هنری هازلیت در یک سخنرانی در سال ۱۹۶۴

وقتی سر برمی‌گردانم و به زندگی حرفه‌ای خودم نگاه می‌کنم، می‌توانم دلایل زیادی برای دل‌سردی، دل‌سردی شخصی‌ پیدا کنم. کم تلاش نکرده‌ام. یک دوجین کتاب نوشته‌ام. در بیشتر ۵۰ سال گذشته، از بیست سالگی به این طرف عملا هر هفته می‌نوشته‌ام؛ خبر، سرمقاله، ستون، مقاله. به گمانم در مجموع باید نزدیک به ده هزار سرمقاله، مقاله و ستون نوشته باشم؛ چیزی نزدیک به ده میلیون کلمه! که هنوز در بازار هست! معادل نزدیک به ۱۵۰ کتاب متوسط!
با این‌همه چه چیزی عایدم شده؟... دنیا بی‌اندازه سوسیالیستی‌تر از زمانی شده که من کارم را آغاز کردم... با وجود این به آینده امیدوارم. گذشته از هرچیز، هنوز تندرستم، می‌توانم بنویسم، می‌توانم اندیشه‌های نامحبوب و بی‌طرفدار را بنویسم و هنوز دست برنداشته‌ام. بسیاری از شما هم همین‌طور. پس این پیغام من به شما است: دل‌شاد باشید، سرزنده باشید. اگر هنوز در این جنگ پیروز نشده‌اید، هنوز هم آن را نباخته‌اید... حتی آن عده از ما که به هفتاد سالگی رسیده‌ایم یا از آن گذشته‌ایم، نمی‌توانیم دست روی دست بگذاریم و باقی زندگی‌مان را زیر نور آفتاب فلوریدا چرت بزنیم. روزگار، بی‌باکی می‌طلبد. سخت‌کوشی می‌طلبد. اما اگر ضروریات زیادند، به این خاطر است که آن‌چه در معرض خطر قرار گرفته، حتی از این هم مهم‌تر است. آن‌چه در این میان در خطر افتاده، آینده آزادی انسان، آینده تمدن است.


پ،ن: اسب تروای سوسیالیسم در قامت عدالت اجتماعی، مصادره اموال کارآفرینان مستقل و سرمایه‌داران، حمایت از معیشت مردم، حمایت از تولید داخل، توزیع یارانه‌ها، مالیات‌بندی‌ها و تحدید ورود کالاها، تحدید آزادی‌های اقتصادی، که همه و همه در راستای رفاه خلق انجام می‌شود، دیگر پنهان نیست! و چیزی عیان‌تر از گسترش سوسیالیسم و رسواتر از پدران مهربان سوسیالیست و حامی خلق نیست. سوسیالیسم دیگر اسب تروا ندارد که پنهانی وارد شود. سوسیالیسم همین‌جاست. آزادی و تمدن سال‌هاست که جان می‌دهد و سال دیگری ورق می‌خورد...


✅ @karkhone

| کرستوفر جی.کوین،‌پیتر جی. بوتکه

بازار چیست؟ یک گرایشی در بین مردم وجود دارد که فکر می‌کنند بازارها موجوداتی هستند که تخصیص و توزیع منابع را تعيين تکلیف می‌کنند. بارها شنیده‌ایم که «بازار» مسئول کاهش فرصت‌های شغلی، از دست‌رفتن برخی فعالیت‌های اقتصادی و افزایش نابرابری در توزیع درآمد و نظایر این‌ها محسوب می‌شود. چنین تصوّراتی این واقعیت را نادیده می‌گیرند که بازارها صرفاً انتخاب تک تکِ شرکت‌کنندگان در مبادلات را بازتاب می‌دهند.«بازار» یک مکان مشخص یا یک موجودیت نیست و هیچ هدفی را دنبال نمی‌کند و همچنین هیچ قدرتی برای انتخاب کردن ندارد بلکه «بازار» صرفاً نتایج حاصل از اهداف، طرح‌ها و انتخاب‌های تعداد زیادی از آحاد جامعه (تقاضاکنندگان و عرضه کنندگان) را که آزادانه و داوطلبانه انتخاب کرده‌اند که با سایرین تعامل و مراوده داشته باشند بازتاب می‌دهد. با این وصف، روش دقیق‌تر توصیف «بازار این است که آن را مجموعه‌ای [آرایه‌ای] از مراودات و تعاملات داوطلبانه، متغیر، مداوم و دارای هم‌پوشانی افراد بدانیم که هر کدام اهداف منحصر به فرد خودشان را دنبال می‌کنند و نهایتاً الگویی از تخصیص و توزیع منابع اشکار خواهد شد.

بازارها ارزشمند هستند زیرا برای تحقق اهداف مختلف‌مان معمولاً نیاز داریم با سایر کسانی که اهدافشان را دنبال می‌کنند، هماهنگ شویم. گذشته از همه این‌ها، یکی از ویژگی‌های بارز جامعۀ ثروتمند این است که افراد مقدار ناچیزی از آن‌چه مصرف می‌کنند را خودشان به طور مستقیم تولید می‌کنند و در عوض بیشتر آن‌ها برای تولید آن کالاها و خدماتی که به نظرشان ارزشمند است به سایر افراد اطمینان کرده که می‌توانند آن‌ها را از طریق مبادله به دست آورند.

اندیشمندانی که در حوزه اقتصاد اتريشى کار می‌کنند، بیان می‌کنند که اقتصاددانان باید از تمرکز صرف بر تعادل ایستا دست بردارند و بر تبیین اصول زیربنایی در عملکرد «فرایند» بازار تمرکز کنند این اصول زیربنایی کلیدی عبارتند از:
بازارها به وجود مجموعه خاصی از نهادها وابسته هستند؛ این نهادها امکان آشکار شدن قیمت‌ها برای محاسبات
اقتصادی را فراهم می‌کنند.
محاسبات اقتصادی نقش راهنما را برای هماهنگی سرمایه بازی می‌کنند؛ هماهنگی سرمایه در بستر زمان و در یک ساختار سرمایه گسترده‌تر به منظور تولید کالاهای مصرفی با ارزش افزوده، باید ایجاد شود.
بازارها از طریق اكتشاف اُنتروپرنرها در مواجهه با جهل محض پیش می‌روند.
فرایند اکتشاف اُنتروپرنرها مستمراً ادامه دارد و یک سلسله با پایان باز است.


✅ @karkhone

صنعت تولید علم جعلی در چین: چگونه تهدید ناشی از کارخانه‌های مقاله‌سازی در حال افزایش است؟

| فاینانشال‌تایمز

در بیش از دو دهه اخیر پژوهشگران چینی به بخشی از مهم‌ترین منتشرکنندگان مقالات علمی در دنیا تبدیل شده‌اند. موسسه مطالعات علمی واقع در ایالات متحده که سازمانی است برای تحلیل مسائل حوزه پژوهش، دریافته است که چین در سال 2021، حجمی بالغ بر 23 درصد مقاله در دنیا را تولید کرده است و با این حجم از تولید مقاله، در رتبه دوم بعد از ایالات متحده قرار می‌گیرد.
در عین حال، تعداد ارجاع به مقالات چینی به طرزی چشم‌گیری ارتقا پیدا کرده است، به نحوی که در سال گذشته برای نخستین بار از حیث مقالات دارای بیشترین ارجاع، از ایالات متحده پیش افتاده است. این آمار را موسسه ملی علوم و فناوری ژاپن اعلام کرده است. البته این آمار تا حد زیادی از ارجاع به پژوهش‌های چینی‌ها به عنوان نخستین کسانی که به ژنوم ویرویس کووید 19 اشاره کرده بودند، متأثر است. چینی‌ها در زمینه‌های نو مانند فناوری کووانتوم، ژنتیک و علوم فضایی، و در کنار آن آزمایش موشک‌های هایپر سونیک در دو سال قبل، به تقویت این دیدگاه منجر شده است که چین به سمت توسعه هژمونی جهانی خود در زمینه علم و تکنولوژی در حال حرکت است.
اما متخصصان بر این عقیده‌اند که حجم بالای تولیدات پژوهشی چین از کیفیت پایین برخوردار بوده و حتی بخشی از آنها بیهوده و بی‌ثمر هستند. همچنین انگیزه بخشی از تولیدکنندگان این مقالات کسب جوایز حوزه پژوهشی است، که بقا در نظام دانشگاهی را نیز باید به آن اضافه کرد. یکی از فیزیک‌دان‌های چینی گفته است برای آنکه بتوانیم در فضای دانشگاهی چین دوام بیاوریم باید تعداد بالایی مقاله منتشر کنیم و در نتیجه تمرکز ما بیشتر بر کمیت است تا کیفیت.
مشکلی که باعث می‌شود ردیابی پژوهش های تقلبی و جعلی دشوار شود این است که هیچ ناشری، هرچند تیزبین و دقیق، توان کشف همه تقلب‌ها را ندارد. ممکن است تا زمانی که تقلب یک پژوهشگر کشف نشده است، بتواند سال‌ها یافته‌های کذب و ساختگی منتشر کند. در حوزه زیست پزشکی این مسأله اهمیتی ویژه دارد چون با پدیده درمان سروکار دارد.
افزایش و فزونی‌یافتن پژوهش‌های مشکوکی که کمک کرده‌اند تا چین به یک مرکز قدرت علمی و تکنولوژیکی تبدیل شود توجه تعدادی از پژوهش‌گران مستقلی را به خود جلب کرده است که به بررسی تولیدات علمی این کشور می‌پردازند. یکی از این پژوهشگران، دیوید باینلر است. او روانشناسی است که قبلاً در نیوزیلند کار می‌کرد. او دریافته است که تعداد 150 مقاله در حوزه زیست پزشکی از اساتید دانشگاه جیلین چین، از داده‌های محدود مشابه استفاده کرده‌اند. بر آن اساس وی نتیجه گرفته است که دانشگاه جیلین درون خود یک کارخانه مقاله‌سازی دارد. دو پژوهشگر دیگر این حوزه نیز به فاینانشال تایمز گفته‌اند که دانشگاه جیلین پیشگام تولید مقالات و پژوهش‌های تقلبی است. این دانشگاه به درخواست فاینانشال تایمز برای ارائه توضیح، پاسخ نداد.
تخمینی که از درصد تولیدات علمی تقلبی انجام شده است، بازه‌ای بین 2 تا 20 درصد کل مقالات منتشر شده را شامل می‌شود. در این امر اتفاق نظر وجود دارد که چین یکی از بدترین متخلفان جهان در حوزه تولیدات علمی است، هر چند که کارخانه‌های مقاله‌سازی فقط محدود به چین نیست.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

