌گذار را به صندوق دیگری واگذار می‌کنند و این چرخه می‌تواند ادامه دار باشد. در اثر این معامله، ضرایب مقایسه‌ای و به تبع آن ارزش سهام شرکتها افزایش می‌یابد. بدتر آنکه بانک‌هایی هستند که معاملات LBO را تامین مالی می‌کنند و این ممکن است به بحران بدهی منجر شود. نشانه دیگری که در راستای حمایت از استدلال فوق مطرح میشود، روند رو به رشد تعداد صندوق‌های ادامه‌دار (Continuation Fund) می‌باشد. این صندوق‌ها، شرکت‌هایی از سبد سرمایه‌گذاری را که نیازمند زمان بیشتر جهت خلق ارزش یا گذر از رکود اقتصادی هستند، به یک صندوق دیگر منتقل می‌کنند.
در نهایت این فعالین مدعی هستند که ادامه روند فوق مخاطراتی را برای اقتصاد به دنبال دارد. هرچند مشخص نکردند که منظور از این مخاطرات چه مواردی هستند؛ اما به نظر می‌رسد که حباب ایجاد شده در ارزشگذاری شرکتها و شرایط رکود فعلی، یکی از این مخاطرات باشد.
بازی پانزی، نوعی مکانیزم کلاهبرداری است که در آن فرد یا نهادی ادعا میکند که می‌تواند با سرمایه سپرده‌شده به او، بازده خلق کند. اگرچه این بازده محقق میشود، اما این سرمایه در جایی سرمایه‌گذاری نشده و سود پرداخت شده از محل سایر سرما‌یه‌های سپرده‌شده است.
با وجود مخاطرات بازی پانزی، به دو دلیل می‌توان ادعا کرد که استدلال فوق لزوما درست نیست.
تنها 31 درصد خروج صندوق‌های PE به شکل واگذاری شرکت‌های سبد به صندوق PE دیگر بوده است. بخش عظیمی از حجم خروج از سرمایه‌گذاری‌ها مربوط به واگذاری شرکتها به شریک استراتژیک است.
فلسفه وجودی صندوق‌های ادامه‌دار، تلاش برای خلق ارزش در شرکت‌هایی است که علیرغم پتانسیل خود در رهبری بازار، به دلایل رکود اقتصادی و یا صرفا نیاز به زمان بیشتر جهت بهبود بهره‌وری نتوانسته‌اند به بازدهی هدف‌گذاری‌شده دست یابند. به همین دلیل در صورت کنترل سناریوهای تضاد منافع، اتفاقا روند رو به رشد تاسیس این صندوق‌ها نشانه مثبتی از تلاش صنعت PE مبنی بر خلق ارزش در شرکت‌هاست.
منبع
✅ @karkhone
بر کسی پوشیده نیست که صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی و جسورانه، عملکرد تاریخی قابل قبولی داشته و در بعضی دوره‌ها از شاخص S&P نیز عملکرد بهتری به ثبت رساندند. هرچند در شش ماه ابتدایی امسال به دلیل رکود اقتصادی ایجاد شده، ارزشگذاری‌ها و حجم معاملات کاهش یافته است.
اخیرا برخی از فعالین صنعت PE ادعا کردند که سرمایه‌گذاری‌های صندوق‌های خصوصی، بازی پانزی است؛ زیرا صندوق‌های PE شرکت‌های سبد سرمایه‌گذار را به صندوق دیگری واگذار می‌کنند و این چرخه می‌تواند ادامه دار باشد. در اثر این معامله، ضرایب مقایسه‌ای و به تبع آن ارزش سهام شرکتها افزایش می‌یابد. بدتر آنکه بانک‌هایی هستند که معاملات LBO را تامین مالی می‌کنند و این ممکن است به بحران بدهی منجر شود. نشانه دیگری که در راستای حمایت از استدلال فوق مطرح میشود، روند رو به رشد تعداد صندوق‌های ادامه‌دار (Continuation Fund) می‌باشد. این صندوق‌ها، شرکت‌هایی از سبد سرمایه‌گذاری را که نیازمند زمان بیشتر جهت خلق ارزش یا گذر از رکود اقتصادی هستند، به یک صندوق دیگر منتقل می‌کنند.
در نهایت این فعالین مدعی هستند که ادامه روند فوق مخاطراتی را برای اقتصاد به دنبال دارد. هرچند مشخص نکردند که منظور از این مخاطرات چه مواردی هستند؛ اما به نظر می‌رسد که حباب ایجاد شده در ارزشگذاری شرکتها و شرایط رکود فعلی، یکی از این مخاطرات باشد.
بازی پانزی، نوعی مکانیزم کلاهبرداری است که در آن فرد یا نهادی ادعا میکند که می‌تواند با سرمایه سپرده‌شده به او، بازده خلق کند. اگرچه این بازده محقق میشود، اما این سرمایه در جایی سرمایه‌گذاری نشده و سود پرداخت شده از محل سایر سرما‌یه‌های سپرده‌شده است.
با وجود مخاطرات بازی پانزی، به دو دلیل می‌توان ادعا کرد که استدلال فوق لزوما درست نیست.
تنها 31 درصد خروج صندوق‌های PE به شکل واگذاری شرکت‌های سبد به صندوق PE دیگر بوده است. بخش عظیمی از حجم خروج از سرمایه‌گذاری‌ها مربوط به واگذاری شرکتها به شریک استراتژیک است.
فلسفه وجودی صندوق‌های ادامه‌دار، تلاش برای خلق ارزش در شرکت‌هایی است که علیرغم پتانسیل خود در رهبری بازار، به دلایل رکود اقتصادی و یا صرفا نیاز به زمان بیشتر جهت بهبود بهره‌وری نتوانسته‌اند به بازدهی هدف‌گذاری‌شده دست یابند. به همین دلیل در صورت کنترل سناریوهای تضاد منافع، اتفاقا روند رو به رشد تاسیس این صندوق‌ها نشانه مثبتی از تلاش صنعت PE مبنی بر خلق ارزش در شرکت‌هاست.
منبع
✅ @karkhone
Telegram
Private Equity Research
✅ #پرسش: صندوق‌های PE، چه رویکردهایی در استراتژی تملک اهرمی دارند؟
1️⃣ تبدیل شرکت سهامی عام به سهامی خاص(Public to Private): در یک حالت رایج، شرکت‌های سهامی عام به شرکت‌های سهامی خاص تبدیل می‌شوند(به اختصار P2P). معمولا دو هدف از این رویکرد وجود دارد:…
1️⃣ تبدیل شرکت سهامی عام به سهامی خاص(Public to Private): در یک حالت رایج، شرکت‌های سهامی عام به شرکت‌های سهامی خاص تبدیل می‌شوند(به اختصار P2P). معمولا دو هدف از این رویکرد وجود دارد:…
👍2👎1
توافق کاریش؛ یک پیروزی تاریخی برای لبنان و حزب‌الله
| علی آهنگر
آنچه در توافق کاریش اتفاق افتاد، خواسته‌ای بود که لبنان از سال ۱۹۸۳ در پی آن بود ولی قادر به تحقق آن نبود. تعیین مرز دریایی بین لبنان و رژیم صهیونیستی دهه‌هاست که به علت زیاده‌خواهی‌های مکرر رژیم صهیونیستی به تحقق نمی‌پیوست، اما چه شد که پس از ۴۰ سال امکان توافق یافت؟
این بار همه چیز فرق می‌کرد. جهان در دوران گذار انرژی قرار داشت و جنگ اوکراین عرصه گاز به اروپا را در تنگناهای حیاتی قرار داد. پس موقع مناسبی بود تا رژیم صهیونستی با استخدام یک فروند شناور FPSO کار استخراج گاز از میدان مورد ادعای خود یعنی کاریش را آغاز کند. اما حرب‌الله لبنان با صراحت اعلام کرد که موشک‌های ما بر میدان کاریش و هرگونه تاسیسات ایجاد شده بر آن قفل شده است و اجازه هیچ‌گونه بهره‌برداری تا پیش از حل و فصل موضوع با دولت لبنان به هیچ‌کس داده نخواهد شد.
تهدید کاملا جدی بود و کار بهره‌برداری به تعویق افتاد. میانجی‌گری‌ها بین دولت لبنان و رژیم صهیونیستی از سوی دولت‌های فرانسه و آمریکا به راه افتاد تا آنکه سرانجام در روز سه‌شنبه ۱۹ مهر به سرانجام رسید؛ اما درست به همان گونه که لبنان می‌خواست و از چهل سال پیش تا کنون امکان تحقق آن را نمی‌یافت.
در مذاکرات سال ۱۹۸۳ سه خط فرضی موازی در حوزه فراساحلی لبنان با رژیم اشغال‌گر کشیده شد تا یکی از این خطوط مورد توافق و پذیرش قرار گیرد. خطوطی که به خط ۱، ۲۳ و ۲۹ معروف شدند.
خط ۱ شمالی‌ترین و خط ۲۹ جنوبی‌ترین و خط ۲۳ در میان این دو قرار داشت. لبنان خواهان قرار گرفتن مرز دریایی در خط جنوبی یعنی ۲۹ بود اما رژیم صهیونیستی بر خط ۲۳ که خط میانی بود، اصرار می‌ورزید. اصراری که هر گونه توافق را چهل سال به تاخیر انداخت.
اهمیت یافتن تولید گاز در سال جاری، توجه اروپا را به حل و فصل این مسئله بیش از پیش معطوف ساخت اما هرگونه توافقی باید رضایت حزب‌الله را فراهم می‌ساخت. حزب‌الله لبنان در اقدامی سنجیده اقتدار نظامی و موشکی خود را پشتوانه رضایت دولت و مجلس لبنان قرار داد. لبنانی‌ها با این پشتوانه اقتدار، بر خواست چهل سال پیش خود یعنی خط ۲۹ اصرار ورزیدند و به آن دست یافتند.
برپایه این توافق، میدان گازی کاریش در آبهای دو طرف قرار میگیرد در حالی که میدان گازی قانا در آبهای متعلق به لبنان واقع میشود.
میدان کاریش در بهترین حالت دارای ۶۰ میلیارد مترمکعب ذخیره گاز است در حالی که میدان بزرگ قانا دستکم ۱۲۰ میلیارد مترمکعب گاز در درون خود جای داده است.
شرکت نمیه دولتی توتال‌انرژی اجازه می‌یابد تا ضمن کار در میدان کاریش، فعالیت اکتشاف و تولید را در میدان قانا منحصرا برای لبنان آغاز کند.
آغاز فعالیت‌های تولید و اکتشاف در آبهای سرشار از منابع هیدروکربوری لبنان این امکان را به وجود می‌آورد تا بتدریج دیگر شرکتها نیز به میدان آمده و برای استخراج نفت و گاز لبنان اقدام کنند و اقتصاد ضعیف این کشور را پس از سال‌ها نجات بخشند.
اکنون دولت و مردم لبنان به خوبی می‌دانند که آرزویی چهل ساله چگونه امکان تحقق یافته و راه رونق و شکوفایی را برای کشور باز نموده است.
میشل عون، رییس جمهور و نبیه بری از مقتدرترین رهبران لبنان از این توافق پشتیبانی کردند. نبیه‌بری پیش از این به روزنامه الشرق‌الاوسط در لندن گفته بود: <پیش‌نویس توافق مثبت است و در اصل خواسته‌های لبنان را برآورده میکند>.
اما کسی که با این توافق اکنون به شدت مخالف است بنیامین نتانیاهو است. او گفت اسراییل در برابر امنیت تسلیم لبنان شد. نتانیاهو تاکید کرد در صورت رسیدن دوباره به قدرت در انتخابات پیشرو، به این توافق پایبند نخواهد بود و آن را ملغی خواهد کرد.
✅ @karkhone
| علی آهنگر
آنچه در توافق کاریش اتفاق افتاد، خواسته‌ای بود که لبنان از سال ۱۹۸۳ در پی آن بود ولی قادر به تحقق آن نبود. تعیین مرز دریایی بین لبنان و رژیم صهیونیستی دهه‌هاست که به علت زیاده‌خواهی‌های مکرر رژیم صهیونیستی به تحقق نمی‌پیوست، اما چه شد که پس از ۴۰ سال امکان توافق یافت؟
این بار همه چیز فرق می‌کرد. جهان در دوران گذار انرژی قرار داشت و جنگ اوکراین عرصه گاز به اروپا را در تنگناهای حیاتی قرار داد. پس موقع مناسبی بود تا رژیم صهیونستی با استخدام یک فروند شناور FPSO کار استخراج گاز از میدان مورد ادعای خود یعنی کاریش را آغاز کند. اما حرب‌الله لبنان با صراحت اعلام کرد که موشک‌های ما بر میدان کاریش و هرگونه تاسیسات ایجاد شده بر آن قفل شده است و اجازه هیچ‌گونه بهره‌برداری تا پیش از حل و فصل موضوع با دولت لبنان به هیچ‌کس داده نخواهد شد.
