برای این اقتصاد دستوری
| مسعود یوسف‌حصیرچین
روز آخر پاییز است و وقت شمردن جوجه‌ها. اینجا آخر همۀ فصل‌ها جوجه‌ها را می‌شمرند، از یک طرف بعضی آمار تورم فصلی بیرون میدهند و از طرف دیگر، موعد پرداخت «ارزش افزوده» است. دربارۀ خود اصل مالیات حرفی نمی‌زنم اما از آنجا که احتمالاً یک سری آمار رسمی هم منتشر میشود، اجازه بدهید کمی درباره‌شان حرف بزنم.
وقتی قیمت کالایی در بازار بالا می‌رود، مسئولان فورا نطق میکنند که این قیمت واقعی نیست و قیمت واقعی فلان کالا فلان مقدر است! حالا که قیمت این مقدر است چی کار کنیم؟ بیاییم سر کوچۀ شما؟ نه، خیالتان راحت باشد، تصویب کرده‌ایم که مرغ کیلویی فلان مقدر، سیب‌زمینی فلان، سیمان بهمان و ... . معروف است که یکی از راه‌های ایجاد قحطی، اعلام سقف قیمت است. دولت می‌گوید قیمت مصوب فلان قدر است. این خبر که در واکنش به قیمت بالای آن جنس در بازار اعلام شده باعث میشود عرضه کنندۀ کالا بگوید حالا که اینطور است، خب خودتان بیاورید و در نتیجه آن کالا کم و بعد تمام میشود.
اما سؤالی که پیش می‌آید این است که چرا در این اقتصاد دستوری اجناس تمام نمی‌شوند؟ چون همه‌مان می‌دانیم که قیمت‌ها فقط اعلام می‌شوند اما رعایت نمی‌شوند، نهایتاً سه روز بعد قیمت بالاتر از قبل می‌رود. پس قیمت رسمی چه میشود؟ آن قیمت رسمی سر از فاکتورها درمی‌آورد. آخر فصل‌ها، علاوه بر عزای پرداخت خود ارزش افزوده، مسئلۀ گرفتن فاکتور هم مطرح است. صادر کنندۀ فاکتور که نمی‌تواند در فاکتورهای رسمی قیمتی بالاتر از حرف دولت معظم بنویسد، خریدار هم که پول داده و فاکتور می‌خواهد تا دولت پول بیشتری از جیبش برندارد. نتیجه؟ فی ثابت می‌ماند و وزن محصول بالا می‌رود. اگر من هزار کیسه سیمان خریده‌ام، فاکتور میشود هزاروسیصد کیسه تا قیمت نهایی جور دربیاید. به این ترتیب هم کالا به ملت رسیده، هم دولت به قیمت مصوبش. تازه می‌گوید ببینید چقدر هم زیاد تولید شده و از طرف دیگر، هر وقت که خواست می‌گوید فلان فروشنده بیخودی گران می‌فروشد! ارزان خریده و حالا گران می‌فروشد و ... .
ماریان توپی می‌نویسد: «به‌عنوان کودکی که پشت پردۀ آهنین بزرگ شده است، قحطی‌های همیشگی مواد غذایی اساسی را به یاد دارم. مثلاً قیمت گوشت را به‌خاطر ملاحظات سیاسی به‌صورت مصنوعی پایین نگه می‌داشتند. قیمت‌های پایین این تصور را به‌وجود می‌آوردند که این چیزها خریدنی هستند. معمولاً کمونیست‌ها هنگام سفر به خارج، پز می‌دادند که کارگران امپراتوری شوروی نسبت به همتایان غربی‌شان گوشت بیشتری می‌خرند و تولید میکنند. در واقعیت، مغازه‌ها معمولاً خالی بودند.»
✅ @karkhone
| مسعود یوسف‌حصیرچین
روز آخر پاییز است و وقت شمردن جوجه‌ها. اینجا آخر همۀ فصل‌ها جوجه‌ها را می‌شمرند، از یک طرف بعضی آمار تورم فصلی بیرون میدهند و از طرف دیگر، موعد پرداخت «ارزش افزوده» است. دربارۀ خود اصل مالیات حرفی نمی‌زنم اما از آنجا که احتمالاً یک سری آمار رسمی هم منتشر میشود، اجازه بدهید کمی درباره‌شان حرف بزنم.
وقتی قیمت کالایی در بازار بالا می‌رود، مسئولان فورا نطق میکنند که این قیمت واقعی نیست و قیمت واقعی فلان کالا فلان مقدر است! حالا که قیمت این مقدر است چی کار کنیم؟ بیاییم سر کوچۀ شما؟ نه، خیالتان راحت باشد، تصویب کرده‌ایم که مرغ کیلویی فلان مقدر، سیب‌زمینی فلان، سیمان بهمان و ... . معروف است که یکی از راه‌های ایجاد قحطی، اعلام سقف قیمت است. دولت می‌گوید قیمت مصوب فلان قدر است. این خبر که در واکنش به قیمت بالای آن جنس در بازار اعلام شده باعث میشود عرضه کنندۀ کالا بگوید حالا که اینطور است، خب خودتان بیاورید و در نتیجه آن کالا کم و بعد تمام میشود.
اما سؤالی که پیش می‌آید این است که چرا در این اقتصاد دستوری اجناس تمام نمی‌شوند؟ چون همه‌مان می‌دانیم که قیمت‌ها فقط اعلام می‌شوند اما رعایت نمی‌شوند، نهایتاً سه روز بعد قیمت بالاتر از قبل می‌رود. پس قیمت رسمی چه میشود؟ آن قیمت رسمی سر از فاکتورها درمی‌آورد. آخر فصل‌ها، علاوه بر عزای پرداخت خود ارزش افزوده، مسئلۀ گرفتن فاکتور هم مطرح است. صادر کنندۀ فاکتور که نمی‌تواند در فاکتورهای رسمی قیمتی بالاتر از حرف دولت معظم بنویسد، خریدار هم که پول داده و فاکتور می‌خواهد تا دولت پول بیشتری از جیبش برندارد. نتیجه؟ فی ثابت می‌ماند و وزن محصول بالا می‌رود. اگر من هزار کیسه سیمان خریده‌ام، فاکتور میشود هزاروسیصد کیسه تا قیمت نهایی جور دربیاید. به این ترتیب هم کالا به ملت رسیده، هم دولت به قیمت مصوبش. تازه می‌گوید ببینید چقدر هم زیاد تولید شده و از طرف دیگر، هر وقت که خواست می‌گوید فلان فروشنده بیخودی گران می‌فروشد! ارزان خریده و حالا گران می‌فروشد و ... .
ماریان توپی می‌نویسد: «به‌عنوان کودکی که پشت پردۀ آهنین بزرگ شده است، قحطی‌های همیشگی مواد غذایی اساسی را به یاد دارم. مثلاً قیمت گوشت را به‌خاطر ملاحظات سیاسی به‌صورت مصنوعی پایین نگه می‌داشتند. قیمت‌های پایین این تصور را به‌وجود می‌آوردند که این چیزها خریدنی هستند. معمولاً کمونیست‌ها هنگام سفر به خارج، پز می‌دادند که کارگران امپراتوری شوروی نسبت به همتایان غربی‌شان گوشت بیشتری می‌خرند و تولید میکنند. در واقعیت، مغازه‌ها معمولاً خالی بودند.»
✅ @karkhone
👍19👎1
تفاوت روش‌شناسی اقتصاد با علوم طبیعی
| هانس هرمان هوپ
ابتدا نگاهی اجمالی به علوم طبیعی: اگر برخی مواد طبیعی را با هم ترکیب کنیم، نتیجه چه خواهدبود؟ روشن است که پیش از آزمودن، واقعا نمیتوانیم نتیجه را ببینیم. البته میتوانیم دست به پیشبینی بزنیم، اما چنان پیشبینی‌ای چیزی جز یک حدس نخواهدبود و برای تعیین درستی یا نادرستی حدس خود به مشاهده نیاز داریم
افزون بر این، حتی اگر نتیجه‌ای قطعی –نظیر این مشاهده که ترکیب فلان دو ماده به انفجار منجر میشود- مشاهده بکنیم، آیا پس از آن میتوانیم مطمئن شویم که هربار که آن دو ماده را ترکیب کنیم، حتما چنان نتیجه‌ای حاصل خواهدشد؟ خیر. پیشبینی ما همچنان حدسی و فرضی است. شاید وقوع انفجار به تأمین برخی شروط دیگر، مانند الف و ب و ج، منوط باشد. ما فقط به فهم این موضوع قادریم که آیا چنان چیزی صادق است یا نه؛ و همچنین از طریق فرآیند آزمون و خطایی بی‌انتها چنان شروطی را بیابیم. این کار به ما امکان میدهد تا شناخت خود را درباره قلمرو استعمال پیشبینی حدسی اولیه خود تدریجا بهبود بدهیم
حال اجازه دهید به برخی قضایای شاخص علم اقتصاد بپردازیم. فرآیند راستی‌آزمایی چنین قضیه‌ای را درنظر بگیرید: اگر الف و ب در یک مبادله داوطلبانه وارد شوند، باید هر دو انتظار کسب سود از آن مبادله داشته باشند و باید نسبت به کالاها و خدمات مبادله شده ترجیح معکوس داشته باشند، به این صورت که شخص الف آنچه را که از شخص ب گرفته نسبت به آنچه که به او داده، باارزشتر خواهد دانست، و ارزیابی شخص ب باید عکس این باشد[وگرنه داوطلبانه به مبادله تن نمیدادند]
یا این گزاره: اگر مبادله نه از روی اختیار، بلکه به زور تحمیل شود، سود یکی از طرفین به بهای زیان طرف دیگر خواهد بود
.
یا قانون مطلوبیت حاشیه‌ای: اگر اندازه یک واحد از یک کالا داده‌شده باشد، با افزایش عرضه واحدها مطلوبیت (نهایی) هر یک کاهش مییابد [اولین سطل آب مطلوبتر از سطل آب دوم است چون اولی را صرف رفع تشنگی و زنده ماندن خودت میکنی، دومی را به اسب و سگت میدهی!]
یا قانون مشارکت ریکاردین: از دو تولیدکننده، اگر الف در تولید دو نوع کالا [a و b]، از تولیدکنندة ب بهتر باشد، آن دو همچنان میتوانند در یک تقسیم کار دارای سود دوطرفه حضور داشته باشند. دلیل این موضوع آن است که به جای اینکه هر دو تولیدکننده به تولید هم a و هم b، بپردازند، الف بطور تخصصی فقط یکی از دو کالا را تولید کند، یعنی کالایی که در تولیدش بهتر است، [و ب منحصراً به تولید کالای دیگر بپردازد] آنگاه سود کلی هر دو افزایش مییابد. [جراح متخصصی را درنظر بگیرید که سریعتر از منشی‌اش تایپ میکند همچنان اقتصادی است که تایپ را به منشی بسپرد و وقت خود را صرف جراحی کند]
مثالی دیگر: اگر حداقل دستمزد تحمیل شده توسط دولت، از دستمزد موجود در بازار بیشتر باشد، به بیکاری جبری و قهری منجر خواهد شد
و مثال آخر: اگر مقدار پول در حالی افزایش پیدا بکند که تقاضا برای نگهداری پول نقد بدون تغییر باقی بماند، قدرت خرید پول کاهش مییابد
حال با تأمل بر چنان قضایایی این پرسش مطرح میشود که آیا فرآیند راستی‌آزمایی و تعیین صدق و کذب آنها همانند فرآیندی است که در تعیین صدق و کسب قضایای علوم طبیعی طی میشود؟ آیا این قضایا به همان معنایی فرضیه‌ای هستند که قضایای مربوط به نتایج ترکیب دو نوع ماده طبیعی؟ آیا در اینجا نیز باید همچون علوم طبیعی، چنان قضایای اقتصادی را پیوسته بر مبنای مشاهدات بیازماییم؟ و آیا برای یافتن گستره کاربرد آن قضایا و ارتقاء تدریجی شناخت خود، باید در یک فرآیند آزمون و خطای بی‌انتها درافتیم؟
به جز برای اکثر اقتصاددانان چهل سال اخیر، [برای بقیه] کاملا بدیهی به نظر میرسد که پاسخ این پرسشها یک «نه» صریح است. اینکه الف و ب باید انتظار سود داشته باشند و مطابق قانون ترجیح معکوس عمل بکنند، از فهم ما از چیستی مبادله ناشی میشود. خلاف این قابل تصور نیست: یک میلیون سال قبل اینگونه بود و یک میلیون سال بعد نیز همینگونه خواهد بود!
اینکه سود حاشیه‌ای عرضه واحدهای اضافی از کالاهای مشابه لزوما کاهش مییابد، از این جمله غیرقابل چون وچرا ناشی میشود که هر انسان کنشگر همواره آنچه که بیشتر برایش رضایتبخش است به آنچه که برایش کمتر رضایتبخش است، ترجیح میدهد
درمورد قوانین حداقل دستمزد یا افزایش مقدار پول نیز افزایش بیکاری و کاهش قدرت خرید پول نتایجی هستند که در توصیفی که در قضیه از وضعیت اولیه بیان شده، منطقا مندرج است. فرضیه‌ای تلقی کردن این پیشبینیها و اینکه نمیتوان آنها را بدون انجام مشاهدات، راستی‌آزمایی کرد، موهوم است
گویی بخواهیم قضیه فیثاغورت را از طریق اندازه‌گیری عملی اضلاع و زوایای مثلثها اثبات کنیم. آیا سودای آزمایش عملی قوانین اقتصاد، نشانه‌ای از آشفتگی عقلانی آشکار نیست؟
✅ @karkhone
| هانس هرمان هوپ
ابتدا نگاهی اجمالی به علوم طبیعی: اگر برخی مواد طبیعی را با هم ترکیب کنیم، نتیجه چه خواهدبود؟ روشن است که پیش از آزمودن، واقعا نمیتوانیم نتیجه را ببینیم. البته میتوانیم دست به پیشبینی بزنیم، اما چنان پیشبینی‌ای چیزی جز یک حدس نخواهدبود و برای تعیین درستی یا نادرستی حدس خود به مشاهده نیاز داریم
افزون بر این، حتی اگر نتیجه‌ای قطعی –نظیر این مشاهده که ترکیب فلان دو ماده به انفجار منجر میشود- مشاهده بکنیم، آیا پس از آن میتوانیم مطمئن شویم که هربار که آن دو ماده را ترکیب کنیم، حتما چنان نتیجه‌ای حاصل خواهدشد؟ خیر. پیشبینی ما همچنان حدسی و فرضی است. شاید وقوع انفجار به تأمین برخی شروط دیگر، مانند الف و ب و ج، منوط باشد. ما فقط به فهم این موضوع قادریم که آیا چنان چیزی صادق است یا نه؛ و همچنین از طریق فرآیند آزمون و خطایی بی‌انتها چنان شروطی را بیابیم. این کار به ما امکان میدهد تا شناخت خود را درباره قلمرو استعمال پیشبینی حدسی اولیه خود تدریجا بهبود بدهیم
حال اجازه دهید به برخی قضایای شاخص علم اقتصاد بپردازیم. فرآیند راستی‌آزمایی چنین قضیه‌ای را درنظر بگیرید: اگر الف و ب در یک مبادله داوطلبانه وارد شوند، باید هر دو انتظار کسب سود از آن مبادله داشته باشند و باید نسبت به کالاها و خدمات مبادله شده ترجیح معکوس داشته باشند، به این صورت که شخص الف آنچه را که از شخص ب گرفته نسبت به آنچه که به او داده، باارزشتر خواهد دانست، و ارزیابی شخص ب باید عکس این باشد[وگرنه داوطلبانه به مبادله تن نمیدادند]
یا این گزاره: اگر مبادله نه از روی اختیار، بلکه به زور تحمیل شود، سود یکی از طرفین به بهای زیان طرف دیگر خواهد بود
.
یا قانون مطلوبیت حاشیه‌ای: اگر اندازه یک واحد از یک کالا داده‌شده باشد، با افزایش عرضه واحدها مطلوبیت (نهایی) هر یک کاهش مییابد [اولین سطل آب مطلوبتر از سطل آب دوم است چون اولی را صرف رفع تشنگی و زنده ماندن خودت میکنی، دومی را به اسب و سگت میدهی!]
یا قانون مشارکت ریکاردین: از دو تولیدکننده، اگر الف در تولید دو نوع کالا [a و b]، از تولیدکنندة ب بهتر باشد، آن دو همچنان میتوانند در یک تقسیم کار دارای سود دوطرفه حضور داشته باشند. دلیل این موضوع آن است که به جای اینکه هر دو تولیدکننده به تولید هم a و هم b، بپردازند، الف بطور تخصصی فقط یکی از دو کالا را تولید کند، یعنی کالایی که در تولیدش بهتر است، [و ب منحصراً به تولید کالای دیگر بپردازد] آنگاه سود کلی هر دو افزایش مییابد. [جراح متخصصی را درنظر بگیرید که سریعتر از منشی‌اش تایپ میکند همچنان اقتصادی است که تایپ را به منشی بسپرد و وقت خود را صرف جراحی کند]
مثالی دیگر: اگر حداقل دستمزد تحمیل شده توسط دولت، از دستمزد موجود در بازار بیشتر باشد، به بیکاری جبری و قهری منجر خواهد شد
و مثال آخر: اگر مقدار پول در حالی افزایش پیدا بکند که تقاضا برای نگهداری پول نقد بدون تغییر باقی بماند، قدرت خرید پول کاهش مییابد
حال با تأمل بر چنان قضایایی این پرسش مطرح میشود که آیا فرآیند راستی‌آزمایی و تعیین صدق و کذب آنها همانند فرآیندی است که در تعیین صدق و کسب قضایای علوم طبیعی طی میشود؟ آیا این قضایا به همان معنایی فرضیه‌ای هستند که قضایای مربوط به نتایج ترکیب دو نوع ماده طبیعی؟ آیا در اینجا نیز باید همچون علوم طبیعی، چنان قضایای اقتصادی را پیوسته بر مبنای مشاهدات بیازماییم؟ و آیا برای یافتن گستره کاربرد آن قضایا و ارتقاء تدریجی شناخت خود، باید در یک فرآیند آزمون و خطای بی‌انتها درافتیم؟
به جز برای اکثر اقتصاددانان چهل سال اخیر، [برای بقیه] کاملا بدیهی به نظر میرسد که پاسخ این پرسشها یک «نه» صریح است. اینکه الف و ب باید انتظار سود داشته باشند و مطابق قانون ترجیح معکوس عمل بکنند، از فهم ما از چیستی مبادله ناشی میشود. خلاف این قابل تصور نیست: یک میلیون سال قبل اینگونه بود و یک میلیون سال بعد نیز همینگونه خواهد بود!