فراخوان سرمایه‌گذاری در شرکت‌های نوپا

صندوق نفت در نظر دارد در راستای رسالت خود که همانا کمک به شرکت‌های فناور و نوپا می‌باشد و همچنین به منظور حمایت از بومی‌سازی فناوری‌های صنایع نفت،گاز، پتروشیمی و انرژی، نسبت به شناسایی طرح‌های استراتژیک و تحول‌آفرین در صنایع مذکور (از طریق فراخوان که متعاقبا منتشر می‌گردد) اقدام کند.

طرح‌های منتخب و برگزیده در فراخوان‌های مذکور در مسیر فرایند سرمایه‌گذاری صندوق نفت قرار خواهند گرفت.

جزییات و توضیحات تکمیلی در خصوص فراخوان و همچنین رسته‌های اولویت‌دار صندوق نفت متعاقباً از طریق تارنمای صندوق نفت اعلام خواهد شد.

ما، توسط یک چیز هدایت می‌شویم: “شما”

Www.ioiv.ir

ناگفته‌های مناظره دوشنبه شب دکتر غنی زاده و دکتر درخشان در برنامه جهان‌آرا

آن مرجع قدرت که هدایت تمامی فعالیت‌های اقتصادی را در ید قدرت خود دارد صرفاً کنترل اسباب کم اهمیت‌تر زندگی ما را در ید قدرت خود نخواهد داشت، بلکه اختیار تخصیص تمام وسایل محدود به همه اهداف‌مان در ید قدرت خود خواهد داشت. و هر آن کس که همه فعالیت‌های اقتصادی را در ید قدرت خود دارد وسیله دست‌یابی به همه اهداف‌مان را هم در مهار خواهد داشت و بدین ترتیب اوست که تصمیم می‌گیرد کدام اهداف را می‌توانیم برآورده سازیم و کدام را نه. این لب مطلب است. کنترل اقتصادی صرفاً مهاربخشی قابل تفکیک از باقی بخش‌های حیات بشری نیست‌؛ مهار تمامی آن وسایلی است که برای تحقق همه اهدافمان لازم خواهد بود. و هر آن کس که کنترل ابزار و وسایل را در اختیار داشته باشد اختیاردار این خواهد بود که کدام اهداف را باید برآورده کرد و کدام را نکرد، اوست که تعیین می‌کند انسان‌ها به چیز باور داشته و در راه چه چیز باید جهد کنند.

فریدریش فون هایک، یکی از بزرگ‌ترین اقتصاددانان و فیلسوفان سیاسی سده بیستم

✅ @karkhone

بحران بولیوی محدودیت‌های پوپولیسم چپ را به نمایش می‌گذارد

| ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین
/ اکونومیست


چندین هفته است که صحنه‌های حیرت‌انگیزی در بولیوی اتفاق می‌افتد. در یک ماه گذشته، پس از اینکه معلوم شد صرافی‌ها دیگر دلار ندارند، بانک مرکزی مستقیماً به مردم دلار فروخته است. صف‌های طولانی برای خرید دلار در خیابان‌های لاپاز، پایتخت، درست شده است. بانک مرکزی انتشار داده‌های مربوط به ذخایر ارزهای خارجی‌اش را متوقف کرده که نشان می‌دهد مقدار اسکناس‌های باقی مانده‌اش به میزان خطرناکی کم است. با فرار سرمایه‌گذاران، ارزش اوراق دولتی ریزش کرده است: اوراقی که موعد بازپرداختشان 2028 است، به ازای هر دلار ارزش، 48 سنت معامله می‌شوند.
کابوس بولیوی بازتاب چند مشکل کوتاه مدت است، از جمله افزایش نرخ بهره در سرتاسر جهان و افزایش قیمت سوخت به دلیل جنگ در اوکراین. این مسائل وام گرفتن را گران‌تر کرده‌اند و قیمت کالاهای وارادتی را افزایش داده‌اند. اما علت اصلی این مخمصه مدل اقتصادی غیرمسئولانه‌ای است که از زمان به قدرت رسیدن پوپولیست‌های چپ در حدود دو دهه پیش در حال اجرا بوده است. در سال 2006، اوو مورالس، یک کشاورز سابق کوکا، پس از رسیدن به ریاست‌جمهوری پایان «عصر استعماری و نئولیبرال» را اعلام کرد  و تصویری از چه گوارا، یک انقلابی مارکسیست خشن، را که با برگ‌های کوکا درست شده بود پشت میزش آویزان کرد. امروز، هزینۀ کامل پوپولیسم اقتصادی روشن‌تر می‌شود، همینطور درس‌هایی که دیگر کشورهای آمریکای لاتینی که وسوسه شده‌اند آن را امتحان کنند می‌توانند از آن بگیرند.
درس اول قدیمی است: روی رونق کالا حساب نکن: وقتی مورالس به قدرت رسید، بخت یارش بود و قیمت گاز طبیعی بالا رفت و ثروت بادآورده‌ای را نصیب کشوری کرد که حتی امروز هم چهار دهم درصد گاز جهانی را تولید می‌کند. صادرات افزایش یافت. بولیوی توانست انباشت ذخایر ارزی‌اش را به بیشترین میزان در تاریخش برساند: از معادل 12 درصد تولید ناخالص داخلی در سال 2003 به 52 درصد آن در سال 2012. آقای مورالس و آرسه، که الآن رئیس‌جمهور است و قبلاً وزیر اقتصاد بود، با استفاده از این درآمدها دست به خرج‌های گزافی زدند، از جمله یارانۀ سوخت، که ارزششان حدود 4 درصد تولید ناخالص داخلی در سال 2022 بود. متأسفانه قیمت بنزین و تولید رو به کاهش بوده است و چشمۀ پول دارد خشک می‌شود.
درس دوم، مراقب تثبیت قیمت ارز باشید. در سال 2008، نرخ ارز ثابتی معرفی شد که از سال 2011 به این سو، هر دلار، 96/6 بولیویانو بود. این اقدام تا مدتی تورم را پایین نگه داشت و برای اقتصادی با تلاطم‌های تاریخی ثباتی به وجود آورد. اما با گذشت زمان، معلوم شد این تثبیت قیمت بسیار پرهزینه است. به جای ارائۀ ثبات، مشکلات را زیر فرش قایم کرده است.
بالاخره، خصومت نسبت به سرمایۀ خصوصی بی‌جواب نمی‌ماند. بولیوی یک دورۀ عیاشی ملی‌سازی داشت که شامل میادین گاز و شبکۀ برق هم می‌شد. رفتار دولتش با کسب و کارها کینه‌توزانه بوده است. همانطور که انتظار می‌رود، سرمایه‌گذاری‌ها آب رفت. در پنج سال گذشته ،جریان سرمایه‌گذاری بلند مدت شرکت‌های چند ملیتی از اوج 12 درصد تولید ناخالص داخلی در سال 1999 به میانگین یک دهم درصد رسیده است. احتمالاً مجموع سرمایه‌گذاری فقط 14 درصد تولید ناخالص داخلی باشد که پایین‌ترین نرخ در آمریکای جنوبی است. هیچ شرکت بزرگی در فهرست نیست.
سخنرانی آقای آرسه برای جذب کارآفرینان کمی زیادی دیر است. فقط گزینه‌های بد پیش رویش مانده است. دولتش می‌توانست ریاضت اقتصادی وضع کند، از وام دهندگان چند جانبه وام‌های حتی بیشتری بگیرد، بعضی از ذخایر لیتیومش را به چین نکول بدهد یا بفروشد که شرکت‌های دولتی‌اش با حقوق مالکیت عجیب و غریب مشکلی ندارند اما قیمت‌های بسیار پایین می‌خواهند.
تعداد کمی از دیگر کشورهای آمریکای لاتین نرخ ارز ثابت دارند. اما بسیاری‌شان به یک نوع کالا وابسته‌اند. و این منطقه با حضور دولت‌های چپ‌گرا در قدرت، «موج صورتی» جدیدی را تجربه می‌کند که بحثشان این است که چقدر به غریزۀ قوی دخالت دولتی‌شان میدان بدهند. این پیغام از بولیوی، کشوری که به معنای واقعی کلمه دارد پول‌هایش تمام می‌شود، می‌گوید که محدودیت‌هایی وجود دارد.


