‍ پیش‌نیاز اصلی گذار موفق اقتصادی در شرایط امروز

سالی که گذشت، انبوهی از چالش‌ها متنوع در مسیر جهانی‌تر شدن اقتصاد ایران به وقوع پیوست. در شرایطی که چشم‌انداز رشد عموم کشورهای جهان در سال ۲۰۲۳ محدود است، کاهش نرخ ارز و افزایش قیمت مواد غذایی اتمسفری را ایجاد کرده که جمعیت زیادی را به سمت فقر مزمن سوق می‌دهد. در برخورد منطقی با تکانه‌های خارجی خاص و مشترک، اتکاء صرف به راهبردهای تحریم‌شکنی و وابستگی بیشتر به بازار کشورهای همجوار، ضمن تحمیل هزینه‌ سنگین، انعطاف‌پذیری اقتصادی را به میزان قابل توجه‌ای کاهش می‌دهد. در این شرایط همزمان با تلاش برای کاستن از شدت نیش تحریم‌ها، تدبیر راهبردهای توسعه‌ای متناسب با هدف مقاوم‌سازی رشد بلندمدت در برابر تکانه‌ها،‌ ماموریت اول دولت است تا با کاستن از اثرات تکانه‌های خارجی همراه با ارتقاء ظرفیت‌های صنعتی، گذار ساختاری لازم را به همراه ‌‌آورده، پیشرفت پایدار و مستحکم کشور در مسیر توسعه را تضمین کند.

نسخه‌های سنتی گذار ساختاری بر محورهایی چون هدفمندی در هزینه‌کردها، ایجاد اقطاب صنعتی، گسترش بخش خدمات مکمل و تقویت پیوندهای پسین و پیشین را به طور معمول توصیه می‌کنند. در این مسیر سیاست‌گذار باید اصل هدفمندی در هزینه‌کرد منابع را رعایت کند. سیاست‌های هدفمند، از جمله سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و سرمایه انسانی، برای حمایت از تحول ساختاری مد نظر ضروری هستند. ایجاد قطب‌های صنعتی پایدار و گسترش بخش خدمات از طریق گردشگری یا تجارت الکترونیکی برای شروع کارآفرینی و تسریع توسعه صنعتی لازم است که مبنایی برای توسعه فعالیت‌های تولیدی در سایر بخش‌ها مانند زیرساخت‌ها و فناوری خواهند بود. در این قطب‌های صنعتی، تولیدکنندگان با ارتقای تجهیزات و بسته‌بندی بهتر محصولات، زنجیره ارزش تولید را ارتقاء می‌دهند و در بازارهای جدید ارزآورتری ورود می‌کنند. ایجاد پیوندهای تولیدی پسین و پیشین بین بخش‌های کشاورزی و صنعتی با ارزش افزوده بالا یکی دیگر از این اولویت‌ها است.

اما این نسخه‌های سنتی به رغم رشدزایی،‌ شرایط مطلوبی به همراه نیاوردند و نشان دادند اگر چه شروط لازم را در بطن خود نهفته دارند، فاقد یک شرط کافی هستند. آمار سازمان ملل متحد نشان می‌دهد به رغم آنکه طی دو دهه گذشته، ۴۶ کشور کمتر توسعه‌ یافته رشد اقتصادی به طور نسبی قابل توجه‌ای را به ثبت رسانده‌اند و میانگین نرخ سالانه رشد اقتصادی آنها طی دوره ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۹ برابر ۵.۷ درصد بوده، اما امروز مساله اساسی آنها این است که این رشد اقتصادی لزوما منجر به برآیندهای توسعه‌ای نشده و عمده‌ این کشورها کماکان تصویری وخیم از فقر، ناامنی غذایی و نابرابری دارند.

آن شرط کافی و کلید حل معمای فوق این است که کشورهای در حال توسعه عموما به جز چند استثناء، ظرفیت محدودی برای واکنش به تکانه‌های برون‌زا داشته‌اند که پیشرفت اجتماعی-اقتصادی آنها را شکننده کرده است. شاهد بودیم که آنها در مواجهه با تکانه قوی کووید-۱۹، بدترین عملکرد اقتصادی-اجتماعی خود را طی نیم قرن گذشته داشتند. قدرت پایین انعطاف‌پذیری آنها نیز عموما ناشی از تنوع اقتصادی پایین، توسعه محدود سرمایه‌های انسانی و ضعف و شکنندگی نظام تولید است که مجموعه این سه عامل را فقدان «ظرفیت مولد» می‌نامیم.

برای انعکاسی واقعی‌تر و ارائه تصویری عینی‌تر از مدعای فوق، یکی از بهترین شاخص‌هایی که به کار می‌آ‌ید، «شاخص ظرفیت مولد» آنکتاد است که عواملی چون سرمایه طبیعی، سرمایه انسانی، انرژی، فناوری اطلاعات و ارتباطات، حمل و نقل، بخش خصوصی، نهادها و عملکرد تغییرات ساختاری برای محاسبه تقریبی از این ظرفیت مولد در نظر گرفته می‌شوند. هر چه ظرفیت مولد یک اقتصاد در حال توسعه بالاتر برود، سرانه تولید ناخالص داخلی افزایش بیشتری پیدا می‌کند و هر نوع رشد دیگری که توجه‌ای به ظرفیت‌های مولد نداشته باشد، توسعه‌ای نامتوازن و تاول‌گونه با همه عوارض فقر و نابرابری را به همراه خواهد داشت .

ادامه مطلب

✅ @karkhone

#ائتلاف_برای_فردا

وعده ما شنبه ۲۰ اسفند ماه ۱۴۰۱ محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران
از ساعت ۸ لغایت ۱۶

✅ @karkhone

| ران پال

دولتها هیچ چیزی از خودشان ندارند، آنها نمی توانند چیزی تولید کنند و هرگز هم نکرده اند، تمام آنچه می توانند انجام دهند دزدیدن از گروهی و دادن به گروهی دیگر [اقربا، خودیها، ذی نفوذان] با ویران کردن اصول آزادی است و ما باید این فرایند را به چالش بکشیم.

