واقع‌گرایی با «اوپنهامیر» یا فرار از واقعیت با «باربی»؟
این دو فیلم یک جفت رقابت جذاب را رقم زده‌اند: اوپنهایمر با کت‌وشلواری قهوه‌ای و کلاه شاپو و باربی در لباس کتانی و با موی جذاب آرایش کرده. قلمرو اوپنهایمر پژوهش‌های علمی بزرگ در نیومکزیکو است؛ و قلمرو باربی خانه‌ای است صورتی و با مهتابی صورتی و همراه با یک سرسره.
رابرت اوپنهایمر (با نقش‌آفرینی بازیگر ایرلندی، کیلین مورفی) روزهای خود را با مدیریت برترین دانشمندان آمریکایی برای ساختن یک بمب اتمی می‌گذراند، کاری که به گفته‌ی یکی از همکاران او، «مهم‌ترین کاری است که تا کنون در تاریخ جهان رخ داده». ممکن است زندگی باربی (با نقش‌آفرینی بازیگر استرالیایی، مارگوت روبی) یک زندگی ایده‌آل به نظر برسد، اما او دل‌نگرانی‌های وجودی و اگزیستانسیالیستی دارد. آیا دوستان و عروسک‌های همکار او تا کنون به مردن فکر کرده‌اند؟
در این اواخر، علاقمندان سینما برای هیچ فیلمی به اندازه‌ی این دو فیلم «باربی» و «اوپنهایمر» مشتاقانه انتظار نکشیده‌اند. این دو فیلم در 21 جولای در آمریکا و بریتانیا به روی پرده خواهند رفت تا مشخص شود که آیا تماشاگران می‌توانند از روی مبل‌های خود در خانه‌هایشان بلند شوند و دوباره به سینما بروند [ و سینما رونق بگیرد] یا نه. عدم تجانس موضوعات این دو فیلم جالب است. مردم میم‌هایی درست کرده‌اند و تریلرهای آن دو فیلم را با عنوان ترکیبی «باربنهایمر» دست به دست میکنند و از این بحث میکنند که آیا بهتر است اول درام زندگی نامه‌ای را ببینند یا کمدی فانتزی را.
سردرگمی و گیجی مردم تا حدودی به دلیل روش کارگردان‌های این دو فیلم است. کریستوفر نولان، نویسنده و کارگردان اوپنهایمر شبیه‌ترین چیزی است که هالیوود به یک دانشمند دیوانه دارد. او در فیلم‌هایش از شلیک گلوله واقعی استفاده میکند و از مقدار زیادی جلوه‌های بصری کامپیوتری بهره می‌برد و برای فیلم قبلی خود یک بوئینگ 747 واقعی را منفجر کرد. در فیلم اوپنهایمر انفجارهای اتمی نیز از طریق انفجارهای واقعی (البته نه انفجارهای اتمی) ایجاد شده است، یعنی از طریق ترکیب پودر آلومینیوم و منیزیوم. فیلم‌های او با قواعد روایی بازی میکند و از موضوعات اغواگر، مانند ذهن ناخودآگاه و اختر فیزیک نظری، حداکثر بهره را می‌برد. فیلم‌های نولان در مجموع 5 میلیارد دلار فروش داشته‌اند. فیلم دانکرک (2017) یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌هایی است که تا کنون درباره جنگ جهانی دوم ساخته شده است.
از سوی دیگر، گرتا گرویگ، کارگردان و نویسنده همکار فیلم باربی، طرفداران بزرگ خود را دارد. او کار خود را با ژانری در سینمای مستقل آغاز کرد و با فیلم های «لیدی برد » (2017) و اقتباسی از «زنان کوچک» (2019) به شهرت رسید. فیلم‌های او تا کنون 300 میلیون دلار فروش داشته‌اند. او برای فیلم باربی از برخی فیلم‌های موزیکال قدیمی هالیوودی، و همچنین فیلم‌های مربوط به زندگی پس از مرگ، مانند فیلم «بهشت می‌تواند صبر بکند» (1943) الهام گرفته است.
هر دو فیلم نوعی عصاره و چکیده برخی از علایق رایج در صنعت فیلم‌سازی امروز هستند. باربی یکی از تولیدات فراوانی است که میراث عقلانی گذشته را بازتولید میکنند. ماتل، که یک تولیدکننده اسباب‌بازی است، پس از معرفی عروسک باربی در سال 1959، تقریبا یک میلیارد عروسک را به فروش رساند. خانم روبی، که او نیز یک تولید کننده فیلم است، گفته است که به این دلیل در تولید فیلم باربی مشارکت داشته است که نام باربی بیش از هر چیز دیگری در دنیا شناخته شده است، البته به جز کوکا کولا. به راحتی می‌توان تصور کرد که فیلم باربی بر روی یک سابقه طولانی بنا شده است. در مقابل، فیلم اوپنهایمر از چنان امتیازی برخوردار نیست. مطابق آنچه که نولان تصویر کرده است، این دانشمند می‌تواند یکی از چهره‌های «بسیار مهم و متناقض‌نمای تاریخ علم» باشد، و در نتیجه بعید است که نولان بعدها به ساختن اوپنهایمر 2، مثلاً با نام «آموختن دوست داشتن بمب» اقدام کند. فیلم اوپنهایمر درامی است جدی و مستقل، از آن نوع فیلم‌ها که استودیوهای فیلم‌سازی خیلی به سمت آنها نمی‌روند. پیش‌بینی میشود که این فیلم بتواند در هفته اول 40 تا 50 میلیون دلار فروش داشته باشد، درحالی که برای فیلم باربی فروش 80 میلیون دلاری پیش بینی میشود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
این دو فیلم یک جفت رقابت جذاب را رقم زده‌اند: اوپنهایمر با کت‌وشلواری قهوه‌ای و کلاه شاپو و باربی در لباس کتانی و با موی جذاب آرایش کرده. قلمرو اوپنهایمر پژوهش‌های علمی بزرگ در نیومکزیکو است؛ و قلمرو باربی خانه‌ای است صورتی و با مهتابی صورتی و همراه با یک سرسره.
رابرت اوپنهایمر (با نقش‌آفرینی بازیگر ایرلندی، کیلین مورفی) روزهای خود را با مدیریت برترین دانشمندان آمریکایی برای ساختن یک بمب اتمی می‌گذراند، کاری که به گفته‌ی یکی از همکاران او، «مهم‌ترین کاری است که تا کنون در تاریخ جهان رخ داده». ممکن است زندگی باربی (با نقش‌آفرینی بازیگر استرالیایی، مارگوت روبی) یک زندگی ایده‌آل به نظر برسد، اما او دل‌نگرانی‌های وجودی و اگزیستانسیالیستی دارد. آیا دوستان و عروسک‌های همکار او تا کنون به مردن فکر کرده‌اند؟
در این اواخر، علاقمندان سینما برای هیچ فیلمی به اندازه‌ی این دو فیلم «باربی» و «اوپنهایمر» مشتاقانه انتظار نکشیده‌اند. این دو فیلم در 21 جولای در آمریکا و بریتانیا به روی پرده خواهند رفت تا مشخص شود که آیا تماشاگران می‌توانند از روی مبل‌های خود در خانه‌هایشان بلند شوند و دوباره به سینما بروند [ و سینما رونق بگیرد] یا نه. عدم تجانس موضوعات این دو فیلم جالب است. مردم میم‌هایی درست کرده‌اند و تریلرهای آن دو فیلم را با عنوان ترکیبی «باربنهایمر» دست به دست میکنند و از این بحث میکنند که آیا بهتر است اول درام زندگی نامه‌ای را ببینند یا کمدی فانتزی را.
سردرگمی و گیجی مردم تا حدودی به دلیل روش کارگردان‌های این دو فیلم است. کریستوفر نولان، نویسنده و کارگردان اوپنهایمر شبیه‌ترین چیزی است که هالیوود به یک دانشمند دیوانه دارد. او در فیلم‌هایش از شلیک گلوله واقعی استفاده میکند و از مقدار زیادی جلوه‌های بصری کامپیوتری بهره می‌برد و برای فیلم قبلی خود یک بوئینگ 747 واقعی را منفجر کرد. در فیلم اوپنهایمر انفجارهای اتمی نیز از طریق انفجارهای واقعی (البته نه انفجارهای اتمی) ایجاد شده است، یعنی از طریق ترکیب پودر آلومینیوم و منیزیوم. فیلم‌های او با قواعد روایی بازی میکند و از موضوعات اغواگر، مانند ذهن ناخودآگاه و اختر فیزیک نظری، حداکثر بهره را می‌برد. فیلم‌های نولان در مجموع 5 میلیارد دلار فروش داشته‌اند. فیلم دانکرک (2017) یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌هایی است که تا کنون درباره جنگ جهانی دوم ساخته شده است.
از سوی دیگر، گرتا گرویگ، کارگردان و نویسنده همکار فیلم باربی، طرفداران بزرگ خود را دارد. او کار خود را با ژانری در سینمای مستقل آغاز کرد و با فیلم های «لیدی برد » (2017) و اقتباسی از «زنان کوچک» (2019) به شهرت رسید. فیلم‌های او تا کنون 300 میلیون دلار فروش داشته‌اند. او برای فیلم باربی از برخی فیلم‌های موزیکال قدیمی هالیوودی، و همچنین فیلم‌های مربوط به زندگی پس از مرگ، مانند فیلم «بهشت می‌تواند صبر بکند» (1943) الهام گرفته است.
هر دو فیلم نوعی عصاره و چکیده برخی از علایق رایج در صنعت فیلم‌سازی امروز هستند. باربی یکی از تولیدات فراوانی است که میراث عقلانی گذشته را بازتولید میکنند. ماتل، که یک تولیدکننده اسباب‌بازی است، پس از معرفی عروسک باربی در سال 1959، تقریبا یک میلیارد عروسک را به فروش رساند. خانم روبی، که او نیز یک تولید کننده فیلم است، گفته است که به این دلیل در تولید فیلم باربی مشارکت داشته است که نام باربی بیش از هر چیز دیگری در دنیا شناخته شده است، البته به جز کوکا کولا. به راحتی می‌توان تصور کرد که فیلم باربی بر روی یک سابقه طولانی بنا شده است. در مقابل، فیلم اوپنهایمر از چنان امتیازی برخوردار نیست. مطابق آنچه که نولان تصویر کرده است، این دانشمند می‌تواند یکی از چهره‌های «بسیار مهم و متناقض‌نمای تاریخ علم» باشد، و در نتیجه بعید است که نولان بعدها به ساختن اوپنهایمر 2، مثلاً با نام «آموختن دوست داشتن بمب» اقدام کند. فیلم اوپنهایمر درامی است جدی و مستقل، از آن نوع فیلم‌ها که استودیوهای فیلم‌سازی خیلی به سمت آنها نمی‌روند. پیش‌بینی میشود که این فیلم بتواند در هفته اول 40 تا 50 میلیون دلار فروش داشته باشد، درحالی که برای فیلم باربی فروش 80 میلیون دلاری پیش بینی میشود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
بخش دوم
اگرچه فیلم اوپنهایمر از ستارگانی مانند امیلی بلانت و مت دامون بهره می‌برد، اما داستان غمگینش برای عامه مردم جذاب نخواهد بود. از سوی دیگر، اینکه برای ساخت این فیلم 100 میلیون دلار بودجه صرف شده است نشان می‌دهد که استودیوها به بعضی فیلم‌سازها ایمان…
اگرچه فیلم اوپنهایمر از ستارگانی مانند امیلی بلانت و مت دامون بهره می‌برد، اما داستان غمگینش برای عامه مردم جذاب نخواهد بود. از سوی دیگر، اینکه برای ساخت این فیلم 100 میلیون دلار بودجه صرف شده است نشان می‌دهد که استودیوها به بعضی فیلم‌سازها ایمان…
👍4
| مارگارت تاچر ملقب به بانوی آهنین
کشورها به اعتبار منابع طبیعی خود ثروتمند نیستند. اگر چنین بود روسیه ثروتمندترین کشور جهان بود. او همه چیز دارد، نفت، گاز، الماس، پلاتین، طلا، نقره، فلزات صنعتی، چوب و خاک غنی.
کشورهایی ثروتمند‌اند که سیاست دولت‌هایشان تشویق خلاقیت اساسی انسان برای همکاری اجتماعی با دیگران در تولید کالاها و خدمات مورد نیازشان است.
بنابراین می‌بینیم ژاپن، سوئیس، هنگ کنگ، تایوان، سنگاپور و … با اینکه فاقد منابع طبیعی هستند اما در حال حاضر جزو مرفه ترین کشورهای جهان هستند.
بازار اختراع جدید برخی از اقتصاددانان آکادمیک نیست، بلکه قدیمی ترین سازوکار تجاری شناخته شده برای بشر است.
تنها یک تجارت آزاد می تواند استانداردهای زندگی بالاتر و مشاغلی را که مردم به آن نیاز دارند ایجاد کند؛ اگر صادقانه بگوییم آنها در حال بهره‌مندی از مزایای آزادی هستند.
✅ @karkhone
کشورها به اعتبار منابع طبیعی خود ثروتمند نیستند. اگر چنین بود روسیه ثروتمندترین کشور جهان بود. او همه چیز دارد، نفت، گاز، الماس، پلاتین، طلا، نقره، فلزات صنعتی، چوب و خاک غنی.
کشورهایی ثروتمند‌اند که سیاست دولت‌هایشان تشویق خلاقیت اساسی انسان برای همکاری اجتماعی با دیگران در تولید کالاها و خدمات مورد نیازشان است.
بنابراین می‌بینیم ژاپن، سوئیس، هنگ کنگ، تایوان، سنگاپور و … با اینکه فاقد منابع طبیعی هستند اما در حال حاضر جزو مرفه ترین کشورهای جهان هستند.
بازار اختراع جدید برخی از اقتصاددانان آکادمیک نیست، بلکه قدیمی ترین سازوکار تجاری شناخته شده برای بشر است.
تنها یک تجارت آزاد می تواند استانداردهای زندگی بالاتر و مشاغلی را که مردم به آن نیاز دارند ایجاد کند؛ اگر صادقانه بگوییم آنها در حال بهره‌مندی از مزایای آزادی هستند.
✅ @karkhone
👍19👎5
ابراز وجود از ریاض تا میلان
بیش از ۴۰ طراح مد سعودی از برنامه ابتکاری «صد برند سعودی» برای دومین سال پیاپی در نمایشگاه مد و پوشاک وایت میلان شرکت می کنند. این نمایشگاه یکی از زیر مجموعه های هفته مد میلان است که دو بار در سال برگزار می شود. نمایشگاه وایت میلان که از سال ۲۰۰۲ آغاز به کار کرد برای هواداران مد یکی از رویدادهای مهم است. حدود هزار برند جهانی نوآوری ها و خلاقیت هایشان را در معرض دید بیش از ۲۰ هزار نفر بازدید کننده از کشورهای مختلف قرار می دهند. طراحان مد سعودی در پادیگلیونه ویسکونتی در محوطه یکهزار متر مربعی نمایشگاه دارند.
تجربه اول طراحان «صد برند سعودی» درخشان و موفق بود و حالا تکرار این تجربه به یک روند خوشایند تبدیل شده و رفته رفته سنت تحسین برانگیز می شود که هم چشم اندازهای بیشتری برای طراحان مد جوان سعودی باز می کند و هم غربی ها را با توانمندی های نوآوران سعودی آشنا می کند.
این نمایشگاه امسال همزمان با هفته مد میلان از ۲۲ تا ۲۵ سپتامبر برگزار می شود و نمایشگاه وایت میلان میزبان رسمی طراحان سعودی است و از این رو آنها راحت تر می توانند با خریداران و دست اندرکاران و تصمیم گیران در صنعت مد و لباس و زیورآلات ارتباط برقرار کنند چون آیتم های طراحان سعودی طیف گسترده ای از لباس های آماده و کالکشن های خلاقانه جواهرات و عطر و غیره را در برمی گیرد.
چهره های برجسته و برندهای نام آشنای سعودی مثل نوف السدیری و «RBA New York» و مزرود و اوسکیتا و ساره عنتابی و نهی المطیری و مزون فایا و اشواق المرشد و سجی و منی الشبل و جواهرات یتغان و غیره در نمایشگاه «صد برند سعودی» حضور دارند. این نمایشگاه زیر نظر کمیسیون مد سعودی است. همه این چهره ها و برندها در بازار اسم و رسم دارند، به عنوان مثال طراحی های اشواق المرشد اینک در بخش مد فاخر هاروی نیکلز ریاض عرضه می شود. اشواق المرشد اولین طراح مد زن سعودی است که محصولاتش در این مرکز خرید به نمایش گذاشته شده و از این رو او سعی می کند تا پایگاه هواداران و مشتریانش را در نمایشگاه وایت میلان گسترش دهد و برداشت مثبتی از برند خود به جا بگذارد.
در بخش اکسسوری کالکشن تابستانه ۲۰۲۴ کیف «الصفاه» صنایع دستی و بافت نخل سنتی صنعتگران منطقه الاحساء را برجسته کرده است. الاحساء یکی از ۶ سایت سعودی است که در فهرست یونسکو ثبت شده اند. الاحساء بزرگ ترین نخلستان دنیا است. اسکیتا، اولین برند تجاری سعودی است که پوشاک انعطاف پذیر زنانه و مردانه طراحی می کند. اسکیتا نیز در نمایشگاه وایت میلان شرکت کرده است.
جمع دیگری از فشن دیزاینرهای جوان و با استعداد سعودی از جمله رم رم و Rebirth و «ام دی ۲۹» و «پیر پرسیوز» و «دیرزا» و ریما البواردی و نورا الغلیصی و رهام ناصر و سمر نصر الدین و جواهرات اریج الدخیل و هیفاء الحمید و جواهراتی آر ام و دیگر طراحان با استعداد در نمایشگاه مد و پوشاک وایت میلان حضور دارند.
برند «Rebirth» تالا ابو خالد یک برند تجاری لباس های دوخت آماده زنانه و مردانه است که در نظر دارد محصولاتش را تا سال ۲۰۲۵ صد در صد در سعودی تولید کند. در کالکشن بهار و تابستانه این برند از الیاف طبیعی و قابلیت های نوآورانه استفاده شده است. جواهراتی آر ام ریم المشوق آیتم های طلا و الماس و سنگ های قیمتی را در کالکشن جدیدش عرضه می کند. برند تجاری سعودی لباس خواب بیسوس راحتی و استایل شیک را در کالکشن جدید الهام گرفته از کیمونو یکجا جمع کرده است.