✅ @karkhone

آیا شنیده‌ای داستان کسی را که دستش سوخت؟
و تو چه میدانی که سوختن چیست؟

بسیاری اوقات با این تحلیل تقلیل‌گرایانه مواجه می‌شویم که گروه طرفدار دخالت و برنامه‌ریزی از پیش تعیین شده، با توسل به ذکر و پیشگویی خطی یک سری رویدادهایی، سعی می‌کند بگوید رابطه جبری میان متغیرهای گوناگون را کشف کرده و مسیر صحیح برای نیل به هدف مشخص شده.
سپس اینگونه نتیجه می‌گیرند که مسیر مشخص، این هم برنامه، چند قدم بر می‌داریم و تمام.
حالا ابرقدرت شده‌ایم!

اما آیا اینطور است؟
نه! اگر اینطور بود که مشکلی نداشتیم.

حتی با فرض اینکه مدعیان چنین روشهایی، نسبت به آنچه که گفته‌اند، آگاه باشند و با فرض درستی قطعه استدلال‌هایی که مرتب نموده‌اند، باز هم مشکلاتی وجود دارد.
البته هیچکدام از این اخوی‌ها تا به حال نتوانسته‌اند حتی یکی از مفروضاتشان را هم توجیه کنند، با این حال می‌خواهیم برایشان ارفاق قائل شویم و بگوییم که تا اینجا پذیرفتیم و شما درست می‌گویید.

یک مثال:
فرض کنید برای صبحانه می‌خواهید چایی داغی نوش جان کنید.
استکان چایی که هدف باشد، مکان مشخصی دارد. به خوبی هم واضح است.
توسط دستان می‌خواهید آن را بردارید.
دست هم مال خودتان است. کنترل کامل روی دست خود دارید، نشان به آن نشان که برای اظهار تسلط بر موضوعی، مثل می‌آورید که مثل کف دست می‌شناسید.
مسیری را در لحظه اول تصور می‌کنیم و دست را دراز می‌کنیم سمت چایی داغ!
لکن با چشمان بسته!
بله، با چشم بسته.
وقتی مسیر مشخص باشد، هدف هم مشخص و ابزار هم مشخص، آیا نیازی به چشم دارید؟
ظاهرا نه.
نتیجه را می‌توان پیشبینی کرد.
یا دست را داخل چایی داغ نموده و می‌سوزیم یا استکان را واژگون کرده و ...
اگر هم مثل حلزون آهسته اقدام کنیم، شاید پس از یخ کردن چایی و البته در میان خنده اهل سفره، بتوانیم به آن دست پیدا کنیم.
راستی چشم چه کاری می‌کرد که در طول مسیر، کار اینقدر مشکل شد؟

در واقع تصور باطلی است که بپنداریم مسیر مشخص است.
مسیر هیچگاه مشخص نیست. همواره عدم قطعیت‌هایی وجود دارد و لازم است در طی حرکت دیفرانسیلی، مداوم حرکت و مکان دست به مغز ارسال شده و تصحیح شود تا بتوانیم چایی را برداریم.
نه تنها دست ما سرخود از مسیر منحرف می‌شود و نیاز به تصحیح مداوم و پیوسته مسیر حرکت دارد، بلکه از بدو حرکت هم در هیچ مسیر مشخصی حرکت را شروع نمی‌کند، بلکه در حین حرکت راه خودش را توسط رصد و پردازش پیوسته پیدا می‌کند.
حتی مسیر اولیه که تصور می‌کنیم نیز وهم‌آلود است و هیچ مشخصات دقیقی هم ندارد.
به عبارت دیگر، مسیر حرکت، یک میل کلی است نه واقعا مسیر!
بله، مسیر، نتیجه حرکت دیفرانسیلی بود که پس از اتمام کار، تازه معلوم می‌شود نه اینکه از پیش معلوم باشد.

و البته که اجتماع به مراتب پیچیدگی‌های بیشتری نسبت به عمل چایی نوشیدن دارد.
بینهایت پیچیده‌تر.

مدیریتی هم که بر مبنای پیشگویی و وضع قوانین به ظاهر عالمانه باشد، همینطور است.
در واقعیت، عملا مسیری وجود ندارد و درجات آزادی بیشمار کنش‌های فردی انسان باعث می‌شود که مسیر حرکت اقتصادی بازار و مردم (مجموعه‌ای از کنش‌های فردی) قابل پیشبینی نباشد.
این همان جایی است که جناب برنامه‌ریز می‌گوید: «بله، هر لحظه مسیر نیاز به کنترل دارد، پس بیاید کنترل را بیشتر کنیم، چند سامانه هم طراحی کنیم و ادوات رصد (فضولی و جاسوسی) نصب کنیم تا راحت‌تر به مردم خدمت کنیم و آنها را در مقابل سوختن، صیانت کنیم. این طفل معصوم‌ها به ما نیاز دارند!»
از این رو سیاست‌های کنترل‌گرانه همیشه به شکست منتهی می‌شوند.
البته حقا که در یک مورد، نیل به هدف میسر شده بود، آن هم پس از یخ کردن چایی.
در حالی که کسی واقعا در بازار آزاد فلسفه‌بافی نمی‌کند و خودش را میان آمار مختلف خفه نکرده است، موفق هم هست و این همان سحر و جادوی بازار آزاد است. همان جادویی که هیچ چیز خاصی جز خود ما و کنش های فردی تک تک ما ندارد.
پس زمانی که کنش ما آزاد باشد، خصلت خودکنترلی و رصد دائمی فعالیت ما توسط شخص خودمان باعث به وجود آمدن نظمی می‌شود که در ظاهر آشفته است، اما عمیقا منظم، قاعده‌مند و بی‌نهایت هوشمند.
چیزی که طرح‌های جبارانه و از پیش برنامه‌ریزی شده را برای عوام جذاب می‌کند، ظاهر ارتشی و نظامی آن است که باعث می‌شود مخاطب خیال کند که با طرحی بسیار پیشرفته و در عین حال ساده‌انگارانه، درست مثل خطکش فلزی تراشکاری سر و کار دارد که البته در نهایت شکست می‌خورد، باز هم شکست می‌خورد و دوباره شکست خواهد خورد تا اینکه شکست خورندگان فعلی، جایشان را با شکست‌خورندگان بعدی عوض کنند.

✅ @karkhone

مخاطرات سیاست صنعتی
(نگاهی به دو یادداشت وال‌استریت ژورنال در هفته جاری)

سیاست جدید اجتماعی صنعتی بایدن – سردبیر

یارانه‌های دولتی هرگز رایگان نیستند و اکنون به عینه می‌بینیم که شرکت‌های نیمه‌هادی آمریکا و سایرین چه هزینه‌ای برای امضای سیاست صنعتی پرزیدنت بایدن می‌پردازند. آنها (به جای پیشتازی علمی) خدمت‌گزاران قراردادی یک سیاست اجتماعی ترقی‌خواهانه شده‌اند. دموکرات‌ها سال گذشته جمهوری‌خواهان را برای تصویب قانون ۲۸۰ میلیارد دلاری تراشه خود که شامل ۳۹ میلیارد دلار کمک مالی مستقیم به سازندگان تراشه و ۲۵ درصد اعتبار مالیاتی سرمایه‌گذاری می‌شود، تحت فشار قرار دادند. جمهوری‌خواهان امیدوار بودند که این امر «جو مانچین» سناتور ویرجینیای غربی را ارضاء کرده باشد، اما پس از تصویب «قانون دانش و تراشه» (مصوب ۹ آگوست ۲۰۲۲)، او به سرعت «قانون کاهش تورم» (مصوب ۱۶ آگوست ۲۰۲۲) را بیرون آورد و به تصویب رساند.

اکنون دولت از یارانه نیمه هادی‌ها برای تحمیل بسیاری از سیاست‌های اجتماعی خود استفاده می‌کند که پیش‌تر آنها را در لایحه «نظام حمایتی بهتر» (۱) گنجانده بود و شکست خورده بود. روز سه‌شنبه، «جینا ریموندو»، وزیر بازرگانی، قوانین جدیدی برای سازندگان تراشه ارائه کرد و باطن اصلی سیاست را در گفتگو با نیویورک تایمز خیلی خلاصه لو داد «حتی اگر کنگره هم نمی‌خواست ما کاری را که باید انجام می‌دادیم، در اجرا با استفاده از یارانه‌ها انجام می‌دادیم».

با قضیه مراقبت از کودکان شروع کنیم، که سازندگان تراشه‌های متقاضی بیش از ۱۵۰ میلیون دلار کمک فدرال، ملزم به ارائه این نوع کمک‌ها به کارمندان و کارگران ساختمانی خود شده‌اند. پیدا کردن نیروی کار برای راه‌اندازی این مراکز نگهداری از کودکان، به ویژه در مناطق روستایی، ممکن است حتی از یافتن نیروی کار برای ساخت و راه‌اندازی کارخانه‌های تراشه نیز سخت‌تر باشد. نیروی کار شاغل در حوزه مراقبت از کودکان هنوز در آمریکا ۵۸۰۰۰ نفر کمتر از وقوع همه‌گیری کووید-۱۹ است. زمانی که تقاضا برای مراقبت از کودکان بالا برود، دستورالعمل وزارت بازرگانی عملا این هزینه را برای تمامی والدین که در نزدیکی کارخانه تراشه زندگی می‌کنند نیز افزایش می‌دهد.

هر چه زودتر از این تخیلات بیرون بیایید. هیچ مراقبتی از کودکان انجام نخواهد شد و سازندگان تراشه‌ها مجبور خواهند بود برنامه‌های مراقبت از کودک خود را به همراه دیگر ذینفعان، اعم از دولت‌های ایالتی و محلی و گروه‌های محلی متخصص در امر مراقبت از کودکان، صرفا به شکلی طراحی کنند که این کمک‌ها را دریافت کنند.