✅ @karkhone

هزینه‌های نابودی یک هوس

| فرهاد فخرآبادی

رفیقی دارم که نزدیک به یکی از بخش‌های صاحب قدرت در کشور است. نزدیک انتخابات سال 1400؛ در یکی از دورهمی‌های روزانه‌ای که داشتیم از او پرسیدم که فلانی ما که تکلیف‌مان را مشخص کرده‌ایم، تو چرا از رئیسی دفاع می‌کنی. این آدم در بین تایید صلاحیت شده‌ها ناتوان‌تر از ناتوان‌هاست.

جواب داد: «ما هم می‌دانیم توانایی ریاست دولت را ندارد؛ منتهی فکر می‌کنیم که او و پدرزنش سودایی در سر دارند و از دل همین سوداست که در بین مردم پچ‌پچ‌هایی شنیده می‌شود که قرار است رئیسی در آینده به فلان جایگاه در کشور برسد در حالی که آن صندلی الان صاحب دارد و برای صندلی که صاحب دارد برنامه‌ دارند. رئیسی باید رئیس جمهور شود تا ناتوان بودنش مشخص شده که از دل همین ناتوانی سودای بزرگ از سرش خارج شود.»

اینکه تحلیل دوست نزدیک به بخش صاحب قدرت چقدر دقیق باشد را نمی‌دانم و اصولا قضاوتی درباره آن بحث ندارم زیرا سند و مدرکی دال بر این سودا وجود ندارد اما از آنجا که دوستم را آدمی صادق می‌دانم، به دلیل اصلی حمایت همه‌جانبه دستگاه صاحب قدرت کشور از رئیسی برای رسیدن به پاستور اعتماد می‌کنم و می‌گویم به احتمال زیاد این موضوع واقعا وجود داشته که آنها از رئیسی حمایت کردند که در ریاست جمهوری چهره‌اش خراب شده تا سودای بزرگ از سرش خارج شود.

مدت‌هاست به دلیل حمایت‌شان از رئیسی برای رسیدن به پاستور فکر می‌کنم. واقعا هزینه‌های نابودی یک هوس باید چه میزان باشد و یک کشور چرا باید به خاطر از بین بردن هوس یک جریان به این حال و روز بیافتد. دلار 56 هزار تومانی شوخی نیست، سکه 31 میلیون تومانی طنز نیست. این‌ها را شاید ارباب قدرت و نوچه‌هایشان جدی تصور نکنند، اما مردم در سفره‌های خود با گوشت و پوست و استخوان‌شان این مسائل را احساس می‌کنند.

آری؛ قربانی بزرگ از بین بردن یک هوس مردم ایران هستند، آنها که فقیرتر شدن‌شان دیگر روز به روز نیست، ساعت به ساعت، دقیقه به دقیقه احساس می‌کنند که چقدر فقیرتر شده‌اند و چه ناامیدی بزرگی از دل این اوضاع بر چهره جامعه خواهد نشست.

ذکر یک پی‌نوشت را در این یادداشت ضروری می‌دانم، در رفاقت تلاش دارم سیاست را دخالت ندهم. به همین دلیل است که دوستانی با اندیشه‌های مختلف دارم. پس لطفا داستان‌سازی نشود که چرا دوستی داری که نزدیک به یکی از بخش‌های صاحب قدرت در کشور است.

✅ @karkhone

محتسب شیخ شد و فِسقِ خود از یاد بِبُرد

| صلاح الدین خدیو

کارکنان خانم داروخانه ها، باید مقنعەی مشکی بپوشند.
مسئول فنی هم روپوش سفید و سایر کارکنان، جامه ای به رنگ های سبز یا آبی به تن کنند!
همه هم از دم، اخلاق اسلامی را مراعات کنند!
اشتباه نکنید!
این دستور العمل از جانب کمیتەی انقلاب اسلامی شعبەی فلان منطقەی تهران در سال 60 صادر نشده است!
بخشنامەی هستەی گزینش آموزش و پرورش یا دانشگاه فرهنگیان هم نیست!
دستور وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان به مکتب خانه های نسوان کابل هم نمی باشد!
این دستورالعمل سازمان غذا و داروی کشور خطاب به داروخانه های بخش خصوصی است!
شگفتا سازمانی که نامش به نحوی خیره کننده با فساد و رانت و تعارض منافع عجین شده، بی پروا بر جایگاه امام محمد غزالی نشسته است!
غالب مدیران آن - نە همە و بە استثنای اقلیتی شریف - " لوک " های خوش شانسی هستند که دست درازشان به هر سفره ای می رسد.
از داروخانه های زنجیره ای در نقاط سوق الجیشی گرفته تا شرکت های واردات و صادرات دارو و نیز سهام کارخانجات داروسازی و مهم تر از همه اختیار تعیین رویکردها و جهت گیری های کلان بازار و صنعت دارو.
اگر روزی هیاتی حقیقت یاب، جعبە سیاه معاونت های غذا و دارو را در وزارتخانه و دانشگاه های علوم پزشکی باز کند، بدون شک نامەی اعمالشان را بدست چپ خواهد داد!
نهادی که خود هم قانون گذار است، هم مجری، هم ناظر و هم قاضی و از کم ترین تفکیک نهادی بی بهره است و بیشترین زمینه را برای فساد و رانت خواری هم داراست.
برای تجسم موضوع، قوەی مجریەی کشوری بدوی را تصور کنید که همزمان وظیفەی مجلس و قوەی قضائیه را هم بر دوش دارد و از هر نظارت و حسابرسی رهاست.
اخلاق نهادی حکم می کند که این سازمان به شرح وظایف خود مطابق قانون عمل نماید.
آیا توانسته کمبود دهها و صدها قلم دارو را که آه از نهاد دردمندان و بیماران بی بضاعت درآورده چاره نماید؟
برای حل معضل قاچاق دارو و عرضەی آن از کانال های غیر رسمی چه تمهیدی اندیشیده؟
نیک می دانیم که ایران دارای یکی از بدترین نرخ های مصرف دارو در جهان است.
امری که آسیب هایی چون عوارض دارویی، مقاومت های آنتی بیوتیکی، تشخیص های نادرست، ارزبری های فاجعه بار و ...در پی داشته است.
آیا سازمان غذا و دارو با انگیزه های صرفا اقتصادی که از وضعیت تعارض منافع در آن ناشی می شود، به این بلبشو دامن نزده؟
برندبازی و مکمل محوری در صنعت داروسازی با اقتصادی چند میلیارد دلاری، تمهید چه کسانی است؟


