آیا شنیده‌ای داستان کسی را که دستش سوخت؟
و تو چه میدانی که سوختن چیست؟
بسیاری اوقات با این تحلیل تقلیل‌گرایانه مواجه می‌شویم که گروه طرفدار دخالت و برنامه‌ریزی از پیش تعیین شده، با توسل به ذکر و پیشگویی خطی یک سری رویدادهایی، سعی می‌کند بگوید رابطه جبری میان متغیرهای گوناگون را کشف کرده و مسیر صحیح برای نیل به هدف مشخص شده.
سپس اینگونه نتیجه می‌گیرند که مسیر مشخص، این هم برنامه، چند قدم بر می‌داریم و تمام.
حالا ابرقدرت شده‌ایم!
اما آیا اینطور است؟
نه! اگر اینطور بود که مشکلی نداشتیم.
حتی با فرض اینکه مدعیان چنین روشهایی، نسبت به آنچه که گفته‌اند، آگاه باشند و با فرض درستی قطعه استدلال‌هایی که مرتب نموده‌اند، باز هم مشکلاتی وجود دارد.
البته هیچکدام از این اخوی‌ها تا به حال نتوانسته‌اند حتی یکی از مفروضاتشان را هم توجیه کنند، با این حال میخواهیم برایشان ارفاق قائل شویم و بگوییم که تا اینجا پذیرفتیم و شما درست می‌گویید.
یک مثال:
فرض کنید برای صبحانه می‌خواهید چایی داغی نوش جان کنید.
استکان چایی که هدف باشد، مکان مشخصی دارد. به خوبی هم واضح است.
توسط دستان می‌خواهید آن را بردارید.
دست هم مال خودتان است. کنترل کامل روی دست خود دارید، نشان به آن نشان که برای اظهار تسلط بر موضوعی، مثل می‌آورید که مثل کف دست می‌شناسید.
مسیری را در لحظه اول تصور می‌کنیم و دست را دراز می‌کنیم سمت چایی داغ!
لکن با چشمان بسته!
بله، با چشم بسته.
وقتی مسیر مشخص باشد، هدف هم مشخص و ابزار هم مشخص، آیا نیازی به چشم دارید؟
ظاهرا نه.
نتیجه را می‌توان پیشبینی کرد.
یا دست را داخل چایی داغ نموده و می‌سوزیم یا استکان را واژگون کرده و ...
اگر هم مثل حلزون آهسته اقدام کنیم، شاید پس از یخ کردن چایی و البته در میان خنده اهل سفره، بتوانیم به آن دست پیدا کنیم.
راستی چشم چه کاری میکرد که در طول مسیر، کار اینقدر مشکل شد؟
در واقع تصور باطلی است که بپنداریم مسیر مشخص است.
مسیر هیچگاه مشخص نیست. همواره عدم قطعیت‌هایی وجود دارد و لازم است در طی حرکت دیفرانسیلی، مداوم حرکت و مکان دست به مغز ارسال شده و تصحیح شود تا بتوانیم چایی را برداریم.
نه تنها دست ما سرخود از مسیر منحرف می‌شود و نیاز به تصحیح مداوم و پیوسته مسیر حرکت دارد، بلکه از بدو حرکت هم در هیچ مسیر مشخصی حرکت را شروع نمی‌کند، بلکه در حین حرکت راه خودش را توسط رصد و پردازش پیوسته پیدا می‌کند.
حتی مسیر اولیه که تصور می‌کنیم نیز وهم‌آلود است و هیچ مشخصات دقیقی هم ندارد.
به عبارت دیگر، مسیر حرکت، یک میل کلی است نه واقعا مسیر!
بله، مسیر، نتیجه حرکت دیفرانسیلی بود که پس از اتمام کار، تازه معلوم می‌شود نه اینکه از پیش معلوم باشد.
و البته که اجتماع به مراتب پیچیدگی‌های بیشتری نسبت به عمل چایی نوشیدن دارد.
بینهایت پیچیده‌تر.
مدیریتی هم که بر مبنای پیشگویی و وضع قوانین به ظاهر عالمانه باشد، همینطور است.
در واقعیت، عملا مسیری وجود ندارد و درجات آزادی بیشمار کنش‌های فردی انسان باعث می‌شود که مسیر حرکت اقتصادی بازار و مردم (مجموعه‌ای از کنش‌های فردی) قابل پیشبینی نباشد.
این همان جایی است که جناب برنامه‌ریز می‌گوید: «بله، هر لحظه مسیر نیاز به کنترل دارد، پس بیاید کنترل را بیشتر کنیم، چند سامانه هم طراحی کنیم و ادوات رصد (فضولی و جاسوسی) نصب کنیم تا راحت‌تر به مردم خدمت کنیم و آنها را در مقابل سوختن، صیانت کنیم. این طفل معصوم‌ها به ما نیاز دارند!»
از این رو سیاست‌های کنترل‌گرانه همیشه به شکست منتهی می‌شوند.
البته حقا که در یک مورد، نیل به هدف میسر شده بود، آن هم پس از یخ کردن چایی.
در حالی که کسی واقعا در بازار آزاد فلسفه‌بافی نمی‌کند و خودش را میان آمار مختلف خفه نکرده است، موفق هم هست و این همان سحر و جادوی بازار آزاد است. همان جادویی که هیچ چیز خاصی جز خود ما و کنش های فردی تک تک ما ندارد.
پس زمانی که کنش ما آزاد باشد، خصلت خودکنترلی و رصد دائمی فعالیت ما توسط شخص خودمان باعث به وجود آمدن نظمی می‌شود که در ظاهر آشفته است، اما عمیقا منظم، قاعده‌مند و بینهایت هوشمند.
چیزی که طرح‌های جبارانه و از پیش برنامه‌ریزی شده را برای عوام جذاب می‌کند، ظاهر ارتشی و نظامی آن است که باعث می‌شود مخاطب خیال کند که با طرحی بسیار پیشرفته و در عین حال ساده‌انگارانه، درست مثل خطکش فلزی تراشکاری سر و کار دارد که البته در نهایت شکست می‌خورد، باز هم شکست می‌خورد و دوباره شکست خواهد خورد تا اینکه شکست خورندگان فعلی، جایشان را با شکست‌خورندگان بعدی عوض کنند.
✅ @karkhone
و تو چه میدانی که سوختن چیست؟
بسیاری اوقات با این تحلیل تقلیل‌گرایانه مواجه می‌شویم که گروه طرفدار دخالت و برنامه‌ریزی از پیش تعیین شده، با توسل به ذکر و پیشگویی خطی یک سری رویدادهایی، سعی می‌کند بگوید رابطه جبری میان متغیرهای گوناگون را کشف کرده و مسیر صحیح برای نیل به هدف مشخص شده.
سپس اینگونه نتیجه می‌گیرند که مسیر مشخص، این هم برنامه، چند قدم بر می‌داریم و تمام.
حالا ابرقدرت شده‌ایم!
اما آیا اینطور است؟
نه! اگر اینطور بود که مشکلی نداشتیم.
حتی با فرض اینکه مدعیان چنین روشهایی، نسبت به آنچه که گفته‌اند، آگاه باشند و با فرض درستی قطعه استدلال‌هایی که مرتب نموده‌اند، باز هم مشکلاتی وجود دارد.
البته هیچکدام از این اخوی‌ها تا به حال نتوانسته‌اند حتی یکی از مفروضاتشان را هم توجیه کنند، با این حال میخواهیم برایشان ارفاق قائل شویم و بگوییم که تا اینجا پذیرفتیم و شما درست می‌گویید.
یک مثال:
فرض کنید برای صبحانه می‌خواهید چایی داغی نوش جان کنید.
استکان چایی که هدف باشد، مکان مشخصی دارد. به خوبی هم واضح است.
توسط دستان می‌خواهید آن را بردارید.
دست هم مال خودتان است. کنترل کامل روی دست خود دارید، نشان به آن نشان که برای اظهار تسلط بر موضوعی، مثل می‌آورید که مثل کف دست می‌شناسید.
مسیری را در لحظه اول تصور می‌کنیم و دست را دراز می‌کنیم سمت چایی داغ!
لکن با چشمان بسته!
بله، با چشم بسته.
وقتی مسیر مشخص باشد، هدف هم مشخص و ابزار هم مشخص، آیا نیازی به چشم دارید؟
ظاهرا نه.
نتیجه را می‌توان پیشبینی کرد.
یا دست را داخل چایی داغ نموده و می‌سوزیم یا استکان را واژگون کرده و ...
اگر هم مثل حلزون آهسته اقدام کنیم، شاید پس از یخ کردن چایی و البته در میان خنده اهل سفره، بتوانیم به آن دست پیدا کنیم.
راستی چشم چه کاری میکرد که در طول مسیر، کار اینقدر مشکل شد؟
در واقع تصور باطلی است که بپنداریم مسیر مشخص است.
مسیر هیچگاه مشخص نیست. همواره عدم قطعیت‌هایی وجود دارد و لازم است در طی حرکت دیفرانسیلی، مداوم حرکت و مکان دست به مغز ارسال شده و تصحیح شود تا بتوانیم چایی را برداریم.
نه تنها دست ما سرخود از مسیر منحرف می‌شود و نیاز به تصحیح مداوم و پیوسته مسیر حرکت دارد، بلکه از بدو حرکت هم در هیچ مسیر مشخصی حرکت را شروع نمی‌کند، بلکه در حین حرکت راه خودش را توسط رصد و پردازش پیوسته پیدا می‌کند.
حتی مسیر اولیه که تصور می‌کنیم نیز وهم‌آلود است و هیچ مشخصات دقیقی هم ندارد.
به عبارت دیگر، مسیر حرکت، یک میل کلی است نه واقعا مسیر!
بله، مسیر، نتیجه حرکت دیفرانسیلی بود که پس از اتمام کار، تازه معلوم می‌شود نه اینکه از پیش معلوم باشد.
و البته که اجتماع به مراتب پیچیدگی‌های بیشتری نسبت به عمل چایی نوشیدن دارد.
بینهایت پیچیده‌تر.
مدیریتی هم که بر مبنای پیشگویی و وضع قوانین به ظاهر عالمانه باشد، همینطور است.
در واقعیت، عملا مسیری وجود ندارد و درجات آزادی بیشمار کنش‌های فردی انسان باعث می‌شود که مسیر حرکت اقتصادی بازار و مردم (مجموعه‌ای از کنش‌های فردی) قابل پیشبینی نباشد.
این همان جایی است که جناب برنامه‌ریز می‌گوید: «بله، هر لحظه مسیر نیاز به کنترل دارد، پس بیاید کنترل را بیشتر کنیم، چند سامانه هم طراحی کنیم و ادوات رصد (فضولی و جاسوسی) نصب کنیم تا راحت‌تر به مردم خدمت کنیم و آنها را در مقابل سوختن، صیانت کنیم. این طفل معصوم‌ها به ما نیاز دارند!»
از این رو سیاست‌های کنترل‌گرانه همیشه به شکست منتهی می‌شوند.
البته حقا که در یک مورد، نیل به هدف میسر شده بود، آن هم پس از یخ کردن چایی.
در حالی که کسی واقعا در بازار آزاد فلسفه‌بافی نمی‌کند و خودش را میان آمار مختلف خفه نکرده است، موفق هم هست و این همان سحر و جادوی بازار آزاد است. همان جادویی که هیچ چیز خاصی جز خود ما و کنش های فردی تک تک ما ندارد.
پس زمانی که کنش ما آزاد باشد، خصلت خودکنترلی و رصد دائمی فعالیت ما توسط شخص خودمان باعث به وجود آمدن نظمی می‌شود که در ظاهر آشفته است، اما عمیقا منظم، قاعده‌مند و بینهایت هوشمند.
چیزی که طرح‌های جبارانه و از پیش برنامه‌ریزی شده را برای عوام جذاب می‌کند، ظاهر ارتشی و نظامی آن است که باعث می‌شود مخاطب خیال کند که با طرحی بسیار پیشرفته و در عین حال ساده‌انگارانه، درست مثل خطکش فلزی تراشکاری سر و کار دارد که البته در نهایت شکست می‌خورد، باز هم شکست می‌خورد و دوباره شکست خواهد خورد تا اینکه شکست خورندگان فعلی، جایشان را با شکست‌خورندگان بعدی عوض کنند.
✅ @karkhone
👍4
مخاطرات سیاست صنعتی
(نگاهی به دو یادداشت وال‌استریت ژورنال در هفته جاری)
سیاست جدید اجتماعی صنعتی بایدن – سردبیر
یارانه‌های دولتی هرگز رایگان نیستند و اکنون به عینه می‌بینیم که شرکتهای نیمه‌هادی آمریکا و سایرین چه هزینه‌ای برای امضای سیاست صنعتی پرزیدنت بایدن می‌پردازند. آنها (به جای پیشتازی علمی) خدمت‌گزاران قراردادی یک سیاست اجتماعی ترقی‌خواهانه شده‌اند. دموکرات‌ها سال گذشته جمهوری‌خواهان را برای تصویب قانون ۲۸۰ میلیارد دلاری تراشه خود که شامل ۳۹ میلیارد دلار کمک مالی مستقیم به سازندگان تراشه و ۲۵ درصد اعتبار مالیاتی سرمایه‌گذاری می‌شود، تحت فشار قرار دادند. جمهوری‌خواهان امیدوار بودند که این امر «جو مانچین» سناتور ویرجینیای غربی را ارضاء کرده باشد، اما پس از تصویب «قانون دانش و تراشه» (مصوب ۹ آگوست ۲۰۲۲)، او به سرعت «قانون کاهش تورم» (مصوب ۱۶ آگوست ۲۰۲۲) را بیرون آورد و به تصویب رساند.
اکنون دولت از یارانه نیمه هادی‌ها برای تحمیل بسیاری از سیاست‌های اجتماعی خود استفاده می‌کند که پیشتر آنها را در لایحه «نظام حمایتی بهتر» (۱) گنجانده بود و شکست خورده بود. روز سه‌شنبه، «جینا ریموندو»، وزیر بازرگانی، قوانین جدیدی برای سازندگان تراشه ارائه کرد و باطن اصلی سیاست را در گفتگو با نیویورک تایمز خیلی خلاصه لو داد «حتی اگر کنگره هم نمی‌خواست ما کاری را که باید انجام می‌دادیم، در اجرا با استفاده از یارانه‌ها انجام می‌دادیم».
با قضیه مراقبت از کودکان شروع کنیم، که سازندگان تراشه‌های متقاضی بیش از ۱۵۰ میلیون دلار کمک فدرال، ملزم به ارائه این نوع کمک‌ها به کارمندان و کارگران ساختمانی خود شده‌اند. پیدا کردن نیروی کار برای راه‌اندازی این مراکز نگهداری از کودکان، به ویژه در مناطق روستایی، ممکن است حتی از یافتن نیروی کار برای ساخت و راه‌اندازی کارخانه‌های تراشه نیز سخت‌تر باشد. نیروی کار شاغل در حوزه مراقبت از کودکان هنوز در آمریکا ۵۸۰۰۰ نفر کمتر از وقوع همه‌گیری کووید-۱۹ است. زمانی که تقاضا برای مراقبت از کودکان بالا برود، دستورالعمل وزارت بازرگانی عملا این هزینه را برای تمامی والدین که در نزدیکی کارخانه تراشه زندگی میکنند نیز افزایش می‌دهد.
هر چه زودتر از این تخیلات بیرون بیایید. هیچ مراقبتی از کودکان انجام نخواهد شد و سازندگان تراشه‌ها مجبور خواهند بود برنامه‌های مراقبت از کودک خود را به همراه دیگر ذینفعان، اعم از دولت‌های ایالتی و محلی و گروههای محلی متخصص در امر مراقبت از کودکان، صرفا به شکلی طراحی کنند که این کمک‌ها را دریافت کنند.
سازندگان تراشه باید به کارگران ساختمانی دستمزدهای تعیین‌شده توسط اتحادیه‌ها را بپردازند و به شدت تشویق می‌شوند (به عبارت بهتر ملزم می‌شوند) که قرارداد کار معین با آنها ببندند که به اتحادیه‌ها اجازه می‌دهد حقوق، مزایا و قوانین کار را به همه کارگران دیکته کنند. ایالت‌هایی که قرارداد کار معین را به نفع کارگران محدود کرده‌اند، اگر بخواهند از این بذل و بخشش فدرال بهره‌مند شوند، ممکن است مجبور شوند قوانین کار خود را تغییر دهند، که به ضرر همه کارگران شغل‌های دیگر در آن ایالت خواهد بود.
همچنین سازندگان باید از آنچه دولت «اصول مشاغل خوب» نام نهاده پیروی کنند که تضمین می‌کند به کارگران تمام‌وقت و پاره‌وقت مزایای عائله‌مندی داده شود که امنیت اقتصادی و تحرک کارگران را بهبود می‌بخشد. سازندگان تراشه باید در برنامه‌های خود خدمات جامع خود، مانند مراقبت از بزرگسالان، کمک هزینه رفت و آمد یا کمک هزینه مسکن، را برای حمایت از افراد محروم و از نظر اقتصادی ضعیف جامعه شرح دهند. به عبارت بهتر، دولت دارد از طریق یارانه‌های صنعتی یک سیستم رفاهی «از گهواره تا گور» را به اقتصاد تحمیل می‌کند.
خانم رایموندو، وزیر بازرگانی، سوسیالیست نیست، اما در اینجا او بدل به مجری سیاهه دستورات چپ دموکرات شده است. آیا او برای آینده سیاسی خود برنامه‌ای دارد؟ او این مداخله عظیم در اقتصاد خصوصی را با این ادعا توجیه می‌کند که سازندگان تراشه موفق نخواهند شد مگر اینکه راهی برای جذب، آموزش، به کارگیری و اشتغال زنان بیابند. اما شرکت‌ها نیازی ندارند که دولت به آنها بگوید چگونه کارگران را جذب و حفظ کنند. این اقدامات خانم رایموندو صرفا هزینه‌های تجاری را افزایش می دهد.
جدا تمسخرآمیز است که سازندگان تراشه برای کاهش هزینه‌ها، تولید خود را به آسیا منتقل کنند و تولید تراشه در آمریکا ۴۰ درصد گرانتر از خارج از کشور باشد. یکی از دلایل اصلی آن همین انبوهی از مجوزهای دولت است و حالا سازندگان تراشه که یارانه فدرال دریافت میکنند همچنان باید از مقررات بیشتری ذیل «قانون سیاست ملی محیط‌زیست» تبعیت کنند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
(نگاهی به دو یادداشت وال‌استریت ژورنال در هفته جاری)
سیاست جدید اجتماعی صنعتی بایدن – سردبیر
یارانه‌های دولتی هرگز رایگان نیستند و اکنون به عینه می‌بینیم که شرکتهای نیمه‌هادی آمریکا و سایرین چه هزینه‌ای برای امضای سیاست صنعتی پرزیدنت بایدن می‌پردازند. آنها (به جای پیشتازی علمی) خدمت‌گزاران قراردادی یک سیاست اجتماعی ترقی‌خواهانه شده‌اند. دموکرات‌ها سال گذشته جمهوری‌خواهان را برای تصویب قانون ۲۸۰ میلیارد دلاری تراشه خود که شامل ۳۹ میلیارد دلار کمک مالی مستقیم به سازندگان تراشه و ۲۵ درصد اعتبار مالیاتی سرمایه‌گذاری می‌شود، تحت فشار قرار دادند. جمهوری‌خواهان امیدوار بودند که این امر «جو مانچین» سناتور ویرجینیای غربی را ارضاء کرده باشد، اما پس از تصویب «قانون دانش و تراشه» (مصوب ۹ آگوست ۲۰۲۲)، او به سرعت «قانون کاهش تورم» (مصوب ۱۶ آگوست ۲۰۲۲) را بیرون آورد و به تصویب رساند.