تهدید کاملا جدی بود و کار بهره‌برداری به تعویق افتاد. میانجی‌گری‌ها بین دولت لبنان و رژیم صهیونیستی از سوی دولت‌های فرانسه و آمریکا به راه افتاد تا آنکه سرانجام در روز سه‌شنبه ۱۹ مهر به سرانجام رسید؛ اما درست به همان گونه که لبنان می‌خواست و از چهل سال پیش تا کنون امکان تحقق آن را نمی‌یافت.
در مذاکرات سال ۱۹۸۳ سه خط فرضی موازی در حوزه فراساحلی لبنان با رژیم اشغال‌گر کشیده شد تا یکی از این خطوط مورد توافق و پذیرش قرار گیرد. خطوطی که به خط ۱، ۲۳ و ۲۹ معروف شدند.
خط ۱ شمالی‌ترین و خط ۲۹ جنوبی‌ترین و خط ۲۳ در میان این دو قرار داشت. لبنان خواهان قرار گرفتن مرز دریایی در خط جنوبی یعنی ۲۹ بود اما رژیم صهیونیستی بر خط ۲۳ که خط میانی بود، اصرار می‌ورزید. اصراری که هر گونه توافق را چهل سال به تاخیر انداخت.
اهمیت یافتن تولید گاز در سال جاری، توجه اروپا را به حل و فصل این مسئله بیش از پیش معطوف ساخت اما هرگونه توافقی باید رضایت حزب‌الله را فراهم می‌ساخت. حزب‌الله لبنان در اقدامی سنجیده اقتدار نظامی و موشکی خود را پشتوانه رضایت دولت و مجلس لبنان قرار داد. لبنانی‌ها با این پشتوانه اقتدار، بر خواست چهل سال پیش خود یعنی خط ۲۹ اصرار ورزیدند و به آن دست یافتند.
برپایه این توافق، میدان گازی کاریش در آبهای دو طرف قرار میگیرد در حالی که میدان گازی قانا در آبهای متعلق به لبنان واقع میشود.
میدان کاریش در بهترین حالت دارای ۶۰ میلیارد مترمکعب ذخیره گاز است در حالی که میدان بزرگ قانا دستکم ۱۲۰ میلیارد مترمکعب گاز در درون خود جای داده است.
شرکت نمیه دولتی توتال‌انرژی اجازه می‌یابد تا ضمن کار در میدان کاریش، فعالیت اکتشاف و تولید را در میدان قانا منحصرا برای لبنان آغاز کند.
آغاز فعالیت‌های تولید و اکتشاف در آبهای سرشار از منابع هیدروکربوری لبنان این امکان را به وجود می‌آورد تا بتدریج دیگر شرکتها نیز به میدان آمده و برای استخراج نفت و گاز لبنان اقدام کنند و اقتصاد ضعیف این کشور را پس از سال‌ها نجات بخشند.
اکنون دولت و مردم لبنان به خوبی می‌دانند که آرزویی چهل ساله چگونه امکان تحقق یافته و راه رونق و شکوفایی را برای کشور باز نموده است.
میشل عون، رییس جمهور و نبیه بری از مقتدرترین رهبران لبنان از این توافق پشتیبانی کردند. نبیه‌بری پیش از این به روزنامه الشرق‌الاوسط در لندن گفته بود: <پیش‌نویس توافق مثبت است و در اصل خواسته‌های لبنان را برآورده میکند>.
اما کسی که با این توافق اکنون به شدت مخالف است بنیامین نتانیاهو است. او گفت اسراییل در برابر امنیت تسلیم لبنان شد. نتانیاهو تاکید کرد در صورت رسیدن دوباره به قدرت در انتخابات پیشرو، به این توافق پایبند نخواهد بود و آن را ملغی خواهد کرد.
✅ @karkhone
👍15👎4
🔸یک مجموعه معتبر به جهت توسعه و تکمیل تیم R&D پروژه‌های متعدد در حال انجام، در موقعیت‌های شغلی ذیل، نیازمند جذب همکار است:
▫️ Product:
. Product Manager
. Full Stack Developer
. Digital Marketing Manager
. Business Development Director
◾️ Engineering:
. Infra & Devops
. Software Engineer
. Data Engineer
. ML/DL Engineer
. Front End Engineer/ Backend Engineer
جهت ارسال CV، لطفا با این آی‌دی ارتباط بگیرید:
🆔 https://t.me/Canon_210
▫️ Product:
. Product Manager
. Full Stack Developer
. Digital Marketing Manager
. Business Development Director
◾️ Engineering:
. Infra & Devops
. Software Engineer
. Data Engineer
. ML/DL Engineer
. Front End Engineer/ Backend Engineer
جهت ارسال CV، لطفا با این آی‌دی ارتباط بگیرید:
🆔 https://t.me/Canon_210
👎5👍3
از روزهایی که برخی از فعالان اکوسیستم استارت‌آپی ایران خوشحال بودند از انحصاری که حاکمیت برای آنها ایجاد کرده، دیر زمانی نمی‌گذرد. یک کنایه همیشه هم این بود که در این نیزار که برای شما ساخته، جز چند ماهی کوچک و انبوهی از قورباغه‌های پر سر و صدا، چیز دیگری قادر به ادامه حیات نیست.
ماهی آزاد بودن، رنجی است که زندگی در یک رود خروشان آن را به ما ارزانی می‌دارد. همیشه پای یک انتخاب در میان است؛ ماهی آزاد بودن با پذیرش رنجش در مقابل قورباغه بودن آن هم در مقابل حقارتش!
در حضور آن برکه با تمساح‌های نگهبانی که هیچ کس نخواست سایه سنگین‌شان را ببینید، پیش‌بینی چون امروزی کار چندان دشواری نبود که ورود آب (اینترنت) بر کلیت آن بسته شود.
تصور غلطی در میان گروهی قابل توجهی از زیست‌مندان این برکه در ذهن‌شان حک شده بود که وجودشان برای حاکمیت آنقدر مهم است که بستن آب برایش چنان هزینه در بردارد که می‌هراسد آن کند بی‌توجه به کلیت زیست در بیشه!
بی‌توجه به این مهم که ده سال است یک قطره آب به کل بیشه وارد نشده (رشد اقتصادی صفر درصدی دهه ۹۰)، گمان بر این داشتند میشود به امید این باریکه‌آب به برکه خود نشست، غافل از آنکه کلیت اقتصاد در اولویت دهم هم نیست تا رسد به این برکه کوچک که کل حیاتش به اندازه چهار ساختمان نسبتاً بزرگ در تهران هم نیست!
آنچه امروز این اکوسیستم در حال تجربه آن است محصول گمانی بر خطا بود که در برکه‌ای با انبوهی از گیاهان رونده و باریکه‌آبی مسموم، میشود چون ماهی آزاد زیست!
✅ @karkhone
ماهی آزاد بودن، رنجی است که زندگی در یک رود خروشان آن را به ما ارزانی می‌دارد. همیشه پای یک انتخاب در میان است؛ ماهی آزاد بودن با پذیرش رنجش در مقابل قورباغه بودن آن هم در مقابل حقارتش!
در حضور آن برکه با تمساح‌های نگهبانی که هیچ کس نخواست سایه سنگین‌شان را ببینید، پیش‌بینی چون امروزی کار چندان دشواری نبود که ورود آب (اینترنت) بر کلیت آن بسته شود.
تصور غلطی در میان گروهی قابل توجهی از زیست‌مندان این برکه در ذهن‌شان حک شده بود که وجودشان برای حاکمیت آنقدر مهم است که بستن آب برایش چنان هزینه در بردارد که می‌هراسد آن کند بی‌توجه به کلیت زیست در بیشه!
بی‌توجه به این مهم که ده سال است یک قطره آب به کل بیشه وارد نشده (رشد اقتصادی صفر درصدی دهه ۹۰)، گمان بر این داشتند میشود به امید این باریکه‌آب به برکه خود نشست، غافل از آنکه کلیت اقتصاد در اولویت دهم هم نیست تا رسد به این برکه کوچک که کل حیاتش به اندازه چهار ساختمان نسبتاً بزرگ در تهران هم نیست!
آنچه امروز این اکوسیستم در حال تجربه آن است محصول گمانی بر خطا بود که در برکه‌ای با انبوهی از گیاهان رونده و باریکه‌آبی مسموم، میشود چون ماهی آزاد زیست!
✅ @karkhone
👍25👎5
از فیلترینگ خوشتان نمی‌آید؟ صبر کنید! فیلترینگ اعظم در راه است: مصیبتی به نام رمزریال!
| امیرحسین خالقی
《اهالی بانک مرکزی این ارزهای دیجیتال را یک نوآوری تکنولوژیک پیشرو معرفی می‌کنند که از طریق آن پرداختهای دیجیتال با امنیت و سرعت بیشتری انجام میگیرند. اما کمتر کسی از قابلیتهای شگرف این ارزهای دیجیتال بانک مرکزی در پاییدن شهروندان، مریدپروری سیاسی و برنامه‌ریزی متمرکز سخن میگوید. این ارزهای دیجیتال، سرک کشیدن و پاییدن لحظهای جیب و مخارج همه شهروندان را برای بانکهای مرکزی ممکن میسازند.
ارزهای دیجیتال بانک مرکزی به دولتها این امکان را می‌دهند که از شهروندانشان به شکل مؤثرتر و سرراست‌تری مالیات بگیرند؛ دولتها می‌توانند با سهولت بیشتری در کار اقتصاد بازار مداخله کنند و آن را بر هم بزنند. در دوران پساکرونا پرداخت اعانههای دولتی اقبال زیادی پیدا کرده است و این ارزهای دیجیتال نیز محصولی معرکه و متناسب با نیاز دولتهایی است که به دنبال توزیع پول کلان بین شهروندان خود هستند.
در سیستم دستوری فعلی همه نهادهای وامدهنده می‌توانند با اعطای وام، دست به استخراج (ماینینگ) پول دستوری بزنند ولی با این ارزهای دیجیتال جدید کل فرایند در دستان بانک مرکزی متمرکز میشود. وقتی همه ماندهها در بانک مرکزی نگهداری شود و اعطای اعتبار هم به شکل سیاسی و متمرکز صورت بگیرد می‌توان گفت که سیستم دستوری گامی بسیار بلند به سوی تحقق یک جامعه اقتدارگرا و سوسیالیست برداشته است. ارزهای دیجیتال بانک مرکزی از پایان عصر پول دستوری خبر می‌دهند؛ پول دستوری دیگر پولی اعتباری نیست که از طریق اعطای وام ایجاد میشود بلکه یک پول کالایی دیجیتالی است که بانک مرکزی آن را منتشر می‌سازد.
در صورت رواج ارزهای دیجیتالِ «غیراعتباری» منتشرشده از طرف بانک مرکزی، دیگر سازوکار اصلاحی پول دستوری فعلی (یعنی همان ترکیدن حبابهای اعتباری) کار نخواهد کرد و ابزار مهار و «ترمز تورم» از دست میرود. عادتهای قرن پول دستوری در بسیاری از دولتها رسوب کرده است و آنها در آینده هم دست از خرج کردن برنخواهند داشت؛ حجم ارزهای دیجیتال بانک مرکزی پیوسته بیشتر میشود ولی این بار دیگر فروپاشی اعتباری در کار نیست که ترمز را بکشد》.
پ.ن: اهالی دولت برایتان برنامه‌ها دارند، شاید باید این واژه نحس رمزریال را جدی‌تر دنبال کنید. والله اعلم.
✅ @karkhone
| امیرحسین خالقی
《اهالی بانک مرکزی این ارزهای دیجیتال را یک نوآوری تکنولوژیک پیشرو معرفی می‌کنند که از طریق آن پرداختهای دیجیتال با امنیت و سرعت بیشتری انجام میگیرند. اما کمتر کسی از قابلیتهای شگرف این ارزهای دیجیتال بانک مرکزی در پاییدن شهروندان، مریدپروری سیاسی و برنامه‌ریزی متمرکز سخن میگوید. این ارزهای دیجیتال، سرک کشیدن و پاییدن لحظهای جیب و مخارج همه شهروندان را برای بانکهای مرکزی ممکن میسازند.