بوراک چاکماک مدیر عامل کمیسیون مد سعودی درباره نمایشگاه مد و پوشاک وایت میلان گفت «وایت میلان یکی از مهم ترین رویدادها در حوزه مد برای برندهای استارت آپ است که می کوشند کسب و کارشان را گسترش دهند. همزمان با افزایش توجه و تقاضای پوشاک سعودی از سوی خریدان و سرمایه گذاران در سطح جهان طراحان لباس کمیسیون مد سعودی آماده گفتگو و همکاری با خریداران و کشف فرصت های نوین برای تامین نیازمندی های مشتریان هستند».
ابتکار «صد برند سعودی» در سال ۲۰۲۱ با همکاری وزارت فرهنگ برای ارتقای عرصه فرهنگی آغاز به کار کرد و هدف توانمند سازی فشن دیزاینرهای سعودی و حمایت از آنان برای گسترش کسب و کارهایشان در زمینه های نوآورانه گوناگون و تسهیل مطرح شدن آنان در جهان را دنبال می کند. ابتکار «صد برند سعودی» تا حالا طراحان موفقی را در صنعت فشن معرفی کرده که توانستند موفقیت های بسیاری در محافل بین المللی و رویدادهای مد جهان در نیویورک و پاریس و میلان و کارگاه های آموزشی و کلاس های خصوصی و دوره های مهارت افزایی کسب کنند.
تصاویر
✅ @karkhone
بیش از ۴۰ طراح مد سعودی از برنامه ابتکاری «صد برند سعودی» برای دومین سال پیاپی در نمایشگاه مد و پوشاک وایت میلان شرکت می کنند. این نمایشگاه یکی از زیر مجموعه های هفته مد میلان است که دو بار در سال برگزار می شود. نمایشگاه وایت میلان که از سال ۲۰۰۲ آغاز به کار کرد برای هواداران مد یکی از رویدادهای مهم است. حدود هزار برند جهانی نوآوری ها و خلاقیت هایشان را در معرض دید بیش از ۲۰ هزار نفر بازدید کننده از کشورهای مختلف قرار می دهند. طراحان مد سعودی در پادیگلیونه ویسکونتی در محوطه یکهزار متر مربعی نمایشگاه دارند.
تجربه اول طراحان «صد برند سعودی» درخشان و موفق بود و حالا تکرار این تجربه به یک روند خوشایند تبدیل شده و رفته رفته سنت تحسین برانگیز می شود که هم چشم اندازهای بیشتری برای طراحان مد جوان سعودی باز می کند و هم غربی ها را با توانمندی های نوآوران سعودی آشنا می کند.
این نمایشگاه امسال همزمان با هفته مد میلان از ۲۲ تا ۲۵ سپتامبر برگزار می شود و نمایشگاه وایت میلان میزبان رسمی طراحان سعودی است و از این رو آنها راحت تر می توانند با خریداران و دست اندرکاران و تصمیم گیران در صنعت مد و لباس و زیورآلات ارتباط برقرار کنند چون آیتم های طراحان سعودی طیف گسترده ای از لباس های آماده و کالکشن های خلاقانه جواهرات و عطر و غیره را در برمی گیرد.
چهره های برجسته و برندهای نام آشنای سعودی مثل نوف السدیری و «RBA New York» و مزرود و اوسکیتا و ساره عنتابی و نهی المطیری و مزون فایا و اشواق المرشد و سجی و منی الشبل و جواهرات یتغان و غیره در نمایشگاه «صد برند سعودی» حضور دارند. این نمایشگاه زیر نظر کمیسیون مد سعودی است. همه این چهره ها و برندها در بازار اسم و رسم دارند، به عنوان مثال طراحی های اشواق المرشد اینک در بخش مد فاخر هاروی نیکلز ریاض عرضه می شود. اشواق المرشد اولین طراح مد زن سعودی است که محصولاتش در این مرکز خرید به نمایش گذاشته شده و از این رو او سعی می کند تا پایگاه هواداران و مشتریانش را در نمایشگاه وایت میلان گسترش دهد و برداشت مثبتی از برند خود به جا بگذارد.
در بخش اکسسوری کالکشن تابستانه ۲۰۲۴ کیف «الصفاه» صنایع دستی و بافت نخل سنتی صنعتگران منطقه الاحساء را برجسته کرده است. الاحساء یکی از ۶ سایت سعودی است که در فهرست یونسکو ثبت شده اند. الاحساء بزرگ ترین نخلستان دنیا است. اسکیتا، اولین برند تجاری سعودی است که پوشاک انعطاف پذیر زنانه و مردانه طراحی می کند. اسکیتا نیز در نمایشگاه وایت میلان شرکت کرده است.
جمع دیگری از فشن دیزاینرهای جوان و با استعداد سعودی از جمله رم رم و Rebirth و «ام دی ۲۹» و «پیر پرسیوز» و «دیرزا» و ریما البواردی و نورا الغلیصی و رهام ناصر و سمر نصر الدین و جواهرات اریج الدخیل و هیفاء الحمید و جواهراتی آر ام و دیگر طراحان با استعداد در نمایشگاه مد و پوشاک وایت میلان حضور دارند.
برند «Rebirth» تالا ابو خالد یک برند تجاری لباس های دوخت آماده زنانه و مردانه است که در نظر دارد محصولاتش را تا سال ۲۰۲۵ صد در صد در سعودی تولید کند. در کالکشن بهار و تابستانه این برند از الیاف طبیعی و قابلیت های نوآورانه استفاده شده است. جواهراتی آر ام ریم المشوق آیتم های طلا و الماس و سنگ های قیمتی را در کالکشن جدیدش عرضه می کند. برند تجاری سعودی لباس خواب بیسوس راحتی و استایل شیک را در کالکشن جدید الهام گرفته از کیمونو یکجا جمع کرده است.
بوراک چاکماک مدیر عامل کمیسیون مد سعودی درباره نمایشگاه مد و پوشاک وایت میلان گفت «وایت میلان یکی از مهم ترین رویدادها در حوزه مد برای برندهای استارت آپ است که می کوشند کسب و کارشان را گسترش دهند. همزمان با افزایش توجه و تقاضای پوشاک سعودی از سوی خریدان و سرمایه گذاران در سطح جهان طراحان لباس کمیسیون مد سعودی آماده گفتگو و همکاری با خریداران و کشف فرصت های نوین برای تامین نیازمندی های مشتریان هستند».
ابتکار «صد برند سعودی» در سال ۲۰۲۱ با همکاری وزارت فرهنگ برای ارتقای عرصه فرهنگی آغاز به کار کرد و هدف توانمند سازی فشن دیزاینرهای سعودی و حمایت از آنان برای گسترش کسب و کارهایشان در زمینه های نوآورانه گوناگون و تسهیل مطرح شدن آنان در جهان را دنبال می کند. ابتکار «صد برند سعودی» تا حالا طراحان موفقی را در صنعت فشن معرفی کرده که توانستند موفقیت های بسیاری در محافل بین المللی و رویدادهای مد جهان در نیویورک و پاریس و میلان و کارگاه های آموزشی و کلاس های خصوصی و دوره های مهارت افزایی کسب کنند.
تصاویر
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
🟩بیش از ۴۰ طراح مد سعودی از برنامه ابتکاری «صد برند سعودی» برای دومین سال پیاپی در نمایشگاه مد و پوشاک وایت میلان شرکت می کنند. این نمایشگاه یکی از زیر مجموعه های هفته مد میلان است که دو بار در سال برگزار می شود. نمایشگاه وایت میلان که از سال ۲۰۰۲ آغاز به…
👍5
جایگاه متزلزل صنعت در برنامه هفتم توسعه؛ نمودی از مدل نگاه نظام حکمرانی به مقوله‌ی توسعه صنعتی
| محمدهادی عامری
دولت‌ها با هدف اداره آگاهانه امور و تضمین سطح مطلوبي از رفاه برای آحاد جمعیت كشورشان به تدوين برنامه‌های توسعه مي‌پردازند. برنامه‌های پنج‌ساله به عنوان فرصتی جهت تنظیم سویه‌ی روند‌های کوتاه‌مدت ذیل سیاست‌ها و راهبرد‌های کلان و بلندمدت برای دولت‌ها اهمیت پیدا میکند. احکام برنامه‌های توسعه، باید کشور را به سمت مسیری مشخص هدایت نماید و بتواند اولویت‌های اصلی را در بخش‌های مختلف نمایندگی کند، به عبارت دیگر، در برنامه‌ریزی میان‌مدت برای نیل به توسعه لازم است مقدم بر اتخاذ سیاستهای بخشی، نگاهی منسجم به اصلی‌ترین مسائل و چالش‌های کشور داشته و بر اساس آن، مهم‌ترین اولویت‌های کشور را احصا نموده و راهکارهای زمان‌مند مناسب برای هر یک از آنان ارائه نمود؛ یکی از مهم‌ترینِ این اولویت‌ها، بخش صنعت کشور و ریل‌گذاری مناسب جهت تبدیل آن به محرک اصلی رشد اقتصادی کشور است.
تلاش برای تحول صنعت، به عنوان اولویت اصلی کشورهایی که در مسیر توسعه گام برداشته‌اند، در برنامه‌ریزی‌های میان‌مدت و بلندمدت، جایگاه ویژه‌ای دارد؛ چراکه دستیابی به اهداف مهمی در لایه‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی - نظیر تسریع رشد اقتصادی، تقویت ظرفیت‌های تولید، بهبود اشتغال مولد و جلوگیری از آسیب‌های ناشی از بیکاری و اشتغال ناقص، افزایش تنوع و عمق‌بخشی به تولید و صادرات، اهمیت بالا در جایگاه یک کشور در مناسبات بین‌المللی و روابط خارجی - با توسعه صنعتی گره خورده است.
در شرایطی که وضع بحرانی کشور در زمینه تشکیل سرمایه ثابت و رشد اقتصادی و همچنین کاهش سهم صنعت از ارزش‌افزوده کشور طی دهه گذشته، این انتظار را ایجاد کرده بود که برنامه هفتم توسعه با یک نگاه دقیق و روش‌مند به برنامه‌ریزی برای ایجاد تحولات جدی در حوزه صنعت بپردازد، اما در این برنامه، هیچ بخشی تحت عنوان صنعت وجود ندارد و صرفا به موارد معدودی تحت عنوان پروژه‌های پیشران و تحول‌آفرین، به زنجیره ارزش معدن و صنایع نفتی پرداخته است؛ حال آنکه عمده احکام ارائه‌شده در این بخش، به جای اینکه، با در نظر گرفتن گلوگاه‌ها و موانع پیشرفت صنایع کشور، پروژه‌های اولویت‌دار را مشخص و به‌عنوان پیشران‌های برنامه معرفی کند، به نظر می‌رسد بیشتر در راستای درخواست‌های دستگاه‌های اجرایی برای رفع موانع قانونی برخی از مسائل بخشی، گسترش دامنه اختیارات خود یا تداوم وظایف ذاتی آنان بوده است.
البته ناگفته نماند که انتخاب طرح‌های پیشران و زنجیره ارزش، هنگامی می‌تواند دستاورد قابل توجهی برای کشور به همراه داشته باشد که پیش از آن استراتژی توسعه صنعتی مشخص شده باشد. در مجموع عدم برخورداری از استراتژی توسعه صنعتی به‌عنوان محرکی برای رشد اقتصادی کشور و پایه‌ای برای مواجهه با مسائل تولید و به‌ویژه بخش صنعت را می‌توان به‌عنوان بنیادی‌ترین نقطه ضعف این برنامه برشمرد.
ضعفی که در این سند نمود پیدا کرده است، در واقع همچنان چالش اصلی توسعه صنعتی کشور است؛ چالشی که نه تنها در جهت رفع آن اقدام ملموس و مثبتی صورت نمی‌گیرد بلکه هر روز بر ابهامات این جهت‌گیری‌های اساسی توسعه‌ای نیز افزوده میشود.
تحقق توسعه صنعتی به عنوان ضرورت حیاتی پیشرفت کشور، فقط با نشست و برخاست‌های سالانه و انجام مراسم و مناسک و صدور دستورات و احکام اداری محقق نمی‌شود، بلکه بیش از هر چیزی، نیازمند تدوین و تصویب سندی راهبردی و پایبندی به آن در اتخاذ سیاستهای کوتاه‌مدت و بلندمدت است؛ موضوعی که خود مستلزم وجود اراده سیاسی لازم برای تغییر نگرش به جایگاه توسعه صنعتی در تحولات نظامات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی می‌باشد. اراده‌ای که در سیستم مدیریتی کشور دیده نمی‌شود، هرچند بیش از یک سال از تاکیدات چندباره مقام معظم رهبری درباره لزوم تدوین استراتژی توسعه صنعتی گذشته باشد.
✅ @karkhone
| محمدهادی عامری
دولت‌ها با هدف اداره آگاهانه امور و تضمین سطح مطلوبي از رفاه برای آحاد جمعیت كشورشان به تدوين برنامه‌های توسعه مي‌پردازند. برنامه‌های پنج‌ساله به عنوان فرصتی جهت تنظیم سویه‌ی روند‌های کوتاه‌مدت ذیل سیاست‌ها و راهبرد‌های کلان و بلندمدت برای دولت‌ها اهمیت پیدا میکند. احکام برنامه‌های توسعه، باید کشور را به سمت مسیری مشخص هدایت نماید و بتواند اولویت‌های اصلی را در بخش‌های مختلف نمایندگی کند، به عبارت دیگر، در برنامه‌ریزی میان‌مدت برای نیل به توسعه لازم است مقدم بر اتخاذ سیاستهای بخشی، نگاهی منسجم به اصلی‌ترین مسائل و چالش‌های کشور داشته و بر اساس آن، مهم‌ترین اولویت‌های کشور را احصا نموده و راهکارهای زمان‌مند مناسب برای هر یک از آنان ارائه نمود؛ یکی از مهم‌ترینِ این اولویت‌ها، بخش صنعت کشور و ریل‌گذاری مناسب جهت تبدیل آن به محرک اصلی رشد اقتصادی کشور است.
تلاش برای تحول صنعت، به عنوان اولویت اصلی کشورهایی که در مسیر توسعه گام برداشته‌اند، در برنامه‌ریزی‌های میان‌مدت و بلندمدت، جایگاه ویژه‌ای دارد؛ چراکه دستیابی به اهداف مهمی در لایه‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی - نظیر تسریع رشد اقتصادی، تقویت ظرفیت‌های تولید، بهبود اشتغال مولد و جلوگیری از آسیب‌های ناشی از بیکاری و اشتغال ناقص، افزایش تنوع و عمق‌بخشی به تولید و صادرات، اهمیت بالا در جایگاه یک کشور در مناسبات بین‌المللی و روابط خارجی - با توسعه صنعتی گره خورده است.
در شرایطی که وضع بحرانی کشور در زمینه تشکیل سرمایه ثابت و رشد اقتصادی و همچنین کاهش سهم صنعت از ارزش‌افزوده کشور طی دهه گذشته، این انتظار را ایجاد کرده بود که برنامه هفتم توسعه با یک نگاه دقیق و روش‌مند به برنامه‌ریزی برای ایجاد تحولات جدی در حوزه صنعت بپردازد، اما در این برنامه، هیچ بخشی تحت عنوان صنعت وجود ندارد و صرفا به موارد معدودی تحت عنوان پروژه‌های پیشران و تحول‌آفرین، به زنجیره ارزش معدن و صنایع نفتی پرداخته است؛ حال آنکه عمده احکام ارائه‌شده در این بخش، به جای اینکه، با در نظر گرفتن گلوگاه‌ها و موانع پیشرفت صنایع کشور، پروژه‌های اولویت‌دار را مشخص و به‌عنوان پیشران‌های برنامه معرفی کند، به نظر می‌رسد بیشتر در راستای درخواست‌های دستگاه‌های اجرایی برای رفع موانع قانونی برخی از مسائل بخشی، گسترش دامنه اختیارات خود یا تداوم وظایف ذاتی آنان بوده است.
البته ناگفته نماند که انتخاب طرح‌های پیشران و زنجیره ارزش، هنگامی می‌تواند دستاورد قابل توجهی برای کشور به همراه داشته باشد که پیش از آن استراتژی توسعه صنعتی مشخص شده باشد. در مجموع عدم برخورداری از استراتژی توسعه صنعتی به‌عنوان محرکی برای رشد اقتصادی کشور و پایه‌ای برای مواجهه با مسائل تولید و به‌ویژه بخش صنعت را می‌توان به‌عنوان بنیادی‌ترین نقطه ضعف این برنامه برشمرد.
ضعفی که در این سند نمود پیدا کرده است، در واقع همچنان چالش اصلی توسعه صنعتی کشور است؛ چالشی که نه تنها در جهت رفع آن اقدام ملموس و مثبتی صورت نمی‌گیرد بلکه هر روز بر ابهامات این جهت‌گیری‌های اساسی توسعه‌ای نیز افزوده میشود.
تحقق توسعه صنعتی به عنوان ضرورت حیاتی پیشرفت کشور، فقط با نشست و برخاست‌های سالانه و انجام مراسم و مناسک و صدور دستورات و احکام اداری محقق نمی‌شود، بلکه بیش از هر چیزی، نیازمند تدوین و تصویب سندی راهبردی و پایبندی به آن در اتخاذ سیاستهای کوتاه‌مدت و بلندمدت است؛ موضوعی که خود مستلزم وجود اراده سیاسی لازم برای تغییر نگرش به جایگاه توسعه صنعتی در تحولات نظامات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی می‌باشد. اراده‌ای که در سیستم مدیریتی کشور دیده نمی‌شود، هرچند بیش از یک سال از تاکیدات چندباره مقام معظم رهبری درباره لزوم تدوین استراتژی توسعه صنعتی گذشته باشد.
✅ @karkhone
👍2
دنبلان گوسفند 2
چندی پیش یکی برای خرید گوشت به یکی از قصابیهای آشنا مراجعه کرد.
جهت مزاح از قصاب خواستیم که یک عدد دنبلان گوسفند را وزن کرده و تعیین قیمت کند.
شد وزن 200 گرم، قیمت 40000 تومان
با این وضعیت این قضیه روشن میشود که :
دراوایل انقلاب با 40000 تومان می‌توانستیم تقریبا یک گله گوسفند (200 راس)
در دولت رفسنجانی تقریبا ( 20 راس )
در دولت خاتمی (یک راس )
در دوره احمدی‌نژاد ( یک کیلوگوشت گرم )
در دوره روحانی ( فقط نیم کیلو گوشت )
و در دوران رئیسی فقط یک دنبلان گوسفند خرید!
