‍ حاج محسن شکروی کارآفرین صاحب‌نام در حوزه صنایع غذایی و بنیانگذار مجموعه صنعتی «شَکِلّی» درگذشت. این کارآفرین یکی از 10 فعال اقتصادی برگزیده بود که به پاس بیش از نیم قرن تلاش در عرصه تولید در هفتمین جشنواره کارآفرینی امین‌الضرب لوح و نشان امین‌الضرب را دریافت کرد.

عمر کسب‌وکار خاندان شکروی به حدود 150 سال می‌رسد. این مجموعه‌ تولیدی که به صورت سنتی در حوزه لبنیات فعال بود، با ورود حاج محسن به یک گروه صنعتی و تولیدی مدرن حوزه لبنی و صنایع غذایی تبدیل شد و اشتغال بسیار بالایی ایجاد کرد.

محسن شکوری با این که تنها ۱۸ سال سن داشت به کمک برادر بزرگ خود، نوآوری‌های بسیاری را در زمینه‌ فروش ماست، کره و عسل به عمل آورد و توانست مشتریان بسیاری را جذب و محصولات متنوعی تولید کند. براساس اطلاعات موجود، در سال ۱۳۲۸ شمسی بود که شعبه تهران برند شکلّی با هدف توزیع و فروش محصولات ماست، کره، عسل و خامه تاسیس شد. این برند در ادامه با تلاش و فعالیت خود توانست در سال ۱۳۴۶ شمسی، بسته‌بندی کره به صورت مکانیزه را در شعبه تهران خود شروع کند.

در ادامه، محسن شکروی در سال ۱۳۵۴ شمسی، کارخانه مجهز خود را در جاده مخصوص کرج احداث کرد و برند فعلی مواد غذایی شکلّی در بیستم شهریور ماه سال ۱۳۵۶ به طور رسمی آغاز به کار کرد. او در سال ۱۳۷۱ برای گسترش حوزه پخش و افزایش تولید خود، شرکت صفاپخش را نیز راه‌اندازی کرد.

خاندان شکروی در هفتمین دوره همایش اعطای تندیس و نشان امین‌الضرب نیز به عنوان یکی از فعالان کارآفرین بخش خصوصی و صاحبان یک برند خوشنام صنایع غذایی مورد تجلیل قرار گرفتند.

محمدتقی شکروی فرزند حاج‌محسن شکروی که به جای او برای دریافت لوح و نشان امین‌الضرب به روی سن رفته بود، درباره مشی انسان‌دوستانه محسن شکروی، بنیانگذار شرکت شکلی سخن گفت و عنوان کرد که او حتی اجازه تضعیف رقبای خود در بازار را نمی‌داد و طی دوره‌ای، با کمک به تامین مواد اولیه شرکت رقیب، از خروج محصولات رقیب از بازار جلوگیری کرد.
یادش گرامی باد.

✅ @karkhone

چرا نظامی نشدم؟

نظامیان، به مرور قدرتِ فکر کردن را از دست می دهند و در غیاب ارتباطِ موثر با نخبگانِ جامعه، گرفتارِ راهکارهایِ غیرواقع بینانه می شوند.
دیروز، دوستی قدیمی را دیدم که سالها در ارتشِ ایدئولوژیک (سپاه) مسوولیت های بزرگی در تامین غذا و لباس بر عهده داشت. رییس و عضو هیات مدیره چند شرکتِ «نظامیِ غیرنظامی» بود.
اطلاعات بسیار خوب و به روز، از بازارهای پاکستان و ترکیه و عراق داشت. بعد از بازنشستگیِ زودهنگام، پرهیزی از بیانِ نگاهِ انتقادی به مدیریت کلانِ کشور نداشت.
در حالِ قدم زدن در پارکِ چیتگر بودیم که ناگهان، نظریهٔ عجیبش را مطرح کرد:
به جای درختانِ غیرمثمر در این پارک، باید آن را قطعات یکی دو هکتاری کنیم و به جوانان بدهیم تا کشاورزی کنند. با علوفه ای که از همینجا به دست می آید، می شود کشور را از واردات گوشت خودکفا کنیم!
حرفهایش من را یادِ نظراتِ برخی مسوولانِ سازمان برنامهٔ دوران پهلوی انداخت که به شاه بابت بودجهٔ ۷۰۰ میلیون دلاری ایجادِ پارکِ چیتگر، انتقاد کرده بودند. البته نظرِ آنها این بود که اعتراض های جامعه، ناشی از نابرابری اقتصادی است و بهتر است این پول، به جایِ ساخت چیتگر، صرفِ آن چیزی شود که امروزه، محرومیت زدایی نامیده می شود.
بحثِ من با دوستِ قدیمی ام بالا گرفت که مگر تفاوتِ مصرفِ آب در مرتع و جنگلِ درختانِ ریزبرگ را نمی دانی؟ مگر تاثیرِ درختانِ همیشه سبز بر کاهش آلاینده های هوا مهم نیست؟ مگر همهٔ استعدادهای تولیدِ غذایِ دام‌ در بقیه کشور به اشباع رسیده که سراغِ قلع و قمعِ درختان چیتگر برویم؟ مگر اصلی ترین تهدیدِ ایمنی غذایی در ایرانِ امروز، گوشتِ قرمز است؟ مگر باید در عصرِ جهانی شدنِ اقتصاد، هنوز گرفتار هژمونیِ واژهٔ «خودکفایی» باشیم؟ مگر باید در تنظیمِ بازار، همیشه اقتصادِ روستاییان را به نفعِ رفاه شهرنشینان سرکوب کنیم؟
ایشان اما همچنان بر نظریه خود پافشاری کرد و گفت من با همین چیتگر، گوشت قرمز کل ایران را تامین می کنم.
گفتم کل مساحت چیتگر ۲۵۰ هکتار است. در خوشبینانه ترین حالت، ۸۰ تن ذرت علوفه ای از هر هکتار به دست می آید. یعنی ۲۰ هزار تن. اگر بالاترین ضریب تبدیل خوراک به گوشت یعنی ۵.۶ درصد هم باشد، سالیانه ۴۲ گرم گوشت به ازای هر ایرانی تولید می شود. یعنی برای همین ۶ کیلوگرم مصرف سرانه، دست کم به تخریب ۱۴۲ پارکِ چیتگر نیاز داریم.
دوستم در نهایت، پاسخی قاطع به من داد. گفت ایرادِ تو این است که همه چیز را با عدد و رقم حساب می کنی.
بله، ایرادِ من این است که همه چیز را با عدد و رقم حساب می کنم. ولی ایرادِ نظام حکمرانی و منتقدانی که در دلِ خودش پرورش می دهد،  این است که به کلی با عدد و رقم قهر کرده و به دنبالِ «ریاضیاتِ جهادی» هستند.