اکنون دولت از یارانه نیمه هادی‌ها برای تحمیل بسیاری از سیاست‌های اجتماعی خود استفاده می‌کند که پیشتر آنها را در لایحه «نظام حمایتی بهتر» (۱) گنجانده بود و شکست خورده بود. روز سه‌شنبه، «جینا ریموندو»، وزیر بازرگانی، قوانین جدیدی برای سازندگان تراشه ارائه کرد و باطن اصلی سیاست را در گفتگو با نیویورک تایمز خیلی خلاصه لو داد «حتی اگر کنگره هم نمی‌خواست ما کاری را که باید انجام می‌دادیم، در اجرا با استفاده از یارانه‌ها انجام می‌دادیم».
با قضیه مراقبت از کودکان شروع کنیم، که سازندگان تراشه‌های متقاضی بیش از ۱۵۰ میلیون دلار کمک فدرال، ملزم به ارائه این نوع کمک‌ها به کارمندان و کارگران ساختمانی خود شده‌اند. پیدا کردن نیروی کار برای راه‌اندازی این مراکز نگهداری از کودکان، به ویژه در مناطق روستایی، ممکن است حتی از یافتن نیروی کار برای ساخت و راه‌اندازی کارخانه‌های تراشه نیز سخت‌تر باشد. نیروی کار شاغل در حوزه مراقبت از کودکان هنوز در آمریکا ۵۸۰۰۰ نفر کمتر از وقوع همه‌گیری کووید-۱۹ است. زمانی که تقاضا برای مراقبت از کودکان بالا برود، دستورالعمل وزارت بازرگانی عملا این هزینه را برای تمامی والدین که در نزدیکی کارخانه تراشه زندگی میکنند نیز افزایش می‌دهد.
هر چه زودتر از این تخیلات بیرون بیایید. هیچ مراقبتی از کودکان انجام نخواهد شد و سازندگان تراشه‌ها مجبور خواهند بود برنامه‌های مراقبت از کودک خود را به همراه دیگر ذینفعان، اعم از دولت‌های ایالتی و محلی و گروههای محلی متخصص در امر مراقبت از کودکان، صرفا به شکلی طراحی کنند که این کمک‌ها را دریافت کنند.
سازندگان تراشه باید به کارگران ساختمانی دستمزدهای تعیین‌شده توسط اتحادیه‌ها را بپردازند و به شدت تشویق می‌شوند (به عبارت بهتر ملزم می‌شوند) که قرارداد کار معین با آنها ببندند که به اتحادیه‌ها اجازه می‌دهد حقوق، مزایا و قوانین کار را به همه کارگران دیکته کنند. ایالت‌هایی که قرارداد کار معین را به نفع کارگران محدود کرده‌اند، اگر بخواهند از این بذل و بخشش فدرال بهره‌مند شوند، ممکن است مجبور شوند قوانین کار خود را تغییر دهند، که به ضرر همه کارگران شغل‌های دیگر در آن ایالت خواهد بود.
همچنین سازندگان باید از آنچه دولت «اصول مشاغل خوب» نام نهاده پیروی کنند که تضمین می‌کند به کارگران تمام‌وقت و پاره‌وقت مزایای عائله‌مندی داده شود که امنیت اقتصادی و تحرک کارگران را بهبود می‌بخشد. سازندگان تراشه باید در برنامه‌های خود خدمات جامع خود، مانند مراقبت از بزرگسالان، کمک هزینه رفت و آمد یا کمک هزینه مسکن، را برای حمایت از افراد محروم و از نظر اقتصادی ضعیف جامعه شرح دهند. به عبارت بهتر، دولت دارد از طریق یارانه‌های صنعتی یک سیستم رفاهی «از گهواره تا گور» را به اقتصاد تحمیل می‌کند.
خانم رایموندو، وزیر بازرگانی، سوسیالیست نیست، اما در اینجا او بدل به مجری سیاهه دستورات چپ دموکرات شده است. آیا او برای آینده سیاسی خود برنامه‌ای دارد؟ او این مداخله عظیم در اقتصاد خصوصی را با این ادعا توجیه می‌کند که سازندگان تراشه موفق نخواهند شد مگر اینکه راهی برای جذب، آموزش، به کارگیری و اشتغال زنان بیابند. اما شرکت‌ها نیازی ندارند که دولت به آنها بگوید چگونه کارگران را جذب و حفظ کنند. این اقدامات خانم رایموندو صرفا هزینه‌های تجاری را افزایش می دهد.
جدا تمسخرآمیز است که سازندگان تراشه برای کاهش هزینه‌ها، تولید خود را به آسیا منتقل کنند و تولید تراشه در آمریکا ۴۰ درصد گرانتر از خارج از کشور باشد. یکی از دلایل اصلی آن همین انبوهی از مجوزهای دولت است و حالا سازندگان تراشه که یارانه فدرال دریافت میکنند همچنان باید از مقررات بیشتری ذیل «قانون سیاست ملی محیط‌زیست» تبعیت کنند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
مخاطرات سیاست صنعتی
(نگاهی به دو یادداشت وال‌استریت ژورنال در هفته جاری)
۱- سیاست جدید اجتماعی صنعتی بایدن – سردبیر وال‌استریت ژورنال
(منبع: وال استریت ژورنال / ۱ مارس ۲۰۲۳ / صفحه A16)
۲- یادداشت دوم: پیامد سیاست صنعتی چیست؟ / آدام تیرر
(منبع: وال استریت…
(نگاهی به دو یادداشت وال‌استریت ژورنال در هفته جاری)
۱- سیاست جدید اجتماعی صنعتی بایدن – سردبیر وال‌استریت ژورنال
(منبع: وال استریت ژورنال / ۱ مارس ۲۰۲۳ / صفحه A16)
۲- یادداشت دوم: پیامد سیاست صنعتی چیست؟ / آدام تیرر
(منبع: وال استریت…
👍4
به یاد دارم زمان کنکور از معلم‌هامون می‌پرسیدیم که این همه راه طولانی استاد، روش تستیش چیه که سریع‌تر به جواب برسیم؟ بیشتر هم توی درسای محاسباتی مثل فیزیک و ریاضی مصداق داشت و هر چی هم که به کوران کنکور نزدیک‌تر میشیدیم بخصوص توی سال‌های آخر و پیش‌دانشگاهیی این سوال بیشتر پرسیده میشد. اکثرا هم میگفتن اما چه اونایی که میگفتن راه تستی رو و چه اونایی که راه تستی احیانا نداشت درموردش ازمون میپرسیدن " واقعا فکر می‌کنید طراح سوالات این روش‌ها رو نمیدونه؟" و این سوال همه چی رو خراب میکرد. چون از سمتی روش تستی کارایی نداشت و از طرفی راه حل اصلی زمان‌بر بود!
این سوالِ درست و جواب به این سوال مبین خیلی چیزا بود اون روزای جوونی.
حالا اما باید پرسید مگه عرضه‌کننده که اینجا میشن این دو کارخونه اختلاف قیمت های بازار رو نمیدونه که اینطور داره به ثمن بخس محصولش رو عرضه میکنه؟!
این آخرین لیست اعلام قیمتی قبل از اون مرحوم هست.
اون بنده خدا که استیضاح شد و رفت. ما موندیم خبرنگار واحد مرکزی که بیش از حد در نقش سخنگویی‌اش فرو رفته. به خودت بیا مرد. به خودمون بیاییم مردم. اون مرد رفت!
✅ @karkhone
این سوالِ درست و جواب به این سوال مبین خیلی چیزا بود اون روزای جوونی.
حالا اما باید پرسید مگه عرضه‌کننده که اینجا میشن این دو کارخونه اختلاف قیمت های بازار رو نمیدونه که اینطور داره به ثمن بخس محصولش رو عرضه میکنه؟!
این آخرین لیست اعلام قیمتی قبل از اون مرحوم هست.
اون بنده خدا که استیضاح شد و رفت. ما موندیم خبرنگار واحد مرکزی که بیش از حد در نقش سخنگویی‌اش فرو رفته. به خودت بیا مرد. به خودمون بیاییم مردم. اون مرد رفت!
✅ @karkhone
👍1
با خوش‌رقصی دیوانه‌اش کرده‌اید!
اعلیحضرت[پهلوی دوم] شروع کردند به فرمایشات حکیمانه که: «انقلابی که ما در ایران کردیم لنین در شوروی، مائو در چین و کاسترو در کوبا نکردند، در ایران ما زمین را به روستاییان دادیم، فئودال‌ها را خلع ید کردیم، بی‌آن‌که از دماغ کسی خون بیاید»، سپس رو کرد به دکتر [پرویز ناتل]خانلری که: «من شنیده‌ام شما علاوه بر استادی در زبان و ادبیات فارسی و فرهنگِ ایرانی صاحب نظریات و افکاری در زمینهٔ مسائل اجتماعی ایران هستید. به‌نظرِ شما نباید این افکار ما تئوریزه شود و در دانشگاه‌های ایران و جهان تدریس شود؟» دکتر خانلری درماند که چه بگوید، گفت: «به‌گمان این خدمتگزار این افکار باید در کمیته‌های تخصصی بررسی شود و صاحب‌نظران اقدام کنند.» ظاهراً اعلیحضرت از این حرف خوشش نیامد و رو کرد به من که: «آقای [دکتر محمود] صناعی من شنیده‌ام که شما علاوه بر دانش تخصصی خود، در دانشگاه لندن، شاگرد هارولد لسکی بوده‌اید. این‌کاری که ما در ایران کردیم، لنین در شوروی، مائو در چین، کاسترو در کوبا...به‌نظرِ شما نباید این افکار تئوریزه و تدریس شود؟» گفتم: «همانطور که آقای خانلری به عرض مبارک رساندند این افکار باید در کمیته‌های تخصصی بررسی شود و تصمیم گرفته شود.» شاه ظاهراً از این جواب‌ها خوشش نمی‌آمد. منتظر جواب مقدر و در انتظار تأیید و تکریم بود. نوبت که به دکتر باهری رسید، گفت: «چاکر از دوستان خود در عجبم که چرا فرمایشات مبارک را موکول به کمیته و کمیسیون میکنند. اَظهر مِن‌الشمس است که همهٔ نظریات اعلیحضرت هر‌چه زودتر باید به زبان‌های مختلف ترجمه شود و در دانشگاه‌های جهان تدریس شود.» اعلیحضرت از پاسخ باهری بسیار خوشحال و خشنود شد. با لبخند قهوه‌اش را نوشید و گفت: «بله، من هم این‌جور خیال می‌کنم. آقایان مرخص‌اند.»
موقع خروج از کاخ، باهری ملامت‌کنان به دکتر خانلری گفت: «مگر سرت به تنت سنگینی می‌کند؟ "باید بررسی شود" یعنی چه؟ باید همین جواب را می‌دادی که من دادم.» و پاسخ دکتر خانلری این بود که: «همین خوش‌رقصی‌ها را می‌کنید که دیوانه‌اش کرده‌اید!»
یادها و دیدارها
تالیف ایرج پارسی‌نژاد، چاپ اول، تهران؛ فرهنگ نشر نو، ص ۲۱۰-۲۱۱
✅ @karkhone
اعلیحضرت[پهلوی دوم] شروع کردند به فرمایشات حکیمانه که: «انقلابی که ما در ایران کردیم لنین در شوروی، مائو در چین و کاسترو در کوبا نکردند، در ایران ما زمین را به روستاییان دادیم، فئودال‌ها را خلع ید کردیم، بی‌آن‌که از دماغ کسی خون بیاید»، سپس رو کرد به دکتر [پرویز ناتل]خانلری که: «من شنیده‌ام شما علاوه بر استادی در زبان و ادبیات فارسی و فرهنگِ ایرانی صاحب نظریات و افکاری در زمینهٔ مسائل اجتماعی ایران هستید. به‌نظرِ شما نباید این افکار ما تئوریزه شود و در دانشگاه‌های ایران و جهان تدریس شود؟» دکتر خانلری درماند که چه بگوید، گفت: «به‌گمان این خدمتگزار این افکار باید در کمیته‌های تخصصی بررسی شود و صاحب‌نظران اقدام کنند.» ظاهراً اعلیحضرت از این حرف خوشش نیامد و رو کرد به من که: «آقای [دکتر محمود] صناعی من شنیده‌ام که شما علاوه بر دانش تخصصی خود، در دانشگاه لندن، شاگرد هارولد لسکی بوده‌اید. این‌کاری که ما در ایران کردیم، لنین در شوروی، مائو در چین، کاسترو در کوبا...به‌نظرِ شما نباید این افکار تئوریزه و تدریس شود؟» گفتم: «همانطور که آقای خانلری به عرض مبارک رساندند این افکار باید در کمیته‌های تخصصی بررسی شود و تصمیم گرفته شود.» شاه ظاهراً از این جواب‌ها خوشش نمی‌آمد. منتظر جواب مقدر و در انتظار تأیید و تکریم بود. نوبت که به دکتر باهری رسید، گفت: «چاکر از دوستان خود در عجبم که چرا فرمایشات مبارک را موکول به کمیته و کمیسیون میکنند. اَظهر مِن‌الشمس است که همهٔ نظریات اعلیحضرت هر‌چه زودتر باید به زبان‌های مختلف ترجمه شود و در دانشگاه‌های جهان تدریس شود.» اعلیحضرت از پاسخ باهری بسیار خوشحال و خشنود شد. با لبخند قهوه‌اش را نوشید و گفت: «بله، من هم این‌جور خیال می‌کنم. آقایان مرخص‌اند.»
موقع خروج از کاخ، باهری ملامت‌کنان به دکتر خانلری گفت: «مگر سرت به تنت سنگینی می‌کند؟ "باید بررسی شود" یعنی چه؟ باید همین جواب را می‌دادی که من دادم.» و پاسخ دکتر خانلری این بود که: «همین خوش‌رقصی‌ها را می‌کنید که دیوانه‌اش کرده‌اید!»
یادها و دیدارها
تالیف ایرج پارسی‌نژاد، چاپ اول، تهران؛ فرهنگ نشر نو، ص ۲۱۰-۲۱۱
✅ @karkhone
👍7👎5
صنعت کفش چگونه با دخالت‌های دولتی نابود شده است؟
| اصلان علی عباسی
در عید نوروز ۱۴۰۲ به تبریز شهر زادگاهم سفر کردم. فرصتی دست داد تا با یک نفر از صنعتگران باسابقه کفش در تبریز گپ و گفتی داشته باشم. این صنعتگر به مدت ۶۰ سال در صنعت قالبسازی کفش فعالیت کرده است. وی از زمانیکه قالب کفش با دست و با زحمت بسیار ساخته میشد تا زمان حال که با دستگاههای تزریق پلاستیک این کار انجام می‌شود، تجربه حضور در این صنعت را دارد.
از ایشان سوالی در خصوص امکان صادرات کفش دست‌دوز تبریز پرسیدم. در پاسخ به سوالم، خاطره‌ای از حضور ایتالیایی‌ها در تبریز برای سرمایه‌گذاری و تولید کفش دست‌دوز برای صادرات به ایتالیا نقل کرد. این واقعه به سال ۱۳۹۶ باز می‌گردد که طی آن ایتالیایی‌ها در تبریز به استادان و صنعتگران با سابقه‌ی کفش دست‌دوز مراجعه کرده بودند تا با ارائه پیشنهادی قابل توجه، همکاری برای تولید و صادرات کفش به ایتالیا را آغاز کنند. در این پیشنهاد همکاری، دستمزد استادان کفش دست‌دوز رقم قابل توجهی بود و آنها را ترغیب میکرد که به این پیشنهاد پاسخ مثبت بدهند. ضمن اینکه چنین همکاری، آموزش به افراد جدید و حفظ این صنعت در تبریز را تضمین میکرد. اما مشکل و موانع تولید از آنجایی آغاز می‌شود که پای دولت و بوروکرات‌های دولتی به این موضوع باز می‌شود. به این صورت که این همکاری صنعتی باید به صورت رسمی توسط وزارت صمت و سایر دستگاههای دولتی مورد رصد قرار گیرد. در پروسه بررسی سازمان صمت تاکید شده بود که مبالغ دریافتی از ایتالیایی‌ها ابتدا باید به صندوقی که در وزارتخانه پیشبینی شده است واریز شود و سپس در وزارت صمت و بر مبنای تصمیم مسوولان مربوطه، مبالغ دریافت شده به ریال و با نرخ تبدیل مورد نظر دولت به تولیدکنندگان کفش در تبریز پرداخت شود!!! این نوع واسطه‌گری در تولید و شریک شدن در سفره تولیدکنندگان که توسط بوروکرات‌های پشت میزنشین اعمال می‌شود بزرگترین ضربه به تولید است و این بوروکرات‌ها بدون اندک زحمتی، حاصل کار و زحمات سایرین را به حساب خود واریز میکنند. همچنین اگر واردات مواد اولیه نظیر چرم با کیفیت و درجه یک که برای تولید کفش لازم است، ضرورت داشته باشد انواع دریافتی‌ها مانند حقوق ورودی، مالیات و سایر موانع موجب افزایش قیمت مواد اولیه می‌شود و مزیت و سودآوری تولید را کاهش می‌دهد و به مانعی برای تولید تبدیل می‌شود. علاوه بر اینها، ایشان تأکید میکرد که صنایع خرد و نیمه خرد تحت فشار سنگین قوانین و مقررات دولتی و بیمه و مالیات قرار دارند و امکان ادامه حیات از آنها سلب شده است.
اما آخرین مسأله‌ای که ایشان گفت بسیار تاسف آور است. وی با افسوس گفت این اساتید کفش دست‌دوز در حالیکه می‌توانستند در شغل تخصصی خود فعالیت کنند و با سرمایه‌گذاران اروپایی همکاری داشته باشند، برای امرار معاش ناچار به رانندگی و مسافرکشی شده‌اند! نتیجه‌ی این شرایط نابودی صنعت کفش و از بین رفتن مهارت و تخصص تولید کفش دست‌دوز در تبریز است. بنابراین در سال‌های آینده اساتیدی که بتوانند کفش دست‌دوز تولید کنند و به دیگران نیز این مهارت را آموزش دهند در این صنعت حضور نخواهند داشت و به تاریخ خواهند پیوست. به این ترتیب صرفاً تولید کفش با دستگاههای صنعتی میتواند ادامه حیات بدهد که این مورد نیز از دخالت‌های دولتی در امان نیست و چه بسا در آینده به طور کامل از بین برود. این نمونه از وضعیت صنعت کفش دست‌دوز، به خوبی نشان می‌دهد چگونه مزیت‌های نسبی و پتانسیل‌های اقتصادی در ایران با دخالت‌های دولتی و قوانین و مقررات زائد از بین می‌رود که نتیجه‌ای جز کاهش رشد اقتصادی و افزایش بیکاری و فقر ندارد.
✅ @karkhone
| اصلان علی عباسی
در عید نوروز ۱۴۰۲ به تبریز شهر زادگاهم سفر کردم. فرصتی دست داد تا با یک نفر از صنعتگران باسابقه کفش در تبریز گپ و گفتی داشته باشم. این صنعتگر به مدت ۶۰ سال در صنعت قالبسازی کفش فعالیت کرده است. وی از زمانیکه قالب کفش با دست و با زحمت بسیار ساخته میشد تا زمان حال که با دستگاههای تزریق پلاستیک این کار انجام می‌شود، تجربه حضور در این صنعت را دارد.