ارزهای دیجیتال بانک مرکزی به دولتها این امکان را می‌دهند که از شهروندانشان به شکل مؤثرتر و سرراست‌تری مالیات بگیرند؛ دولتها می‌توانند با سهولت بیشتری در کار اقتصاد بازار مداخله کنند و آن را بر هم بزنند. در دوران پساکرونا پرداخت اعانههای دولتی اقبال زیادی پیدا کرده است و این ارزهای دیجیتال نیز محصولی معرکه و متناسب با نیاز دولتهایی است که به دنبال توزیع پول کلان بین شهروندان خود هستند.
در سیستم دستوری فعلی همه نهادهای وامدهنده می‌توانند با اعطای وام، دست به استخراج (ماینینگ) پول دستوری بزنند ولی با این ارزهای دیجیتال جدید کل فرایند در دستان بانک مرکزی متمرکز میشود. وقتی همه ماندهها در بانک مرکزی نگهداری شود و اعطای اعتبار هم به شکل سیاسی و متمرکز صورت بگیرد می‌توان گفت که سیستم دستوری گامی بسیار بلند به سوی تحقق یک جامعه اقتدارگرا و سوسیالیست برداشته است. ارزهای دیجیتال بانک مرکزی از پایان عصر پول دستوری خبر می‌دهند؛ پول دستوری دیگر پولی اعتباری نیست که از طریق اعطای وام ایجاد میشود بلکه یک پول کالایی دیجیتالی است که بانک مرکزی آن را منتشر می‌سازد.
در صورت رواج ارزهای دیجیتالِ «غیراعتباری» منتشرشده از طرف بانک مرکزی، دیگر سازوکار اصلاحی پول دستوری فعلی (یعنی همان ترکیدن حبابهای اعتباری) کار نخواهد کرد و ابزار مهار و «ترمز تورم» از دست میرود. عادتهای قرن پول دستوری در بسیاری از دولتها رسوب کرده است و آنها در آینده هم دست از خرج کردن برنخواهند داشت؛ حجم ارزهای دیجیتال بانک مرکزی پیوسته بیشتر میشود ولی این بار دیگر فروپاشی اعتباری در کار نیست که ترمز را بکشد》.
پ.ن: اهالی دولت برایتان برنامه‌ها دارند، شاید باید این واژه نحس رمزریال را جدی‌تر دنبال کنید. والله اعلم.
✅ @karkhone
👎10👍6
از شوروی تا ایران
نگاهی به اقتصاد اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری اسلامی ایران
مالکیت دولتی یا سوسیالیستی در میانه‌ی مالکیت خصوصی و مالکیت اشتراکی یا کمونیستی قرار دارد.
مارکس، مالکیت دولت بر ابزار تولید را از ویژگی‌های عصر سوسیالیسم می‌دانست و همچنین ادعا می‌کرد در مرحله‌ی کمونیسم، بر اثر رشد زیاد عوامل تولید، اساساً بحث مالکیت فرد یا گروه مطرح نمی‌شود، همهی گونه‌های پیشین مالکیت لغو و همه چیز اشتراکی میشود؛ حتی دولت نیز وجود نخواهد داشت و این همه هستند که به‌طور برابر، مالک عوامل تولید هستند و مصرف افراد نه با معیار سرمایه‌داری، که دارایی است، و نه با معیار سوسیالیستی، که کار است، بلکه بر پایه‌ی نیاز افراد خواهد بود.
حزب کمونیست در شوروی روی کار آمد. مالکیت دولتی در زمینه‌ی صنعت در دوره‌ی استالین کارنامه‌ای درخور توجهی از خود برجای گذاشت، ولی با وجود همهی تلاش‌هایی که در زمینه‌ی دولتی‌سازی بخش کشاورزی انجام گرفت، سرانجام به این نتیجه رسیدند که مالکیت دولتی بر بخش کشاورزی کارساز نیست و ساختاری آمیخته از بخش کشاورزی دولتی، بخش تعاونی و بخش خصوصی را برای کشاورزی برگزیدند.
اصل دهم قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی چنین بیان می‌دارد:
«بنیاد سیستم اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی عبارت‌ست از مالکیت سوسیالیستی بر وسایل تولید در شکل مالکیت دولتی(همه خلق) و مالکیت کلخوزی و تعاونی. دارایی اتحادیه‌های صنفی و دیگر سازمانهای اجتماعی که برای انجام وظایف مقرر در اساسنامه‌های آنان لازم‌ست، نیز مالکیت سوسیالیستی است. دولت، مالکیت سوسیالیستی را حراست میکند و شرایط لازم برای فزون‌تر شدن آن را فراهم می‌سازد. هیچ‌کس حق ندارد از مالکیت سوسیالیستی برای جلب منافع شخصی و دیگر مقاصد سودپرستانه استفاده کند.»
همچنین در اصل یازدهم این قانون آمده است:
«مالکیت دولتی دارایی عمومی همهی خلق شوروی و شکل اساسی مالکیت سوسیالیستی است. زمین، ذخایر آب زیرزمینی، آب و جنگل در تملک منحصر دولت است. وسایل اساسی تولید در صنایع و ساختمان و کشاورزی، وسایل ترابری و ارتباط، بانک‌ها، دارای موسسات بازرگانی و مؤسسات عام‌المنفعه شهرداری و دیگر مؤسساتی که توسط دولت سازمان یافته‌اند، بخش اساسی مساکن شهری و نیز دارایی‌های دیگری که برای انجام وظایف دولت ضرورست، به دولت تعلق دارد.».
نابودی صنایع کوچک در روستاها و دهکده‌ها مایه‌ی افزایش بیکاری فصلی دهقانان شد. نزدیک به ۴۰ درصد کلخوزی‌ها در سراسر ماه‌های دراز زمستان بی‌کار مانده بودند و بیهوده وقت می‌گذراندند. در ملدادوی و در ارمنستان، این نسبت به ۶۰ تا ۷۰ درصد می‌رسید.
در ایران نیز وضعیت به همین گونه است؛ اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی، به‌روشنی بیان می‌دارد که:
«نظام اقتصادی جمهوری اسلامی ایران بر پایه سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی با برنامه‌ریزی منظم و صحیح استوار است. بخش دولتی شاملِ کلیه صنایع بزرگ، صنایع مادر، بازرگانی خارجی، معادن بزرگ، بانک‌داری، بیمه، تأمین نیرو، سدها و شبکههای بزرگ آب‌رسانی، رادیو و تلویزیون، پست و تلگراف و تلفن، هواپیمایی، کشتیرانی، راه و راه‌آهن و مانند اینها است که به صورت مالکیت عمومی و در اختیار دولت است. بخش خصوصی شامل آن قسمت از کشاورزی، دامداری، صنعت، تجارت و خدمات میشود که مکمل فعالیت‌های اقتصادی دولتی و تعاونی است. مالکیت در این سه بخش تا جایی که با اصول دیگر این فصل مطابق باشد و از محدوده قوانین اسلام خارج نشود و موجب رشد و توسعه اقتصادی کشور گردد و مایه زیان جامعه نشود مورد حمایت قانونی جمهوری اسلامی است. تفصیل ضوابط و قلمرو و شرایط هر سه بخش را قانون معین میکند.»
در ایران، نه‌تنها صادرات نفت بر عهده‌ی حاکمیت است(چون بیش از ۸۰ درصد از صادرات غیرنفتی، مربوط به پتروشیمی فراورده‌های نفتی و گازی و مواد معدنی هستند) که مالکیت و مدیریت دستکم ۸۰ درصد آنها در اختیار دولت است.
راه رشد ما در ایران فردا، اقتصاد آزاد، حقوق نیرومند مالکیت، اقتدار قانون و وجود نهادهای مدنی است.
”بازار در همه جا وجود دارد. خواه سوسیالیستی یا سوسیال دموکراسی یا سرمایه‌محوری. مسئله و اهمیت بازار این است که باید بازار «آزادِ خصوصی» باشد که دو واژه‌ی پایانی، یعنی «آزاد و خصوصی» از خودِ «بازار» مهمترند.“ (میلتون فریدمن)
✅ @karkhone
نگاهی به اقتصاد اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری اسلامی ایران
مالکیت دولتی یا سوسیالیستی در میانه‌ی مالکیت خصوصی و مالکیت اشتراکی یا کمونیستی قرار دارد.
مارکس، مالکیت دولت بر ابزار تولید را از ویژگی‌های عصر سوسیالیسم می‌دانست و همچنین ادعا می‌کرد در مرحله‌ی کمونیسم، بر اثر رشد زیاد عوامل تولید، اساساً بحث مالکیت فرد یا گروه مطرح نمی‌شود، همهی گونه‌های پیشین مالکیت لغو و همه چیز اشتراکی میشود؛ حتی دولت نیز وجود نخواهد داشت و این همه هستند که به‌طور برابر، مالک عوامل تولید هستند و مصرف افراد نه با معیار سرمایه‌داری، که دارایی است، و نه با معیار سوسیالیستی، که کار است، بلکه بر پایه‌ی نیاز افراد خواهد بود.
حزب کمونیست در شوروی روی کار آمد. مالکیت دولتی در زمینه‌ی صنعت در دوره‌ی استالین کارنامه‌ای درخور توجهی از خود برجای گذاشت، ولی با وجود همهی تلاش‌هایی که در زمینه‌ی دولتی‌سازی بخش کشاورزی انجام گرفت، سرانجام به این نتیجه رسیدند که مالکیت دولتی بر بخش کشاورزی کارساز نیست و ساختاری آمیخته از بخش کشاورزی دولتی، بخش تعاونی و بخش خصوصی را برای کشاورزی برگزیدند.
اصل دهم قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی چنین بیان می‌دارد:
«بنیاد سیستم اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی عبارت‌ست از مالکیت سوسیالیستی بر وسایل تولید در شکل مالکیت دولتی(همه خلق) و مالکیت کلخوزی و تعاونی. دارایی اتحادیه‌های صنفی و دیگر سازمانهای اجتماعی که برای انجام وظایف مقرر در اساسنامه‌های آنان لازم‌ست، نیز مالکیت سوسیالیستی است. دولت، مالکیت سوسیالیستی را حراست میکند و شرایط لازم برای فزون‌تر شدن آن را فراهم می‌سازد. هیچ‌کس حق ندارد از مالکیت سوسیالیستی برای جلب منافع شخصی و دیگر مقاصد سودپرستانه استفاده کند.»
همچنین در اصل یازدهم این قانون آمده است:
«مالکیت دولتی دارایی عمومی همهی خلق شوروی و شکل اساسی مالکیت سوسیالیستی است. زمین، ذخایر آب زیرزمینی، آب و جنگل در تملک منحصر دولت است. وسایل اساسی تولید در صنایع و ساختمان و کشاورزی، وسایل ترابری و ارتباط، بانک‌ها، دارای موسسات بازرگانی و مؤسسات عام‌المنفعه شهرداری و دیگر مؤسساتی که توسط دولت سازمان یافته‌اند، بخش اساسی مساکن شهری و نیز دارایی‌های دیگری که برای انجام وظایف دولت ضرورست، به دولت تعلق دارد.».
نابودی صنایع کوچک در روستاها و دهکده‌ها مایه‌ی افزایش بیکاری فصلی دهقانان شد. نزدیک به ۴۰ درصد کلخوزی‌ها در سراسر ماه‌های دراز زمستان بی‌کار مانده بودند و بیهوده وقت می‌گذراندند. در ملدادوی و در ارمنستان، این نسبت به ۶۰ تا ۷۰ درصد می‌رسید.