حال این سئوال مطرح میشود که طی این 43 سال:
پول ملی افت داشته یا بیضه گوسفند رشد داشته؟
نویسنده متن بالا برایم ناشناس است اما راه‌حلهای احتمالی برخی از اساتید:
یزدی زاده: با توجه به اینکه دنبلان به عنوان ابزار مبادله موجب تضعیف پول ملی میشه باید خرید و فروش دنبلان توسط مردم ممنوع بشه و در کنترل دولت باشد.
درودیان: برای بهبود اوضاع باید طرح ملی گوسفند ۳ بیضه اجرا بشه تا موجب افزایش انگیزه ملی بشه.
رنانی: طرح کشوری بیضه‌های شاد میتونه موجب افزایش شادی در سطح ملی بشه.
اباذری: توطئه نئولیبرالیسم موجب کاهش سایز دنبلان شده و نابرابری در سطح کشور را افزایش داده.
عبداله صوفی: دنبلانهای کره شمالی خیلی هم بزرگه منتها آمریکا و استکبار تصویر کوچکتری ازش ساخته.
جبرائیلی: این قیمت دنبلان تل‌گرامی است. باید از اقتصاد دنبلان‌زدایی کنیم
حامد قدوسی: جذر انتگرال دوگانه دنبلان را بگیریم نشون میده گراف قیمت گذاری دنبلان در ده سال گذشته شیبش ثابت بوده.
محسن رضایی: باید چند هزار گوسفند آمریکایی را گروگان بگیریم تا به ازای هر کدوم ده تا دنبلان بهمون بدن.
اقتصاددانان اتریشی: ارزش دنبلان ذهنی است. :)
گروه چراز: ما در این کلیپ قصد داریم قیمت دنبلان را از دوره‌ی رضاشاه به بعد مقایسه کنیم ببینیم کی راست می‌گه!
خاندوزی: طرح مالیات بر دنبلان اضافه برای گوسفندهایی که دنبلان اضافی دارند درآمدهای دولت را افزایش خواهد داد
جناب گاو: دولت حتی با دنبلان گوسفند هم کار دارد!
امیر جوادی: دنبلان در سپهر بین‌الاذهانی است که چنین قدر و منزلت یافته!
ولایتی (در حال خوردن خاویار) : یمنیها اشکنه با پوست دنبلان میخورند و با آمریکا میجنگند!
محمد ایمانی: آن زمانی که رومی‌ها و یونانی‌ها کله‌پاچه می‌خوردند، ایرانی‌ها دنبلان‌خور بودند
رئیسی: شما ناهار دنبلان خورده‌اید؟
امیرحسین خالقی: گرانی دنبلان بیشتر از آنچه مسئله‌ی اقتصادی باشد مسئله‌ی سیاسی است.
شریعتی: من آن مذهبی را نمی‌خواهم که کله‌پاچه را به صاحبان زر و زور و تزویر دهد، ولی حتی دنبلان را از قشر کارگر دریغ کند.
علیز: در همین انگلستان دولت به مردم دنبلان رایگان می‌دهد. افزایش قیمت دنبلان به دلیل رویکرد غرب‌گرایانه و نئولیبرالی سیاستمدارن ماست. اگر به سمت شرق برویم قیمت دنبلان حل میشود.
احمدی‌نژاد: دنبلان سر کوچه‌ی ما کیلویی ده هزار تومان است.
پروفسور درخشان: «دنبلان» یعنی بندگی گوسفند، یعنی انسان بنده شه، یعنی انسان برده شه، برده‌ی گوسفند!
گوسفند: ماهیچه و سردست که هیچ، از این به بعد تخممم نمیتونید بخورید
✅ @karkhone
چندی پیش یکی برای خرید گوشت به یکی از قصابیهای آشنا مراجعه کرد.
جهت مزاح از قصاب خواستیم که یک عدد دنبلان گوسفند را وزن کرده و تعیین قیمت کند.
شد وزن 200 گرم، قیمت 40000 تومان
با این وضعیت این قضیه روشن میشود که :
دراوایل انقلاب با 40000 تومان می‌توانستیم تقریبا یک گله گوسفند (200 راس)
در دولت رفسنجانی تقریبا ( 20 راس )
در دولت خاتمی (یک راس )
در دوره احمدی‌نژاد ( یک کیلوگوشت گرم )
در دوره روحانی ( فقط نیم کیلو گوشت )
و در دوران رئیسی فقط یک دنبلان گوسفند خرید!
حال این سئوال مطرح میشود که طی این 43 سال:
پول ملی افت داشته یا بیضه گوسفند رشد داشته؟
نویسنده متن بالا برایم ناشناس است اما راه‌حلهای احتمالی برخی از اساتید:
یزدی زاده: با توجه به اینکه دنبلان به عنوان ابزار مبادله موجب تضعیف پول ملی میشه باید خرید و فروش دنبلان توسط مردم ممنوع بشه و در کنترل دولت باشد.
درودیان: برای بهبود اوضاع باید طرح ملی گوسفند ۳ بیضه اجرا بشه تا موجب افزایش انگیزه ملی بشه.
رنانی: طرح کشوری بیضه‌های شاد میتونه موجب افزایش شادی در سطح ملی بشه.
اباذری: توطئه نئولیبرالیسم موجب کاهش سایز دنبلان شده و نابرابری در سطح کشور را افزایش داده.
عبداله صوفی: دنبلانهای کره شمالی خیلی هم بزرگه منتها آمریکا و استکبار تصویر کوچکتری ازش ساخته.
جبرائیلی: این قیمت دنبلان تل‌گرامی است. باید از اقتصاد دنبلان‌زدایی کنیم
حامد قدوسی: جذر انتگرال دوگانه دنبلان را بگیریم نشون میده گراف قیمت گذاری دنبلان در ده سال گذشته شیبش ثابت بوده.
محسن رضایی: باید چند هزار گوسفند آمریکایی را گروگان بگیریم تا به ازای هر کدوم ده تا دنبلان بهمون بدن.
اقتصاددانان اتریشی: ارزش دنبلان ذهنی است. :)
گروه چراز: ما در این کلیپ قصد داریم قیمت دنبلان را از دوره‌ی رضاشاه به بعد مقایسه کنیم ببینیم کی راست می‌گه!
خاندوزی: طرح مالیات بر دنبلان اضافه برای گوسفندهایی که دنبلان اضافی دارند درآمدهای دولت را افزایش خواهد داد
جناب گاو: دولت حتی با دنبلان گوسفند هم کار دارد!
امیر جوادی: دنبلان در سپهر بین‌الاذهانی است که چنین قدر و منزلت یافته!
ولایتی (در حال خوردن خاویار) : یمنیها اشکنه با پوست دنبلان میخورند و با آمریکا میجنگند!
محمد ایمانی: آن زمانی که رومی‌ها و یونانی‌ها کله‌پاچه می‌خوردند، ایرانی‌ها دنبلان‌خور بودند
رئیسی: شما ناهار دنبلان خورده‌اید؟
امیرحسین خالقی: گرانی دنبلان بیشتر از آنچه مسئله‌ی اقتصادی باشد مسئله‌ی سیاسی است.
شریعتی: من آن مذهبی را نمی‌خواهم که کله‌پاچه را به صاحبان زر و زور و تزویر دهد، ولی حتی دنبلان را از قشر کارگر دریغ کند.
علیز: در همین انگلستان دولت به مردم دنبلان رایگان می‌دهد. افزایش قیمت دنبلان به دلیل رویکرد غرب‌گرایانه و نئولیبرالی سیاستمدارن ماست. اگر به سمت شرق برویم قیمت دنبلان حل میشود.
احمدی‌نژاد: دنبلان سر کوچه‌ی ما کیلویی ده هزار تومان است.
پروفسور درخشان: «دنبلان» یعنی بندگی گوسفند، یعنی انسان بنده شه، یعنی انسان برده شه، برده‌ی گوسفند!
گوسفند: ماهیچه و سردست که هیچ، از این به بعد تخممم نمیتونید بخورید
✅ @karkhone
👍37👎3
بحران املاک و مستغلات چین ممکن است تا کجا پیش برود؟
| اکونومیست
/ مسعود یوسف‌حصیرچین
طی هفتۀ گذشته، خانوارهای سرتاسر چین به وحشت افتاده‌اند. ششم اوت، شرکت سازندۀ خانه‌هایشان، کانتری گاردن، نتوانست بیست‌ودو و نیم میلیون دلار از بهرۀ اوراق قرضه‌اش را بپردازد. حالا این شرکت، یکی از بزرگ‌ترین مسکن‌سازان، تا اوایل سپتامبر فرصت دارد بدهی‌اش را بپردازد و در غیر این صورت، مانند صدها سازندۀ دیگر باید وارد نکول و اصلاح ساختار شود. تبادل اوراق قرضه‌اش، با ارزشی بسیار پایین‌تر از ارزش اسمی، در چهاردهم اوت متوقف شد.
مسئولان سرتاسر کشور با دقت شرایط را تحت نظر دارند. کانتری گاردن بابت پروژه‌های عظیمش در شهرهای رده دوم و سوم چین معروف است. بدهی‌های این شرکت کمتر از اورگرند است که بدهی‌های بسیاری داشت و در سال 2021 نکول کرد. اما در آغاز امسال، تعداد خانه‌هایی که کانتری گاردن می‌ساخت، چهار برابر بیشتر از خانه‌های در حال ساخت اورگرند پیش از نکولش بود. با توجه به نرخ تحویل مسکن کانتری گاردن در نیمۀ اول سال 2022، دست کم صد و چهل و چهار هزار خریدار خانه‌هایی را که قرار بود تا پایان امسال دریافت کنند، خانه‌ای دریافت نخواهند کرد. با یک بحران بدهی ناگهانی در این شرکت، خانواده‌های حتی بیشتری بدون خانه می‌مانند.
اگر معرفی سیاست «سه خط سرخ» دولت چین را که به دنبال محدودیت قدرت نفوذ شرکت‌های ساختمانی بود، نقطۀ آغاز بحران مسکن چین بدانیم، این بحران در همین ماه سه ساله میشود. در تمام این مدت، مسئولان در تلاش برای مدیریت اعتماد به نفس و انتظارات بوده‌اند. در آغاز، بعضی ناظران باور داشتند ممکن است اورگرند سقوط کند و شاید دولت نتواند جلوی آسیب را بگیرد. تا همین اواخر، اکثراً فکر می‌کردند که کانتری گاردن در برابر نکول ایمن است. از سال گذشته، مسئولان کوشیده‌اند با تهیۀ فهرستی غیررسمی از سازندگان سالم، شامل کانتری گاردن، بازار را آرام کنند تا سرمایه‌گذاران با خیال راحت در آنها سرمایه‌گذاری کنند و شهروندان چینی هم به آنها اعتماد کنند.
در روزهای اخیر این محاسبات تغییر کرده‌اند. کانتری گاردن برخلاف اورگرند نفوذ بالایی ندارد. در عوض، قربانی فقدان اعتماد در میان مردم عادی است – نشانه‌ای از اینکه دولت دارد کنترل اوضاع را از دست می‌دهد. بحران املاک و مستغلات پس از بهبودی کوتاه به دنبال برداشتن محدودیت‌های کووید 19، دوباره شدت گرفت. قیمت‌ها در حال کاهشند. فروش ماه ژوئیۀ صد مسکن‌ساز بزرگ 33 درصد کاهش داشت. کانتری گاردن 60 درصد سقوط کرد. افول این شرکت ناظران بازار را مجبور میکند با بزرگ‌ترین ترس‌هایشان دربارۀ بخش املاک و مستغلات رو به رو شوند.
یکی‌شان سقوط زنجیره‌های تأمین املاک و مستغلات است. طی سه سال گذشته، تأمین کنندگان مصالح، همراه با مهندسان و شرکت‌های ساختمانی سازندۀ خانه، به ندرت حقوق‌هایشان را به موقع دریافت کرده‌اند. اما تا به حال این ستون فقراتِ بخش املاک و مستغلات فشارها را تحمل کرده است. با کمتر شدن منابع مالی سازندگان، این مسئله هم می‌تواند تغییر کند. این کاهش پرداخت‌ها به تأمین کنندگان از همین حالا هم قابل رؤیت است. به گفتۀ اِس اند پی، یک آژانس رتبه‌بندی، بین سال‌های 2021 و 2022، پرداخت‌های کانتری گاردن به چنین شرکت‌هایی از 285 میلیارد یوان (44 میلیارد دلار) به 192 میلیارد یوان رسید. همه مطمئنند که امسال کاهش بیشتری خواهند داشت. اگرچه احتمالاً بزرگ‌ترین پیمانکاران با کمک دولت دوام بیاورند، سقوط گستردۀ شرکت‌های مهندسی و تأمین مصالح پر شمارِ کوچکتری که روی زمین کار میکنند، دور از تصور نیست.
نگرانی دیگر، گسترش این بحران به شرکت‌های حکومتی است. از سال 2021 به این سو، سازندگان چینی تقریباً به کلی از بازار اوراق قرضۀ بین المللی بیرون رانده شده‌اند. اما بازار بدهی داخلی به روی شرکت‌های تحت حمایت حکومت باز بوده است. تا به حال، سرمایه‌گذاران چینی بزرگی که بر بازار سلطه دارند حدی از ثبات را نشان داده‌اند؛ برخلاف مدیران دارایی‌های هنگ‌کنگی، اعتبار سازندگان را زیر قیمت عرضه نکرده‌اند. هر تغییری به معنی دردسر خواهد بود. و در هفته‌های اخیر، سرمایه‌گذاران متوجه فشار در بازار اوراق قرضۀ داخلی شده‌اند. سینو-اوشن، یک سازندۀ تحت مالکیت حکومت، نشانه‌هایی را مبنی بر ناتوانی در بازپرداخت بدهی‌هایش نشان داده است. خریداران خانه به این دلیل سازندگان حکومتی را انتخاب کرده‌اند که به نظرشان امن‌ترند. اگر بحران به شرکت‌های حکومتی برسد، این مفهوم با خاک یکسان خواهد شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| اکونومیست
/ مسعود یوسف‌حصیرچین
طی هفتۀ گذشته، خانوارهای سرتاسر چین به وحشت افتاده‌اند. ششم اوت، شرکت سازندۀ خانه‌هایشان، کانتری گاردن، نتوانست بیست‌ودو و نیم میلیون دلار از بهرۀ اوراق قرضه‌اش را بپردازد. حالا این شرکت، یکی از بزرگ‌ترین مسکن‌سازان، تا اوایل سپتامبر فرصت دارد بدهی‌اش را بپردازد و در غیر این صورت، مانند صدها سازندۀ دیگر باید وارد نکول و اصلاح ساختار شود. تبادل اوراق قرضه‌اش، با ارزشی بسیار پایین‌تر از ارزش اسمی، در چهاردهم اوت متوقف شد.
مسئولان سرتاسر کشور با دقت شرایط را تحت نظر دارند. کانتری گاردن بابت پروژه‌های عظیمش در شهرهای رده دوم و سوم چین معروف است. بدهی‌های این شرکت کمتر از اورگرند است که بدهی‌های بسیاری داشت و در سال 2021 نکول کرد. اما در آغاز امسال، تعداد خانه‌هایی که کانتری گاردن می‌ساخت، چهار برابر بیشتر از خانه‌های در حال ساخت اورگرند پیش از نکولش بود. با توجه به نرخ تحویل مسکن کانتری گاردن در نیمۀ اول سال 2022، دست کم صد و چهل و چهار هزار خریدار خانه‌هایی را که قرار بود تا پایان امسال دریافت کنند، خانه‌ای دریافت نخواهند کرد. با یک بحران بدهی ناگهانی در این شرکت، خانواده‌های حتی بیشتری بدون خانه می‌مانند.
اگر معرفی سیاست «سه خط سرخ» دولت چین را که به دنبال محدودیت قدرت نفوذ شرکت‌های ساختمانی بود، نقطۀ آغاز بحران مسکن چین بدانیم، این بحران در همین ماه سه ساله میشود. در تمام این مدت، مسئولان در تلاش برای مدیریت اعتماد به نفس و انتظارات بوده‌اند. در آغاز، بعضی ناظران باور داشتند ممکن است اورگرند سقوط کند و شاید دولت نتواند جلوی آسیب را بگیرد. تا همین اواخر، اکثراً فکر می‌کردند که کانتری گاردن در برابر نکول ایمن است. از سال گذشته، مسئولان کوشیده‌اند با تهیۀ فهرستی غیررسمی از سازندگان سالم، شامل کانتری گاردن، بازار را آرام کنند تا سرمایه‌گذاران با خیال راحت در آنها سرمایه‌گذاری کنند و شهروندان چینی هم به آنها اعتماد کنند.
در روزهای اخیر این محاسبات تغییر کرده‌اند. کانتری گاردن برخلاف اورگرند نفوذ بالایی ندارد. در عوض، قربانی فقدان اعتماد در میان مردم عادی است – نشانه‌ای از اینکه دولت دارد کنترل اوضاع را از دست می‌دهد. بحران املاک و مستغلات پس از بهبودی کوتاه به دنبال برداشتن محدودیت‌های کووید 19، دوباره شدت گرفت. قیمت‌ها در حال کاهشند. فروش ماه ژوئیۀ صد مسکن‌ساز بزرگ 33 درصد کاهش داشت. کانتری گاردن 60 درصد سقوط کرد. افول این شرکت ناظران بازار را مجبور میکند با بزرگ‌ترین ترس‌هایشان دربارۀ بخش املاک و مستغلات رو به رو شوند.
یکی‌شان سقوط زنجیره‌های تأمین املاک و مستغلات است. طی سه سال گذشته، تأمین کنندگان مصالح، همراه با مهندسان و شرکت‌های ساختمانی سازندۀ خانه، به ندرت حقوق‌هایشان را به موقع دریافت کرده‌اند. اما تا به حال این ستون فقراتِ بخش املاک و مستغلات فشارها را تحمل کرده است. با کمتر شدن منابع مالی سازندگان، این مسئله هم می‌تواند تغییر کند. این کاهش پرداخت‌ها به تأمین کنندگان از همین حالا هم قابل رؤیت است. به گفتۀ اِس اند پی، یک آژانس رتبه‌بندی، بین سال‌های 2021 و 2022، پرداخت‌های کانتری گاردن به چنین شرکت‌هایی از 285 میلیارد یوان (44 میلیارد دلار) به 192 میلیارد یوان رسید. همه مطمئنند که امسال کاهش بیشتری خواهند داشت. اگرچه احتمالاً بزرگ‌ترین پیمانکاران با کمک دولت دوام بیاورند، سقوط گستردۀ شرکت‌های مهندسی و تأمین مصالح پر شمارِ کوچکتری که روی زمین کار میکنند، دور از تصور نیست.