از ایشان سوالی در خصوص امکان صادرات کفش دست‌دوز تبریز پرسیدم. در پاسخ به سوالم، خاطره‌ای از حضور ایتالیایی‌ها در تبریز برای سرمایه‌گذاری و تولید کفش دست‌دوز برای صادرات به ایتالیا نقل کرد. این واقعه به سال ۱۳۹۶ باز می‌گردد که طی آن ایتالیایی‌ها در تبریز به استادان و صنعتگران با سابقه‌ی کفش دست‌دوز مراجعه کرده بودند تا با ارائه پیشنهادی قابل توجه، همکاری برای تولید و صادرات کفش به ایتالیا را آغاز کنند. در این پیشنهاد همکاری، دستمزد استادان کفش دست‌دوز رقم قابل توجهی بود و آنها را ترغیب میکرد که به این پیشنهاد پاسخ مثبت بدهند. ضمن اینکه چنین همکاری، آموزش به افراد جدید و حفظ این صنعت در تبریز را تضمین میکرد. اما مشکل و موانع تولید از آنجایی آغاز می‌شود که پای دولت و بوروکرات‌های دولتی به این موضوع باز می‌شود. به این صورت که این همکاری صنعتی باید به صورت رسمی توسط وزارت صمت و سایر دستگاههای دولتی مورد رصد قرار گیرد. در پروسه بررسی سازمان صمت تاکید شده بود که مبالغ دریافتی از ایتالیایی‌ها ابتدا باید به صندوقی که در وزارتخانه پیشبینی شده است واریز شود و سپس در وزارت صمت و بر مبنای تصمیم مسوولان مربوطه، مبالغ دریافت شده به ریال و با نرخ تبدیل مورد نظر دولت به تولیدکنندگان کفش در تبریز پرداخت شود!!! این نوع واسطه‌گری در تولید و شریک شدن در سفره تولیدکنندگان که توسط بوروکرات‌های پشت میزنشین اعمال می‌شود بزرگترین ضربه به تولید است و این بوروکرات‌ها بدون اندک زحمتی، حاصل کار و زحمات سایرین را به حساب خود واریز میکنند. همچنین اگر واردات مواد اولیه نظیر چرم با کیفیت و درجه یک که برای تولید کفش لازم است، ضرورت داشته باشد انواع دریافتی‌ها مانند حقوق ورودی، مالیات و سایر موانع موجب افزایش قیمت مواد اولیه می‌شود و مزیت و سودآوری تولید را کاهش می‌دهد و به مانعی برای تولید تبدیل می‌شود. علاوه بر اینها، ایشان تأکید میکرد که صنایع خرد و نیمه خرد تحت فشار سنگین قوانین و مقررات دولتی و بیمه و مالیات قرار دارند و امکان ادامه حیات از آنها سلب شده است.
اما آخرین مسأله‌ای که ایشان گفت بسیار تاسف آور است. وی با افسوس گفت این اساتید کفش دست‌دوز در حالیکه می‌توانستند در شغل تخصصی خود فعالیت کنند و با سرمایه‌گذاران اروپایی همکاری داشته باشند، برای امرار معاش ناچار به رانندگی و مسافرکشی شده‌اند! نتیجه‌ی این شرایط نابودی صنعت کفش و از بین رفتن مهارت و تخصص تولید کفش دست‌دوز در تبریز است. بنابراین در سال‌های آینده اساتیدی که بتوانند کفش دست‌دوز تولید کنند و به دیگران نیز این مهارت را آموزش دهند در این صنعت حضور نخواهند داشت و به تاریخ خواهند پیوست. به این ترتیب صرفاً تولید کفش با دستگاههای صنعتی میتواند ادامه حیات بدهد که این مورد نیز از دخالت‌های دولتی در امان نیست و چه بسا در آینده به طور کامل از بین برود. این نمونه از وضعیت صنعت کفش دست‌دوز، به خوبی نشان می‌دهد چگونه مزیت‌های نسبی و پتانسیل‌های اقتصادی در ایران با دخالت‌های دولتی و قوانین و مقررات زائد از بین می‌رود که نتیجه‌ای جز کاهش رشد اقتصادی و افزایش بیکاری و فقر ندارد.
✅ @karkhone
👍7
تحریف ممنوع!
در سالروز درگذشت دکتر علینقی عالیخانی، عده‌ای از فعالین رسانه‌ای و اقتصادی یادبودی در کلاب‌هاوس با حضور اعضای خانواده آن مرحوم ترتیب دادند. نکته عجیب روایت کاملا تحریف شده از نحوه سیاستگذاری دهه چهل و دلایل موفقیت آن دوره بود. حتی برای توصیف رویکرد اقتصادی آن دوره نقل قولی از میلتون فریدمن مطرح شد!
در حالی که اگر کسی کمترین آشنایی با رویکرد اقتصادی دکتر عالیخانی داشته باشد، می‌داند که رویکرد دهه چهل چیزی به جز راهبرد جایگزینی واردات با تلاش‌هایی برای تشویق صادرات نبود. رویکردی که در بسیاری از کشورهای در حال توسعه آن زمان، از کره و هند گرفته تا پاکستان و ترکیه مرسوم بود. در مقاله‌ای که در خصوص ویژگی‌های حکمرانی اقتصادی دهه چهل نوشته‌ام و به زودی منتشر می‌شود، اهم ویژگی‌های آن دوره را در موارد زیر خلاصه کردم:
1. طبق تجربه اکثر دولت‌های توسعه‌گرا، وجود یک سازمان محوری برای برنامه‌ریزی و پیگیری سیاست‌های توسعه‌ای حیاتی است. در ایران دهه چهل ابروزارتخانه اقتصاد که شامل بخش صنعت، تجارت و گمرک میشد چنین نقشی را با همکاری سازمان برنامه و بانک مرکزی ایفا میکرد.
2. گرد هم آمدن عده‌ای از تکنوکرات‌های شایسته که عموما خارج از حلقه نخبگان سیاسی آن روز محسوب می‌شدند باعث ظهور پدیده‌ای شد که به جزیره شایستگان معروف است. نفوذ ناپذیری و کارآمدی نسبی از ویژگی‌های اصلی این جزیره شایستگان بود.
3. استفاده بجا از بنگاه‌های دولتی در مواردی که بخش خصوصی توانایی یا تمایل سرمایه‌گذاری در آن حوزه‌ها را نداشت. تاسیس سازمان گسترش و نوسازي صنايع ايران در تيرماه 1346 با دو وظيفه اصلي ايجاد بنگاه‌هاي صنعتي جديد و نوسازي بنگاه‌هاي فرسوده در همین راستا بود.
4. کمک به تامین مالی بخش خصوصی توسط دو بانک توسعه‌ای حرفهای انجام می‌گرفت. دو بانک اعتبارات صنعتی و بانک صنعتی و معدنی با مدیریت کارآمد و شایسته وظیفه تامین مالی سرمایه‌گذاری‌های صنعتی را به خوبی انجام دادند.
5. ارتباط مداوم وزارت اقتصاد با بخش خصوصی موجب حرکت جریان اطلاعات بین بخش عمومی و خصوصی و اعتماد متقابل بین دو طرف شد.
6. سیاست‌های حمایتی و تشویقی همراه با نظارت و در صورت لزوم استفاده از ابزار تنبیه بکار گرفته میشد. به این معنی که اگر گیرنده رانت عملکرد ضعیفی داشت، حمایت‌ها قطع میشد. بقول دکتر عالیخانی "بخش خصوصی می‌توانست از حمایت استفاده کند ولی سوء استفاده نه". البته بخشی از این توانایی انتظام دولت ناشی از نوپا بودن صنعتگران مدرن و نفوذ سیاسی محدودشان بود.
7. یکی از ابزارهای مهم حمایتی، تشویق ورود به حوزه‌های جدید سرمایه‌گذاری با ایجاد انحصار موقت بود. به این شکل که به سرمایه‌گذار گفته میشد با سرمایه‌گذاری در حوزه‌های جدید تا چند سال برای آن فعالیت پروانه ساخت دیگری صادر نشده و جلوی واردات آن کالا هم محدود می‌شود. این رویکرد یکی از بزرگترین موانع سرمایه‌گذاری در حوزه‌های جدید که معروف به آثار جانبی اولین سرمایه‌گذار است (Stiglitz, 1989; Hausmann & Rodrick, 2003) را رفع می‌کند.
منبع
✅ @karkhone
در سالروز درگذشت دکتر علینقی عالیخانی، عده‌ای از فعالین رسانه‌ای و اقتصادی یادبودی در کلاب‌هاوس با حضور اعضای خانواده آن مرحوم ترتیب دادند. نکته عجیب روایت کاملا تحریف شده از نحوه سیاستگذاری دهه چهل و دلایل موفقیت آن دوره بود. حتی برای توصیف رویکرد اقتصادی آن دوره نقل قولی از میلتون فریدمن مطرح شد!
در حالی که اگر کسی کمترین آشنایی با رویکرد اقتصادی دکتر عالیخانی داشته باشد، می‌داند که رویکرد دهه چهل چیزی به جز راهبرد جایگزینی واردات با تلاش‌هایی برای تشویق صادرات نبود. رویکردی که در بسیاری از کشورهای در حال توسعه آن زمان، از کره و هند گرفته تا پاکستان و ترکیه مرسوم بود. در مقاله‌ای که در خصوص ویژگی‌های حکمرانی اقتصادی دهه چهل نوشته‌ام و به زودی منتشر می‌شود، اهم ویژگی‌های آن دوره را در موارد زیر خلاصه کردم:
1. طبق تجربه اکثر دولت‌های توسعه‌گرا، وجود یک سازمان محوری برای برنامه‌ریزی و پیگیری سیاست‌های توسعه‌ای حیاتی است. در ایران دهه چهل ابروزارتخانه اقتصاد که شامل بخش صنعت، تجارت و گمرک میشد چنین نقشی را با همکاری سازمان برنامه و بانک مرکزی ایفا میکرد.
2. گرد هم آمدن عده‌ای از تکنوکرات‌های شایسته که عموما خارج از حلقه نخبگان سیاسی آن روز محسوب می‌شدند باعث ظهور پدیده‌ای شد که به جزیره شایستگان معروف است. نفوذ ناپذیری و کارآمدی نسبی از ویژگی‌های اصلی این جزیره شایستگان بود.
3. استفاده بجا از بنگاه‌های دولتی در مواردی که بخش خصوصی توانایی یا تمایل سرمایه‌گذاری در آن حوزه‌ها را نداشت. تاسیس سازمان گسترش و نوسازي صنايع ايران در تيرماه 1346 با دو وظيفه اصلي ايجاد بنگاه‌هاي صنعتي جديد و نوسازي بنگاه‌هاي فرسوده در همین راستا بود.
4. کمک به تامین مالی بخش خصوصی توسط دو بانک توسعه‌ای حرفهای انجام می‌گرفت. دو بانک اعتبارات صنعتی و بانک صنعتی و معدنی با مدیریت کارآمد و شایسته وظیفه تامین مالی سرمایه‌گذاری‌های صنعتی را به خوبی انجام دادند.
5. ارتباط مداوم وزارت اقتصاد با بخش خصوصی موجب حرکت جریان اطلاعات بین بخش عمومی و خصوصی و اعتماد متقابل بین دو طرف شد.
6. سیاست‌های حمایتی و تشویقی همراه با نظارت و در صورت لزوم استفاده از ابزار تنبیه بکار گرفته میشد. به این معنی که اگر گیرنده رانت عملکرد ضعیفی داشت، حمایت‌ها قطع میشد. بقول دکتر عالیخانی "بخش خصوصی می‌توانست از حمایت استفاده کند ولی سوء استفاده نه". البته بخشی از این توانایی انتظام دولت ناشی از نوپا بودن صنعتگران مدرن و نفوذ سیاسی محدودشان بود.
7. یکی از ابزارهای مهم حمایتی، تشویق ورود به حوزه‌های جدید سرمایه‌گذاری با ایجاد انحصار موقت بود. به این شکل که به سرمایه‌گذار گفته میشد با سرمایه‌گذاری در حوزه‌های جدید تا چند سال برای آن فعالیت پروانه ساخت دیگری صادر نشده و جلوی واردات آن کالا هم محدود می‌شود. این رویکرد یکی از بزرگترین موانع سرمایه‌گذاری در حوزه‌های جدید که معروف به آثار جانبی اولین سرمایه‌گذار است (Stiglitz, 1989; Hausmann & Rodrick, 2003) را رفع می‌کند.
منبع
✅ @karkhone
👍1
چرا دلار همیشه برنده است؟
| فرانچسکو گوئررا
/ رویترز
گزارش‌های افول دلار، به صورت حیرت‌آوری بزرگ‌نمایی می‌شوند. نوسانات فرسایشی سهم دلار آمریکا از ذخایر ارزی جهانی، همراه با افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی، صحبت‌ها درباره پایان دادن به سلطه پول ایالات متحده را دوباره برانگیخته است. در واقع، وضعیت کلی بدون تغییر باقی می‌ماند. نقش بزرگی که ایالات متحده در بازارهای سرمایه، تجارت و بدهی ایفا می‌کند، وضعیت موجود را تقویت می‌کند. تا زمانی که اقتصاد جهانی تحت بازنگری کامل قرار نگیرد، دلار همچنان در صدر خواهد بود.
اقتصاد جهانی با دلار کار می‌کند. هرچند این موضوع بسیاری از خارجی‌ها را می‌آزارد. اتکای بیش از حد به ارز آمریکایی میتواند منجر به بی‌ثباتی در بازارهای نوظهور، کاهش جریان‌های تجاری و ایجاد سرریزهای جهانی شود، مانند زمانی که بازارهای مالی در مارس 2020 ذوب شدند.
این مشکل از زمان تاج‌گذاری دلار به عنوان ارز ذخیره اصلی پس از جنگ جهانی دوم وجود داشته است. در سال 1971، جان کانلی، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده به طعنه معروفی گفت که «دلار واحد پول ماست، اما مشکل شماست». در سال 2019، تقریبا 50 سال بعد، مارک کارنی، رئیس بانک مرکزی انگلستان نیز همین احساسات را ابراز کرد.
مدعیان کنونی تاج‌و‌تخت ارز جهانی عبارتند از؛ یوان چین و ارزهای دیجیتال. جمهوری خلق چین مدت‌ها تلاش کرده است تا استفاده بین‌المللی از پول خود را ترویج کند. جدیدترین طرح چین این است که پرداختی‌هایش به صادرکنندگان نفت، به یوان باشد تا دسترسی به ارز چین را افزایش دهد. در همین حال، برخی از بانکهای مرکزی کشورها، ارزهای دیجیتال را به عنوان راهی برای ایجاد یک اقتصاد جهانی متعادل‌تر که در آن هیچ کشوری بر دیگران سلطه ندارد، تبلیغ میکنند.
ایالات متحده هم که از ارز خود به عنوان سلاحی در برابر دشمنانش استفاده می‌کند، جست‌وجوی این جایگزین‌ها را تحریک کرده است. پس از حمله روسیه به اوکراین، آمریکا و متحدانش نزدیک به نیمی از 640 میلیارد دلار ذخایر ارزی این کشور را مسدود کردند. ایالات متحده همچنین دلارهای افغانستان، ایران و ونزوئلا را هدف قرار داده است. این در حالی است که بانک‌هایی که تحریم‌های آمریکا را دور می‌زنند با جریمه های سنگینی روبرو هستند.
طرفداران تغییر سلطه دلار، به کاهش مداوم سهم دلار از ذخایر ارزی بانکهای مرکزی کشورها اشاره میکنند. بر اساس گزارش صندوق بین‌المللی پول، این رقم در سال 1999 در حدود 70 درصد بود که با کاهش محسوسی به 59 درصد در سال 2022 رسیده است.
در همین حال، بر اساس محاسبات فدرال رزرو، سهم ایالات متحده از تولید اقتصاد جهانی از 32 درصد در سال 1980 به 24 درصد در سال 2020 کاهش یافته است. در حالی که سهم این کشور از تجارت جهانی در همین دوره از 14 درصد به 11 درصد کاهش نشان می‌دهد.
با این حال، از جنبه‌های دیگر، کنترل دلار بر اقتصاد جهان مانند همیشه پابرجا است. بر اساس گزارش بانک تسویه حساب‌های بین‌المللی، دلار در آوریل سال گذشته 88 درصد از کل مبادلات ارزی را تشکیل می‌دهد. فدرال رزرو تخمین می‌زند که بین سال‌های 1999 تا 2019، دلار 96 درصد از صورتحساب‌های تجاری در قاره آمریکا، 74 درصد در منطقه آسیا-اقیانوسیه و 79 درصد در بقیه جهان را به خود اختصاص داده است. بانکها برای حدود 60 درصد از کل سپرده‌ها و وام های بین‌المللی از دلار استفاده کرده‌اند.
همچنین عوامل ساختاری نیز دخیل هستند. بازارهای سرمایه ایالات متحده به اندازه کافی عمیق و نقدشونده هستند که بتوانند پس‌اندازهای کشورهای نوظهور و توسعه‌یافته را جذب کنند. بنابراین عواید حاصل از «مازاد پس‌انداز» بین‌المللی در دارایی‌های ایالات متحده هضم می‌شوند.
عملکرد دلار به عنوان تسهیل‌کننده فعالیت‌های اقتصادی در سطح جهان تأثیر مهم دیگری نیز دارد: دلار قوی‌تر، تجارت جهانی را بهتر تحت کنترل می‌گیرد. تحقیقات والنتینا برونو از امریکن یونورسیتی و هیون سونگ شین از BIS نشان می‌دهد که وقتی ارزش پول ایالات متحده افزایش می‌یابد، تجارت برای شرکتهای کشورهای دیگر، گرانتر می‌شود. این امر اثر سنتی افزایش صادرات کشور صاحب پول داخلی ضعیف‌تر را خنثی می‌کند.
این موضوع مسئله‌ای را نیز روشن می‌کند که محققان فدرال رزرو آن را "دایره امپراتوری" نامیده‌اند. وقتی دلار تقویت می‌شود، از سرعت تجارت و رشد جهانی می‌کاهد. از آنجایی که رشد اقتصادی ایالات متحده کمتر به سایر نقاط جهان وابسته است، این امر جذابیت دارایی‌های دلاری را برای سرمایه‌گذاران خارجی افزایش می‌دهد. این به نوبه خود سلطه دلار بر اقتصاد جهان را تقویت کرده و ارزش آن را بالا می‌برد.
ادامه مطلب
منبع
✅ @karkhone
| فرانچسکو گوئررا
/ رویترز
گزارش‌های افول دلار، به صورت حیرت‌آوری بزرگ‌نمایی می‌شوند. نوسانات فرسایشی سهم دلار آمریکا از ذخایر ارزی جهانی، همراه با افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی، صحبت‌ها درباره پایان دادن به سلطه پول ایالات متحده را دوباره برانگیخته است. در واقع، وضعیت کلی بدون تغییر باقی می‌ماند. نقش بزرگی که ایالات متحده در بازارهای سرمایه، تجارت و بدهی ایفا می‌کند، وضعیت موجود را تقویت می‌کند. تا زمانی که اقتصاد جهانی تحت بازنگری کامل قرار نگیرد، دلار همچنان در صدر خواهد بود.
اقتصاد جهانی با دلار کار می‌کند. هرچند این موضوع بسیاری از خارجی‌ها را می‌آزارد. اتکای بیش از حد به ارز آمریکایی میتواند منجر به بی‌ثباتی در بازارهای نوظهور، کاهش جریان‌های تجاری و ایجاد سرریزهای جهانی شود، مانند زمانی که بازارهای مالی در مارس 2020 ذوب شدند.