✅ @karkhone

بن سلمان با ستارگان فوتبال به دنبال چیست؟

| صابر گل عنبری

بعد از جام جهانی قطر، جذب کریستیانو رونالدو به تیم النصر عربستان مهم‌ترین خبر فوتبالی بود. رونالدو با بزرگ‌ترین قرارداد تاریخ فوتبال و امکاناتی باورنکردنی راهی عربستان شد. جهان فوتبال هنوز در شوک قرارداد بود که خبر رسید الهلال نیز در حال مذاکره با لیونل مسی است. دیروز هم یک رسانه عربستانی از مذاکره الهلال با نیمار گفت. اخبار جسته گریخته‌ای نیز درباره احتمال جذب ستارگان دیگری همچون رویس، بوسکتس، ایکاردی و راموس منتشر شده است.
چه بسا برخی خرید فوق ستاره‌های فوتبال جهان به وسیله باشگاه‌های پولدار عربستان را به رقابت‌های باشگاهی و تیمی ربط دهند، اما واقعیت این است که جذب آن‌ها یک اقدام صرف باشگاهی نیست، بلکه پروژه‌ حکومتی چند منظوره‌ است. باشگاه‌های عربستان هر چند پولدارند و منابع مالی قابل توجهی دارند، اما در این سطح هم نیست که چنین ارقام بزرگی را پوشش دهند. دخل و خرج باشگاه النصر نشان می‌دهد که در اوت گذشته تنها 5.4 میلیون یورو از بودجه‌ 119 میلیون یوروی‌اش برای فصل 2021 ـ 2022 باقیمانده است؛ در حالی که هزینه قرارداد رونالدو تقریبا دو برابر این رقم است. هر چند گفته می‌شود، اسپانسرهای النصر در تامین این مبلغ سهیم بودند، اما شاهزاده عبدالعزیز بن ترکی وزیر ورزش طی سخنانی، غیر مستقیم به نقش وزارتش در کمک به النصر اشاره داشت.
این کمک‌ها و حمایت‌های حکومتی در چارچوب همان چشم‌انداز 2030 عربستان صورت می‌گیرد که محمد بن سلمان ولیعهد این کشور در سال 2016 ارائه کرد و اهداف کلانی را در حوزه‌های مختلف از جمله ورزشی ترسیم کرده است که تا سال 2030 تحقق یافته باشد.
در این چشم‌انداز اقتصادی ترسیم شده است که سهم بخش ورزش در تولید ناخالص داخلی تا 2030، به 1 تا 1.5 درصد برسد؛ به این معنا که سهم این بخش به رقم تقریبی 175 میلیارد دلار برسد. در کل، ورزش در سیاست‌گذاری‌های شیخ‌نشین‌های خلیج فارس و چشم‌انداز پیشگفته کارکردهای فراورزشی اقتصادی سیاسی دارد.
در این راستا، ورزش و توسعه ورزش‌های مختلف در راس اهتمامات سه کشور قطر، عربستان و امارات در یک دهه اخیر قرار گرفته است. همین عربستانِ بن سلمان در پنج سال گذشته در کنار تاسیس ورزش‌ها و فدراسیون‌های ورزشی جدید، پول زیادی خرج توسعه فوتبال و ورزش‌های گلف و اتومبیل رانی و غیره کرده‌ و با اهتمام خاصی به میزبانی مسابقات ورزشی سال گذشته برای نخستین بار میزبان رالی اتومبیل‌رانی فرمول یک شد.
در همين حال، محمد بن سلمان که رشک‌گونه به جام جهانی فوتبال قطر می‌نگریست، در سودای میزبانی جام جهانی 2030 یا 2034 و قبل از آن جام ملت‌های آسیا در سال 2027 است و جذب ستارگان فوتبال و انتخاب رونالدو به عنوان سفیر ورزشی عربستان در جهان می‌تواند کمک شایانی به این اهداف بن سلمان بکند.
توسعه ورزش در عربستان چند منظوره است که جدا از اهداف داخلی در راستای اهتمامات نسل جوان عربستان نقش یک کاتالیزور و تسهیل کننده مهم را برای توسعه اقتصادی ایفا می‌کند. یکی از این کارکردهای اقتصادی آن در حوزه گردشگری است که در این بخش، هدف 100 میلیون سفر را تا سال 2030 تعریف کرده است. در این میان نیز هنوز چند صباحی از اقامت رونالدو در عربستان نگذشته که سعودی‌ها استفاده از او برای ترویج گردشگری و جلب توجه جهانیان به آن را آغاز کرده‌اند و این امر در سفر او با معیت وزیر ورزش عربستان به منطقه "الدرعیه" که سالیانه میزان جشنواره پرطرفدار "شب‌های الدرعیه" است، نمود داشت و تا توانستند فیلم‌های حضور او در این منطقه را جهانی کردند. تصور کنید، وقتی رونالدو با حدود 500 میلیون فالوور در اینستاگرام فیلمی یا عکسی از حضور خود در یک منطقه گردشگری در عربستان منتشر می‌کند، چه تبلیغ بزرگی برای این صنعت در آن کشور صورت گرفته است.
کما این که احتمالا بن سلمان از حضور چهره‌های جهانی برای ترویج ابرپروژه‌هایی چون "نئوم" و یا بزرگ‌ترین شهر تفریحی جهان "قدیه" که سه برابر پاریس مساحت دارد، استفاده خواهد کرد.
اما کارکرد دیگر ورزش و جذب ستارگان تغییر نگاه جهانی از عربستانی سنتی به عربستانی دیگر است که بن سلمان با دادن یک سری آزادی‌های بی‌سابقه اجتماعی و فرهنگی و نه سیاسی در حال ساخت آن و شناساندنش به جهان است که یکی از اهداف عمده آن باز اقتصادی و تسهیل جذب سرمایه‌گذاری خارجی است؛ اما جنگ یمن، قتل فجیع خاشقچی و اتهامات حقوق بشری چالش‌های جدی در این مسیر در سال‌های اخیر بوده و هستند. او به نوعی با آتش بس در یمن و تبلیغ آن تلاش کرد که پیامدهای جهانی جنگ را کنترل کند و هم اکنون با جذب چهره‌های معروف در کنار هزینه میلیون‌ها دلار از طریق شرکت‌های تبلیغاتی غربی و آمریکایی در کنار پیگیری اهداف پیشگفته، در صرافت عبور از چالش‌های حقوق بشری و بهبود وجهه خود و عربستان در جهان است.