در ایران نیز وضعیت به همین گونه است؛ اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی، به‌روشنی بیان می‌دارد که:
«نظام اقتصادی جمهوری اسلامی ایران بر پایه سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی با برنامه‌ریزی منظم و صحیح استوار است. بخش دولتی شاملِ کلیه صنایع بزرگ، صنایع مادر، بازرگانی خارجی، معادن بزرگ، بانک‌داری، بیمه، تأمین نیرو، سدها و شبکههای بزرگ آب‌رسانی، رادیو و تلویزیون، پست و تلگراف و تلفن، هواپیمایی، کشتیرانی، راه و راه‌آهن و مانند اینها است که به صورت مالکیت عمومی و در اختیار دولت است. بخش خصوصی شامل آن قسمت از کشاورزی، دامداری، صنعت، تجارت و خدمات میشود که مکمل فعالیت‌های اقتصادی دولتی و تعاونی است. مالکیت در این سه بخش تا جایی که با اصول دیگر این فصل مطابق باشد و از محدوده قوانین اسلام خارج نشود و موجب رشد و توسعه اقتصادی کشور گردد و مایه زیان جامعه نشود مورد حمایت قانونی جمهوری اسلامی است. تفصیل ضوابط و قلمرو و شرایط هر سه بخش را قانون معین میکند.»
در ایران، نه‌تنها صادرات نفت بر عهده‌ی حاکمیت است(چون بیش از ۸۰ درصد از صادرات غیرنفتی، مربوط به پتروشیمی فراورده‌های نفتی و گازی و مواد معدنی هستند) که مالکیت و مدیریت دستکم ۸۰ درصد آنها در اختیار دولت است.
راه رشد ما در ایران فردا، اقتصاد آزاد، حقوق نیرومند مالکیت، اقتدار قانون و وجود نهادهای مدنی است.
”بازار در همه جا وجود دارد. خواه سوسیالیستی یا سوسیال دموکراسی یا سرمایه‌محوری. مسئله و اهمیت بازار این است که باید بازار «آزادِ خصوصی» باشد که دو واژه‌ی پایانی، یعنی «آزاد و خصوصی» از خودِ «بازار» مهمترند.“ (میلتون فریدمن)
✅ @karkhone
👎3👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
محتوای خوب بشنویم
اپیزود نخست پادکست اکوتوپیا رو در کست باکس گوش کنید
لینک اپیزود:
https://castbox.fm/vd/531557045
✅ @karkhone
اپیزود نخست پادکست اکوتوپیا رو در کست باکس گوش کنید
لینک اپیزود:
https://castbox.fm/vd/531557045
✅ @karkhone
👍3
داستان یک مهاجرت معکوس
| کیا بازرگان
سال ۱۳۸۶ با خانمم از مینسوتا برگشتیم ایران. خونه‌ی امریکا رو گذاشتیم برای فروش، ماشین‌ها رو هم فروختیم. دوتایی استادیار دانشگاه صنعتی اصفهان شدیم. آخر سال تحصیلی، حکم استخدام‌مون اومد. خونه فروش نرفت (بحران مسکن امریکا، با اینکه سه بار قیمت خونه رو پایین آوردیم ۳۰-۴۰ هزار دلار).
مجبور شدیم آخر سال تحصیلی برگردیم مینسوتا که من حقوق بگیرم پول وام خونه رو بدیم. رئیس دانشکده صنعتی اصفهان گفت این حکم‌تون معتبره. هر وقت برگردید، میتونید ادامه‌ی کار بدید. فقط وقتی خارج باشید، جزو سنوات‌تون حساب نمیشه. در اون مدت هم که اصفهان بودیم، مشکلات طبیعتاً بود (مثل وصل شدن تلفن دفترم که ۴-۵ ماه طول کشید، یا به خاطر دستکاری در آدرس آی‌پی کامپیوترها در صنعتی اصفهان به خاطر فیلترینگ، چند ماه طول کشید که بعد از کلی چک و چونه زدن، تونستم یک آی‌پی واقعی بگیرم که بتونم به کامپیوترهای آزمایشگاهم تو مینسوتا وصل بشم).
ولی به هر حال، اواخرش جا افتاده بودیم و من حداقل یک مقاله هم با دانشجوها دادم که در یک کنفرانس خوب اروپایی چاپ شد. همکارها از اول رفتار خیلی خوبی داشتند و جز معدود مواردی که مثلاً اون اوایل، بعضی همکارها اگه با خانمم کاری داشتن، به من ایمیل میزدن (تجربه نداشتند که وقتی یک زن و شوهر هر دو همکارشون هستند، چه رفتاری درسته)، همه چیز در سطح دانشکده از نظر کمک همکاران و رئیس دانشکده بسیار عالی بود. دو سال بعدش رو صنعتی اصفهان از راه دور درس دادم بدون حقوق (بعضی ترم‌ها ۵ صبح به وقت خودمون باید درس میدادم که بشه بعد از ظهر اصفهان).
سال ۱۳۸۹ برگشتیم اصفهان. رئیس دانشگاه و رئیس دانشکده عوض شده بودن. انتخاب رئیس دانشگاه هم از طرف وزارت علوم بود. این سنت غلطی بود که احمدی‌نژاد دوباره برگردوند به دانشگاه‌ها. انتخاب رئیس دانشکده و دانشگاه از چند سال قبلش توسط رای اساتید انجام میشد. احمدی‌نژاد دوباره عوض کرد و روسای دانشگاه دوباره از بالا، دستوری تعیین شدن.
در این دوره، همکارهای دانشکده کماکان ماه بودن. رئیس دانشکده هم همینطور (قبلی هم فوق‌العاده بود). ولی رئیس دانشگاه تنگ‌نظر بود و نه فقط من، بلکه بسیاری از همکارها رو اذیت کرد. از این آدم‌هایی بود که "مقام معظظظم رهبری" رو غلیظ می‌گفت و احتمالاً فقط تعداد خیلی محدودی از آدم‌ها رو قبول داشت به عنوان مذهبی و ولایی. مشکل من قطعاً مذهبی نبودن نبود. من رو تو مسجد دانشگاه دیده بود موقع نماز یا بین دانشجوها به مذهبی بودن شناخته شده بودم. ولی تو دار و دسته‌ی رئیس دانشگاه نبودم یا با بسیج و این چیزها کاری نداشتم…
هیچ حقوقی ندادن در اون مدت و میگفتن داریم دعوا میکنیم با دانشگاه. خانمم که وسط ترم دیگه برگشت مینسوتا (داستان دستگیر شدن توسط پلیس امنیت اخلاقی بماند برای بعد) خلاصه آخر ترم، رئیس دانشکده گفت "دکتر، سربسته بگم. استخدامت مشکل داره. رئیس دانشگاه گفته من حکم اینها رو قبول ندارم، از اول باید مراحل استخدام رو طی کنن. اگه موندنی هستی، ما چند ماه دیگه اعصاب‌خردی داشته باشیم، دعوا کنیم. اگر هم نیستی، بگو که دیگه بی‌خیال بشیم".
من هم گفتم بی‌خیال بشید. برمیگردم. تو این پروسه حدود ۶۰ هزار دلار یا بیشتر هم از دست دادیم و پس‌اندازها ته کشید، چون هم از مینسوتا حقوق نمیگرفتم (leave of absence)، که برای نصف سال میشد ۵۰ هزار دلار، هم باید پول خونه تو امریکا رو می‌دادیم، هم چند سفر برای کنفرانس و داوری پروپوزال‌های بنیاد دانش ملی امریکا و اینها باید می‌رفتم (ببخشید، بنیاد دانش حساب نیست. پولش رو دولت امریکا داد)، و هم خرج ایران. هیچوقت به طور رسمی کسی به من نامه نداد که تو اخراجی. ولی عملاً اخراج شدم.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| کیا بازرگان
سال ۱۳۸۶ با خانمم از مینسوتا برگشتیم ایران. خونه‌ی امریکا رو گذاشتیم برای فروش، ماشین‌ها رو هم فروختیم. دوتایی استادیار دانشگاه صنعتی اصفهان شدیم. آخر سال تحصیلی، حکم استخدام‌مون اومد. خونه فروش نرفت (بحران مسکن امریکا، با اینکه سه بار قیمت خونه رو پایین آوردیم ۳۰-۴۰ هزار دلار).
مجبور شدیم آخر سال تحصیلی برگردیم مینسوتا که من حقوق بگیرم پول وام خونه رو بدیم. رئیس دانشکده صنعتی اصفهان گفت این حکم‌تون معتبره. هر وقت برگردید، میتونید ادامه‌ی کار بدید. فقط وقتی خارج باشید، جزو سنوات‌تون حساب نمیشه. در اون مدت هم که اصفهان بودیم، مشکلات طبیعتاً بود (مثل وصل شدن تلفن دفترم که ۴-۵ ماه طول کشید، یا به خاطر دستکاری در آدرس آی‌پی کامپیوترها در صنعتی اصفهان به خاطر فیلترینگ، چند ماه طول کشید که بعد از کلی چک و چونه زدن، تونستم یک آی‌پی واقعی بگیرم که بتونم به کامپیوترهای آزمایشگاهم تو مینسوتا وصل بشم).
ولی به هر حال، اواخرش جا افتاده بودیم و من حداقل یک مقاله هم با دانشجوها دادم که در یک کنفرانس خوب اروپایی چاپ شد. همکارها از اول رفتار خیلی خوبی داشتند و جز معدود مواردی که مثلاً اون اوایل، بعضی همکارها اگه با خانمم کاری داشتن، به من ایمیل میزدن (تجربه نداشتند که وقتی یک زن و شوهر هر دو همکارشون هستند، چه رفتاری درسته)، همه چیز در سطح دانشکده از نظر کمک همکاران و رئیس دانشکده بسیار عالی بود. دو سال بعدش رو صنعتی اصفهان از راه دور درس دادم بدون حقوق (بعضی ترم‌ها ۵ صبح به وقت خودمون باید درس میدادم که بشه بعد از ظهر اصفهان).
سال ۱۳۸۹ برگشتیم اصفهان. رئیس دانشگاه و رئیس دانشکده عوض شده بودن. انتخاب رئیس دانشگاه هم از طرف وزارت علوم بود. این سنت غلطی بود که احمدی‌نژاد دوباره برگردوند به دانشگاه‌ها. انتخاب رئیس دانشکده و دانشگاه از چند سال قبلش توسط رای اساتید انجام میشد. احمدی‌نژاد دوباره عوض کرد و روسای دانشگاه دوباره از بالا، دستوری تعیین شدن.
در این دوره، همکارهای دانشکده کماکان ماه بودن. رئیس دانشکده هم همینطور (قبلی هم فوق‌العاده بود). ولی رئیس دانشگاه تنگ‌نظر بود و نه فقط من، بلکه بسیاری از همکارها رو اذیت کرد. از این آدم‌هایی بود که "مقام معظظظم رهبری" رو غلیظ می‌گفت و احتمالاً فقط تعداد خیلی محدودی از آدم‌ها رو قبول داشت به عنوان مذهبی و ولایی. مشکل من قطعاً مذهبی نبودن نبود. من رو تو مسجد دانشگاه دیده بود موقع نماز یا بین دانشجوها به مذهبی بودن شناخته شده بودم. ولی تو دار و دسته‌ی رئیس دانشگاه نبودم یا با بسیج و این چیزها کاری نداشتم…
هیچ حقوقی ندادن در اون مدت و میگفتن داریم دعوا میکنیم با دانشگاه. خانمم که وسط ترم دیگه برگشت مینسوتا (داستان دستگیر شدن توسط پلیس امنیت اخلاقی بماند برای بعد) خلاصه آخر ترم، رئیس دانشکده گفت "دکتر، سربسته بگم. استخدامت مشکل داره. رئیس دانشگاه گفته من حکم اینها رو قبول ندارم، از اول باید مراحل استخدام رو طی کنن. اگه موندنی هستی، ما چند ماه دیگه اعصاب‌خردی داشته باشیم، دعوا کنیم. اگر هم نیستی، بگو که دیگه بی‌خیال بشیم".