اینکه سود حاشیه‌ای عرضه واحدهای اضافی از کالاهای مشابه لزوما کاهش مییابد، از این جمله غیرقابل چون وچرا ناشی میشود که هر انسان کنشگر همواره آنچه که بیشتر برایش رضایتبخش است به آنچه که برایش کمتر رضایتبخش است، ترجیح میدهد
درمورد قوانین حداقل دستمزد یا افزایش مقدار پول نیز افزایش بیکاری و کاهش قدرت خرید پول نتایجی هستند که در توصیفی که در قضیه از وضعیت اولیه بیان شده، منطقا مندرج است. فرضیه‌ای تلقی کردن این پیشبینیها و اینکه نمیتوان آنها را بدون انجام مشاهدات، راستی‌آزمایی کرد، موهوم است
گویی بخواهیم قضیه فیثاغورت را از طریق اندازه‌گیری عملی اضلاع و زوایای مثلثها اثبات کنیم. آیا سودای آزمایش عملی قوانین اقتصاد، نشانه‌ای از آشفتگی عقلانی آشکار نیست؟
✅ @karkhone
👎3👍2
مساله خدمات عمومی بزبان ساده
در سالن تئاتر نشسته بودم. قبل از شروع، مدیر تئاتر روی سن آمد و از ما خواست به کاهش مالیاتهای ایالتی رای منفی دهیم چون میترسید موجب تقلیل کمکهای حمایتی از تئاتر شود. از خانم کناری پرسیدم از اینکه یارانه بلیط تئاتر توسط کشاورزانی در میسوری پرداخت شده، احساس گناه نمیکند؟ جوابش منفی بود با این استدلال که آن کشاورز هم حتما درمقابل چیزی دریافت کرده! از نظر او این پرداختها با هم خنثی میشد
اما نه! این پرداختها با هم برابر نمیشود. درواقع اگر این پرداختها برای همه به یکسان «جبران میشد» واقعا ناامید‌کننده بود. نتیجه همه این پولهایی که جابجا میشود با همه زحمتی که به دوش این‌همه کارمند اداره مالیات می‌اندازد و با همه هزینه‌ای که صرف پرداخت حقوقشان میشود و با همه بی‌انگیزگی کاری که نرخهای بالای مالیاتی موجب میشود، دستِ آخر فقط این باشد که هر کس، همان مقداری را بستاند که داده؟
در سنت لوئیس، اخیرا سیستم مترو را تکمیل کردیم که ساختش 380میلیون دلار هزینه داشت. ما ساکنان منطقه برای این مترو هیچ پولی ندادیم و فقط همان مالیاتهای معمول فدرال را داده‌ایم. آیا نباید بابت اینکه هزینه سفر ما به زمین هاکی مرکز شهر را اهالی کالیفرنیا پرداخته‌اند، احساس گناه کنیم؟ پاسخ کسانی که ذینفع هستند، منفی است. از این گذشته، ما هم هزینه قطار سریع‌السیر سانفرانسیسکو و قطارشهری آتلانتا و تمام دیگر سیستمهای حمل‌و‌نقل عمومی پرهزینه و کم‌فایده را پرداخته‌ایم که سود حاصل از آنها بسیارکمتر از هزینه‌شان بوده. عادلانه است که اکنون نوبت ما باشد
این استدلال مخرب، رستوران عجیبی را یادم آورد که در آن با 6دلار یک ساندویچ و سیب‌زمینی و نوشابه دریافت میکنید البته میتوانید دسر هم سفارش دهید اما باید 4دلار دیگر بدهید! ارزش دسر کمتر از 4دلار است پس اغلب بهمان غذای 6دلاری اصلی اکتفا میکنید. ولی اگر با 3 دوست خود به رستوران بروید و هزینه را بطور مساوی تقسیم کنید قاعدتا خرید یک دسر اضافی تنها یک دلار برایتان هزینه خواهدداشت. اگر آدم خوبی باشید دوستانتان را از پرداخت هزینه اضافه برای دسرتان معاف میکنید. علاوه براین فکر میکنید که در غیراینصورت، بقیه هم سفارش اضافی میدهند و هزینه به شما تحمیل میشود اما دوستانتان غریبه نیستند و همه شما آداب دوستی را رعایت میکنید. اگر کسی در آن جمع بخواهد خلاف این رفتار کند چشم‌غره بقیه او را مهار میکند
فرض کنید صورتحساب بین کل 100مشتری که در رستوران هستند تقسیم شود. در این حالت دسر اضافی فقط 4سنت برایتان هزینه خواهدداشت و ولخرجی از جیب دیگران توجیه‌پذیرترست چون 100نفر غریبه‌اند و سازوکار مهارکننده‌ای وجودندارد. نه تنها دسر سفارش میدهید بلکه غذای خود را هم به استیک و نوشیدنی گرانقیمت تبدیل میکنید. فرضا اگر هر 100نفر غذایی 40دلاری مصرف کند کل صورتحساب 4هزاردلار و سهم هر کس نیز 40دلار میشود. در این حالت چنانکه خانم کناری من در تئاتر عقیده داشت شما سهم منصفانه‌ای از کل هزینه را پرداختید اما این نتیجه فاجعه است
وقتی خرجتان از بقیه سوا بود غذایتان 6دلار هزینه داشت آن 34دلار اضافه هزینه‌ای مازاد است که فقط بخاطر نحوه پرداخت و نفس اشتراکی بودن درغیاب سازوکار مهارکننده به شما تحمیل شده. پولی که تخصیصش با ترجیحات واقعی شما فاصله دارد و میتوانست خرج چیزهای مهمتری شود. احتمالا لذتی که از آن میبرید بسیارکمتر از هزینه‌ایست که بابتش داده‌اید. در این ساختار اشتراکی، خویشتنداری ارزشی ندارد حتی اگر شما به سفارش 6دلاری قناعت کنید باز سهمتان از صورتحساب نزدیک 40دلار است و آدم خوبی که از جیب بقیه ولخرجی نمیکند احساس احمق بودن میکند چون دارد به بقیه سواری میدهد
یک نماینده کنگره که مشتاق کاهش هزینه‌های دولت بود در حوزه انتخابیه‌اش سرزنش شد چون پروژه‌های منطقه‌اش دچار مشکل شد و مجبور شد جای راه درست، برای بودجه آن پروژه‌ها مبارزه و لابی کند تا مطمئن شود حوزه انتخابیه‌اش «سهم منصفانه»اش را دریافت میکند و بتواند آرای مردم را در انتخابات بعدی جذب کند
اگر ترکیبی از افراد پرخور با آدمهای اهلِ رژیم غذایی در رستوران باشند، سهم هر کس از صورتحساب ممکن است هنوز 40 دلار باشد اما اینبار، بعضیها 80 دلار غذا خورده و بعضی دیگر فقط سالاد و چای سرد صرف کرده‌اند. در این وضع افرادی که اشتهای متوسطی دارند، دوست دارند خرجشان را سوا کنند اما اگر این تنها رستوران شهر باشد چه؟ عصبانیت یک عکس‌العمل عادی خواهدبود و در این حالت انحصار، میتوان سطح خدمات رستوران را هم تصور کرد
جز مسافران قطار، چند آمریکایی از یارانه‌های شرکت ملی خدمات ریلی استفاده میکنند؟ چند نفر غیر از تئاتریها، از یارانه‌های تئاتر سود میبرند؟ تنها راه برای جلوگیری از سوءهاضمه ملی این است که رستوران دولت را جمع کنیم. رستورانی که در آن اندکی، به هزینه اکثریت، سود میبرند
✅ @karkhone
در سالن تئاتر نشسته بودم. قبل از شروع، مدیر تئاتر روی سن آمد و از ما خواست به کاهش مالیاتهای ایالتی رای منفی دهیم چون میترسید موجب تقلیل کمکهای حمایتی از تئاتر شود. از خانم کناری پرسیدم از اینکه یارانه بلیط تئاتر توسط کشاورزانی در میسوری پرداخت شده، احساس گناه نمیکند؟ جوابش منفی بود با این استدلال که آن کشاورز هم حتما درمقابل چیزی دریافت کرده! از نظر او این پرداختها با هم خنثی میشد
اما نه! این پرداختها با هم برابر نمیشود. درواقع اگر این پرداختها برای همه به یکسان «جبران میشد» واقعا ناامید‌کننده بود. نتیجه همه این پولهایی که جابجا میشود با همه زحمتی که به دوش این‌همه کارمند اداره مالیات می‌اندازد و با همه هزینه‌ای که صرف پرداخت حقوقشان میشود و با همه بی‌انگیزگی کاری که نرخهای بالای مالیاتی موجب میشود، دستِ آخر فقط این باشد که هر کس، همان مقداری را بستاند که داده؟
در سنت لوئیس، اخیرا سیستم مترو را تکمیل کردیم که ساختش 380میلیون دلار هزینه داشت. ما ساکنان منطقه برای این مترو هیچ پولی ندادیم و فقط همان مالیاتهای معمول فدرال را داده‌ایم. آیا نباید بابت اینکه هزینه سفر ما به زمین هاکی مرکز شهر را اهالی کالیفرنیا پرداخته‌اند، احساس گناه کنیم؟ پاسخ کسانی که ذینفع هستند، منفی است. از این گذشته، ما هم هزینه قطار سریع‌السیر سانفرانسیسکو و قطارشهری آتلانتا و تمام دیگر سیستمهای حمل‌و‌نقل عمومی پرهزینه و کم‌فایده را پرداخته‌ایم که سود حاصل از آنها بسیارکمتر از هزینه‌شان بوده. عادلانه است که اکنون نوبت ما باشد
این استدلال مخرب، رستوران عجیبی را یادم آورد که در آن با 6دلار یک ساندویچ و سیب‌زمینی و نوشابه دریافت میکنید البته میتوانید دسر هم سفارش دهید اما باید 4دلار دیگر بدهید! ارزش دسر کمتر از 4دلار است پس اغلب بهمان غذای 6دلاری اصلی اکتفا میکنید. ولی اگر با 3 دوست خود به رستوران بروید و هزینه را بطور مساوی تقسیم کنید قاعدتا خرید یک دسر اضافی تنها یک دلار برایتان هزینه خواهدداشت. اگر آدم خوبی باشید دوستانتان را از پرداخت هزینه اضافه برای دسرتان معاف میکنید. علاوه براین فکر میکنید که در غیراینصورت، بقیه هم سفارش اضافی میدهند و هزینه به شما تحمیل میشود اما دوستانتان غریبه نیستند و همه شما آداب دوستی را رعایت میکنید. اگر کسی در آن جمع بخواهد خلاف این رفتار کند چشم‌غره بقیه او را مهار میکند
فرض کنید صورتحساب بین کل 100مشتری که در رستوران هستند تقسیم شود. در این حالت دسر اضافی فقط 4سنت برایتان هزینه خواهدداشت و ولخرجی از جیب دیگران توجیه‌پذیرترست چون 100نفر غریبه‌اند و سازوکار مهارکننده‌ای وجودندارد. نه تنها دسر سفارش میدهید بلکه غذای خود را هم به استیک و نوشیدنی گرانقیمت تبدیل میکنید. فرضا اگر هر 100نفر غذایی 40دلاری مصرف کند کل صورتحساب 4هزاردلار و سهم هر کس نیز 40دلار میشود. در این حالت چنانکه خانم کناری من در تئاتر عقیده داشت شما سهم منصفانه‌ای از کل هزینه را پرداختید اما این نتیجه فاجعه است
وقتی خرجتان از بقیه سوا بود غذایتان 6دلار هزینه داشت آن 34دلار اضافه هزینه‌ای مازاد است که فقط بخاطر نحوه پرداخت و نفس اشتراکی بودن درغیاب سازوکار مهارکننده به شما تحمیل شده. پولی که تخصیصش با ترجیحات واقعی شما فاصله دارد و میتوانست خرج چیزهای مهمتری شود. احتمالا لذتی که از آن میبرید بسیارکمتر از هزینه‌ایست که بابتش داده‌اید. در این ساختار اشتراکی، خویشتنداری ارزشی ندارد حتی اگر شما به سفارش 6دلاری قناعت کنید باز سهمتان از صورتحساب نزدیک 40دلار است و آدم خوبی که از جیب بقیه ولخرجی نمیکند احساس احمق بودن میکند چون دارد به بقیه سواری میدهد
یک نماینده کنگره که مشتاق کاهش هزینه‌های دولت بود در حوزه انتخابیه‌اش سرزنش شد چون پروژه‌های منطقه‌اش دچار مشکل شد و مجبور شد جای راه درست، برای بودجه آن پروژه‌ها مبارزه و لابی کند تا مطمئن شود حوزه انتخابیه‌اش «سهم منصفانه»اش را دریافت میکند و بتواند آرای مردم را در انتخابات بعدی جذب کند
اگر ترکیبی از افراد پرخور با آدمهای اهلِ رژیم غذایی در رستوران باشند، سهم هر کس از صورتحساب ممکن است هنوز 40 دلار باشد اما اینبار، بعضیها 80 دلار غذا خورده و بعضی دیگر فقط سالاد و چای سرد صرف کرده‌اند. در این وضع افرادی که اشتهای متوسطی دارند، دوست دارند خرجشان را سوا کنند اما اگر این تنها رستوران شهر باشد چه؟ عصبانیت یک عکس‌العمل عادی خواهدبود و در این حالت انحصار، میتوان سطح خدمات رستوران را هم تصور کرد
جز مسافران قطار، چند آمریکایی از یارانه‌های شرکت ملی خدمات ریلی استفاده میکنند؟ چند نفر غیر از تئاتریها، از یارانه‌های تئاتر سود میبرند؟ تنها راه برای جلوگیری از سوءهاضمه ملی این است که رستوران دولت را جمع کنیم. رستورانی که در آن اندکی، به هزینه اکثریت، سود میبرند
✅ @karkhone
👍13
شاهنشاه: سلاح تحریم خیلی زود کند میشود!
روایتی از تحولات، شخصیت‌ها و شاخص‌های اقتصاد ایران و موضوعاتی که به نوعی با اقتصاد ایران ارتباط پیدا میکنند.شرایط فعلی اقتصادی ارتباط مستقیمی با گذشته آن دارد.
13 آذر 1352؛ شرط عربستان برای عرضه نفت
احمد زکی یمانی، وزیر نفت عربستان سعودی و عبدالسلام وزیر صنایع و انرژی الجزایر برای یک دیدار شش روزه از ایالات‌متحده وارد نیویورک شدند.
ورود دو وزیر نفت عرب به آمریکا در محافل سیاسی واشنگتن با اهمیت زیاد تلقی شده است؛ زیرا آمریکا که از یک ماه قبل از دریافت نفت کشورهای عربی محروم شده اکنون در وضع دشواری قرار گرفته است.
شیخ احمد زکی‌یمانی، وزیر نفت عربستان سعودی اظهار کرد که تصور نمیکند استفاده از نفت به عنوان یک حربه در مناقشات اعراب بر ضد اسرائیل به منافع آینده درازمدت عربستان سعودی و یا سایر کشورهای تولیدکننده نفت عرب لطمه وارد کند.
یمانی پیش از آنکه ژنو را به منظور انجام مذاکراتی با مقامات آمریکایی به مقصد واشنگتن ترک کند، گفت: می‌دانم که در آینده نسبتا دور نفت کافی برای تامین احتیاجات همه کس در دنیا وجود نخواهد داشت و ممالک باختری نیز از این حقیقت آگاهی دارند و از هم‌اکنون باید در فکر منابع دیگر انرژی باشند.
ازسوی دیگر جان لاو، کارشناس طراز اول مسائل نفت و انرژی در کاخ سفید و معاون وی چارلز دیونا، استعفای خود را به ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور آمریکا تقدیم کردند.
شاهنشاه: سلاح تحریم خیلی زود کند میشود
امروز متن کامل مصاحبه پیتر شالاتور، مفسر شبکه دوم تلویزین آلمان فدرال با شاهنشاه آریامهر که در تاریخ نهم آذرماه جاری پخش شده است، بدین شرح انتشار یافت:
سوال: اعلیحضرتا ایران در تحریم نفت که از جانب کشورهای عربی آغاز شد، شرکت نمیکند چه انتظاری به خاطر این اقدام خود از کشورهای غربی و آلمان فدرال دارید؟
جواب: من هیچ توقع و انتظاری ندارم. ما در این تحریم شرکت نمی‌کنیم و این مربوط به سیاست مستقل ملی ما است و قضاوت خود ما، من چندین بار توضیح دادم که اگر آدمی از صلح سخن می‌گوید نباید همزمان با آن نفت را تحریم کند.
تحریم سلاحی است که خیلی زود کند میشود و جهانیان عادت خواهند کرد که نفت کمتری مصرف کنند و مرتبه دیگر این سلاح موثر واقع نخواهد شد. اگر کسی از صلح دم می‌زند، باید اینگونه روش را کنار بگذارد.
اگر مذاکرات صلح به شکست منجر شد، باز هم میتوان به سلاح تحریم متوسل شد. من هیچ انتظاری از غرب ندارم. این مربوط به خود این کشورها است که از روش ما نتیجه‌گیری کنند و تشخیص دهند که تا چه حد به سود آنهاست که به ما نزدیک‌تر شوند و در هر زمینه‌ای با ما مناسبات نزدیک برقرار سازد.
سوال: شاهنشاها به عقیده آن اعلیحضرت سیاست آینده نفت چگونه خواهد بود؟ آیا در آینده توازن جدیدی بین ممالک غربی و کشورهای تولیدکننده نفت برقرار خواهد شد که برای همه سودمند خواهد بود؟
جواب: این سوال را باید به‌طور جدی مورد توجه قرار داد اگر شما چگونگی قیمت را که مصرف‌کننده می‌پردازد بررسی کنید، به این نتیجه می‌رسید که فقط 9 درصد قیمت عاید کشورهای صاحب نفت میشود و بقیه آن تقسیم میشود بین حمل‌و‌نقل پالایش در کشورهای دیگر. سود شرکتهای نفتی که خیلی زیاد است و فکر می‌کنم در این سال 300 درصد بیشتر از سال پیش سود برده‌اند و سرانجام مالیات سنگینی که دولت‌ها دریافت میکنند، بنابراین مصرف‌کننده بنزین به ما فقط 9 درصد پولی که بابت آن می‌پردازد، میدهد. اگر بتوان واسطه‌ها را از این معاملات دور نگه داشت و میزان مالیات دولت‌ها را کاهش داد، آنگاه ما سود بیشتری از این محصول خواهیم برد. محصولی که مسلما روزی به پایان خواهد رسید و مصرف‌کننده هم پول کمتری خواهد داد و وجود واسطه‌ها بی‌مورد و اضافه خواهد بود. با توجه به منابع جدید انرژی که قطعا پیدا خواهد شد، پیشنهاد من بهترین راه‌حل است.
13 آذر 1382؛ واردات بنزین به 2.2 میلیارد دلار میرسد
بحث سهمیه‌بندی بنزین تا پایان امسال عمل نمیشود. مهندس حسین کاشفی، مدیرعامل شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی اعلام کرد: به دلیل افزایش میزان مصرف بنزین، با مشکلاتی درخصوص تامین اعتبار و نیز واردات بنزین مواجه هستیم که با برنامه‌ریزی‌های انجام گرفته، امسال این مشکلات به نوعی برطرف خواهد شد ولی در صورت ادامه روند رشد و مصرف بنزین، سال آینده مشکلات ما حادتر خواهد شد.
وی میزان فعلی مصرف روزانه بنزین را 56 میلیون لیتر اعلام کرد و گفت: تولید پالایشگاه‌های کشور حدود 38.5 میلیون لیتر است و روزانه حدود 16 میلیون لیتر واردات بنزین داریم.
وی گفت: با این روند رشد، مصرف بنزین کشور در سال 83 به 63 میلیون لیتر در روز میرسد که با فرض ثابت ماندن تولید، سال آینده باید 2.2 میلیارد دلار صرف واردات این فرآورده کنیم.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
روایتی از تحولات، شخصیت‌ها و شاخص‌های اقتصاد ایران و موضوعاتی که به نوعی با اقتصاد ایران ارتباط پیدا میکنند.شرایط فعلی اقتصادی ارتباط مستقیمی با گذشته آن دارد.
13 آذر 1352؛ شرط عربستان برای عرضه نفت
احمد زکی یمانی، وزیر نفت عربستان سعودی و عبدالسلام وزیر صنایع و انرژی الجزایر برای یک دیدار شش روزه از ایالات‌متحده وارد نیویورک شدند.
ورود دو وزیر نفت عرب به آمریکا در محافل سیاسی واشنگتن با اهمیت زیاد تلقی شده است؛ زیرا آمریکا که از یک ماه قبل از دریافت نفت کشورهای عربی محروم شده اکنون در وضع دشواری قرار گرفته است.
شیخ احمد زکی‌یمانی، وزیر نفت عربستان سعودی اظهار کرد که تصور نمیکند استفاده از نفت به عنوان یک حربه در مناقشات اعراب بر ضد اسرائیل به منافع آینده درازمدت عربستان سعودی و یا سایر کشورهای تولیدکننده نفت عرب لطمه وارد کند.
یمانی پیش از آنکه ژنو را به منظور انجام مذاکراتی با مقامات آمریکایی به مقصد واشنگتن ترک کند، گفت: می‌دانم که در آینده نسبتا دور نفت کافی برای تامین احتیاجات همه کس در دنیا وجود نخواهد داشت و ممالک باختری نیز از این حقیقت آگاهی دارند و از هم‌اکنون باید در فکر منابع دیگر انرژی باشند.
ازسوی دیگر جان لاو، کارشناس طراز اول مسائل نفت و انرژی در کاخ سفید و معاون وی چارلز دیونا، استعفای خود را به ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور آمریکا تقدیم کردند.
شاهنشاه: سلاح تحریم خیلی زود کند میشود
امروز متن کامل مصاحبه پیتر شالاتور، مفسر شبکه دوم تلویزین آلمان فدرال با شاهنشاه آریامهر که در تاریخ نهم آذرماه جاری پخش شده است، بدین شرح انتشار یافت:
سوال: اعلیحضرتا ایران در تحریم نفت که از جانب کشورهای عربی آغاز شد، شرکت نمیکند چه انتظاری به خاطر این اقدام خود از کشورهای غربی و آلمان فدرال دارید؟
جواب: من هیچ توقع و انتظاری ندارم. ما در این تحریم شرکت نمی‌کنیم و این مربوط به سیاست مستقل ملی ما است و قضاوت خود ما، من چندین بار توضیح دادم که اگر آدمی از صلح سخن می‌گوید نباید همزمان با آن نفت را تحریم کند.
تحریم سلاحی است که خیلی زود کند میشود و جهانیان عادت خواهند کرد که نفت کمتری مصرف کنند و مرتبه دیگر این سلاح موثر واقع نخواهد شد. اگر کسی از صلح دم می‌زند، باید اینگونه روش را کنار بگذارد.
اگر مذاکرات صلح به شکست منجر شد، باز هم میتوان به سلاح تحریم متوسل شد. من هیچ انتظاری از غرب ندارم. این مربوط به خود این کشورها است که از روش ما نتیجه‌گیری کنند و تشخیص دهند که تا چه حد به سود آنهاست که به ما نزدیک‌تر شوند و در هر زمینه‌ای با ما مناسبات نزدیک برقرار سازد.
سوال: شاهنشاها به عقیده آن اعلیحضرت سیاست آینده نفت چگونه خواهد بود؟ آیا در آینده توازن جدیدی بین ممالک غربی و کشورهای تولیدکننده نفت برقرار خواهد شد که برای همه سودمند خواهد بود؟
جواب: این سوال را باید به‌طور جدی مورد توجه قرار داد اگر شما چگونگی قیمت را که مصرف‌کننده می‌پردازد بررسی کنید، به این نتیجه می‌رسید که فقط 9 درصد قیمت عاید کشورهای صاحب نفت میشود و بقیه آن تقسیم میشود بین حمل‌و‌نقل پالایش در کشورهای دیگر. سود شرکتهای نفتی که خیلی زیاد است و فکر می‌کنم در این سال 300 درصد بیشتر از سال پیش سود برده‌اند و سرانجام مالیات سنگینی که دولت‌ها دریافت میکنند، بنابراین مصرف‌کننده بنزین به ما فقط 9 درصد پولی که بابت آن می‌پردازد، میدهد. اگر بتوان واسطه‌ها را از این معاملات دور نگه داشت و میزان مالیات دولت‌ها را کاهش داد، آنگاه ما سود بیشتری از این محصول خواهیم برد. محصولی که مسلما روزی به پایان خواهد رسید و مصرف‌کننده هم پول کمتری خواهد داد و وجود واسطه‌ها بی‌مورد و اضافه خواهد بود. با توجه به منابع جدید انرژی که قطعا پیدا خواهد شد، پیشنهاد من بهترین راه‌حل است.