✅ @karkhone

شی جین‌پینگی که کسی انتظارش را نداشت

| روچیر شارما فایننشال تایمز
/ ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین


در اواخر اکتبر، هنگامی که در کنگرۀ پنج سالۀ حزب کمونیست چین شی تسلطش را بر این حزب تثبیت کرد، تمام جهان به خود لرزید. چنین به نظر می‌رسید که شی مصمم است چین را به عصر مائو تسه‌تونگ، الگویش، عقب ببرد. ایدئولوژی سخت‌گیرانه‌اش را بر دومین اقتصاد بزرگ جهان مسلط‌تر کرد که پیامدهای وخیمی برای باقی جهان داشت.
آخرین چیزی که از رئیس‌جمهور مستبدی در آغاز یازدهمین سال حضورش در قدرت انتظار می‌رود، عقب‌گردی ناگهانی است. با این حال، طی چند هفتۀ اخیر دولت شی تلاش‌هایش را برای کنترل کووید 19، شرکت‌های بزرگ فناوری، بازار املاک و دیگر چیزها برعکس کرد. حمایتش از جنگ روسیه در اوکراین را هم به میزان چشمگیری کاهش داده و از تنش‌هایش با ایالات متحده و از مناقشات مرزی‌اش در دریای چین جنوبی کاسته است. این نرم‌خویی هیچ شباهتی به شی نداشت، حتی بعضی گمانه‌زنی کردند که او دیگر سیاست دولت را مشخص نمی‌کند.
چنین چیزی بعید است – در کنگره، شی دشمنانش را در سرتاسر حزب تصفیه و متحدانش را منصوب کرد. اما چرخش 180 درجه‌ای در چند سیاست قطعاً اتفاق افتاد و شک و باعث شد جان دربارۀ چیزهایی که فکر می‌کرد دربارۀ شی می‌داند، که تندرویی انعطاف‌ناپذیر است، دچار شک و تردید شود. آیا حالا در برابر مسئولان نگران، افکار عمومی، اقتصاد در حال افول انعطاف نشان می‌داد؟
پاسخ شاید تمام موارد بالا باشد. در سال 2022، سیاست کووید، سرکوب فناوری و سقوط املاک شی، اقتصاد را به رکود کشاند. اقتصاد ظاهراً در چهارمین فصل منقبض شده که احتمالاً رشد سالانه را تا 3 درصد پایین می‌آورد. این بر اساس داده‌های رسمی چین است – واقعیت احتمالاً بدتر باشد. از دهۀ 1970 به این سو رشد چین این قدر پایین نبوده است و حالا سرعت رشدش بیش از باقی جهان نیست که این مسئله هم از دهۀ 1970 به این بی‌سابقه است.
چنین عملکرد ضعیفی تهدیدی جدی علیه حکومت اقتدارگرایی است که مشروعیتش را بر بنیان رونق چین و جایگاه جهانی‌اش بنا نهاده است. در حالی که این کاهش رشد، تجمعات خیابان علیه «کووید صفر» را تشدید می‌کرد، بعضی معترضان جرئت کردند خواهان کناره‌گیری شی شوند. گفته می‌شود مسئولان درون دولتش تشویقش می‌کنند اقتصاد را نجات دهد. با این همه، اگر هم از میان ناظران چین کسانی فکر می‌کردند که رهبر بزرگ تغییر مسیر خواهد داد، تعدادشان کم بود.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

وعده ما شنبه ۲۰ اسفند ماه ۱۴۰۱ محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران
از ساعت ۸ لغایت ۱۶

لینک توییت

#ائتلاف_برای_فردا

✅ @karkhone

| آرویند پاناگاریا

هند از اواسط دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ سیاست اعطای خودکار ممنوعیت واردات برای محصولی که تولید کننده داخلی قصد تولید آن را داشت اجرا می‌کرد. در ۱۹۸۰ دولت یک قدم جلوتر رفت و برنامه تولید مرحله‌ای را به کار گرفت. تحت این برنامه به هر تولید کننده به شرطی اجازه تولید یک محصول یا بیشتر داده می‌شد‌ که او می‌پذیرفت بطور تصاعدی اجزاء وارداتی آن محصول را با منشاء داخلی؛ از طریق تولید خودش و یا ابتیاع از سایر تامین کنندگان داخلی جایگزین کند.‌ هدف بنیادین‌ این سیاست تشویق به تولید آن اقلامی بود که تا آن زمان در هند تولید نمی‌شدند. تلاش هند برای تنوع بخشی از طریق کنترل سخت‌ گیرانه واردات توسعه را برای دهه‌ها به عقب انداخت. در هند تنها بعد از آغاز اصلاحات ۱۹۹۱ بود که با گشودن اقتصاد بر روی تجارت خارجی و کنار گذاشتن دلبستگی وافر به تنوع بخشی، شاهد سرعت گرفتن رشد شدند.

✅ @karkhone

برگی از تاریخ

گویا گفت‌‌گویی بوده در زمان ناصرالدین‌شاه، در مورد ایجاد وزارت #تجارت برای تامین حقوق و امنیت تجارت و تاجران، و گویا جماعت جویای مقامِ اداری، آن هم از نوع وزارتش، هر یکی اصرار به وزیر تجارت شدن داشته، احتمالاً به این نیت یا ادعا که چه معجزاتی خواهد کرد. ناصرالدین شاه هم عقلی نشان داده بیشتر از عقلِ همه‌ی حکومت‌های بعدی، و گفته که امور تجارت را خود تاجران (و حتی دلالان) باید تصمیم بگیرند (و شاه فقط آن را اجرایی خواهد کرد) و نیازی به فضولی بوروکرات‌جماعت نیست!

حال این حکم عاقلانه حاصل عقلِ خودِ شاه بوده، یا حاصل نبودِ درآمدِ یامُفتِ نفت، الله اعلم!