نگرانی دیگر، گسترش این بحران به شرکت‌های حکومتی است. از سال 2021 به این سو، سازندگان چینی تقریباً به کلی از بازار اوراق قرضۀ بین المللی بیرون رانده شده‌اند. اما بازار بدهی داخلی به روی شرکت‌های تحت حمایت حکومت باز بوده است. تا به حال، سرمایه‌گذاران چینی بزرگی که بر بازار سلطه دارند حدی از ثبات را نشان داده‌اند؛ برخلاف مدیران دارایی‌های هنگ‌کنگی، اعتبار سازندگان را زیر قیمت عرضه نکرده‌اند. هر تغییری به معنی دردسر خواهد بود. و در هفته‌های اخیر، سرمایه‌گذاران متوجه فشار در بازار اوراق قرضۀ داخلی شده‌اند. سینو-اوشن، یک سازندۀ تحت مالکیت حکومت، نشانه‌هایی را مبنی بر ناتوانی در بازپرداخت بدهی‌هایش نشان داده است. خریداران خانه به این دلیل سازندگان حکومتی را انتخاب کرده‌اند که به نظرشان امن‌ترند. اگر بحران به شرکت‌های حکومتی برسد، این مفهوم با خاک یکسان خواهد شد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
بحران املاک و مستغلات چین ممکن است تا کجا پیش برود؟
اکونومیست
ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین
بخش دوم
این ترس که سقوط یک سازنده یک بانک بزرگ چینی را تا حد زیادی نابود میکند نادیده گرفته شده است. تحلیلگران می‌گویند آسیب‌پذیری بانک‌ها از سازندگان منطقی است. بانک‌ها…
اکونومیست
ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین
بخش دوم
این ترس که سقوط یک سازنده یک بانک بزرگ چینی را تا حد زیادی نابود میکند نادیده گرفته شده است. تحلیلگران می‌گویند آسیب‌پذیری بانک‌ها از سازندگان منطقی است. بانک‌ها…
👍8
Forwarded from تبلیغات سراسری استارتآپ 🚀
شما با شرکت در این دوره از خدمات ذیل بهره‌مند خواهید شد:
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍2👎1
Forwarded from تبلیغات سراسری استارتآپ 🚀
برخی از سرفصل‌های دوره:
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍2👎1
| لودویگ فون میزس
هر کودنی می‌تواند دیگران را به زور تازیانه وادار به اطاعت از خود کند، اما خدمت به مردم هوش و ظرافت می‌طلبد. تنها عده اندکی می‌توانند بهتر و ارزان‌تر از رقبایشان کفش تولید کنند. متخصص ناکارآمد همواره در پی استیلای بوروکراسی است. او شکی ندارد که در یک نظام رقابتی، موفقیتی نخواهد داشت. به همین دلیل، بوروکراتیک کردن تمام شئون زندگی برای او راهی برای فرار [از این وضعیت ناکامی خود] است. او وقتی مجهز به قدرت یک اداره شد، دستوراتش را به کمک پلیس پیش می‌برد.
✅ @karkhone
هر کودنی می‌تواند دیگران را به زور تازیانه وادار به اطاعت از خود کند، اما خدمت به مردم هوش و ظرافت می‌طلبد. تنها عده اندکی می‌توانند بهتر و ارزان‌تر از رقبایشان کفش تولید کنند. متخصص ناکارآمد همواره در پی استیلای بوروکراسی است. او شکی ندارد که در یک نظام رقابتی، موفقیتی نخواهد داشت. به همین دلیل، بوروکراتیک کردن تمام شئون زندگی برای او راهی برای فرار [از این وضعیت ناکامی خود] است. او وقتی مجهز به قدرت یک اداره شد، دستوراتش را به کمک پلیس پیش می‌برد.
✅ @karkhone
👎5👍4
بریکس یا جی ۷؟
| مهر پویا اعلا
پنج کشور کنونی عضو BRICS (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) حدود ۳۴۰۰ میلیون نفر و ممالک متحد آمریکا ۳۴۰ میلیون نفر جمعیت دارند. اما حجم اقتصاد دومی به تنهایی برابر حجم اقتصاد آن پنج کشور است. البته GDP بسیاری از واقعیت‌ها مانند سطح فناوری و توان مدیریتی به کار رفته در فرایند تولید، و کیفیت و قابلیت عرضۀ کالا در بازارهای جهانی را یا پوشش نمی‌دهد یا نقش آنها را کمرنگ‌تر از اثر واقعی‌شان می‌سازد. تازه بخش اعظم همین حجم اقتصاد بریکس نیز متعلق به کشور چین است.
موضوع مهم‌تر این است که پنج کشور بریکس به هیچ وجه همسویی مشابه کشورهای گروه هفت (آمریکا، کانادا، انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا و ژاپن) را ندارند. جی ۷ یک اتحاد تمدنی و ایدئولوژیکی مبتنی بر تفکر لیبرال‌دمکراسی است. تاکنون هیچ دو دولت لیبرال‌دمکراسی با یکدیگر وارد درگیری نظامی نشده‌اند. در حالی که برای مثال در اوج جنگ سرد و در دوران مائو، اتحاد شوروی به صورت جدی امکان حملۀ نظامی تمام‌عیار به چین و اشغال پکن را بررسی کرده بود. به نظر می‌رسد تنها نقطۀ اتصال بریکس نوعی حس رقابت این دولت‌ها با کشورهای صنعتی و آزاد باشد. ولی شهروندان معمولی هندی برای به اشتراک گذاشتن کلیپ‌های آموزشی انبوه خود شبکه‌های اجتماعی چینی را انتخاب میکنند یا یوتیوب را؟ با زبان چینی بیشتر آشنایی دارند یا با زبان انگلیسی؟ آمریکای شمالی را برای مهاجرت و ادامۀ تحصیل انتخاب میکنند یا برزیل و آرژانتین را؟
به غیر از کینه‌جویی از کشورهای آزاد و صنعتی وجه اشتراک ایجابی اعضای بریکس چیست؟ واقعیت آن است که انگیزۀ اختلاف این دولت‌ها بین یکدیگر قوی‌تر از انگیزۀ رقابت‌شان با دولت‌های جی ۷ است. برای مثال:
چین پس از اشغال کامل کشور تبت در دوران مائو بخشی از خاک هند را نیز با حملۀ نظامی در اشغال خود دارد، که این حس ملی‌گرایی هندی را جریحه‌دار می‌سازد.
دولتمردان روسیه که تفکرات نژادپرستانه و برتر پنداری نژاد سفید دارند، از نفوذ تدریجی جمعیت زردپوستان به «مستعمرۀ سیبری» هراسان‌اند. البته معلوم نیست چرا استعمار منطقۀ سیبری با ۱۳.۱ میلیون کیلومتر مربع وسعت توسط دولت روسیه و بر هم زدن بافت جمعیتی این مناطق «استعمار» شناخته نمی‌شود و عواطف امپریالیسم ستیزانۀ کسی را جریحه‌دار نمی‌کند.
از لحاظ ایدئولوژیک هم این دولت‌ها لزوماً همسویی ندارند و زاویه‌شان با تفکر حاکم بر جی ۷ به یک اندازه نیست. دولت چین آشکارا حقوق بشر را نسبی و وابسته به «فرهنگ» و همچنین تفکر لیبرالیسم و شیوۀ کشورداری دمکراتیک را «غربی» می‌داند. دولت روسیه بر روی کاغذ چنین مواضعی ندارد. در واقع در دهه‌های پس از فروپاشی شوروی بسیار تلاش شد تا این کشور نیز جزوی از تفکر جی ۷ باشد. اشغال کریمه نقطۀ پایان این توهم بود که می‌توان ساختار سیاسی الیگارشیک با همان مهره‌های فاسد قبلی را به صرف کنار گذاشتن آرمان‌های انقلابی و نوشتن یک تکه کاغذ با عنوان قانون اساسی اصلاح کرد. در مقابل برزیل، هند و آفریقای جنوبی را می‌توان لیبرال دموکراسی‌های نصف و نیمه دانست. چندین دوره است که انتخابات منظم و جابه‌جایی‌های مسالمت‌آمیز قدرت در این کشورها برگزار می‌شوند و احزاب متنوع کم‌وبیش حضور دارند. سیاست دولت چین در قبال اویغورها برای مثال کدام گره کشورهای هفتاد و دولت ملتی مثل آفریقای جنوبی، برزیل یا هند را می‌تواند باز کند؟ کنترل حداکثری شهروندان و برقراری سیستم امتیازدهی چینی چه جذابیتی برای شهروند هندی یا برزیلی دارد که به حدی از آزادی فردی و عدم دخالت دولت در امور عقیدتی‌اش عادت کرده است؟
واقعیت آن است که تفکر حاکم بر بریکس دقیقاً همان تفکری است که کشورها باید از آن دوری کنند. اگر سازمان کشورهای غیرمتعهد در گذشته توانست سازمانی واقعی شود، قطب متحدی در برابر کشورهای «شمال» جهانی بسازد و گرهی را از این کشورها باز کند بریکس هم می‌تواند.
✅ @karkhone
| مهر پویا اعلا
پنج کشور کنونی عضو BRICS (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) حدود ۳۴۰۰ میلیون نفر و ممالک متحد آمریکا ۳۴۰ میلیون نفر جمعیت دارند. اما حجم اقتصاد دومی به تنهایی برابر حجم اقتصاد آن پنج کشور است. البته GDP بسیاری از واقعیت‌ها مانند سطح فناوری و توان مدیریتی به کار رفته در فرایند تولید، و کیفیت و قابلیت عرضۀ کالا در بازارهای جهانی را یا پوشش نمی‌دهد یا نقش آنها را کمرنگ‌تر از اثر واقعی‌شان می‌سازد. تازه بخش اعظم همین حجم اقتصاد بریکس نیز متعلق به کشور چین است.
موضوع مهم‌تر این است که پنج کشور بریکس به هیچ وجه همسویی مشابه کشورهای گروه هفت (آمریکا، کانادا، انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا و ژاپن) را ندارند. جی ۷ یک اتحاد تمدنی و ایدئولوژیکی مبتنی بر تفکر لیبرال‌دمکراسی است. تاکنون هیچ دو دولت لیبرال‌دمکراسی با یکدیگر وارد درگیری نظامی نشده‌اند. در حالی که برای مثال در اوج جنگ سرد و در دوران مائو، اتحاد شوروی به صورت جدی امکان حملۀ نظامی تمام‌عیار به چین و اشغال پکن را بررسی کرده بود. به نظر می‌رسد تنها نقطۀ اتصال بریکس نوعی حس رقابت این دولت‌ها با کشورهای صنعتی و آزاد باشد. ولی شهروندان معمولی هندی برای به اشتراک گذاشتن کلیپ‌های آموزشی انبوه خود شبکه‌های اجتماعی چینی را انتخاب میکنند یا یوتیوب را؟ با زبان چینی بیشتر آشنایی دارند یا با زبان انگلیسی؟ آمریکای شمالی را برای مهاجرت و ادامۀ تحصیل انتخاب میکنند یا برزیل و آرژانتین را؟
به غیر از کینه‌جویی از کشورهای آزاد و صنعتی وجه اشتراک ایجابی اعضای بریکس چیست؟ واقعیت آن است که انگیزۀ اختلاف این دولت‌ها بین یکدیگر قوی‌تر از انگیزۀ رقابت‌شان با دولت‌های جی ۷ است. برای مثال:
چین پس از اشغال کامل کشور تبت در دوران مائو بخشی از خاک هند را نیز با حملۀ نظامی در اشغال خود دارد، که این حس ملی‌گرایی هندی را جریحه‌دار می‌سازد.
دولتمردان روسیه که تفکرات نژادپرستانه و برتر پنداری نژاد سفید دارند، از نفوذ تدریجی جمعیت زردپوستان به «مستعمرۀ سیبری» هراسان‌اند. البته معلوم نیست چرا استعمار منطقۀ سیبری با ۱۳.۱ میلیون کیلومتر مربع وسعت توسط دولت روسیه و بر هم زدن بافت جمعیتی این مناطق «استعمار» شناخته نمی‌شود و عواطف امپریالیسم ستیزانۀ کسی را جریحه‌دار نمی‌کند.
از لحاظ ایدئولوژیک هم این دولت‌ها لزوماً همسویی ندارند و زاویه‌شان با تفکر حاکم بر جی ۷ به یک اندازه نیست. دولت چین آشکارا حقوق بشر را نسبی و وابسته به «فرهنگ» و همچنین تفکر لیبرالیسم و شیوۀ کشورداری دمکراتیک را «غربی» می‌داند. دولت روسیه بر روی کاغذ چنین مواضعی ندارد. در واقع در دهه‌های پس از فروپاشی شوروی بسیار تلاش شد تا این کشور نیز جزوی از تفکر جی ۷ باشد. اشغال کریمه نقطۀ پایان این توهم بود که می‌توان ساختار سیاسی الیگارشیک با همان مهره‌های فاسد قبلی را به صرف کنار گذاشتن آرمان‌های انقلابی و نوشتن یک تکه کاغذ با عنوان قانون اساسی اصلاح کرد. در مقابل برزیل، هند و آفریقای جنوبی را می‌توان لیبرال دموکراسی‌های نصف و نیمه دانست. چندین دوره است که انتخابات منظم و جابه‌جایی‌های مسالمت‌آمیز قدرت در این کشورها برگزار می‌شوند و احزاب متنوع کم‌وبیش حضور دارند. سیاست دولت چین در قبال اویغورها برای مثال کدام گره کشورهای هفتاد و دولت ملتی مثل آفریقای جنوبی، برزیل یا هند را می‌تواند باز کند؟ کنترل حداکثری شهروندان و برقراری سیستم امتیازدهی چینی چه جذابیتی برای شهروند هندی یا برزیلی دارد که به حدی از آزادی فردی و عدم دخالت دولت در امور عقیدتی‌اش عادت کرده است؟
واقعیت آن است که تفکر حاکم بر بریکس دقیقاً همان تفکری است که کشورها باید از آن دوری کنند. اگر سازمان کشورهای غیرمتعهد در گذشته توانست سازمانی واقعی شود، قطب متحدی در برابر کشورهای «شمال» جهانی بسازد و گرهی را از این کشورها باز کند بریکس هم می‌تواند.
✅ @karkhone
👍13👎2
متوهمان طرفدار پرولتاریا (طبقه کارگر)
| سعید معدنی
غلامحسین ساعدی در شماره‌ی هفتم فصلنامه الفبا می‌نویسد:
"فتحعلی پناهیان جوان بیست و چند ساله....بچه عجیبی بود. سیانور هم در گوشه زبانش. همان بود که سرمایه‌دار گردن کلفت کرجی را کشت، همان که چای جهان را داشت."
منظور ساعدی از "سرمایه‌دار گردن کلفت" یک کار آفرین موفق و توسعه دهنده صنعت و اقتصاد کشور محمد صادق فاتح یزدی است. تقریبا صددرصد اهالی کرج و اطراف کرج فاتح یزدی را با اینکه نزدیک به نیم قرن از ترور وی توسط سازمان چریک‌های فدایی خلق می‌گذرد، می‌شناسند.
محمدصادق فاتح یزدی متولد یزد بود. در سالهایی که در یزد کم آبی و قحطی بروز میکند، مردمان زیادی از این شهر به کرج نقل مکان میکنند. فاتح یکی از این افراد بود که بعدها یک‌تنه در دگرگونی و پیشرفت کرج نقش بسزایی داشت.
فاتح یزدی متولد ۱۲۷۷ بود. وی برای ادامه‌ی تحصیل در رشته مهندسی کشاورزی به هند می‌رود. پس از بازگشت از هند باخبر میشود نامزدش رقیه غضنفری که "جهان" صدایش می کردند بر اثر بیماری آبله نابینا شده است. اطرافیان توصیه میکنند که با این دختر ازدواج نکند. اما مهندس فاتح که جزء معدود تحصیل‌کردگان دانشگاهی آن زمان بود عاشق جهان بود. لذا بر عشق‌اش پافشاری میکند و با وی ازدواج میکند. جالب آنکه این صنعت‌کار خلاق و کارآفرین بعدها بسیاری از کارخانه و مکان‌ها و محله‌ها را که در کرج می‌سازد نام "جهان" را بر آنها می‌گذارد. احتمالا تا زمانی که کرج هست نام "جهان" هم هست! مثل:
- کارخانه «جهان‌چیت» در سال 1335
-کارخانه «روغن نباتی جهان» در سال 1336
- «کارگاه بافندگی خانوادگی» در سال 1341 (این کارگاه، به دنبال سختی زنان از کار کردن در محیطِ مردانه جهان‌چیت تاسیس میشود و در داخل محله چهارصددستگاه کرج قرار داشته که بسیاری از زنان کارگر آن نیز ساکن همین محله بوده‌اند)؛
- کارخانه «یخ‌سازی جهان»
- کارخانه «روغن موتور جهان»
- «سردخانه میوه جهان» در سال 1344 که جزء اولین‌ها بوده
- پلاستیک‌سازی آرمه
- شرکت آبادانی جهان
- کارخانه صابون جهان
-چای جهان
-پتوبافی جهان
-و....
علاوه بر آن، "فاتح" در کشاورزی نیز فعالیت‌هایی داشت. از جمله احداث 150 هکتار باغات میوه و حدود 80 هکتار جنگل چوب‌های صنعتی این مجموعه در کنار دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران، مرکز اصلاح بذر و نهال و زمین‌های زراعی کرج، موقعیت کشاورزی کرج را بهبود دادند.
با توسعه شرکت‌ها و کارخانه‌ها، مهاجرت به شهر کرج افزایش می‌یابد. مهندس فاتح با کمک مهندسان خارجی شروع به قطعه‌بندی زمین‌های اطراف و خیابان‌کشی آنها میکند. این کار در نهایت به ایجاد دو محله مسکونی «چهارصد دستگاه» و «جهان‌شهر» منجر میشود. ۴۰۰ دستگاه که در ابتدا آن را «جهان‌آباد» یا «کوی کارگران جهان‌چیت» نامیده بودند، در ضلع جنوبی کارخانه جهان‌چیت قرار دارد. این بخش، به عنوان یک مجموعه ۴۰۰ واحدی در نظر گرفته شده بود که ۲۰۰ واحد آن اجرایی شد.