سازندگان تراشه باید به کارگران ساختمانی دستمزدهای تعیین‌شده توسط اتحادیه‌ها را بپردازند و به شدت تشویق می‌شوند (به عبارت بهتر ملزم می‌شوند) که قرارداد کار معین با آنها ببندند که به اتحادیه‌ها اجازه می‌دهد حقوق، مزایا و قوانین کار را به همه کارگران دیکته کنند. ایالت‌هایی که قرارداد کار معین را به نفع کارگران محدود کرده‌اند، اگر بخواهند از این بذل و بخشش فدرال بهره‌مند شوند، ممکن است مجبور شوند قوانین کار خود را تغییر دهند، که به ضرر همه کارگران شغل‌های دیگر در آن ایالت خواهد بود.

همچنین سازندگان باید از آنچه دولت «اصول مشاغل خوب» نام نهاده پیروی کنند که تضمین می‌کند به کارگران تمام‌وقت و پاره‌وقت مزایای عائله‌مندی داده شود که امنیت اقتصادی و تحرک کارگران را بهبود می‌بخشد. سازندگان تراشه باید در برنامه‌های خود خدمات جامع خود، مانند مراقبت از بزرگسالان، کمک‌ هزینه رفت و آمد یا کمک هزینه مسکن، را برای حمایت از افراد محروم و از نظر اقتصادی ضعیف جامعه شرح دهند. به عبارت بهتر، دولت دارد از طریق یارانه‌های صنعتی یک سیستم رفاهی «از گهواره تا گور» را به اقتصاد تحمیل می‌کند.

خانم رایموندو، وزیر بازرگانی، سوسیالیست نیست، اما در اینجا او بدل به مجری سیاهه دستورات چپ دموکرات شده است. آیا او برای آینده سیاسی خود برنامه‌ای دارد؟ او این مداخله عظیم در اقتصاد خصوصی را با این ادعا توجیه می‌کند که سازندگان تراشه موفق نخواهند شد مگر اینکه راهی برای جذب، آموزش، به کارگیری و اشتغال زنان بیابند. اما شرکت‌ها نیازی ندارند که دولت به آنها بگوید چگونه کارگران را جذب و حفظ کنند. این اقدامات خانم رایموندو صرفا هزینه‌های تجاری را افزایش می دهد.

جدا تمسخرآمیز است که سازندگان تراشه‌ برای کاهش هزینه‌ها، تولید خود را به آسیا منتقل کنند و تولید تراشه در آمریکا ۴۰ درصد گرانتر از خارج از کشور باشد. یکی از دلایل اصلی آن همین انبوهی از مجوزهای دولت است و حالا سازندگان تراشه‌‌ که یارانه فدرال دریافت می‌کنند همچنان باید از مقررات بیشتری ذیل «قانون سیاست ملی محیط‌زیست» تبعیت کنند.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

به یاد دارم زمان کنکور از معلم‌هامون می‌پرسیدیم که این همه راه طولانی استاد، روش تستیش چیه که سریع‌تر به جواب برسیم؟ بیشتر هم توی درسای محاسباتی مثل فیزیک و ریاضی مصداق داشت و هر چی هم که به کوران کنکور نزدیک‌تر میشیدیم بخصوص توی سال‌های آخر و پیش‌دانشگاهیی این سوال بیشتر پرسیده میشد. اکثرا هم میگفتن اما چه اونایی که میگفتن راه تستی رو و چه اونایی که راه تستی احیانا نداشت درموردش ازمون میپرسیدن " واقعا فکر می‌کنید طراح سوالات این روش‌ها رو نمیدونه؟" و این سوال همه چی رو خراب میکرد. چون از سمتی روش تستی کارایی نداشت و از طرفی راه حل اصلی زمان‌بر بود!
این سوالِ درست و جواب به این سوال مبین خیلی چیزا بود اون روزای جوونی.

حالا اما باید پرسید مگه عرضه‌کننده که اینجا میشن این دو کارخونه اختلاف قیمت های بازار رو نمیدونه که اینطور داره به ثمن بخس محصولش رو عرضه میکنه؟!
این آخرین لیست اعلام قیمتی قبل از اون مرحوم هست.

اون بنده خدا که استیضاح شد و رفت. ما موندیم خبرنگار واحد مرکزی که بیش از حد در نقش سخنگویی‌اش فرو رفته. به خودت بیا مرد. به خودمون بیاییم مردم. اون مرد رفت!


✅ @karkhone

با خوش‌رقصی دیوانه‌اش کرده‌اید!

اعلیحضرت[پهلوی دوم] شروع کردند به فرمایشات حکیمانه که: «انقلابی که ما در ایران کردیم لنین در شوروی، مائو در چین و کاسترو در کوبا نکردند، در ایران ما زمین را به روستاییان دادیم، فئودال‌ها را خلع ید کردیم، بی‌آن‌که از دماغ کسی خون بیاید»، سپس رو کرد به دکتر [پرویز ناتل]خانلری که: «من شنیده‌ام شما علاوه بر استادی در زبان و ادبیات فارسی و فرهنگِ ایرانی صاحب نظریات و افکاری در زمینهٔ مسائل اجتماعی ایران هستید. به‌نظرِ شما نباید این افکار ما تئوریزه شود و در دانشگاه‌های ایران و جهان تدریس شود؟» دکتر خانلری درماند که چه بگوید، گفت: «به‌گمان این خدمتگزار این افکار باید در کمیته‌های تخصصی بررسی شود و صاحب‌نظران اقدام کنند.» ظاهراً اعلیحضرت از این حرف خوشش نیامد و رو کرد به من که: «آقای [دکتر محمود] صناعی من شنیده‌ام که شما علاوه بر دانش تخصصی خود، در دانشگاه لندن، شاگرد هارولد لسکی بوده‌اید. این‌کاری که ما در ایران کردیم، لنین در شوروی، مائو در چین، کاسترو در کوبا...به‌نظرِ شما نباید این افکار تئوریزه و تدریس شود؟» گفتم: «همانطور که آقای خانلری به عرض مبارک رساندند این افکار باید در کمیته‌های تخصصی بررسی شود و تصمیم گرفته شود.» شاه ظاهراً از این جواب‌ها خوشش نمی‌آمد. منتظر جواب مقدر و در انتظار تأیید و تکریم بود. نوبت که به دکتر باهری رسید، گفت: «چاکر از دوستان خود در عجبم که چرا فرمایشات مبارک را موکول به کمیته و کمیسیون می‌کنند. اَظهر مِن‌الشمس است که همهٔ نظریات اعلیحضرت هر‌چه زودتر باید به زبان‌های مختلف ترجمه شود و در دانشگاه‌های جهان تدریس شود.» اعلیحضرت از پاسخ باهری بسیار خوشحال و خشنود شد. با لبخند قهوه‌اش را نوشید و گفت: «بله، من هم این‌جور خیال می‌کنم. آقایان مرخص‌اند.»
موقع خروج از کاخ، باهری ملامت‌کنان به دکتر خانلری گفت: «مگر سرت به تنت سنگینی می‌کند؟ "باید بررسی شود" یعنی چه؟ باید همین جواب را می‌دادی که من دادم.» و پاسخ دکتر خانلری این بود که: «همین خوش‌رقصی‌ها را می‌کنید که دیوانه‌اش کرده‌اید!»