✅ @karkhone

بازارها و سازمان‌ها

هربرت سایمن، نوبلیست دگراندیش اقتصادی، در مقاله‌ی معروفی می‌گوید که اگر یک موجود مریخی با تلسکوپ پیشرفته‌اش به مناسبات اقتصادی انسان‌ها نگاه کند، شگفت‌زده می‌شود که چرا آدم‌ها به اقتصادشان "اقتصاد بازار" می‌گویند، در حالی که این «سازمان‌ها» (و نه «بازارها») هستند که عمده‌ی فعالیت‌های اقتصادی‌شان را هماهنگ می‌کند. او می‌گوید که تلسکوپ این مریخی، سازمان‌های اقتصادی (شرکت‌های تجاری) را مناطق بزرگ سبزرنگی نمایش می‌دهد که توسط تعدادی خطوط قرمزرگ (که نمود مکانیسم بازارند) به یکدیگر متصل شده‌اند. به همین خاطر، عنوان اقتصاد سازمان‌محور بیشتر برازنده‌ی این سیستم است تا اقتصاد بازارمحور؛ از نگاه مریخی در یک اقتصاد بازاری سازمان‌ها صرفا یک سری نقاط اتصال سبزرنگند که توسط شبکه‌ی گسترده‌ای از خطوط قرمزرنگ (بازار) به یکدیگر متصل شده‌اند.

به طور مشابه، نوبلیست دیگری به نام رونالد کوز نیز معتقد بود که «مکانیسم سازمان» ماهیت متفاوتی نسبت به «مکانیسم بازار» دارد. بازارها سازوکار 'نامتمرکز' تصمیم‌گیری و تخصیص منابع توسط میلیون‌ها میلیون انسانند؛ در حالی که سازمان‌ها بر مبنای 'برنامه‌ریزی وسیع مرکزی' هدایت می‌شوند و منابع را تخصیص می‌دهند. از آن مهم‌تر، کوز معتقد بود که 'مبادلات بازاری' هزینه‌های هنگفتی (نظیر هزینه‌های مالی و زمانی جستجوی طرف مبادله، مذاکره و چانه‌زنی، تضمین اجرای قرارداد و..) به طرفین مبادله تحمیل می‌کند که هزینه‌ی مبادله نام دارد و این هزینه‌ها کارآیی مکانیسم بازار را کاهش می‌دهد. در نتیجه، انسان‌ها خیلی اوقات ترجیح می‌دهند که برای برآورده‌سازی اهداف و نیازهایشان، به جای استفاده از مکانیسم پرهزینه‌ی بازار و مبادله، دور یکدیگر جمع شوند و 'سازمان' (یا 'بنگاه') تشکیل دهند و از این طریق همکاری بلندمدت با یکدیگر داشته باشند.

در این زمینه، سرنوشت ابرشرکت خرده‌فروش Sears، مرز میان «بازار» و «سازمان» را برایمان روشن می‌کند. در سال ۲۰۰۴، مدیر نامدار کسب‌وکاری به نام 'ادی لمپرت' در راُس شرکت قرار می‌گیرد تا سیرز را از رکود خارج کند. این شخص که عمیقاً به مکانیسم بازار و 'آین رند' (نویسنده معروف لیبرتارین) باور داشت، تمرکززدایی گسترده‌ای در سازمان بزرگ سیرز کلید می‌زند، سازمان را به ۴۰ واحد مجزّا تقسیم می‌کند و آنان را به رقابت با یکدیگر وا می‌دارد. لمپرت یک مکانیسم بازار داخلی در سیرز به راه انداخت که در آن هر کدام از واحدها هیئت مدیره‌ی خودشان را داشتند و تنها هدفشان بیشینه‌سازی سود واحدشان - ولو به قیمت زیان سایر واحدها و کل شرکت - شده بود.

از آن زمان مبادلات پولی جای همکاری میان واحدها را گرفت و بدین ترتیب فلسفه‌ی وجودی 'سازمان' که با همکاری معنا می‌یابد در سیرز متلاشی شد. رقابت عرصه را بر همکاری تنگ کرد، معضلات سیرز دوچندان شد و سرمایه‌گذاری‌اش به شدت کاهش یافت. این تجربه نشان می‌دهد که مکانیسم 'سازمان' به مثابه‌ی نیروی پیشران کاپیتالیسم مدرن فلسفه‌ی متفاوتی از مکانیسم بازار دارد. بخاطر داشته باشیم که مشابه اقتصادهای متمرکز سوسیالیسیتی، یک سازمان بزرگ و متمرکز اقتصادی نیز می‌تواند دچار 'معضلات اطلاعاتی' شود. برای مثال، اگر سازمان‌ها از حدی بزرگ‌تر شوند، مدیریتشان دشوار و پیچیده می‌شود و به دنبالش جریان رفت‌وبرگشت اطلاعات اقتصادی میان واحدهای مختلفشان به اختلال کشیده شود و در نهایت به عملکرد شرکت لطمه می‌زند (موسوم به اتلاف ناشی از مقیاس). سازمان‌های بسیار بزرگ ناچارند که در قابلیت‌های مدیریتی و سازمانی‌شان سرمایه‌گذاری کنند تا اختلال‌های اطلاعاتی را به حداقل رسانند.

بر این اساس، «برنامه‌ریزی کلان‌مقیاس مرکزی» یک خصلت انکارناپذیر و تفکیک‌ناپذیر کاپیتالیسم مدرن به شمار می‌رود. اگر برنامه‌ریزی مرکزی دولت‌ها را هم در کنار برنامه‌ریزی سازمان‌های تولیدی در تحلیلمان لحاظ کنیم، در می‌یابیم که اقتصادهای به‌اصطلاح 'بازاری' بسیار برنامه‌ریزی‌شده‌تر از چیزی است که تصور می‌کنیم. حال، نکاتی که در اهمیت سازمان و برنامه‌ریزی سازمان‌یافته‌ی مرکزی اشاره شد دلالت‌های سیاستی نیز برای کشورهای در حال توسعه به همراه دارد. دست‌اندازهایی که سرعت توسعه‌ی اقتصادی در این کشورها را کم می‌کند بیش از آنکه به نبود بازار و مبادلات بازاری ارتباط پیدا کند، به کمبود سازمان و سازماندهی پیشرفته‌ی تولیدی بر می‌گردد که در ادامه به آن می‌پردازیم...