این مشکل از زمان تاج‌گذاری دلار به عنوان ارز ذخیره اصلی پس از جنگ جهانی دوم وجود داشته است. در سال 1971، جان کانلی، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده به طعنه معروفی گفت که «دلار واحد پول ماست، اما مشکل شماست». در سال 2019، تقریبا 50 سال بعد، مارک کارنی، رئیس بانک مرکزی انگلستان نیز همین احساسات را ابراز کرد.
مدعیان کنونی تاج‌و‌تخت ارز جهانی عبارتند از؛ یوان چین و ارزهای دیجیتال. جمهوری خلق چین مدت‌ها تلاش کرده است تا استفاده بین‌المللی از پول خود را ترویج کند. جدیدترین طرح چین این است که پرداختی‌هایش به صادرکنندگان نفت، به یوان باشد تا دسترسی به ارز چین را افزایش دهد. در همین حال، برخی از بانکهای مرکزی کشورها، ارزهای دیجیتال را به عنوان راهی برای ایجاد یک اقتصاد جهانی متعادل‌تر که در آن هیچ کشوری بر دیگران سلطه ندارد، تبلیغ میکنند.
ایالات متحده هم که از ارز خود به عنوان سلاحی در برابر دشمنانش استفاده می‌کند، جست‌وجوی این جایگزین‌ها را تحریک کرده است. پس از حمله روسیه به اوکراین، آمریکا و متحدانش نزدیک به نیمی از 640 میلیارد دلار ذخایر ارزی این کشور را مسدود کردند. ایالات متحده همچنین دلارهای افغانستان، ایران و ونزوئلا را هدف قرار داده است. این در حالی است که بانک‌هایی که تحریم‌های آمریکا را دور می‌زنند با جریمه های سنگینی روبرو هستند.
طرفداران تغییر سلطه دلار، به کاهش مداوم سهم دلار از ذخایر ارزی بانکهای مرکزی کشورها اشاره میکنند. بر اساس گزارش صندوق بین‌المللی پول، این رقم در سال 1999 در حدود 70 درصد بود که با کاهش محسوسی به 59 درصد در سال 2022 رسیده است.
در همین حال، بر اساس محاسبات فدرال رزرو، سهم ایالات متحده از تولید اقتصاد جهانی از 32 درصد در سال 1980 به 24 درصد در سال 2020 کاهش یافته است. در حالی که سهم این کشور از تجارت جهانی در همین دوره از 14 درصد به 11 درصد کاهش نشان می‌دهد.
با این حال، از جنبه‌های دیگر، کنترل دلار بر اقتصاد جهان مانند همیشه پابرجا است. بر اساس گزارش بانک تسویه حساب‌های بین‌المللی، دلار در آوریل سال گذشته 88 درصد از کل مبادلات ارزی را تشکیل می‌دهد. فدرال رزرو تخمین می‌زند که بین سال‌های 1999 تا 2019، دلار 96 درصد از صورتحساب‌های تجاری در قاره آمریکا، 74 درصد در منطقه آسیا-اقیانوسیه و 79 درصد در بقیه جهان را به خود اختصاص داده است. بانکها برای حدود 60 درصد از کل سپرده‌ها و وام های بین‌المللی از دلار استفاده کرده‌اند.
همچنین عوامل ساختاری نیز دخیل هستند. بازارهای سرمایه ایالات متحده به اندازه کافی عمیق و نقدشونده هستند که بتوانند پس‌اندازهای کشورهای نوظهور و توسعه‌یافته را جذب کنند. بنابراین عواید حاصل از «مازاد پس‌انداز» بین‌المللی در دارایی‌های ایالات متحده هضم می‌شوند.
عملکرد دلار به عنوان تسهیل‌کننده فعالیت‌های اقتصادی در سطح جهان تأثیر مهم دیگری نیز دارد: دلار قوی‌تر، تجارت جهانی را بهتر تحت کنترل می‌گیرد. تحقیقات والنتینا برونو از امریکن یونورسیتی و هیون سونگ شین از BIS نشان می‌دهد که وقتی ارزش پول ایالات متحده افزایش می‌یابد، تجارت برای شرکتهای کشورهای دیگر، گرانتر می‌شود. این امر اثر سنتی افزایش صادرات کشور صاحب پول داخلی ضعیف‌تر را خنثی می‌کند.
این موضوع مسئله‌ای را نیز روشن می‌کند که محققان فدرال رزرو آن را "دایره امپراتوری" نامیده‌اند. وقتی دلار تقویت می‌شود، از سرعت تجارت و رشد جهانی می‌کاهد. از آنجایی که رشد اقتصادی ایالات متحده کمتر به سایر نقاط جهان وابسته است، این امر جذابیت دارایی‌های دلاری را برای سرمایه‌گذاران خارجی افزایش می‌دهد. این به نوبه خود سلطه دلار بر اقتصاد جهان را تقویت کرده و ارزش آن را بالا می‌برد.
ادامه مطلب
منبع
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
▫️محققان فدرال رزرو دریافتند که محرک این چرخه، اغلب افزایش نرخ بهره توسط بانک مرکزی ایالات متحده است. آنچه به آن پایان می‌دهد این واقعیت است که در نهایت، ضعف جهانی در بخش تولید به تولید ایالات متحده سرایت کند. افزایش‌های نرخ بهره همچنین به شرایط مالی…
👍9
| آین رند
یک تاجر نمی تواند شما را مجبور به خرید محصول خود کند. اگر اشتباه کند، عواقب آن را متحمل می شود. اگر شکست بخورد، ضرر را می پذیرد. اما یک بوروکرات(دولت)، شما را مجبور می کند که از تصمیماتش اطاعت کنید، خواه با او موافق باشید یا نه... اگر اشتباه کند، شما متحمل عواقب آن خواهید شد. اگر شکست بخورد، زیان را به صورت مالیات سنگین‌تر به شما منتقل می‌کند.
✅ @karkhone
یک تاجر نمی تواند شما را مجبور به خرید محصول خود کند. اگر اشتباه کند، عواقب آن را متحمل می شود. اگر شکست بخورد، ضرر را می پذیرد. اما یک بوروکرات(دولت)، شما را مجبور می کند که از تصمیماتش اطاعت کنید، خواه با او موافق باشید یا نه... اگر اشتباه کند، شما متحمل عواقب آن خواهید شد. اگر شکست بخورد، زیان را به صورت مالیات سنگین‌تر به شما منتقل می‌کند.
✅ @karkhone
دنیای بعد از سقوط SVB
چندماه گذشته بانک سیلیکون ولی، که به گفته برخی رسانه ها 50 درصد استارتاپهای امریکایی تأمین مالی بدهی خود را از این بانک انجام داده بودند، اعلام ورشکستگی کرد. شرایطی که تا پیش از آن به دلیل افزایش نرخ بهره و سیاست های انقباضی فدرال رزرو برای استارتاپ ها دشوار شده بود، بعد از این هم شکل پیچیده تری به خود گرفت.
آخرین شواهد نشان می دهد که بانک ها و مؤسسات تأمین مالی شرایط سخت تری را برای اعطای وام در پیش گرفته اند. نرخ های بالاتر، مقادیر پایین تر وام و بندهای قراردادی سختگیرانه تر، از جدی ترین پیامدهای اتفاقات اخیر برای بانک سیلیکون ولی است.
به صورت کلی، میثاق نامه (Covenant) و بندهای قرارداد تسهیلات را می توان به دو دسته بندهای ایجابی و بندهای سلبی تقسیم بندی کرد؛ برای مثال استارتاپ تعهد می کند که نسبت پوشش بدهی آن همواره بیشتر از عدد مشخصی باشد، یا اینکه نسبت خالص تعهدات به سود عملیاتی از مقدار خاصی بیشتر نشود. همچنین استارتاپ برای مواردی از جمله افزایش سرمایه، تقسیم سود و مخارج تحقیق و توسعه ممکن است نیازمند دریافت موافقت از بانک ها باشد.
در یک دسته بندی دیگر، بندهای قرارداد تسهیلات می توانند فعال یا منفعلانه باشند. بندهای فعال به معنای رعایت نسبت های مالی و رویه ها در هر زمان است. بندهای منفعلانه به این معناست که استارتاپ صرفا در برخی از رویدادها می بایست نسبت های مالی را در محدوده خاصی نگه دارد. تا قبل از سال 2019 حدود 80 درصد تسهیلات اعطایی از نوع دوم (Covenant-Lite) بود.
این مقوله که استارتاپ در کنار تأمین مالی از سهام خصوصی بتواند دریافت تسهیلات نیز داشته باشد، برای صندوق های VC هم حائز اهمیت است؛ چرا که در استارتاپ ها معمولا ساختار سهامداری پراکنده بوده و به دلیل جلوگیری از اثرات منفی سناریوهای تضاد منافع و نظم بخشی به استارتاپ، این صندوق ها ترجیح می دهند که استارتاپ بتواند تسهیلات نیز دریافت کند.
منبع: WSJ و Preqin
✅ @karkhone
چندماه گذشته بانک سیلیکون ولی، که به گفته برخی رسانه ها 50 درصد استارتاپهای امریکایی تأمین مالی بدهی خود را از این بانک انجام داده بودند، اعلام ورشکستگی کرد. شرایطی که تا پیش از آن به دلیل افزایش نرخ بهره و سیاست های انقباضی فدرال رزرو برای استارتاپ ها دشوار شده بود، بعد از این هم شکل پیچیده تری به خود گرفت.
آخرین شواهد نشان می دهد که بانک ها و مؤسسات تأمین مالی شرایط سخت تری را برای اعطای وام در پیش گرفته اند. نرخ های بالاتر، مقادیر پایین تر وام و بندهای قراردادی سختگیرانه تر، از جدی ترین پیامدهای اتفاقات اخیر برای بانک سیلیکون ولی است.
به صورت کلی، میثاق نامه (Covenant) و بندهای قرارداد تسهیلات را می توان به دو دسته بندهای ایجابی و بندهای سلبی تقسیم بندی کرد؛ برای مثال استارتاپ تعهد می کند که نسبت پوشش بدهی آن همواره بیشتر از عدد مشخصی باشد، یا اینکه نسبت خالص تعهدات به سود عملیاتی از مقدار خاصی بیشتر نشود. همچنین استارتاپ برای مواردی از جمله افزایش سرمایه، تقسیم سود و مخارج تحقیق و توسعه ممکن است نیازمند دریافت موافقت از بانک ها باشد.
در یک دسته بندی دیگر، بندهای قرارداد تسهیلات می توانند فعال یا منفعلانه باشند. بندهای فعال به معنای رعایت نسبت های مالی و رویه ها در هر زمان است. بندهای منفعلانه به این معناست که استارتاپ صرفا در برخی از رویدادها می بایست نسبت های مالی را در محدوده خاصی نگه دارد. تا قبل از سال 2019 حدود 80 درصد تسهیلات اعطایی از نوع دوم (Covenant-Lite) بود.
این مقوله که استارتاپ در کنار تأمین مالی از سهام خصوصی بتواند دریافت تسهیلات نیز داشته باشد، برای صندوق های VC هم حائز اهمیت است؛ چرا که در استارتاپ ها معمولا ساختار سهامداری پراکنده بوده و به دلیل جلوگیری از اثرات منفی سناریوهای تضاد منافع و نظم بخشی به استارتاپ، این صندوق ها ترجیح می دهند که استارتاپ بتواند تسهیلات نیز دریافت کند.
منبع: WSJ و Preqin
✅ @karkhone
WSJ
Debt Grows More Expensive, Harder to Get for Startups After SVB Collapse
With Silicon Valley Bank’s future uncertain, startups backed by venture capital looking for new lenders are facing higher borrowing costs, onerous terms or even closed doors, potentially throttling their growth.
👍4
بورس بهشت سرمایه داری خصولتی و غارتگر
| هاشم فیروزی
قصه پر غصه بورس دوباره زخم باز کرد.حسب ادعای رسانه های متعدد و فعالین بازار سرمایه مداخله دستوری رئیس سازمان بورس عامل سکته وخیم این بازار در طول هفته کاری که گذشت بوده است.
بهشت سرمایه داری خصولتی و غارتگر مکان و زمانیست که عده ای خاص و قلیل علیه مردم بی اطلاع به اطلاعات پنهانی دسترسی دارند.آنها بخشی از سیستم هستند.قوانین در راستای تامین منافع آنهاست.سیاستمداران و رسانه ها دارای منافع مشترک با آنها هستند و هیچگاه حاضر به بیان حقایق نمی شوند.
شاخص بورس تهران سقف سال۹۹ را علی الظاهر در هفته های پیش شکست.اما به جهت فهم ضرر و زیان وارد آمده به ملت گرفتار در این نظام سرمایه داری خصولتی و غارتگر خوب است بدانید همچنان:
برکت ابرقدرت دارویی و واکسن سازی منطقه و متعلق به ستاد اجرایی فرمان امام حدود ۵۰ درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!
بانک دی متعلق به بنیاد شهید حدود ۵۰ درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!
ثشاهد هولدینگ ساختمان سازی بنیاد شهید بیش از ۶۰درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!
موارد مشابه زیاد هستند.
درد و زجر این شکاف قیمتی زمانی قابل فهم و باور می شود که شما بدانید از سال ۹۹ تا کنون قیمت تمامی بازارهای موازی بین ۳۰۰ تا ۷۰۰ درصد رشد را تجربه کرده اند.
فی المثل آپارتمان ۴۰۰ میلیون تومانی اکنون ۲.۵ میلیارد قیمتش می باشد.و این یعنی ملت گرفتار در گرداب فساد اقتصادی حاکم اگر اصل پول خودش در سال ۹۹ را هم بدست بیاورد باز چندصد درصد از تورم عقب می باشد.اسم این اتفاق را می گذارند خسران!
یعنی فراتر از ضرر.
حالا می دانید آن تیر در قلب و آن خار در چشم و آن استخوان در گلو چیست؟
حسب اجبار و دستور مطرح شده حقوقی های روی تابلو بورس و زیر تابلوی بورس در سهام‌های مطرح شده همچون برکت،بانک دی و دیگر سهام‌های متعلق به ستاد اجرایی فرمان امام همچون سهام‌های ساختمانی امید و بهساز کاشانه تهران و بصورت کلی تمامی سهام‌های بزرگ که حقوقی های دولتی و ستادی و نهادی دارند، دست به فروش‌های بسیار بسیار بزرگ زدند.و بعبارتی بصورت غیرحرفه ای و ناجوانمردانه شیره پول وارد شده به بورس را کشیدند و تمام نقدینگی را بلعیدند.
امروز چهارشنبه مورخ۲۰ اردیبهشت چهار روز پس از دستور تاراج نقدینگی بورس تقریبا همه سهامها بین ۲۰ تا ۲۵ درصد از ارزش خود را از دست دادند.
و حالا حقوقی های ستادی و نهادی و دولتی و خصولتی همچون خرس های طماع نشسته بر روی صخره با جو فروش ایجاد شده منتظرند تا گله ماهی های آزاد نه ببخشید گله ماهی های ناآزاد در ایران برای فروش سهام خویش در صفهای قفل شده فروش از راه برسند و دوباره به مسلخ بروند و سهامی که به ملت فروختند را در عرض یکی دو هفته آینده ۳۰ تا ۴۰ درصد ارزان‌تر بر سر جایش بگذارند.و سرمایه خویش را مجدد فزونی بخشند...
این خیلی بحث عمیق و جدی می باشد که عوامل وابسته به حاکمیت حسب دسترسی های فراوان و تسهیلات قانونی و دولتی و رانتی در هر شرایطی به میزان سرمایه و دارایی شان افزوده می شود.
ملت هنوز به اصل پول شان در سال۹۹ نرسیده اند.اما این جماعت نامسلمان فقط از ۱۶ اردیبهشت تا امروز ۲۰ اردیبهشت با افت قیمت سهام اگر سهامی که به ملت فروختند را دوباره با منت از مردم بخرند حدود ۲۵درصد به سرمایه شان افزوده شده است.
من به این ایدئولوژی کافرم کارم از انقلابی و غیرانقلابی گذشته است.
شماهایی که ابعاد مختلف جابه جایی های هزاران میلیاردی را نمی دانید خوشبحالتان و اگر می دانید و همچنان سینه می زنید بدا بحالتان که آخر عاقبت سختی در پیش دارید...
✅ @karkhone
| هاشم فیروزی
قصه پر غصه بورس دوباره زخم باز کرد.حسب ادعای رسانه های متعدد و فعالین بازار سرمایه مداخله دستوری رئیس سازمان بورس عامل سکته وخیم این بازار در طول هفته کاری که گذشت بوده است.
بهشت سرمایه داری خصولتی و غارتگر مکان و زمانیست که عده ای خاص و قلیل علیه مردم بی اطلاع به اطلاعات پنهانی دسترسی دارند.آنها بخشی از سیستم هستند.قوانین در راستای تامین منافع آنهاست.سیاستمداران و رسانه ها دارای منافع مشترک با آنها هستند و هیچگاه حاضر به بیان حقایق نمی شوند.
شاخص بورس تهران سقف سال۹۹ را علی الظاهر در هفته های پیش شکست.اما به جهت فهم ضرر و زیان وارد آمده به ملت گرفتار در این نظام سرمایه داری خصولتی و غارتگر خوب است بدانید همچنان:
برکت ابرقدرت دارویی و واکسن سازی منطقه و متعلق به ستاد اجرایی فرمان امام حدود ۵۰ درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!
بانک دی متعلق به بنیاد شهید حدود ۵۰ درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!
ثشاهد هولدینگ ساختمان سازی بنیاد شهید بیش از ۶۰درصد تا سقف قیمتی خودش فاصله دارد!
موارد مشابه زیاد هستند.
درد و زجر این شکاف قیمتی زمانی قابل فهم و باور می شود که شما بدانید از سال ۹۹ تا کنون قیمت تمامی بازارهای موازی بین ۳۰۰ تا ۷۰۰ درصد رشد را تجربه کرده اند.
فی المثل آپارتمان ۴۰۰ میلیون تومانی اکنون ۲.۵ میلیارد قیمتش می باشد.و این یعنی ملت گرفتار در گرداب فساد اقتصادی حاکم اگر اصل پول خودش در سال ۹۹ را هم بدست بیاورد باز چندصد درصد از تورم عقب می باشد.اسم این اتفاق را می گذارند خسران!
یعنی فراتر از ضرر.
حالا می دانید آن تیر در قلب و آن خار در چشم و آن استخوان در گلو چیست؟
حسب اجبار و دستور مطرح شده حقوقی های روی تابلو بورس و زیر تابلوی بورس در سهام‌های مطرح شده همچون برکت،بانک دی و دیگر سهام‌های متعلق به ستاد اجرایی فرمان امام همچون سهام‌های ساختمانی امید و بهساز کاشانه تهران و بصورت کلی تمامی سهام‌های بزرگ که حقوقی های دولتی و ستادی و نهادی دارند، دست به فروش‌های بسیار بسیار بزرگ زدند.و بعبارتی بصورت غیرحرفه ای و ناجوانمردانه شیره پول وارد شده به بورس را کشیدند و تمام نقدینگی را بلعیدند.
امروز چهارشنبه مورخ۲۰ اردیبهشت چهار روز پس از دستور تاراج نقدینگی بورس تقریبا همه سهامها بین ۲۰ تا ۲۵ درصد از ارزش خود را از دست دادند.
و حالا حقوقی های ستادی و نهادی و دولتی و خصولتی همچون خرس های طماع نشسته بر روی صخره با جو فروش ایجاد شده منتظرند تا گله ماهی های آزاد نه ببخشید گله ماهی های ناآزاد در ایران برای فروش سهام خویش در صفهای قفل شده فروش از راه برسند و دوباره به مسلخ بروند و سهامی که به ملت فروختند را در عرض یکی دو هفته آینده ۳۰ تا ۴۰ درصد ارزان‌تر بر سر جایش بگذارند.و سرمایه خویش را مجدد فزونی بخشند...