من هم گفتم بی‌خیال بشید. برمیگردم. تو این پروسه حدود ۶۰ هزار دلار یا بیشتر هم از دست دادیم و پس‌اندازها ته کشید، چون هم از مینسوتا حقوق نمیگرفتم (leave of absence)، که برای نصف سال میشد ۵۰ هزار دلار، هم باید پول خونه تو امریکا رو می‌دادیم، هم چند سفر برای کنفرانس و داوری پروپوزال‌های بنیاد دانش ملی امریکا و اینها باید می‌رفتم (ببخشید، بنیاد دانش حساب نیست. پولش رو دولت امریکا داد)، و هم خرج ایران. هیچوقت به طور رسمی کسی به من نامه نداد که تو اخراجی. ولی عملاً اخراج شدم.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
مجموعه "کارخونه"
@karkhone
توییتر:
twitter.com/karkhoone
📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS
دالان ارتباطی:
@channel_kar
@karkhone
توییتر:
twitter.com/karkhoone
📌گروه تبلیغاتی عدد:
@ADD_ADDS
دالان ارتباطی:
@channel_kar
👍29👎4
| محمد ایمانی
وضع سعودی که پادشاهی ماند و دولت-ملّت زورکی ایجاد نکرد امروز چگونه است؟ درآمد شرکت آرامکو در تابستان امسال ۴۸ بیلیون دلار بود که از مجموع درآمد اپل و مایکروسافت و متا و تسلا سه بیلیون دلار بیشتر بود! عربستان هم اگر دنبال مشروطه‌بازی و دولت-ملّت بازی می‌رفت طبیعی بود که در مملکتی که پررنگ‌ترین عنصر هویتی آدم‌ها اسلام بود جنگ قدرت را مثل ایران و افغانستان به روحانیون می‌باخت! تئوریسین‌های ناسیونالیسم در ایران به قدری احمق بودند و هستند که نمی‌فهمیدند و البته نمی‌خواهند بفهمند در کشوری که هفتاد و دو ملّت ساکن آن هیچ کدام تبار مشترک یا زبان مشترک یا حتی آداب و رسوم مشترک ندارند، از دل ناسیونالیسم فقط یک چیز می‌تواند بیرون بیاید: اسلامیسم. و نتیجهٔ سانترالیسم هم تنها یک چیز خواهد بود: انقلاب جمهوری و فتح کابل با آفتابه. فقر فکر و فلسفه در ایران به قدری عمیق و تاریخی است که هنوز پس از گذشت هفتاد هشتاد سال همان حرف‌هایی تکرار میشود که در لجنزار پس از اشغال ایران در جنگ جهانی اول (دوران حکومت رضا ماکسیم و شرکاء) کاشته شد و صد سال است ایران در حال برداشت محصول آن است، با این حال ناسیونالیست‌ها معتقدند هنوز به اندازهٔ کافی به..ک نرفته‌ایم و تازه باید به سرچشمه‌های این تباهی تاریخی بزرگ بازگردیم و آن را زنده کنیم. یعنی این دور باطل که ایرانی‌ها، خود، تازه با تقلید از چند ایدئولوژی غربی خود را در آن اسیر کردهاند به پایان می‌رسد؟
✅ @karkhone
وضع سعودی که پادشاهی ماند و دولت-ملّت زورکی ایجاد نکرد امروز چگونه است؟ درآمد شرکت آرامکو در تابستان امسال ۴۸ بیلیون دلار بود که از مجموع درآمد اپل و مایکروسافت و متا و تسلا سه بیلیون دلار بیشتر بود! عربستان هم اگر دنبال مشروطه‌بازی و دولت-ملّت بازی می‌رفت طبیعی بود که در مملکتی که پررنگ‌ترین عنصر هویتی آدم‌ها اسلام بود جنگ قدرت را مثل ایران و افغانستان به روحانیون می‌باخت! تئوریسین‌های ناسیونالیسم در ایران به قدری احمق بودند و هستند که نمی‌فهمیدند و البته نمی‌خواهند بفهمند در کشوری که هفتاد و دو ملّت ساکن آن هیچ کدام تبار مشترک یا زبان مشترک یا حتی آداب و رسوم مشترک ندارند، از دل ناسیونالیسم فقط یک چیز می‌تواند بیرون بیاید: اسلامیسم. و نتیجهٔ سانترالیسم هم تنها یک چیز خواهد بود: انقلاب جمهوری و فتح کابل با آفتابه. فقر فکر و فلسفه در ایران به قدری عمیق و تاریخی است که هنوز پس از گذشت هفتاد هشتاد سال همان حرف‌هایی تکرار میشود که در لجنزار پس از اشغال ایران در جنگ جهانی اول (دوران حکومت رضا ماکسیم و شرکاء) کاشته شد و صد سال است ایران در حال برداشت محصول آن است، با این حال ناسیونالیست‌ها معتقدند هنوز به اندازهٔ کافی به
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👎25👍9
چه کسی گوسفندان پدرم را دزدیده است ؟
من ،تو، او، ما ،شما، ایشان ...!؟
سال ۱۳۹۲ پدرم را تشویق نمودیم که به علت کهولت سن گوسفندان خود را فروخته و پول آن را نزد بانک سپرده بلند مدت بگذارد. تعداد چهل راس دام به قیمت روز هر راس دویست هزار تومان. کل پول حاصل از فروش مبلغ هشت میلیون شد که آن را نزد یکی از بانک ها سپرده بلند مدت با سود تقریبی بیست درصد سپرده نمود .
طی هشت سال گذشته حدود دوازده میلیون و هشتصد سود گرفته که با جمع سپرده خودش بیست میلیون و هشتصد می شود
حالا پدرم تا حدودی دچار کهولت سن شده و ایراد گرفته که من سود نمی خواهم لطفا گوسفندانم را پس بدهید !!؟.
با کل پول حاصل از سپرده خودش و سود حاصل ما فقط حداکثر پنج راس گوسفند می توانیم برایش خریداری کنیم .
یعنی تعداد ۳۵ راس گوسفند کم میاریم .
این موضوع فرزندان را دچار چالش عجیبی نموده و خواستار به کار گرفته شدن بهترین کارآگاهان پلیسی شده اند که دزد آن تعداد ۳۵ راس گوسفند را مشخص نماید و یک قاضی عادل و آگاه نیز حکم عادلانه صادر نموده و علاوه بر تعداد ۳۵ راس گوسفند سود حاصل از شیر و پشم و زاد و ولد آن را محاسبه و به پدر برگرداند و اگر نه پدر به فرزندان شک نموده و آنها را دزد گوسفندان خود قلمداد خواهد نمود !!!؟.
لذا از حاذق ترین کارآگاهان حوزه اقتصاد و عادل ترین قضات حاضر در کشور خواهشمند است این موضوع را مورد بررسی و این مرد پیر کم شنوا را به حقوق خویش برسانند .
براستی چه کسی گوسفندان پدرم را دزدیده است ؟!
✅ @karkhone
من ،تو، او، ما ،شما، ایشان ...!؟
سال ۱۳۹۲ پدرم را تشویق نمودیم که به علت کهولت سن گوسفندان خود را فروخته و پول آن را نزد بانک سپرده بلند مدت بگذارد. تعداد چهل راس دام به قیمت روز هر راس دویست هزار تومان. کل پول حاصل از فروش مبلغ هشت میلیون شد که آن را نزد یکی از بانک ها سپرده بلند مدت با سود تقریبی بیست درصد سپرده نمود .
طی هشت سال گذشته حدود دوازده میلیون و هشتصد سود گرفته که با جمع سپرده خودش بیست میلیون و هشتصد می شود
حالا پدرم تا حدودی دچار کهولت سن شده و ایراد گرفته که من سود نمی خواهم لطفا گوسفندانم را پس بدهید !!؟.
با کل پول حاصل از سپرده خودش و سود حاصل ما فقط حداکثر پنج راس گوسفند می توانیم برایش خریداری کنیم .
یعنی تعداد ۳۵ راس گوسفند کم میاریم .
این موضوع فرزندان را دچار چالش عجیبی نموده و خواستار به کار گرفته شدن بهترین کارآگاهان پلیسی شده اند که دزد آن تعداد ۳۵ راس گوسفند را مشخص نماید و یک قاضی عادل و آگاه نیز حکم عادلانه صادر نموده و علاوه بر تعداد ۳۵ راس گوسفند سود حاصل از شیر و پشم و زاد و ولد آن را محاسبه و به پدر برگرداند و اگر نه پدر به فرزندان شک نموده و آنها را دزد گوسفندان خود قلمداد خواهد نمود !!!؟.
لذا از حاذق ترین کارآگاهان حوزه اقتصاد و عادل ترین قضات حاضر در کشور خواهشمند است این موضوع را مورد بررسی و این مرد پیر کم شنوا را به حقوق خویش برسانند .
براستی چه کسی گوسفندان پدرم را دزدیده است ؟!
✅ @karkhone
👍27👎1
| سامان فائق
این مطلب در رد یا تائید هیچ سرویس اینترنتی نیست. فقط چون این روزها باب تحریم‌های مردم از شرکتها باز و البته داغ است، خواستم توضیحی در این خصوص بدهم. فقط قبل از قضاوت تا انتهای متن را کامل بخوانید.
در تمام دنیا، شرکتها برای بزرگ شدن، نیاز به ارتباط موثر با دولتها دارند. شرکت‌هایی مثل آمازون، اپل، مایکروسافت، گوگل، متا (فیسبوک) و دیگر شرکتها همگی اتفاقاً به دنبال خلق ارتباطات بیشتر با دولتها هستند. این ارتباط معمولاً از طریق لابی‌گری ایجاد میشود و امروزه در دنیا تبدیل به یک تخصص شده.
اگر به دنبال دلیل این نیاز هستید، عرض می‌کنم که شرکت‌های نوآور، معمولاً جلوتر از رگولاتوری در حرکت هستند. در واقع شرکت‌های نوآور بزرگ که روزی از یک استارتاپ کوچک شروع کردهاند، پا به عرصه‌هایی گذاشته‌اند یا می‌گذارند که یا در آن حوزه قبلاً قانونی وضع نشده یا قوانین ناقص است یا حتی گاهی قوانین بر خلاف حرکت آنهاست. ضمناً معمولاً دولتها بودجه‌های خاصی دارند که باید در اختیار مجموعه‌های خصوصی قرار دهند تا اهداف کلان دولتها از این طریق عملیاتی شود. پس این لابی‌گری گاهی هم به دریافت کمک‌های مالی ختم خواهد شد. از این رو حتماً نیاز به لابی‌گری است تا مسیر رشد و توسعه هموار شود. این موضوع در دنیا تقریباً بدیهی است.
نکته بسیار مهمی که باید توجه کنید این است که رانت یا انحصار یا امتیازات ویژه هیچ ربطی به لابی‌گری ندارد. در واقع لابی‌گری باعث میشود مسیری هموار شود و این مسیر متعلق به همه است. یعنی اگر قوانینی را گوگل توانست تغییر دهد، دیگر شرکتها هم می‌توانند از آن استفاده نمایند. آنچه ما در ایران شاهد آن هستیم، تقریباً ربطی به مدل استاندارد لابی‌گری در دنیا ندارد. به عنوان مثال در هزاران مورد با فیسبوک همکاری می‌کنند ولی از طرف دیگر به راحتی مارک زاکربرگ به دادگاه خوانده میشود و بابت همکاری خارج از اصول حرفه‌ای که در انتخابات دونالد ترامپ با وی انجام داده محاکمه میشود و علاوه بر جزای متناسب با جرم، جلوی دوربین همه مسئولیت این اقدام را خود یک نفره به گردن میگیرد و اتفاقاً صریح معذرت‌خواهی میکند.
من تا امروز هیچ سرویس ایرانی را ندیدم که به صراحت اشتباهی که انجام داده را بدون لکنت قبول کند، مسئولیت آن را به عهده بگیرد، عذرخواهی کند و برای جبران یک اقدام عملی شفاف انجام دهد، در عوض تا دلتان بخواهد اطلاعیه روابط عمومی مبنی بر اینکه شما اشتباه می‌کنید و این طور که شما فکر می‌کنید نیست، صادر میشود و مدیران‌عامل دیگر سرویس‌ها که سرمایه‌گذار مشترک دارند یا حتی در وضعیتی به هم نان قرض می‌دهند هم توئیت می‌کنند که کارآفرین مستقل را تنها گیر آوردید!
فقط ای کاش شرکت‌هایی که این روزها تحریم می‌شوند توسط مردم، با یک رویکرد طلبکارانه با مخاطب صحبت نکنند. نمی‌دانم چرا متوجه شرایط حساس این روزها نمی‌شوند. مدیران روابط عمومی شما کارشان فقط تنظیم متن اعلامیه نیست. این یک شرایط پیچیده اجتماعی است که باید حساسیت‌های آن به خوبی درک شود تا در آینده بتوانید کمافی‌السابق محبوبیت خود را حفظ کنید و به حیات خود ادامه دهید. اگر از عهده مدیریت این شرایط بر نمی‌آیید سکوت کنید. احتمال بروز خطا از اطلاعیه صادر نشده صفر است ولی وقتی چیزی نوشتید و در آن مردم معترض را برانداز خواندید، لابد صلاح مملکت خویش را بسان خسروان می‌دانید و نذر ذبح کسبتان را کردید.