نکته آنکه این دو مجموعه مسکونی را خیابان اصلی شهر یعنی خیابان بهشتی(قزوین) ازهم جدا میکند. قسمت شمالی خانه‌های بزرگتر بودند برای افراد پردرآمد و قسمت جنوبی خانه‌های کوچکتر و اقتصادی‌تر برای افراد کم در آمد بود. البته بخشی از خانه‌ها بعد کشته شدن ایشان تکمیل شدند. همچنین کافه (رستوران) "باغ‌جهان" هم که یکی از قدیمی‌ترین رستوران‌های دایر در کرج است به همین جهان‌شهر چسبیده است.
بعد از انقلاب ۱۳۵۷ تقریبا همه‌ی این اموال و کارخانه‌ها مصادره شده و به دلیل سوء مدیریت بسیاری تعطیل شده واز بین رفتند! در نتیجه آن تلاش شبانه‌روزی خستگی‌ناپذیر به باد فنا رفت. فاتح همچنین چند مرکز آموزشی، مسجد، درمانگاه وغیره را نیز ساخته است.
سال ۱۳۵۰ است. شرایط کشور امنیتی شده. در همین سال کارگران جهان‌چیت در اعتراض به کمی حقوق اعتصاب میکنند. فاتح امتیازاتی می‌دهد و آنها را بیمه میکند. اما باز هم اعتصاب ادامه دارد. فاتح به نیروهای امنیتی متوسل می شود. کارگران برای گرفتن حق خود راهی وزارت کار در تهران می‌شوند. روند اعتراض وارد فاز امنیتی شده سه نفر کارگر کشته می شوند که البته فدائیان خلق اعلام میکنند ۲۰ نفر کشته شده‌اند. فاتح از این حادثه غمگین میشود. دو سالی سرکار نمی‌رود اما به اصرار مدیران کارخانه‌ها بعد از دوسال سرکار برمی‌گردد.
اعضای سازمان چریک‌های فدایی خلق ۲۰ مرداد ۱۳۵۳خیابان را بر اتومبیل‌اش می‌بندند. ابتدا به راننده تیری شلیک میکنند. سپس بورژوای(سرمایه‌دار) کارآفرین را در ۷۶ سالگی می‌کشند تا انتقام خود را از امپریالیسم جهانی به سرکردگی آمریکا بگیرند! وقتی دقیق می‌شویم، می‌بینیم که گروههای افراطی در تاریخ معاصر چه فرصت‌های ناب توسعه یافتگی را از این کشور گرفته‌اند.
✅ @karkhone
| سعید معدنی
غلامحسین ساعدی در شماره‌ی هفتم فصلنامه الفبا می‌نویسد:
"فتحعلی پناهیان جوان بیست و چند ساله....بچه عجیبی بود. سیانور هم در گوشه زبانش. همان بود که سرمایه‌دار گردن کلفت کرجی را کشت، همان که چای جهان را داشت."
منظور ساعدی از "سرمایه‌دار گردن کلفت" یک کار آفرین موفق و توسعه دهنده صنعت و اقتصاد کشور محمد صادق فاتح یزدی است. تقریبا صددرصد اهالی کرج و اطراف کرج فاتح یزدی را با اینکه نزدیک به نیم قرن از ترور وی توسط سازمان چریک‌های فدایی خلق می‌گذرد، می‌شناسند.
محمدصادق فاتح یزدی متولد یزد بود. در سالهایی که در یزد کم آبی و قحطی بروز میکند، مردمان زیادی از این شهر به کرج نقل مکان میکنند. فاتح یکی از این افراد بود که بعدها یک‌تنه در دگرگونی و پیشرفت کرج نقش بسزایی داشت.
فاتح یزدی متولد ۱۲۷۷ بود. وی برای ادامه‌ی تحصیل در رشته مهندسی کشاورزی به هند می‌رود. پس از بازگشت از هند باخبر میشود نامزدش رقیه غضنفری که "جهان" صدایش می کردند بر اثر بیماری آبله نابینا شده است. اطرافیان توصیه میکنند که با این دختر ازدواج نکند. اما مهندس فاتح که جزء معدود تحصیل‌کردگان دانشگاهی آن زمان بود عاشق جهان بود. لذا بر عشق‌اش پافشاری میکند و با وی ازدواج میکند. جالب آنکه این صنعت‌کار خلاق و کارآفرین بعدها بسیاری از کارخانه و مکان‌ها و محله‌ها را که در کرج می‌سازد نام "جهان" را بر آنها می‌گذارد. احتمالا تا زمانی که کرج هست نام "جهان" هم هست! مثل:
- کارخانه «جهان‌چیت» در سال 1335
-کارخانه «روغن نباتی جهان» در سال 1336
- «کارگاه بافندگی خانوادگی» در سال 1341 (این کارگاه، به دنبال سختی زنان از کار کردن در محیطِ مردانه جهان‌چیت تاسیس میشود و در داخل محله چهارصددستگاه کرج قرار داشته که بسیاری از زنان کارگر آن نیز ساکن همین محله بوده‌اند)؛
- کارخانه «یخ‌سازی جهان»
- کارخانه «روغن موتور جهان»
- «سردخانه میوه جهان» در سال 1344 که جزء اولین‌ها بوده
- پلاستیک‌سازی آرمه
- شرکت آبادانی جهان
- کارخانه صابون جهان
-چای جهان
-پتوبافی جهان
-و....
علاوه بر آن، "فاتح" در کشاورزی نیز فعالیت‌هایی داشت. از جمله احداث 150 هکتار باغات میوه و حدود 80 هکتار جنگل چوب‌های صنعتی این مجموعه در کنار دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران، مرکز اصلاح بذر و نهال و زمین‌های زراعی کرج، موقعیت کشاورزی کرج را بهبود دادند.
با توسعه شرکت‌ها و کارخانه‌ها، مهاجرت به شهر کرج افزایش می‌یابد. مهندس فاتح با کمک مهندسان خارجی شروع به قطعه‌بندی زمین‌های اطراف و خیابان‌کشی آنها میکند. این کار در نهایت به ایجاد دو محله مسکونی «چهارصد دستگاه» و «جهان‌شهر» منجر میشود. ۴۰۰ دستگاه که در ابتدا آن را «جهان‌آباد» یا «کوی کارگران جهان‌چیت» نامیده بودند، در ضلع جنوبی کارخانه جهان‌چیت قرار دارد. این بخش، به عنوان یک مجموعه ۴۰۰ واحدی در نظر گرفته شده بود که ۲۰۰ واحد آن اجرایی شد.
نکته آنکه این دو مجموعه مسکونی را خیابان اصلی شهر یعنی خیابان بهشتی(قزوین) ازهم جدا میکند. قسمت شمالی خانه‌های بزرگتر بودند برای افراد پردرآمد و قسمت جنوبی خانه‌های کوچکتر و اقتصادی‌تر برای افراد کم در آمد بود. البته بخشی از خانه‌ها بعد کشته شدن ایشان تکمیل شدند. همچنین کافه (رستوران) "باغ‌جهان" هم که یکی از قدیمی‌ترین رستوران‌های دایر در کرج است به همین جهان‌شهر چسبیده است.
بعد از انقلاب ۱۳۵۷ تقریبا همه‌ی این اموال و کارخانه‌ها مصادره شده و به دلیل سوء مدیریت بسیاری تعطیل شده واز بین رفتند! در نتیجه آن تلاش شبانه‌روزی خستگی‌ناپذیر به باد فنا رفت. فاتح همچنین چند مرکز آموزشی، مسجد، درمانگاه وغیره را نیز ساخته است.
سال ۱۳۵۰ است. شرایط کشور امنیتی شده. در همین سال کارگران جهان‌چیت در اعتراض به کمی حقوق اعتصاب میکنند. فاتح امتیازاتی می‌دهد و آنها را بیمه میکند. اما باز هم اعتصاب ادامه دارد. فاتح به نیروهای امنیتی متوسل می شود. کارگران برای گرفتن حق خود راهی وزارت کار در تهران می‌شوند. روند اعتراض وارد فاز امنیتی شده سه نفر کارگر کشته می شوند که البته فدائیان خلق اعلام میکنند ۲۰ نفر کشته شده‌اند. فاتح از این حادثه غمگین میشود. دو سالی سرکار نمی‌رود اما به اصرار مدیران کارخانه‌ها بعد از دوسال سرکار برمی‌گردد.
اعضای سازمان چریک‌های فدایی خلق ۲۰ مرداد ۱۳۵۳خیابان را بر اتومبیل‌اش می‌بندند. ابتدا به راننده تیری شلیک میکنند. سپس بورژوای(سرمایه‌دار) کارآفرین را در ۷۶ سالگی می‌کشند تا انتقام خود را از امپریالیسم جهانی به سرکردگی آمریکا بگیرند! وقتی دقیق می‌شویم، می‌بینیم که گروههای افراطی در تاریخ معاصر چه فرصت‌های ناب توسعه یافتگی را از این کشور گرفته‌اند.
✅ @karkhone
👍14
سالانه 4.5 میلیارد دلار،هزینه کندی عبور کالا از ایران
کندی جریان عبور کالا از مرزهای تجاری، علت اصلی بالا بودن زمان حمل بین‌الملل در ایران بوده که بر اساس برآوردها درمورد صادرات و واردات به ترتیب ۸ و ۱۶ برابر کشورهای توسعه یافته است.بر اساس بررسی‌های صورت گرفته میزان خسارت ناشی از معطلی ناوگان حمل بار در مرزهای تجاری، سالانه ۴.۵ میلیارد دلار است که اثر خود را به صورت افزایش قیمت کالاها نشان می‌دهد.
مدت زمان سیر کالا یکی از عوامل اصلی تشکیل‌دهنده هزینه های حمل و نقل و قیمت نهایی کالا در جهان است.طولانی شدن مدت زمان سیر کالا از طرفی به علت معطل ماندن ظرفیت ناوگان حمل و نقل و تحمیل هزینه‌های دموراژ قیمت حمل کالا را افزایش می‌دهد؛ و از طرف دیگر به علت معطل ماندن کالا به عنوان سرمایه،هزینه فرصت سود سرمایه را خصوصا در شرایط تورم بالا،افزایش خواهد داد.بررسی ها نشان می‌دهد کندی جریان عبور کالا از مرزهای تجاری علت اصلی بالا بودن زمان حمل بین‌الملل در ایران است.
هزینه ناشی از هر روز افزایش مدت‌زمان سیر کالاهای وارداتی معادل ۱ درصد تعرفه
محاسبه هزینه‌های ناشی از افزایش مدت زمان سیر کالا امری دشوار بوده و بر اساس نوع کالا و شرایط اقتصادی کشورهای مبدا و مقصد متفاوت است. اما با این حال برخی پژوهش‌ها این متغیر را به صورت معادل درصدی از تعرفه‌های گمرکی محاسبه نموده‌اند. بر اساس گزارش آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده آمریکا UsAid در کشورهای غرب آسیا هزینه هر روز توقف در مرزها معادل ۱ درصد تعرفه گمرکی در حالت واردات و ۰.۴ درصد تعرفه در حالت صادرات است
کندی جریان عبور کالا از مرز، عامل اصلی بالا بودن زمان حمل بین‌الملل در ایران
بر اساس آمارهای گمرک حجم واردات و صادرات در سال ۱۴۰۱ به ترتیب برابر ۳۷ و ۱۲۲ میلیون تن بوده است. بیش از ۹۸ درصد این کالاها در بستر جاده‌ها از مبادی مرزی به بازار داخل کشور منتقل شد. داده‌های سازمان راهداری نشان می‌دهد که جاده‌های ترانزیتی و منتهی به مرزهای تجاری ایران، امکان پذیرش ۲۰ برابر ترافیک موجود ناوگان باری را دارد. اما وضعیت در مرزهای تجاری اعم از بنادر و پایانه‌های مرزی به گونه دیگری است به طوری که زمان توقف کالا در مرزهای تجاری چند برابر زمان سیر کالا در جاده‌ها است.
بر اساس گزارش بانک جهانی، مدت زمان عبور کالا از مرزهای ایران در حالت‌های واردات و صادرات به ترتیب ۶ و ۴ روز زمان می‌برد. این زمان‌ها به ترتیب ۸ و ۱۶ برابر بیشتر از زمان معطلی کالا در مرزهای اعضای پردرآمد سازمان همکاری و توسعه اقتصادی است.
بنابراین مرزهای تجاری گلوگاه جریان تجارت خارجی ایران هستند که به علت ناکارآمدی و کندی، هزینه‌های گزافی به کالاهای وارداتی تحمیل کرده و موجب عدم النفع صادرکنندگان شده است.
تحمیل ۴.۵ میلیارد دلار هزینه اضافی به تجارت خارجی به علت ناکارآمدی:بر اساس داده‌های گمرک جمهوری اسلامی ایران،ارزش واردات و صادرات در سال ۱۴۰۱ به ترتیب برابر ۶۰ و ۵۳ میلیارد دلار بوده است.با این حساب بر اساس پژوهش آژانس USAID قیمت نهایی کالاهای وارداتی در ایران به علت معطلی در مرزهای تجاری، ۶ درصد افزایش پیدا میکند. همچنین به میزان ۱.۶ درصد تعرفه به قیمت کالاهای صادراتی افزوده میشود.بدین‌ترتیب در سال ۱۴۰۱ به میزان ۳.۶ میلیارد دلار هزینه اضافی به قیمت کالاهای وارداتی و ۸۴۵ میلیون دلار نیز به کالاهای صادراتی تحمیل شده است.به عبارت دیگر حدود ۴.۵ میلیارد دلار هزینه بابت افزایش زمان سیر کالا به تجارت خارجی ایران تحمیل شده است.
بنابراین لازم است که دستگاه‌های متصدی ورود و خروج کالا و ناوگان به کشور مسئله روان‌سازی تردد از مرزها را جدی گرفته و برای بهبود وضعیت کنونی که طی فرآیندهای مرزی و گمرکی کالا به طور میانگین ۵ روز زمان می‌برد،تدبیر کنند.
پینوشت:
1- Calculating Tariff Equivalents for Time in Trade ,USAID,2007
2- World Bank , Doing Business, Islamic Rep Iran Economey Profile, 2020
✅ @karkhone
کندی جریان عبور کالا از مرزهای تجاری، علت اصلی بالا بودن زمان حمل بین‌الملل در ایران بوده که بر اساس برآوردها درمورد صادرات و واردات به ترتیب ۸ و ۱۶ برابر کشورهای توسعه یافته است.بر اساس بررسی‌های صورت گرفته میزان خسارت ناشی از معطلی ناوگان حمل بار در مرزهای تجاری، سالانه ۴.۵ میلیارد دلار است که اثر خود را به صورت افزایش قیمت کالاها نشان می‌دهد.
مدت زمان سیر کالا یکی از عوامل اصلی تشکیل‌دهنده هزینه های حمل و نقل و قیمت نهایی کالا در جهان است.طولانی شدن مدت زمان سیر کالا از طرفی به علت معطل ماندن ظرفیت ناوگان حمل و نقل و تحمیل هزینه‌های دموراژ قیمت حمل کالا را افزایش می‌دهد؛ و از طرف دیگر به علت معطل ماندن کالا به عنوان سرمایه،هزینه فرصت سود سرمایه را خصوصا در شرایط تورم بالا،افزایش خواهد داد.بررسی ها نشان می‌دهد کندی جریان عبور کالا از مرزهای تجاری علت اصلی بالا بودن زمان حمل بین‌الملل در ایران است.
هزینه ناشی از هر روز افزایش مدت‌زمان سیر کالاهای وارداتی معادل ۱ درصد تعرفه
محاسبه هزینه‌های ناشی از افزایش مدت زمان سیر کالا امری دشوار بوده و بر اساس نوع کالا و شرایط اقتصادی کشورهای مبدا و مقصد متفاوت است. اما با این حال برخی پژوهش‌ها این متغیر را به صورت معادل درصدی از تعرفه‌های گمرکی محاسبه نموده‌اند. بر اساس گزارش آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده آمریکا UsAid در کشورهای غرب آسیا هزینه هر روز توقف در مرزها معادل ۱ درصد تعرفه گمرکی در حالت واردات و ۰.۴ درصد تعرفه در حالت صادرات است
کندی جریان عبور کالا از مرز، عامل اصلی بالا بودن زمان حمل بین‌الملل در ایران
بر اساس آمارهای گمرک حجم واردات و صادرات در سال ۱۴۰۱ به ترتیب برابر ۳۷ و ۱۲۲ میلیون تن بوده است. بیش از ۹۸ درصد این کالاها در بستر جاده‌ها از مبادی مرزی به بازار داخل کشور منتقل شد. داده‌های سازمان راهداری نشان می‌دهد که جاده‌های ترانزیتی و منتهی به مرزهای تجاری ایران، امکان پذیرش ۲۰ برابر ترافیک موجود ناوگان باری را دارد. اما وضعیت در مرزهای تجاری اعم از بنادر و پایانه‌های مرزی به گونه دیگری است به طوری که زمان توقف کالا در مرزهای تجاری چند برابر زمان سیر کالا در جاده‌ها است.
بر اساس گزارش بانک جهانی، مدت زمان عبور کالا از مرزهای ایران در حالت‌های واردات و صادرات به ترتیب ۶ و ۴ روز زمان می‌برد. این زمان‌ها به ترتیب ۸ و ۱۶ برابر بیشتر از زمان معطلی کالا در مرزهای اعضای پردرآمد سازمان همکاری و توسعه اقتصادی است.
بنابراین مرزهای تجاری گلوگاه جریان تجارت خارجی ایران هستند که به علت ناکارآمدی و کندی، هزینه‌های گزافی به کالاهای وارداتی تحمیل کرده و موجب عدم النفع صادرکنندگان شده است.