این خیلی بحث عمیق و جدی می باشد که عوامل وابسته به حاکمیت حسب دسترسی های فراوان و تسهیلات قانونی و دولتی و رانتی در هر شرایطی به میزان سرمایه و دارایی شان افزوده می شود.
ملت هنوز به اصل پول شان در سال۹۹ نرسیده اند.اما این جماعت نامسلمان فقط از ۱۶ اردیبهشت تا امروز ۲۰ اردیبهشت با افت قیمت سهام اگر سهامی که به ملت فروختند را دوباره با منت از مردم بخرند حدود ۲۵درصد به سرمایه شان افزوده شده است.
من به این ایدئولوژی کافرم کارم از انقلابی و غیرانقلابی گذشته است.
شماهایی که ابعاد مختلف جابه جایی های هزاران میلیاردی را نمی دانید خوشبحالتان و اگر می دانید و همچنان سینه می زنید بدا بحالتان که آخر عاقبت سختی در پیش دارید...
✅ @karkhone
👍20👎1
تلمذ مدیرعامل ایران خودرو
| محمدرضا اسلامی
بحث استیضاح وزیر صنعت هم به پایان رسید ولی مشکل خودرو در کشور باقی است. اساسا «صنعت خودرو» در همه کشورها از دل بخش خصوصی برخاسته و سازوکار ادارۀ آن غیردولتی است. اما در کشور ما این صنعت در مختصاتی کاملا دولتی اداره می شود. شاهد و نمونه ای بر این فضای صددرصد دولتی، در تصویر تاسف بار ذیل قابل رویت است.
مدیرعامل ایران خودرو به دفتر کار یاسر جبرائیلی رفته و ضمن حضور در محضر ایشان از ارشادات آن مقام بهره مند شده است. درباره این جلسه، یاسر جبرائیلی در کانال تلگرامش چنین نوشت:
«امروز میزبان مدیرعامل ایران‌خودرو و مدیرعامل یکی از شرکتهای سازنده سانتریوفیوژ بودیم و امکان سرریز فناوری تحصیل شده در صنعت هسته‌ای به صنعت خودرو را بررسی کردیم...»
شگفتی این خبر از این جهت است که فردی مانند یاسر جبرائیلی بدون سابقۀ یک ساعت حضور در بخش صنعت و بدون سابقه ادارۀ یک شرکت صنعتی/خصوصیِ 20 نفره باید مدیرعامل ایران خودرو را "میزبان"(!) باشد. همچنین شگفتی تصویرِ مندرج از این جلسه از این است که مدیرعاملِ یکی از ریشه دارترین صنایع ایرانی باید برود و ذیل صندلیِ جوانی به چهل سالگی نرسیده بنشیند که با مدرک لیسانس زبان انگلیسی، برای او امکان سرریز فناوری را «بررسی» نماید.
بر یاسر جبرائیلی حرجی نیست. او باید هم چنین کند.
ایراد به کسی است که عنوان مدیرعاملیِ صنایعی را بر دوش می کشد که امروز باید شانه به شانه هیوندای کره می زد. این قسمت از یادداشت دکتر احمد قادری را با هم بخوانیم:
«کسانی که بیش از نیم قرن پیش صنعت خودرو را در ایران پایه گذاری کردند به اهمیت استخدام و مشورت با مهندسان و مدیرانِ با تجربه شاغل در کشورهای صاحب تخصص در خودرو، و تاثیر آن در رشد صنعت خودرو یک کشور آگاه بودند. کاری که کره ای ها هم برای توسعه صنعت خودرو در آن کشور انجام دادند. اگر تاریخ صنعت خودرو کره جنوبی را مرور کنیم می بینیم که وقتی کره ای ها در اوایل دهه ۷۰میلادی تصمیم گرفتند هیوندای را از یک شرکت که فقط محصولات شرکتهای دیگر را مونتاژ میکرد به یک شرکت با تولیدات مستقل تبدیل کنند به این نتیجه رسیدند که به یک مدیر متخصص نیاز دارند. بنابراین بعد از جستجوی زیاد به سراغ یکی از برجسته ترین مدیران صنعت خودرو انگلستان که در آن زمان از پیشتازان صنعت خودرو در جهان بود، رفتند. نام این شخصGeorge Henry Turnbull بود که در سوابق کاری اش مدیریت شرکت خودروسازی آستین انگلیس و همینطور عضویت در هیات مدیره گروه صنعتی لیلاند وجود داشت (ماشینهای سنگین ساخت لیلاند هنوز در جاده های ایران در حال ترددند!). در اصل اولین اتومبیل مستقل صنعت خودرو کره جنوبی به نام هیوندای پونی تحت هدایت George Turnbull و زمانی که او مدیر هیوندای بود طراحی و ساخته شد (لینک).
در سال ۱۹۷۷ حاج احمد و محمود خیامی هم که هدف مشابه با هیوندای را در ایران ناسیونال آن زمان (ایران خودرو فعلی) دنبال میکردند بعد از اینکه فهمیدند Turnbull در حال ترک هیوندای است با او وارد مذاکره شدند، او را به ایران آوردند و در ایران ناسیونال استخدام کردند. و البته بعد از مصادره شدن ایران ناسیونال و افتادن به دست مدیران دولتی، این رویای خیامی ها ناتمام ماند و البته کارشناسان خارجی صنعت خودرو مانند Turnbull هم ایران را ترک کرده بودند (لینک).»
با چنین تاریخچه ای باید از مدیرعامل ایران خودرو این سوالات را پرسید:
1- ده ها جوان ایرانی فارغ التحصیلان برترین دانشگاهها در صنایع خودرو ژاپن، آمریکا، آلمان و... مشغول بکارند. با چند تن از آنها جلسه (ولو اسکایپی) گذاشتی که حال به دفتر «غیرمرتبط ترین فرد با صنعت خودرو» رفتی؟
2- تو که به دفتر کار یاسر جبرائیلی می روی که در «رشته اندیشه سیاسی فارغ التحصیل "پژوهشگاه" علوم انسانی و مطالعات فرهنگی» است، چند بار برای مشورت و کسب تجربه با مدیرعامل تویوتا یا مدیرعامل نیسان جلسه برقرار کردی؟
3- آقای مدیرعامل ایران خودرو! اولین چیزی که مدیر ارشد یک بنگاه بزرگ صنعتی-اقتصادی می داند این است که «دقیقه های» وقت او ارزشمند است. هر دقیقه از وقت مدیرعامل جنرال موتورز از دیدگاه هیات مدیره شرکت محل تامل است.
4- بر یاسر جبرائیلی حرجی نیست. او آن می کند که باید. اما باب شدنِ رفتارهای اینچنین در مدیران بخش صنعت خطرناک است.
برترین برندهای خودروسازی چین را نگاه کنید:
Dongfeng-Honda
با شرکت هوندا همکار شد و خودش را بزرگ کرد.
FAW-Volkswagen Jetta
FAW-Audi
با فولکس آلمان و آیودی همکار شد و خودش را قوی کرد.
GAC-Mitsubishi
با میتوسوبیشی ژاپن همکار شد و خودش را در منطقه Guangzhou چین بزرگ کرد.
هیچ کسی (در هیچ کجای دنیا) با «بررسی»های جوانانِ صنعت ندیده به تعالی و بالندگی نرسیده است آقای مدیرعامل.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
بحث استیضاح وزیر صنعت هم به پایان رسید ولی مشکل خودرو در کشور باقی است. اساسا «صنعت خودرو» در همه کشورها از دل بخش خصوصی برخاسته و سازوکار ادارۀ آن غیردولتی است. اما در کشور ما این صنعت در مختصاتی کاملا دولتی اداره می شود. شاهد و نمونه ای بر این فضای صددرصد دولتی، در تصویر تاسف بار ذیل قابل رویت است.
مدیرعامل ایران خودرو به دفتر کار یاسر جبرائیلی رفته و ضمن حضور در محضر ایشان از ارشادات آن مقام بهره مند شده است. درباره این جلسه، یاسر جبرائیلی در کانال تلگرامش چنین نوشت:
«امروز میزبان مدیرعامل ایران‌خودرو و مدیرعامل یکی از شرکتهای سازنده سانتریوفیوژ بودیم و امکان سرریز فناوری تحصیل شده در صنعت هسته‌ای به صنعت خودرو را بررسی کردیم...»
شگفتی این خبر از این جهت است که فردی مانند یاسر جبرائیلی بدون سابقۀ یک ساعت حضور در بخش صنعت و بدون سابقه ادارۀ یک شرکت صنعتی/خصوصیِ 20 نفره باید مدیرعامل ایران خودرو را "میزبان"(!) باشد. همچنین شگفتی تصویرِ مندرج از این جلسه از این است که مدیرعاملِ یکی از ریشه دارترین صنایع ایرانی باید برود و ذیل صندلیِ جوانی به چهل سالگی نرسیده بنشیند که با مدرک لیسانس زبان انگلیسی، برای او امکان سرریز فناوری را «بررسی» نماید.
بر یاسر جبرائیلی حرجی نیست. او باید هم چنین کند.
ایراد به کسی است که عنوان مدیرعاملیِ صنایعی را بر دوش می کشد که امروز باید شانه به شانه هیوندای کره می زد. این قسمت از یادداشت دکتر احمد قادری را با هم بخوانیم:
«کسانی که بیش از نیم قرن پیش صنعت خودرو را در ایران پایه گذاری کردند به اهمیت استخدام و مشورت با مهندسان و مدیرانِ با تجربه شاغل در کشورهای صاحب تخصص در خودرو، و تاثیر آن در رشد صنعت خودرو یک کشور آگاه بودند. کاری که کره ای ها هم برای توسعه صنعت خودرو در آن کشور انجام دادند. اگر تاریخ صنعت خودرو کره جنوبی را مرور کنیم می بینیم که وقتی کره ای ها در اوایل دهه ۷۰میلادی تصمیم گرفتند هیوندای را از یک شرکت که فقط محصولات شرکتهای دیگر را مونتاژ میکرد به یک شرکت با تولیدات مستقل تبدیل کنند به این نتیجه رسیدند که به یک مدیر متخصص نیاز دارند. بنابراین بعد از جستجوی زیاد به سراغ یکی از برجسته ترین مدیران صنعت خودرو انگلستان که در آن زمان از پیشتازان صنعت خودرو در جهان بود، رفتند. نام این شخصGeorge Henry Turnbull بود که در سوابق کاری اش مدیریت شرکت خودروسازی آستین انگلیس و همینطور عضویت در هیات مدیره گروه صنعتی لیلاند وجود داشت (ماشینهای سنگین ساخت لیلاند هنوز در جاده های ایران در حال ترددند!). در اصل اولین اتومبیل مستقل صنعت خودرو کره جنوبی به نام هیوندای پونی تحت هدایت George Turnbull و زمانی که او مدیر هیوندای بود طراحی و ساخته شد (لینک).
در سال ۱۹۷۷ حاج احمد و محمود خیامی هم که هدف مشابه با هیوندای را در ایران ناسیونال آن زمان (ایران خودرو فعلی) دنبال میکردند بعد از اینکه فهمیدند Turnbull در حال ترک هیوندای است با او وارد مذاکره شدند، او را به ایران آوردند و در ایران ناسیونال استخدام کردند. و البته بعد از مصادره شدن ایران ناسیونال و افتادن به دست مدیران دولتی، این رویای خیامی ها ناتمام ماند و البته کارشناسان خارجی صنعت خودرو مانند Turnbull هم ایران را ترک کرده بودند (لینک).»
با چنین تاریخچه ای باید از مدیرعامل ایران خودرو این سوالات را پرسید:
1- ده ها جوان ایرانی فارغ التحصیلان برترین دانشگاهها در صنایع خودرو ژاپن، آمریکا، آلمان و... مشغول بکارند. با چند تن از آنها جلسه (ولو اسکایپی) گذاشتی که حال به دفتر «غیرمرتبط ترین فرد با صنعت خودرو» رفتی؟
2- تو که به دفتر کار یاسر جبرائیلی می روی که در «رشته اندیشه سیاسی فارغ التحصیل "پژوهشگاه" علوم انسانی و مطالعات فرهنگی» است، چند بار برای مشورت و کسب تجربه با مدیرعامل تویوتا یا مدیرعامل نیسان جلسه برقرار کردی؟
3- آقای مدیرعامل ایران خودرو! اولین چیزی که مدیر ارشد یک بنگاه بزرگ صنعتی-اقتصادی می داند این است که «دقیقه های» وقت او ارزشمند است. هر دقیقه از وقت مدیرعامل جنرال موتورز از دیدگاه هیات مدیره شرکت محل تامل است.
4- بر یاسر جبرائیلی حرجی نیست. او آن می کند که باید. اما باب شدنِ رفتارهای اینچنین در مدیران بخش صنعت خطرناک است.
برترین برندهای خودروسازی چین را نگاه کنید:
Dongfeng-Honda
با شرکت هوندا همکار شد و خودش را بزرگ کرد.
FAW-Volkswagen Jetta
FAW-Audi
با فولکس آلمان و آیودی همکار شد و خودش را قوی کرد.
GAC-Mitsubishi
با میتوسوبیشی ژاپن همکار شد و خودش را در منطقه Guangzhou چین بزرگ کرد.
هیچ کسی (در هیچ کجای دنیا) با «بررسی»های جوانانِ صنعت ندیده به تعالی و بالندگی نرسیده است آقای مدیرعامل.
✅ @karkhone
The Independent
Obituary: Sir George Turnbull
George Henry Turnbull, motor industry executive, born 17 October 1926, General Manager Standard Motors 1959-62, Deputy Managing Director British Leyland Motor Corporation Ltd 1968-73, Managing Director 1973, Vice-President Hyundai Motor Motors 1974-77, Managing…
👍7
چرا بانکها هنوز شکست می‌خورند؟
| موسسه میزس
/ جواد باغبانپور
همانطور که می‌دانیم، بانک سیلیکون‌ولی (SVB) پس از یک عملیات بانکی توسط فدرال‌رزرو تصاحب شد. علیرغم تضمین‌های SVB مبنی بر اینکه آنها از لحاظ مالی در وضعیت مساعدی قرار دارند، اما آنها، بدیهی است که در درک وضعیت مخاطره‌آمیز خود ناکام مانده‌اند. بر اساس ترازنامه، SVB از نظر فنی ورشکسته بود. رگولاتورها آن را تعطیل کردند و به این فکر کردند که بعداً چه کاری انجام دهند.
فرار بانکی؟ چگونه ممکن است این اتفاق در آمریکایی که مدرن است، رخ دهد؟ آیا دولت (در این مورد فدرال رزرو و شرکت بیمه سپرده فدرال [FDIC]) بانکها را تنظیم و نظارت نمی‌کند و آنها را ایمن نمی‌کند؟ آیا قرار نبود قانون پس از رکود بزرگ (در دهه ۱۹۳۰) از این امر جلوگیری کند؟ ظاهراً نه.
به گفته نیویورک تایمز، از سال 2021، فدرال رزرو شش اخطار به SVB در مورد مسائل نقدینگی داده بود. هشدارها مربوط به توانایی بانک برای پرداخت به سپرده‌گذاران در صورت بروز بحران است. این هشدارها پیشتر نادیده گرفته شد. در پایان سال 2022، دارایی SVB 209 میلیارد دلار و سپرده‌های مشتریان (یک بدهی) 175.4 میلیارد دلار بود. پس چه اتفاقی افتاد؟ چرا نتوانستند به همه سپرده‌گذاران بدهی خود را پرداخت کنند؟ به این دلیل بود که ارزش بخش قابل توجهی از آن دارایی‌ها کاهش یافته بود.
سپرده‌های SVB از سال 2020 تا 2022 حدود 225 درصد رشد کرد که حاصل تزریق پولی همه‌گیری کرونا توسط فدرال رزرو بود، یعنی 4.5 تریلیون دلار پول جدید. که همین پول موجب پیدایش تورم امروزی در آمریکاست.
انبوهی از پول راه خود را به سرمایه‌گذاران خطرپذیر دره سیلیکون پیدا کرد که دیوانه‌وار به استارت آپ‌ها کمک مالی میکردند. بسیاری از آن شرکتهای سرمایه‌گذاری و استارت‌آپ‌هایشان با SVB بانکداری میکنند.
بانکها با وجوه نقد سپرده‌گذار که وام داده نمی‌شوند چه میکنند؟ آنها، آن را عمدتاً در اوراق قرضه سرمایه‌گذاری میکنند: خزانه‌داری ایالات متحده، اوراق قرضه با پشتوانه وام مسکن، یا اوراق قرضه شرکتی. SVB مملو از اوراق قرضه بلندمدت بود که هنگام خرید آنها، نرخ بهره بسیار پایینی را پرداخت میکردند. اندکی پس از آن، فدرال رزرو اعلام کرد که نرخ بهره را برای مبارزه با تورم افزایش می‌دهد. از مارس 2022، نرخ بهره فدرال رزرو از حدود 0.5 درصد به حدود 4 درصد رسید. این یک جهش بزرگ برای بازار اوراق قرضه است. نرخ بهره بالاتر باعث کاهش ارزش اوراق قرضه با نرخ‌های بسیار پایین می‌شود. فرض کنید برای یک اوراق قرضه ده ساله با بازدهی 0.5 درصد، 1000 دلار برای بازده سالانه 5 دلار پرداخت کرده‌اید. فرض کنید روز بعد فدرال رزرو نرخ بهره را به 4 درصد افزایش داد. شما می‌روید تا اوراق قرضه خود را بفروشید، اما متوجه می‌شوید که هیچ کس نمی‌خواهد 1000 دلار برای بازدهی 5 دلاری بپردازد، در حالی که میتواند بازدهی 40 دلاری را برای همان مبلغ دریافت کند. خریداران ارزش اوراق قرضه شما را تا مبلغی معادل بازدهی 40 دلار تخفیف خواهند داد. در این مثال، ارزش فعلی آن اوراق با بهره کم حدود 716 دلار خواهد بود. این بیش از حد ساده شده است، اما نکته را متوجه شدید. یک سال طول کشید تا نرخ بهره فدرال رزرو از 0.5 درصد به 4 درصد برسد، اما SVB، علیرغم هشدارهای فدرال رزرو، اوراق‌قرضه کم‌بهره خود را حفظ کرد که منجر به کاهش قابل توجه آن اوراق شد. این همان چیزی است که فدرال رزرو را نگران کرد. اکنون دارایی‌های نقدی (اوراق قرضه) آنها کمتر از سپرده‌هایشان بود که به معنای ورشکستگی فنی آنها بود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| موسسه میزس
/ جواد باغبانپور
همانطور که می‌دانیم، بانک سیلیکون‌ولی (SVB) پس از یک عملیات بانکی توسط فدرال‌رزرو تصاحب شد. علیرغم تضمین‌های SVB مبنی بر اینکه آنها از لحاظ مالی در وضعیت مساعدی قرار دارند، اما آنها، بدیهی است که در درک وضعیت مخاطره‌آمیز خود ناکام مانده‌اند. بر اساس ترازنامه، SVB از نظر فنی ورشکسته بود. رگولاتورها آن را تعطیل کردند و به این فکر کردند که بعداً چه کاری انجام دهند.