13 آذر 1382؛ واردات بنزین به 2.2 میلیارد دلار میرسد
بحث سهمیه‌بندی بنزین تا پایان امسال عمل نمیشود. مهندس حسین کاشفی، مدیرعامل شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی اعلام کرد: به دلیل افزایش میزان مصرف بنزین، با مشکلاتی درخصوص تامین اعتبار و نیز واردات بنزین مواجه هستیم که با برنامه‌ریزی‌های انجام گرفته، امسال این مشکلات به نوعی برطرف خواهد شد ولی در صورت ادامه روند رشد و مصرف بنزین، سال آینده مشکلات ما حادتر خواهد شد.
وی میزان فعلی مصرف روزانه بنزین را 56 میلیون لیتر اعلام کرد و گفت: تولید پالایشگاه‌های کشور حدود 38.5 میلیون لیتر است و روزانه حدود 16 میلیون لیتر واردات بنزین داریم.
وی گفت: با این روند رشد، مصرف بنزین کشور در سال 83 به 63 میلیون لیتر در روز میرسد که با فرض ثابت ماندن تولید، سال آینده باید 2.2 میلیارد دلار صرف واردات این فرآورده کنیم.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
مهندس کاشفی خواستار توجه جدی مسوولان برای جلوگیری از قاچاق این فرآورده و نیز توسعه ناوگان حمل‌و‌نقل عمومی و همچنین از رده خارج کردن خودروهای فرسوده شد و در ادامه گفت: از آنجا که در برنامه سوم توسعه پیشبینی احداث پالایشگاه توسط بخش خصوصی شده بود، ولی در عمل…
👍13👎1
Forwarded from بورسینه؛ آینه بورس
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📌 وبینار تحلیلی بازار سرمایه
📅 پنجشنبه و جمعه ۱۵ و ۱۶ دی ماه
🎙 ارائه‌دهنده: هاشم آردم
🔗 لینک ثبت نام: https://webinar.eghtesadonline.com/#intro
📂توضیحات:
با وجود اینکه بازار ارز، مسکن و طلا از ابتدای سال با رشد قابل توجهی مواجه شده‌اند، بازار سهام از سایر بازارها عقب مانده است.
در چنین شرایطی به نظر میرسد که دیر یا زود نوبت به جهش قیمت‌ها در بازار سهام خواهد رسید. اما خاطره تلخ سقوط تاریخی بورس در سال ۹۹، سرمایه‌گذاران و فعالان اقتصادی را به بازار سرمایه بدبین کرده است.
هدف از برگزاری این وبینار، ارائه جدیدترین استراتژی‌ها برای محافظت از دارایی‌های سرمایه‌گذاران در برابر تورم افسارگسیخته است و با محوریت سرمایه‌گذارای در بازار سرمایه برگزار میشود.
📈 سرفصل‌ها:
بخش اول: آخرین تغییرات نرخ ارز و اثر آن بر بازار سهام
بخش دوم: متغیرهای کلان اقتصادی و پیشبینی روندهای آینده بازارها
بخش سوم: آینده بازار سهام و بازار سرمایه
بخش چهارم: صنایع و سهام پرپتانسیل برای سرمایه‌گذاری تا پایان سال
بخش پنجم: استراتژی‌ها و تکنیک‌های کسب سود در بازار سهام تا پایان سال ۱۴۰۱
بخش ششم: پیشنهادهای جایگزین و کم‌ریسک‌تر
📅 پنجشنبه و جمعه ۱۵ و ۱۶ دی ماه
🎙 ارائه‌دهنده: هاشم آردم
🔗 لینک ثبت نام: https://webinar.eghtesadonline.com/#intro
📂توضیحات:
با وجود اینکه بازار ارز، مسکن و طلا از ابتدای سال با رشد قابل توجهی مواجه شده‌اند، بازار سهام از سایر بازارها عقب مانده است.
در چنین شرایطی به نظر میرسد که دیر یا زود نوبت به جهش قیمت‌ها در بازار سهام خواهد رسید. اما خاطره تلخ سقوط تاریخی بورس در سال ۹۹، سرمایه‌گذاران و فعالان اقتصادی را به بازار سرمایه بدبین کرده است.
هدف از برگزاری این وبینار، ارائه جدیدترین استراتژی‌ها برای محافظت از دارایی‌های سرمایه‌گذاران در برابر تورم افسارگسیخته است و با محوریت سرمایه‌گذارای در بازار سرمایه برگزار میشود.
📈 سرفصل‌ها:
بخش اول: آخرین تغییرات نرخ ارز و اثر آن بر بازار سهام
بخش دوم: متغیرهای کلان اقتصادی و پیشبینی روندهای آینده بازارها
بخش سوم: آینده بازار سهام و بازار سرمایه
بخش چهارم: صنایع و سهام پرپتانسیل برای سرمایه‌گذاری تا پایان سال
بخش پنجم: استراتژی‌ها و تکنیک‌های کسب سود در بازار سهام تا پایان سال ۱۴۰۱
بخش ششم: پیشنهادهای جایگزین و کم‌ریسک‌تر
👍4👎1
| میلتون فریدمن
اقتصاد بازار آن چيزی را که مردم نياز دارند در اختيارشان می‌گذارد و نه آنچه را که گروھی می‌پندارند بايد مورد نياز مردم باشد. انگيزه اصلی اکثر استدلال‌ھای مطرح شده بر ضد بازار آزاد اعتقاد نداشتن به نفس آزادی است. البته، بازار آزاد ضرورت وجود دولت را نفی نمیکند. برعکس، دولت ھم به عنوان مرجع وضع «مقررات بازی» و ھم به منزله داوری که مقررات وضع شده را تفسير و اجرا کند اساساً دارای اھميت است. کار بازار اين است که تا حد زيادی از کثرت مسائلی که تکليف آنها بايد از راه‌ھای سياسی معلوم شود، می‌کاھد و بدين ترتيب نياز به شرکت مستقيم دولت در آن بازاری را به حداقل می‌رساند.
شرح تصویر: زنی در حال روشن کردن اجاق خوراک پزی خودش با اسکناس در آلمان هست. بدلیل ابرتورم در آلمان (1923) و کاهش ارزش پول این کشور، سوزوندن پول به صرفه تر از خرید سوخت بود. تورم یکی از روش های دولت ها برای دزدیدن دارایی مردم هست که ما هم چند دهه تجربه کردیم.
✅ @karkhone
اقتصاد بازار آن چيزی را که مردم نياز دارند در اختيارشان می‌گذارد و نه آنچه را که گروھی می‌پندارند بايد مورد نياز مردم باشد. انگيزه اصلی اکثر استدلال‌ھای مطرح شده بر ضد بازار آزاد اعتقاد نداشتن به نفس آزادی است. البته، بازار آزاد ضرورت وجود دولت را نفی نمیکند. برعکس، دولت ھم به عنوان مرجع وضع «مقررات بازی» و ھم به منزله داوری که مقررات وضع شده را تفسير و اجرا کند اساساً دارای اھميت است. کار بازار اين است که تا حد زيادی از کثرت مسائلی که تکليف آنها بايد از راه‌ھای سياسی معلوم شود، می‌کاھد و بدين ترتيب نياز به شرکت مستقيم دولت در آن بازاری را به حداقل می‌رساند.
شرح تصویر: زنی در حال روشن کردن اجاق خوراک پزی خودش با اسکناس در آلمان هست. بدلیل ابرتورم در آلمان (1923) و کاهش ارزش پول این کشور، سوزوندن پول به صرفه تر از خرید سوخت بود. تورم یکی از روش های دولت ها برای دزدیدن دارایی مردم هست که ما هم چند دهه تجربه کردیم.
✅ @karkhone
👍6👎1
کمونیست‌ها در ریاض، ماتم در تهران
| فرنام شکیبا فر
در روزهای اخیر همزمان با برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال در قطر، چین یک قرارداد گازی ۶۰ میلیارد دلاری را با قطر امضا کرد. چند روز بعد در جریان سفر شی جین پینگ، رئیس‌جمهورِ چین، به عربستان سعودی این دو کشور ۳۴ قرارداد سرمایه‌گذاری را با یکدیگر امضا کرده‌اند که از جمله‌ی آنها مشارکت شرکتهای چینی در ساخت‌وسازهای مرتبط با احداث شهر پانصد میلیارد دلاریِ نئوم خواهد بود.
دبیرکل حزب کمونیست چین همچنین قرار است در ادامه‌ی سفر خود، در نشست افتتاحیه‌ی کنفرانس چین و کشورهای عربی و سپس در نشست شورای همکاری خلیج فارس شرکت کند. به این ترتیب مناسبات میان جمهوری خلق چین و دولت‌های عربیِ خاورمیانه به بالاترین سطح خود از زمان تأسیس رژیم کمونیستی در چین رسیده است.
آنچه در عربستان رخ میدهد ممکن است برای حکام ما در تهران قدری شوک‌آور باشد اما برای افراد آگاه به مسائل بین‌المللی اتفاق عجیبی در حال وقوع نیست. چینی‌ها که اقتصادشان از ناحیه‌ی کرونا لطمه دیده است اکنون فرصت دارند که وارد فعالیت‌های اقتصادی پرسودی در پیوند با کشورهای حاشیه‌ی خلیج فارس شوند. به علاوه حمایت از عربستان و برطرف کردن هر نوع تهدید احتمالی از سوی ایران برای آن کشور، اهمیت دیگری نیز برای چین دارد؛ چین روزانه بالغ بر ۱.۷ میلیون بشکه نفت از عربستان وارد میکند. از این رو عربستان اهمیت ویژه‌ای برای چین در حوزه‌ی امنیت انرژی‌اش دارد و جای شگفتی ندارد که کمونیست‌های چینی در بخشی از بیانیه‌ی مشترک خود با سعودی‌ها برای روحانیون ایران روشن ساختند که از این پس عربستان به طور ویژه‌ای در سایه‌ی حمایت آنان خواهد بود.
آنچه عربستان و دیگر کشورهای عربیِ منطقه از نزدیکی با چین دنبال میکنند جدا از منافع اقتصادی، وارد کردن بیش از پیش یک قدرت جهانی دیگر به مناسبات خاورمیانه و جلب حمایتِ آن، در شرایطی است که ایالات متحده از ژانویه‌ی ۲۰۲۱ و زمان استقرار جو بایدن در کاخ سفید نشان داده نه تنها دیگر شریک و پشتیبان مطمئنی نیست بلکه ترجیح میدهد با دشمنش جمهوری اسلامی لاس بزند و ناز تهران را بخرد در حالی که با اقداماتی نظیر حذف حوثی‌های یمن از لیست گروه‌های تروریستی و دامن زدن به قضیه‌ی جمال خاشقجی به متحدین سنتی‌اش اخم میکند؛ لذا اعراب و در رأس آنها سعودی‌ها هیچ بدشان نمی‌آید با استفاده از چین، درس‌هایی به آمریکایی‌ها بدهند.
دقیقا مقارن با این رویدادها جواد اوجی، وزیر نفت جمهوری اسلامی، اعلام کرده در صورت تداوم عدم سرمایه‌گذاری در پروژه‌های گازی و نفتی کشور، چند سال دیگر ایران تبدیل به واردکننده‌ی گاز و فرآورده‌های نفتی خواهد شد. معنی این امر چیزی جز این نیست که در حالی که رژیم فعلی ایران نیاز مبرمی به سرمایه‌گذاری خارجی دارد و به رغم قرارداد ۲۵ ساله‌ی ایران و چین، چینی‌ها ترجیح میدهند با دولت‌های عربیِ حاشیه‌ی خلیج فارس طرح رفاقت بریزند؛ یعنی جایی که آب و نان آنجاست. برخلاف ایران کنونی که اقتصاد سیاسی‌اش در وضعیت نااطمینانی شدیدی است و اقتصادش هر روز نحیف‌تر میشود. پکن شاید کمونیست باشد اما مجنون نیست که بر روی اسب در حال احتضار شرط ببندد.
✅ @karkhone
| فرنام شکیبا فر
در روزهای اخیر همزمان با برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال در قطر، چین یک قرارداد گازی ۶۰ میلیارد دلاری را با قطر امضا کرد. چند روز بعد در جریان سفر شی جین پینگ، رئیس‌جمهورِ چین، به عربستان سعودی این دو کشور ۳۴ قرارداد سرمایه‌گذاری را با یکدیگر امضا کرده‌اند که از جمله‌ی آنها مشارکت شرکتهای چینی در ساخت‌وسازهای مرتبط با احداث شهر پانصد میلیارد دلاریِ نئوم خواهد بود.
دبیرکل حزب کمونیست چین همچنین قرار است در ادامه‌ی سفر خود، در نشست افتتاحیه‌ی کنفرانس چین و کشورهای عربی و سپس در نشست شورای همکاری خلیج فارس شرکت کند. به این ترتیب مناسبات میان جمهوری خلق چین و دولت‌های عربیِ خاورمیانه به بالاترین سطح خود از زمان تأسیس رژیم کمونیستی در چین رسیده است.
آنچه در عربستان رخ میدهد ممکن است برای حکام ما در تهران قدری شوک‌آور باشد اما برای افراد آگاه به مسائل بین‌المللی اتفاق عجیبی در حال وقوع نیست. چینی‌ها که اقتصادشان از ناحیه‌ی کرونا لطمه دیده است اکنون فرصت دارند که وارد فعالیت‌های اقتصادی پرسودی در پیوند با کشورهای حاشیه‌ی خلیج فارس شوند. به علاوه حمایت از عربستان و برطرف کردن هر نوع تهدید احتمالی از سوی ایران برای آن کشور، اهمیت دیگری نیز برای چین دارد؛ چین روزانه بالغ بر ۱.۷ میلیون بشکه نفت از عربستان وارد میکند. از این رو عربستان اهمیت ویژه‌ای برای چین در حوزه‌ی امنیت انرژی‌اش دارد و جای شگفتی ندارد که کمونیست‌های چینی در بخشی از بیانیه‌ی مشترک خود با سعودی‌ها برای روحانیون ایران روشن ساختند که از این پس عربستان به طور ویژه‌ای در سایه‌ی حمایت آنان خواهد بود.
آنچه عربستان و دیگر کشورهای عربیِ منطقه از نزدیکی با چین دنبال میکنند جدا از منافع اقتصادی، وارد کردن بیش از پیش یک قدرت جهانی دیگر به مناسبات خاورمیانه و جلب حمایتِ آن، در شرایطی است که ایالات متحده از ژانویه‌ی ۲۰۲۱ و زمان استقرار جو بایدن در کاخ سفید نشان داده نه تنها دیگر شریک و پشتیبان مطمئنی نیست بلکه ترجیح میدهد با دشمنش جمهوری اسلامی لاس بزند و ناز تهران را بخرد در حالی که با اقداماتی نظیر حذف حوثی‌های یمن از لیست گروه‌های تروریستی و دامن زدن به قضیه‌ی جمال خاشقجی به متحدین سنتی‌اش اخم میکند؛ لذا اعراب و در رأس آنها سعودی‌ها هیچ بدشان نمی‌آید با استفاده از چین، درس‌هایی به آمریکایی‌ها بدهند.
دقیقا مقارن با این رویدادها جواد اوجی، وزیر نفت جمهوری اسلامی، اعلام کرده در صورت تداوم عدم سرمایه‌گذاری در پروژه‌های گازی و نفتی کشور، چند سال دیگر ایران تبدیل به واردکننده‌ی گاز و فرآورده‌های نفتی خواهد شد. معنی این امر چیزی جز این نیست که در حالی که رژیم فعلی ایران نیاز مبرمی به سرمایه‌گذاری خارجی دارد و به رغم قرارداد ۲۵ ساله‌ی ایران و چین، چینی‌ها ترجیح میدهند با دولت‌های عربیِ حاشیه‌ی خلیج فارس طرح رفاقت بریزند؛ یعنی جایی که آب و نان آنجاست. برخلاف ایران کنونی که اقتصاد سیاسی‌اش در وضعیت نااطمینانی شدیدی است و اقتصادش هر روز نحیف‌تر میشود. پکن شاید کمونیست باشد اما مجنون نیست که بر روی اسب در حال احتضار شرط ببندد.
✅ @karkhone
👍15👎2
پارتی تمام شد؟
چندی پیش مجید زمانی در مقاله ای با عنوان «پارتی تمام شده!»، با ذکر این دو مقدمه که
۱) «پول نفت باعث شده هیچ وقت این احتیاج بوجود نیاید که کسی دنبال این باشد که حقوق بابت چه چیز به افراد داده می شود»
۲) «این فرهنگ دیوانسالاری دولتی به بخش خصوصی نیز سرایت کرده است»
در واقع از ناکارآمدی بخش دولتی، توجیهی برای تضییع حقوق کارگران بخش خصوصی ساخت و به طور تلویحی تلاش کرد مخاطب را متقاعد کند که برای کاهش فاصله ایران و اقتصادهای توسعه یافته ناگزیر به زیر پا گذاشتن قانون کار هستیم.
تا امروز انگیزه کافی برای پاسخ به آن متن نداشتم. اما حالا که مجیدجان سودای دولتمردی در سر دارد، لازم است نکاتی را به ایشان یادآور شوم.
مجیدجان! پارتی اصلیِ ایران دسترسی به پول ارزان قیمت در اقتصاد تورمی است. بگذارید مثالی برایتان بزنم. شما وقتی که شاخص بورس ۸۰ هزار واحد بود ۱۰۰ میلیارد تومان از سرمایه گذاران دریافت کردید. وقتی شاخص بورس ۲۰ برابر شد، ارزش شرکت شما از ۱۰۰ میلیارد تومان به ۲۰۰۰ میلیارد تومان رسید. طبق قرارداد با سرمایه گذاران، حالا نیمی از شرکت به شما و دوستانتان تعلق گرفته است. یعنی ثروت شما و دوستانتان از صفر به هزار میلیارد رسیده، سرمایه گذاران عملاً ۱۰۰۰ میلیارد بالقوه را از دست داده اند (چون اگر همان ۱۰۰ میلیارد را در شرکت های بورسی سرمایه گذاری می کردند، الآن به جای ۱۰۰۰ میلیارد، ۲۰۰۰ میلیارد داشتند) قدرت خرید کارگرانتان نیز هر روز کمتر شده است. همه این ها به مدد تورم. رشد تورمی، توهم موفقیت مدیریتی ایجاد کند و فرصتی برای ثروت اندوزی به اصطلاح کارآفرینانی به وجود می آورد که به پول ارزان قیمت دسترسی داشته اند. پارتی اقتصاد ایران آنجاست که عده ای از صندوق توسعه، تسهیلات ارزی دریافت می کنند و پس از چند سال استمهال، بدهی شان را با نرخ دلار ۱۲۲۶ تومانی تسویه می کنند. پارتی آنجاست که تسهیلات چند هزار میلیارد تومانی به عده ای داده می شود که به تدریج به بخش مطالبات مشکوک الوصول ترازنامه بانک ها منتقل می شود. از دل این پارتی است که «به اصطلاح» کارآفرینان موفقی چون شما ساخته می شوند که برای کارگرانشان (و اخیراً برای همه مردم) درباره روحیه کارآفرینی، خلق ارزش، اخلاق و ... سخنرانی می کنند.
بله! پارتی اصلی اقتصاد ایران دسترسی به پول ارزان قیمت است، نه زندگی دشوار کارگرانی که هر روز قدرت خریدشان را از دست می دهند. یکی از علل آنکه به قول شما «نیروی انسانی ما در همه رده های کاری مهاجرت می کنند و سرمایه و مهارت خود را از وطن خود دریغ می کنند» همین پارتی بی شرمانه است، نه قانون کار که تنها مانع برپایی مجدد نظام برده داری است. بماند که شما با تجربیات درخشانتان در کیان، خیلی بهتر از من می دانید چطور می توان با تنظیم قراردادهای پیچیده، دریافت چک و سفته و ایجاد هزینه (مالی و روانی) دادرسی برای کارگران، آن ها را از همین حداقل حقوق قانونیشان نیز محروم کرد. باور کنید کارگر ایرانی به موعظه اخلاقی خونخواران حاضر در پارتی درباره کارآفرینی، اخلاق حرفه ای و ... نیازی ندارد.
نمی دانم چه فکری کردید که از پارتی «ثروت اندوزی به لطف دسترسی به پول ارزان در اقتصاد تورمی» بیرون آمدید و تصمیم به تشکیل «دولت برای ایران» گرفتید. شاید فکر کردید پارتی دارد تمام می شود! اما لازم است نکته ای مهم درباره عالم سیاست بدانید. اینجا مراسم جشن تولد در کیان نیست که کارمندان از ترسِ به اجرا گذاشته شدنِ سفته هایشان، برای لفاظی های ریاکارانه شما دست بزنند. اینجا صدای رفتار هزار برابر بلندتر از صدای گفتار است. اینجا مردمی که به خوبی منش دیکتاتورهای خاورمیانه ای را می شناسند، به سرعت از لفاظی های شما عبور می کنند و شما را بر اساس منشی که داشته اید قضاوت می کنند.