یادها و دیدارها
تالیف ایرج پارسی‌نژاد، چاپ اول، تهران؛ فرهنگ نشر نو، ص ۲۱۰-۲۱۱

✅ @karkhone

صنعت کفش چگونه با دخالت‌های دولتی نابود شده است؟

| اصلان علی عباسی

در عید نوروز ۱۴۰۲ به تبریز شهر زادگاهم سفر کردم. فرصتی دست داد تا با یک نفر از صنعتگران باسابقه کفش در تبریز گپ و گفتی داشته باشم. این صنعتگر به مدت ۶۰ سال در صنعت قالبسازی کفش فعالیت کرده است. وی از زمانیکه قالب کفش با دست و با زحمت بسیار ساخته می‌شد تا زمان حال که با دستگاههای تزریق پلاستیک این کار انجام می‌شود، تجربه حضور در این صنعت را دارد.
از ایشان سوالی در خصوص امکان صادرات کفش دست‌دوز تبریز پرسیدم. در پاسخ به سوالم، خاطره‌ای از حضور ایتالیایی‌ها در تبریز برای سرمایه‌گذاری و تولید کفش دست‌دوز برای صادرات به ایتالیا نقل کرد. این واقعه به سال ۱۳۹۶ باز می‌گردد که طی آن ایتالیایی‌ها در تبریز به استادان و صنعتگران با سابقه‌ی کفش دست‌دوز مراجعه کرده بودند تا با ارائه پیشنهادی قابل توجه، همکاری برای تولید و صادرات کفش به ایتالیا را آغاز کنند. در این پیشنهاد همکاری، دستمزد استادان کفش دست‌دوز رقم قابل توجهی بود و آنها را ترغیب می‌کرد که به این پیشنهاد پاسخ مثبت بدهند. ضمن اینکه چنین همکاری، آموزش به افراد جدید و حفظ این صنعت در تبریز را تضمین می‌کرد. اما مشکل و موانع تولید از آنجایی آغاز می‌شود که پای دولت و بوروکرات‌های دولتی به این موضوع باز می‌شود. به این صورت که این همکاری صنعتی باید به صورت رسمی توسط وزارت صمت و سایر دستگاه‌های دولتی مورد رصد قرار گیرد. در پروسه بررسی سازمان صمت تاکید شده بود که مبالغ دریافتی از ایتالیایی‌ها ابتدا باید به صندوقی که در وزارتخانه پیش‌بینی شده است واریز شود و سپس در وزارت صمت و بر مبنای تصمیم مسوولان مربوطه، مبالغ دریافت شده به ریال و با نرخ تبدیل مورد نظر دولت به تولیدکنندگان کفش در تبریز پرداخت شود!!! این نوع واسطه‌گری در تولید و شریک شدن در سفره تولیدکنندگان که توسط بوروکرات‌های پشت میزنشین اعمال می‌شود بزرگترین ضربه به تولید است و این بوروکرات‌ها بدون اندک زحمتی، حاصل کار و زحمات سایرین را به حساب خود واریز می‌کنند. همچنین اگر واردات مواد اولیه‌ نظیر چرم با کیفیت و درجه یک که برای تولید کفش لازم است، ضرورت داشته باشد انواع دریافتی‌ها مانند حقوق ورودی، مالیات و سایر موانع موجب افزایش قیمت مواد اولیه می‌شود و مزیت و سودآوری تولید را کاهش می‌دهد و به مانعی برای تولید تبدیل می‌شود. علاوه بر اینها، ایشان تأکید می‌کرد که صنایع خرد و نیمه خرد تحت فشار سنگین قوانین و مقررات دولتی و بیمه و مالیات قرار دارند و امکان ادامه حیات از آنها سلب شده است‌.
اما آخرین مسأله‌ای که ایشان گفت بسیار تاسف آور است. وی با افسوس گفت این اساتید کفش دست‌دوز در حالیکه می‌توانستند در شغل تخصصی خود فعالیت کنند و با سرمایه‌گذاران اروپایی همکاری داشته باشند، برای امرار معاش ناچار به رانندگی و مسافرکشی شده‌اند! نتیجه‌ی این شرایط نابودی صنعت کفش و از بین رفتن مهارت و تخصص تولید کفش دست‌دوز در تبریز است. بنابراین در سال‌های آینده اساتیدی که بتوانند کفش دست‌دوز تولید کنند و به دیگران نیز این مهارت را آموزش دهند در این صنعت حضور نخواهند داشت و به تاریخ خواهند پیوست. به این ترتیب صرفاً تولید کفش با دستگاههای صنعتی می‌تواند ادامه حیات بدهد که این مورد نیز از دخالت‌های دولتی در امان نیست و چه بسا در آینده به طور کامل از بین برود. این نمونه از وضعیت صنعت کفش دست‌دوز، به خوبی نشان می‌دهد چگونه مزیت‌های نسبی و پتانسیل‌های اقتصادی در ایران با دخالت‌های دولتی و قوانین و مقررات زائد از بین می‌رود که نتیجه‌ای جز کاهش رشد اقتصادی و افزایش بیکاری و فقر ندارد.

✅ @karkhone

تحریف ممنوع!

در سالروز درگذشت دکتر علینقی عالیخانی، عده‌ای از فعالین رسانه‌ای و اقتصادی یادبودی در کلاب‌هاوس با حضور اعضای خانواده آن مرحوم ترتیب دادند. نکته عجیب روایت کاملا تحریف شده از نحوه سیاستگذاری دهه چهل و دلایل موفقیت آن دوره بود. حتی برای توصیف رویکرد اقتصادی آن دوره نقل قولی از میلتون فریدمن مطرح شد!

در حالی که اگر کسی کمترین آشنایی با رویکرد اقتصادی دکتر عالیخانی داشته باشد، می‌داند که رویکرد دهه چهل چیزی به جز راهبرد جایگزینی واردات با تلاش‌هایی برای تشویق صادرات نبود. رویکردی که در بسیاری از کشورهای در حال توسعه آن زمان، از کره و هند گرفته تا پاکستان و ترکیه مرسوم بود. در مقاله‌ای که در خصوص ویژگی‌های حکمرانی اقتصادی دهه چهل نوشته‌ام و به زودی منتشر می‌شود، اهم ویژگی‌های آن دوره را در موارد زیر خلاصه کردم:

1. طبق تجربه اکثر دولت‌های توسعه‌گرا، وجود یک سازمان محوری برای برنامه‌ریزی و پیگیری سیاست‌های توسعه‌ای حیاتی است. در ایران دهه چهل ابروزارتخانه اقتصاد که شامل بخش صنعت، تجارت و گمرک می‌شد چنین نقشی را با همکاری سازمان برنامه و بانک مرکزی ایفا می‌کرد.

2. گرد هم آمدن عده‌ای از تکنوکرات‌های شایسته که عموما خارج از حلقه نخبگان سیاسی آن روز محسوب می‌شدند باعث ظهور پدیده‌ای شد که به جزیره شایستگان معروف است. نفوذ ناپذیری و کارآمدی نسبی از ویژگی‌های اصلی این جزیره شایستگان بود.

3. استفاده بجا از بنگاه‌های دولتی در مواردی که بخش خصوصی توانایی یا تمایل سرمایه‌گذاری در آن حوزه‌ها را نداشت. تاسیس سازمان گسترش و نوسازي صنايع ايران در تيرماه 1346 با دو وظيفه اصلي ايجاد بنگاه‌هاي صنعتي جديد و نوسازي بنگاه‌هاي فرسوده در همین راستا بود.

4. کمک به تامین مالی بخش خصوصی توسط دو بانک توسعه‌ای حرفه‌ای انجام می‌گرفت. دو بانک اعتبارات صنعتی و بانک صنعتی و معدنی با مدیریت کارآمد و شایسته وظیفه تامین مالی سرمایه‌گذاری‌های صنعتی را به خوبی انجام دادند.

5. ارتباط مداوم وزارت اقتصاد با بخش خصوصی موجب حرکت جریان اطلاعات بین بخش عمومی و خصوصی و اعتماد متقابل بین دو طرف شد.

6. سیاست‌های حمایتی و تشویقی همراه با نظارت و در صورت لزوم استفاده از ابزار تنبیه بکار گرفته می‌شد. به این معنی که اگر گیرنده رانت عملکرد ضعیفی داشت، حمایت‌ها قطع می‌شد. بقول دکتر عالیخانی "بخش خصوصی می‌توانست از حمایت استفاده کند ولی سوء استفاده نه". البته بخشی از این توانایی انتظام دولت ناشی از نوپا بودن صنعتگران مدرن و نفوذ سیاسی محدودشان بود.

7. یکی از ابزارهای مهم حمایتی، تشویق ورود به حوزه‌های جدید سرمایه‌گذاری با ایجاد انحصار موقت بود. به این شکل که به سرمایه‌گذار گفته می‌شد با سرمایه‌گذاری در حوزه‌های جدید تا چند سال برای آن فعالیت پروانه ساخت دیگری صادر نشده و جلوی واردات آن کالا هم محدود می‌شود. این رویکرد یکی از بزرگترین موانع سرمایه‌گذاری در حوزه‌های جدید که معروف به آثار جانبی اولین سرمایه‌گذار است (Stiglitz, 1989; Hausmann & Rodrick, 2003) را رفع می‌کند.

منبع

✅ @karkhone

چرا دلار همیشه برنده است؟

| فرانچسکو گوئررا
/ رویترز

گزارش‌های افول دلار، به صورت حیرت‌آوری بزرگ‌نمایی می‌شوند. نوسانات فرسایشی سهم دلار آمریکا از ذخایر ارزی جهانی، همراه با افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی، صحبت‌ها درباره پایان دادن به سلطه پول ایالات متحده را دوباره برانگیخته است. در واقع، وضعیت کلی بدون تغییر باقی می‌ماند. نقش بزرگی که ایالات متحده در بازارهای سرمایه، تجارت و بدهی ایفا می‌کند، وضعیت موجود را تقویت می‌کند. تا زمانی که اقتصاد جهانی تحت بازنگری کامل قرار نگیرد، دلار همچنان در صدر خواهد بود.

اقتصاد جهانی با دلار کار می‌کند. هرچند این موضوع بسیاری از خارجی‌ها را می‌آزارد. اتکای بیش از حد به ارز آمریکایی می‌تواند منجر به بی‌ثباتی در بازارهای نوظهور، کاهش جریان‌های تجاری و ایجاد سرریزهای جهانی شود، مانند زمانی که بازارهای مالی در مارس 2020 ذوب شدند.

این مشکل از زمان تاج‌گذاری دلار به عنوان ارز ذخیره اصلی پس از جنگ جهانی دوم وجود داشته است. در سال 1971، جان کانلی، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده به طعنه معروفی گفت که «دلار واحد پول ماست، اما مشکل شماست». در سال 2019، تقریبا 50 سال بعد، مارک کارنی، رئیس بانک مرکزی انگلستان نیز همین احساسات را ابراز کرد.

مدعیان کنونی تاج‌و‌تخت ارز جهانی عبارتند از؛ یوان چین و ارزهای دیجیتال. جمهوری خلق چین مدت‌ها تلاش کرده است تا استفاده بین‌المللی از پول خود را ترویج کند. جدیدترین طرح چین این است که پرداختی‌هایش به صادرکنندگان نفت، به یوان باشد تا دسترسی به ارز چین را افزایش دهد. در همین حال، برخی از بانک‌های مرکزی کشورها، ارزهای دیجیتال را به عنوان راهی برای ایجاد یک اقتصاد جهانی متعادل‌تر که در آن هیچ کشوری بر دیگران سلطه ندارد، تبلیغ می‌کنند.