تحمیل ۴.۵ میلیارد دلار هزینه اضافی به تجارت خارجی به علت ناکارآمدی:بر اساس داده‌های گمرک جمهوری اسلامی ایران،ارزش واردات و صادرات در سال ۱۴۰۱ به ترتیب برابر ۶۰ و ۵۳ میلیارد دلار بوده است.با این حساب بر اساس پژوهش آژانس USAID قیمت نهایی کالاهای وارداتی در ایران به علت معطلی در مرزهای تجاری، ۶ درصد افزایش پیدا میکند. همچنین به میزان ۱.۶ درصد تعرفه به قیمت کالاهای صادراتی افزوده میشود.بدین‌ترتیب در سال ۱۴۰۱ به میزان ۳.۶ میلیارد دلار هزینه اضافی به قیمت کالاهای وارداتی و ۸۴۵ میلیون دلار نیز به کالاهای صادراتی تحمیل شده است.به عبارت دیگر حدود ۴.۵ میلیارد دلار هزینه بابت افزایش زمان سیر کالا به تجارت خارجی ایران تحمیل شده است.
بنابراین لازم است که دستگاه‌های متصدی ورود و خروج کالا و ناوگان به کشور مسئله روان‌سازی تردد از مرزها را جدی گرفته و برای بهبود وضعیت کنونی که طی فرآیندهای مرزی و گمرکی کالا به طور میانگین ۵ روز زمان می‌برد،تدبیر کنند.
پینوشت:
1- Calculating Tariff Equivalents for Time in Trade ,USAID,2007
2- World Bank , Doing Business, Islamic Rep Iran Economey Profile, 2020
✅ @karkhone
👍1
آیا لحظۀ لمان چین فرا رسیده است؟
| ان راتلج (منتشر شده در فوربز)
/ مسعود یوسف‌حصیرچین
در این ماه، اخبار وخیمی از دو سازندۀ املاک و مستغلات مهم چین، هلدینگ کانتری گاردن و گروه اورگرند چین به مطبوعات راه یافت. کانتری گاردن در پرداخت سود برنامه‌ریزی شده ناکام ماند و با خروج اوراق قرضه‌اش از شاخص هنگ سنگ، معاملۀ اوراق قرضه‌اش متوقف شد. اورگرند با توسل به قانون فصل 15 اعلام ورشکستگی کرد تا از سی و یک میلیارد و هفتصد میلیون دارایی‌اش محافظت کند و بتواند برنامه‌های اصلاح ساختار بدهکاری‌اش را در جریان نگه دارد.
آیا این لحظۀ لمان چین فرا رسیده است؟ پاسخ شاید این باشد که لمان برای شما چه معنایی دارد؟ باب آیوری، که حالا دبیر اجرایی شرکت فوربز است، این نقل قول سال 2021 من را قاپید:
«اجازه دادن به سقوط لمان اشتباه نبود، اشتباه این بود که اجازه دادند این قدر سر پا بماند.»
من که در دهۀ 1990 در مودیز اینوسترز سرویس و بورس آتی هنگ کنگ، کار کرده بودم، حتی آن موقع هم می‌دانستم چهارمین بانک بزرگ سرمایه‌گذاری آمریکا سطوحی از نفوذ سرسام‌آور، ناپایدار و گاه غیرقانونی را دارد. در نتیجه، مطابق این پایه‌ای‌ترین معنا، بله. گروه اورگرند چین مستقر در شنژن تا حدی شبیه لمان است: یک شرکت خصوصی با سرمایۀ در گردش که سال‌ها بیش از توانش خرج کرده است. هر دوی آنها طی اتفاقی جالب در سپتامبر، 2008 و 2021، سقوط کردند.
اما لمان وجود داشت تا قوانین را بشکند. پس از مقررات‌زدایی، ایالات متحده نظامی حسرت برانگیز و بسیار کارآمد برای تأمین مالی رشد اقتصادی را به وجود آورد که از ریسک حساب شده و اهرمی در تأمین مالی‌های خارج از ترازنامه استفاده می‌کرد. لمان، گاوچران، استثناء بود ... تا اینکه باقی بازار دست به خود تخریبی زد و مقررات‌گذارها تصمیم گرفتند چشمشان را ببندند.
اگرچه محتمل است که اورگرند هم برای بقا مجبور بوده گهگاه قوانین را بشکند. سیاستگذاران چینی از مدت‌ها پیش محدودیت‌های نظام بانکداری برای تأمین مالی گستردۀ مورد نیاز حفظ مقیاس رشد چین را شناخته‌اند. آنها دوازدهمین برنامۀ پنج ساله (2015 – 2011) را با ساخت زیرساخت نظام مالی جدیدی آغاز کردند، از جمله بازار اوراق بهادار کپی شده‌ای که ریسک و بانک‌های سایۀ تا کنون بدون مقررات چین را مشروع و دارای مقررات می‌کرد.
این برنامه نتایج متفاوتی داشت. بازار اوراق بهادار چین حتی همین حالا هم عملکرد بسیار خوبی دارد. اما طی پنج سال، ترازنامۀ بدهی خصوصی از 150 درصد از تولید ناخالص داخلی به 200 درصد از تولید ناخالص داخلی چین رسید. و استقراض سهام کنترل نشده باعث سقوطی بزرگ و شرم‌آور در بازار سهام چین در سال 2015 شد.
اگر هم لحظۀ لمانی وجود داشت، ژوئیۀ 2021 بود. یا شاید ژوئیۀ 2022.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| ان راتلج (منتشر شده در فوربز)
/ مسعود یوسف‌حصیرچین
در این ماه، اخبار وخیمی از دو سازندۀ املاک و مستغلات مهم چین، هلدینگ کانتری گاردن و گروه اورگرند چین به مطبوعات راه یافت. کانتری گاردن در پرداخت سود برنامه‌ریزی شده ناکام ماند و با خروج اوراق قرضه‌اش از شاخص هنگ سنگ، معاملۀ اوراق قرضه‌اش متوقف شد. اورگرند با توسل به قانون فصل 15 اعلام ورشکستگی کرد تا از سی و یک میلیارد و هفتصد میلیون دارایی‌اش محافظت کند و بتواند برنامه‌های اصلاح ساختار بدهکاری‌اش را در جریان نگه دارد.
آیا این لحظۀ لمان چین فرا رسیده است؟ پاسخ شاید این باشد که لمان برای شما چه معنایی دارد؟ باب آیوری، که حالا دبیر اجرایی شرکت فوربز است، این نقل قول سال 2021 من را قاپید:
«اجازه دادن به سقوط لمان اشتباه نبود، اشتباه این بود که اجازه دادند این قدر سر پا بماند.»
من که در دهۀ 1990 در مودیز اینوسترز سرویس و بورس آتی هنگ کنگ، کار کرده بودم، حتی آن موقع هم می‌دانستم چهارمین بانک بزرگ سرمایه‌گذاری آمریکا سطوحی از نفوذ سرسام‌آور، ناپایدار و گاه غیرقانونی را دارد. در نتیجه، مطابق این پایه‌ای‌ترین معنا، بله. گروه اورگرند چین مستقر در شنژن تا حدی شبیه لمان است: یک شرکت خصوصی با سرمایۀ در گردش که سال‌ها بیش از توانش خرج کرده است. هر دوی آنها طی اتفاقی جالب در سپتامبر، 2008 و 2021، سقوط کردند.
اما لمان وجود داشت تا قوانین را بشکند. پس از مقررات‌زدایی، ایالات متحده نظامی حسرت برانگیز و بسیار کارآمد برای تأمین مالی رشد اقتصادی را به وجود آورد که از ریسک حساب شده و اهرمی در تأمین مالی‌های خارج از ترازنامه استفاده می‌کرد. لمان، گاوچران، استثناء بود ... تا اینکه باقی بازار دست به خود تخریبی زد و مقررات‌گذارها تصمیم گرفتند چشمشان را ببندند.
اگرچه محتمل است که اورگرند هم برای بقا مجبور بوده گهگاه قوانین را بشکند. سیاستگذاران چینی از مدت‌ها پیش محدودیت‌های نظام بانکداری برای تأمین مالی گستردۀ مورد نیاز حفظ مقیاس رشد چین را شناخته‌اند. آنها دوازدهمین برنامۀ پنج ساله (2015 – 2011) را با ساخت زیرساخت نظام مالی جدیدی آغاز کردند، از جمله بازار اوراق بهادار کپی شده‌ای که ریسک و بانک‌های سایۀ تا کنون بدون مقررات چین را مشروع و دارای مقررات می‌کرد.
این برنامه نتایج متفاوتی داشت. بازار اوراق بهادار چین حتی همین حالا هم عملکرد بسیار خوبی دارد. اما طی پنج سال، ترازنامۀ بدهی خصوصی از 150 درصد از تولید ناخالص داخلی به 200 درصد از تولید ناخالص داخلی چین رسید. و استقراض سهام کنترل نشده باعث سقوطی بزرگ و شرم‌آور در بازار سهام چین در سال 2015 شد.
اگر هم لحظۀ لمانی وجود داشت، ژوئیۀ 2021 بود. یا شاید ژوئیۀ 2022.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
| لودویگ فون میزس
مصرف‌کننده پادشاه و رئیس واقعی است، و اگر تولیدکننده از رقبای خود در ارائه بهترین خدمات به مصرف‌کنندگان پیشی نگیرد، به آخر خط خواهد رسید. این تحول بزرگ اقتصادی بود که چهره جهان را تغییر داد. خیلی زود قدرت سیاسی را از دست یک اقلیت ممتاز به دست مردم منتقل کرد. حق رای بزرگسالان در پی آزادسازی صنعتی به وقوع پیوست. انسان معمولی که فرآیند بازار، قدرت انتخاب کارآفرین و سرمایه‌داران را به او عطا کرده بود، قدرت مشابهی را در حوزه دولت به دست آورد؛ او تبدیل به رای‌دهنده شد. اقتصاددانان برجسته که گمان کنم اظهار داشته‌اند که بازار یک دموکراسی است که در آن هر پنی یک رای به حساب می‌آید.
✅ @karkhone
مصرف‌کننده پادشاه و رئیس واقعی است، و اگر تولیدکننده از رقبای خود در ارائه بهترین خدمات به مصرف‌کنندگان پیشی نگیرد، به آخر خط خواهد رسید. این تحول بزرگ اقتصادی بود که چهره جهان را تغییر داد. خیلی زود قدرت سیاسی را از دست یک اقلیت ممتاز به دست مردم منتقل کرد. حق رای بزرگسالان در پی آزادسازی صنعتی به وقوع پیوست. انسان معمولی که فرآیند بازار، قدرت انتخاب کارآفرین و سرمایه‌داران را به او عطا کرده بود، قدرت مشابهی را در حوزه دولت به دست آورد؛ او تبدیل به رای‌دهنده شد. اقتصاددانان برجسته که گمان کنم اظهار داشته‌اند که بازار یک دموکراسی است که در آن هر پنی یک رای به حساب می‌آید.
✅ @karkhone
👍3👎1
حق انتخاب پول
آیا چیزی در زندگی هست که ما از داشتن حق انتخاب در مورد آن ناراضی باشیم؟ آیا چیزی در زندگی هست که از به دست آوردن حق انتخاب در مورد آن استقبال نکنیم؟ وقتی امور اجباری و انتخابی زندگی خود را مقایسه میکنیم، کدامیک کیفیت بهتری دارند؟ از کدامیک رضایت بیشتری داریم؟
فرض کنید در یک اقتصاد به جای یک پول، چند پول مختلف بین مردم رواج داشته باشد (مثل حالتی که در دبی، کربلا، ایروان و همۀ شهرهای مرزی و توریستی جهان وجود دارد). در این صورت اگر یک پول شروع به کاهش ارزش کند و شما ببینید همه روزه کالاها بر حسب آن پول گران تر می شوند، چه خواهید کرد؟ قاعدتاً دیگر آن پول را در عوض کالا یا کار خود نخواهید پذیرفت. قاعدتاً ترجیح می دهید باثبات ترین پول موجود را دریافت کنید. و قاعدتاً منتشرکنندگان پولهای مختلف از ترس آن که پولشان از گردش خارج شود، حداکثر تلاش خود را خواهند کرد تا ارزش پول خود را ثابت نگه دارند.
رقابت عرضه کنندگان، موثرترین مکانیسم برای حفظ کیفیت است. امّا دولت ها در بسیاری از عرصه ها حق برخورداری از مزایای رقابت را به شهروندان خود نمی دهند.
اگر عرضۀ تلفن همراه رقابتی نشده بود، هنوز تلفن همراه یک کالای اشرافی با خدماتی حداقلی و ابتدایی بود و انحصارگر هیچ نیازی به پاسخگویی به شهروندان و بهبود کیفیت خدمات نداشت.
به همین ترتیب اگر ریال چند رقیب داشت، بانک مرکزی ایران نمی توانست به این سادگی ارزش آن را کاهش دهد. چراکه با پدیدار شدن اولین نشانه های تورم و کاهش ارزش پول، مردم دیگر آن را نمی پذیرفتند و از پولهای دیگر استفاده می کردند.
راستی چرا حتی لیبرال ترین دولت های جهان هم حاضر نیستند دست از تسلط بر پول بردارند و پولهای ملّی تحمیلی را رقابت پذیر کنند؟ چرا مردم باید مجبور باشند در نتیجۀ تورمی که بانک مرکزی ایجاد می کند، بخشی از ثروت خود را از دست بدهند و محاسباتشان به هم بریزد و با مشتریان خود درگیر شوند و...؟ چرا باید بانک مرکزی حق داشته باشد هر از چند گاه آوار زلزله های تورمی را بر سر زندگی و کسب و کار مردم فرو بریزد؟ چرا نباید به مردم اجازه داد هر پولی را که صلاح می دانند انتخاب کنند؟
✅ @karkhone
آیا چیزی در زندگی هست که ما از داشتن حق انتخاب در مورد آن ناراضی باشیم؟ آیا چیزی در زندگی هست که از به دست آوردن حق انتخاب در مورد آن استقبال نکنیم؟ وقتی امور اجباری و انتخابی زندگی خود را مقایسه میکنیم، کدامیک کیفیت بهتری دارند؟ از کدامیک رضایت بیشتری داریم؟
فرض کنید در یک اقتصاد به جای یک پول، چند پول مختلف بین مردم رواج داشته باشد (مثل حالتی که در دبی، کربلا، ایروان و همۀ شهرهای مرزی و توریستی جهان وجود دارد). در این صورت اگر یک پول شروع به کاهش ارزش کند و شما ببینید همه روزه کالاها بر حسب آن پول گران تر می شوند، چه خواهید کرد؟ قاعدتاً دیگر آن پول را در عوض کالا یا کار خود نخواهید پذیرفت. قاعدتاً ترجیح می دهید باثبات ترین پول موجود را دریافت کنید. و قاعدتاً منتشرکنندگان پولهای مختلف از ترس آن که پولشان از گردش خارج شود، حداکثر تلاش خود را خواهند کرد تا ارزش پول خود را ثابت نگه دارند.
رقابت عرضه کنندگان، موثرترین مکانیسم برای حفظ کیفیت است. امّا دولت ها در بسیاری از عرصه ها حق برخورداری از مزایای رقابت را به شهروندان خود نمی دهند.
اگر عرضۀ تلفن همراه رقابتی نشده بود، هنوز تلفن همراه یک کالای اشرافی با خدماتی حداقلی و ابتدایی بود و انحصارگر هیچ نیازی به پاسخگویی به شهروندان و بهبود کیفیت خدمات نداشت.
به همین ترتیب اگر ریال چند رقیب داشت، بانک مرکزی ایران نمی توانست به این سادگی ارزش آن را کاهش دهد. چراکه با پدیدار شدن اولین نشانه های تورم و کاهش ارزش پول، مردم دیگر آن را نمی پذیرفتند و از پولهای دیگر استفاده می کردند.
راستی چرا حتی لیبرال ترین دولت های جهان هم حاضر نیستند دست از تسلط بر پول بردارند و پولهای ملّی تحمیلی را رقابت پذیر کنند؟ چرا مردم باید مجبور باشند در نتیجۀ تورمی که بانک مرکزی ایجاد می کند، بخشی از ثروت خود را از دست بدهند و محاسباتشان به هم بریزد و با مشتریان خود درگیر شوند و...؟ چرا باید بانک مرکزی حق داشته باشد هر از چند گاه آوار زلزله های تورمی را بر سر زندگی و کسب و کار مردم فرو بریزد؟ چرا نباید به مردم اجازه داد هر پولی را که صلاح می دانند انتخاب کنند؟
✅ @karkhone
👍5👎2
آزادی زیر سایهٔ دولت
شهروند: می‌خواهم فیلم جدید نولان یا اسکات را روی پرده و با صدای خوب ببینم.
ابراهیم: برای حمایت از سینمای ملی نمی‌شود.
شهروند: می‌خواهم مدل‌های جدید هیوندای یا تویوتا را خرید کنم
ابراهیم: برای حمایت از خودروی ملی نمی‌توانی.
شهروند: مایلم برای آشپزخانه از لوازم خانگی بوش یا سامسونگ استفاده کنم.
ابراهیم: نخیر! بعلت حمایت از لوازم خانگی داخلی این اجازه را نداری.
شهروند: می‌خواهم از یوتوب یا تویئتر، بدون فیلتر استفاده کنم.
ابراهیم: نمی‌شود! از شبکه‌های اجتماعی داخلی استفاده کن.
شهروند: می‌خواهم در زمین خود خانه بسازم.
ابراهیم: همینطور که نمی‌شود! باید از دولت اجازه بگیری.
شهروند: می‌خواهم با سرمایه خودم یک کافه در شهر بزنم.
ابراهیم: باید از دولت اجازه بگیری و پول بدهی
شهروند: آیا من انسان آزادی هستم؟
ابراهیم: بله! تو یک شهروند آزادی که در سایهٔ دولت زندگی می‌کنی.
شهروند: این دیگر چه نوع از آزادی است؟
ابراهیم: آزادی ذیل قوانین مجلس است.
شهروند: یعنی قوانین می‌تواند نوع ماشین یا ماشین‌لباسشویی منزل مرا هم تعیین کند؟
ابراهیم: این قوانین برای حمایت از تولید داخلی و کارگر ایرانی است. تو مگر ایرانی نیستی؟
شهروند: چه ربطی دارد؟
ابراهیم: ربطش به این است که ما با حمایت از تولید داخلی پیشرفت میکنیم و تبدیل به قدرتی اقتصادی می‌شویم.
شهروند: پس من باید از آزادی انتخاب خودم برای حمایت از تولید داخلی صرف نظر کنم.
ابراهیم: کار تو تحسین برانگیز است
شهروند: پس من شهروندی آزاد نیستم
ابراهیم: تو یک شهروند آزادی که در سایهٔ دولت زندگی می‌کنی!