پی نوشت: به امید رخت بر بستن روحیه استبداد از آدمیان
مجید زمانی: «حتی اگر همه کارمندان نظری متفاوت با مدیر داشتند، باید نظر مدیر بی کم و کاست و با نیت موفق کردن نظر مدیر اجرا شود. یادمان باشد دموکراسی در شرکت ها در موقع تعیین مدیران و در مجمع اجرا می شود. بعد از آن اجراست. بدیهی است وقتی تیم ها یا افراد به بن بست یا اختلاف نظر می رسند نظر مدیر فصل الخطاب است.»
نظام های توتالیتر (نازی، فاشیست، کمونیست و ...): حتی اگر همه مردم نظری متفاوت با پیشوا داشتند، باید نظر پیشوا بی کم و کاست و با نیت موفق کردن نظر پیشوا اجرا شود. یادمان باشد دموکراسی در کشور در انتخابات حزب اجرا می شود. بعد از آن اجراست. بدیهی است وقتی تیم ها یا افراد به بن بست یا اختلاف نظر می رسند نظر پیشوا فصل الخطاب است.
پ.ن: دیدن این ویدیو های مجید زمانی هم خالی از لطف نیست
✅ @karkhone
چندی پیش مجید زمانی در مقاله ای با عنوان «پارتی تمام شده!»، با ذکر این دو مقدمه که
۱) «پول نفت باعث شده هیچ وقت این احتیاج بوجود نیاید که کسی دنبال این باشد که حقوق بابت چه چیز به افراد داده می شود»
۲) «این فرهنگ دیوانسالاری دولتی به بخش خصوصی نیز سرایت کرده است»
در واقع از ناکارآمدی بخش دولتی، توجیهی برای تضییع حقوق کارگران بخش خصوصی ساخت و به طور تلویحی تلاش کرد مخاطب را متقاعد کند که برای کاهش فاصله ایران و اقتصادهای توسعه یافته ناگزیر به زیر پا گذاشتن قانون کار هستیم.
تا امروز انگیزه کافی برای پاسخ به آن متن نداشتم. اما حالا که مجیدجان سودای دولتمردی در سر دارد، لازم است نکاتی را به ایشان یادآور شوم.
مجیدجان! پارتی اصلیِ ایران دسترسی به پول ارزان قیمت در اقتصاد تورمی است. بگذارید مثالی برایتان بزنم. شما وقتی که شاخص بورس ۸۰ هزار واحد بود ۱۰۰ میلیارد تومان از سرمایه گذاران دریافت کردید. وقتی شاخص بورس ۲۰ برابر شد، ارزش شرکت شما از ۱۰۰ میلیارد تومان به ۲۰۰۰ میلیارد تومان رسید. طبق قرارداد با سرمایه گذاران، حالا نیمی از شرکت به شما و دوستانتان تعلق گرفته است. یعنی ثروت شما و دوستانتان از صفر به هزار میلیارد رسیده، سرمایه گذاران عملاً ۱۰۰۰ میلیارد بالقوه را از دست داده اند (چون اگر همان ۱۰۰ میلیارد را در شرکت های بورسی سرمایه گذاری می کردند، الآن به جای ۱۰۰۰ میلیارد، ۲۰۰۰ میلیارد داشتند) قدرت خرید کارگرانتان نیز هر روز کمتر شده است. همه این ها به مدد تورم. رشد تورمی، توهم موفقیت مدیریتی ایجاد کند و فرصتی برای ثروت اندوزی به اصطلاح کارآفرینانی به وجود می آورد که به پول ارزان قیمت دسترسی داشته اند. پارتی اقتصاد ایران آنجاست که عده ای از صندوق توسعه، تسهیلات ارزی دریافت می کنند و پس از چند سال استمهال، بدهی شان را با نرخ دلار ۱۲۲۶ تومانی تسویه می کنند. پارتی آنجاست که تسهیلات چند هزار میلیارد تومانی به عده ای داده می شود که به تدریج به بخش مطالبات مشکوک الوصول ترازنامه بانک ها منتقل می شود. از دل این پارتی است که «به اصطلاح» کارآفرینان موفقی چون شما ساخته می شوند که برای کارگرانشان (و اخیراً برای همه مردم) درباره روحیه کارآفرینی، خلق ارزش، اخلاق و ... سخنرانی می کنند.
بله! پارتی اصلی اقتصاد ایران دسترسی به پول ارزان قیمت است، نه زندگی دشوار کارگرانی که هر روز قدرت خریدشان را از دست می دهند. یکی از علل آنکه به قول شما «نیروی انسانی ما در همه رده های کاری مهاجرت می کنند و سرمایه و مهارت خود را از وطن خود دریغ می کنند» همین پارتی بی شرمانه است، نه قانون کار که تنها مانع برپایی مجدد نظام برده داری است. بماند که شما با تجربیات درخشانتان در کیان، خیلی بهتر از من می دانید چطور می توان با تنظیم قراردادهای پیچیده، دریافت چک و سفته و ایجاد هزینه (مالی و روانی) دادرسی برای کارگران، آن ها را از همین حداقل حقوق قانونیشان نیز محروم کرد. باور کنید کارگر ایرانی به موعظه اخلاقی خونخواران حاضر در پارتی درباره کارآفرینی، اخلاق حرفه ای و ... نیازی ندارد.
نمی دانم چه فکری کردید که از پارتی «ثروت اندوزی به لطف دسترسی به پول ارزان در اقتصاد تورمی» بیرون آمدید و تصمیم به تشکیل «دولت برای ایران» گرفتید. شاید فکر کردید پارتی دارد تمام می شود! اما لازم است نکته ای مهم درباره عالم سیاست بدانید. اینجا مراسم جشن تولد در کیان نیست که کارمندان از ترسِ به اجرا گذاشته شدنِ سفته هایشان، برای لفاظی های ریاکارانه شما دست بزنند. اینجا صدای رفتار هزار برابر بلندتر از صدای گفتار است. اینجا مردمی که به خوبی منش دیکتاتورهای خاورمیانه ای را می شناسند، به سرعت از لفاظی های شما عبور می کنند و شما را بر اساس منشی که داشته اید قضاوت می کنند.
پی نوشت: به امید رخت بر بستن روحیه استبداد از آدمیان
مجید زمانی: «حتی اگر همه کارمندان نظری متفاوت با مدیر داشتند، باید نظر مدیر بی کم و کاست و با نیت موفق کردن نظر مدیر اجرا شود. یادمان باشد دموکراسی در شرکت ها در موقع تعیین مدیران و در مجمع اجرا می شود. بعد از آن اجراست. بدیهی است وقتی تیم ها یا افراد به بن بست یا اختلاف نظر می رسند نظر مدیر فصل الخطاب است.»
نظام های توتالیتر (نازی، فاشیست، کمونیست و ...): حتی اگر همه مردم نظری متفاوت با پیشوا داشتند، باید نظر پیشوا بی کم و کاست و با نیت موفق کردن نظر پیشوا اجرا شود. یادمان باشد دموکراسی در کشور در انتخابات حزب اجرا می شود. بعد از آن اجراست. بدیهی است وقتی تیم ها یا افراد به بن بست یا اختلاف نظر می رسند نظر پیشوا فصل الخطاب است.
پ.ن: دیدن این ویدیو های مجید زمانی هم خالی از لطف نیست
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
دولت برای ایران
👍9👎2
اثر پروانه‌ای
دستگاه‌ها را سفارش داده بودیم و بیشتر قیمت‌شان را هم پرداخته بودیم، گرانترین‌شان حدود ۲۵۰هزار یورو! قصدمان راه انداختن خط تولید یک محصول غذایی بود. نقشه داشتیم که در طی چهار ماهی که طول می‌کشد تا دستگاه‌ها برسد مجوزهای لازم را گرفته باشیم و لیبل‌های مورد نیاز را چاپ کرده باشیم و آماده‌ی تولید باشیم. سرمایه‌گذاری نسبتاً سنگینی توسط چند نفر شریک انجام شده بود و نمی‌شد در کارها معطل شد.
برای چاپ لیبل، نیاز داشتیم که پروانه ساخت سازمانِ غذا و دارو را داشته باشیم تا شماره‌اش و اطلاعاتش را روی لیبل چاپ کنیم. به سازمان غذا و دارو که مراجعه کردیم، گفتند که باید ابتدا پروانه بهره‌برداری از وزارت صَمت بگیریم. به وزارت صمت که مراجعه کردیم، گفتند باید ابتدا ماشین‌های تولیدی بیاید و مستقر شود، آنگاه میتوانیم درخواست خود را ارائه دهیم!
کنجکاو شدیم که بدانیم آخر چرا! کاشف به عمل آمد که روزی روزگاری روی پروانه‌ی بهره‌برداری از سوی بانک‌های وام می‌دادند، و عده‌ای از این مسئله سوءاستفاده میکردند و پروانه بهره‌برداری برای دریافت وام می‌گرفتند، بدون اینکه تولیدی در کار باشد. این بود که مقررات وضع کردند که پروانه را فقط بعد از استقرار کامل ماشین‌آلات میدهند. حالا بگذریم از اینکه سوءاستفاده‌ها به انحاء دیگر ادامه پیدا کرد و کماکان وام‌هایی به نام تولید، ولی در حقیقت برای خرید زمین و ارز و اتوموبیل، گرفته میشد. حاصل این مقررات آن شد که ما هم که هیچ گونه وامی نمی‌خواستیم مشمول این وضعیت شدیم!
داستان بلند را کوتاه کنم: دستگاه‌ها رسید و از گمرک ترخیص شد و در سوله‌ی اجاره‌ای مستقر شد، تا ما توانستیم برویم درخواست پروانه‌ی بهره‌برداری کنیم. خانم دکتر م. که مسئول بازرسی بودند وقت دادند برای دو ماه بعد، چونکه سرشان شلوغ بود و خیلی بازرسی داشتند. با چک و چانه کردیم یک ماه! بعد از یک ماه تشریف آوردند و کلی اِشکال از خط تولید گرفتند. با هزار حرف نرم و مودبانه به خانم دکتر حالی کردیم که سرکارخانم اطلاعاتشان و اطلاعات دستورالعمل‌های وزارتخانه قدیمی است و دستگاه‌ها الان خیلی فرق کرده‌اند.... خلاصه به زاجراتی راضی شد و گفت سه هفته‌ی دیگر گزارش را آماده خواهد کرد! سه هفته را با التماس ما کرد دو هفته، ولی دو هفته بعد که رفتیم گفت آنقدر بازرسی ها زیاد بوده که نرسیده و برویم ده روز بعد برگردیم. بعد از ده روز، گزارش آماده بود، ولی رئیسِ خانم دکتر مرخصی بود و نبود تا امضای نهایی را بزند.....
دردسرتان ندهم! از زمان رسیدن دستگاه‌ها، تا همه‌ی امورات اداری طی شد و ما توانستیم تولید را شروع کنیم، شش ماهی طول کشید، شش ماهی که ما هم اجاره‌ی سوله می‌دادیم، هم به پرسنلی که استخدام کرده بودیم حقوق می‌دادیم و انواع و اقسام مخارج دیگر! تازه، اینها به غیر از مراحل دیگری چون تاسیس و مجوز شرکت و جواز تاسیس و مانند آن بود که قبل‌تر انجام شده بود.
حالا این را مقایسه کنید مثلاً با نیوزیلند که کل کار اداری برای راه‌اندازی یک شرکت یک نصف روز هم طول نمی‌کشد.
البته این مقررات برای همه بد نیست: شرکتهای بزرگ، حتی اگر بخواهند تولید جدیدی انجام دهند، تمام امکانات و پرسنل اداری مورد نیاز برای پیگیری را دارند، و نیز "آشناهای" لازم در ادارات را. در حقیقت، یک کارکرد مقررات دولتی جلوگیری از ورود بازیگران کوچک به عرصه‌ی اقتصاد و رقابت یا محدود نگاه داشتن آنهاست.
آن بوروکراتی که با یک چرخش قلم قانون و مقررات وضع میکند، نمی‌داند که همان مقرراتی که به نظرش کاملاً طبیعی می‌آید، چه عوارض نادانسته و غیرقابل پیشبینی دارد. ولی بدتر از آن بوروکرات‌ها، آن دسته از "اقتصاددانانی"اند که همواره در حال پیشنهاد مقررات و نظارت بیشترند.
✅ @karkhone
دستگاه‌ها را سفارش داده بودیم و بیشتر قیمت‌شان را هم پرداخته بودیم، گرانترین‌شان حدود ۲۵۰هزار یورو! قصدمان راه انداختن خط تولید یک محصول غذایی بود. نقشه داشتیم که در طی چهار ماهی که طول می‌کشد تا دستگاه‌ها برسد مجوزهای لازم را گرفته باشیم و لیبل‌های مورد نیاز را چاپ کرده باشیم و آماده‌ی تولید باشیم. سرمایه‌گذاری نسبتاً سنگینی توسط چند نفر شریک انجام شده بود و نمی‌شد در کارها معطل شد.
برای چاپ لیبل، نیاز داشتیم که پروانه ساخت سازمانِ غذا و دارو را داشته باشیم تا شماره‌اش و اطلاعاتش را روی لیبل چاپ کنیم. به سازمان غذا و دارو که مراجعه کردیم، گفتند که باید ابتدا پروانه بهره‌برداری از وزارت صَمت بگیریم. به وزارت صمت که مراجعه کردیم، گفتند باید ابتدا ماشین‌های تولیدی بیاید و مستقر شود، آنگاه میتوانیم درخواست خود را ارائه دهیم!
کنجکاو شدیم که بدانیم آخر چرا! کاشف به عمل آمد که روزی روزگاری روی پروانه‌ی بهره‌برداری از سوی بانک‌های وام می‌دادند، و عده‌ای از این مسئله سوءاستفاده میکردند و پروانه بهره‌برداری برای دریافت وام می‌گرفتند، بدون اینکه تولیدی در کار باشد. این بود که مقررات وضع کردند که پروانه را فقط بعد از استقرار کامل ماشین‌آلات میدهند. حالا بگذریم از اینکه سوءاستفاده‌ها به انحاء دیگر ادامه پیدا کرد و کماکان وام‌هایی به نام تولید، ولی در حقیقت برای خرید زمین و ارز و اتوموبیل، گرفته میشد. حاصل این مقررات آن شد که ما هم که هیچ گونه وامی نمی‌خواستیم مشمول این وضعیت شدیم!
داستان بلند را کوتاه کنم: دستگاه‌ها رسید و از گمرک ترخیص شد و در سوله‌ی اجاره‌ای مستقر شد، تا ما توانستیم برویم درخواست پروانه‌ی بهره‌برداری کنیم. خانم دکتر م. که مسئول بازرسی بودند وقت دادند برای دو ماه بعد، چونکه سرشان شلوغ بود و خیلی بازرسی داشتند. با چک و چانه کردیم یک ماه! بعد از یک ماه تشریف آوردند و کلی اِشکال از خط تولید گرفتند. با هزار حرف نرم و مودبانه به خانم دکتر حالی کردیم که سرکارخانم اطلاعاتشان و اطلاعات دستورالعمل‌های وزارتخانه قدیمی است و دستگاه‌ها الان خیلی فرق کرده‌اند.... خلاصه به زاجراتی راضی شد و گفت سه هفته‌ی دیگر گزارش را آماده خواهد کرد! سه هفته را با التماس ما کرد دو هفته، ولی دو هفته بعد که رفتیم گفت آنقدر بازرسی ها زیاد بوده که نرسیده و برویم ده روز بعد برگردیم. بعد از ده روز، گزارش آماده بود، ولی رئیسِ خانم دکتر مرخصی بود و نبود تا امضای نهایی را بزند.....
دردسرتان ندهم! از زمان رسیدن دستگاه‌ها، تا همه‌ی امورات اداری طی شد و ما توانستیم تولید را شروع کنیم، شش ماهی طول کشید، شش ماهی که ما هم اجاره‌ی سوله می‌دادیم، هم به پرسنلی که استخدام کرده بودیم حقوق می‌دادیم و انواع و اقسام مخارج دیگر! تازه، اینها به غیر از مراحل دیگری چون تاسیس و مجوز شرکت و جواز تاسیس و مانند آن بود که قبل‌تر انجام شده بود.
حالا این را مقایسه کنید مثلاً با نیوزیلند که کل کار اداری برای راه‌اندازی یک شرکت یک نصف روز هم طول نمی‌کشد.
البته این مقررات برای همه بد نیست: شرکتهای بزرگ، حتی اگر بخواهند تولید جدیدی انجام دهند، تمام امکانات و پرسنل اداری مورد نیاز برای پیگیری را دارند، و نیز "آشناهای" لازم در ادارات را. در حقیقت، یک کارکرد مقررات دولتی جلوگیری از ورود بازیگران کوچک به عرصه‌ی اقتصاد و رقابت یا محدود نگاه داشتن آنهاست.
آن بوروکراتی که با یک چرخش قلم قانون و مقررات وضع میکند، نمی‌داند که همان مقرراتی که به نظرش کاملاً طبیعی می‌آید، چه عوارض نادانسته و غیرقابل پیشبینی دارد. ولی بدتر از آن بوروکرات‌ها، آن دسته از "اقتصاددانانی"اند که همواره در حال پیشنهاد مقررات و نظارت بیشترند.
✅ @karkhone
👍18
اینجا کلّش واس ماست
با کلی کیف و حال، و غرور و سرمستی، زن و بچه ی علی دایی را از هواپیمای توی هوا پیاده کردید، مغازه هایش را هم پلمب کردید ولی میلیاردها دلار سرمایه بخش خصوصی را از ایران پرواز دادید!!
می پرسید چطور؟ فهمش برای شما سخت است چون از اقتصاد چیزی سر در نمی آورید ولی من به شما می گویم چه اتفاقی را رقم زده اید:
از هفته ی پیش که ناباورانه خواندم مغازه های علی دایی را – و بسیار مغازه های دیگر - را بسته اید، یا به عبارت دقیق تر پلمب کرده اید و نگذاشتید دوباره باز کنند، من عمیقا به فکر فرو رفته ام. وقتی به اقتضای محل کارم، از جلوی نشر چشمه پل کریمخان رد شدم و دیدم آن هم پلمب شده و یک برادر محترمی هم با اسپری روی شیشه و دیوار به استهزا و تمسخر نوشته که «دفعه دیگه وسط ماه انبارگردانی نکنید»، یاد فرمایش آن برادر محترم دیگر افتادم که از سر توانمندی و قدرت، و البته به استهزا و تمسخر فرمودند «بستن مغازه های تان با خودتان است؛ ولی باز کردنش با ماست». خوب، پیام کاملا روشن است و هر کسی هم که مثل من اندک بهره ای از یک هوش متوسط و معمولی دارد پیام شفاف و روشن شما را کاملا می فهمد: دارید می فرمایید «اینجا کلّش واس ماست».
من، و هزاران مدیرعامل و مالک شرکت های خصوصی یک نتیجه گیری خیلی ساده می کنیم: اگر شما اراده کنید، به چشم بر هم زدنی تمام اموال من را می توانید در اختیار بگیرید، شرکت یا فروشگاه من را پلمب کنید و حتی زن و بچه ی من را از هواپیما پیاده کنید. به حکم دادگاه و محاکمه هم نیاز ندارید، یا اگر هم دارید به چشم بر هم زدنی آن هم فراهم خواهد شد. ما حتی حق نداریم فروشگاه یا شرکت خود را در وقت نامناسب (که آن را هم شما تشخیص می دهید) تعطیل کنیم چون دیگر باز کردنش با ما نخواهد بود. کلا مالکیت ما بر اموال مان عاریتی و موقت است و به میل و اراده ی شما بستگی دارد و هر لحظه می تواند متوقف یا حتی توقیف شود.
البته در این میان، یک برادر محترمی پیدا شد و راه کار و راه حل دقیقی به ما داد: « علی کریمی اینجا نیست، ولی علی دایی و گل محمدی و کیانیان که اینجا هستند، چرا درِ گوش آنها نمی زنید؟» آهان، یافتیم. راه حل همین جاست: اگر می خواهیم این برادران محترم نتوانند درِ گوش مان بزنند، باید اموال مان را از ایران ببریم، حتی باید سرمایه های فعلی مان را هم تبدیل به دلار کنیم و حواله کنیم آن طرف آب! شما سرمایه گذار یا کارآفرین گرامی اگر می خواهید درِ گوش تان نزنند، اشتباه علی دایی را تکرار نکنید، در ایران سرمایه گذاری نکنید، در ایران فروشگاه دایر نکنید، حتی در ایران خانه نخرید، شغل ایجاد نکنید، جایی سرمایه گذاری نکنید، هر چه دارید ببرید بیرون از این آب و خاک، زن و بچه تان را هم اینجا نگه ندارید چون کار از محکم کاری عیب نمی کند. درست است الان زن و بچه کسی مثل علی دایی را از هواپیمای در حال پرواز پیاده می کنند ولی خدا را چه دیدید، اگر این روش جواب داد، چرا برای مردم عادی جواب ندهد؟
باور کنید شوخی نمی کنم، این روزها با هر مدیر عامل و سرمایه گذاری صحبت می کنم در فکر این است که در اولین فرصت فروشگاهش، رستورانش، شرکتش، کارخانه اش و حتی پول توی بانکش را بفروشد و آزاد کند و تبدیل به ارز کند و ببرد بیرون از حیطه اختیار برادران مقتدر، چون «اینجا کلش واسه اوناست».