ایالات متحده هم که از ارز خود به عنوان سلاحی در برابر دشمنانش استفاده می‌کند، جست‌وجوی این جایگزین‌ها را تحریک کرده است. پس از حمله روسیه به اوکراین، آمریکا و متحدانش نزدیک به نیمی از 640 میلیارد دلار ذخایر ارزی این کشور را مسدود کردند. ایالات متحده همچنین دلارهای افغانستان، ایران و ونزوئلا را هدف قرار داده است. این در حالی است که بانک‌هایی که تحریم‌های آمریکا را دور می‌زنند با جریمه های سنگینی روبرو هستند.

طرفداران تغییر سلطه دلار، به کاهش مداوم سهم دلار از ذخایر ارزی بانک‌های مرکزی کشورها اشاره می‌کنند. بر اساس گزارش صندوق بین‌المللی پول، این رقم در سال 1999 در حدود 70 درصد بود که با کاهش محسوسی به 59 درصد در سال 2022 رسیده است.

در همین حال، بر اساس محاسبات فدرال رزرو، سهم ایالات متحده از تولید اقتصاد جهانی از 32 درصد در سال 1980 به 24 درصد در سال 2020 کاهش یافته است. در حالی که سهم این کشور از تجارت جهانی در همین دوره از 14 درصد به 11 درصد کاهش نشان می‌دهد.

با این حال، از جنبه‌های دیگر، کنترل دلار بر اقتصاد جهان مانند همیشه پابرجا است. بر اساس گزارش بانک تسویه حساب‌های بین‌المللی، دلار در آوریل سال گذشته 88 درصد از کل مبادلات ارزی را تشکیل می‌دهد. فدرال رزرو تخمین می‌زند که بین سال‌های 1999 تا 2019، دلار 96 درصد از صورتحساب‌های تجاری در قاره آمریکا، 74 درصد در منطقه آسیا-اقیانوسیه و 79 درصد در بقیه جهان را به خود اختصاص داده است. بانک‌ها برای حدود 60 درصد از کل سپرده‌ها و وام های بین‌المللی از دلار استفاده کرده‌اند.

همچنین عوامل ساختاری نیز دخیل هستند. بازارهای سرمایه ایالات متحده به اندازه کافی عمیق و نقدشونده هستند که بتوانند پس‌اندازهای کشورهای نوظهور و توسعه‌یافته را جذب کنند. بنابراین عواید حاصل از «مازاد پس‌انداز» بین‌المللی در دارایی‌های ایالات متحده هضم می‌شوند.

عملکرد دلار به عنوان تسهیل‌کننده فعالیت‌های اقتصادی در سطح جهان تأثیر مهم دیگری نیز دارد: دلار قوی‌تر، تجارت جهانی را بهتر تحت کنترل می‌گیرد. تحقیقات والنتینا برونو از امریکن یونورسیتی و هیون سونگ شین از BIS نشان می‌دهد که وقتی ارزش پول ایالات متحده افزایش می‌یابد، تجارت برای شرکت‌های کشورهای دیگر، گران‌تر می‌شود. این امر اثر سنتی افزایش صادرات کشور صاحب پول داخلی ضعیف‌تر را خنثی می‌کند.

این موضوع مسئله‌ای را نیز روشن می‌کند که محققان فدرال رزرو آن را "دایره امپراتوری" نامیده‌اند. وقتی دلار تقویت می‌شود، از سرعت تجارت و رشد جهانی می‌کاهد. از آن‌جایی که رشد اقتصادی ایالات متحده کمتر به سایر نقاط جهان وابسته است، این امر جذابیت دارایی‌های دلاری را برای سرمایه‌گذاران خارجی افزایش می‌دهد. این به نوبه خود سلطه دلار بر اقتصاد جهان را تقویت کرده و ارزش آن را بالا می‌برد.

ادامه مطلب

منبع


✅ @karkhone

| آین رند

یک تاجر نمی تواند شما را مجبور به خرید محصول خود کند. اگر اشتباه کند، عواقب آن را متحمل می شود. اگر شکست بخورد، ضرر را می پذیرد. اما یک بوروکرات(دولت)، شما را مجبور می کند که از تصمیماتش اطاعت کنید، خواه با او موافق باشید یا نه... اگر اشتباه کند، شما متحمل عواقب آن خواهید شد. اگر شکست بخورد، زیان را به صورت مالیات سنگین‌تر به شما منتقل می‌کند.

✅ @karkhone

دنیای بعد از سقوط SVB

چندماه گذشته بانک سیلیکون ولی، که به گفته برخی رسانه ها 50 درصد استارتاپهای امریکایی تأمین مالی بدهی خود را از این بانک انجام داده بودند، اعلام ورشکستگی کرد. شرایطی که تا پیش از آن به دلیل افزایش نرخ بهره و سیاست های انقباضی فدرال رزرو برای استارتاپ ها دشوار شده بود، بعد از این هم شکل پیچیده تری به خود گرفت.

آخرین شواهد نشان می دهد که بانک ها و مؤسسات تأمین مالی شرایط سخت تری را برای اعطای وام در پیش گرفته اند. نرخ های بالاتر، مقادیر پایین تر وام و بندهای قراردادی سختگیرانه تر، از جدی ترین پیامدهای اتفاقات اخیر برای بانک سیلیکون ولی است.

به صورت کلی، میثاق نامه (Covenant) و بندهای قرارداد تسهیلات را می توان به دو دسته بندهای ایجابی و بندهای سلبی تقسیم بندی کرد؛ برای مثال استارتاپ تعهد می کند که نسبت پوشش بدهی آن همواره بیشتر از عدد مشخصی باشد، یا اینکه نسبت خالص تعهدات به سود عملیاتی از مقدار خاصی بیشتر نشود. همچنین استارتاپ برای مواردی از جمله افزایش سرمایه، تقسیم سود و مخارج تحقیق و توسعه ممکن است نیازمند دریافت موافقت از بانک ها باشد.

در یک دسته بندی دیگر، بندهای قرارداد تسهیلات می توانند فعال یا منفعلانه باشند. بندهای فعال به معنای رعایت نسبت های مالی و رویه ها در هر زمان است. بندهای منفعلانه به این معناست که استارتاپ صرفا در برخی از رویدادها می بایست نسبت های مالی را در محدوده خاصی نگه دارد. تا قبل از سال 2019 حدود 80 درصد تسهیلات اعطایی از نوع دوم (Covenant-Lite) بود.

این مقوله که استارتاپ در کنار تأمین مالی از سهام خصوصی بتواند دریافت تسهیلات نیز داشته باشد، برای صندوق های VC هم حائز اهمیت است؛ چرا که در استارتاپ ها معمولا ساختار سهامداری پراکنده بوده و به دلیل جلوگیری از اثرات منفی سناریوهای تضاد منافع و نظم بخشی به استارتاپ، این صندوق ها ترجیح می دهند که استارتاپ بتواند تسهیلات نیز دریافت کند.

منبع: WSJ و Preqin

✅ @karkhone

بورس بهشت سرمایه داری خصولتی و غارتگر

| هاشم فیروزی

قصه پر غصه بورس دوباره زخم باز کرد.حسب ادعای رسانه های متعدد و فعالین بازار سرمایه مداخله دستوری رئیس سازمان بورس عامل سکته وخیم این بازار در طول هفته کاری که گذشت بوده است.

بهشت سرمایه داری خصولتی و غارتگر مکان و زمانیست که عده ای خاص و قلیل علیه مردم بی اطلاع به اطلاعات پنهانی دسترسی دارند.آنها بخشی از سیستم هستند.قوانین در راستای تامین منافع آنهاست.سیاستمداران و رسانه ها دارای منافع مشترک با آنها هستند و هیچگاه حاضر به بیان حقایق نمی شوند.

شاخص بورس تهران سقف سال۹۹ را علی الظاهر در هفته های پیش شکست.اما به جهت فهم ضرر و زیان وارد آمده به ملت گرفتار در این نظام سرمایه داری خصولتی و غارتگر خوب است بدانید همچنان:

برکت ابرقدرت دارویی و واکسن سازی منطقه و متعلق به ستاد اجرایی فرمان امام حدود ۵۰ درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!

بانک دی متعلق به بنیاد شهید حدود ۵۰ درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!

ثشاهد هولدینگ ساختمان سازی بنیاد شهید بیش از ۶۰درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!

موارد مشابه زیاد هستند.

درد و زجر این شکاف قیمتی زمانی قابل فهم و باور می شود که شما بدانید از سال ۹۹ تا کنون قیمت تمامی بازارهای موازی بین ۳۰۰ تا ۷۰۰ درصد رشد را تجربه کرده اند.

فی المثل آپارتمان ۴۰۰ میلیون تومانی اکنون ۲.۵ میلیارد قیمتش می باشد.و این یعنی ملت گرفتار در گرداب فساد اقتصادی حاکم اگر اصل پول خودش در سال ۹۹ را هم بدست بیاورد باز چندصد درصد از تورم عقب می باشد.اسم این اتفاق را می گذارند خسران!
یعنی فراتر از ضرر.

حالا می دانید آن تیر در قلب و آن خار در چشم و آن استخوان در گلو چیست؟

حسب اجبار و دستور مطرح شده حقوقی های روی تابلو بورس و زیر تابلوی بورس در سهام‌های مطرح شده همچون برکت،بانک دی و دیگر سهام‌های متعلق به ستاد اجرایی فرمان امام همچون سهام‌های ساختمانی امید و بهساز کاشانه تهران و بصورت کلی تمامی سهام‌های بزرگ که حقوقی های دولتی و ستادی و نهادی دارند، دست به فروش‌های بسیار بسیار بزرگ زدند.و بعبارتی بصورت غیرحرفه ای و ناجوانمردانه شیره پول وارد شده به بورس را کشیدند و تمام نقدینگی را بلعیدند.