✅ @karkhone

طی ۵۰ سال اخیر، ما ایرانیان بیش از آنچه تولید کرده باشیم، مصرف کرده‌ایم. نفت علت ایجاد این نامعادله بود.

مکانیسم آن هم به صورت زیر بود:
دولت پول فروش نفت را به بانک مرکزی می‌داد و در ازای آن ریال می‌گرفت و آن را به نسبتی که خود صلاح می‌دانست بین گروه‌های مختلف تقسیم می‌کرد. این فرآیند هر سال موجب گسترش و افزایش پایه پولی می‌شد که نتیجه آن تورم بود. نرخ دلار هم می‌باید متناسب با تورم افزایش می‌یافت اما دولت مانع می‌شد که منبع آن هم وجود حجم بزرگی از دلار نفتی بود. در ادبیات اقتصادی به این پدیده سرکوب ارزی می‌گویند که متروک‌ترین روش برای کنترل تورم است. نتیجه سرکوب ارزی در کنار تورم داخلی که موجب می‌شد دستمزد نیروی انسانی به اندازه تورم رشد کند اما دلار کمتر از تورم رشد یابد، توان خرید بالا و مصنوعی درآمد ما ایرانیان بود. نتیجه آنکه، ما قادر بودیم کالاهایی را مصرف کنیم که اگر نبود این سیاست سرکوب ارزی، امکان آن برایمان میسر نمی‌شد.
حالا تقریبا یک دهه است که این معادله به دلیل کاهش فروش نفت ناشی از سیاست‌های خارجی جمهوری اسلامی و تنش هسته‌ای، به یک نامعادله بدل شده است. برای تبدیل مجدد آن به یک معادله دو راه بیشتر وجود ندارد؛
- بازگشت مجدد درآمدهای نفتی که مستلزم رفع تنش بین‌المللی است که افق روشنی برای آن وجود ندارد چرا که این تغییر رویه تبعاتی برای جمهوری اسلامی در پی دارد که تنها به مناقشه هسته‌ای محدود نخواهد شد ضمن آنکه جمهوری اسلامی ناچار خواهد بود در سایر موارد هم تجدیدنظر کند.
- کاهش سطح مصرف و رساندن آن به سطحی که با تولید بدون نفت، متعادل شود.

مشاهده آثار وقوع هر دو مورد بالا یا ترکیبی از آنها در اقتصاد نیازمند زمان است چرا که اصلاحات اقتصادی با تاخیر آثارش را نشان می‌دهد ضمن آنکه هزینه زیادی هم به مردم و هم به هر دولتی وارد خواهد کرد که وارد چنین گودی شود. همزمان، اجرایی شدن این دو، نیازمند سطحی از اعتماد به دولت و وفاق ملی است که به ویژه در دهه از دست رفته ۹۰ به کمترین میزان تاریخی خود سقوط کرده است.
زمامداران ایران در چهار دهه گذشته آنقدر وعده داده‌اند و آنقدر خلف وعده کرده‌اند که دیگر کمتر کسی پیدا می‌شود که حاضر باشد حتی وقتش را برای شنیدن آنها تلف کند!
مردم می‌بینند که حاکمیت نه تنها هیچ گامی در مسیر اصلاح رویه‌ها و رویکردهای خود برنمی‌دارد که هر بار که کشور به نقطه بحرانی می‌رسد، اشتباهات گذشته آن هم به شکل مخرب‌تر تکرار می‌شوند، مطالباتشان نادیده گرفته شده و هر روز بر طول و عرض معضلات آنها نیز افزوده می‌گردد.
این وضعیت ما را در یک نقطه تقابل قرار داده است: تقابل بقا!
هر دو سمت ماجرا به ویژه در چند سال گذشته در حال جدال برای بقا هستند. مردم دیگر نه تنها امیدی به بازپس‌گیری و بقای رفاه از دست رفته خود ندارند، با جدال عمیق‌تر و حادتر زیستن در فلاکت گسترش‌یابنده که هیچ کورسویی از بهبود هم در آن دیده نمی‌شود نیز دست به گریبانند. ضمن آنکه حاکمیت نه تنها هیچ حرکتی از خود برای افق‌گشایی نشان نمی‌دهد که فساد فزاینده در تار و پود سیستم، امکان هر حرکت و ایجاد افق در ذهن مردم را هم از او ستانده است.
در این وضعیت، هر حرکتی از سوی طرفین که حامل نشانی از پذیرش مطالبات طرف مقابل باشد، علامت ضعف و عقب‌نشینی را به دیگری مخابره می‌کند که می‌تواند دومینووار سایر عرصه‌ها را هم به تصرف طرف پیروز درآورد!
این ممکن است که حاکمیت با افزایش دوز سرکوب، مطالبات مردم را برای مدتی به عقب براند اما این سرکوب با توجه به عدم خواست و توان حاکمیت برای اصلاح رویه‌ها، در مراحل بعد می‌تواند شدت و عمق اعتراضات را گسترده‌تر کند که به ویژه تجربه ۶ سال اخیر مصداقی است بر این ادعا!

✅ @karkhone

رونالدو در تهران و درس ها و عبرت های آن

| صلاح الدین خدیو

رونالدو در تهران حضور یافت، نه در ترکیب یک تیم اروپایی، بلکه در قالب تیم النصر عربستان.
کشوری که تا همین اواخر به عنوان محافظەکارترین کشور مسلمان و اصلی ترین مدافع راست کیشی دینی شناخته می شد.
عزم بن سلمان برای بنای اقتصادی بدون نفت و فوق پیشرفته و خلق هویتی ملی کە سهم مذهب در آن کمتر باشد، رونالدو را به ریاض آورده است.
" صلح  چینی " ایران و عربستان هم امکان حضور این ابرستاره را در تهران فراهم آورد و صحنەهای مهیج امروز را آفرید.
دویدن مردم مشتاق دنبال اتوبوس و فتح هتل اسپیناس، از معدود هتل های پنج ستارەی ساختە شدە در تهران پس از انقلاب از تصاویر ماندگاری هستند که حال و احوال این روزها را روایت می کنند.
هتل ها و تورنمنت های ورزشی از قضا نشانەهای رونق اقتصادیند و فقر در این حوزەها نمایانگر کسادی اقتصاد و انزوای جهانی آنست.