نکته آخر: احتمال دارد قربانی دسیسه شده باشید؟ یعنی واقعاً بی‌گناه باشید و مردم درباره‌تان اشتباه کرده باشند؟ بله احتمال دارد. شاید بی‌گناه باشید و توسط عدهای داستان تحریم شما شروع شده باشد آن هم بدون دلیل متقن. شما چطور شفاف می‌کنید که بی‌گناهید؟ به شما قول می‌دهم اطلاعیه PR چاره نیست. رویکردتان را به شفاف‌سازی عوض کنید. احتمالاً از رویکرد شفاف صدمه دولتی خواهید خورد؟ اگر نکنید هم از کاربرانتان خواهید خورد.
موضوع انتخاب جایگاه است در این شرایط حساس.
پ.ن : به شخصه علاقه‌مند به شناخت شرایط فی‌مابین کانون تبلیغاتی سرکارخانم شفیعی با گروه صنایع غذایی خانواده پایداری در این دوران هستم. مع الوصف اخبار واصله خبر از تولید در بسته بندی به نام‌های دیگر در این گروه دارد و اشاره به اسم برند در ظَهَر بسته بندی ها...
✅ @karkhone
این مطلب در رد یا تائید هیچ سرویس اینترنتی نیست. فقط چون این روزها باب تحریم‌های مردم از شرکتها باز و البته داغ است، خواستم توضیحی در این خصوص بدهم. فقط قبل از قضاوت تا انتهای متن را کامل بخوانید.
در تمام دنیا، شرکتها برای بزرگ شدن، نیاز به ارتباط موثر با دولتها دارند. شرکت‌هایی مثل آمازون، اپل، مایکروسافت، گوگل، متا (فیسبوک) و دیگر شرکتها همگی اتفاقاً به دنبال خلق ارتباطات بیشتر با دولتها هستند. این ارتباط معمولاً از طریق لابی‌گری ایجاد میشود و امروزه در دنیا تبدیل به یک تخصص شده.
اگر به دنبال دلیل این نیاز هستید، عرض می‌کنم که شرکت‌های نوآور، معمولاً جلوتر از رگولاتوری در حرکت هستند. در واقع شرکت‌های نوآور بزرگ که روزی از یک استارتاپ کوچک شروع کردهاند، پا به عرصه‌هایی گذاشته‌اند یا می‌گذارند که یا در آن حوزه قبلاً قانونی وضع نشده یا قوانین ناقص است یا حتی گاهی قوانین بر خلاف حرکت آنهاست. ضمناً معمولاً دولتها بودجه‌های خاصی دارند که باید در اختیار مجموعه‌های خصوصی قرار دهند تا اهداف کلان دولتها از این طریق عملیاتی شود. پس این لابی‌گری گاهی هم به دریافت کمک‌های مالی ختم خواهد شد. از این رو حتماً نیاز به لابی‌گری است تا مسیر رشد و توسعه هموار شود. این موضوع در دنیا تقریباً بدیهی است.
نکته بسیار مهمی که باید توجه کنید این است که رانت یا انحصار یا امتیازات ویژه هیچ ربطی به لابی‌گری ندارد. در واقع لابی‌گری باعث میشود مسیری هموار شود و این مسیر متعلق به همه است. یعنی اگر قوانینی را گوگل توانست تغییر دهد، دیگر شرکتها هم می‌توانند از آن استفاده نمایند. آنچه ما در ایران شاهد آن هستیم، تقریباً ربطی به مدل استاندارد لابی‌گری در دنیا ندارد. به عنوان مثال در هزاران مورد با فیسبوک همکاری می‌کنند ولی از طرف دیگر به راحتی مارک زاکربرگ به دادگاه خوانده میشود و بابت همکاری خارج از اصول حرفه‌ای که در انتخابات دونالد ترامپ با وی انجام داده محاکمه میشود و علاوه بر جزای متناسب با جرم، جلوی دوربین همه مسئولیت این اقدام را خود یک نفره به گردن میگیرد و اتفاقاً صریح معذرت‌خواهی میکند.
من تا امروز هیچ سرویس ایرانی را ندیدم که به صراحت اشتباهی که انجام داده را بدون لکنت قبول کند، مسئولیت آن را به عهده بگیرد، عذرخواهی کند و برای جبران یک اقدام عملی شفاف انجام دهد، در عوض تا دلتان بخواهد اطلاعیه روابط عمومی مبنی بر اینکه شما اشتباه می‌کنید و این طور که شما فکر می‌کنید نیست، صادر میشود و مدیران‌عامل دیگر سرویس‌ها که سرمایه‌گذار مشترک دارند یا حتی در وضعیتی به هم نان قرض می‌دهند هم توئیت می‌کنند که کارآفرین مستقل را تنها گیر آوردید!
فقط ای کاش شرکت‌هایی که این روزها تحریم می‌شوند توسط مردم، با یک رویکرد طلبکارانه با مخاطب صحبت نکنند. نمی‌دانم چرا متوجه شرایط حساس این روزها نمی‌شوند. مدیران روابط عمومی شما کارشان فقط تنظیم متن اعلامیه نیست. این یک شرایط پیچیده اجتماعی است که باید حساسیت‌های آن به خوبی درک شود تا در آینده بتوانید کمافی‌السابق محبوبیت خود را حفظ کنید و به حیات خود ادامه دهید. اگر از عهده مدیریت این شرایط بر نمی‌آیید سکوت کنید. احتمال بروز خطا از اطلاعیه صادر نشده صفر است ولی وقتی چیزی نوشتید و در آن مردم معترض را برانداز خواندید، لابد صلاح مملکت خویش را بسان خسروان می‌دانید و نذر ذبح کسبتان را کردید.
نکته آخر: احتمال دارد قربانی دسیسه شده باشید؟ یعنی واقعاً بی‌گناه باشید و مردم درباره‌تان اشتباه کرده باشند؟ بله احتمال دارد. شاید بی‌گناه باشید و توسط عدهای داستان تحریم شما شروع شده باشد آن هم بدون دلیل متقن. شما چطور شفاف می‌کنید که بی‌گناهید؟ به شما قول می‌دهم اطلاعیه PR چاره نیست. رویکردتان را به شفاف‌سازی عوض کنید. احتمالاً از رویکرد شفاف صدمه دولتی خواهید خورد؟ اگر نکنید هم از کاربرانتان خواهید خورد.
موضوع انتخاب جایگاه است در این شرایط حساس.
پ.ن : به شخصه علاقه‌مند به شناخت شرایط فی‌مابین کانون تبلیغاتی سرکارخانم شفیعی با گروه صنایع غذایی خانواده پایداری در این دوران هستم. مع الوصف اخبار واصله خبر از تولید در بسته بندی به نام‌های دیگر در این گروه دارد و اشاره به اسم برند در ظَهَر بسته بندی ها...
✅ @karkhone
👍11
فهرست درآمد و مخارج ماهانه ایرانیان قبل از انقلاب ۵۷
ارزش پول‌ملی :
واحد برابری ریال با دلار آمریکایی : ۷۰ریال و در صرافی‌های خرمشهر : ۶۹ریال
قیمت دلار : ۶۹ ریال
قیمت یک مثقال طلا ۲۱عیار دست‌ساز با کارمزد : ۲۰۰ ریال
حقوق و دستمزدها:
حداقل دستمزد کارگر ساده ساختمانی در ماه : ۷۳۰۰ ریال
حقوق ماهانه یک معلم ساده تازه استخدامی : ۱۳،۰۰۰ریال
حقوق ماهانه دبیر لیسانسه تازه استخدامی : ۳۵،۰۰۰ریال
حقوق ماهانه دبیر لیسانسه پایه یک : ۶۵،۰۰۰ریال
حقوق ماهانه یک پاسبان سوم : ۲۲،۰۰۰ریال
دریافتی ماهانه افسر وظیفه : ۱۰،۰۰۰ریال
کمک‌هزینه ماهانه دانشجویان : ۱۰،۰۰۰ریال
دریافتی ماهانه سرباز وظیفه : ۶،۰۰۰ریال
خدمات رایگان ارائه شده:
بهداشت و درمان رایگان در بخش دولتی و ویزیت رایگان توسط پزشکان عمومی
تحصیل رایگان تا پایان مقطع دانشگاهی
تغذیه رایگان در مدارس کشور ، شامل موز ، شیر ، پسته ، گردو و ... بصورت روزانه
ارائه کتاب های درسی رایگان تا کلاس ششم
ارائه کتاب‌های درسی و دفتر مشق رایگان به خانواده های بی بضاعت
قیمت اقلام مختلف ، هزینه‌ها و
مخارج زندگی:
هر متر مربع زمین در عباس آباد تهران : ۲۰،۰۰۰ریال
متوسط اجاره خانه : ۳.۰۰۰ - ۱.۰۰۰ ریال
یک لیتر بنزین : ۱۰ریال
یک‌لیتر نفت سفید : ۲.۵ریال
یک‌لیتر گازوئیل : ۲.۵ریال
بلیط اتوبوس واحد : ۲ریال
دفتر ۲۰ برگی کاهی : ۲ریال
دفتر ۲۰ برگی سفید : ۳ریال
دفتر ۴۰ برگی کاهی : ۳ریال
دفتر ۴۰ برگی سفید : ۵ریال
دفتر ۶۰ برگی کاهی : ۶ریال
دفتر ۶۰ برگی سفید : ۸ریال
دفتر ۱۰۰ برگی کاهی : ۸ریال
دفتر ۱۰۰برگی سفید : ۱۰ریال
دفتر ۲۰۰برگی کاهی : ۱۴ریال
دفتر ۲۰۰برگی سفید : ۱۸ریال
مقوا سفید یک‌رو برقی : ۱ریال
مقوا سفید دورو برقی : ۲ریال
برگ امتحانی : ۰.۵ریال
خودکار بیک : ۵ریال
مداد رنگی ۶ عددی کوچک : ۶ریال
مداد رنگی ۶ عددی بزرگ : ۱۰ریال
مداد رنگی ۱۲ عددی بزرگ : ۲۰ریال
مداد قرمز : ۲ریال
کبریت : ۱ ریال
چسب زخم سه‌تایی : ۱ریال
یک‌کیلو سیب لبنان درجه یک : ۲۰ریال
یک‌کیلو سیب ایرانی : ۱۷ریال
یک‌کیلو پرتقال درجه یک : ۲۰ریال
یک‌کیلو انگور : ۲۰ریال
یک‌کیلو خیار مجلسی اصفهانی : ۱۵ریال
یک‌کیلو گوجه فرنگی : ۱۰ریال
یک‌کیلو سیب زمینی : ۱۵ریال
یک‌کیلو پیاز : ۵ریال
یک‌کیلو نخود : ۳۵ریال
یک‌کیلوعدس : ۳۴ریال
یک‌کیلو لوبیا چیتی : ۳۵ریال
یک‌کیلو گندم : ۱۰ریال
یک‌کیلو جو : ۱۰ریال
یک‌کیلو برنج شمال دم سیاه : ۳۲ریال
یک‌لیتر شیر گاو و گاومیش باچربی : ۲۰ریال
یک‌کیلو ماست بی‌چربی چرخ کرده : ۲۰ریال
یک‌کیلو پنیر لیقوان تبریز : ۷۰ ریال
یک‌کیلو پسته کله قوچی : ۲۵۰ریال
یک‌کیلو گردو : ۲۰۰ریال
یک‌کیلو انجیر : ۵۰ریال
یک‌کیلو خرما : ۳۰ریال
آدامس خروس نشان : ۱ ریال
آدامس شیک : ۲ ریال
بیسکوییت پتی بور کوچک : ۵ ریال