امروز چهارشنبه مورخ۲۰ اردیبهشت چهار روز پس از دستور تاراج نقدینگی بورس تقریبا همه سهامها بین ۲۰ تا ۲۵ درصد از ارزش خود را از دست دادند.

و حالا حقوقی های ستادی و نهادی و دولتی و خصولتی همچون خرس های طماع نشسته بر روی صخره با جو فروش ایجاد شده منتظرند تا گله ماهی های آزاد نه ببخشید گله ماهی های ناآزاد در ایران برای فروش سهام خویش در صفهای قفل شده فروش از راه برسند و دوباره به مسلخ بروند و سهامی که به ملت فروختند را در عرض یکی دو هفته آینده ۳۰ تا ۴۰ درصد ارزان‌تر بر سر جایش بگذارند.و سرمایه خویش را مجدد فزونی بخشند...

این خیلی بحث عمیق و جدی می باشد که عوامل وابسته به حاکمیت حسب دسترسی های فراوان و تسهیلات قانونی و دولتی و رانتی در هر شرایطی به میزان سرمایه و دارایی شان افزوده می شود.
ملت هنوز به اصل پول شان در سال۹۹ نرسیده اند.اما این جماعت نامسلمان فقط از ۱۶ اردیبهشت تا امروز ۲۰ اردیبهشت با افت قیمت سهام اگر سهامی که به ملت فروختند را دوباره با منت از مردم بخرند حدود ۲۵درصد به سرمایه شان افزوده شده است.

من به این ایدئولوژی کافرم کارم از انقلابی و غیرانقلابی گذشته است.
شماهایی که ابعاد مختلف جابه جایی های هزاران میلیاردی را نمی دانید خوشبحالتان و اگر می دانید و همچنان سینه می زنید بدا بحالتان که آخر عاقبت سختی در پیش دارید...


✅ @karkhone

تلمذ مدیرعامل ایران خودرو

| محمدرضا اسلامی

بحث استیضاح وزیر صنعت هم به پایان رسید ولی مشکل خودرو در کشور باقی است. اساسا «صنعت خودرو» در همه کشورها از دل بخش خصوصی برخاسته و سازوکار ادارۀ آن غیردولتی است. اما در کشور ما این صنعت در مختصاتی کاملا دولتی اداره می شود. شاهد و نمونه ای بر این فضای صددرصد دولتی، در تصویر تاسف بار ذیل قابل رویت است.


مدیرعامل ایران خودرو به دفتر کار یاسر جبرائیلی رفته و ضمن حضور در محضر ایشان از ارشادات آن مقام بهره مند شده است. درباره این جلسه، یاسر جبرائیلی در کانال تلگرامش چنین نوشت:

«امروز میزبان مدیرعامل ایران‌خودرو و مدیرعامل یکی از شرکتهای سازنده سانتریوفیوژ بودیم و امکان سرریز فناوری تحصیل شده در صنعت هسته‌ای به صنعت خودرو را بررسی کردیم‌...»

شگفتی این خبر از این جهت است که فردی مانند یاسر جبرائیلی بدون سابقۀ یک ساعت حضور در بخش صنعت و بدون سابقه ادارۀ یک شرکت صنعتی/خصوصیِ 20 نفره باید مدیرعامل ایران خودرو را "میزبان"(!) باشد. همچنین شگفتی تصویرِ مندرج از این جلسه از این است که مدیرعاملِ یکی از ریشه دارترین صنایع ایرانی باید برود و ذیل صندلیِ جوانی به چهل سالگی نرسیده بنشیند که با مدرک لیسانس زبان انگلیسی، برای او امکان سرریز فناوری را «بررسی» نماید.

بر یاسر جبرائیلی حرجی نیست. او باید هم چنین کند.
ایراد به کسی است که عنوان مدیرعاملیِ صنایعی را بر دوش می کشد که امروز باید شانه به شانه هیوندای کره می زد. این قسمت از یادداشت دکتر احمد قادری‌ را با هم بخوانیم:

«کسانی که بیش از نیم قرن پیش صنعت خودرو را در ایران پایه گذاری کردند به اهمیت استخدام و مشورت با مهندسان و مدیرانِ با تجربه شاغل در کشورهای صاحب تخصص در خودرو، و تاثیر آن در رشد صنعت خودرو یک کشور آگاه بودند. کاری که کره ای ها هم برای توسعه صنعت خودرو در آن کشور انجام دادند. اگر تاریخ صنعت خودرو کره جنوبی را مرور کنیم می بینیم که وقتی کره ای ها در اوایل دهه ۷۰میلادی تصمیم گرفتند هیوندای را از یک شرکت که فقط محصولات شرکتهای دیگر را مونتاژ می‌کرد به یک شرکت با تولیدات مستقل تبدیل کنند به این نتیجه رسیدند که به یک مدیر متخصص نیاز دارند. بنابراین بعد از جستجوی زیاد به سراغ یکی از برجسته ترین مدیران صنعت خودرو انگلستان که در آن زمان از پیشتازان صنعت خودرو در جهان بود، رفتند. نام این شخصGeorge Henry Turnbull بود که در سوابق کاری اش مدیریت شرکت خودروسازی آستین انگلیس و همینطور عضویت در هیات مدیره گروه صنعتی لیلاند وجود داشت (ماشینهای سنگین ساخت لیلاند هنوز در جاده های ایران در حال ترددند!). در اصل اولین اتومبیل مستقل صنعت خودرو کره جنوبی به نام هیوندای پونی تحت هدایت George Turnbull و زمانی که او مدیر هیوندای بود طراحی و ساخته شد (لینک).
در سال ۱۹۷۷ حاج احمد و محمود خیامی هم که هدف مشابه با هیوندای را در ایران ناسیونال آن زمان (ایران خودرو فعلی) دنبال میکردند بعد از اینکه فهمیدند Turnbull در حال ترک هیوندای است با او وارد مذاکره شدند، او را به ایران آوردند و در ایران ناسیونال استخدام کردند. و البته بعد از مصادره شدن ایران ناسیونال و افتادن به دست مدیران دولتی، این رویای خیامی ها ناتمام ماند و البته کارشناسان خارجی صنعت خودرو مانند Turnbull هم ایران را ترک کرده بودند (لینک).»

با چنین تاریخچه ای باید از مدیرعامل ایران خودرو این سوالات را پرسید:

1- ده ها جوان ایرانی فارغ التحصیلان برترین دانشگاهها در صنایع خودرو ژاپن، آمریکا، آلمان و... مشغول بکارند. با چند تن از آنها جلسه (ولو اسکایپی) گذاشتی که حال به دفتر «غیرمرتبط ترین فرد با صنعت خودرو» رفتی؟

2- تو که به دفتر کار یاسر جبرائیلی می روی که در «رشته اندیشه سیاسی فارغ التحصیل "پژوهشگاه" علوم انسانی و مطالعات فرهنگی» است، چند بار برای مشورت و کسب تجربه با مدیرعامل تویوتا یا مدیرعامل نیسان جلسه برقرار کردی؟

3- آقای مدیرعامل ایران خودرو! اولین چیزی که مدیر ارشد یک بنگاه بزرگ صنعتی-اقتصادی می داند این است که «دقیقه های» وقت او ارزشمند است. هر دقیقه از وقت مدیرعامل جنرال موتورز از دیدگاه هیات مدیره شرکت محل تامل است.

4- بر یاسر جبرائیلی حرجی نیست. او آن می کند که باید. اما باب شدنِ رفتارهای اینچنین در مدیران بخش صنعت خطرناک است.
برترین برندهای خودروسازی چین را نگاه کنید:

Dongfeng-Honda
با شرکت هوندا همکار شد و خودش را بزرگ کرد.

FAW-Volkswagen Jetta
FAW-Audi
با فولکس آلمان و آیودی همکار شد و خودش را قوی کرد.

GAC-Mitsubishi
با میتوسوبیشی ژاپن همکار شد و خودش را در منطقه Guangzhou چین بزرگ کرد.

هیچ کسی (در هیچ کجای دنیا) با «بررسی»های جوانانِ صنعت ندیده به تعالی و بالندگی نرسیده است آقای مدیرعامل.

✅ @karkhone

چرا بانک‌ها هنوز شکست می‌خورند؟

| موسسه میزس
/ جواد باغبانپور


همانطور که می‌دانیم، بانک سیلیکون‌ولی (SVB) پس از یک عملیات بانکی توسط فدرال‌رزرو تصاحب شد. علیرغم تضمین‌های SVB مبنی بر اینکه آن‌ها از لحاظ مالی در وضعیت مساعدی قرار دارند، اما آنها، بدیهی است که در درک وضعیت مخاطره‌آمیز خود ناکام مانده‌اند. بر اساس ترازنامه، SVB از نظر فنی ورشکسته بود. رگولاتورها آن را تعطیل کردند و به این فکر کردند که بعداً چه کاری انجام دهند.

فرار بانکی؟ چگونه ممکن است این اتفاق در آمریکایی که مدرن است، رخ دهد؟ آیا دولت (در این مورد فدرال رزرو و شرکت بیمه سپرده فدرال [FDIC]) بانک‌ها را تنظیم و نظارت نمی‌کند و آنها را ایمن نمی‌کند؟ آیا قرار نبود قانون پس از رکود بزرگ  (در دهه ۱۹۳۰) از این امر جلوگیری کند؟ ظاهراً نه.