شما من را نمی شناسید، چون یک آدم معمولی هستم با چند صد نفر پرسنل که در کارخانه و دفتر شرکتم کار می کنند، نه فعالیتی در اینستاگرام داشته ام و نه در( به قول شما ) اغتشاشات و آشوب های خیابانی شرکت کرده ام و نه حتی از پنجره خانه ام چیزی فریاد کرده ام. ولی من، و بسیاری از کسان دیگری مثل من داریم خیلی جدی و بی صدا و آرام کارخانه هایمان را جمع می کنیم، اموال شرکت ها را می فروشیم و بدون این که برای شما کوچک ترین مزاحمتی ایجاد کنیم داریم کشور مقصدمان را انتخاب می کنیم که اموال مان را آنجا ببریم و سرمایه گذاری کنیم. مدیران و سرمایه گذاران با هم مشورت می کنند و خود را به تصمیم نهایی نزدیک می کنند. این یک تصمیم فردی نیست، این یک موج عظیم است. در همین دو هفته بیشتر از ده مدیرعامل با من تماس گرفته اند که با همدیگر مشورت کنیم و کشور مقصد را بهتر و دقیق تر انتخاب کنیم.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
با کلی کیف و حال، و غرور و سرمستی، زن و بچه ی علی دایی را از هواپیمای توی هوا پیاده کردید، مغازه هایش را هم پلمب کردید ولی میلیاردها دلار سرمایه بخش خصوصی را از ایران پرواز دادید!!
می پرسید چطور؟ فهمش برای شما سخت است چون از اقتصاد چیزی سر در نمی آورید ولی من به شما می گویم چه اتفاقی را رقم زده اید:
از هفته ی پیش که ناباورانه خواندم مغازه های علی دایی را – و بسیار مغازه های دیگر - را بسته اید، یا به عبارت دقیق تر پلمب کرده اید و نگذاشتید دوباره باز کنند، من عمیقا به فکر فرو رفته ام. وقتی به اقتضای محل کارم، از جلوی نشر چشمه پل کریمخان رد شدم و دیدم آن هم پلمب شده و یک برادر محترمی هم با اسپری روی شیشه و دیوار به استهزا و تمسخر نوشته که «دفعه دیگه وسط ماه انبارگردانی نکنید»، یاد فرمایش آن برادر محترم دیگر افتادم که از سر توانمندی و قدرت، و البته به استهزا و تمسخر فرمودند «بستن مغازه های تان با خودتان است؛ ولی باز کردنش با ماست». خوب، پیام کاملا روشن است و هر کسی هم که مثل من اندک بهره ای از یک هوش متوسط و معمولی دارد پیام شفاف و روشن شما را کاملا می فهمد: دارید می فرمایید «اینجا کلّش واس ماست».
من، و هزاران مدیرعامل و مالک شرکت های خصوصی یک نتیجه گیری خیلی ساده می کنیم: اگر شما اراده کنید، به چشم بر هم زدنی تمام اموال من را می توانید در اختیار بگیرید، شرکت یا فروشگاه من را پلمب کنید و حتی زن و بچه ی من را از هواپیما پیاده کنید. به حکم دادگاه و محاکمه هم نیاز ندارید، یا اگر هم دارید به چشم بر هم زدنی آن هم فراهم خواهد شد. ما حتی حق نداریم فروشگاه یا شرکت خود را در وقت نامناسب (که آن را هم شما تشخیص می دهید) تعطیل کنیم چون دیگر باز کردنش با ما نخواهد بود. کلا مالکیت ما بر اموال مان عاریتی و موقت است و به میل و اراده ی شما بستگی دارد و هر لحظه می تواند متوقف یا حتی توقیف شود.
البته در این میان، یک برادر محترمی پیدا شد و راه کار و راه حل دقیقی به ما داد: « علی کریمی اینجا نیست، ولی علی دایی و گل محمدی و کیانیان که اینجا هستند، چرا درِ گوش آنها نمی زنید؟» آهان، یافتیم. راه حل همین جاست: اگر می خواهیم این برادران محترم نتوانند درِ گوش مان بزنند، باید اموال مان را از ایران ببریم، حتی باید سرمایه های فعلی مان را هم تبدیل به دلار کنیم و حواله کنیم آن طرف آب! شما سرمایه گذار یا کارآفرین گرامی اگر می خواهید درِ گوش تان نزنند، اشتباه علی دایی را تکرار نکنید، در ایران سرمایه گذاری نکنید، در ایران فروشگاه دایر نکنید، حتی در ایران خانه نخرید، شغل ایجاد نکنید، جایی سرمایه گذاری نکنید، هر چه دارید ببرید بیرون از این آب و خاک، زن و بچه تان را هم اینجا نگه ندارید چون کار از محکم کاری عیب نمی کند. درست است الان زن و بچه کسی مثل علی دایی را از هواپیمای در حال پرواز پیاده می کنند ولی خدا را چه دیدید، اگر این روش جواب داد، چرا برای مردم عادی جواب ندهد؟
باور کنید شوخی نمی کنم، این روزها با هر مدیر عامل و سرمایه گذاری صحبت می کنم در فکر این است که در اولین فرصت فروشگاهش، رستورانش، شرکتش، کارخانه اش و حتی پول توی بانکش را بفروشد و آزاد کند و تبدیل به ارز کند و ببرد بیرون از حیطه اختیار برادران مقتدر، چون «اینجا کلش واسه اوناست».
شما من را نمی شناسید، چون یک آدم معمولی هستم با چند صد نفر پرسنل که در کارخانه و دفتر شرکتم کار می کنند، نه فعالیتی در اینستاگرام داشته ام و نه در( به قول شما ) اغتشاشات و آشوب های خیابانی شرکت کرده ام و نه حتی از پنجره خانه ام چیزی فریاد کرده ام. ولی من، و بسیاری از کسان دیگری مثل من داریم خیلی جدی و بی صدا و آرام کارخانه هایمان را جمع می کنیم، اموال شرکت ها را می فروشیم و بدون این که برای شما کوچک ترین مزاحمتی ایجاد کنیم داریم کشور مقصدمان را انتخاب می کنیم که اموال مان را آنجا ببریم و سرمایه گذاری کنیم. مدیران و سرمایه گذاران با هم مشورت می کنند و خود را به تصمیم نهایی نزدیک می کنند. این یک تصمیم فردی نیست، این یک موج عظیم است. در همین دو هفته بیشتر از ده مدیرعامل با من تماس گرفته اند که با همدیگر مشورت کنیم و کشور مقصد را بهتر و دقیق تر انتخاب کنیم.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
فقط یک ابله از صبح تا شب می دود که با بدبختی و مصیبت پول حواله کند و با بدبختی و مصیبت مواد اولیه و ماشین آلات وارد کند و یا محصول صادر کند و با بدبختی و مصیبت حقوق بدهد و با بدبختی و مصیبت محصول تولید کند و در دیماه سال 1401 دریابد که به خاطر جهش 55 در صدی…
👍38👎10
اقتصادآزاد فردای انقلاب جدید؟
تفاوت ایرانِ امروز[۱۴۰۱] با اروپای شرقی پس از سقوط کمونیسم این است که آنها تکلیفشان روشن‌تر بود که چه چیزی را نمی‌خواهند. واضح بود که سوسیالیسم و اقتصاد برنامه‌ریزی شده شکست خورده است. می‌دانستند که دولت کنترل‌گرا و تمرکزگرا عامل تباهی‌ست و از دخالت دولت در اقتصاد جان به لب شده‌اند. اما وضعیت ایران، کمدی تراژیک است. کشور تا چانه در دولت کنترل‌گرا و تمرکزگرا غرق شده اما هنوز توده فکر میکند علت تباهیِ ایران در این است که دولت آن درست کنترل و نظارت نمیکند و مشکل فقط در این است که کنترل در دست ملاهاست نه نخبگان دانشگاهی! هنوز منتظر دولتی هستند که خوب کنترل و برنامه‌ریزی میکند[احتمالاً مانند چینِ کمونیست]. هیچکس در پی آزادسازی و کاهش کنترل دولت نیست. همه دنبال نسخه متفاوتِ کنترل و برنامه‌ریزی هستند و با این اوصاف واضح است که به کجا خواهیم رسید.
✅ @karkhone
تفاوت ایرانِ امروز[۱۴۰۱] با اروپای شرقی پس از سقوط کمونیسم این است که آنها تکلیفشان روشن‌تر بود که چه چیزی را نمی‌خواهند. واضح بود که سوسیالیسم و اقتصاد برنامه‌ریزی شده شکست خورده است. می‌دانستند که دولت کنترل‌گرا و تمرکزگرا عامل تباهی‌ست و از دخالت دولت در اقتصاد جان به لب شده‌اند. اما وضعیت ایران، کمدی تراژیک است. کشور تا چانه در دولت کنترل‌گرا و تمرکزگرا غرق شده اما هنوز توده فکر میکند علت تباهیِ ایران در این است که دولت آن درست کنترل و نظارت نمیکند و مشکل فقط در این است که کنترل در دست ملاهاست نه نخبگان دانشگاهی! هنوز منتظر دولتی هستند که خوب کنترل و برنامه‌ریزی میکند[احتمالاً مانند چینِ کمونیست]. هیچکس در پی آزادسازی و کاهش کنترل دولت نیست. همه دنبال نسخه متفاوتِ کنترل و برنامه‌ریزی هستند و با این اوصاف واضح است که به کجا خواهیم رسید.
✅ @karkhone
👍22👎8
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
محتوای خوب بشنویم شانس در زندگی همه ما تاثیر به سزایی دارد، به طوریکه حتی کیفیت زندگی هر انسانی را دو پارامتر مهم تعیین میکند: شانس و کیفیت تصمیم گیری از طرفی تفکیک بین شانس و مهارت‌های ما هم کار بسیار سختی است ما عموما نتایج خوب را به مهارت خودمان و نتایج…
محتوای خوب بشنویم
دولتمردان ایران همچون بچه پولداری هستند که سواد مالی و اقتصادی درستی ندارند و یک دفعه پول زیادی بدستشان میرسد و باعث میشود برای خودشان و اطرافیانشان مشکل ایجاد کنند. واقعیت اینجاست که پول نفت در ایران بیشتر از اینکه برکت داشته باشد باعث بلا و آفت شده در این اپیزود سعی داریم یکی از ریشه‌ای ترین مشکلات اقتصاد ایران را بررسی کنیم، عامل مهمی که باعث انقلاب ۵۷ شد و الان حدود ۵ دهه است که اقتصاد ایران را دچار مشکل کرده است.
لطفا حتما این اپیزود را گوش بدید و برای دوستانتون هم ارسال کنید
آگاهی رمز موفقیت ماست
لینک کست باکس
https://castbox.fm/vd/553936253
✅ @karkhone
دولتمردان ایران همچون بچه پولداری هستند که سواد مالی و اقتصادی درستی ندارند و یک دفعه پول زیادی بدستشان میرسد و باعث میشود برای خودشان و اطرافیانشان مشکل ایجاد کنند. واقعیت اینجاست که پول نفت در ایران بیشتر از اینکه برکت داشته باشد باعث بلا و آفت شده در این اپیزود سعی داریم یکی از ریشه‌ای ترین مشکلات اقتصاد ایران را بررسی کنیم، عامل مهمی که باعث انقلاب ۵۷ شد و الان حدود ۵ دهه است که اقتصاد ایران را دچار مشکل کرده است.
لطفا حتما این اپیزود را گوش بدید و برای دوستانتون هم ارسال کنید
آگاهی رمز موفقیت ماست
لینک کست باکس
https://castbox.fm/vd/553936253
✅ @karkhone
👍3
داستان بز و الاغ!
| صلاح الدین خدیو
در فرهنگ روستایی ایران، نام بردن از الاغ اغلب مایه شرمساری است. بسیار پیش می آید که کسی هنگام ذکر تعداد گاوها و گوسفندانش، با قید " با عرض پوزش " از یک راس الاغ یا درازگوش هم اسم می برد!
این عادتواره، 70 سال پیش در کانون یک کارزار تبلیغاتی بزرگ قرار گرفت و برای تمسخر برنامه اصل چهار آمریکا مورد استفاده واقع شد.
اصل چهار یک برنامه کمک رسانی بین المللی به منظور بازسازی اقتصاد کشورهای در حال توسعه بود که در سال 1949 توسط ترومن اعلام شد.
هدف ترومن مقابله با نفوذ کمونیسم در کشورهای فقیر و آسیب دیده از جنگ از طریق ایجاد کمربندی اقتصادی بود.
ایران هم توافق موسوم به اصل چهار را پذیرفت و در زمان دکتر مصدق، اجرای آن را آغاز کرد.
یکی از نخستین برنامه های کارشناسان آمریکایی،خرید ده راس الاغ نر و ده راس الاغ ماده از یک مزرعه در قبرس به هدف اصلاح نژاد قاطر ایرانی از طریق دراز کردن پاها و تنومند نمودن آنها بود.
این مورد برای حمل و نقل کشوری که اکثر جاده هایش مالرو و اتومبیل به اندازه کافی نداشت، ضرورتی حیاتی به شمار می رفت.
اما همین داستان،دستمایه تمسخر مطبوعات حزب توده و رادیو مسکو گردید که با تمسخر می گقتند: امپریالیست های آمریکایی با وارد کردن الاغ به تحقیر ملت ایران می پردازند!
به گفته نماینده اصل چهار در ایران ویلیام ای وارن در کتاب ماموریتی برای صلح، این کارزار بقدری کارساز بود که مصدق و دیگر مقامات خواهان اجرای یک پروژه بزرگ و چشم گیر نظیر ساخت سد روی کرخه برای توجیه اصل چهار بودند.
آنها توجیه کارشناسان آمریکایی دال بر قصدشان برای کمک های فنی و لجستیکی به منظور راه انداختن اقتصاد ایران را به سختی درک و در پی ارائه پروژه ای فاخر بودند.
به گفته راوی یک سال بعد،پس از تولید چند صد راس قاطر پادراز و ثبت سفارش های گوناگون از گوشه و کنار کشور و گرفتن عکس یادگاری کنار آنها، ناگهان تبلیفات ضد الاغ خوابید!
اینبار توده ایها ناچار شدند بگویند که کارشناسان خارجی،جاسوس و عمال امپریالیسم هستند.
صد البته این مربوط به زمانی است که هنوز چهره آمریکا در ایران به دلیل حمایت از کودتای 28 مرداد منفی نشده بود
چند ماه پس از خاتمه داستان و مقارن سفر نیکسون در آذر 1332 این بار قصه ی الاغ ها سر از مطبوعات آمریکا در می آورد و وزارت خارجه خواهان توضیح مسئولان اصل چهار می شود
آنها هم در پاسخ می گویند،خاطرتان جمع،قصه الاغ ها ختم به خیر شده!
قصه الاغ ها مختومه شده بود، اما داستان کودتا علیه دمکراسی نوپای ایران تازه آغاز و دهه ها روان شناختی جمعی ایرانیان و حافظه تاریخی آنها را تسخیر نمود.
بیست سال پس از داستان الاغ ها، نوبت قصه بزها و در قلب سیاست قرار گرفتن آنها بود. این بار نه فرهنگ فولکلور ایران دستمایه تحقیر شد و نه زندگی روستایی، بلکه یک راست تئوری توطئه در بسته بندی شکیل و بظاهر علمی به میان آمد.
کودتای 28 مرداد هم زمینه را برای ذهن های توطئه اندیش مهیا کرده بود.
اصولا گفته می شود پیدایش و پرورش نظریه توطئه، مرهون شرایطی است که کشوری بجای استعمار مستقیم، به صورت غیر مستقیم و از پشت برده، مستعمره و قربانی" بازی های بزرگ "شود.
نظیر ایران اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست که شاهد تنزل جایگاه عاملیت خودی و نقش آفرینی بیگانه بود.
مهندس سحابی نقل می کند در اوایل دهه پنجاه در زندان بود که سخنرانی شاه درباره حفظ و احیای مراتع از تلویزیون پخش شد.
شاه خواستار افزایش جمعیت گوسفندان و کاهش جمعیت بزها به منظور حفظ مراتع می شود،با این توجیه که بز در قیاس با گوسفند به اصطلاح حیوان شریری است و هنگام چرا، ریشه گیاهان را در می آورد و بیابان زایی را تسریع می کند.
سحابی با نگارش جزوه ای که در زندان دست بدست می شود، با استفاده از نظریه وابستگی و تئوری امپریالیسم، تحلیلی از سخنان شاه بدست می دهد:
او می گوید که شاه به عنوان عامل بیگانه و مهره ای از تقسیم کار سرمایه داری، در پی افزایش جمعیت گوسفندان به منظور صادر کردن پشم آنان است.
پشم موصوف به کشورهای متروپل صادر و به لباس تبدیل و وارد ایران می شود، تا صنعت پوشاک ملی کارش نگیرد و ایران در مدار وابستگی باقی بماند!
سحابی می گوید پس از انقلاب و در جریان تصدی سازمان برنامه، تازه فهمیدم شاه راست می گفت و بز واقعا حیوان ناقلایی است!
وی البته می افزاید که اگر شاه استبداد مطلق به راه نمی انداخت و آزادی بیان وجود داشت، اینگونه مخالفان احیانا به دام تئوری توطئه نمی افتادند.
قصه ی بز و الاغ برگی دیگر از داستان شیر و عقاب(رابطه ایران و آمریکا ) است
در قصه ای الاغ ها، مردم عادی قربانی یک پروپاگاندای کمونیستی می شوند که از روزنه ی باورهای عامیانه وارد شد، در دومی اما روشنفکران "دانا" به نحوی دیگر گرفتار می شوند.
سهم استبداد و استعمار را در این میان نباید از یاد برد.
✅ @karkhone
| صلاح الدین خدیو
در فرهنگ روستایی ایران، نام بردن از الاغ اغلب مایه شرمساری است. بسیار پیش می آید که کسی هنگام ذکر تعداد گاوها و گوسفندانش، با قید " با عرض پوزش " از یک راس الاغ یا درازگوش هم اسم می برد!
این عادتواره، 70 سال پیش در کانون یک کارزار تبلیغاتی بزرگ قرار گرفت و برای تمسخر برنامه اصل چهار آمریکا مورد استفاده واقع شد.
اصل چهار یک برنامه کمک رسانی بین المللی به منظور بازسازی اقتصاد کشورهای در حال توسعه بود که در سال 1949 توسط ترومن اعلام شد.
هدف ترومن مقابله با نفوذ کمونیسم در کشورهای فقیر و آسیب دیده از جنگ از طریق ایجاد کمربندی اقتصادی بود.
ایران هم توافق موسوم به اصل چهار را پذیرفت و در زمان دکتر مصدق، اجرای آن را آغاز کرد.
یکی از نخستین برنامه های کارشناسان آمریکایی،خرید ده راس الاغ نر و ده راس الاغ ماده از یک مزرعه در قبرس به هدف اصلاح نژاد قاطر ایرانی از طریق دراز کردن پاها و تنومند نمودن آنها بود.
این مورد برای حمل و نقل کشوری که اکثر جاده هایش مالرو و اتومبیل به اندازه کافی نداشت، ضرورتی حیاتی به شمار می رفت.
اما همین داستان،دستمایه تمسخر مطبوعات حزب توده و رادیو مسکو گردید که با تمسخر می گقتند: امپریالیست های آمریکایی با وارد کردن الاغ به تحقیر ملت ایران می پردازند!
به گفته نماینده اصل چهار در ایران ویلیام ای وارن در کتاب ماموریتی برای صلح، این کارزار بقدری کارساز بود که مصدق و دیگر مقامات خواهان اجرای یک پروژه بزرگ و چشم گیر نظیر ساخت سد روی کرخه برای توجیه اصل چهار بودند.
آنها توجیه کارشناسان آمریکایی دال بر قصدشان برای کمک های فنی و لجستیکی به منظور راه انداختن اقتصاد ایران را به سختی درک و در پی ارائه پروژه ای فاخر بودند.
به گفته راوی یک سال بعد،پس از تولید چند صد راس قاطر پادراز و ثبت سفارش های گوناگون از گوشه و کنار کشور و گرفتن عکس یادگاری کنار آنها، ناگهان تبلیفات ضد الاغ خوابید!
اینبار توده ایها ناچار شدند بگویند که کارشناسان خارجی،جاسوس و عمال امپریالیسم هستند.
صد البته این مربوط به زمانی است که هنوز چهره آمریکا در ایران به دلیل حمایت از کودتای 28 مرداد منفی نشده بود
چند ماه پس از خاتمه داستان و مقارن سفر نیکسون در آذر 1332 این بار قصه ی الاغ ها سر از مطبوعات آمریکا در می آورد و وزارت خارجه خواهان توضیح مسئولان اصل چهار می شود
آنها هم در پاسخ می گویند،خاطرتان جمع،قصه الاغ ها ختم به خیر شده!
قصه الاغ ها مختومه شده بود، اما داستان کودتا علیه دمکراسی نوپای ایران تازه آغاز و دهه ها روان شناختی جمعی ایرانیان و حافظه تاریخی آنها را تسخیر نمود.
بیست سال پس از داستان الاغ ها، نوبت قصه بزها و در قلب سیاست قرار گرفتن آنها بود. این بار نه فرهنگ فولکلور ایران دستمایه تحقیر شد و نه زندگی روستایی، بلکه یک راست تئوری توطئه در بسته بندی شکیل و بظاهر علمی به میان آمد.
کودتای 28 مرداد هم زمینه را برای ذهن های توطئه اندیش مهیا کرده بود.
اصولا گفته می شود پیدایش و پرورش نظریه توطئه، مرهون شرایطی است که کشوری بجای استعمار مستقیم، به صورت غیر مستقیم و از پشت برده، مستعمره و قربانی" بازی های بزرگ "شود.