سولژنیتسین ناراضی معروف روس در اواسط دهەی هفتاد نامەای پیشگویانە به زمامداران شوروی با این مضمون نوشت.
...کمونیسم یک ایدئولوژی اروپایی است که در زادگاهش آن را جدی نگرفتند. اما اینک دو دهه است که ما با چینی ها بر سر حقانیت ایدئولوژیک و این که خلوص عقیده و راست کیشی کدام بیشتر است، درگیر یک رقابت مرگباریم.
وقتش رسیده این عطیه را به چینی ها پیش کش کنید و بگذارید چند صباحی هم آنها دلشان را خوش کنند و میهن مادر جهان سوسیالیسم شوند!
تا اینجا هم برای ما زیادی است، جای آن به توسعه کشور و رفاه مردم و آبادانی سیبری بپردازید...

رقابت ایران و عربستان بر سر رهبری جهان اسلام و نفوذ در خاورمیانه، یادآور منازعەی چین و روسیه بر سر ایدئولوژی و ژئوپولتیک در دهەهای پایانی قرن بیست است.
نسخەی اوریجینال اسلام سیاسی به مثابەی برساختەای مدرن در اصل یک ایدئولوژی مصری است که بعدها در ایران و عربستان صورت بندی های تازەای پیدا کرد.
مخاطب  سولژنیتسین مقامات شوروی بودند، اما شگفتا چینی هایی که روس ها را مرتد و خائن به آرمان کمونیسم می دانستند، ناگهان به خود آمده و پند او را آویزەی گوش نمودند.
داستان این بود که کمونیست های چینی از سال 1978 عملا ایدئولوژی را کنار نهادند و تمام وقت به اقتصاد پرداختند و از سرنوشت شوم شوروی در امان ماندند.

اکنون معلوم نیست کدام روشنفکر اصلاح طلب یا فن سالار خردمند زیر عبای بن سلمان رفته و مجابش کرده که رهبری جهان اسلام و پرچمداری اسلام سیاسی را به ایران بسپارد.
و بجای حمایت از جیش الاسلام در جنگ سوریه مشغول ساختن شهر نئوم و میزبانی از رونالدو و مسی و کریم بنزما گردد!
هر که بوده کار و کاسبی خوبی یاد ولیعهد جاه طلب و بلندپرواز داده است.
توسعەی اقتصادی به تنهایی نسخەی نجات بخش عربستان و احیاگر ساختار سیاسی غیردمکراتیک آن نیست.
اما مانند تجربەی شرق آسیا حتما از پس توسعه و افزایش ثروت عمومی، دمکراسی هم خواهد آمد.
مهم آنست که اکنون کشورهای حاشیەی جنوبی خلیج فارس به یک کانون مهم اقتصاد جهان و پیشانی خاورمیانەی جدید تبدیل شدەاند.
رونالدو، آرامکو، خطوط هوایی قطر و امارات، جاذبەهای سحرانگیز دوبی و ...از مظاهر این دنیای جدید هستند.
عرب هایی که زمانی با شعار "ثورة ثورة حتی النصر" در ما شور انقلاب و مبارزه بر می انگیختند، امروز " النصر " شان را با ستارەهای جهان فوتبال می آرایند و فتح و نصرتشان را در بانک داری و تجارت و خرید باشگاه ها و سوپرلیگ ها می یابند.


✅ @karkhone

‏زمانی که بایدن برای ریاست جمهوری نامزد شد، قول داد که عربستان سعودی را منزوی کند و پس از انتخاب شدن، آن را به یک "یتیم بین المللی" تبدیل کند. بایدن همچنین ماه گذشته وعده داد که حتی در صورت سفر به عربستان سعودی (به اتهام قتل روزنامه نگاران) با ولیعهد دیدار نخواهد کرد. اما بایدن، برای گدایی نفت نه تنها با ولیعهد دیدار کرد (همان مردی که به خاطر مرگ جمال خاشقجی، روزنامه‌نگار، به دادگاه کشانده بود، مشت زد. او به زودی با روشی که اقتصاد آن ها پیش می رود با پوتین برخورد خواهد کرد.) ، بلکه مانند یک دوست قدیمی گفت و گو کرد و خندید و اصلا به موضوع کشته شدن خبرنگار اشاره نکرد. وعده های بایدن بی ارزش است. حرف چپ ها بر اساس نیازشان تغییر می کند.

✅ @karkhone

«اپل» و «آمازون» در راه ایران

اخیرا تصاویری در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است که نشان می‌دهد شرکت «vision os» یا همان اپل و شرکت «آمازون» در ایران چراغ خاموش برندشان ثبت شده است. تصاویری که ساختگی نیست و وقتی به سایت روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران سر می‌زنیم، با شماره ثبت موجود می‌توانیم سندیت آنها را اثبات کنیم.

ظاهر قضیه ثبت این علائم تجاری این‌گونه بوده که گویی قرار است این دو غول فناوری در ایران فعالیت رسمی خود را آغاز کنند، اما پشت پرده آن چیز دیگری است.

واقعیت این است که یک وکیل با اهداف بیزینسی شخصی اقدام به این کارکرده است؛ در واقع دریافت حق‌الوکاله دلاری برای ابطال علائم تجاری اپل و آمازون در ایران باعث شده است که همه تصور کنند اتفاقاتی در راه است؛ درحالی‌که جز یک حرکت فردی، تحول جدیدی در زمینه ورود این برندها رخ نداده است.

در مورد تقاضای اخیرالانتشار ثبت علامت تجاری «آمازون»، آنچه از آگهی روزنامه رسمی برمی‌آید این است که این علامت پیش‌تر در تاریخ1400.4.23 توسط شخص غیر ذی‌حقی ثبت‌شده است. حالا شرکت آمازون از طریق نماینده قانونی خود هم‌زمان با اظهارنامه تقاضای ثبت علامت تجاری خود به ثبت قبلی این علامت اعتراض کرده که مراتب رسیدگی خود را طبق قانون ثبت اختراعات، طی خواهد کرد.

در مورد تقاضای اخیرالانتشار ثبت علامت تجاری «اپل»، آنچه از آگهی روزنامه رسمی برمی‌آید این است که این اظهارنامه ثبت این علامت رأسا توسط شرکت اپل به عنوان مالک اصلی آمریکایی آن از طریق نماینده قانونی به‌عمل‌آمده است. بدیهی است اگرچه این ثبت علامت دلالت بر فعالیت عملی شرکت اپل در ایران نخواهد داشت؛ ولی نماینده قانونی این شرکت به نشانی مذکور در این آگهی در صورت داشتن اجازه از آن می‌تواند مانع استفاده غیرقانونی علامت تجاری «اپل» در ایران شود.