بیسکوییت پتی بور بزرگ : ۱۵ ریال
پفک نمکی کوچک : ۲ ریال
پفک نمکی بزرگ : ۵ ریال
نوشابه کوچک ۳۵۰میلی‌لیتری : ۵ ریال
نوشابه بزرگ ۷۵۰ میلی‌لیتری : ۱۰ریال
یک کیلو گوسفند پرواری زنده : ۱۰۰ ریال
یک کیلو گوشت گاو با استخوان : ۲۰۰ ریال
یک کیلو گوشت گاو بدون استخوان : ۲۳۰ ریال
یک کیلو گوشت گوسفند با استخوان : ۲۳۰ریال
یک کیلو گوشت گوسفند بدون استخوان : ۲۵۰ریال
یک کیلو گوشت گوسفند یخ زده نیوزیلندی بااستخوان : ۱۳۰ریال
یک سیخ کباب کوبیده ۱۰۰ گرمی با گوشت گرم گوسفند : ۳۰ ریال
یک پرس چلوکباب کوبیده با سه سیخ کباب : ۷۰ ریال
کنسرو ماهی تن جنوب : ۲۵ ریال
هر عدد تخم مرغ : ۴ریال
یک کیلو آرد : ۱۰ریال
نان سنگگ (وزن چانه ۸۰۰گرم) : ۱۰ ریال
نان بربری (وزن چانه ۸۰۰ گرم) : ۱۰ ریال
نان تافتون (وزن چانه ۴۰۰ گرم) : ۵ ریال
نان تافتون دولتی(با کارت دولتی) : ۲ریال
نان لواش (وزن چانه ۲۰۰ گرم) : ۲ ریال
روغن مایع یک لیتری : ۲۱ریال
قوطی پنج کیلویی روغن نباتی جامد : ۲۹۰ ریال
یک کیلو چای : ۸۰ریال
یک کیلو شکر : ۲۶ریال
یک کیلو قند کله : ۲۴ریال
یک کیلو قند حبه : ۲۸ریال
یک بسته یک کیلویی پودر لباسشویی : ۱۰ریال
مایع ظرفشویی نیم لیتری ریکا : ۱۸ ریال
کوتاه کردن مو با ماشین : ۵ریال
کوتاه کردن مو با قیچی : ۱۵ریال
کوتاه کردن مو (مدل بیتلی) : ۲۵ ریال
ویزیت پزشکان عمومی در بخش خصوصی : ۲۵۰ ریال
کولر گازی گیبسون ۲۱۰۰۰ : ۴۵،۰۰۰ ریال
رنو ۵ ایران صفر کیومتر : ۱۲۰،۰۰۰ ریال
پیکان دولوکس صفر کیلومتر : ۱۷۵،۰۰۰ ریال
اتومبیل بیوک ایران (اسکای لارک) صفر کیلومتر : ۳۱۰،۰۰۰ ریال
اتومبیل کادیلاک سیویل ایران صفر کیلومتر : ۳۸۰،۰۰۰ ریال
موتور هوندا تریل ۱۷۵ : ۴۵،۰۰۰ ریال
موتور گازی پژو : ۱۲،۰۰۰ ریال
دوچرخه فونیکس ۲۸ : ۸،۰۰۰ ریال
قبر در بهشت زهرا : ۷۵۰۰ ریال
استخراج از فصلنامه پژوهشکده پولی و بانکی (بانک مرکزی ایران)
✅ @karkhone
ارزش پول‌ملی :
واحد برابری ریال با دلار آمریکایی : ۷۰ریال و در صرافی‌های خرمشهر : ۶۹ریال
قیمت دلار : ۶۹ ریال
قیمت یک مثقال طلا ۲۱عیار دست‌ساز با کارمزد : ۲۰۰ ریال
حقوق و دستمزدها:
حداقل دستمزد کارگر ساده ساختمانی در ماه : ۷۳۰۰ ریال
حقوق ماهانه یک معلم ساده تازه استخدامی : ۱۳،۰۰۰ریال
حقوق ماهانه دبیر لیسانسه تازه استخدامی : ۳۵،۰۰۰ریال
حقوق ماهانه دبیر لیسانسه پایه یک : ۶۵،۰۰۰ریال
حقوق ماهانه یک پاسبان سوم : ۲۲،۰۰۰ریال
دریافتی ماهانه افسر وظیفه : ۱۰،۰۰۰ریال
کمک‌هزینه ماهانه دانشجویان : ۱۰،۰۰۰ریال
دریافتی ماهانه سرباز وظیفه : ۶،۰۰۰ریال
خدمات رایگان ارائه شده:
بهداشت و درمان رایگان در بخش دولتی و ویزیت رایگان توسط پزشکان عمومی
تحصیل رایگان تا پایان مقطع دانشگاهی
تغذیه رایگان در مدارس کشور ، شامل موز ، شیر ، پسته ، گردو و ... بصورت روزانه
ارائه کتاب های درسی رایگان تا کلاس ششم
ارائه کتاب‌های درسی و دفتر مشق رایگان به خانواده های بی بضاعت
قیمت اقلام مختلف ، هزینه‌ها و
مخارج زندگی:
هر متر مربع زمین در عباس آباد تهران : ۲۰،۰۰۰ریال
متوسط اجاره خانه : ۳.۰۰۰ - ۱.۰۰۰ ریال
یک لیتر بنزین : ۱۰ریال
یک‌لیتر نفت سفید : ۲.۵ریال
یک‌لیتر گازوئیل : ۲.۵ریال
بلیط اتوبوس واحد : ۲ریال
دفتر ۲۰ برگی کاهی : ۲ریال
دفتر ۲۰ برگی سفید : ۳ریال
دفتر ۴۰ برگی کاهی : ۳ریال
دفتر ۴۰ برگی سفید : ۵ریال
دفتر ۶۰ برگی کاهی : ۶ریال
دفتر ۶۰ برگی سفید : ۸ریال
دفتر ۱۰۰ برگی کاهی : ۸ریال
دفتر ۱۰۰برگی سفید : ۱۰ریال
دفتر ۲۰۰برگی کاهی : ۱۴ریال
دفتر ۲۰۰برگی سفید : ۱۸ریال
مقوا سفید یک‌رو برقی : ۱ریال
مقوا سفید دورو برقی : ۲ریال
برگ امتحانی : ۰.۵ریال
خودکار بیک : ۵ریال
مداد رنگی ۶ عددی کوچک : ۶ریال
مداد رنگی ۶ عددی بزرگ : ۱۰ریال
مداد رنگی ۱۲ عددی بزرگ : ۲۰ریال
مداد قرمز : ۲ریال
کبریت : ۱ ریال
چسب زخم سه‌تایی : ۱ریال
یک‌کیلو سیب لبنان درجه یک : ۲۰ریال
یک‌کیلو سیب ایرانی : ۱۷ریال
یک‌کیلو پرتقال درجه یک : ۲۰ریال
یک‌کیلو انگور : ۲۰ریال
یک‌کیلو خیار مجلسی اصفهانی : ۱۵ریال
یک‌کیلو گوجه فرنگی : ۱۰ریال
یک‌کیلو سیب زمینی : ۱۵ریال
یک‌کیلو پیاز : ۵ریال
یک‌کیلو نخود : ۳۵ریال
یک‌کیلوعدس : ۳۴ریال
یک‌کیلو لوبیا چیتی : ۳۵ریال
یک‌کیلو گندم : ۱۰ریال
یک‌کیلو جو : ۱۰ریال
یک‌کیلو برنج شمال دم سیاه : ۳۲ریال
یک‌لیتر شیر گاو و گاومیش باچربی : ۲۰ریال
یک‌کیلو ماست بی‌چربی چرخ کرده : ۲۰ریال
یک‌کیلو پنیر لیقوان تبریز : ۷۰ ریال
یک‌کیلو پسته کله قوچی : ۲۵۰ریال
یک‌کیلو گردو : ۲۰۰ریال
یک‌کیلو انجیر : ۵۰ریال
یک‌کیلو خرما : ۳۰ریال
آدامس خروس نشان : ۱ ریال
آدامس شیک : ۲ ریال
بیسکوییت پتی بور کوچک : ۵ ریال
بیسکوییت پتی بور بزرگ : ۱۵ ریال
پفک نمکی کوچک : ۲ ریال
پفک نمکی بزرگ : ۵ ریال
نوشابه کوچک ۳۵۰میلی‌لیتری : ۵ ریال
نوشابه بزرگ ۷۵۰ میلی‌لیتری : ۱۰ریال
یک کیلو گوسفند پرواری زنده : ۱۰۰ ریال
یک کیلو گوشت گاو با استخوان : ۲۰۰ ریال
یک کیلو گوشت گاو بدون استخوان : ۲۳۰ ریال
یک کیلو گوشت گوسفند با استخوان : ۲۳۰ریال
یک کیلو گوشت گوسفند بدون استخوان : ۲۵۰ریال
یک کیلو گوشت گوسفند یخ زده نیوزیلندی بااستخوان : ۱۳۰ریال
یک سیخ کباب کوبیده ۱۰۰ گرمی با گوشت گرم گوسفند : ۳۰ ریال
یک پرس چلوکباب کوبیده با سه سیخ کباب : ۷۰ ریال
کنسرو ماهی تن جنوب : ۲۵ ریال
هر عدد تخم مرغ : ۴ریال
یک کیلو آرد : ۱۰ریال
نان سنگگ (وزن چانه ۸۰۰گرم) : ۱۰ ریال
نان بربری (وزن چانه ۸۰۰ گرم) : ۱۰ ریال
نان تافتون (وزن چانه ۴۰۰ گرم) : ۵ ریال
نان تافتون دولتی(با کارت دولتی) : ۲ریال
نان لواش (وزن چانه ۲۰۰ گرم) : ۲ ریال
روغن مایع یک لیتری : ۲۱ریال
قوطی پنج کیلویی روغن نباتی جامد : ۲۹۰ ریال
یک کیلو چای : ۸۰ریال
یک کیلو شکر : ۲۶ریال
یک کیلو قند کله : ۲۴ریال
یک کیلو قند حبه : ۲۸ریال
یک بسته یک کیلویی پودر لباسشویی : ۱۰ریال
مایع ظرفشویی نیم لیتری ریکا : ۱۸ ریال
کوتاه کردن مو با ماشین : ۵ریال
کوتاه کردن مو با قیچی : ۱۵ریال
کوتاه کردن مو (مدل بیتلی) : ۲۵ ریال
ویزیت پزشکان عمومی در بخش خصوصی : ۲۵۰ ریال
کولر گازی گیبسون ۲۱۰۰۰ : ۴۵،۰۰۰ ریال
رنو ۵ ایران صفر کیومتر : ۱۲۰،۰۰۰ ریال
پیکان دولوکس صفر کیلومتر : ۱۷۵،۰۰۰ ریال
اتومبیل بیوک ایران (اسکای لارک) صفر کیلومتر : ۳۱۰،۰۰۰ ریال
اتومبیل کادیلاک سیویل ایران صفر کیلومتر : ۳۸۰،۰۰۰ ریال
موتور هوندا تریل ۱۷۵ : ۴۵،۰۰۰ ریال
موتور گازی پژو : ۱۲،۰۰۰ ریال
دوچرخه فونیکس ۲۸ : ۸،۰۰۰ ریال
قبر در بهشت زهرا : ۷۵۰۰ ریال
استخراج از فصلنامه پژوهشکده پولی و بانکی (بانک مرکزی ایران)
✅ @karkhone
👍28👎3
اگر اوبر در ایران بود
| سینا فیاضی
اخیرا خبر تحریم و کمپین حذف اپلیکیشن اسنپ و ونچرهای آن برای کاربران توییتر، اینستاگرام و سایر محافل بحث جذابی بود.
با توجه به شنیدهها، خبر دستگیری فرد یا افزادی بر اساس سوابق ثبت سفارش آنها از سرویس اسنپ و اسنپفود اتفاقی بود که موجب بهت و اندوه همهی ما شد و بلافاصله بحث همکاری با نهادهای امنیتی مطرح شد.
عده ای گفتند این اپلیکیشن را به کل حذف کنیم و برای امنیت از رقیب استفاده کنیم، با نام کاربری غیرواقعی از این سرویس استفاده کنیم، در پایان مسیر لغو سفر کرده و هزینه را مستقیم به راننده پرداخت کنیم(بر اساس تجربه شخصی اکیدا این روشهای پر ریسک و ناامن را توصیه نمیکنم) و عدهای همکاری داوطلبانه در ارائه اطلاعات را مطرح کردند و بعضی هم بحث فروش اطلاعات کاربران را پیش کشیدند.
فرض کنیم فردا صبح شرکت بنام اوبر در کشور ما شروع به فعالیت کند، آیا اوبر هم با هر نهاد حاکم در زمینه اطلاعات کاربران همکاری خواهد کرد؟ آیا در خارج از ایران هم اطلاعات کاربران اوبر به منظور بهرهبرداریهای گوناگون(بسته به قوانین و نیازهای حاکمیت) در اختیار آنها قرار میگیرد؟ آیا اگر فردا اوبر در ایران تحت هر حاکمیتی این کار را تکرار کرد بایست تحریم شود؟ آیا اسنپ اجازه ممانعت از دادن اطلاعات را دارد؟
برای پاسخ به پرسش های بالا از سایت اوبر شروع کنیم.