فرار بانکی؟ چگونه ممکن است این اتفاق در آمریکایی که مدرن است، رخ دهد؟ آیا دولت (در این مورد فدرال رزرو و شرکت بیمه سپرده فدرال [FDIC]) بانکها را تنظیم و نظارت نمی‌کند و آنها را ایمن نمی‌کند؟ آیا قرار نبود قانون پس از رکود بزرگ (در دهه ۱۹۳۰) از این امر جلوگیری کند؟ ظاهراً نه.
به گفته نیویورک تایمز، از سال 2021، فدرال رزرو شش اخطار به SVB در مورد مسائل نقدینگی داده بود. هشدارها مربوط به توانایی بانک برای پرداخت به سپرده‌گذاران در صورت بروز بحران است. این هشدارها پیشتر نادیده گرفته شد. در پایان سال 2022، دارایی SVB 209 میلیارد دلار و سپرده‌های مشتریان (یک بدهی) 175.4 میلیارد دلار بود. پس چه اتفاقی افتاد؟ چرا نتوانستند به همه سپرده‌گذاران بدهی خود را پرداخت کنند؟ به این دلیل بود که ارزش بخش قابل توجهی از آن دارایی‌ها کاهش یافته بود.
سپرده‌های SVB از سال 2020 تا 2022 حدود 225 درصد رشد کرد که حاصل تزریق پولی همه‌گیری کرونا توسط فدرال رزرو بود، یعنی 4.5 تریلیون دلار پول جدید. که همین پول موجب پیدایش تورم امروزی در آمریکاست.
انبوهی از پول راه خود را به سرمایه‌گذاران خطرپذیر دره سیلیکون پیدا کرد که دیوانه‌وار به استارت آپ‌ها کمک مالی میکردند. بسیاری از آن شرکتهای سرمایه‌گذاری و استارت‌آپ‌هایشان با SVB بانکداری میکنند.
بانکها با وجوه نقد سپرده‌گذار که وام داده نمی‌شوند چه میکنند؟ آنها، آن را عمدتاً در اوراق قرضه سرمایه‌گذاری میکنند: خزانه‌داری ایالات متحده، اوراق قرضه با پشتوانه وام مسکن، یا اوراق قرضه شرکتی. SVB مملو از اوراق قرضه بلندمدت بود که هنگام خرید آنها، نرخ بهره بسیار پایینی را پرداخت میکردند. اندکی پس از آن، فدرال رزرو اعلام کرد که نرخ بهره را برای مبارزه با تورم افزایش می‌دهد. از مارس 2022، نرخ بهره فدرال رزرو از حدود 0.5 درصد به حدود 4 درصد رسید. این یک جهش بزرگ برای بازار اوراق قرضه است. نرخ بهره بالاتر باعث کاهش ارزش اوراق قرضه با نرخ‌های بسیار پایین می‌شود. فرض کنید برای یک اوراق قرضه ده ساله با بازدهی 0.5 درصد، 1000 دلار برای بازده سالانه 5 دلار پرداخت کرده‌اید. فرض کنید روز بعد فدرال رزرو نرخ بهره را به 4 درصد افزایش داد. شما می‌روید تا اوراق قرضه خود را بفروشید، اما متوجه می‌شوید که هیچ کس نمی‌خواهد 1000 دلار برای بازدهی 5 دلاری بپردازد، در حالی که میتواند بازدهی 40 دلاری را برای همان مبلغ دریافت کند. خریداران ارزش اوراق قرضه شما را تا مبلغی معادل بازدهی 40 دلار تخفیف خواهند داد. در این مثال، ارزش فعلی آن اوراق با بهره کم حدود 716 دلار خواهد بود. این بیش از حد ساده شده است، اما نکته را متوجه شدید. یک سال طول کشید تا نرخ بهره فدرال رزرو از 0.5 درصد به 4 درصد برسد، اما SVB، علیرغم هشدارهای فدرال رزرو، اوراق‌قرضه کم‌بهره خود را حفظ کرد که منجر به کاهش قابل توجه آن اوراق شد. این همان چیزی است که فدرال رزرو را نگران کرد. اکنون دارایی‌های نقدی (اوراق قرضه) آنها کمتر از سپرده‌هایشان بود که به معنای ورشکستگی فنی آنها بود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
چرا بانکها هنوز شکست می‌خورند؟
بخش دوم
هر کسی که چیزی در مورد اقتصاد و تئوری پولی می‌داند، می‌دانست که تورم خیلی قبل از وقوع تورم، اتفاق می‌افتد. شاخص قیمت مصرف‌کننده، معیاری برای سنجش تورم، از 1.23 درصد در سه ماهه اول 2020 به 8.29 درصد در سه ماهه دوم…
بخش دوم
هر کسی که چیزی در مورد اقتصاد و تئوری پولی می‌داند، می‌دانست که تورم خیلی قبل از وقوع تورم، اتفاق می‌افتد. شاخص قیمت مصرف‌کننده، معیاری برای سنجش تورم، از 1.23 درصد در سه ماهه اول 2020 به 8.29 درصد در سه ماهه دوم…
👍2
از کسانی که با هدایا و ارمغان‌هایی به دربار انوشیروان آمده بود، نمایندهٔ قیصر روم بود که به تماشای طاق هلالی و زیبایی بنایِ کسرا که در صحن آن کژی‌ای بود شد و گفت:
بِـهْ این بود که صحن ایوان، مربّع شکل و چهار گوشه باشد.
به او گفته شد: پیرزنی در همان قسمت اعوجاج و ناقصی بنا، خانه‌ای داشت که خسرو نوشیروان اراده و میل خرید آن نمود؛ امّا پیرزن حاضر به فروش نشد.
پادشاه، پیرزن را مجبور به فروش نکرد و این کژی که می‌بینی، از آن جهت است.
فرستادهٔ قیصر گفت:
کنون این کژی، به ز راستی بُوَد.
✅ @karkhone
بِـهْ این بود که صحن ایوان، مربّع شکل و چهار گوشه باشد.
به او گفته شد: پیرزنی در همان قسمت اعوجاج و ناقصی بنا، خانه‌ای داشت که خسرو نوشیروان اراده و میل خرید آن نمود؛ امّا پیرزن حاضر به فروش نشد.
پادشاه، پیرزن را مجبور به فروش نکرد و این کژی که می‌بینی، از آن جهت است.
فرستادهٔ قیصر گفت:
کنون این کژی، به ز راستی بُوَد.
✅ @karkhone
👍15👎2
نظر فریدمن در مورد سخنرانی خانمی به نام جین فاندا در مورد ترس از تحت تاثیر قرار دادن تصمیمات دولت و نهایتا اداره دنیا توسط
بیزینس های بزرگ:
فریدمن: مطمئنا قسمت بزرگی از استدلال ایشون درسته. شما باید بین طرفدار بخش خصوصی بودن، که من هستم، و طرفدار بیزینس بودن، که من نیستم، بشدت تمایز قایل شوید. اونها دو چیز متفاوت هستند. دلیلی که من طرفدار بخش خصوصی هستم، دلیلی که من طرفدار بازار رقابتی هستم، در سطح سیاسی در مرحله اول این است که من عقیده دارم که مساله این جهان، پرهیز از تمرکز قدرت و داشتن قدرت پراکنده (غیرمتمرکز) است که بدون داشتن قدرت پراکنده قادر نخواهیم بود یک جامعه آزاد باقی بمانیم. خانم جین فاندا درست میگه گه اگر ما یک سیستمی داشته باشیم که در اون دولت در موقعیتی باشه که بتونه لطف های (امتیاز و رانت) بزرگ اعطا کنه، این طبیعت انسان است که تلاش کنه اون لطف ها رو بگیره . چه شرکتهای بزرگ مثل صنایع نفتی یا صنایع اتوموبیل یا فولاد یا آدمهای کوچک مثل کشاورزان که با تراکتورهای خود دور واشنگتن میرانند ( اشاره به اعتراض کشاورزان در آن زمان)، و یا نماینده بقیه گروههای خاص. و از نظر من تنها راهی که شما میتونید مانع اون بشید و مطمین بشید که بیزینس ها در جهت منافع عمومی عمل کنند اینه که اونها رو مجبور کنیم که مشغول به رقابت با هم دیگر شوند. پس تا آنجایی که این خانم میگه اعمال نفوذ ناروای شرکتهای بزرگ و متوسط و کوچک بر دولت خطر بزرگی است، درست میگه. جایی که افرادی مثل جین فاندا اشتباه میکنند، این است که نمیتوانند جواب را تشخیص بدهند. اونها فکر میکنند که درمان (راه حل) دولت بزرگ اینه که دولت بزرگتری داشته باشیم بجز اینکه بجای مردم خودشان دولت را اداره کنند. اما به نظر من تنها راه موثر درمان اینه که قلمرو دولت کمتر شود و از بیزینس خارج شود. اگر دولت ار درگیر شدن در فعالیتهایی که میتواند به گروههای خاص منفعت برساند منع شود، اون گروههای خاص انگیزه ای برای رفتن به واشنگتن نخواهند داشت. به عنوان مثال، یک رویای ایده آل، فرض کنیم که یک اصلاح قانون اساسی داشته باشیم که کنگره را از هر گونه تصویب قوانین برای اعمال تعرفه منع کند، یک شبه بسیاری از لابیست های واشنگتن کارشون رو از دست خواهند داد. این انگیزه شرکت ها را برای تلاش جهت تحت تاثیر قراردادن دولت را کاهش خواهد داد و برای بقیه هم همینطور.
بنابر این ما باید تشخیص و مساله را از درمان (راه حل) جدا کنیم. و من عقیده دارم که این جایی است که گمراه شدن عموم مردم محتمل است. میخواهم یک چیز دیگر را بگویم. اگر یک انتخاب بین دولت بزرگ و بیزینس بزرگ داشتیم، یک تفاوت مهم وجود دارد. هیچ بیزینس بزرگی چه جنرال موتور چه یو اس استیل و یا بقیه، نمیتوانند یک دلار از شما بگیرند مگه اینکه شما داوطلبانه آن را با تصور تصور این که چیزی با همان ارزش خواهید گرفت، پرداخت کنید. جنرال موتور نمیتونه پلیس را بفرسته تا از شما پول بگیره. تنها زمانی میتونه از شما پول بگیره که محصولی تولید کنه که شما خریدن اون رو ارزنده بپندارید. ممکنه که با تحت تاثیر قراردادن دولت برای اعمال تعرفه روی ماشین ها غیر مستقیم از جیب شما پول بردارد. به همین خاطر است که ما میخواهیم آن را انجام دهیم (نظرش روی محدود کردن دولت). اما در بازار هیچ بیزینسی نمیتونه پولی از شما بگیره مگر با تولید محصولی که شما ارزش اون در قبال پولتون رو قبول داشته باشید. اما دولت اصلا اینطور نیست. دولت بزرگ میتونه پلیس را بفرستد تا پولتون رو بگیره بدون توجه به اینکه شما با اون موافق باشید یا نه. این یک تفاوت عظیم است. این تفاوت بین آزادی و اجبار و این تفاوتی است که ما تنها زمانی باقی خواهیم ماند که اندازه و قلمرو دولت را کاهش دهیم . ممنون
لینک ویدیو
✅ @karkhone
بیزینس های بزرگ:
فریدمن: مطمئنا قسمت بزرگی از استدلال ایشون درسته. شما باید بین طرفدار بخش خصوصی بودن، که من هستم، و طرفدار بیزینس بودن، که من نیستم، بشدت تمایز قایل شوید. اونها دو چیز متفاوت هستند. دلیلی که من طرفدار بخش خصوصی هستم، دلیلی که من طرفدار بازار رقابتی هستم، در سطح سیاسی در مرحله اول این است که من عقیده دارم که مساله این جهان، پرهیز از تمرکز قدرت و داشتن قدرت پراکنده (غیرمتمرکز) است که بدون داشتن قدرت پراکنده قادر نخواهیم بود یک جامعه آزاد باقی بمانیم. خانم جین فاندا درست میگه گه اگر ما یک سیستمی داشته باشیم که در اون دولت در موقعیتی باشه که بتونه لطف های (امتیاز و رانت) بزرگ اعطا کنه، این طبیعت انسان است که تلاش کنه اون لطف ها رو بگیره . چه شرکتهای بزرگ مثل صنایع نفتی یا صنایع اتوموبیل یا فولاد یا آدمهای کوچک مثل کشاورزان که با تراکتورهای خود دور واشنگتن میرانند ( اشاره به اعتراض کشاورزان در آن زمان)، و یا نماینده بقیه گروههای خاص. و از نظر من تنها راهی که شما میتونید مانع اون بشید و مطمین بشید که بیزینس ها در جهت منافع عمومی عمل کنند اینه که اونها رو مجبور کنیم که مشغول به رقابت با هم دیگر شوند. پس تا آنجایی که این خانم میگه اعمال نفوذ ناروای شرکتهای بزرگ و متوسط و کوچک بر دولت خطر بزرگی است، درست میگه. جایی که افرادی مثل جین فاندا اشتباه میکنند، این است که نمیتوانند جواب را تشخیص بدهند. اونها فکر میکنند که درمان (راه حل) دولت بزرگ اینه که دولت بزرگتری داشته باشیم بجز اینکه بجای مردم خودشان دولت را اداره کنند. اما به نظر من تنها راه موثر درمان اینه که قلمرو دولت کمتر شود و از بیزینس خارج شود. اگر دولت ار درگیر شدن در فعالیتهایی که میتواند به گروههای خاص منفعت برساند منع شود، اون گروههای خاص انگیزه ای برای رفتن به واشنگتن نخواهند داشت. به عنوان مثال، یک رویای ایده آل، فرض کنیم که یک اصلاح قانون اساسی داشته باشیم که کنگره را از هر گونه تصویب قوانین برای اعمال تعرفه منع کند، یک شبه بسیاری از لابیست های واشنگتن کارشون رو از دست خواهند داد. این انگیزه شرکت ها را برای تلاش جهت تحت تاثیر قراردادن دولت را کاهش خواهد داد و برای بقیه هم همینطور.
بنابر این ما باید تشخیص و مساله را از درمان (راه حل) جدا کنیم. و من عقیده دارم که این جایی است که گمراه شدن عموم مردم محتمل است. میخواهم یک چیز دیگر را بگویم. اگر یک انتخاب بین دولت بزرگ و بیزینس بزرگ داشتیم، یک تفاوت مهم وجود دارد. هیچ بیزینس بزرگی چه جنرال موتور چه یو اس استیل و یا بقیه، نمیتوانند یک دلار از شما بگیرند مگه اینکه شما داوطلبانه آن را با تصور تصور این که چیزی با همان ارزش خواهید گرفت، پرداخت کنید. جنرال موتور نمیتونه پلیس را بفرسته تا از شما پول بگیره. تنها زمانی میتونه از شما پول بگیره که محصولی تولید کنه که شما خریدن اون رو ارزنده بپندارید. ممکنه که با تحت تاثیر قراردادن دولت برای اعمال تعرفه روی ماشین ها غیر مستقیم از جیب شما پول بردارد. به همین خاطر است که ما میخواهیم آن را انجام دهیم (نظرش روی محدود کردن دولت). اما در بازار هیچ بیزینسی نمیتونه پولی از شما بگیره مگر با تولید محصولی که شما ارزش اون در قبال پولتون رو قبول داشته باشید. اما دولت اصلا اینطور نیست. دولت بزرگ میتونه پلیس را بفرستد تا پولتون رو بگیره بدون توجه به اینکه شما با اون موافق باشید یا نه. این یک تفاوت عظیم است. این تفاوت بین آزادی و اجبار و این تفاوتی است که ما تنها زمانی باقی خواهیم ماند که اندازه و قلمرو دولت را کاهش دهیم . ممنون
لینک ویدیو
✅ @karkhone
YouTube
Milton Friedman - Big Business, Big Government
Milton Friedman on the dangers of big business influencing government. http://www.LibertyPen.com
👍4
خیز بلند عربستان سعودی در "معدن"
| محسن فتح‌الهی
شرکت معادن عربستان سعودی در سال ۱۹۹۷ توسط دولت عربستان سعودی راه‌اندازی شد و در حال حاضر بزرگترین شرکت استخراج معادن عربستان می‌باشد(50%سهام)
عربستان در حال تسریع گام‌ها برای تنوع‌بخشی به اقتصاد خود و یافتن جایگزین‌های واقعی برای درآمدهای نفتی و محقق کردن چشم‌انداز 2030 با سرمایه‌گذاری 170 میلیارد دلار برای توسعه معادن با حدود 60% شرکتهای خصوصی و 40%دولتی است.
در همین چارچوب طی سال‌های گذشته بیش از 50 میلیارد دلار در بخش معادن به خصوص طلا، مس و دیگر فلزات مدفون در زیر خاک سرمایه‌گذاری کرده ست.
وزیر صنعت و منابع معدنی«بندر الخریف»، گفته هدف امسال تامین مالی9 پروژه معدنی و فلزی است و درحال بررسی 145درخواست شرکت خارجی برای اکتشاف معادن جدید هستند. با جذب سرمایه و تامین مالی، عربستان به مرکز تولید منابع معدنی و لجستیکی در منطقه آسیا و آفریقا تبدیل خواهد شد.
به اذعان معاون وزیر صنعت در امورمعادن«خالد المدیفر»، عربستان ذخایر عظیم معدنی به ارزش بیش از 1.3 تریلیون دلار داراست. بر اساس بررسی‌های زمین‌شناسی به عمل آمده980 معدن طلا،610 معدن نقره،856 معدن مس،447 معدن روی، 282 معدن سرب،79 معدن نیکل،117 معدن کرومیت و176 معدن فلزات کمیاب را دارا هستند. مجموع درآمدهای بخش آهن و فولاد عربستان در سال 2020 میلادی 17.6 میلیارد ریال سعودی (4.7 میلیارد دلار) به نسبت 75.3 درصد از مجموع تولید صنایع معدنی این کشور بوده است پس از آن بخش آلمینیوم درآمد 4.55 میلیارد ریالی (1.2 میلیارد دلاری) داشته است.
رئیس اجرایی هیات زمین شناسی عربستان«عبدالله الشمرانی»، با همکاری هیات زمین‌شناسی حدود 600 هزار کیلومتر از مناطق سرشار از معادن را لرزه نگاری خواهند کرد.
ریاض قصد دارد تا درآمد معدنی را که اکنون 17 میلیارد دلار است را تا سال 2030 به بیش از 60 میلیارد دلار افزایش دهد.
و در ادامه یه نگاه به سطح و میزان شرکت کنندگان در یکی از بزرگتری گردهمایی های معدنی دنیا در عربستان بندازید
http://futuremineralsforum.com
✅ @karkhone
| محسن فتح‌الهی
شرکت معادن عربستان سعودی در سال ۱۹۹۷ توسط دولت عربستان سعودی راه‌اندازی شد و در حال حاضر بزرگترین شرکت استخراج معادن عربستان می‌باشد(50%سهام)
عربستان در حال تسریع گام‌ها برای تنوع‌بخشی به اقتصاد خود و یافتن جایگزین‌های واقعی برای درآمدهای نفتی و محقق کردن چشم‌انداز 2030 با سرمایه‌گذاری 170 میلیارد دلار برای توسعه معادن با حدود 60% شرکتهای خصوصی و 40%دولتی است.
در همین چارچوب طی سال‌های گذشته بیش از 50 میلیارد دلار در بخش معادن به خصوص طلا، مس و دیگر فلزات مدفون در زیر خاک سرمایه‌گذاری کرده ست.
وزیر صنعت و منابع معدنی«بندر الخریف»، گفته هدف امسال تامین مالی9 پروژه معدنی و فلزی است و درحال بررسی 145درخواست شرکت خارجی برای اکتشاف معادن جدید هستند. با جذب سرمایه و تامین مالی، عربستان به مرکز تولید منابع معدنی و لجستیکی در منطقه آسیا و آفریقا تبدیل خواهد شد.