در واقع این دو شرکت با گرفتن وکیل قانونی در ایران به دنبال حفظ نشان تجاری خود هستند. آمازون به دنبال پس گرفتن نشان تجاری ثبت شده خود از شخص غیر ذی‌حق است. اپل نیز از طریق وکیل خود به دنبال برخورد با فروشگاه‌ها، شرکت‌ها یا مجموعه‌هایی است که به اسم این برند آمریکایی در ایران فعالیت غیرقانونی و بدون رعایت کپی‌رایت دارند، است.

✅ @karkhone

روی دیگر بنگاه‌داری بانکها

| علی سرزعیم

اخیرا با نصب یک دیوارنوشته در میدان ولیعصر، هجمه رسانه‌ای شدیدی علیه بنگاهداری و ملک‌داری بانکها مطرح شده و این فشارها تا حدی بالا گرفته که مقامات پولی و نمایندگان مجلس نیز با آن همسو شده‌اند. در این فضای یکسویه، شاید مناسب باشد موضوع از زاویه متفاوتی نیز نگریسته شود

ایده اصلی مخالفان بنگاهداری بانکها این است که آنها مثل جاروبرقی منابع جامعه را می‌بلعند و صرف توسعه بنگاههای خود میکنند. همچنین گفته میشود بانکها با خلق نقدینگی، تورم را به جامعه تحمیل میکنند و با منابعی که اینگونه خلق میکنند بنگاههایی میسازند که ارزش آنها سریعتر از تورم رشد میکند. بنابراین به هزینه جامعه منافعی را به جیب میزنند

اما باید موضوع را در یک چارچوب درستتر نگاه کرد. بانک یک بنگاه اقتصادی است که باید سودآور باشد. اگر قرار باشد فشارهای سیاسی موجب شود تا نرخ وام خیلی افزایش نیابد و وامهای معوق به بهانه‌های مختلف امهال شود، فعالیت اصلی بانکها که واسطه‌گری مالی است زیان‌ده میشود. در عمل هم فعالیت اصلی بانکها در اکثر بانکهای ایران زیان‌ده است و درآمدهای جانبی مثل کارمزد برخی خدمات در حدی نیست که بتواند این زیان را بپوشاند. آنچه در عمل موجب میشود زیان بانکها پوشانده شود یا از محل افزایش قیمت ارز است (برای بانکهایی که موقعیت ارزی باز مثبت دارند) یا از محل سود بنگاههای اقتصادی وابسته! اگر قرار باشد بانکها فعالیت اقتصادی غیرمرتبط نداشته باشند، عمده بانکهای کشور وارد زیان مستمر میشوند! آیا صلاح است با یک نظام بانکی ورشکسته روبه‌رو باشیم؟

شرط اصلی فاصله گرفتن بانکها از بنگاهداری اقتصادی آن است که تابوی افزایش نرخ بهره شکسته شود. فشار اجتماعی شدیدی روی بانک مرکزی بعنوان سیاستگذار و بانکها وجود دارد که نرخ بهره افزایش نیابد و پیوسته کمتر از تورم باشد؛ زیرا در این حالت وام‌گیرندگان نفع زیادی از شکاف بین نرخ تورم و نرخ بهره وامها میبرند و عملا بخشی از صاحبان صنایع ایران اینگونه ثروتمند شده‌اند! طبعا وقتی کسی مزه رانت را چشیده باشد، نمیتواند به سادگی از آن گذر کند و فشار شدیدی وارد میکند تا نرخ بهره مثل گذشته کمتر از تورم بماند. البته بازنده اصلی این وضعیت توده مردمی هستند که سپرده‌های خود را در حسابهای پس‌انداز بانکی میگذارند که سود کمتر از تورم میدهد. در این چارچوب یک بازتوزیع ثروت از سپرده‌گذاران به وام گیرندگان صورت میگیرد یعنی قدرت خرید از اکثریت فقیر یا طبقه متوسط به بخش برخوردارتر یا شرکتهای دولتی منتقل میشود

اگر نرخ بهره و سود بانکی بالاتر از تورم شود، آنگاه سپرده‌گذاری مدت‌دار بمعنای کاهش قدرت خرید نخواهدبود و وام‌گیری رانت تلقی نمیشود. در این حالت نیازی نیست تا سود بنگاههای اقتصادی جبران زیان عملیات اصلی بانک را بکند.
نکته دوم آن که در ترتیبات فعلی اکثر قوانین خصوصا موارد متاخر به نفع وام‌گیرندگان بدعهد است که در پرداخت به موقع بدهی خود کوتاهی کرده‌‌اند. اگرچه شوکهای بیرونی مثل تحریم بر این عامل موثر بوده، اما همگی وام‌گیرندگان بدعهد خود را قربانی معرفی میکنند و ترتیبات دولتی مثل ستاد تسهیل جانب آنها را میگیرد. در مراجع قضایی هم نوع نگاه به بانکها عموما منفی است و عمدتا جانب مشتریان حتی بدعهد گرفته میشود و چون تصور میکنند بانکها خیلی ثروتمند هستند، رسیدن یک ضرر به بانک را جدی تلقی نمیکنند. درنتیجه بانکها وقتی میبینند در بازپس گرفتن وامی که پرداخت کرده‌اند مشکل دارند، ترجیح میدهند وام را به بنگاههای خود بدهند که بازپس‌گیری مشکل نداشته باشد. بنابراین اگر میخواهیم بنگاهداری بانکها منتفی شود، باید رویه‌های برخورد با وامهای نکول‌شده اصلاح شود و اقسام ترتیبات امتیازآمیزی که برای بدعهدان ایجاد شده، تغییر کند

نکته آخر این که در بسیاری از بانکها آنچه نجات‌دهنده آنها بوده، املاک و داراییهای ملکی و بنگاههای اقتصادی آنها بوده. ناترازی شدیدی که ترازنامه بانکها وجود داشته، بدلیل نکول شدید اعتبارات بانکی بوده است. حال وقتی قیمت دارایی مثل مسکن افزایش می‌یابد، میتواند جبران‌کننده آن ناترازی باشد. یک لحظه فرض کنید که همه بانکها همه املاک و بنگاهها و حتی شعبه‌های خود را واگذار کنند و در شعبه‌های استیجاری مستقر شوند. سال بعد همه این بانکها به افلاس می‌افتند؛ زیرا ناترازی بانکها به یک بحران فوری تبدیل میشود. در آن وضعیت خیالی یا باید ثروت سهامداران بانکی را صفر کرد و حتی سپرده سپرده‌گذاران کلان را کاهش داد یا از دولت خواست که سرمایه جدید تزریق کند. آیا واقعا دولت در مقامی هست که بتواند به کل شبکه بانکی تزریق سرمایه کند؟

ادامه مطلب

✅ @karkhone

یک رفت و برگشت نیویورک: ششصد هزار دلار!

| محمدرضا اسلامی


این هفته یکبار دیگر (همچون هزاران ایرانی) مجبور شدم که از فرودگاه امام تهران حدود ۲ ساعت به طرف جنوب رفته، چند ساعت در فرودگاه دوبی معطل شده، و سپس مجدداً همان دو ساعت را از جنوب ایران به سمت شمال کشورمان پرواز کرده تا نهایتا امکان سفر به آمریکای شمالی میسر شود.