نظیر ایران اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست که شاهد تنزل جایگاه عاملیت خودی و نقش آفرینی بیگانه بود.
مهندس سحابی نقل می کند در اوایل دهه پنجاه در زندان بود که سخنرانی شاه درباره حفظ و احیای مراتع از تلویزیون پخش شد.
شاه خواستار افزایش جمعیت گوسفندان و کاهش جمعیت بزها به منظور حفظ مراتع می شود،با این توجیه که بز در قیاس با گوسفند به اصطلاح حیوان شریری است و هنگام چرا، ریشه گیاهان را در می آورد و بیابان زایی را تسریع می کند.
سحابی با نگارش جزوه ای که در زندان دست بدست می شود، با استفاده از نظریه وابستگی و تئوری امپریالیسم، تحلیلی از سخنان شاه بدست می دهد:
او می گوید که شاه به عنوان عامل بیگانه و مهره ای از تقسیم کار سرمایه داری، در پی افزایش جمعیت گوسفندان به منظور صادر کردن پشم آنان است.
پشم موصوف به کشورهای متروپل صادر و به لباس تبدیل و وارد ایران می شود، تا صنعت پوشاک ملی کارش نگیرد و ایران در مدار وابستگی باقی بماند!
سحابی می گوید پس از انقلاب و در جریان تصدی سازمان برنامه، تازه فهمیدم شاه راست می گفت و بز واقعا حیوان ناقلایی است!
وی البته می افزاید که اگر شاه استبداد مطلق به راه نمی انداخت و آزادی بیان وجود داشت، اینگونه مخالفان احیانا به دام تئوری توطئه نمی افتادند.
قصه ی بز و الاغ برگی دیگر از داستان شیر و عقاب(رابطه ایران و آمریکا ) است
در قصه ای الاغ ها، مردم عادی قربانی یک پروپاگاندای کمونیستی می شوند که از روزنه ی باورهای عامیانه وارد شد، در دومی اما روشنفکران "دانا" به نحوی دیگر گرفتار می شوند.
سهم استبداد و استعمار را در این میان نباید از یاد برد.
✅ @karkhone
👍16👎6
یکی از دلایل به نتیجه نرسیدن برجام سود شرکت های رانتی خصولتی در تحریم است
| محمد سرافراز
اخیرا ویوئویی شامل بخشهایی از گفت و گوی خانم شهرزاد میرقلی خان که سابقه اشتغال در صدا و سیما داشته با محمد سرافراز رییس اسبق صدا و سیما و عضو حقیقی شورایعالی فضای مجازی از سوی خانم میرقلی خان در یوتیوب منتشر شده است. وی پس از انتشار این ویدیو در صفحه توئیترش نوشت: از پایان ۴۰ روز، چند ویدیوی ناقابل از مصاحبه ام با محمدسرافراز رو پخش کردم. زمان ضبط ویدیوها مربوط به گذشته است. الان من در آلمان هستم و سرافراز در تهران.
محمد سرافراز رییس اسبق سازمان صداوسیما در این گفت و گو و در حالی که پیراهن مشکی بر تن دارد، با اشاره به آن چه 《فساد سیستماتیک》و 《دروغ سیستماتیک》 خوانده، می گوید: اقتصاد ما در کلان به این شکل است که دولت ها هزینه و مخارج خود را بالا می برند درحالی که متناسب با آن درآمد ندارند لذا از طریق نظام بانکداری ناکارآمد و فاسد پول چاپ می کنند، نرخ ارز را افزایش می دهند و در نهایت با مکانیزم های مختلف ارزش پول ملی را پایین می آورند در نتیجه آنها که درآمدهای کمی دارند از ناحیه این سیاست ها ضرر می کند و فاصله طبقاتی در جامعه ما افزایش می یابد. در کنار این موضوع، شرکت های بزرگ رانتی با ماهیت مبهم خود در فساد اقتصادی نقش دارند.
وی با ابراز این که 《این شرکت های خصولتی یا رانتی در همه ارگان های دولتی و حکومتی وجود دارند.》و نام بردن از برخی نهادهای به گفته ی سرافراز حاکمیتی و برخی بانکها که چنین شرکتهایی در اختیار دارند، مدعیات خود را چنین ادامه می دهد: این شرکت ها زمانی که می خواهند به دولت گزارش دهند یا مالیاتی بپردازند، می گویند خصوصی هستیم و آنجایی که می خواهند از مزایا و رانت های قانونی استفاده کنند، خود را دولتی می نامند. این شرکت های خصولتی یا رانتی در همه ارگان های دولتی و حکومتی وجود دارند. اقتصاد کلان کشور در دست این ها است که امکان رقابت عادلانه را از مردمی که یک سرمایه ای در اختیار دارند گرفته است.
سرافراز همچنین به نقش آفرینی شرکت های شبه دولتی در ماجرای تحریم ها اشاره کرده و مدعی می شود: این شرکت های بزرگ رانت خوار، هر جا ببینند سود کلانی وجود دارد، می روند و در آنجا چمبره می زنند. مثلا یک زمانی اگر قرار باشد قیمت سکه و دلار افزایش پیدا کند، دلار و سکه بازار را جمع می کنند. در دوره تحریم ها هم عمده سود را همین شرکت های رانتی بردند چون در زمان تحریم اقتصاد مبهم می شود. یکی از دلایلی که موجب شده تا حالا ما در ماجرای برجام به نتیجه نرسیم یا تحریم ها پایان پیدا نکند، سود همین شرکت های رانتی است که از قبل تحریم ها تامین می شود.
گفته های سرافراز در همین جا تمام نمی شود. وی می گوید: در حوزه مسائل امنیتی هم همین است. کار به جایی رسیده که به تدریج قدرت نهادهای امنیتی بیشتر شده است. در نهادهای امنیتی، افرادی با اسم مستعار و ناشناخته وجود دارد که دارای اختیارات فوق العاده زیادی شده اند یعنی می توانند حتی به قضات قوه قضاییه بگویند چه جور حکم بدهید، چجور زندانی کنید و ...
بخش زیادی از کارهای اینها خلاف قانون اساسی است اما چون کسی وجود ندارد با این افراد برخورد کند، هرکاری که دلشان می خواهد می کنند. ما می بینیم در اتفاقات روزهای اخیر و سال 98 سیستم امنیتی ما هیچ چیزی را بر عهده نمی گیرد. در سال 1398 از 300 تا 1500 نفر کشته اعلام شده است اما حتی یک مورد وجود نداشته که بیایند بگویند ما اشتباه کرده ایم. هیچ چیزی بر عهده نمی گیرند و وقتی سیستم را در حالت امنیتی قرار می دهند تمام نهادها را از کارکرد خود خارج می کنند.
وی در پایان می گوید: صداوسیما در اختیار این افراد قرار گرفته است و به آن گفته می شود چگونه خبر، روایت، اعتراف و ... منتشر کند و همین باعث شده یک بی اعتمادی در جامعه شکل بگیرد... واقعیت ها گفته نمی شود و در عین حال روایت های جعلی و غیرواقعی با نام جنگ روایت ها خلق می شود.
✅ @karkhone
| محمد سرافراز
اخیرا ویوئویی شامل بخشهایی از گفت و گوی خانم شهرزاد میرقلی خان که سابقه اشتغال در صدا و سیما داشته با محمد سرافراز رییس اسبق صدا و سیما و عضو حقیقی شورایعالی فضای مجازی از سوی خانم میرقلی خان در یوتیوب منتشر شده است. وی پس از انتشار این ویدیو در صفحه توئیترش نوشت: از پایان ۴۰ روز، چند ویدیوی ناقابل از مصاحبه ام با محمدسرافراز رو پخش کردم. زمان ضبط ویدیوها مربوط به گذشته است. الان من در آلمان هستم و سرافراز در تهران.
محمد سرافراز رییس اسبق سازمان صداوسیما در این گفت و گو و در حالی که پیراهن مشکی بر تن دارد، با اشاره به آن چه 《فساد سیستماتیک》و 《دروغ سیستماتیک》 خوانده، می گوید: اقتصاد ما در کلان به این شکل است که دولت ها هزینه و مخارج خود را بالا می برند درحالی که متناسب با آن درآمد ندارند لذا از طریق نظام بانکداری ناکارآمد و فاسد پول چاپ می کنند، نرخ ارز را افزایش می دهند و در نهایت با مکانیزم های مختلف ارزش پول ملی را پایین می آورند در نتیجه آنها که درآمدهای کمی دارند از ناحیه این سیاست ها ضرر می کند و فاصله طبقاتی در جامعه ما افزایش می یابد. در کنار این موضوع، شرکت های بزرگ رانتی با ماهیت مبهم خود در فساد اقتصادی نقش دارند.
وی با ابراز این که 《این شرکت های خصولتی یا رانتی در همه ارگان های دولتی و حکومتی وجود دارند.》و نام بردن از برخی نهادهای به گفته ی سرافراز حاکمیتی و برخی بانکها که چنین شرکتهایی در اختیار دارند، مدعیات خود را چنین ادامه می دهد: این شرکت ها زمانی که می خواهند به دولت گزارش دهند یا مالیاتی بپردازند، می گویند خصوصی هستیم و آنجایی که می خواهند از مزایا و رانت های قانونی استفاده کنند، خود را دولتی می نامند. این شرکت های خصولتی یا رانتی در همه ارگان های دولتی و حکومتی وجود دارند. اقتصاد کلان کشور در دست این ها است که امکان رقابت عادلانه را از مردمی که یک سرمایه ای در اختیار دارند گرفته است.
سرافراز همچنین به نقش آفرینی شرکت های شبه دولتی در ماجرای تحریم ها اشاره کرده و مدعی می شود: این شرکت های بزرگ رانت خوار، هر جا ببینند سود کلانی وجود دارد، می روند و در آنجا چمبره می زنند. مثلا یک زمانی اگر قرار باشد قیمت سکه و دلار افزایش پیدا کند، دلار و سکه بازار را جمع می کنند. در دوره تحریم ها هم عمده سود را همین شرکت های رانتی بردند چون در زمان تحریم اقتصاد مبهم می شود. یکی از دلایلی که موجب شده تا حالا ما در ماجرای برجام به نتیجه نرسیم یا تحریم ها پایان پیدا نکند، سود همین شرکت های رانتی است که از قبل تحریم ها تامین می شود.
گفته های سرافراز در همین جا تمام نمی شود. وی می گوید: در حوزه مسائل امنیتی هم همین است. کار به جایی رسیده که به تدریج قدرت نهادهای امنیتی بیشتر شده است. در نهادهای امنیتی، افرادی با اسم مستعار و ناشناخته وجود دارد که دارای اختیارات فوق العاده زیادی شده اند یعنی می توانند حتی به قضات قوه قضاییه بگویند چه جور حکم بدهید، چجور زندانی کنید و ...
بخش زیادی از کارهای اینها خلاف قانون اساسی است اما چون کسی وجود ندارد با این افراد برخورد کند، هرکاری که دلشان می خواهد می کنند. ما می بینیم در اتفاقات روزهای اخیر و سال 98 سیستم امنیتی ما هیچ چیزی را بر عهده نمی گیرد. در سال 1398 از 300 تا 1500 نفر کشته اعلام شده است اما حتی یک مورد وجود نداشته که بیایند بگویند ما اشتباه کرده ایم. هیچ چیزی بر عهده نمی گیرند و وقتی سیستم را در حالت امنیتی قرار می دهند تمام نهادها را از کارکرد خود خارج می کنند.
وی در پایان می گوید: صداوسیما در اختیار این افراد قرار گرفته است و به آن گفته می شود چگونه خبر، روایت، اعتراف و ... منتشر کند و همین باعث شده یک بی اعتمادی در جامعه شکل بگیرد... واقعیت ها گفته نمی شود و در عین حال روایت های جعلی و غیرواقعی با نام جنگ روایت ها خلق می شود.
✅ @karkhone
👍11👎4
شیخ محمد در مسکو، عالیجناب شی در ریاض!
| محمدرضا اسلامی
در حالی که ایرانیان به شدت درگیر مسایل خود هستند و منازعات درونی به سطحی خاص رسیده، اعراب ولی رویکرد جدیدی در روابط بین الملل را دنبال می کنند.
با آنکه سفر رئیس جمهور چین به عربستان انعکاس وسیعی در رسانه های ایرانی داشت، ولی سفر بن زاید و دیدارش با پوتین انعکاس زیادی در رسانه های فارسی نداشت. با این حال، سفر شیخ محمد به روسیه پیامهای مهمی به خارج از دنیای عرب داشت که در این خصوص ذکر موارد ذیل ضروری است:
۱- هر دو دیدارِ بن سلمان با رئیس جمهور چین و دیدار شیخ محمد با رئیس جمهور روسیه را باید در یک پکیج دید و آن «حس جدید عربی» است.
پس از سالهای طولانی، اکنون اعراب حاشیه خلیج در یک نقطه ی «تغییر رفتار» نسبت به آمریکا قرار گرفته اند و در تعریف هویت جدید عربی می کوشند که از ذیل نام آمریکا خارج شوند.
۲- برای مثال قطر جام جهانی فوتبال را برگزار میکند. اجرای پروژه ای بزرگ در این سطح بیش از آنکه ذیل فوتبال یا درآمدزایی از توریست تعریف شود، ذیل هویت جدید قطری تعریف می شود. هویتی که می خواهد پیام به دنیای جدید بدهد: «من هستم و من عرضه دارم».
۳– نگاهی داشته باشیم به جزئیات سفر شیخ محمد و دیدارش با پوتین آنهم در روزهایی که عالیجناب مشغول قتل عام در اوکراین است.
سه شنبه ۱۱ اکتبر این دیدار انجام شد. کرملین مشروح مذاکرات را منتشر کرده است
حرفهای پوتین خیلی صریح و همزمان صمیمانه است. او به صراحت به شیخ محمد می گوید:
می دانم که شما نگران وضعیت نیروگاه هسته ای
Zaporozhye Nuclear Power Plant
هستی(!)
پوتین به شیخ محمد اطمینان می دهد که درباره مسایل این نیروگاه (در جنگ) با گروسی حرف زده!
همچنین پوتین به نگرانیهای امارات درباره اوکراین اشاره می کند؛
او درباره حجم مبادله_تجاری روسیه و امارات صحبت کرده؛
او درباره اوپک و سوریه هم صحبت کرده.
در طرف مقابل، صحبتهای شیخ محمد هم جالب است:
اشاره می کند که نخستین دبیرستان روسی را در امارات افتتاح کرده اند. اضافه می کند که چهار هزار ۴۰۰۰ شرکت روس در امارات کار می کنند و لذا دبیرستان روسی لازم بوده (نحوه دیدگاه و نگاه بین المللی را در توجهِ یک شیخ ببینید)؛
This year we will also mark the opening of the first Russian school in the Emirates.
بن زاید اشاره می کند که سطح مبادلاتِ تجاری امارات و روسیه از دو و نیم میلیارد دلار به پنج میلیارد دلار افزایش پیدا کرده؛
(العجب)
و می گوید سالیانه پانصدهزار توریست روسی از امارات بازدید می کنند.
(آه از نهاد انسان بلند می شود)
شیخ محمد گفته دلیلِ «عدم دیدارشان با پوتین در سه سال گذشته» کرونا بوده؛ اما فارغ از تعارفاتی که این دو با هم مبادله کردند، یکی از دلایل این سفر میتواند به تهدیدات صورت گرفته توسط آمریکائیها علیه امارات و سعودی باز گردد که مبتنی بر تلاش برای خروجِ سامانه‌های پدافندی آمریکایی از این دو کشور بوده؛ (احتمالا درخواست طرف اماراتی برای دریافت سامانه‌های پدافندی از روسها).
یک هفته بعد از تصمیم اوپک برای کاهش تولید نفت بن زاید، در میانه ی جنگ اوکراین به صدای بلند دارد می گوید که امارات «با همه» در ارتباط است.
دیپلماسی فعال شیخ محمد در ارتباط دو سویه با غرب و شرق!
۴- اعراب به نقطه ای رسیده اند که «احساس قدرت نسبی» می کنند و این احساس جدید با نوعی از «حس اعتماد به نفس» هم همراه شده به نحوی که گمان می کنند اکنون وقت آن است که پروژه های جدید و بزرگ را با «رقبای آمریکا» در منطقه آغاز کنیم. الان وقت مخابره پیام به واشنگتن است:
هی جو! ما هستیم، ولی از موضع قدرت.
۵- دنیا، دنیای قدرت است و در دنیای بشر همیشه ضعیف پایمال است؛ ولی چه نیکوست که اگر کسی قصد قوی شدن دارد، لااقل مقطعی یا مدت زمان مشخصی بتواند انرژی محدود خویش را از منازعه های داخلی و تقابلهای فرساینده خارجی دور نگه دارد. اعراب، در یک مقطع سی - چهل ساله در برابر آمریکا صبوری پیشه کردند تا بتوانند به «استقرار نسبی» و «توسعه مدرن» دست پیدا کنند و حال امروز، روزگار جدیدی است و احوال جدید!
پیام سفر شیخ محمد به غرب بسیار صریح تر و تلخ تر از پیام سفر «عالیجناب شی» به ریاض بود.
وقتی کشوری در جایگاه مستحکم و در مسیر توسعه قرار گیرد، در میز بازی بزرگان، طرفِ حساب (و گفتگوی) «هر دو طرف» واقع می شود. نه اینکه تکه زمینی باشد افتاده در گوشه ای، که هیچ یک از طرفین جدی نگیرندش.
بله! باید قوی شد ولی برای قوی شدن، صبوری لازم است، و نه هر روز پنجه در صورت کسی کشیدن.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
در حالی که ایرانیان به شدت درگیر مسایل خود هستند و منازعات درونی به سطحی خاص رسیده، اعراب ولی رویکرد جدیدی در روابط بین الملل را دنبال می کنند.
با آنکه سفر رئیس جمهور چین به عربستان انعکاس وسیعی در رسانه های ایرانی داشت، ولی سفر بن زاید و دیدارش با پوتین انعکاس زیادی در رسانه های فارسی نداشت. با این حال، سفر شیخ محمد به روسیه پیامهای مهمی به خارج از دنیای عرب داشت که در این خصوص ذکر موارد ذیل ضروری است:
۱- هر دو دیدارِ بن سلمان با رئیس جمهور چین و دیدار شیخ محمد با رئیس جمهور روسیه را باید در یک پکیج دید و آن «حس جدید عربی» است.
پس از سالهای طولانی، اکنون اعراب حاشیه خلیج در یک نقطه ی «تغییر رفتار» نسبت به آمریکا قرار گرفته اند و در تعریف هویت جدید عربی می کوشند که از ذیل نام آمریکا خارج شوند.
۲- برای مثال قطر جام جهانی فوتبال را برگزار میکند. اجرای پروژه ای بزرگ در این سطح بیش از آنکه ذیل فوتبال یا درآمدزایی از توریست تعریف شود، ذیل هویت جدید قطری تعریف می شود. هویتی که می خواهد پیام به دنیای جدید بدهد: «من هستم و من عرضه دارم».
۳– نگاهی داشته باشیم به جزئیات سفر شیخ محمد و دیدارش با پوتین آنهم در روزهایی که عالیجناب مشغول قتل عام در اوکراین است.
سه شنبه ۱۱ اکتبر این دیدار انجام شد. کرملین مشروح مذاکرات را منتشر کرده است
حرفهای پوتین خیلی صریح و همزمان صمیمانه است. او به صراحت به شیخ محمد می گوید:
می دانم که شما نگران وضعیت نیروگاه هسته ای
Zaporozhye Nuclear Power Plant
هستی(!)
پوتین به شیخ محمد اطمینان می دهد که درباره مسایل این نیروگاه (در جنگ) با گروسی حرف زده!
همچنین پوتین به نگرانیهای امارات درباره اوکراین اشاره می کند؛
او درباره حجم مبادله_تجاری روسیه و امارات صحبت کرده؛
او درباره اوپک و سوریه هم صحبت کرده.
در طرف مقابل، صحبتهای شیخ محمد هم جالب است:
اشاره می کند که نخستین دبیرستان روسی را در امارات افتتاح کرده اند. اضافه می کند که چهار هزار ۴۰۰۰ شرکت روس در امارات کار می کنند و لذا دبیرستان روسی لازم بوده (نحوه دیدگاه و نگاه بین المللی را در توجهِ یک شیخ ببینید)؛
This year we will also mark the opening of the first Russian school in the Emirates.
بن زاید اشاره می کند که سطح مبادلاتِ تجاری امارات و روسیه از دو و نیم میلیارد دلار به پنج میلیارد دلار افزایش پیدا کرده؛
(العجب)
و می گوید سالیانه پانصدهزار توریست روسی از امارات بازدید می کنند.
(آه از نهاد انسان بلند می شود)
شیخ محمد گفته دلیلِ «عدم دیدارشان با پوتین در سه سال گذشته» کرونا بوده؛ اما فارغ از تعارفاتی که این دو با هم مبادله کردند، یکی از دلایل این سفر میتواند به تهدیدات صورت گرفته توسط آمریکائیها علیه امارات و سعودی باز گردد که مبتنی بر تلاش برای خروجِ سامانه‌های پدافندی آمریکایی از این دو کشور بوده؛ (احتمالا درخواست طرف اماراتی برای دریافت سامانه‌های پدافندی از روسها).
یک هفته بعد از تصمیم اوپک برای کاهش تولید نفت بن زاید، در میانه ی جنگ اوکراین به صدای بلند دارد می گوید که امارات «با همه» در ارتباط است.