به اذعان معاون وزیر صنعت در امورمعادن«خالد المدیفر»، عربستان ذخایر عظیم معدنی به ارزش بیش از 1.3 تریلیون دلار داراست. بر اساس بررسی‌های زمین‌شناسی به عمل آمده980 معدن طلا،610 معدن نقره،856 معدن مس،447 معدن روی، 282 معدن سرب،79 معدن نیکل،117 معدن کرومیت و176 معدن فلزات کمیاب را دارا هستند. مجموع درآمدهای بخش آهن و فولاد عربستان در سال 2020 میلادی 17.6 میلیارد ریال سعودی (4.7 میلیارد دلار) به نسبت 75.3 درصد از مجموع تولید صنایع معدنی این کشور بوده است پس از آن بخش آلمینیوم درآمد 4.55 میلیارد ریالی (1.2 میلیارد دلاری) داشته است.
رئیس اجرایی هیات زمین شناسی عربستان«عبدالله الشمرانی»، با همکاری هیات زمین‌شناسی حدود 600 هزار کیلومتر از مناطق سرشار از معادن را لرزه نگاری خواهند کرد.
ریاض قصد دارد تا درآمد معدنی را که اکنون 17 میلیارد دلار است را تا سال 2030 به بیش از 60 میلیارد دلار افزایش دهد.
و در ادامه یه نگاه به سطح و میزان شرکت کنندگان در یکی از بزرگتری گردهمایی های معدنی دنیا در عربستان بندازید
http://futuremineralsforum.com
✅ @karkhone
Futuremineralsforum
Home | Future Minerals Forum (FMF)
Global collaboration for resilient mineral supply.
👍3
کت بر تن حاکمیت است
| هاشم فیروزی
چند روزیست که توییت افشاگرایانه رییس اتاق بازرگانی ایران و چین درباره نقش دست های پشت پرده در وزارتخانه های دولتی در فضای رسانه ای کشور چرخش دارد.
«مجیدرضا حریری: هیچ وزیر صمتی تا وزیر نشده نمیدونه که زورش به خودروسازها نمیرسه، هیچ وزیر اقتصادی هم زورش به بانکها نمیرسه، هیچ رییس بانک مرکزی هم زورش به گردانندگان بازار ارز، هیچ وزیر بهداشتی به اصلی های حوزه دارو و همه شون زورشون به فولادیها و پتروشیمیاییها.»
اقتصاد ایران یک اقتصاد تا بن دندان دولتی، نهادی و خصولتیست.ارکان مختلف حاکمیت اعم از زیرمجموعه های رهبری و نهاد دولت کلیت اقتصاد ایران را در دست گرفته اند.
هنگامی که دانشگاه امام صادق کارخانه داروسازی و بنظرم کارخانه ریسندگی و بافندگی در اختیار دارد.
هنگامی که عمده شرکتهای دارویی در بورس متعلق به ستاد اجرایی است.
هنگامی که پتروشیمی ها بین سپاه و نهادهای مختلف حاکمیت و دولت تقسیم شده است.
هنگامی که سهامدار عمده غولهای پتروشیمی مجموعه های حاکمیتی هستند و مدیریت کلان تمامی شرکتهای فولادی و فلزی و پتروشیمی و خودروسازی در اختیار حاکمیت است.
هنگامی که شستا بعنوان هولدینگ اقتصادی وزارت رفاه از سیمان تا ساختمان و گردشگری و نفت و پتروشیمی و... را در اختیار دارد.
هنگامی که صنعت ساختمان ایران در اختیار زیرمجموعه های ستاد اجرایی و بنیاد شهید و برخی بانکهای دولتی و خصولتی است.
هنگامی که انصار و حکمت و رسالت و مهر و عمدتا وابستگی نظامی به سپاه داشتند و بعدها عمده آنها ادغام شدند با صادرات و سپه.
و در نهایت هنگامی که هم اکنون برخی از بانکهای بظاهر خصوصی هم وابستگی نهادی دارند.
سخن از مافیای بیرونی راندن نوعی ایجاد پرش افکار است.
اتفاقا بر خلاف خیل دوستان اعتقاد دارم کت بر تن خود حاکمیت است.و اینگونه دیگری تراشی را دیگر فاقد کارکرد می دانم.
این ژانر پلیسی معمایی جاسوسی حقیقتا دوره اش دیگر تمام شده است.اینها برای دوران دانشجویی ما اثرگذار بود.
دولت و فراتر از دولت یعنی نهادهای زیرمجموعه رهبری بی نهایت امکان در اختیار بجهت بازگرداندن ورق اقتصاد ایران به نفع مردم دارند,اگر اراده نمایند.
کل بازار و اقتصاد بسته ایران را می شود با واردات و ذی نفع سازی مردم و مردمی سازی واقعی تنظیم نمود.البته اگر بخواهند ایران دیگر تحریم نباشد و نیز دیگر خودشان مالک اقتصاد ایران نباشند!
این دو مورد خیلی بحثهای مهم و جدی می باشند.که قطعا تعارض منافع بوجود می آورند.
حاکمیت اگر قصد نماید دسته خویش را ببرد و انحصار صدور مجوزهای اعطایی طلایی در حیطه های مختلف را به نفع آحاد ملت بشکند،ورق خیلی زود برمی گردد.
«فی المثل اکنون بحث امکان واردات خودرو با کدملی مطرح می باشد.باید دید کدام بخش از حاکمیت این امکان را برای مردم تصویب نخواهد کرد.آنگاه اگر دنبال مافیا هم می گردید در همان بخش حاکمیت جستجو نمایید و نه بیرون از آن»
«کت تن کیست»نباید طوری بیان شود که انگار ما شاهد اثرگذاری دستهای بیرون از حاکمیت بر اقتصاد ایران هستیم.
✅ @karkhone
| هاشم فیروزی
چند روزیست که توییت افشاگرایانه رییس اتاق بازرگانی ایران و چین درباره نقش دست های پشت پرده در وزارتخانه های دولتی در فضای رسانه ای کشور چرخش دارد.
«مجیدرضا حریری: هیچ وزیر صمتی تا وزیر نشده نمیدونه که زورش به خودروسازها نمیرسه، هیچ وزیر اقتصادی هم زورش به بانکها نمیرسه، هیچ رییس بانک مرکزی هم زورش به گردانندگان بازار ارز، هیچ وزیر بهداشتی به اصلی های حوزه دارو و همه شون زورشون به فولادیها و پتروشیمیاییها.»
اقتصاد ایران یک اقتصاد تا بن دندان دولتی، نهادی و خصولتیست.ارکان مختلف حاکمیت اعم از زیرمجموعه های رهبری و نهاد دولت کلیت اقتصاد ایران را در دست گرفته اند.
هنگامی که دانشگاه امام صادق کارخانه داروسازی و بنظرم کارخانه ریسندگی و بافندگی در اختیار دارد.
هنگامی که عمده شرکتهای دارویی در بورس متعلق به ستاد اجرایی است.
هنگامی که پتروشیمی ها بین سپاه و نهادهای مختلف حاکمیت و دولت تقسیم شده است.
هنگامی که سهامدار عمده غولهای پتروشیمی مجموعه های حاکمیتی هستند و مدیریت کلان تمامی شرکتهای فولادی و فلزی و پتروشیمی و خودروسازی در اختیار حاکمیت است.
هنگامی که شستا بعنوان هولدینگ اقتصادی وزارت رفاه از سیمان تا ساختمان و گردشگری و نفت و پتروشیمی و... را در اختیار دارد.
هنگامی که صنعت ساختمان ایران در اختیار زیرمجموعه های ستاد اجرایی و بنیاد شهید و برخی بانکهای دولتی و خصولتی است.
هنگامی که انصار و حکمت و رسالت و مهر و عمدتا وابستگی نظامی به سپاه داشتند و بعدها عمده آنها ادغام شدند با صادرات و سپه.
و در نهایت هنگامی که هم اکنون برخی از بانکهای بظاهر خصوصی هم وابستگی نهادی دارند.
سخن از مافیای بیرونی راندن نوعی ایجاد پرش افکار است.
اتفاقا بر خلاف خیل دوستان اعتقاد دارم کت بر تن خود حاکمیت است.و اینگونه دیگری تراشی را دیگر فاقد کارکرد می دانم.
این ژانر پلیسی معمایی جاسوسی حقیقتا دوره اش دیگر تمام شده است.اینها برای دوران دانشجویی ما اثرگذار بود.
دولت و فراتر از دولت یعنی نهادهای زیرمجموعه رهبری بی نهایت امکان در اختیار بجهت بازگرداندن ورق اقتصاد ایران به نفع مردم دارند,اگر اراده نمایند.
کل بازار و اقتصاد بسته ایران را می شود با واردات و ذی نفع سازی مردم و مردمی سازی واقعی تنظیم نمود.البته اگر بخواهند ایران دیگر تحریم نباشد و نیز دیگر خودشان مالک اقتصاد ایران نباشند!
این دو مورد خیلی بحثهای مهم و جدی می باشند.که قطعا تعارض منافع بوجود می آورند.
حاکمیت اگر قصد نماید دسته خویش را ببرد و انحصار صدور مجوزهای اعطایی طلایی در حیطه های مختلف را به نفع آحاد ملت بشکند،ورق خیلی زود برمی گردد.
«فی المثل اکنون بحث امکان واردات خودرو با کدملی مطرح می باشد.باید دید کدام بخش از حاکمیت این امکان را برای مردم تصویب نخواهد کرد.آنگاه اگر دنبال مافیا هم می گردید در همان بخش حاکمیت جستجو نمایید و نه بیرون از آن»
«کت تن کیست»نباید طوری بیان شود که انگار ما شاهد اثرگذاری دستهای بیرون از حاکمیت بر اقتصاد ایران هستیم.
✅ @karkhone
👍15
تحلیلی ساختاری بر عملکرد صادرات غیرنفتی کشور در سال ۱۴۰۱
با انتشار آمار بهمن‌ماه تجارت خارجی کشور، آخرین گزارش آماری گمرک در سال ۱۴۰۱ ارائه شد. آمار ارائه شده نشان می‌دهد که در ماه بهمن ۳.۵ میلیارد دلار و ۸.۳ میلیون تن اقلام صادراتی از کشور به بازارهای جهانی ارسال شده و ۵.۱ میلیارد دلار و ۲.۷ میلیون تن اقلام وارداتی به کشور آمده است. نکته قابل توجه در روند صادرات غیرنفتی در سال جاری، ۵.۸ میلیارد دلار گاز صادراتی در ماه دی بود که نقش قابل توجه‌ای در ارتقاء عددی صادرات سال جاری داشته است.
عملکرد وزنی و ارزشی صادرات‌غیرنفتی در سال ۱۴۰۱
چنانچه ماه اسفند از روند یازده ماه دیگر سال پیروی کند، سال جاری رکورددار صادرات غیرنفتی و همچنین تجارت خارجی خواهد شد. در سال جاری متوسط رشد ماهانه صادرات غیرنفتی به لحاظ وزنی ۱۲.۵ و به لحاظ ارزشی ۱۷ درصد شده است که این بدان معنا است ماه اسفند در صورت پیروی از روند یازده‌ماه قبلی، به لحاظ وزنی ۱۳.۸ میلیون تن و به لحاظ ارزشی ۸.۳ میلیارد دلار صادرات خواهد داشت که عدد کل صادرات غیرنفتی در سال ۱۴۰۱ را به لحاظ وزنی و ارزشی به ترتیب به ۱۲۵.۲ میلیون‌تن و ۵۷.۱ میلیارد دلار خواهد رساند. این عدد در کنار برآورد ۳۵.۴ میلیون تن برای وزن واردات و ۵۴.۱ میلیارد دلار برای ارزش واردات در سال ۱۴۰۱، عدد تجارت خارجی کشور را به ۱۱۱ میلیارد دلار می‌رساند که سقف جدیدی برای تجارت خارجی کشور است. همانطور که نمودار (۱) نمایش داده است، حتی بدون ملاحظه عملکرد ماه اسفند، صادرات غیرنفتی ایران از آبان‌ماه سال جاری جهش قابل توجه‌ای به لحاظ ارزشی پیدا کرده و پس از یک رکود شدید در سال ۱۳۹۹ به تبعیت از بازارهای جهانی و ناشی از کووید-۱۹، سال ۱۴۰۱ رکوددار بهترین عملکرد صادراتی شده است. این نمودار نشان می‌دهد که از سال ۱۳۹۴ به این سو، صادرات غیرنفتی سال ۱۴۰۱ به لحاظ وزنی در رتبه چهارم و به لحاظ ارزشی، با اختلاف، در رتبه اول قرار می‌گیرد.
پنج گروه مختلف کالایی در سبد صادرات غیرنفتی ایران
اما برای بررسی سبد صادرات غیرنفتی کشور، آنچه آمد تنها یک مقدمه است که گرچه از نظر مختصات کلان اقتصادی و تراز ارزی و کالایی کشور قابل اهمیت است، اما از نظر توسعه‌ای و ساختاری باید تحلیل دقیق‌تری شود. لذا در گام اول کل سبد صادرات‌غیرنفتی با عملکرد یازده‌ماهه به پنج جزء نفت‌پایه، گازپایه، معدن‌پایه، کشاورزی‌پایه و صنعت‌پایه دسته‌بندی شده است. سه سبد اول یعنی نفت، گاز و معدن‌پایه‌ها را اصطلاحا «منبع‌پایه» نیز می‌گویند و ۸۰ درصد سبد صادرات غیرنفتی کشور متعلق به این گروه است. نمودار (۲) روند این پنج گروه طی یازده‌ماهه سال جاری را در دو قسمت الف (منبع‌پایه‌ها) و ب (کشاورزی و صنعت‌پایه‌ها) نشان می‌دهد.
خطایی که همواره در تحلیل سبد صادرات غیرنفتی کشور صورت می‌گیرد، یک کاسه کردن اقلامی است که به لحاظ ماهیت کالایی، ماهیت صنعتی (ارزآوری، قدرت خلق ارزش افزوده و اشتغال‌زایی) و ماهیت توسعه‌ای (جایگاه و ماموریت در فرایند گذار ساختاری) از تفاوت قابل توجه‌ای برخوردارند. صادرات اقلام منبع‌پایه، عموما با هدف ارزآوری صورت می‌گیرد و این اقلام عموما در کشورهای مشابه به عنوان پیشران‌های صنعتی در فرایند گذار ساختاری شناخته می‌شوند. ماهیت توسعه‌ای اقلام این سه گروه که بخش‌های بالادستی اقتصادی به حساب می‌آیند به لحاظ سرمایه‌گذاری مورد نیاز هنگفت و اثرات سرریز فناورانه پایین بر دیگر بخش‌های صنعتی بسیار متفاوت از دو گروه دیگر است. این در حالی است که بخش‌های پایین‌دست‌تر و به ویژه گروه ساخت‌محور (Manufacture)، در اثرات سرریز و ماهیت رسوخ و همپایی فناورانه، اشتغال‌زایی، ارتقاء قدرت خلق ارزش‌افزوده و تکمیل زنجیره ارزش داخلی ویژگی‌هایی متمایزی دارند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
با انتشار آمار بهمن‌ماه تجارت خارجی کشور، آخرین گزارش آماری گمرک در سال ۱۴۰۱ ارائه شد. آمار ارائه شده نشان می‌دهد که در ماه بهمن ۳.۵ میلیارد دلار و ۸.۳ میلیون تن اقلام صادراتی از کشور به بازارهای جهانی ارسال شده و ۵.۱ میلیارد دلار و ۲.۷ میلیون تن اقلام وارداتی به کشور آمده است. نکته قابل توجه در روند صادرات غیرنفتی در سال جاری، ۵.۸ میلیارد دلار گاز صادراتی در ماه دی بود که نقش قابل توجه‌ای در ارتقاء عددی صادرات سال جاری داشته است.
عملکرد وزنی و ارزشی صادرات‌غیرنفتی در سال ۱۴۰۱
چنانچه ماه اسفند از روند یازده ماه دیگر سال پیروی کند، سال جاری رکورددار صادرات غیرنفتی و همچنین تجارت خارجی خواهد شد. در سال جاری متوسط رشد ماهانه صادرات غیرنفتی به لحاظ وزنی ۱۲.۵ و به لحاظ ارزشی ۱۷ درصد شده است که این بدان معنا است ماه اسفند در صورت پیروی از روند یازده‌ماه قبلی، به لحاظ وزنی ۱۳.۸ میلیون تن و به لحاظ ارزشی ۸.۳ میلیارد دلار صادرات خواهد داشت که عدد کل صادرات غیرنفتی در سال ۱۴۰۱ را به لحاظ وزنی و ارزشی به ترتیب به ۱۲۵.۲ میلیون‌تن و ۵۷.۱ میلیارد دلار خواهد رساند. این عدد در کنار برآورد ۳۵.۴ میلیون تن برای وزن واردات و ۵۴.۱ میلیارد دلار برای ارزش واردات در سال ۱۴۰۱، عدد تجارت خارجی کشور را به ۱۱۱ میلیارد دلار می‌رساند که سقف جدیدی برای تجارت خارجی کشور است. همانطور که نمودار (۱) نمایش داده است، حتی بدون ملاحظه عملکرد ماه اسفند، صادرات غیرنفتی ایران از آبان‌ماه سال جاری جهش قابل توجه‌ای به لحاظ ارزشی پیدا کرده و پس از یک رکود شدید در سال ۱۳۹۹ به تبعیت از بازارهای جهانی و ناشی از کووید-۱۹، سال ۱۴۰۱ رکوددار بهترین عملکرد صادراتی شده است. این نمودار نشان می‌دهد که از سال ۱۳۹۴ به این سو، صادرات غیرنفتی سال ۱۴۰۱ به لحاظ وزنی در رتبه چهارم و به لحاظ ارزشی، با اختلاف، در رتبه اول قرار می‌گیرد.
پنج گروه مختلف کالایی در سبد صادرات غیرنفتی ایران
اما برای بررسی سبد صادرات غیرنفتی کشور، آنچه آمد تنها یک مقدمه است که گرچه از نظر مختصات کلان اقتصادی و تراز ارزی و کالایی کشور قابل اهمیت است، اما از نظر توسعه‌ای و ساختاری باید تحلیل دقیق‌تری شود. لذا در گام اول کل سبد صادرات‌غیرنفتی با عملکرد یازده‌ماهه به پنج جزء نفت‌پایه، گازپایه، معدن‌پایه، کشاورزی‌پایه و صنعت‌پایه دسته‌بندی شده است. سه سبد اول یعنی نفت، گاز و معدن‌پایه‌ها را اصطلاحا «منبع‌پایه» نیز می‌گویند و ۸۰ درصد سبد صادرات غیرنفتی کشور متعلق به این گروه است. نمودار (۲) روند این پنج گروه طی یازده‌ماهه سال جاری را در دو قسمت الف (منبع‌پایه‌ها) و ب (کشاورزی و صنعت‌پایه‌ها) نشان می‌دهد.