دلیل این چهار ساعت «پرواز بی دلیل» و همچنین آن چند ساعت «ترانزیت بی دلیل در دوبی» این است که هیچ پروازِ مستقیمی میان تهران و آمریکا نیست.

این بار هم بیشتر مسافرین پرواز را شهروندان هندی تشکیل می دادند. مهندسین و مدیران هندی که در شرکتهای فنآوری کار می کنند و برای سفر به سرزمین شان از فرودگاه دوبی استفاده می کنند. افرادی که قطعا «ترانزیت در تهران» می توانست امکان بهتری برای سفر آنها از هند به ایالات متحده باشد.

هواپیمای این پرواز، ایرباس آ-۳۸۰ است. هواپیمایی که رقیب بوئینگ ۷۴۷ محسوب می شود. هواپیمایی دو طبقه که ظرفیت ۶۱۵ صندلی مسافر را داراست(!) و می تواند بدون توقف از دوبی تا نیویورک را پرواز کند. همین هواپیما در مسیری طولانی تر می‌تواند فاصله دوبی به سانفرانسیسکو (یا لس آنجلس/سیاتل) را بدون وقفه پانزده ساعت روی هوا باشد.

پانزده ساعت پرواز از دوبی تا کالیفرنیا، سپس چند ساعت توقف بر روی زمین (برای کارهای سوختگیری/سوارشدن مسافرین جدید) و «مجددا پانزده ساعت روی هوا» برای بازگشت از کالیفرنیا به دوبی!

این سوال مطرح می شود که «یک پروازِ» اینگونه چقدر درآمد برای هواپیمایی امارات دارد؟

با فرض اینکه ۸۰درصد از صندلیهای پرواز ایرباس از دوبی به نیویورک فروخته شود (که البته در عموم موارد تمام صندلیها فروخته می شود)
و با فرض اینکه متوسط قیمت یک بلیط یکطرفه ۷۰۰ دلار باشد،
عملا یک پرواز دوبی به نیویورک بیش از ۳۰۰٫۰۰۰$ (سیصدهزار دلار) گردش مالی برای هواپیمایی امارات ایجاد می کند.

‌ یعنی‌ یک «رفت و برگشت» این هواپیما ۶۰۰٫۰۰۰$ (ششصد هزار دلار) گردش پول برای امارات.

حال اگر فرض کنیم این هواپیما در طول یک هفته فقط ۲ بار این مسیر را طی کند، یعنی «یک هواپیما» معادل ۱ میلیون و ۲۰۰هزار دلار گردش مالی برای هواپیمایی امارات ایجاد می کند.
بله! فقط یک هواپیما.
و فقط یک هفته!

بدیهی است که «گردش مالی» با «درآمد» (سودخالص) متفاوت است، اما همه مدیران و آشنایان به مفاهیم بازارهای مالی در دنیای مدرن می دانند که وجود «گردش مالی» شرط اولیه حیات یک بنگاه اقتصادی است.

در یادداشت قبل + ذکر شد که فرودگاه دوبی در سال گذشته ۶۶ میلیون نفر مسافر و ترانزیت هوایی داشته است.
وقتی فقط یک هواپیما در طول «یک هفته» بیش از یک میلیون ‌و ۲۰۰ هزار دلار گردش پول ایجاد می کند واضح است که چرا می گوئیم «فرودگاه از چاه نفت درآمدزا تر است».

این گزاش آسوشیتدپرس + توضیح می دهد که فرودگاه دوبی در سال گذشته ۲۹ میلیارد دلار گردش مالی داشته که منتهی به حدود ۳ میلیارد دلار سود خالص شده است.

همین اعداد و ارقام فوق را مشاورین اردوغان برایش فهرست کردند و همین نگاه باعث شد که ترکیه ظرف مدت چهار سال (2018 تا 2022) چنان پول پاشی هنگفتی در پروژه فرودگاه جدید استانبول کند، که این فرودگاه بتواند رقیب جدی فرودگاههای دوبی و قطر شود.

همزمان با استانبول قطریها هم بودجه هنگفتی صرف توسعه فرودگاه بن حمَد کردند چون باور داشتند که در دنیای مدرن توسعه فرودگاهی به اندازه توسعه میادین نفت و گاز مهم است (و شاید مهمتر!).

واضح است که دولت ایران و دولت آمریکا سالهاست که رابطه مستقیمی ندارند ولی سوالی که مطرح است اینکه آیا نمی توان از ظرفیت فرصت تجاری ترانزیت هوایی میان هند به آمریکا استفاده کرد؟
آیا نمی توان شرایطی را فراهم کرد که هزاران مدیر هندی که در آمریکای شمالی زندگی می کنند پولشان را به جیب اعراب (فرودگاههای قطر و دوبی) یا ترکیه (فرودگاه استانبول) نریزند؟
آیا هیچ راهی وجود نداشته و ندارد که امکان ترانزیت هوایی میان تهران و نیویورک (یا تهران و کالیفرنیا) برقرار شود؟

کشور قطر در سال ۱۹۷۱ تاسیس شده است. ایران ایر در سال ۱۹۷۴ (یعنی در زمان سه سالگی قطر!) هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ سفارش داده و پرواز مستقیم به نیویورک برقرار کرده بود.
این پرواز بلندترین پرواز غیرتجاری بدون توقف در دنیا بود که تا آن زمان انجام می شد. اما حال شرایط ما در منطقه حکایت این بیت حافظ شده:

سخن درست بگویم، «نمی توانم دید»/
که مِیْ خورند حریفان و من نظاره کنم

کلام آخر اینکه به غیر از آن هزاران مدیر ارشد هندی در شرکتهای مایکروسافت، اوبر، آمازون، گوگل، فیس بوک...، هزاران ایرانیِ تحصیلکرده در برترین مراکز دانشگاهی/صنعتی آمریکا مشغول به کار هستند. چرا و به چه دلیل از چنین ظرفیتی چشم پوشی می کنیم؟

✅ @karkhone

در ستایش مدارس خصوصی

| سینا ملایری

۱.در زمانه‌ای که همه‌ی حرف‌ها از « سراب عدالت اجتماعی» است و همه، در پی ایجاد «عدالت آموزشی» هستند، نوشتن دفاعیه‌ای بلندبالا از مدارس خصوصی ممکن است تندروی باشد؛ اما زمانی یکی از دوستانم به من یاد داد که کسانی که تندروی نکنند «خیلی به دل بزرگان» نخواهند نشست. با اینکه با کلیت حرفش موافق نبودم، اما اینجا به حرفش گوش می‌دهم.