✅ @karkhone
شهروند: می‌خواهم فیلم جدید نولان یا اسکات را روی پرده و با صدای خوب ببینم.
ابراهیم: برای حمایت از سینمای ملی نمی‌شود.
شهروند: می‌خواهم مدل‌های جدید هیوندای یا تویوتا را خرید کنم
ابراهیم: برای حمایت از خودروی ملی نمی‌توانی.
شهروند: مایلم برای آشپزخانه از لوازم خانگی بوش یا سامسونگ استفاده کنم.
ابراهیم: نخیر! بعلت حمایت از لوازم خانگی داخلی این اجازه را نداری.
شهروند: می‌خواهم از یوتوب یا تویئتر، بدون فیلتر استفاده کنم.
ابراهیم: نمی‌شود! از شبکه‌های اجتماعی داخلی استفاده کن.
شهروند: می‌خواهم در زمین خود خانه بسازم.
ابراهیم: همینطور که نمی‌شود! باید از دولت اجازه بگیری.
شهروند: می‌خواهم با سرمایه خودم یک کافه در شهر بزنم.
ابراهیم: باید از دولت اجازه بگیری و پول بدهی
شهروند: آیا من انسان آزادی هستم؟
ابراهیم: بله! تو یک شهروند آزادی که در سایهٔ دولت زندگی می‌کنی.
شهروند: این دیگر چه نوع از آزادی است؟
ابراهیم: آزادی ذیل قوانین مجلس است.
شهروند: یعنی قوانین می‌تواند نوع ماشین یا ماشین‌لباسشویی منزل مرا هم تعیین کند؟
ابراهیم: این قوانین برای حمایت از تولید داخلی و کارگر ایرانی است. تو مگر ایرانی نیستی؟
شهروند: چه ربطی دارد؟
ابراهیم: ربطش به این است که ما با حمایت از تولید داخلی پیشرفت میکنیم و تبدیل به قدرتی اقتصادی می‌شویم.
شهروند: پس من باید از آزادی انتخاب خودم برای حمایت از تولید داخلی صرف نظر کنم.
ابراهیم: کار تو تحسین برانگیز است
شهروند: پس من شهروندی آزاد نیستم
ابراهیم: تو یک شهروند آزادی که در سایهٔ دولت زندگی می‌کنی!
✅ @karkhone
👍22👎2
آموزش کالا نیست، مدرسه تجارتخانه نیست
| رضا امیدی
اخیراً یورونیوز گزارشی از وضعیت نظام آموزشی فرانسه به قلم سعید شفیعی منتشر کرده است با عنوان «آموزش کالا نیست، مدرسه تجارتخانه نیست». بخش‌هایی از این گزارش در ادامه ارائه میشود. توضیح اینکه، مواردی که در [ ] آمده، جزو گزارش نیست و به متن اضافه شده است.
در فرانسه بسیاری از پژوهشگران حوزۀ آموزش نگران گسترش بازار کلاس‌های خصوصی و کتاب‌های کمک آموزشی هستند. روند کالایی‌شدن آموزش در فرانسه چند پله عقب‌تر از کشورهایی همچون بریتانیاست. مری جیمبرت معلمی که سال‌ها در لندن تدریس کرده است و اکنون در جنوب فرانسه تدریس میکند می‌گوید: «در انگلستان روند خصوصی‌شدن آموزش و کلاس‌های خصوصی خیلی بیشتر از فرانسه گسترش یافته است و شاهد افزایش وابستگی موفقیت تحصیلی به کلاس‌های خصوصی هستیم». بنابه گزارش گاردین در سال ۲۰۱۶ بیش از ۴۰ درصد دانش‌آموزان در لندن در مقاطعی از دورۀ تحصیل‌شان معلم خصوصی گرفته‌اند که در انگلستان بطور متوسط ساعتی ۲۷ پوند هزینه دارد.
مری جیمبرت می‌افزاید در مدرسه‌ای که در فرانسه تدریس می کند اساساً معلم‌ها هیچ‌کس را تشویق به رفتن به کلاس خصوصی یا خرید کتاب کمک آموزشی نمی‌کنند. گفتنی است که تبلیغ کلاس خصوصی یا تشویق به خرید کتاب‌های آموزشی خصوصی از نظر قانونی ممنوع است [مقایسه کنید با وضعیت ایران که برخی مدارس، بخشی از مدرسه را به مؤسسات خصوصی آموزشی و کنکوری اجاره می‌دهند و برخی ساعات درسی را برای تبلیغ کارشناسان این مؤسسات در اختیار آنها قرار می‌دهند] و حتی از نظر تئوریک اگر معلمی بخواهد کلاس خصوصی در بیرون از مدرسه برقرار کند باید به مسئولان وزارت آموزش خبر دهد. مری جیمبرت می‌گوید که در بیش از ۲۵ سال سابقۀ تدریس در فرانسه هرگز ندیده که معلمی در مدرسه تبلیغ کلاس خصوصی یا تشویق به خرید کتاب کمک درسی کند. مدارس در فرانسه با مشورت والدین دانش‌آموزانی که مثلاً در درس ریاضی ضعیف هستند، برای آنها کلاس‌های اضافه می‌گذارند و معلم همان دانش‌آموز مسئولیت کلاس‌ها را برعهده می گیرد، بدون آنکه موضوع پرداخت پولی در میان باشد [در مقایسه با وضعیت ایران که به‌دلیل سطح پایین حقوق و مزایای معلمان، سیاستگذاران اساساً کلاس‌های خصوصی و حتی مدارس غیرانتفاعی را به‌عنوان مکملی برای درآمد معلمان توجیه میکنند].
در مدارس فرانسه دانش‌آموز هیچ پولی برای خرید کتاب‌های درسی پرداخت نمی‌کند. کتاب‌های درسی در ابتدای سال تحصیلی از سوی مدرسه به دانش‌آموز داده میشود و او مسئول است که کتاب‌ها را جلد کرده و تمیز نگهداری کند و در پایان سال تحصیلی به مدرسه بازگرداند و همین کتاب در سال بعد برای دانش‌آموزان دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد [این موضوع با رویکردهای مختلف از مسئلۀ همبستگی گرفته تا حفظ محیط زیست در برخی دیگر از کشورهای اروپایی نیز رواج دارد. در ایران نیز در دهۀ ۱۳۶۰ در پایان سال تحصیلی تحویل دریافت کارنامه منوط به تحویل کتاب‌های درسی به مدرسه بود].
نکتۀ مهم دیگر کمک‌هزینۀ مساوی برای تمامی دانش‌آموزان پیش از آغاز سال تحصیلی است. دولت به‌طور مساوی به ازای هر دانش‌آموز مبلغی پرداخت میکند. برای مثال این مبلغ در مقطع راهنمایی حدود ۳۵۰ یورو است. به این ترتیب خانواده‌ها می‌توانند لوازم‌التحریر موردنیاز را که ابتدای هر سال از سوی مدرسه اعلام میشود خریداری کنند. لوازم موردنیاز مبلغی حدود ۱۰۰ یورو هزینه دارد و خانواده‌ها با بقیۀ پول پرداخت شده برای هر دانش‌آموز می‌توانند لوازمی مانند کیف مدرسه یا لباس‌های موردنیاز دانش‌آموز را خریداری کنند [در تابستان امسال چنین طرحی در وزارت رفاه مطرح شد. پیشنهاد این بود که به‌جای توزیع کمک‌هزینۀ خوراکی، به تمام دانش‌آموزان مدارس دولتی در شهریورماه کمک‌هزینۀ تحصیلی پرداخت شود و برای تمام دانش‌آموزان ابتدایی در طول سال میان‌وعدۀ غذایی پیش‌بینی شود].
اروان لوو نویسندۀ کتاب «موفقیت با پول؟ بازار کلاس‌های خصوصی» می‌گوید: کلاس‌های خصوصی ترویج‌کنندۀ تبعیض در جامعه‌اند. کودکانِ افرادی که از نظر شغلی در جایگاه کادر قرار دارند ۳ برابر بیشتر از کودکان افراد کارگر از کلاس‌های خصوصی پولی بهره‌مند می‌شوند. از نظر این پژوهشگر، در فرانسه کلاس‌های رایگان کارایی اندکی دارند چراکه این کلاس‌ها با کودکانی سروکار دارند که به‌طور سیستماتیک با مشکلات جدی‌تر آموزشی مواجهه‌اند. اروان لوو می‌گوید باید به گفتمانی که از موفقیت دفاع میکند [و ذیل آن کلاس‌های خصوصی را ترویج میکند] بدبین بود چراکه این گفتمان اغلب پروژۀ بازتولید نابرابری اجتماعی را در دل خود پنهان کرده است.
✅ @karkhone
| رضا امیدی
اخیراً یورونیوز گزارشی از وضعیت نظام آموزشی فرانسه به قلم سعید شفیعی منتشر کرده است با عنوان «آموزش کالا نیست، مدرسه تجارتخانه نیست». بخش‌هایی از این گزارش در ادامه ارائه میشود. توضیح اینکه، مواردی که در [ ] آمده، جزو گزارش نیست و به متن اضافه شده است.
در فرانسه بسیاری از پژوهشگران حوزۀ آموزش نگران گسترش بازار کلاس‌های خصوصی و کتاب‌های کمک آموزشی هستند. روند کالایی‌شدن آموزش در فرانسه چند پله عقب‌تر از کشورهایی همچون بریتانیاست. مری جیمبرت معلمی که سال‌ها در لندن تدریس کرده است و اکنون در جنوب فرانسه تدریس میکند می‌گوید: «در انگلستان روند خصوصی‌شدن آموزش و کلاس‌های خصوصی خیلی بیشتر از فرانسه گسترش یافته است و شاهد افزایش وابستگی موفقیت تحصیلی به کلاس‌های خصوصی هستیم». بنابه گزارش گاردین در سال ۲۰۱۶ بیش از ۴۰ درصد دانش‌آموزان در لندن در مقاطعی از دورۀ تحصیل‌شان معلم خصوصی گرفته‌اند که در انگلستان بطور متوسط ساعتی ۲۷ پوند هزینه دارد.
مری جیمبرت می‌افزاید در مدرسه‌ای که در فرانسه تدریس می کند اساساً معلم‌ها هیچ‌کس را تشویق به رفتن به کلاس خصوصی یا خرید کتاب کمک آموزشی نمی‌کنند. گفتنی است که تبلیغ کلاس خصوصی یا تشویق به خرید کتاب‌های آموزشی خصوصی از نظر قانونی ممنوع است [مقایسه کنید با وضعیت ایران که برخی مدارس، بخشی از مدرسه را به مؤسسات خصوصی آموزشی و کنکوری اجاره می‌دهند و برخی ساعات درسی را برای تبلیغ کارشناسان این مؤسسات در اختیار آنها قرار می‌دهند] و حتی از نظر تئوریک اگر معلمی بخواهد کلاس خصوصی در بیرون از مدرسه برقرار کند باید به مسئولان وزارت آموزش خبر دهد. مری جیمبرت می‌گوید که در بیش از ۲۵ سال سابقۀ تدریس در فرانسه هرگز ندیده که معلمی در مدرسه تبلیغ کلاس خصوصی یا تشویق به خرید کتاب کمک درسی کند. مدارس در فرانسه با مشورت والدین دانش‌آموزانی که مثلاً در درس ریاضی ضعیف هستند، برای آنها کلاس‌های اضافه می‌گذارند و معلم همان دانش‌آموز مسئولیت کلاس‌ها را برعهده می گیرد، بدون آنکه موضوع پرداخت پولی در میان باشد [در مقایسه با وضعیت ایران که به‌دلیل سطح پایین حقوق و مزایای معلمان، سیاستگذاران اساساً کلاس‌های خصوصی و حتی مدارس غیرانتفاعی را به‌عنوان مکملی برای درآمد معلمان توجیه میکنند].
در مدارس فرانسه دانش‌آموز هیچ پولی برای خرید کتاب‌های درسی پرداخت نمی‌کند. کتاب‌های درسی در ابتدای سال تحصیلی از سوی مدرسه به دانش‌آموز داده میشود و او مسئول است که کتاب‌ها را جلد کرده و تمیز نگهداری کند و در پایان سال تحصیلی به مدرسه بازگرداند و همین کتاب در سال بعد برای دانش‌آموزان دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد [این موضوع با رویکردهای مختلف از مسئلۀ همبستگی گرفته تا حفظ محیط زیست در برخی دیگر از کشورهای اروپایی نیز رواج دارد. در ایران نیز در دهۀ ۱۳۶۰ در پایان سال تحصیلی تحویل دریافت کارنامه منوط به تحویل کتاب‌های درسی به مدرسه بود].
نکتۀ مهم دیگر کمک‌هزینۀ مساوی برای تمامی دانش‌آموزان پیش از آغاز سال تحصیلی است. دولت به‌طور مساوی به ازای هر دانش‌آموز مبلغی پرداخت میکند. برای مثال این مبلغ در مقطع راهنمایی حدود ۳۵۰ یورو است. به این ترتیب خانواده‌ها می‌توانند لوازم‌التحریر موردنیاز را که ابتدای هر سال از سوی مدرسه اعلام میشود خریداری کنند. لوازم موردنیاز مبلغی حدود ۱۰۰ یورو هزینه دارد و خانواده‌ها با بقیۀ پول پرداخت شده برای هر دانش‌آموز می‌توانند لوازمی مانند کیف مدرسه یا لباس‌های موردنیاز دانش‌آموز را خریداری کنند [در تابستان امسال چنین طرحی در وزارت رفاه مطرح شد. پیشنهاد این بود که به‌جای توزیع کمک‌هزینۀ خوراکی، به تمام دانش‌آموزان مدارس دولتی در شهریورماه کمک‌هزینۀ تحصیلی پرداخت شود و برای تمام دانش‌آموزان ابتدایی در طول سال میان‌وعدۀ غذایی پیش‌بینی شود].
اروان لوو نویسندۀ کتاب «موفقیت با پول؟ بازار کلاس‌های خصوصی» می‌گوید: کلاس‌های خصوصی ترویج‌کنندۀ تبعیض در جامعه‌اند. کودکانِ افرادی که از نظر شغلی در جایگاه کادر قرار دارند ۳ برابر بیشتر از کودکان افراد کارگر از کلاس‌های خصوصی پولی بهره‌مند می‌شوند. از نظر این پژوهشگر، در فرانسه کلاس‌های رایگان کارایی اندکی دارند چراکه این کلاس‌ها با کودکانی سروکار دارند که به‌طور سیستماتیک با مشکلات جدی‌تر آموزشی مواجهه‌اند. اروان لوو می‌گوید باید به گفتمانی که از موفقیت دفاع میکند [و ذیل آن کلاس‌های خصوصی را ترویج میکند] بدبین بود چراکه این گفتمان اغلب پروژۀ بازتولید نابرابری اجتماعی را در دل خود پنهان کرده است.
✅ @karkhone
👍3👎1
کارمند دولت مسئول چه چیزی است؟
| مهرپویا اعلا
یک شرکت خصوصی خودروسازی را در نظر بگیرید. فرض کنید این شرکت در مجموع ده هزار نفر پرسنل شامل کارگران، مهندسان، حسابداران، بازاریاب‌ها، مدیران و... دارد که در بخش‌های مختلف آن مشغول به کارند. این شرکت مانند هر شرکت دیگری ورودی و خروجی دارد. نیروی کار این ده هزار نفر، آلیاژهای مورد استفاده برای بدنۀ خودرو، پلاستیک، رنگ، برق، آب و... ورودی شرکت و خودروی آماده برای فروش خروجی این شرکت است.
از آنجایی که شرکت خصوصی است مدیران شرکت باید بتوانند قیمت خروجی را در یک بازۀ زمانی - معمولاً یک سال - همواره بالاتر از قیمتی نگاه دارند که برای مجموع ورودی‌ها می‌پردازند (فرض کنید قدرت خرید پول در این یک سال ثابت می‌ماند). اگر این دو قیمت برابر بشوند شرکت هیچ سودی نکرده است و اگر مجموع قیمت‌های پرداخته شده برای ورودی بالاتر از قیمت خروجی بشود شرکت زیان کرده است.
اما بحث اینجا چیز دیگری است. فرض کنید شرکت امسال سود کرده است. چه کسی مسئول این عملکرد است؟ پاسخ این است که تمام آن ده هزار نفر پرسنل شرکت به سهم خودشان مسئول عملکرد شرکت هستند. فرض بر این است که تمامی ده هزار نفر در کل فرایند تولید کارخانه نقش دارند. همچنین فرض بر این است که اگر نقشی نداشتند حضورشان در شرکت قابل توجیه نبود. اینکه آیا این آقا یا این خانم نقشی در فرایند تولید شرکت دارد یا خیر را چه کسی تعیین میکند؟ پاسخ این است که مدیر یا مدیران شرکت یا شاید بخش مجزایی تحت عنوان کارگزینی تعیین میکنند. اگر تشخیص مدیران درست باشد به افزایش قیمت خروجی، از طریق ارائۀ کالایی باکیفیت‌تر، و کاهش قیمت ورودی، از طریق ارائۀ کاری بهتر در زمانی کمتر، کمک میکند. اگر مهندس باسواد یا کارگر ماهر یا بازاریاب با روابط عمومی قوی استخدام کنند بدیهی است که به سود شرکت کمک خواهد کرد. اگر برعکس در انتخاب پرسنل بد عمل کنند به فرآیند کار شرکت آسیب می‌رسد.
طبیعتاً مدیران نمی‌توانند ایده‌آل عمل کنند. در هر شرکتی عده‌ای از پرسنل احتمالاً بهترین فردی نیستند که آن مدیران می‌توانستند از میان گزینه‌های موجود برای شرکت استخدام کنند. هرچه درصد اینگونه افراد افزایش یابد شرکت بیشتر زیان میکند. اما اینکه خود مدیران یا بخش کارگزینی در این زمینه به وظایف خود درست عمل کرده‌اند یا خیر را چه کسی تعیین میکند؟ پاسخ این است که نمودار قیمت سهام شرکت روی تابلوی بورس در مقایسه با نمودار دیگر شرکت‌ها محک عملکرد مدیران است. در اینجا مقایسه با دیگر شرکت‌ها مهم است چون برای مثال ممکن است اقتصاد کشوری به دلایل مختلف در دورۀ رکود یا برعکس در دورۀ رونق باشد. اگر برای مثال در دورۀ رونق باشیم صرف سوددهی ملاک موفقیت مدیران نیست.