دیپلماسی فعال شیخ محمد در ارتباط دو سویه با غرب و شرق!
۴- اعراب به نقطه ای رسیده اند که «احساس قدرت نسبی» می کنند و این احساس جدید با نوعی از «حس اعتماد به نفس» هم همراه شده به نحوی که گمان می کنند اکنون وقت آن است که پروژه های جدید و بزرگ را با «رقبای آمریکا» در منطقه آغاز کنیم. الان وقت مخابره پیام به واشنگتن است:
هی جو! ما هستیم، ولی از موضع قدرت.
۵- دنیا، دنیای قدرت است و در دنیای بشر همیشه ضعیف پایمال است؛ ولی چه نیکوست که اگر کسی قصد قوی شدن دارد، لااقل مقطعی یا مدت زمان مشخصی بتواند انرژی محدود خویش را از منازعه های داخلی و تقابلهای فرساینده خارجی دور نگه دارد. اعراب، در یک مقطع سی - چهل ساله در برابر آمریکا صبوری پیشه کردند تا بتوانند به «استقرار نسبی» و «توسعه مدرن» دست پیدا کنند و حال امروز، روزگار جدیدی است و احوال جدید!
پیام سفر شیخ محمد به غرب بسیار صریح تر و تلخ تر از پیام سفر «عالیجناب شی» به ریاض بود.
وقتی کشوری در جایگاه مستحکم و در مسیر توسعه قرار گیرد، در میز بازی بزرگان، طرفِ حساب (و گفتگوی) «هر دو طرف» واقع می شود. نه اینکه تکه زمینی باشد افتاده در گوشه ای، که هیچ یک از طرفین جدی نگیرندش.
بله! باید قوی شد ولی برای قوی شدن، صبوری لازم است، و نه هر روز پنجه در صورت کسی کشیدن.
✅ @karkhone
👍24👎8
سوسیالیسم ایدهٔ شکست خورده ای که هرگز نمی میرد
| کریستین نیمیتز
یکی از ویژگی های همیشگی رژیم های سوسیالیستی این است که برای پاسخ به شکست های اقتصادی به دنبال فردی برای قربانی کردن
می گردند؛ کسانی که مثلا خرابکار، جاسوس،محتکر، دلال و ضد انقلاب هستند. این رژیم ها توهمات خود را تعقیب می کنند آنها مجبور به انجام چنین کاری هستند؛ زیرا مشکلات اقتصادی تحت سوسیالیسم که هیچ وقت نمی تواند تقصیر خود سوسیالیسم باشد بنابراین باید شخصی وجود داشته باشد که از عمد در حال خراب کردن اقتصاد است.
پ.ن: این رو ما امروز دیدیم، شما هم ببینید امروز که قراره فردا تجربش کنیم.
✅ @karkhone
| کریستین نیمیتز
یکی از ویژگی های همیشگی رژیم های سوسیالیستی این است که برای پاسخ به شکست های اقتصادی به دنبال فردی برای قربانی کردن
می گردند؛ کسانی که مثلا خرابکار، جاسوس،محتکر، دلال و ضد انقلاب هستند. این رژیم ها توهمات خود را تعقیب می کنند آنها مجبور به انجام چنین کاری هستند؛ زیرا مشکلات اقتصادی تحت سوسیالیسم که هیچ وقت نمی تواند تقصیر خود سوسیالیسم باشد بنابراین باید شخصی وجود داشته باشد که از عمد در حال خراب کردن اقتصاد است.
پ.ن: این رو ما امروز دیدیم، شما هم ببینید امروز که قراره فردا تجربش کنیم.
✅ @karkhone
👍11👎5
مثالی از مشکلات مداخله‌گرایی
سیاست‌گذاران خیرخواه دولتی با نیت خیر می‌خواهند در خرید شیر به خانواده‌های کم درآمد کمک کنند و یک سقف قیمت برای مقرون‌به‌صرفه کردن شیر گاو تعیین کنند. «سقف قیمت» یک دستور دولتی است و تعیین میکند در ازای فروش آن محصول حداکثر قیمت پولی که میتوان «قانونا» دریافت کرد، چقدر است.
در هر حال تولیدکنندگان شیر در مقابل دستور دولت منفعل و کت‌بسته نیستند. آنها رفتار خود را با سقف قیمت تعدیل و تنظیم میکنند و مقداری شیر را به بازار عرضه نمی‌کنند، تا قیمت شیر دوباره از سقف قیمت تعیین‌شده فراتر رود. این کاهش عرضه شیر در حالی رخ میدهد که آن شیر قبلا به اندازه کافی در دسترس همه مصرف‌کنندگان بود؛ از جمله همان خانواده‌های کم درآمد که قرار بود ذینفعان کنترل قیمت دولتی باشند. این همه داستان نیست؛ مصرف‌کنندگان در پاسخ به کاهش عرضه شیر به سراغ جایگزین‌های شیر نظیر شیرسویا و شیربادام می‌روند که موجب افزایش تقاضا و افزایش قیمت این کالاها خواهد شد و برای کم درآمدترین خانواده‌های جامعه، این کالاها بیش از پیش مقرون‌به‌صرفه نخواهند بود.
از این نقطه نظر، سیاست‌گذاران دولتی با یک تصمیم مواجه هستند. آنها میتوانند کنترل قیمت شیر گاو را حذف کنند که موجب میشود تا تولیدکنندگان در پاسخ به افزایش قیمت، شیر بیشتری به بازار روانه کنند و مقدار عرضه شیر افزایش یابد و یا میتوانند مقررات بیشتری بر تولیدکنندگان وضع کنند. به عنوان مثال، آنها میتوانند در تلاشی برای مقرون‌به‌صرفه کردن جایگزین‌های شیر بر این کالاها نیز کنترل قیمتی وضع کنند. یا میتوانند همزمان با کنترل قیمتی بر شیر تلاش کنند تولیدکنندگان را از طریق اعطای سوبسید به افزایش عرضه تشویق کنند. یا میتوانند تولید شیر را با زور قوه قهریه مصادره کنند که طی آن دارایی‌های خصوصی به کنترل دولت در‌می‌آید.
مثال فوق یک طبع‌آزمایی فکری توسط لودویگ فون میزس برای نشان دادن مشکلات مداخله‌گرایی ارائه شد که به تلاش برای دستکاری فعالیت‌های اقتصادی برای همسوکردن آنها با اهداف سیاست‌گذاران دولتی است تا رجحان‌های سیاست‌گذاران را به جای رجحان‌های کنش‌گران اقتصادی بنشاند. چنین برنامه‌ریزی‌هایی برای بخشی از کل فعالیت اقتصادی یا خرده برنامه‌ریزی‌ها، زاده فرآیند بازار نیست و نهایتا بن‌بست‌های اقتصادی شعاع مداخلات دولتی را بیشتر کرده و ناکارآمدی‌های آن را آشکارتر میسازد.
✅ @karkhone
سیاست‌گذاران خیرخواه دولتی با نیت خیر می‌خواهند در خرید شیر به خانواده‌های کم درآمد کمک کنند و یک سقف قیمت برای مقرون‌به‌صرفه کردن شیر گاو تعیین کنند. «سقف قیمت» یک دستور دولتی است و تعیین میکند در ازای فروش آن محصول حداکثر قیمت پولی که میتوان «قانونا» دریافت کرد، چقدر است.
در هر حال تولیدکنندگان شیر در مقابل دستور دولت منفعل و کت‌بسته نیستند. آنها رفتار خود را با سقف قیمت تعدیل و تنظیم میکنند و مقداری شیر را به بازار عرضه نمی‌کنند، تا قیمت شیر دوباره از سقف قیمت تعیین‌شده فراتر رود. این کاهش عرضه شیر در حالی رخ میدهد که آن شیر قبلا به اندازه کافی در دسترس همه مصرف‌کنندگان بود؛ از جمله همان خانواده‌های کم درآمد که قرار بود ذینفعان کنترل قیمت دولتی باشند. این همه داستان نیست؛ مصرف‌کنندگان در پاسخ به کاهش عرضه شیر به سراغ جایگزین‌های شیر نظیر شیرسویا و شیربادام می‌روند که موجب افزایش تقاضا و افزایش قیمت این کالاها خواهد شد و برای کم درآمدترین خانواده‌های جامعه، این کالاها بیش از پیش مقرون‌به‌صرفه نخواهند بود.
از این نقطه نظر، سیاست‌گذاران دولتی با یک تصمیم مواجه هستند. آنها میتوانند کنترل قیمت شیر گاو را حذف کنند که موجب میشود تا تولیدکنندگان در پاسخ به افزایش قیمت، شیر بیشتری به بازار روانه کنند و مقدار عرضه شیر افزایش یابد و یا میتوانند مقررات بیشتری بر تولیدکنندگان وضع کنند. به عنوان مثال، آنها میتوانند در تلاشی برای مقرون‌به‌صرفه کردن جایگزین‌های شیر بر این کالاها نیز کنترل قیمتی وضع کنند. یا میتوانند همزمان با کنترل قیمتی بر شیر تلاش کنند تولیدکنندگان را از طریق اعطای سوبسید به افزایش عرضه تشویق کنند. یا میتوانند تولید شیر را با زور قوه قهریه مصادره کنند که طی آن دارایی‌های خصوصی به کنترل دولت در‌می‌آید.
مثال فوق یک طبع‌آزمایی فکری توسط لودویگ فون میزس برای نشان دادن مشکلات مداخله‌گرایی ارائه شد که به تلاش برای دستکاری فعالیت‌های اقتصادی برای همسوکردن آنها با اهداف سیاست‌گذاران دولتی است تا رجحان‌های سیاست‌گذاران را به جای رجحان‌های کنش‌گران اقتصادی بنشاند. چنین برنامه‌ریزی‌هایی برای بخشی از کل فعالیت اقتصادی یا خرده برنامه‌ریزی‌ها، زاده فرآیند بازار نیست و نهایتا بن‌بست‌های اقتصادی شعاع مداخلات دولتی را بیشتر کرده و ناکارآمدی‌های آن را آشکارتر میسازد.
✅ @karkhone
👍6👎3
تجارت، عامل پیشرفت اقتصادی
اساس تجارت، سود دوجانبه است. زمانی مردم با یک مبادله موافقت میکنند که انتظار دارند با آن، وضعشان بهتر شود. انگیزه دادوستد این است: «اگر کار خوبی برای من انجام دهید، من هم کار خوبی برای شما انجام خواهم داد» تجارت مولد است، زیرا به هر دو طرف معامله اجازه میدهد مقدار بیشتری از چیزی که درنظرشان مطلوب است، بدست آورند. در تجارت سه منبع عمده برای کسب منفعت وجود دارد:
1. تجارت، باعث میشود کالا از دست کسانی که ارزش کمتری برایش قائل‌اند، به کسانی منتقل شود که آن را ارزشمندتر میشمارند
در تجارت حتی باوجود اینکه هیچ تولیدی صورت نمیگیرد، ارزش بدست آمده از کالاها افزایش مییابد. وقتی کالاهای دست‌دوم در مغازه‌های سمساری یا در فروش اینترنتی دادوستد میشود، کمیت کالاهای در دسترس افزایش نیافته اما این دادوستدها، محصولات را بسوی مردمی که ارزش بیشتری برای آنها قائل‌اند حرکت میدهد. خریدار و فروشنده هر دو از مبادله نفع میبرند، درغیر این صورت هرگز مبادله‌ای صورت نمیگرفت
سلیقه، آگاهی و اهداف افراد بسیارمتفاوت است. کالایی که برای شخصی بی‌ارزش است شاید برای دیگری گرانبها باشد. کتاب تخصصی مهندسی الکترونیک برای کلکسیونر آثار هنری ارزشی ندارد، اما برای یک مهندس صدها دلار میارزد. درعوض، تابلوی نقاشی‌ای که یک مهندس علاقه‌ای به آن ندارد، شاید گمشده کلکسیونر آثار هنری باشد. مبادله اختیاری که کتاب الکترونیک را بسوی مهندس و نقاشی را بسوی کلکسیونر حرکت دهد، منفعت ناشی از هر دو کالا را افزایش میدهد. تنها مقدار کالا و خدمات تولیدشده در یک کشور ثروت ملت را تعیین نمیکند، بلکه چگونگی تخصیص این کالا و خدمات نیز مهم است
2. تجارت، افزایش میزان تولید و مصرف را امکانپذیر میکند، زیرا به هر یک از ما اجازه میدهد تا در کاری که آن را بهتر انجام میدهیم، متمرکزتر و تخصصیتر کار کنیم
وقتی مردم در تولید کالا یا خدمات بخصوصی با هزینه کمتر تخصص پیدا کنند، قادر خواهندبود این محصولات را به دیگران فروخته و از محل عواید فروش، کالا یا خدماتی خریداری کنند که خود قادر به تولید آن با هزینه پایین نیستند بدین ترتیب مردمی که بصورت تخصصی به تولید میپردازند، بیش از آنچه به تنهایی ممکن است کالا و خدمات تولید خواهندکرد. ترکیب کالاهای تولیدی نیز متنوعتر و مرغوبتر خواهدشد. اقتصاددانان این اصل را قانون مزیت نسبی نامیده‌اند. این قانون همه‌جا کاربرد دارد: در مبادلات میان افراد، شرکتها، مناطق و ملل
اگر کسی میتواند و مایل است که محصولی را با هزینه کمتر(یادمان باشد که منظور از هزینه، هزینه‌ی فرصت از دست رفته‌ست) از آنچه برای شما امکان دارد، تولید کرده و با شما مبادله کند، عقل سلیم حکم میکند که مبادله را بپذیرید. آنگاه میتوانید وقت و منابعتان را برای تولید چیزهایی بکار گیرید که شما، تولیدکننده کم‌هزینه آن هستید. نتیجه این فرآیند آن است که تولید تخصصی، نسبت به اینکه افراد مجبور باشند مایحتاجشان را -که در تولیدش مزیت نسبی ندارند- خود تولید کنند، کم‌هزینه‌تر خواهدشد
برای مثال با اینکه بیشتر پزشکان، مشکلی در ثبت سوابق و تنظیم قرارملاقاتها ندارند، ولی به نفعشان است که یک منشی استخدام کنند. زمان مورد نیاز جهت منشی‌گری، زمانی است که میشود درعوض صرف ویزیت بیماران گردد. از آنجاکه صرف وقت برای ویزیت بیمار، ارزش به مراتب بیشتری دارد، هزینه‌ی فرصت از دست رفته برای پزشکی که خود منشی‌گری میکند، بسیار بالاست. اینطور است که استخدام منشی به نفع پزشک است و خروجی بیشتری حاصل میگردد
3. مبادله داوطلبانه این امکان را برای شرکتها بوجود می‌آورد که با اتخاذ روشهای تولید انبوه، هزینه تولید هر واحد محصول را کاهش دهند
تجارت برای شرکتهای تجاری، فروش تولیداتشان در بازار وسیعی را ممکن میکند، بنابراین میتوانند برای تولید بیشتر برنامه‌ریزی و فرآیند تولید را طوری طراحی کنند که از اثر مقیاس بهره‌مند گردند. چنین فرآیندهایی به هزینه کمتر تولید به ازای هر واحد محصول و افزایش عظیم بازده هر کارگر منجر میشود
نیروهای بازار تولید را به سمت تولیدکنندگان کم‌هزینه‌تر سوق داده و از تولیدکنندگان پرهزینه دور میسازد درنتیجه تمایل حرکت بازارهای آزاد به سمتی است که تخصیص منابع، به حداکثرشدن ارزش، مقدار و تنوع کالاها و خدمات تولیدی منجر شود. تجارت برای اکثر ما، امکان مصرف مجموعه کالاهایی را مهیا میسازد که بسیارفراتر از چیزی است که ما قادر باشیم برای خود تولید کنیم
تصور کنید صرفنظر از چیزهایی نظیر کامپیوتر، تلویزیون، موبایل، ماشین‌لباسشویی و اتوموبیل چقدر دشوار است کسی فقط بخواهد خودش مسکن، پوشاک و خوراک خود را تامین کند؟ کشورهایی که موانعی را برای مبادله تحمیل میکنند -خواه داخلی یا بین‌المللی- توانایی شهروندانشان را در رسیدن به منفعت از راه تجارت و نیل به کامیابی در زندگی کاهش میدهند.
✅ @karkhone
اساس تجارت، سود دوجانبه است. زمانی مردم با یک مبادله موافقت میکنند که انتظار دارند با آن، وضعشان بهتر شود. انگیزه دادوستد این است: «اگر کار خوبی برای من انجام دهید، من هم کار خوبی برای شما انجام خواهم داد» تجارت مولد است، زیرا به هر دو طرف معامله اجازه میدهد مقدار بیشتری از چیزی که درنظرشان مطلوب است، بدست آورند. در تجارت سه منبع عمده برای کسب منفعت وجود دارد:
1. تجارت، باعث میشود کالا از دست کسانی که ارزش کمتری برایش قائل‌اند، به کسانی منتقل شود که آن را ارزشمندتر میشمارند
در تجارت حتی باوجود اینکه هیچ تولیدی صورت نمیگیرد، ارزش بدست آمده از کالاها افزایش مییابد. وقتی کالاهای دست‌دوم در مغازه‌های سمساری یا در فروش اینترنتی دادوستد میشود، کمیت کالاهای در دسترس افزایش نیافته اما این دادوستدها، محصولات را بسوی مردمی که ارزش بیشتری برای آنها قائل‌اند حرکت میدهد. خریدار و فروشنده هر دو از مبادله نفع میبرند، درغیر این صورت هرگز مبادله‌ای صورت نمیگرفت
سلیقه، آگاهی و اهداف افراد بسیارمتفاوت است. کالایی که برای شخصی بی‌ارزش است شاید برای دیگری گرانبها باشد. کتاب تخصصی مهندسی الکترونیک برای کلکسیونر آثار هنری ارزشی ندارد، اما برای یک مهندس صدها دلار میارزد. درعوض، تابلوی نقاشی‌ای که یک مهندس علاقه‌ای به آن ندارد، شاید گمشده کلکسیونر آثار هنری باشد. مبادله اختیاری که کتاب الکترونیک را بسوی مهندس و نقاشی را بسوی کلکسیونر حرکت دهد، منفعت ناشی از هر دو کالا را افزایش میدهد. تنها مقدار کالا و خدمات تولیدشده در یک کشور ثروت ملت را تعیین نمیکند، بلکه چگونگی تخصیص این کالا و خدمات نیز مهم است
2. تجارت، افزایش میزان تولید و مصرف را امکانپذیر میکند، زیرا به هر یک از ما اجازه میدهد تا در کاری که آن را بهتر انجام میدهیم، متمرکزتر و تخصصیتر کار کنیم
وقتی مردم در تولید کالا یا خدمات بخصوصی با هزینه کمتر تخصص پیدا کنند، قادر خواهندبود این محصولات را به دیگران فروخته و از محل عواید فروش، کالا یا خدماتی خریداری کنند که خود قادر به تولید آن با هزینه پایین نیستند بدین ترتیب مردمی که بصورت تخصصی به تولید میپردازند، بیش از آنچه به تنهایی ممکن است کالا و خدمات تولید خواهندکرد. ترکیب کالاهای تولیدی نیز متنوعتر و مرغوبتر خواهدشد. اقتصاددانان این اصل را قانون مزیت نسبی نامیده‌اند. این قانون همه‌جا کاربرد دارد: در مبادلات میان افراد، شرکتها، مناطق و ملل
اگر کسی میتواند و مایل است که محصولی را با هزینه کمتر(یادمان باشد که منظور از هزینه، هزینه‌ی فرصت از دست رفته‌ست) از آنچه برای شما امکان دارد، تولید کرده و با شما مبادله کند، عقل سلیم حکم میکند که مبادله را بپذیرید. آنگاه میتوانید وقت و منابعتان را برای تولید چیزهایی بکار گیرید که شما، تولیدکننده کم‌هزینه آن هستید. نتیجه این فرآیند آن است که تولید تخصصی، نسبت به اینکه افراد مجبور باشند مایحتاجشان را -که در تولیدش مزیت نسبی ندارند- خود تولید کنند، کم‌هزینه‌تر خواهدشد
برای مثال با اینکه بیشتر پزشکان، مشکلی در ثبت سوابق و تنظیم قرارملاقاتها ندارند، ولی به نفعشان است که یک منشی استخدام کنند. زمان مورد نیاز جهت منشی‌گری، زمانی است که میشود درعوض صرف ویزیت بیماران گردد. از آنجاکه صرف وقت برای ویزیت بیمار، ارزش به مراتب بیشتری دارد، هزینه‌ی فرصت از دست رفته برای پزشکی که خود منشی‌گری میکند، بسیار بالاست. اینطور است که استخدام منشی به نفع پزشک است و خروجی بیشتری حاصل میگردد
3. مبادله داوطلبانه این امکان را برای شرکتها بوجود می‌آورد که با اتخاذ روشهای تولید انبوه، هزینه تولید هر واحد محصول را کاهش دهند
تجارت برای شرکتهای تجاری، فروش تولیداتشان در بازار وسیعی را ممکن میکند، بنابراین میتوانند برای تولید بیشتر برنامه‌ریزی و فرآیند تولید را طوری طراحی کنند که از اثر مقیاس بهره‌مند گردند. چنین فرآیندهایی به هزینه کمتر تولید به ازای هر واحد محصول و افزایش عظیم بازده هر کارگر منجر میشود
نیروهای بازار تولید را به سمت تولیدکنندگان کم‌هزینه‌تر سوق داده و از تولیدکنندگان پرهزینه دور میسازد درنتیجه تمایل حرکت بازارهای آزاد به سمتی است که تخصیص منابع، به حداکثرشدن ارزش، مقدار و تنوع کالاها و خدمات تولیدی منجر شود. تجارت برای اکثر ما، امکان مصرف مجموعه کالاهایی را مهیا میسازد که بسیارفراتر از چیزی است که ما قادر باشیم برای خود تولید کنیم
تصور کنید صرفنظر از چیزهایی نظیر کامپیوتر، تلویزیون، موبایل، ماشین‌لباسشویی و اتوموبیل چقدر دشوار است کسی فقط بخواهد خودش مسکن، پوشاک و خوراک خود را تامین کند؟ کشورهایی که موانعی را برای مبادله تحمیل میکنند -خواه داخلی یا بین‌المللی- توانایی شهروندانشان را در رسیدن به منفعت از راه تجارت و نیل به کامیابی در زندگی کاهش میدهند.