خطایی که همواره در تحلیل سبد صادرات غیرنفتی کشور صورت می‌گیرد، یک کاسه کردن اقلامی است که به لحاظ ماهیت کالایی، ماهیت صنعتی (ارزآوری، قدرت خلق ارزش افزوده و اشتغال‌زایی) و ماهیت توسعه‌ای (جایگاه و ماموریت در فرایند گذار ساختاری) از تفاوت قابل توجه‌ای برخوردارند. صادرات اقلام منبع‌پایه، عموما با هدف ارزآوری صورت می‌گیرد و این اقلام عموما در کشورهای مشابه به عنوان پیشران‌های صنعتی در فرایند گذار ساختاری شناخته می‌شوند. ماهیت توسعه‌ای اقلام این سه گروه که بخش‌های بالادستی اقتصادی به حساب می‌آیند به لحاظ سرمایه‌گذاری مورد نیاز هنگفت و اثرات سرریز فناورانه پایین بر دیگر بخش‌های صنعتی بسیار متفاوت از دو گروه دیگر است. این در حالی است که بخش‌های پایین‌دست‌تر و به ویژه گروه ساخت‌محور (Manufacture)، در اثرات سرریز و ماهیت رسوخ و همپایی فناورانه، اشتغال‌زایی، ارتقاء قدرت خلق ارزش‌افزوده و تکمیل زنجیره ارزش داخلی ویژگی‌هایی متمایزی دارند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
▫️آنچه در قسمت الف نمودار ۲ بیش از همه به چشم می‌آید، روند مقطعی صادرات گاز در دی‌ماه سال جاری است و تکانه‌ی سنگین و مثبت صادرات در این گروه در طول دوره‌های گذشته بی‌سابقه بوده است. نکته دیگر، بهبود روند صادرات اقلام شیمیایی اساسی و پتروشیمی در هر ماه نسبت…
👍3
| ماکیاولی
وقتی شهر رُم در زیر بارِ گرسنگی کمر خم کرد و آذوقه‌های خصوصی برای توقف آن کافی نبود، شخصی بنام اسپوریوس مالیوس که در روزگار خود بسیار ثروتمند شمرده میشد، قصد داشت آذوقه‌‌ای از غلّه بصورت خصوصی تهیه کند و با آن به عوام غذا برساند تا از این طریق برای خود وجاهت و احترامی حاصل کند. او بخاطر این اقدام چنان جماعتی از مردمان را هوادار خود کرد که مجلس سنا ترتیب قتل او را داد !
✅ @karkhone
وقتی شهر رُم در زیر بارِ گرسنگی کمر خم کرد و آذوقه‌های خصوصی برای توقف آن کافی نبود، شخصی بنام اسپوریوس مالیوس که در روزگار خود بسیار ثروتمند شمرده میشد، قصد داشت آذوقه‌‌ای از غلّه بصورت خصوصی تهیه کند و با آن به عوام غذا برساند تا از این طریق برای خود وجاهت و احترامی حاصل کند. او بخاطر این اقدام چنان جماعتی از مردمان را هوادار خود کرد که مجلس سنا ترتیب قتل او را داد !
✅ @karkhone
چه کسی مدل جنرال الکتریک را نابود کرد؟
البته، جنرال الکتریک نابود نشده است؛
و شاید بعنوان یک شرکت احیاشده شکوفا شود. شرکت فناوری IBM نیز پس از فروپاشی دهه ۱۹۹۰ دوباره احیا شد. اما «مدل» جنرال‌الکتریک از بین رفته و لیست بلندی از مظنونان احتمالی این اتفاق وجود دارد. شرکت خوشه‌ای جنرال الکتریک طیف وسیع کسب و کارهای صنعتی را زیر یک سقف جمع کرد. برعکس یک شرکت هلدینگ خالص یا صندوق سرمایه‌گذاری تامینی مدرن، مدل جنرال الکتریک در نظر داشت با اشتراک توانمندی‌ها بین کسب و کارهای مجزایش که همه -بجز استثنای مهم- در تولید ریشه داشتند، ارزش خلق کند.
مدل جنرال الکتریک به دوره مدیریت رینالدجونز در دهه ۱۹۷۰ بر‌می‌گردد. او فرآیند برنامه‌ریزی استراتژیک هدایت از مرکز را معرفی کرد. جک ولش در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با استراتژی‌های جدید در بازسازی پرتفولیو و گسترش عجولانه بخش مالی این مدل را ایجاد کرده بود. جف ایملت سعی کرد در مواجهه با تهدیدات جدید در دهه اول ۲۰۰۰ میلادی این مدل را حفظ کند و الان جان فلنری می‌خواهد همه چیز جز یک هسته از کسب و کارهای مرتبط را کنار بگذارد. استراتژی‌های شرکتی مدت‌ها در مورد چگونگی ایجاد ارزش در مدل جنرال الکتریک بحث کرده‌اند. توضیحات مدیران با اندکی تلخیص این چنین بود:
1. جنرال الکتریک از موقعیت‌های بزرگ و غالب در کسب و کارهای صنعتی سود برد.
2. جنرال الکتریک مزیت تکنولوژیک در صنایع پیچیده داشت و تکنولوژی آن می‌توانست در سراسر کسب و کارهایش به اشتراک گذاشته شود.
3. پرتفولیوی بزرگ جنرال الکتریک، دسترسی خاص به منابع مالی می‌داد که نسبت به حالتی که کسب‌و‌کارها مستقل بودند، سرمایه از داخل بهتر تخصیص داده شود.
4. مزیت جنرال الکتریک در سیستم مدیریت حرفهای آن است که با سرمایه‌گذاری در آموزش اجرایی و توسعه مدیریت خلاصه میشد.
چندین عامل نابودکننده مظنونان اصلی است:
چین و کشورهایی که از استراتژی چین پیروی میکنند:
در این استراتژی چین از بنگاه‌های دولتی، سیاست صنعتی و قدرت بازار خانگی برای افزایش تولید صنعتی استفاده می‌کند. اما این ایده جدید نیست. ژاپن و کره‌جنوبی دهه ۱۹۸۰ این ایده را توسعه داده و در بازارهای نوظهور در برزیل و هند گسترده استفاده شد. این استراتژی‌ها مزیت رقابتی جنرال الکتریک را در هر چیزی از لوازم الکترونیک مصرفی و لوازم خانگی تا قطارها و موتورهای هواپیما دچار فرسایش کرد. نفوذ تکنولوژی تولید از طریق تجارت جهانی، سرمایه‌گذاری و آموزش نیز به این شرکت آسیب وارد کرده است. جنرال الکتریک توانسته برخی از این کسب‌و‌کارها را با سرمایه‌گذاری‌های مشترک در بازارهای نوظهور حفظ کند؛ اما این شرکت خوشه‌ای صنعتی در هسته آن دچار آسیب جدی شده است.
سرمایه‌گذاری خصوصی و بازارهای سرمایه جدید:
شرکتهای خوشه‌ای در بازارهای سرمایه‌ای پیشرفت میکنند که شفاف نیستند و سرمایه به آسانی از سرمایه گذاری های بدتر به سرمایه گذاری های بهتر جریان نمی‌یابد. به همین دلیل شرکتهای خوشه‌ای هنوز در اقتصادهای نوظهور محبوب هستند اما در کشورهایی با بازارهای سرمایه کارآتر تنزل یافته اند.
• سرمایه‌گذاران فعال
• رشد سرمایه‌گذاری خصوصی
• تقاضاها برای شفاف‌سازی بیشتر
جنرال الکتریک را به چالش کشاند؛ چالشی که باید ثابت میشد ارزش کل شرکت بیش از بخش‌های آن بصورت مجزاست. این شرکت اغلب برای حل این چالش شکست خورده است؛ حتی در ترکیب جدید آن بنظر سرمایه‌گذاران متقاعد نشده و این قسمت‌ها به هم ارزش اضافه میکنند. تقاضای جدید برای شفافیت بعلت اتکای سابق جنرال الکتریک به حسابداری غیرشفاف، بصورت خاص برای آن زیان داشته است. همچنین وفور سرمایه در دهه گذشته بدین معناست که مقیاس جنرال الکتریک دیگر مزیتی در افزایش سرمایه محسوب نمی‌شود.
رکود بزرگ:
فروپاشی بازار مالی سبب نابودی شرکت؛
شد، آن زمان که پرتفولیوی جنرال الکتریک دارای نفوذ زیادی شده بود. تعجب ندارد که این شرکت اولین کسب و کار بزرگی بود که در نتیجه انحلال مدل جنرال الکتریک مشکل خورد. رکود بزرگ و انقلاب نفتی شیل نیز کسب و کارهای نفت و گاز را که جف ایملت در آن سرمایه‌گذاری کرده بود تضعیف کرد و همچنین آزردگی ناظرانی که جنرال الکتریک را به سوی اقتصادسبز تشویق میکردند کاهش داد. اما رکود بزرگ تنها ضربه نهایی به مدلی بود که با نیروهای بزرگ و پایدارتر فلج شده بود. مدل جنرال الکتریک بخاطر؛
• رقابت جهانی
• انقلاب تکنولوژی
• قدرت سرمایه‌گذار
• گسترش مدیریت حرفهای
نابود شد. چون جنرال الکتریک از چنین مدلی پیروی میکرد، هنوز هم می‌شود شرکتهای خوشه‌ای کوچک جنرال الکتریک را یافت. شرکتهای خوشه‌ای باید بخوبی از مرگ مدل جنرال الکتریک عبرت بگیرند.
✅ @karkhone
البته، جنرال الکتریک نابود نشده است؛
و شاید بعنوان یک شرکت احیاشده شکوفا شود. شرکت فناوری IBM نیز پس از فروپاشی دهه ۱۹۹۰ دوباره احیا شد. اما «مدل» جنرال‌الکتریک از بین رفته و لیست بلندی از مظنونان احتمالی این اتفاق وجود دارد. شرکت خوشه‌ای جنرال الکتریک طیف وسیع کسب و کارهای صنعتی را زیر یک سقف جمع کرد. برعکس یک شرکت هلدینگ خالص یا صندوق سرمایه‌گذاری تامینی مدرن، مدل جنرال الکتریک در نظر داشت با اشتراک توانمندی‌ها بین کسب و کارهای مجزایش که همه -بجز استثنای مهم- در تولید ریشه داشتند، ارزش خلق کند.
مدل جنرال الکتریک به دوره مدیریت رینالدجونز در دهه ۱۹۷۰ بر‌می‌گردد. او فرآیند برنامه‌ریزی استراتژیک هدایت از مرکز را معرفی کرد. جک ولش در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با استراتژی‌های جدید در بازسازی پرتفولیو و گسترش عجولانه بخش مالی این مدل را ایجاد کرده بود. جف ایملت سعی کرد در مواجهه با تهدیدات جدید در دهه اول ۲۰۰۰ میلادی این مدل را حفظ کند و الان جان فلنری می‌خواهد همه چیز جز یک هسته از کسب و کارهای مرتبط را کنار بگذارد. استراتژی‌های شرکتی مدت‌ها در مورد چگونگی ایجاد ارزش در مدل جنرال الکتریک بحث کرده‌اند. توضیحات مدیران با اندکی تلخیص این چنین بود:
1. جنرال الکتریک از موقعیت‌های بزرگ و غالب در کسب و کارهای صنعتی سود برد.
2. جنرال الکتریک مزیت تکنولوژیک در صنایع پیچیده داشت و تکنولوژی آن می‌توانست در سراسر کسب و کارهایش به اشتراک گذاشته شود.
3. پرتفولیوی بزرگ جنرال الکتریک، دسترسی خاص به منابع مالی می‌داد که نسبت به حالتی که کسب‌و‌کارها مستقل بودند، سرمایه از داخل بهتر تخصیص داده شود.
4. مزیت جنرال الکتریک در سیستم مدیریت حرفهای آن است که با سرمایه‌گذاری در آموزش اجرایی و توسعه مدیریت خلاصه میشد.
چندین عامل نابودکننده مظنونان اصلی است:
چین و کشورهایی که از استراتژی چین پیروی میکنند:
در این استراتژی چین از بنگاه‌های دولتی، سیاست صنعتی و قدرت بازار خانگی برای افزایش تولید صنعتی استفاده می‌کند. اما این ایده جدید نیست. ژاپن و کره‌جنوبی دهه ۱۹۸۰ این ایده را توسعه داده و در بازارهای نوظهور در برزیل و هند گسترده استفاده شد. این استراتژی‌ها مزیت رقابتی جنرال الکتریک را در هر چیزی از لوازم الکترونیک مصرفی و لوازم خانگی تا قطارها و موتورهای هواپیما دچار فرسایش کرد. نفوذ تکنولوژی تولید از طریق تجارت جهانی، سرمایه‌گذاری و آموزش نیز به این شرکت آسیب وارد کرده است. جنرال الکتریک توانسته برخی از این کسب‌و‌کارها را با سرمایه‌گذاری‌های مشترک در بازارهای نوظهور حفظ کند؛ اما این شرکت خوشه‌ای صنعتی در هسته آن دچار آسیب جدی شده است.
سرمایه‌گذاری خصوصی و بازارهای سرمایه جدید:
شرکتهای خوشه‌ای در بازارهای سرمایه‌ای پیشرفت میکنند که شفاف نیستند و سرمایه به آسانی از سرمایه گذاری های بدتر به سرمایه گذاری های بهتر جریان نمی‌یابد. به همین دلیل شرکتهای خوشه‌ای هنوز در اقتصادهای نوظهور محبوب هستند اما در کشورهایی با بازارهای سرمایه کارآتر تنزل یافته اند.
• سرمایه‌گذاران فعال
• رشد سرمایه‌گذاری خصوصی
• تقاضاها برای شفاف‌سازی بیشتر
جنرال الکتریک را به چالش کشاند؛ چالشی که باید ثابت میشد ارزش کل شرکت بیش از بخش‌های آن بصورت مجزاست. این شرکت اغلب برای حل این چالش شکست خورده است؛ حتی در ترکیب جدید آن بنظر سرمایه‌گذاران متقاعد نشده و این قسمت‌ها به هم ارزش اضافه میکنند. تقاضای جدید برای شفافیت بعلت اتکای سابق جنرال الکتریک به حسابداری غیرشفاف، بصورت خاص برای آن زیان داشته است. همچنین وفور سرمایه در دهه گذشته بدین معناست که مقیاس جنرال الکتریک دیگر مزیتی در افزایش سرمایه محسوب نمی‌شود.
رکود بزرگ:
فروپاشی بازار مالی سبب نابودی شرکت؛
شد، آن زمان که پرتفولیوی جنرال الکتریک دارای نفوذ زیادی شده بود. تعجب ندارد که این شرکت اولین کسب و کار بزرگی بود که در نتیجه انحلال مدل جنرال الکتریک مشکل خورد. رکود بزرگ و انقلاب نفتی شیل نیز کسب و کارهای نفت و گاز را که جف ایملت در آن سرمایه‌گذاری کرده بود تضعیف کرد و همچنین آزردگی ناظرانی که جنرال الکتریک را به سوی اقتصادسبز تشویق میکردند کاهش داد. اما رکود بزرگ تنها ضربه نهایی به مدلی بود که با نیروهای بزرگ و پایدارتر فلج شده بود. مدل جنرال الکتریک بخاطر؛
• رقابت جهانی
• انقلاب تکنولوژی
• قدرت سرمایه‌گذار
• گسترش مدیریت حرفهای
نابود شد. چون جنرال الکتریک از چنین مدلی پیروی میکرد، هنوز هم می‌شود شرکتهای خوشه‌ای کوچک جنرال الکتریک را یافت. شرکتهای خوشه‌ای باید بخوبی از مرگ مدل جنرال الکتریک عبرت بگیرند.
✅ @karkhone
👍1
مالیات بر شورت
داروغه گفت :
بیخود همهمه نکنید ، مالیات بر شورت از قدیم الایام هم بوده ، چند صباحی نگرفتیم ، حال خزانه خالیست ، باید بپردازید ، پس آرام باشید.
هرکس شورت سفید دارد پنج سکه ،
شورت آبی شش سکه ،
شورت قرمز ده سکه ،
شورت سکسی صد سکه،
شورت پاچه بلند دو سکه ،
شورت مامان دوز، نیم سکه،
شورت راه - راه دو سکه،
شورت خارجی چهل سکه......
داروغه مجموعا ۲۹۰ نوع مالیات بر شورت را برشمرد.......
زیرکی گفت :
داروغه من شورت به پا ندارم !
داروغه خندید و گفت :
تو معاف از مالیاتی ، فقط باید شلوار خویش تا به زانو پایین بکشی ، تا ممیزین بررسی کنند .
آن هم در اتاقی دیگر دور از چشم خلق ، که حریم اخلاق شکسته نشود...
سپس داروغه فریاد زد :
مردم ، همه شلوارها را از تن بدر کنید تا حساب تان را ممیزی کنم ،
فریاد و فغان بلند شد !!
داروغه ، لبخندی زد و گفت:
البته راه ساده تری هم هست،
مالیات علی الراس بر شورت ،
نفری پنج سکه بدهید توافق کنید و بروید.....
چه شاهکاری
مردمان خوشحال ،
داروغه خوشحال ،
انبوه پنج سکه بود که داشت ، وارد کیسه می شد .
آن سال دولت کسری بودجه نیاورد و متمم بودجه نداد .
از بانک مرکزی و بانک های دیگر هم قرض نگرفت...
کفگیر دولت که به ته دیگ بخوره ،
می رن سراغ مالیات بر شورت مردم....
و چه حکایت آشنایی
مالیات بر خانه های خالی
مالیات بر خودرو
مالیات بر دستگاه پوز فروشگاهها
مالیات بر خرید شارز گوشی
مالیات بر خرید اینترنت گوشی
مالیات بر گرفتن پول از عابربانک
مالیات بر انتقالش
مالیات بر گرفتن موجودی
مالیات بر نفس کشیدن در ایران
و .......
اینا مردمی تحلیلگرهستند !!
✅ @karkhone
داروغه گفت :
بیخود همهمه نکنید ، مالیات بر شورت از قدیم الایام هم بوده ، چند صباحی نگرفتیم ، حال خزانه خالیست ، باید بپردازید ، پس آرام باشید.
هرکس شورت سفید دارد پنج سکه ،
شورت آبی شش سکه ،
شورت قرمز ده سکه ،
شورت سکسی صد سکه،
شورت پاچه بلند دو سکه ،
شورت مامان دوز، نیم سکه،
شورت راه - راه دو سکه،
شورت خارجی چهل سکه......
داروغه مجموعا ۲۹۰ نوع مالیات بر شورت را برشمرد.......
زیرکی گفت :
داروغه من شورت به پا ندارم !
داروغه خندید و گفت :
تو معاف از مالیاتی ، فقط باید شلوار خویش تا به زانو پایین بکشی ، تا ممیزین بررسی کنند .
آن هم در اتاقی دیگر دور از چشم خلق ، که حریم اخلاق شکسته نشود...
سپس داروغه فریاد زد :
مردم ، همه شلوارها را از تن بدر کنید تا حساب تان را ممیزی کنم ،
فریاد و فغان بلند شد !!
داروغه ، لبخندی زد و گفت:
البته راه ساده تری هم هست،
مالیات علی الراس بر شورت ،
نفری پنج سکه بدهید توافق کنید و بروید.....
چه شاهکاری
مردمان خوشحال ،
داروغه خوشحال ،
انبوه پنج سکه بود که داشت ، وارد کیسه می شد .
آن سال دولت کسری بودجه نیاورد و متمم بودجه نداد .
از بانک مرکزی و بانک های دیگر هم قرض نگرفت...
کفگیر دولت که به ته دیگ بخوره ،
می رن سراغ مالیات بر شورت مردم....
و چه حکایت آشنایی
مالیات بر خانه های خالی
مالیات بر خودرو
مالیات بر دستگاه پوز فروشگاهها
مالیات بر خرید شارز گوشی
مالیات بر خرید اینترنت گوشی
مالیات بر گرفتن پول از عابربانک
مالیات بر انتقالش
مالیات بر گرفتن موجودی
مالیات بر نفس کشیدن در ایران
و .......
اینا مردمی تحلیلگرهستند !!
✅ @karkhone
👍10👎1