متن دست‌نوشته‌ی ناصرالدین‌شاه در این مورد را اینجا بخوانید

✅ @karkhone

چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

پر واضحه که ما همیشه علت‌های رفتن رو بررسی کردیم و علت‌های موندن رو بررسی نکردیم. چرا؟! خیلی معلومه چون موندن که لازم نیست بررسی بشه. اصلا مگه موندن علت میخواد، طرف مونده دیگه چیکارش کنم باید همیشه فکر کنیم، هزینه کنیم مطالعات انجام بدیم کارگروه شکل بدیم سامانه در کنیم وبسایت طراحی بشه کال سنتر ست بشه ارگان بزنیم مقام مسئول ایجاد کنیم و ازینا تاکید میکنم روی ازیناش نه چیز دیگه تفت بدیم برای خودمون که چرا رفتن. اونکه مونده که مهم نیست اون حالا هست بیخ گوشمون یک روزی هم شد به اون تریبون میدیم. اون آقا مهم نیست.
طرح بریزیم رفته ها رو برگردونیم حالا اگه تو این اثنا که داریم سامانه رجعت نخبگان به مام میهن رو میدیم رفقا طراحی کنند و زمان رو از دست دادیم و اونی هم که اینجا بودم رفت، طوریش نی. دیگه باید وقت داد دیگه بچه هم کمتر از ۹ ماه که به دنیا نمی‌آید آقا، شما صاحب تجربه میاد؟

اگر هم کسی زد رو شونمونو گفتش که آقا این نقدی که اینجا هست و دریاب کم هزینه تره بخدا میگیم وا مصیبا نزن این حرفو آقا من دارم تمرکز می کنم رفته رو برگردونم دیگه این چه حرفیه که میزنید.
بهتون برنخوره ها رفقا ما خیلی کج کار کردیم به خودم میگم. من خیلی کج کار کردم.
آقایون خانما از من بپذیرید که ما نسبتش رو هم رعایت نکردیم. یعنی چی؟
ینی هر چرتی هر کی گفت آقا برامون مهم تر بود از حرفی که تولیدکننده و صنعتگر و بازرگانمون گفتن.
ما مادامی که تولیدکننده مون همینجاست میگیم خانم عزیز برادر من میشناسی اینو؟ میگه کی هَ؟ میگیم این دستاورد هارو داشته سنگ بنای این کارخونه رو گذاشته این همه آدم سر سفرش نون میخورن. میگه خدا گواهه اگه بشناسمش!
میگی فلانی که اینجا بود رفت خارج چی؟ میگه آهان اون که دیشب گزارشش پخش شدو میگی؟
میگیم آره. میگه عجب آدمای قد بلندی داریم ما تو این مملکت بهشون بها نمیدن. ای پدرت خوب مادرت خوب اینکه تا دوروز پیش همینجا بود نمیشناختیش حالا رفته اونور یک خبر یک کانال ازش زده از صدر تا ذیلش رو میشناسی؟ حاشا و کلا ازین کار های ما.

مخلص کلام اگر نبود اینقدر رک سخن به میان نمی‌آوردم. عزیزان من اگر ما نمی‌شناسیم به خوبی اون‌هارو اگر نمیدونیم حرف حسابشون چیه اگر نمیدونیم اونا با چه مشکلاتی دست به گریبان هستند و اگر ما به هر علتی بهشون تریبون نمیدیم راه حلش رو باید از اجماع و اجتماع خودمون بخواهیم و طلب کنیم.

زمان برای حسرت خوردن و آنچه تاکنون برما رفته زیاده، بدرد نه مثل منی میخوره نه چون شمایی. راه حل باید داد خیلی هم ساده باید گفت. باید لبیک گفت. باید به اندازه قد و قواره خودمون به این خواست جمعی لبیک بگیم. یکی داره اندازه خودش، یکی معنوی میتونه اندازه خودش یکی علمش رو داره یکی هم میگه من تو هیچ جرگه ای نمیگنجم نه علمش رو دارم نه مایه دارم نه خرم جایی میره ولی فکر میکنم این حرفا که میگی اینا راه درسته. فقط میتونم رول سیاه لشگر رو خوب بازی کنم. اصلا شاید این آخری چه بسا بیش از بقیه به کار هممون بیاید.

عرضم تمام‌. از ساعات پیش رو تا هر وقتیکه این سطور در ذهنتون بود اولا خودتون رو دست کم نگیرید و دوم لبیک بگید به این راه. فکر می‌کنم در خانه ما کس هست که این یک حرف بس باشد. لبیک. لبیک سیاه لشگر هارو دستکم نگیرید.

| م. زائری

#ائتلاف_برای_فردا

✅ @karkhone

‍ جهانی‌شدن معکوس و صنعت رباتیک

| لئو لوییس
/ فایننشیال تایمز

هفته گذشته توکیو مملو از مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری از سرتاسر جهان بود که مشتاق بودند بدانند ژاپن به عنوان بزرگترین شریک تجاری در جنگ سرد جدید چه می‌کند. در «کنفرانس سرمایه گذاری دایوا» صحنه آماده و جعبه‌های نهار بنتو (بقچه غذای خانگی ژاپنی) توزیع شد و در ادامه روبات‌ها و پشتیبان انسانی آنها کاری کردند که قانع‌کننده‌ترین پاسخ داده شد.

ژئوپلیتیک، امروز ساحت ارائه تحلیل‌هایی شده که به ویژه به کار آن دسته از شرکت‌های ژاپنی می‌خورد که به طور فزاینده‌ای با کمبود نیروی کار مواجه‌اند. جهان عملا دارد وارد مرحله‌ جدیدی می‌شود و منظومه‌ای از عوامل، که می‌توانیم آنها را چوب‌ها و هویج‌های فرایند جهانی‌شدن معکوس بنامیم، کاری کرده که آمریکا، چین، ژاپن و جاهای دیگر (به ویژه کره‌جنوبی و تایوان) ناچار به جانمایی جدیدی نظام ترتیبات تولیدی خود شوند و در پاسخ به جهانی‌شدن معکوس، این اتوماسیون است که می‌تواند بهترین راه حل باشد.