۲.مدت طولانی‌ای است که حرف، از «نابرابری آموزشی» است. برخی در پی ایجاد برابری در آموزشند، یعنی همه یک نوع آموزش یکسان و طبیعتاً دولتی ببینند (که طبیعتاً وعده‌ی نوع خوبش را می‌دهند). در این راستا، کسانی که از قضا کم هم نیستند، کمر به نابودی سیستم خصوصی در آموزش و پرورش زده‌اند.

همیشه وقتی بحث «نئولیبرالیسم» داغ می‌شود، حرفی که شدیداً تکرار می‌شود این است که «شما نئولیبرال‌ها آموزش و درمان را خصوصی کرده‌اید» و این را به عنوان یک مشکل اساسی قلمداد می‌کنند. این جانوران حیرت‌انگیزِ آکادمیا، در پی تئوریزه کردن دخالت دولت در این دو حوزه‌اند، و این که باید حتما این دو حوزه «دولتی» شوند، تا «عدالت آموزشی» برقرار شود.

در این نوشتار، استدلال می‌کنم چرا وضعیت فعلی آموزش، بسیار بهتر از یک وضعیت کاملا «دولتی» است؛ و چرا باید خصوصی‌سازی از این هم پیشتر برود.

۳.نیاز به قلم‌فرسایی نیست، اگر گذرتان، یا گذر فرزندتان، یا یکی از فرزندان خویشانتان به مدرسه یا دانشگاه افتاده باشد، حتماً با سیل درس‌های بی‌بُنیه‌ی ابلهانه‌ای روبه‌رو شده‌اید که ابداً در یک سیستم «خصوصی» جایی ندارند: از »«آمادگی دفاعی» و «تفکر و سبک‌زندگی» گرفته، تا واحدهای «سرودهای انقلابی» و «فلسفه‌ی تربیت در اسلام» و «اندیشه‌ی اسلامی» و «وصایای امام». در کدام سیستم خصوصی، این حجم هدررفت منابع رخ می‌دهد؟ توجه داشته باشید که برای هر کدام از کتاب‌های آمادگی دفاعی، سالانه حجم عظیمی کاغذ یارانه‌ای مصرف می‌شود. تعداد زیادی معلم این ساعت‌ها را برمی‌دارند و بابت ارائه‌ی «هیچ»، حقوق می‌گیرند. وقت میلیون‌ها دانش‌آموز تلف می‌شود. این در دانشگاه هم هست، دروسی که واحد‌های زیادی دارند و وقت عظیمی از دانشجو تلف می‌کنند، وقتی که می‌توانست برای هر دانشجو، استفاده‌ی بهینه‌تری به ارمغان بیاورد. اساتیدی این درس‌ها را درس می‌دهند و برای درس دادن «هیچ»، حقوق می‌گیرندو پول عظیمی صرف تهیه‌ی کاغذ برای این دروس و چاپ کتاب‌هایشان می‌شود، و مبلغ عظیم‌تری هم از دانشجو بابت خریدش «تلف» می‌شود. پولی که، اگر درآمد مستقیم من و شما نباشد، پول نفت و مالیات من و شماست. اتلاف گسترده‌ی منابع در یک سیستم آموزشی دولتی، به قدر کافی دلیل بزرگی هست.

۴.دلیل دیگر، «گسترش ایدئولوژی دولتی» است. هر دولتی که آموزش را دولتی کند، می‌تواند انحصار بهره‌مندی از تاثیر بر اذهان یادگیرندگان را برعهده بگیرد.‌این مسئله، علی‌الخصوص در مدارس حادتر از دانشگاه‌هاست: دانش‌آموزان در پذیرش هرچه که به آنها گفته می‌شود، آسیب‌پذیرترند. این می‌تواند ابزار گسترش هر ایدئولوژی‌ای باشد: از ایدئولوژی‌های مارکسیستی-لنینیستی در آموزش چین و کره‌ی شمالی، تا «چپ فرهنگی و فساد LGBT» در مدارس ایالات متحده و عقاید ایدئولوژیک اسلامی در ایران. بی‌گمان هدف ثبت‌نام بسیاری از دانش‌آموزان در مدارس خصوصی در ایران، فرار از سرود‌های انقلابی و فوق برنامه‌‌هاست. کسانی که از اخراج برخی اساتید دانشگاه و جایگزینیشان با برخی استاد بی‌سواد دیگر دفاع می‌کنند، نباید این موضوع را هنگام دفاع از «آموزش دولتی» از یاد ببرند.

۵.افزایش فساد سیستماتیک در مدارس یکی دیکر از دلایل مهم دفاع از خصوصی شدن آموزش است. تا به حال تجربه‌ی آسیب جنسی در مدارس را داشته‌اید؟ نزدیکانتان چطور؟ بین دوستانتان تعریف‌هایی از فساد جنسی برخی معاونان و مدیران را شنیده‌اید که گاهی ممکن است با خنده این داستان‌ها را تعریف کنند؟ تا به حال چندبار شنیده‌اید کارمند دولت اخراج شود؟

این یکی از ویژگی‌های سیستم‌های بروکراتیک دولتی است که کارمندان آن، تقریباً ابدی‌اند و تا وقتی صندلی هست، رویش نشسته‌اند و بعضاً با بازنشستگی هم فارغ نمی‌شوند. این سیستم در آ.پ بسیار بدتر برقرار است. آ.پ گاهی از خلع مدیر معمولی یک مدرسه از سمتش ناتوان است. اگر با آ.پ از نزدیک برخورد داشته باشید، حجم ناتوانی‌اش را به چشم دیده‌اید: سیستمی بی‌اندازه فاسد، بزرگ و ناکارآمد، که ناکارآمد بودنش، برای همه‌ی ایران تقریبا از اوضح واضحات است. جمله‌ای بین کارمندان آ.پ ایران، که یکی از آنها صاحب این قلم نیز هست، وجود دارد که از قضا، دلایل عینی گسترده‌ای برایش هست: «در آ.پ، با فساد اخلاقی کاری ندارن. فقط مالی». آن هم، مالی نه به این دلیل که «دست پاک»ند، که به این دلیل که «سفره» کوچک است، و باید در انحصار عده‌ای قلیل باشد.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

در مذهبِ ما باده حلال است ولیکن
بی‌روی تو ای سرو گل‌اندام حرام است

با احترام و تأسف عمیق، درگذشت شادروان آقای اکبر شانه زن (بنیانگذار شرکت ایران شکلات با برند چیچک) را به خانواده صنعت تسلیت عرض می‌نماییم.