✅ @karkhone
👍6
ماجرای سرمایه‌گذاری حسین ثابت در کیش از زبان سیدحسین موسویان
با تمهیدات درست و جامع، امکان جذب صدها میلیارد دلار سرمایه ایرانی‌های خارج از کشور فراهم میشود. یکی از این تمهیدات مربوط به تامین چتر حمایتی و امنیت سرمایه‌ای است که به کشور منتقل میکنند.
یک نمونه سرمایه‌گذاری که بسیاری درکشور شاهد آن بودند، سرمایه‌گذاری آقای حسین ثابت برای هتل داریوش، پارک جنگلی و دلفیناریو درکیش بود. حدود سال ۱۳۷۱ او را به سفارت دعوت کردم. وقتی ملاقات کردیم رنگش پریده بود. گفتم چه شده؟ گفت شما بگویید که چه شده که برای اولین بار بعد از انقلاب سفیر ایران مرا دعوت کرده؟ خلاصه بعد از گفتگو نفس راحتی کشید. بعدا طی یک سفر دوروزه به جزایر قناری، از نزدیک سرمایه‌گذاری عظیم او که شامل ۸ هتل، رستورانهای متعدد، پارک جنگلی، استخرها و فروشگاههای متعدد و غیره بود، را ازنزدیک بازدید کردم و او را به سفر به ایران دعوت کردم. چون برای اولین باربعد از انقلاب به ایران سفر میکرد، خیلی نگران بود. متاسفانه دربدو ورود پاسپورت اورا درفرودگاه گرفتند و نیمه شب وحشت زده به من زنگ زد. دوروز طول کشید تا معلوم شد تشابه اسمی بوده است. چند روزی درایران بود و با تاثیر منفی بازگشت به آلمان و به دیدنم آمد. دفعه بعد خودم شخصا با ایشان رفتم به کیش ودرجلسات وی با آقای یزدان پناه مدیروقت کیش نشستم تا اینکه قرارداد سرمایه گذاریهای اولیه را امضاکرد و مستمرا حمایتش کردم تا سرمایه گذاریهایش کلید خورد. بعد از اجرای هتل داریوش و پارک جنگلی و دلفیناریو در چهار هتل دیگر کیش بنام هلیا، لاله، تماشا و پانیذ نیز سرمایه‌گذاری کرد که جمعا بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرده بود.
سال ۱۳۹۴ بعد از سالهای طولانی بطور اتفاقی در هواپیما درمسیر تهران فرانکفورت یکدیگررادیدیم. گفت حدود ۱۰ سال عمرم را گذاشتم و نهایتا همه سرمایه‌گذاری هایم درایران را فروختم ورفتم چون جانم را به لبم رساندند. از وقتی وارد فرودگاه میشدم تا وقتی که به فرودگاه برمیگشتم، از من باج و رشوه میخواستند و...خلاصه دوساعتی درهواپیما درد دل کرد و آخرش هم گفت ضمنا از سازمانهای امنیتی و نظارتی سراغم آمدند وسوال میکردند آیا به آقای موسویان رشوه هم داده ای؟ چون عجیب و غریب از شما حمایت کرد و برای شما وقت گذاشت. من به آنها گفتم آقای موسویان جزء نادر افرادی بود که بیشترین حمایت را از من کرد و هیج توقعی از من نداشت و زمانیکه قبل از انقلاب پدر من خادم حرم امام رضا ع بود، پدراو از تجاربزرگ فرش کاشان بود و....
حالا چند درس از این یک نمونه سرمایه گذاری.
اول. درابتدا چنان ترسی از ایران داشت که برای ملافات با سفیر ایران آنهم درشهر بن آلمان هم رنگش پریده بود.
دوم. در بدو ورود پاسپورتش را گرفتند آنهم بی‌مورد.
سوم. بعد از ده سال که سرمایه گذاریهایش تحقق یافت، بلایی بر سرش آمد که ایران را ترک کرد و رفت.
چهارم. نه تنها ازمن برای جذب و حمایت از وی تشکر نشد بلکه عده‌ای دنبال پرونده سازی هم رفته بودند.
این یک نمونه مستند درمورد عدم حمایت و امنیت برای سرمایه‌گذاری یک ایرانی مقیم خارج. لذا باید سازوکارهای قانونی و اجرایی برای رفع این نقیصه‌ها تمهید شود.
✅ @karkhone
با تمهیدات درست و جامع، امکان جذب صدها میلیارد دلار سرمایه ایرانی‌های خارج از کشور فراهم میشود. یکی از این تمهیدات مربوط به تامین چتر حمایتی و امنیت سرمایه‌ای است که به کشور منتقل میکنند.
یک نمونه سرمایه‌گذاری که بسیاری درکشور شاهد آن بودند، سرمایه‌گذاری آقای حسین ثابت برای هتل داریوش، پارک جنگلی و دلفیناریو درکیش بود. حدود سال ۱۳۷۱ او را به سفارت دعوت کردم. وقتی ملاقات کردیم رنگش پریده بود. گفتم چه شده؟ گفت شما بگویید که چه شده که برای اولین بار بعد از انقلاب سفیر ایران مرا دعوت کرده؟ خلاصه بعد از گفتگو نفس راحتی کشید. بعدا طی یک سفر دوروزه به جزایر قناری، از نزدیک سرمایه‌گذاری عظیم او که شامل ۸ هتل، رستورانهای متعدد، پارک جنگلی، استخرها و فروشگاههای متعدد و غیره بود، را ازنزدیک بازدید کردم و او را به سفر به ایران دعوت کردم. چون برای اولین باربعد از انقلاب به ایران سفر میکرد، خیلی نگران بود. متاسفانه دربدو ورود پاسپورت اورا درفرودگاه گرفتند و نیمه شب وحشت زده به من زنگ زد. دوروز طول کشید تا معلوم شد تشابه اسمی بوده است. چند روزی درایران بود و با تاثیر منفی بازگشت به آلمان و به دیدنم آمد. دفعه بعد خودم شخصا با ایشان رفتم به کیش ودرجلسات وی با آقای یزدان پناه مدیروقت کیش نشستم تا اینکه قرارداد سرمایه گذاریهای اولیه را امضاکرد و مستمرا حمایتش کردم تا سرمایه گذاریهایش کلید خورد. بعد از اجرای هتل داریوش و پارک جنگلی و دلفیناریو در چهار هتل دیگر کیش بنام هلیا، لاله، تماشا و پانیذ نیز سرمایه‌گذاری کرد که جمعا بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرده بود.
سال ۱۳۹۴ بعد از سالهای طولانی بطور اتفاقی در هواپیما درمسیر تهران فرانکفورت یکدیگررادیدیم. گفت حدود ۱۰ سال عمرم را گذاشتم و نهایتا همه سرمایه‌گذاری هایم درایران را فروختم ورفتم چون جانم را به لبم رساندند. از وقتی وارد فرودگاه میشدم تا وقتی که به فرودگاه برمیگشتم، از من باج و رشوه میخواستند و...خلاصه دوساعتی درهواپیما درد دل کرد و آخرش هم گفت ضمنا از سازمانهای امنیتی و نظارتی سراغم آمدند وسوال میکردند آیا به آقای موسویان رشوه هم داده ای؟ چون عجیب و غریب از شما حمایت کرد و برای شما وقت گذاشت. من به آنها گفتم آقای موسویان جزء نادر افرادی بود که بیشترین حمایت را از من کرد و هیج توقعی از من نداشت و زمانیکه قبل از انقلاب پدر من خادم حرم امام رضا ع بود، پدراو از تجاربزرگ فرش کاشان بود و....
حالا چند درس از این یک نمونه سرمایه گذاری.
اول. درابتدا چنان ترسی از ایران داشت که برای ملافات با سفیر ایران آنهم درشهر بن آلمان هم رنگش پریده بود.
دوم. در بدو ورود پاسپورتش را گرفتند آنهم بی‌مورد.
سوم. بعد از ده سال که سرمایه گذاریهایش تحقق یافت، بلایی بر سرش آمد که ایران را ترک کرد و رفت.
چهارم. نه تنها ازمن برای جذب و حمایت از وی تشکر نشد بلکه عده‌ای دنبال پرونده سازی هم رفته بودند.
این یک نمونه مستند درمورد عدم حمایت و امنیت برای سرمایه‌گذاری یک ایرانی مقیم خارج. لذا باید سازوکارهای قانونی و اجرایی برای رفع این نقیصه‌ها تمهید شود.
✅ @karkhone
👍22👎1
سندروم مرگ ناگهانی روسی
| الین گادفری
این فهرست کسانی است که نباید دلتان بخواهد جای آنها باشید: صاحب یک شرکت روسی بزرگ تولید سوسیس، مدیر اجرایی در صنعت گاز، سرویراستار مجله‌ای روسی، مدیر یک کشتی‌سازی روسی، رئیس یک تفریحگاه اسکی روسی، یک مسئول هوانوردی روس یا رئیس یک شرکت ساخت راه‌آهن. هر کسی که این شرایط را داشته باشد، نباید در هیچ کشوری و تقریباً در هیچ قاره‌ای، کنار پنجرۀ بازی بایستد.
طی آخر هفته، پاول آنتوف، مدیر شرکت سوسیس فوق الذکر، مردی که گفته میشود عدم علاقۀ خطرناکی نسبت به جنگ ولادیمیر پوتین علیه اوکراین نشان داده بود، در هتلی در هند مرده پیدا شد، فقط دو روز پس از اینکه یکی از همسفران روسش در همان هتل مرد. بنا بر گزارش‌ها آنتوف از پنجرۀ هتلش افتاده و مرده است. این میلیونر صنعت گوشت و دوست متوفی‌اش آخرین مواردی هستند که به فهرست مهیب قربانیان سندروم مرگ ناگهانی روسی اضافه شده‌اند، پدیده‌ای که جان تعداد زیادی از تجار، بوروکرات‌ها، الیگارش‌ها و خبرنگاران را گرفته است. حجم این مرگ‌ها– شامل پرتاب از پنجره، مسمومیت مشکوک، سکتۀ مشکوک و خودکشی‌های مشکوک – از لحاظ گوناگونی مرگ‌های غیرطبیعی میتواند به اندازۀ یک رمان روسی شود.
در سال 2022، بیش از 20 روس برجسته مرگ‌هایی مرموز، و در مواردی مهیب، داشته‌اند. جنازه‌های رهبران صنعت گاز، لئونید شالمان و الکساندر تیولاکوف، در اوایل سال همراه با یادداشت‌های خودکشی پیدا شدند. سپس، طی یک ماه، سه مدیر روس دیگر – واسیلی ملنیاکوف، ولادیسلاف آوایف و سرگی پروتسنیا – را همراه همسران و کودکانشان مرده یافتند، در خودکشی‌هایی که به وضوح قتل بودند. در ماه مه، مقامات روس جسد مالک تفریحگاه اسکی سوچی، آندری کروکوفسکی، را ته یک دره یافتند؛ یک هفته بعد، الکساندر سابوتین، مدیر یک شرکت گاز، در خانه‌ای متعلق به یک شمن روس مرد، پس از اینکه ظاهراً مسموم شده بود.
این فهرست ادامه دارد. در ژوئیه، مدیر شرکت انرژی، یوری وارانوف، در استخر شنای خانه‌اش در حومۀ سنت پترزبورگ پیدا شد، با گلوله‌ای در سرش. به گتسبی اثر نوا فکر کنید. در ماه اوت، دن راپاپورت، منتقد زادۀ لاتویای پوتین، ظاهراً از پنجرۀ آپارتمانش در واشنگتن دی سی، در2کیلومتری کاخ سفید افتاد – درست پیش از اینکه راویل ماگانوف، رئیس یک شرکت نفت روسی از یک پنجرۀ طبقۀ ششم در مسکو بیفتد. قبل‌تر در همین ماه، رئیس یک شرکت آی تی، گرگوری کوچنوف از بالکنی افتاد. ده روز پیش، در ریورای فرانسه، یک غول املاک و مستغلات روس از پلکان بلندی افتاد.
باید تصریح کنم که تمام این مرگ‌ها امسال {2022} اتفاق افتاده‌اند.
شاید کسی بگوید با توجه به امید به زندگی بسیار پایین روسها و نرخ الکی بودنشان، دست کم بعضی از این مرگ‌ها طبیعی یا تصادفی است. صرفاً به این دلیل که کسی روس است، اتفاقی از یک پنجرۀ طبقۀ بالا نمی‌افتد. بعضی وقت‌ها، آدم‌ها خودشان را می‌کشند – و نرخ خودکشی در میان مردان روس از بالاترین نرخهای جهان است. برای ادوارد لوتواک، مورخ و کارشناس استراتژی نظامی، دست کم بخشی از ماجرا از این قرار است: شیوع یأس گسترده میان نخبگان متصل و دارای امتیاز روس. او به من گفت «تصور کنید وقتی کشوری جهانی شده را تحریم میکنند چه اتفاقی می‌افتد. بعضی خودکشی میکنند.» اما تکثیر زیاد این مرگ‌های بی‌موقع نگاه دقیق‌تری را می‌طلبد.
هر چه که باشد، کرملین از این کارها میکند. این پدیده پیشینه‌ای دارد. در سال 2020، مأموران روس، منتقد پوتین، الکسی ناوالنی را با عامل اعصاب مسموم کردند – اما نمرد؛ یک دهه قبل، در تلاشی مشابه در مورد مأمور امنیتی و پناهنده، الکساندر لیتویننکو، موفق شدند. در سال 2004، وقتی در انتخابات ریاست‌جمهوری اوکراین، ویکتور یوشاچنکو علیه رقیبش کاندید شد که از حمایت کرملین برخوردار بود، با دیوکسین مسموم شد و از ریخت افتاد. سی سال پیش، سرویس امنیتی بلغارستان، ظاهراً به کمک کا گ ب شوروی، روی پل واترلو لندن دگراندیشی به نام گئورگی مارکوف را با نوک رایسینی یک چتر زخمی کرد. لوتواک به من گفت مأموران روس معمولاً «سراغ سمی‌ترین می‌روند. کسانی که به دلایل تجاری آدم می‌کشند با دیدن {روشهای}شان می‌خندند.»
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| الین گادفری
این فهرست کسانی است که نباید دلتان بخواهد جای آنها باشید: صاحب یک شرکت روسی بزرگ تولید سوسیس، مدیر اجرایی در صنعت گاز، سرویراستار مجله‌ای روسی، مدیر یک کشتی‌سازی روسی، رئیس یک تفریحگاه اسکی روسی، یک مسئول هوانوردی روس یا رئیس یک شرکت ساخت راه‌آهن. هر کسی که این شرایط را داشته باشد، نباید در هیچ کشوری و تقریباً در هیچ قاره‌ای، کنار پنجرۀ بازی بایستد.
طی آخر هفته، پاول آنتوف، مدیر شرکت سوسیس فوق الذکر، مردی که گفته میشود عدم علاقۀ خطرناکی نسبت به جنگ ولادیمیر پوتین علیه اوکراین نشان داده بود، در هتلی در هند مرده پیدا شد، فقط دو روز پس از اینکه یکی از همسفران روسش در همان هتل مرد. بنا بر گزارش‌ها آنتوف از پنجرۀ هتلش افتاده و مرده است. این میلیونر صنعت گوشت و دوست متوفی‌اش آخرین مواردی هستند که به فهرست مهیب قربانیان سندروم مرگ ناگهانی روسی اضافه شده‌اند، پدیده‌ای که جان تعداد زیادی از تجار، بوروکرات‌ها، الیگارش‌ها و خبرنگاران را گرفته است. حجم این مرگ‌ها– شامل پرتاب از پنجره، مسمومیت مشکوک، سکتۀ مشکوک و خودکشی‌های مشکوک – از لحاظ گوناگونی مرگ‌های غیرطبیعی میتواند به اندازۀ یک رمان روسی شود.
در سال 2022، بیش از 20 روس برجسته مرگ‌هایی مرموز، و در مواردی مهیب، داشته‌اند. جنازه‌های رهبران صنعت گاز، لئونید شالمان و الکساندر تیولاکوف، در اوایل سال همراه با یادداشت‌های خودکشی پیدا شدند. سپس، طی یک ماه، سه مدیر روس دیگر – واسیلی ملنیاکوف، ولادیسلاف آوایف و سرگی پروتسنیا – را همراه همسران و کودکانشان مرده یافتند، در خودکشی‌هایی که به وضوح قتل بودند. در ماه مه، مقامات روس جسد مالک تفریحگاه اسکی سوچی، آندری کروکوفسکی، را ته یک دره یافتند؛ یک هفته بعد، الکساندر سابوتین، مدیر یک شرکت گاز، در خانه‌ای متعلق به یک شمن روس مرد، پس از اینکه ظاهراً مسموم شده بود.
این فهرست ادامه دارد. در ژوئیه، مدیر شرکت انرژی، یوری وارانوف، در استخر شنای خانه‌اش در حومۀ سنت پترزبورگ پیدا شد، با گلوله‌ای در سرش. به گتسبی اثر نوا فکر کنید. در ماه اوت، دن راپاپورت، منتقد زادۀ لاتویای پوتین، ظاهراً از پنجرۀ آپارتمانش در واشنگتن دی سی، در2کیلومتری کاخ سفید افتاد – درست پیش از اینکه راویل ماگانوف، رئیس یک شرکت نفت روسی از یک پنجرۀ طبقۀ ششم در مسکو بیفتد. قبل‌تر در همین ماه، رئیس یک شرکت آی تی، گرگوری کوچنوف از بالکنی افتاد. ده روز پیش، در ریورای فرانسه، یک غول املاک و مستغلات روس از پلکان بلندی افتاد.
باید تصریح کنم که تمام این مرگ‌ها امسال {2022} اتفاق افتاده‌اند.
شاید کسی بگوید با توجه به امید به زندگی بسیار پایین روسها و نرخ الکی بودنشان، دست کم بعضی از این مرگ‌ها طبیعی یا تصادفی است. صرفاً به این دلیل که کسی روس است، اتفاقی از یک پنجرۀ طبقۀ بالا نمی‌افتد. بعضی وقت‌ها، آدم‌ها خودشان را می‌کشند – و نرخ خودکشی در میان مردان روس از بالاترین نرخهای جهان است. برای ادوارد لوتواک، مورخ و کارشناس استراتژی نظامی، دست کم بخشی از ماجرا از این قرار است: شیوع یأس گسترده میان نخبگان متصل و دارای امتیاز روس. او به من گفت «تصور کنید وقتی کشوری جهانی شده را تحریم میکنند چه اتفاقی می‌افتد. بعضی خودکشی میکنند.» اما تکثیر زیاد این مرگ‌های بی‌موقع نگاه دقیق‌تری را می‌طلبد.
هر چه که باشد، کرملین از این کارها میکند. این پدیده پیشینه‌ای دارد. در سال 2020، مأموران روس، منتقد پوتین، الکسی ناوالنی را با عامل اعصاب مسموم کردند – اما نمرد؛ یک دهه قبل، در تلاشی مشابه در مورد مأمور امنیتی و پناهنده، الکساندر لیتویننکو، موفق شدند. در سال 2004، وقتی در انتخابات ریاست‌جمهوری اوکراین، ویکتور یوشاچنکو علیه رقیبش کاندید شد که از حمایت کرملین برخوردار بود، با دیوکسین مسموم شد و از ریخت افتاد. سی سال پیش، سرویس امنیتی بلغارستان، ظاهراً به کمک کا گ ب شوروی، روی پل واترلو لندن دگراندیشی به نام گئورگی مارکوف را با نوک رایسینی یک چتر زخمی کرد. لوتواک به من گفت مأموران روس معمولاً «سراغ سمی‌ترین می‌روند. کسانی که به دلایل تجاری آدم می‌کشند با دیدن {روشهای}شان می‌خندند.»
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
سندروم مرگ ناگهانی روسی
| الین گادفری
رمزگشایی خودکشی‌ها دشوارتر است. برای الیگارش‌هایی که نتوانسته‌اند وفاداری کافی به پوتین نشان دهند، خودکشی‌ها سناریوهایی یک دفعه‌ای نیستند. مایکل وایس، خبرنگار و نویسندۀ کتابی که به زودی دربارۀ جی آر یو، آژانس…
| الین گادفری
رمزگشایی خودکشی‌ها دشوارتر است. برای الیگارش‌هایی که نتوانسته‌اند وفاداری کافی به پوتین نشان دهند، خودکشی‌ها سناریوهایی یک دفعه‌ای نیستند. مایکل وایس، خبرنگار و نویسندۀ کتابی که به زودی دربارۀ جی آر یو، آژانس…
👍14