تا کنون در ذهنمان همیشه عادت داشتیم کارخانه‌های آینده را با تصویری از اتوماسیون شدید به خاطر آوریم، اما امروز در نتیجه مخاطرات جنگ‌سرد گونه و بروز عواملی که ناچار صنعت را در عرصه جهانی جانمایی مجددی می‌کند، اتوماسیون به شکل جدی‌تری در دستور کار کشورها قرار گرفته است.

تا پیش از همه‌گیری کووید-۱۹، پکن برنامه‌های خودکفایی صنعتی در عرصه فناورانه و محصولات تخصصی را ذیل تابلو «ساخت چین ۲۰۲۵» عادی جلوه می‌داد اما امروز کووید-۱۹ کاری کرده که آنها برای این برنامه سرعت بیشتری در نظر بگیرد و جنبه‌های تند ناسیونالیستی هم به آن بدهند.

هر چه وخامت روابط بین آمریکا و چین بیشتر شده، آمریکا نیز آزادانه سیاست‌های سخت‌گیرانه‌تری را در اتمسفر جداسازی دنبال کرده است. تصویب قوانین «کاهش تورم» و «دانش و تراشه» در سال ۲۰۲۲ به این معنی بود که آمریکا و چین هر دو با سیاست‌های صنعتی برهنه و بر ضد یکدیگر وارد سال ۲۰۲۳ خواهند شد. در سه‌گانه آمریکا، چین و ژاپن، ژاپن که سیاست صنعتی‌اش در دو دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ هم دلیل و باعث نیک‌بختی برخی کشورها و هم مضل و عامل سیه‌بختی تعدادی کشور دیگر بوده، در این تنش ورود اندکی داشت و شاید اکنون این بی‌طرفی باعث شود که این کشور بهترین موقعیت را برای ایفای نقش «ربات‌ساز» دو دیگر کشور داشته باشد.

امروز اصطلاحاتی مانند «درون‌سپاری» (۱)‌ به معنای آوردن خط تولید از بیرون به داخل، «کرانه‌سپاری» (۲)‌ به معنای آوردن خط تولید از فواصل دور به نزدیک و «متحد‌سپاری» (۳)‌ به معنای آوردن خط تولید به کشورهای هم‌پیمان، عبارات پاک و مقدس بسته‌های ژئوپلیتیک شده‌اند. هر چقدر هم که در دنیای واقعی شرکت‌ها نسبت به این مساله شک و تردید داشته باشند، اما منافع مالی و ملی در کوتاه‌‌تر شدن و کمترجهانی‌ شدن زنجیره‌های ارزش، اتفاق‌نظر زیادی بین مقامات در اجرای این سیاست‌ها به همراه ‌آورده است.

هیچ اطمینانی وجود ندارد که این رویه جدید در کوتاه‌ و کمترجهانی شدن زنجیره‌های ارزش تا چه زمان ادامه خواهد داشت و شاید بهترین کار این باشد که همه فرض کنند این فرایند دائمی خواهد بود. بی‌شک تا زمانی که ملاحظات ژئوپلیتیک بر ملاحظات اقتصادی تفوق دارند، دیگر محاسبات اقتصادی که منجر به شکل‌گیری زنجیره‌های ارزش جهانی شده بود به کناری خواهد رفت. به طور مشخص، فشار بر صنایع در ایجاد زنجیره‌های تامین متعدد و کاهش وابستگی به چین، محدودیت‌های جدیدی را در توانایی آنها از منظر بکارگیری نیروی کار ارزانی که هر کجا که در دسترس بود می‌توانست به خدمت درآید، ایجاد می‌کند. در بسیاری از موارد، کاملا آشکار است که انتقال خطوط تولید به آمریکا یا ژاپن، آنها را در جایی مستقر می‌کند که با کمبود نیروی کار و کمبود مهارت شدیدی مواجه‌اند. همین پویایی‌ها و رویه‌های ضدجهانی‌شدن برای چین نیز صادق است و دقت کنیم امروز چین کشوری است که شکاف عرضه و تقاضای نیروی کار آن به طور پیوسته در حال افزایش است.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

از کشور دوست و برادر، عربستان سعودی

| شایان اویسی

در کشوری که زنان آن حق نداشتند به ورزشگاه بروند و یا حتی رانندگی کنند و دختران مدرسه‌ای هم زنگ ورزش نداشتند اکنون نه تنها آن محدودیت‌ها برداشته شده بلکه زنان آن سرزمین می‌توانند بدون حجاب به کنسرت خوانندگان مطرح جهان که در شهرشان برگزار می‌شود بروند و حتی پست سیاسی هم دریافت کنند! در این سرزمین که روزگاری حمل ساز همچون حمل و مصرف مشروبات الکلی ممنوع بود و یا خواندن و فروش کتب فلسفی و سایر ادیان حکم ارتداد داشت؛ در حال حاضر در مدارسش به کودکان موسیقی و فلسفه می‌آموزند و خرید و فروش مشروبات الکلی نیز آزاد است.

شرح و خلاصه‌ای از کتاب پرفروش «هزارتوی سعودی»
/ ادامه دارد...

✅ @karkhone

رکود اقتصادی بزرگ؟

علائم رکود در اقتصاد جهان مشخص هست ولی اقتصاددانان جریان اصلی معمولا تا وقتی که وضعیت خیلی خراب نشه، این علائم رو به رسمیت نمی‌شناسن. در ۲۰۰۷ قبل از فروپاشی، تحلیل‌گران در رسانه‌های جریان اصلی، بازار مسکن امریکا رو فوق العاده قوی ارزیابی میکردن. خیال می‌کردن که اگر مردم تصور کنن همه چیز خوبه، در نهایت چوب جادو به گردش درمیاد و همه چیزو درست می‌کنه. چه ایران باشه و چه امریکا مشکلات اقتصاد با شعبده‌بازی رسانه‌ای حل نمیشه.

برای نمونه بحران رکود تورمی فعلی در امریکا عامل اصلیش خود فدرال رزرو هست که طی سال‌ها تحریک اقتصاد با کمک پول فیات به وجود آورد. حالا شاهد هستیم نرخ بهره دیگه توان کاهش قیمت‌ها رو نداره. یا در اوایل دهه ۲۰۰۰، فدرال رزرو به طور مصنوعی نرخ‌های بهره رو پایین آورد که باعث ایجاد حباب در بازار مسکن شد. اقتصاددانان جریان اصلی باور دارن که فدرال رزرو میتونه یک‌ بار دیگه مثل سال ۲۰۰۸ با تخصیص محرک‌های مالی، به اقتصاد رونق بده, چون میخوان جشن همچنان ادامه پیدا کنه اما باید قبول کرد که جشن مدت‌ها است که به پایان رسیده.