مقایسه با دیگر شرکت‌ها یک نقش بسیار مهم دیگر هم دارد. ارزش سهام شرکت مقیاسی به دست می‌دهد که افراد می‌توانند با کمک آن صنایع و خدمات مختلف را با یکدیگر مقایسه کنند. خودروسازی ربطی به تولید لواشک ندارد. اما از روی این نمودارها می‌توانیم نه تنها عملکرد مدیران خودروسازهای مختلف را مقایسه کنیم، بلکه می‌توانیم عملکرد مدیران خودروسازی را با عملکرد مدیران لواشک‌سازی با هم مقایسه کنیم. یا مثلاً ما از کجا بدانیم منابع باید به سمت لواشک برود یا خودرو؟ عامۀ مردم و نوابغ دانشگاهی و سخنگویان «مردم» معمولاً پاسخ این پرسش را از قبل می‌دانند: البته خودرو مهم‌تر از لواشک است. ولی در اقتصاد بازار امور اینگونه اداره نمی‌شوند. در اقتصاد بازار نمودارهای روی آن تابلو تعیین میکنند که چقدر از منابع باید به سمت کدام بخش از تولید بروند؛ و نمودارهای روی آن تابلو هم چیزی نیستند مگر ترجیحات مشتریان و توانایی مدیران شرکت‌ها در ادارۀ کسب‌وکار زیر نظرشان.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| مهرپویا اعلا
یک شرکت خصوصی خودروسازی را در نظر بگیرید. فرض کنید این شرکت در مجموع ده هزار نفر پرسنل شامل کارگران، مهندسان، حسابداران، بازاریاب‌ها، مدیران و... دارد که در بخش‌های مختلف آن مشغول به کارند. این شرکت مانند هر شرکت دیگری ورودی و خروجی دارد. نیروی کار این ده هزار نفر، آلیاژهای مورد استفاده برای بدنۀ خودرو، پلاستیک، رنگ، برق، آب و... ورودی شرکت و خودروی آماده برای فروش خروجی این شرکت است.
از آنجایی که شرکت خصوصی است مدیران شرکت باید بتوانند قیمت خروجی را در یک بازۀ زمانی - معمولاً یک سال - همواره بالاتر از قیمتی نگاه دارند که برای مجموع ورودی‌ها می‌پردازند (فرض کنید قدرت خرید پول در این یک سال ثابت می‌ماند). اگر این دو قیمت برابر بشوند شرکت هیچ سودی نکرده است و اگر مجموع قیمت‌های پرداخته شده برای ورودی بالاتر از قیمت خروجی بشود شرکت زیان کرده است.
اما بحث اینجا چیز دیگری است. فرض کنید شرکت امسال سود کرده است. چه کسی مسئول این عملکرد است؟ پاسخ این است که تمام آن ده هزار نفر پرسنل شرکت به سهم خودشان مسئول عملکرد شرکت هستند. فرض بر این است که تمامی ده هزار نفر در کل فرایند تولید کارخانه نقش دارند. همچنین فرض بر این است که اگر نقشی نداشتند حضورشان در شرکت قابل توجیه نبود. اینکه آیا این آقا یا این خانم نقشی در فرایند تولید شرکت دارد یا خیر را چه کسی تعیین میکند؟ پاسخ این است که مدیر یا مدیران شرکت یا شاید بخش مجزایی تحت عنوان کارگزینی تعیین میکنند. اگر تشخیص مدیران درست باشد به افزایش قیمت خروجی، از طریق ارائۀ کالایی باکیفیت‌تر، و کاهش قیمت ورودی، از طریق ارائۀ کاری بهتر در زمانی کمتر، کمک میکند. اگر مهندس باسواد یا کارگر ماهر یا بازاریاب با روابط عمومی قوی استخدام کنند بدیهی است که به سود شرکت کمک خواهد کرد. اگر برعکس در انتخاب پرسنل بد عمل کنند به فرآیند کار شرکت آسیب می‌رسد.
طبیعتاً مدیران نمی‌توانند ایده‌آل عمل کنند. در هر شرکتی عده‌ای از پرسنل احتمالاً بهترین فردی نیستند که آن مدیران می‌توانستند از میان گزینه‌های موجود برای شرکت استخدام کنند. هرچه درصد اینگونه افراد افزایش یابد شرکت بیشتر زیان میکند. اما اینکه خود مدیران یا بخش کارگزینی در این زمینه به وظایف خود درست عمل کرده‌اند یا خیر را چه کسی تعیین میکند؟ پاسخ این است که نمودار قیمت سهام شرکت روی تابلوی بورس در مقایسه با نمودار دیگر شرکت‌ها محک عملکرد مدیران است. در اینجا مقایسه با دیگر شرکت‌ها مهم است چون برای مثال ممکن است اقتصاد کشوری به دلایل مختلف در دورۀ رکود یا برعکس در دورۀ رونق باشد. اگر برای مثال در دورۀ رونق باشیم صرف سوددهی ملاک موفقیت مدیران نیست.
مقایسه با دیگر شرکت‌ها یک نقش بسیار مهم دیگر هم دارد. ارزش سهام شرکت مقیاسی به دست می‌دهد که افراد می‌توانند با کمک آن صنایع و خدمات مختلف را با یکدیگر مقایسه کنند. خودروسازی ربطی به تولید لواشک ندارد. اما از روی این نمودارها می‌توانیم نه تنها عملکرد مدیران خودروسازهای مختلف را مقایسه کنیم، بلکه می‌توانیم عملکرد مدیران خودروسازی را با عملکرد مدیران لواشک‌سازی با هم مقایسه کنیم. یا مثلاً ما از کجا بدانیم منابع باید به سمت لواشک برود یا خودرو؟ عامۀ مردم و نوابغ دانشگاهی و سخنگویان «مردم» معمولاً پاسخ این پرسش را از قبل می‌دانند: البته خودرو مهم‌تر از لواشک است. ولی در اقتصاد بازار امور اینگونه اداره نمی‌شوند. در اقتصاد بازار نمودارهای روی آن تابلو تعیین میکنند که چقدر از منابع باید به سمت کدام بخش از تولید بروند؛ و نمودارهای روی آن تابلو هم چیزی نیستند مگر ترجیحات مشتریان و توانایی مدیران شرکت‌ها در ادارۀ کسب‌وکار زیر نظرشان.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
کارمند دولت مسئول چه چیزی است؟
(بخش ۲/۲)
تا اینجا فهمیدیم که در یک شرکت خصوصی:
اولاً مدیران هستند که تعیین میکنند چه کسی چقدر در عملکرد شرکت نقش دارد، و سپس بر اساس میزان آن عملکرد مزد هر کسی را می‌پردازند؛
دوم معیار عملکرد خود آن مدیران را باید از روی…
(بخش ۲/۲)
تا اینجا فهمیدیم که در یک شرکت خصوصی:
اولاً مدیران هستند که تعیین میکنند چه کسی چقدر در عملکرد شرکت نقش دارد، و سپس بر اساس میزان آن عملکرد مزد هر کسی را می‌پردازند؛
دوم معیار عملکرد خود آن مدیران را باید از روی…
👍6
فرمودند اگر ما بتوانیم حداقل زندگی را برای همه کس تامین کنیم خطر داخلی دیگر به هیچ وجه نداریم و خارجی هم دستش به‌جایی نمی‌رسد. فرمودند آمریکا با این همه شلوغی داخلی، علت آنکه منفجر نمی‌شود همین است. حتی ممالک کمونیستی هم چون همه از حداقلی برخوردارند باز هم به انفجار نمی‌کشد. عرض کردم در خصوص آمریکا باید مطلب دیگری را اضافه کرد که در کشورهای کمونیستی نیست و آن آزادی و بعلاوه عدم‌تمرکز امور است. این عرض مرا خیلی تصدیق فرمودند. به هر صورت شاه بیدار است و عملی فکر میکند و الحق با انقلابی که کرده است مقدار زیادی به هدف نزدیک شده‌ایم!
بعدظهر گردش رفتیم خوش گذشت...
یادداشت‌های اسدالله علم
۲۸ شهریور ۱۳۴۷
پ.ن: ورود رونالدتون به مام میهن هم مبارکا
✅ @karkhone
بعدظهر گردش رفتیم خوش گذشت...
یادداشت‌های اسدالله علم
۲۸ شهریور ۱۳۴۷
پ.ن: ورود رونالدتون به مام میهن هم مبارکا
✅ @karkhone
👍9👎1
چرا ما تحریم هستیم و عربستان و مصر و ترکیه نیستند؟ چرا رابطه ما با بیشتر کشورها آشفته است؟ چرا متحد و شریک قابل اتکایی نداریم؟
آیا این تحلیل که ما خوب هستیم و دیگران بد هستند به اندازه کافی توضیح دهنده وضع موجود هست؟ اینکه ما بهای حمایت از مظلومان جهان را میپردازیم چقدر درست است؟ چرا بعد از اینکه در مدتی تنها کشوری بودیم که به مسلمانان بوسنی در جنگ داخلی کمک میکردیم به محض رسیدن به صلح رابطه اشان را با ایران قطع کردند؟ چرا بسیاری معتقدند بشار اسد هم به محض اطمینان از تثبیت قدرتش زیر پای ایران را خالی میکند؟ چرا به محض سرفه کردن ترامپ در خصوص تحریمها بیشتر کشورها به سرعت تحریمها را اجرایی میکنند و حتی افغانستان و عراق هم در تجارت با ایران در پی گرفتن مجوز از آمریکا هستند؟ روزی نیست که خبری در خصوص بسته شدن حساب بانکی ایرانی ها در کشوری در رسانه ها نبینیم.
آیا دلیلش خوب بودن ما و نامرد بودن و نا رفیق بودن دیگر کشورها است؟ آیا در روابط بین الملل ملاکی به اسم رفاقت و جوانمردی و خوب بد بودن به معنایی که روابط فردی صادق است موضوعیت دارد؟
از دوران پس از جنگ دوم جهانی مناسبات و روابطی در دنیا شکل گرفت که جهان کنونی را شکل داد. شکل گیری ناتو، ساختار سازمان ملل و شورای امنیت. حتی بلوک شرق و اتحاد شوروی هم در عین رقابت با غرب با شکل ماهوی این نظام نوین مشکلی نداشتند و دارای حوزه نفوذ خودشون بودند. از ارکان اصلی این نظام حفاظت از تجارت آزاد و گسترش گلوبالیسم بود. یکی از اهداف مورد نظر این بود که آزادی جابجایی مواد اولیه و کالا تضمین بشود و از جنگهایی که در گذشته به سبب محدود کردن منابع و بازارها از سوی قدرتها به وجود میامد جلوگیری بشود .
نقش پلیس تضمین کننده آزادی تجارت هم بیشتر به امریکا محول شد. از بازندگان جنگ دوم جهانی و برندگان این نظام جدید کشورهایی مثل آلمان و ژاپن بودند که علیرغم بازنده بودن در جنگ تونستند از مواهب دسترسی آزاد به بازار و مواد اولیه بهره مند بشوند و رشد اقتصادی خیره کننده‌ای را تجربه کنند.
و جالب است که آه و ناله ما از کودتای ۲۸ مرداد بسیار بلندتر است تا با خاک یکسان شدن ژاپن و آلمان توسط آمریکا که میشود دلیلش را در بهره مند شدن این دو کشور از نظام شکل گرفته در دوران بعد از جنگ دانست.
منظورم از این مقدمه این است که با وجود اینکه شخصیتی مانند ترامپ از اینکه امریکا برای تداوم این نظام پول کافی از ذینفعان نگرفته است شاکی است و هر روز تهدید به تغییر نظام بین الملل میکند اما همچنان حفظ این نظام برای قدرتهای بزرگ اولویت اول است . حتی کشوری مانند چین بدون استفاده از این نظام به هیچ وجه امکان رشد اقتصادی دو رقنی دراز مدت را نداشت.
در خصوص تنظیم روابط ایران با غرب و دیگر کشورها باید در نظر داشت که ایران بارها به طور رسمی نظام بین الملل حاکم و مناسبات کنونی از جمله ساختار شورای امنیت را نظام سلطه دانسته و خواهان نابودی این نظام سلطه شده است. اینکه امریکا پلیس جهان تلقی بشه از سوی جمهوری اسلامی کاملا نفی شده. ساختار مالی و بانکی فعلی جهان را بخشی از نظام استکباری و تلاش برای سلطه بر جهان دانستند و نمونه های بسیار دیگر.
میشود گفت تنش در روابط ایران و بخش بزرگی از دنیا که نظام کنونی را پذیرفته و در چارچوبهای این نظام فعالیت میکنه امری طبیعی است چرا که ایران خواستار تغییر بنیادین این نظام است.
پاسخ این سوال که چرا چین و روسیه هم در بزنگاههای مهم زیر پای ایران را خالی میکنند در درون همین رویکرد است چرا که چین و روسیه در جنگ با نظام بین الملل نیستند تمایل به حفظ اون دارند اما ایران رسما روابط درون این نظام را استکباری میدونه و خواهان نابودی این سیستمه.
تلاشهای رهبر چین در حفظ تجارت آزاد و مخالفت با دیدگاههای ترامپ جالب است که کار به جایی کشیده است که رهبر حزب کمونیست چین برای حفظ نظام بین الملل تلاش میکند چرا که منافع کشورش و دسترسی به بازار عظیم دیگر کشورها از جمله آمریکا برای چین اهمیت زیادی دارد.
به قول جواد ظریف ما این راه را انتخاب کردیم و باید تبعاتش را هم بپذیریم !
✅ @karkhone
آیا این تحلیل که ما خوب هستیم و دیگران بد هستند به اندازه کافی توضیح دهنده وضع موجود هست؟ اینکه ما بهای حمایت از مظلومان جهان را میپردازیم چقدر درست است؟ چرا بعد از اینکه در مدتی تنها کشوری بودیم که به مسلمانان بوسنی در جنگ داخلی کمک میکردیم به محض رسیدن به صلح رابطه اشان را با ایران قطع کردند؟ چرا بسیاری معتقدند بشار اسد هم به محض اطمینان از تثبیت قدرتش زیر پای ایران را خالی میکند؟ چرا به محض سرفه کردن ترامپ در خصوص تحریمها بیشتر کشورها به سرعت تحریمها را اجرایی میکنند و حتی افغانستان و عراق هم در تجارت با ایران در پی گرفتن مجوز از آمریکا هستند؟ روزی نیست که خبری در خصوص بسته شدن حساب بانکی ایرانی ها در کشوری در رسانه ها نبینیم.
آیا دلیلش خوب بودن ما و نامرد بودن و نا رفیق بودن دیگر کشورها است؟ آیا در روابط بین الملل ملاکی به اسم رفاقت و جوانمردی و خوب بد بودن به معنایی که روابط فردی صادق است موضوعیت دارد؟
از دوران پس از جنگ دوم جهانی مناسبات و روابطی در دنیا شکل گرفت که جهان کنونی را شکل داد. شکل گیری ناتو، ساختار سازمان ملل و شورای امنیت. حتی بلوک شرق و اتحاد شوروی هم در عین رقابت با غرب با شکل ماهوی این نظام نوین مشکلی نداشتند و دارای حوزه نفوذ خودشون بودند. از ارکان اصلی این نظام حفاظت از تجارت آزاد و گسترش گلوبالیسم بود. یکی از اهداف مورد نظر این بود که آزادی جابجایی مواد اولیه و کالا تضمین بشود و از جنگهایی که در گذشته به سبب محدود کردن منابع و بازارها از سوی قدرتها به وجود میامد جلوگیری بشود .
نقش پلیس تضمین کننده آزادی تجارت هم بیشتر به امریکا محول شد. از بازندگان جنگ دوم جهانی و برندگان این نظام جدید کشورهایی مثل آلمان و ژاپن بودند که علیرغم بازنده بودن در جنگ تونستند از مواهب دسترسی آزاد به بازار و مواد اولیه بهره مند بشوند و رشد اقتصادی خیره کننده‌ای را تجربه کنند.
و جالب است که آه و ناله ما از کودتای ۲۸ مرداد بسیار بلندتر است تا با خاک یکسان شدن ژاپن و آلمان توسط آمریکا که میشود دلیلش را در بهره مند شدن این دو کشور از نظام شکل گرفته در دوران بعد از جنگ دانست.
منظورم از این مقدمه این است که با وجود اینکه شخصیتی مانند ترامپ از اینکه امریکا برای تداوم این نظام پول کافی از ذینفعان نگرفته است شاکی است و هر روز تهدید به تغییر نظام بین الملل میکند اما همچنان حفظ این نظام برای قدرتهای بزرگ اولویت اول است . حتی کشوری مانند چین بدون استفاده از این نظام به هیچ وجه امکان رشد اقتصادی دو رقنی دراز مدت را نداشت.
در خصوص تنظیم روابط ایران با غرب و دیگر کشورها باید در نظر داشت که ایران بارها به طور رسمی نظام بین الملل حاکم و مناسبات کنونی از جمله ساختار شورای امنیت را نظام سلطه دانسته و خواهان نابودی این نظام سلطه شده است. اینکه امریکا پلیس جهان تلقی بشه از سوی جمهوری اسلامی کاملا نفی شده. ساختار مالی و بانکی فعلی جهان را بخشی از نظام استکباری و تلاش برای سلطه بر جهان دانستند و نمونه های بسیار دیگر.
میشود گفت تنش در روابط ایران و بخش بزرگی از دنیا که نظام کنونی را پذیرفته و در چارچوبهای این نظام فعالیت میکنه امری طبیعی است چرا که ایران خواستار تغییر بنیادین این نظام است.
پاسخ این سوال که چرا چین و روسیه هم در بزنگاههای مهم زیر پای ایران را خالی میکنند در درون همین رویکرد است چرا که چین و روسیه در جنگ با نظام بین الملل نیستند تمایل به حفظ اون دارند اما ایران رسما روابط درون این نظام را استکباری میدونه و خواهان نابودی این سیستمه.
تلاشهای رهبر چین در حفظ تجارت آزاد و مخالفت با دیدگاههای ترامپ جالب است که کار به جایی کشیده است که رهبر حزب کمونیست چین برای حفظ نظام بین الملل تلاش میکند چرا که منافع کشورش و دسترسی به بازار عظیم دیگر کشورها از جمله آمریکا برای چین اهمیت زیادی دارد.
به قول جواد ظریف ما این راه را انتخاب کردیم و باید تبعاتش را هم بپذیریم !
✅ @karkhone
👍10👎3