به گفته نیویورک تایمز، از سال 2021، فدرال رزرو شش اخطار به SVB در مورد مسائل نقدینگی داده بود. هشدارها مربوط به توانایی بانک برای پرداخت به سپرده‌گذاران در صورت بروز بحران است. این هشدارها پیشتر نادیده گرفته شد. در پایان سال 2022، دارایی SVB  209 میلیارد دلار و سپرده‌های مشتریان (یک بدهی) 175.4 میلیارد دلار بود. پس چه اتفاقی افتاد؟ چرا نتوانستند به همه سپرده‌گذاران بدهی خود را پرداخت کنند؟ به این دلیل بود که ارزش بخش قابل توجهی از آن دارایی‌ها کاهش یافته بود.

سپرده‌های SVB از سال 2020 تا 2022 حدود 225 درصد رشد کرد که حاصل تزریق پولی همه‌گیری کرونا توسط فدرال رزرو بود، یعنی 4.5 تریلیون دلار پول جدید. که همین پول موجب پیدایش تورم امروزی در آمریکاست.

انبوهی از پول راه خود را به سرمایه‌گذاران خطرپذیر دره سیلیکون پیدا کرد که دیوانه‌وار به استارت آپ‌ها کمک مالی می‌کردند. بسیاری از آن شرکت‌های سرمایه‌گذاری و استارت‌آپ‌هایشان با SVB بانکداری می‌کنند.

بانک‌ها با وجوه نقد سپرده‌گذار که وام داده نمی‌شوند چه می‌کنند؟ آن‌ها، آن را عمدتاً در اوراق قرضه سرمایه‌گذاری می‌کنند: خزانه‌داری ایالات متحده، اوراق قرضه با پشتوانه وام مسکن، یا اوراق قرضه شرکتی. SVB مملو از اوراق قرضه بلندمدت بود که هنگام خرید آنها، نرخ بهره بسیار پایینی را پرداخت می‌کردند. اندکی پس از آن، فدرال رزرو اعلام کرد که نرخ بهره را برای مبارزه با تورم افزایش می‌دهد. از مارس 2022، نرخ بهره فدرال رزرو از حدود 0.5 درصد به حدود 4 درصد رسید. این یک جهش بزرگ برای بازار اوراق قرضه است. نرخ بهره بالاتر باعث کاهش ارزش اوراق قرضه با نرخ‌های بسیار پایین می‌شود. فرض کنید برای یک اوراق قرضه ده ساله با بازدهی 0.5 درصد، 1000 دلار برای بازده سالانه 5 دلار پرداخت کرده‌اید. فرض کنید روز بعد فدرال رزرو نرخ بهره را به 4 درصد افزایش داد. شما می‌روید تا اوراق قرضه خود را بفروشید، اما متوجه می‌شوید که هیچ کس نمی‌خواهد 1000 دلار برای بازدهی 5 دلاری بپردازد، در حالی که می‌تواند بازدهی 40 دلاری را برای همان مبلغ دریافت کند. خریداران ارزش اوراق قرضه شما را تا مبلغی معادل بازدهی 40 دلار تخفیف خواهند داد. در این مثال، ارزش فعلی آن اوراق با بهره کم حدود 716 دلار خواهد بود. این بیش از حد ساده شده است، اما نکته را متوجه شدید. یک سال طول کشید تا نرخ بهره فدرال رزرو از 0.5 درصد به 4 درصد برسد، اما SVB، علیرغم هشدارهای فدرال رزرو، اوراق‌قرضه کم‌بهره خود را حفظ کرد که منجر به کاهش قابل توجه آن اوراق شد. این همان چیزی است که فدرال رزرو را نگران کرد. اکنون دارایی‌های نقدی (اوراق قرضه) آنها کمتر از سپرده‌هایشان بود که به معنای ورشکستگی فنی آنها بود.

ادامه مطلب


✅ @karkhone

از کسانی که با هدایا و ارمغان‌هایی به دربار انوشیروان آمده بود، نمایندهٔ قیصر روم بود که به تماشای طاق هلالی و زیبایی بنایِ کسرا که در صحن آن کژی‌ای بود شد و گفت:

بِـهْ این بود که صحن ایوان، مربّع شکل و چهار گوشه باشد.

به او گفته شد: پیرزنی در همان قسمت اعوجاج و ناقصی بنا، خانه‌ای داشت که خسرو نوشیروان اراده و میل خرید آن نمود؛ امّا پیرزن حاضر به فروش نشد.

پادشاه، پیرزن را مجبور به فروش نکرد و این کژی که می‌بینی، از آن جهت است.

فرستادهٔ قیصر گفت:

کنون این کژی، به ز راستی بُوَد.

✅ @karkhone

نظر فریدمن در مورد سخنرانی خانمی به نام جین فاندا در مورد ترس از تحت تاثیر قرار دادن تصمیمات دولت و نهایتا اداره دنیا توسط

بیزینس های بزرگ:
فریدمن: مطمئنا قسمت بزرگی از استدلال ایشون درسته. شما باید بین طرفدار بخش خصوصی بودن، که من هستم، و طرفدار بیزینس بودن، که من نیستم، بشدت تمایز قایل شوید. اونها دو چیز متفاوت هستند. دلیلی که من طرفدار بخش خصوصی هستم، دلیلی که من طرفدار بازار رقابتی هستم، در سطح سیاسی در مرحله اول این است که من عقیده دارم که مساله این جهان، پرهیز از تمرکز قدرت و داشتن قدرت پراکنده (غیرمتمرکز) است که بدون داشتن قدرت پراکنده قادر نخواهیم بود یک جامعه آزاد باقی بمانیم. خانم جین فاندا درست میگه گه اگر ما یک سیستمی داشته باشیم که در اون دولت در موقعیتی باشه که بتونه لطف های (امتیاز و رانت) بزرگ اعطا کنه، این طبیعت انسان است که تلاش کنه اون لطف ها رو بگیره . چه شرکتهای بزرگ مثل صنایع نفتی یا صنایع اتوموبیل یا فولاد یا آدمهای کوچک مثل کشاورزان که با تراکتورهای خود دور واشنگتن میرانند ( اشاره به اعتراض کشاورزان در آن زمان)، و یا نماینده بقیه گروههای خاص. و از نظر من تنها راهی که شما میتونید مانع اون بشید و مطمین بشید که بیزینس ها در جهت منافع عمومی عمل کنند اینه که اونها رو مجبور کنیم که مشغول به رقابت با هم دیگر شوند. پس تا آنجایی که این خانم میگه اعمال نفوذ ناروای شرکتهای بزرگ و متوسط و کوچک بر دولت خطر بزرگی است، درست میگه. جایی که افرادی مثل جین فاندا اشتباه میکنند، این است که نمیتوانند جواب را تشخیص بدهند. اونها فکر میکنند که درمان (راه حل) دولت بزرگ اینه که دولت بزرگتری داشته باشیم بجز اینکه بجای مردم خودشان دولت را اداره کنند. اما به نظر من تنها راه موثر درمان اینه که قلمرو دولت کمتر شود و از بیزینس خارج شود. اگر دولت ار درگیر شدن در فعالیتهایی که میتواند به گروههای خاص منفعت برساند منع شود، اون گروههای خاص انگیزه ای برای رفتن به واشنگتن نخواهند داشت. به عنوان مثال، یک رویای ایده آل، فرض کنیم که یک اصلاح قانون اساسی داشته باشیم که کنگره را از هر گونه تصویب قوانین برای اعمال تعرفه منع کند، یک شبه بسیاری از لابیست های واشنگتن کارشون رو از دست خواهند داد. این انگیزه شرکت ها را برای تلاش جهت تحت تاثیر قراردادن دولت را کاهش خواهد داد و برای بقیه هم همینطور.
بنابر این ما باید تشخیص و مساله را از درمان (راه حل) جدا کنیم. و من عقیده دارم که این جایی است که گمراه شدن عموم مردم محتمل است. میخواهم یک چیز دیگر را بگویم. اگر یک انتخاب بین دولت بزرگ و بیزینس بزرگ داشتیم، یک تفاوت مهم وجود دارد. هیچ بیزینس بزرگی چه جنرال موتور چه یو اس استیل و یا بقیه، نمیتوانند یک دلار از شما بگیرند مگه اینکه شما داوطلبانه آن را با تصور تصور این که چیزی با همان ارزش خواهید گرفت، پرداخت کنید. جنرال موتور نمیتونه پلیس را بفرسته تا از شما پول بگیره. تنها زمانی میتونه از شما پول بگیره که محصولی تولید کنه که شما خریدن اون رو ارزنده بپندارید. ممکنه که با تحت تاثیر قراردادن دولت برای اعمال تعرفه روی ماشین ها غیر مستقیم از جیب شما پول بردارد. به همین خاطر است که ما میخواهیم آن را انجام دهیم (نظرش روی محدود کردن دولت). اما در بازار هیچ بیزینسی نمیتونه پولی از شما بگیره مگر با تولید محصولی که شما ارزش اون در قبال پولتون رو قبول داشته باشید. اما دولت اصلا اینطور نیست. دولت بزرگ میتونه پلیس را بفرستد تا پولتون رو بگیره بدون توجه به اینکه شما با اون موافق باشید یا نه. این یک تفاوت عظیم است. این تفاوت بین آزادی و اجبار و این تفاوتی است که ما تنها زمانی باقی خواهیم ماند که اندازه و قلمرو دولت را کاهش دهیم . ممنون

لینک ویدیو

✅ @karkhone