انتظار میره تا شاهد یک افت بسیار قابل توجه در بازارهای سهام یا اخراج گسترده کارکنان نباشیم فدرال رزرو به افزایش نرخ بهره ادامه بده و به 5 درصد برسونه. بازخرید سهام با پول‌های بادآورده فدرال رزرو که نرخ بهره صفر داشت، یکی از مهم‌ترین دلایل افزایش شدید و سریع بازار سهام بود. امریکا رو مثال زدم چون بزرگترین اقتصاد دنیاست و بانک مرکزی این کشور قویترین ابزار های رو برای کنترل در اختیار داره. قوانین و قواعد اقتصاد چیزی نیست که بشه باهاش جنگید و با سخنرانی حلش کرد. برای کشور ما که دهه هاست درگیر این مشکلاتیم, تورم 10 درصدی امریکا یک شوخی بیش نیست. ما عملا هیچ ابزاری برای کنترل تورم نداریم و دولت توان کاهش هزینه هاشو نداره.

میزس در بخشی از کتابش نوشت دولت ها در وهله نخست به این موضوع اهمیت نمیدن که با ایجاد تورم و بالا رفتن قیمت‌ها، برخی افراد ضرر می‌کنن. قانونگذاران میگن: "این نظام خلق پول محشره" اما این نظام محشر، یک نقطه‌ضعف اساسی داره و اون اینه که دوام نمیاره. واقعیت حتمی درباره تورم اینه که دیر یا زود باید جمع بشه. سیاست تورمی نمیتونه همیشگی باشه. تورم در بلندمدت بر اثر فروپاشی پول، به پایان میرسه. به چنان فاجعه‌ای می‌انجامه که وضعی مانند وضع آلمان در سال ۱۹۲۳ پیدا می‌کنه. روز اول ماه اوت ۱۹۱۴ هر دلار آمریکا با چهار مارک و بیست فینیگ آلمان مبادله می‌شد. نُه سال و سه ماه بعد در نوامبر ۱۹۲۳ هر دلار آمریکا معادل ۴.۲ تریلیون مارک بود. به تعبیر دیگر، مارک به هیچ نمی‌ارزید. هیچ ارزشی نداشت.

ZeroHedge

✅ @karkhone

در برخورد با ورشکستگی بانک آنها چه می‌کنند؟ و ما چه می‌کنیم؟

| سیدمحمدمحسن میرداماد


اقتصاد آمریکا در قرن بیستم ۹ بار و در قرن ۲۱ دوبار(قبل ازکرونا) فروپاشی اقتصادی را تجربه کرده ‌است. آخرین بار در سال 2008، ورشکستگی بزرگترین بانک آمریکا (لمن برادرز) با بیش از یک قرن سابقه و ۱۲ بانک دیگر موجب شد بیش از چهار تریلیون دلار دارایی آنها صفر شود، مسکن ثلث قیمت قبل شود، بسیاری بی‌ خانمان شوند و رکود عجیبی دنیا را فراگیرد. البته تعداد بانک‌های ورشکسته (اغلب کوچک) طی دوسال به بیش از۱۶۰عدد رسید.

آنان با پژوهش و درس گرفتن از این واقعه «بازل۳» را برای بانکداری خود نوشتند.

شرکت بیمه سپرده فدرال FDIC نهادی دولتی و مستقل است که اندیشه‌اش پس از فروپاشی اقتصادی سال 1929شکل گرفت و از سال 1934در تعامل با فدرال رزرو(بانک مرکزی آمریکا)، فعالیت می‌کند.

در آمریکا، فدرال رزرو پس از ایفا به وظیفه خود در قبال بانک‌های خصوصی و دولتی در صورتی ‌که وضعیت مالی بانکی اقتضای ورشکستگی داشته باشد، مانع از آن نخواهد شد. اگرچه ورشکستگی هر بانکی به صورت ذاتی ناخوشایند است، اما شاید مزایایی برای کل شبکه بانکی از جهت جلوگیری از ایجاد رقابت‌های ناسالم (مانند بالا بردن نرخ بهره بانکی برای جذب سپرده بیشتر) به همراه داشته باشد.

بیمه و ضمانت سپرده بیش از آنکه از لحاظ اقتصادی حیاتی باشد، از جهت اجتماعی و جلوگیری از هراس بانکی و آشوب‌های مردمی برای حاکمیت هر کشور اهمیت دارد.

پرداخت خسارت بانک‌های ورشکسته چند شرط دارد؛
الف - سپرده های خرد تا سقف ۲۵۰ هزار دلار، زیرا فرض این است که سپرده گذار کلان یک آشنا به اقتصاد است و خودش باید تحقیق لازم را کرده باشد و ریسک پولش به عهده خودش است.

ب- این شرکت 6600 بانک از 6900بانک فعال در ایالات متحده را تحت پوشش خود دارد بانک‌هایی که حق بیمه می‌پردازند در شعب خود موظفند تابلویی نصب کنند که سپرده گذاران خرد از این موضوع آگاه باشند. حق بیمه پس از بازکردن حساب به صورت اتوماتیک به FDIC واریز می‌شود ریسک پول در بانک‌هایی که تحت پوشش نیستند به عهده سپرده‌گذار است.

ج-این خسارت از محل حق بیمه‌ای که FDIC متناسب با ریسک، جمع‌آوری کرده انجام می‌شود. اگر این نهاد توان پوشش سپرده‌ها را نداشته باشد، خزانه از محل درآمدهای مالیاتی و در صورت کسری بودجه با استقراض از بازار (از طریق انتشار اوراق)، تعهدات این بیمه‌گذار را برآورده خواهد کرد. در هر صورت پایه پولی و ترازنامه بانک مرکزی (به هیچ عنوان) درگیر فعالیت‌های مرتبط با ضمانت سپرده‌ها نمی‌شود.