آنچه در وبسایت Uber میخوانیم (لینک و ترجمه در بخش اول):
ما متعهد هستیم که با مقامات مجری قانون همکاری کنیم تا به درخواستهای اطلاعات معتبر از سازمانهای دولتی پاسخ سریع بدهیم. در واقع، ما یک پورتال اختصاصی برای مقامات محلی مجری قانون ایجاد کردیم تا به طور ایمن سؤالات خود را به اوبر ارسال کنند. این درخواستها شامل موارد ایمنی عمومی مانند تحقیقات مربوط به سرقت خودرو، کلاهبرداری مالی و افراد گمشده میشود.
در مطلب منتشر شده توسط رسانه خبری TechCrunch میخوانیم (لینک و ترجمه در بخش دوم):
اوبر تنها شرکتی نیست که تعداد درخواستهای دولتها را به صورت طبقه بندی شده ذخیره میکند. اپل، آمازون، فیسبوک و توییتر همگی افزایش تقاضای دولت را در سال گذشته گزارش کردهاند، زیرا پایگاه مشتریان آنها همچنان در حال رشد است. در حالی که دولتها به طور فزایندهای تشنه دادههای شرکتها هستند.
و در ادامه میخوانیم: علیرغم افزایش درخواستهای مجری قانون، اوبر گفت که «تا به امروز درخواستی برای موضوعات امنیت ملی دریافت نکرده است».
اینکه اطلاعات در کشورهای مختلف با مقاصد مختلف درخواست میشود چیزی نیست که به صورت مستقل در حدود اختیارات و تمایلات یک شرکت باشد.
لازم به ذکر هست که من اطلاع دقیق و مستندی از میزان و نوع درخواست اطلاعات و ارائه دسترسیها در ایران پیدا نکردم. بدین منظور و پس از بررسی وبسایت اسنپ به این سوال پاسخ داده میشود، آیا اسنپ به طور شفاف این موضوع را از پیش به کاربران اعلام کرده است یا با پنهانکاری خلف وعده کرده است؟
در قسمت قوانین وبسایت اسنپ با هم میخوانیم (لینک و متن کامل در بخش سوم):
اطلاعات کاربران به عنوان اطلاعات محرمانه نزد شرکت و طرف تجاری محافظت شده و دسترسی به آن توسط اشخاص ثالث ممنوع بوده، مگر برابر قانون و تصمیم مقام ذیصلاح قضایی. بنابراین در موارد قانونی و همچنین درخواست و صدور دستور مقتضی از سوی مراجع قضایی، شرکت مکلف به ارائۀ اطلاعات کاربران به مراجع مذکور است.
پ.ن : یکی از دیدگاه های به نظر جالب پیش از هرگونه داوری در این میان مفت‌بری یا بهتر بگیم مفت خریدن کسب و کارها بخصوص استارتاپی هاست. جای تامل دارد!
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| سینا فیاضی
اخیرا خبر تحریم و کمپین حذف اپلیکیشن اسنپ و ونچرهای آن برای کاربران توییتر، اینستاگرام و سایر محافل بحث جذابی بود.
با توجه به شنیدهها، خبر دستگیری فرد یا افزادی بر اساس سوابق ثبت سفارش آنها از سرویس اسنپ و اسنپفود اتفاقی بود که موجب بهت و اندوه همهی ما شد و بلافاصله بحث همکاری با نهادهای امنیتی مطرح شد.
عده ای گفتند این اپلیکیشن را به کل حذف کنیم و برای امنیت از رقیب استفاده کنیم، با نام کاربری غیرواقعی از این سرویس استفاده کنیم، در پایان مسیر لغو سفر کرده و هزینه را مستقیم به راننده پرداخت کنیم(بر اساس تجربه شخصی اکیدا این روشهای پر ریسک و ناامن را توصیه نمیکنم) و عدهای همکاری داوطلبانه در ارائه اطلاعات را مطرح کردند و بعضی هم بحث فروش اطلاعات کاربران را پیش کشیدند.
فرض کنیم فردا صبح شرکت بنام اوبر در کشور ما شروع به فعالیت کند، آیا اوبر هم با هر نهاد حاکم در زمینه اطلاعات کاربران همکاری خواهد کرد؟ آیا در خارج از ایران هم اطلاعات کاربران اوبر به منظور بهرهبرداریهای گوناگون(بسته به قوانین و نیازهای حاکمیت) در اختیار آنها قرار میگیرد؟ آیا اگر فردا اوبر در ایران تحت هر حاکمیتی این کار را تکرار کرد بایست تحریم شود؟ آیا اسنپ اجازه ممانعت از دادن اطلاعات را دارد؟
برای پاسخ به پرسش های بالا از سایت اوبر شروع کنیم.
آنچه در وبسایت Uber میخوانیم (لینک و ترجمه در بخش اول):
ما متعهد هستیم که با مقامات مجری قانون همکاری کنیم تا به درخواستهای اطلاعات معتبر از سازمانهای دولتی پاسخ سریع بدهیم. در واقع، ما یک پورتال اختصاصی برای مقامات محلی مجری قانون ایجاد کردیم تا به طور ایمن سؤالات خود را به اوبر ارسال کنند. این درخواستها شامل موارد ایمنی عمومی مانند تحقیقات مربوط به سرقت خودرو، کلاهبرداری مالی و افراد گمشده میشود.
در مطلب منتشر شده توسط رسانه خبری TechCrunch میخوانیم (لینک و ترجمه در بخش دوم):
اوبر تنها شرکتی نیست که تعداد درخواستهای دولتها را به صورت طبقه بندی شده ذخیره میکند. اپل، آمازون، فیسبوک و توییتر همگی افزایش تقاضای دولت را در سال گذشته گزارش کردهاند، زیرا پایگاه مشتریان آنها همچنان در حال رشد است. در حالی که دولتها به طور فزایندهای تشنه دادههای شرکتها هستند.
و در ادامه میخوانیم: علیرغم افزایش درخواستهای مجری قانون، اوبر گفت که «تا به امروز درخواستی برای موضوعات امنیت ملی دریافت نکرده است».
اینکه اطلاعات در کشورهای مختلف با مقاصد مختلف درخواست میشود چیزی نیست که به صورت مستقل در حدود اختیارات و تمایلات یک شرکت باشد.
لازم به ذکر هست که من اطلاع دقیق و مستندی از میزان و نوع درخواست اطلاعات و ارائه دسترسیها در ایران پیدا نکردم. بدین منظور و پس از بررسی وبسایت اسنپ به این سوال پاسخ داده میشود، آیا اسنپ به طور شفاف این موضوع را از پیش به کاربران اعلام کرده است یا با پنهانکاری خلف وعده کرده است؟
در قسمت قوانین وبسایت اسنپ با هم میخوانیم (لینک و متن کامل در بخش سوم):
اطلاعات کاربران به عنوان اطلاعات محرمانه نزد شرکت و طرف تجاری محافظت شده و دسترسی به آن توسط اشخاص ثالث ممنوع بوده، مگر برابر قانون و تصمیم مقام ذیصلاح قضایی. بنابراین در موارد قانونی و همچنین درخواست و صدور دستور مقتضی از سوی مراجع قضایی، شرکت مکلف به ارائۀ اطلاعات کاربران به مراجع مذکور است.
پ.ن : یکی از دیدگاه های به نظر جالب پیش از هرگونه داوری در این میان مفت‌بری یا بهتر بگیم مفت خریدن کسب و کارها بخصوص استارتاپی هاست. جای تامل دارد!
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
پیوست اول:
https://www.uber.com/us/en/about/reports/transparency/law-enforcement/
ترجمه بر اساس گوگل ترنزلیت اوبر با سایر شرکت های فناوری متفاوت است. از آنجایی که ما به قرار دادن افراد واقعی در خودروهای واقعی کمک میکنیم و ایمنی آن سواران و رانندگان و جوامعی…
https://www.uber.com/us/en/about/reports/transparency/law-enforcement/
ترجمه بر اساس گوگل ترنزلیت اوبر با سایر شرکت های فناوری متفاوت است. از آنجایی که ما به قرار دادن افراد واقعی در خودروهای واقعی کمک میکنیم و ایمنی آن سواران و رانندگان و جوامعی…
👍19👎6
مقامات، پول‌هایی را که شاه به عمران اختصاص می‌دهد به جیب می‌زنند و شاه دیگر منصرف میشود که پول خود را خرج اینها کند...رقابت روس و انگلیس مانعی دیگر است...بندر محمّره[خرمشهر] در مصب کارون، عمق زیاد دارد و کشتی می‌تواند از کارون تا شوشتر بیاید و از آنجا به اصفهان[راه زمینی] و بعد طهران...قرار بر کشیدن راه شوسه بود که شاه موافقت داشت حتی ۲۰۰هزار دلار اختصاص بدهد اما با دسیسه روس‌ها، شاه منصرف شد.
از خاطرات بنجامین؛ نخستین سفیر ایالات متحده آمریکا در ایران- عهد سلطنت ناصری
✅ @karkhone
از خاطرات بنجامین؛ نخستین سفیر ایالات متحده آمریکا در ایران- عهد سلطنت ناصری
✅ @karkhone
👍7👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بچه ها این ویدیو رو با دقت نگاه کنید، من با کلیت این ویدیو موافقم، حتی میتونم مثال بزنم براتون از چت های ساختگی و پاپوش سازی برای یکی از استارتاپ ها یا مثلا در جریان ایمیل هایی که منتشر شد یک جریان کاملا هدف دار یه ایمیل جعلی منتشر شد که خشم ملت رو برانگیخت و البته و صد البته اکه اون ایمیل جعلی بود و بعد انتشار کامل ایمیل ها گند این کثافتکاری درومد.
بیاییم با منطق درست و حساب شده جلو بریم و اشتباهاتی که سال 57 تا 60 پدران ما کردند رو انجام ندیم.
" ما به عنوان یه نسل آگاه موظفیم که خلخالی درونمون رو کنترل کنیم و گرنه فرقی با کسانی که بهشون اعتراض داریم نخواهیم داشت"
البته که همه هم گل و بلبل نیستن و ما هنوز منتظر جواب درست و درمون از استارتاپ محله کاووسیه شهید هوشنگ وحید دستگردی هستیم.
✅ @karkhone
بیاییم با منطق درست و حساب شده جلو بریم و اشتباهاتی که سال 57 تا 60 پدران ما کردند رو انجام ندیم.
" ما به عنوان یه نسل آگاه موظفیم که خلخالی درونمون رو کنترل کنیم و گرنه فرقی با کسانی که بهشون اعتراض داریم نخواهیم داشت"
البته که همه هم گل و بلبل نیستن و ما هنوز منتظر جواب درست و درمون از استارتاپ محله کاووسیه شهید هوشنگ وحید دستگردی هستیم.
✅ @karkhone
👍17👎6
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
محتوای خوب بشنویم اپیزود نخست پادکست اکوتوپیا رو در کست باکس گوش کنید لینک اپیزود: https://castbox.fm/vd/531557045 ✅ @karkhone
محتوای خوب بشنویم
در این اپیزود داستان کسی را خواهیم گفت که بهترین روزهای عمرش را وقف رشد مردم ایران کرده است. کسی که تهدید، طرد و تبعید شده و کتک خورده ولی پای هدفش ایستاده. کسی که نظام آموزشی مدیون ریسک شخصی اوست.
کسی که عمرش را وقف کرد تا جلوی خرافات بایستد
این اپیزود رو میتونید از طریق لینک زیر در کست باکس بشنوید.
https://castbox.fm/vd/548759579
✅ @karkhone
در این اپیزود داستان کسی را خواهیم گفت که بهترین روزهای عمرش را وقف رشد مردم ایران کرده است. کسی که تهدید، طرد و تبعید شده و کتک خورده ولی پای هدفش ایستاده. کسی که نظام آموزشی مدیون ریسک شخصی اوست.
کسی که عمرش را وقف کرد تا جلوی خرافات بایستد
این اپیزود رو میتونید از طریق لینک زیر در کست باکس بشنوید.
https://castbox.fm/vd/548759579
✅ @karkhone
👍3