د-شرکت بودن FDIC به این معنی است که حق بیمه‌ها باید به‌گونه‌ای تعیین شود که صرفه اقتصادی داشته باشد. بانک‌سالاری و تعارف معنی ندارد این شرکت در طول بیش از ۸۰ سال فعالیت و حتی در اوج بحران سال ۲۰۰۸، اگر چه نزدیک بود ذخیره این شرکت خالی شود، ولی این‌گونه نشد و بدون اتکا به خزانه فعالیت خود را با سودآوری معقول ادامه داده است.

ما چه کردیم؟
1. اولاً یک صندوق تشریفاتی به نام «صندوق ضمانت سپرده» درست کردیم که سپرده زیر۱۰۰ملیون تومان را تحت پوشش قرار دهد.

2. ثانیاً هیچ بانکی بیمه سپرده‌اش را پرداخت نکرد و بانک مرکزی هیچ کاری نکرد!
بانک‌سالاری یعنی این!!!

3. ثالثاً زمانی هم که صندوق های مالی و اعتباری ورشکست شدند به سپرده گذاران زیر یک میلیارد تومان؟!!! (ودر مواردی بالاتر از یک میلیارد تومان) از پایه پولی، یعنی جیب همه ملت ایران، درست وسط بحران ارزی (خرداد-تیر۹۷) ۳۵ هزار میلیارد تومان پرداخت کردیم!

از همه جالب‌تر استدلال سخیف سپرده گذاران بود که مجوز بانک مرکزی را بهانه می‌کردند!
مگر این همه شرکت(مانند ارج)، که ورشکست شدند از وزارت صنایع، وزارت بهداشت، وزارت کار، تأمین اجتماعی، سازمان استاندارد و... مجوز نداشته‌اند؟ چه کسی خسارت ورشکستگی آنها را به سهام‌داران وسرمایه‌گذاران پرداخت کرد؟

سپرده گذاران محترم! آیا فقط مجوز بانک مرکزی کافی بود یا باید ازخود می‌پرسیدید در اقتصاد راکدی که هیچ فعالیت اقتصادی سود نمی‌کند و همه درحال ورشکستگی هستند، از کجا یک مؤسسه اعتباری دو برابر بانک سود می‌دهد؟

✅ @karkhone

اکبرلاجوردیان؛ آخرین بازمانده خاندان صنعتگر لاجوردی درگذشت

اکبر لاجوردیان از بنیانگذارن گروه صنعتی بهشر و دارنده نشان امین الضرب، 13 مارس برابر با 25 اسفند 1401 از دنیا رفت.


اکبر لاجوردیان از مشهورترین تجار و فعالان اقتصادی عصر پهلوی، عضو هیئت‌رئیسه اتاق بازرگانی تهران، رئیس هیئت‌مدیره شرکت صنعتی بهشهر، عضو هیئت‌مدیره بانک بین‌‌المللی ایران و ژاپن و مدیرعامل «گروه صنعتی بهشهر» و از بنیانگذاران شرکت‌های «مخمل کاشان»، «راوند کاشان» و «پلی اکریل» بود. او سال‌ها بود که در آمریکا زندگی می‌ کرد

پدرش سیدمحمد لاجوردیان و مادرش بتول خانم مرتضوی بود. نظام تربیتی خانواده لاجوردیان، به شدت منظم و سختگیرانه بود. پدرش از کودکی او را به تجارتخانه می‌فرستاد تا در کارهایی مثل جارو کردن کمک کند. سید محمد لاجوردیان با وجود داشتن چند کارمند، همیشه فرزندان و نوه‌هایش را در کارهای مختلف به کار می‌گرفت.

اکبر در دوازده سالگی مادرش را از دست. او تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را (غیر از سال سوم و ششم ابتدایی) در کاشان گذراند. در خرداد ۱۳۲۰ در دبیرستان شاهپور کاشان دیپلم گرفت. پدرش علاوه بر تجارت قماش، مغز بادام، مغز گردو و برگه زردآلو به آلمان صادر می‌کرد.

اکبر از دوازده تا شانزده سالگی، تابستان‌ها به روستاهای مختلف می‌رفت و در خرید زردآلو به کارکنان پدرش کمک می‌کرد. پدرش در هفده سالگی، ده هزار تومان سرمایه برای فعالیت مستقل به وی داد و به این ترتیب او برای اولین بار به فعالیت مستقل تجاری خود روی آورد. او طی چهار سال (۱۳۲۰-۱۳۲۴) سرمایه‌اش را از ده تومان به ششصد هزار تومان رساند. وی در سال ۱۳۲۶ برای گسترش کار به تهران آمد. وی به همراه اعضای خانواده در تجارت برنج، شکر، مغز گردو، پنبه و… فعالیت کرد.

با گسترش فعالیت‌های تجاری خانواده لاجوردی، صادرات به آمریکا و ژاپننیز گسترش یافت و در این کشورها دفاتر تجاری خود را دایر کردند. سیدمحمود، ۲۵ درصد از سهام شرکت «آرین» و دو شرکت تضامنی »لاجوردی» و «جاوید» را با سرمایه‌ای اضافه به برادرش، اکبر فروخت. چهار عضو خاندان لاجوردی، سیدمحمود، اکبر لاجوردیان، احمد و قاسم لاجوردی تا سال ۱۳۴۲ شرکت آرین را اداره می‌کردند. اکبر لاجوردیان در سال ۱۳۲۶ با مهین دخت رضازاده ازدواج کرد . ثمره این ازدواج سه پسر به نام‌های محمد، مسعود، رضا و دو دختر به نام‌های لی‌لی و مهناز بود.

از سال ۱۳۳۰ لاجوردی‌‌ها وارد عرصه صنعتی شدند. بعدها به تولید روغن نباتی، نخ، پارچه، قالی، فلاسک، کشتیرانی و خدمات مالی مانند تاسیس بانک و شرکت‌های خدمات کامپیوتری پرداختند. در سال ۱۳۴۸ اتاق بازرگانی ایران او را به عنوان بازرگانی نمونه معرفی کرد. اکبر لاجوردیان در تأسیس کارخانه‌های نساجی خانوادگی لاجوردیان حضوری فعال داشت و از سال ۱۳۵۰ مدیرعامل کارخانه‌های مخمل کاشان، راوند کاشان و پلی‌اکریل بود.

✅ @karkhone