این افتخار و موفقیت‌هایی که آقای شانه زن به ارمغان آوردند، نشان از تلاش‌ها و استعداد بی‌پایان ایشان دارد. ارثی که همیشه در خاطرات مان خواهد ماند.

✅ @karkhone

🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁

✨ طراحی و برنامه نویسی انواع وب سایت و اپلیکیشن موبایل با استفاده از جدیدترین تکنولوژی های روز دنیا ✨


🎁 طراحی سایت فروشگاهی
🎁 طراحی سایت شرکتی
🎁 طراحی سایت خدماتی
🎁 طراحی سایت گردشگری
🎁 طراحی سایت پزشکی
🎁 طراحی سایت خبری
🎁 طراحی سایت دولتی
🎁 طراحی انواع اپلیکیشن موبایل (اندروید و آیفون)
🎁 طراحی اتوماسیون داخلی شرکت ها
🎁 طراحی باشگاه مشتریان اختصاصی
🎁 طراحی سیستم حسابداری اختصاصی
🎁 طراحی انواع ربات خزنده وب (Scraping)

✨و هر نوع خدمات برنامه نویسی که مورد نظر شما باشد!✨


راه های ارتباطی با ما جهت ثبت سفارش و دریافت مشاوره رایگان:

09106727900
alireza.abrishambaf@gmail.com
info@ideapractical.ir

🍁🍁🍁تخفیف ویژه پاییز🍁🍁🍁

بحران اقتصادی وقتی‌ست که همسایه‌ی شما شغلش را از دست بدهد.
رکود اقتصادی وقتی‌ست که شما هم شغل‌تان را از دست بدهید.
گشایش اقتصادی یعنی وقتی رییس جمهور شغلش را از دست بدهد!

✅ @karkhone

یکی از مهم‌ترین مسائلی که هویدا، در نخستین ماه‌های نخست‌وزیری‌اش با آن روبه‌رو شد، مساله گرانی بود. او اعلام کرد که برنامه‌های اقتصادی دولت منصور را ادامه خواهد داد، اما در عمل این اتفاق نیفتاد و اعتراضات گسترده مردم، موجب شد دولت به فرمان مستقیم شاه، قیمت بنزین، قند و برق را کاهش دهد.
اما پس از چندی بحران اقتصادی تازه‌ای پدیدار شد. در نتیجه فشارهای تورمی، قیمت‌ها به سرعت بالا رفت. دولت هم دستپاچه شد و درصدد چاره‌جویی فوری برآمد. دلبستگی هویدا به مکتب فرانسوی کنترل قیمت‌ها، و نیز این واقعیت که او در دوران جوانی به اندیشه‌های مارکسیستی، و گرایش دولت‌گرای همزاد آن تعلق‌خاطر داشت، همه دست‌به‌دست هم داد و در تعیین نوع سیاست مبارزه با تورم دولت تاثیر گذاشت. مهم‌تر از همه اینکه شاه هم همواره نسبت به مساله افزایش قیمت‌ها حساسیت خاصی داشت و برای کنترل قیمت‌ها، کاربرد قدرت دولت را بر استفاده از مکانیسم بازار ترجیح می‌داد. حاصل این شد که هویدا هم به جای استفاده از قدرت پولی و مالیاتی دولت، سیاست کاهش اجباری قیمت‌ها را پیش گرفت. صاحبان کالا چاره‌ای جز کاهش قیمت‌ها نداشتند. اگر هم از دستور دولت در این مورد سرپیچی می‌کردند، تحت پیگرد قرار می‌گرفتند و مجازات می‌شدند. به علاوه برای شکستن بازار گران‌فروشان، دولت چندین فروشگاه ویژه تاسیس کرد که در آنها کالاهای مختلف را به قیمت ارزان در اختیار مردم قرار می‌داد. این فروشگاه‌ها باب طبع توده مردم بود، اما آشکارا صاحبان صنایع و تجار را به خشم آورد. در اوایل دهه 40، سیاست کاهش اجباری قیمت‌ها، دست‌کم در کوتاه‌مدت، با موفقیت روبه‌رو شد (معمای هویدا، ص 241).

جلیل شرکا قائم‌مقام وقت بانک مرکزی، اتفاقات آن روزها را این‌گونه روایت کرده است: «وقتی درآمدهای نفتی شاه بی‌توجه به آثار منفی سیاست تزریق نقدینگی بر اثر سیاست‌های اقتصادی آن زمان افزایش یافت، تورم خود را نشان داد و قیمت‌ها رو به افزایش گذاشت، شاه مصر بود که این اتفاق ریشه اقتصادی ندارد. بلکه فکر می‌کرد غرض سیاسی پشت افزایش قیمت‌هاست. به بیانی دیگر، شاه می‌گفت قیمت‌ها بر اثر تورم افزایش نیافته بلکه کسبه، گران‌فروشی می‌کنند تا به او ضربه بزنند. فریدون مهدوی این نظرات را تایید کرد.»

شاه در مهرماه 1352 در اجلاس مشترک مجلس شورای ملی و سنا ضمن اینکه قول داد در برنامه پنج‌ساله آینده (برنامه چهارم) حداقل حقوق کارمندان به 10 هزار ریال افزایش خواهد یافت، در مورد گرانی اعلام کرد: «مبارزه بسیار شدید با گرانی به قوای انتظامی محول می‌شود» و این خود نشان از شدت گرانی بود. با شروع شدت گرانی در سال 1352، شاه اخطار کرد که اگر انجمن‌های مبارزه با گران‌فروشی موفق نشوند، نیروهای نظامی وارد عمل خواهند شد (اطلاعات، 14 /7 /1352).

با اوج‌گیری تورم، شاه دستور داد لایحه‌ای شدید برای مبارزه با گران‌فروشی تهیه کنند. او در اردیبهشت 1353 به علم گفت: «دولت دارد لایحه‌ای را تهیه می‌کند که به موجب آن کاسبکارانی که به جرم گران‌فروشی محکوم شده‌اند، اشد مجازات حتی اعدام خواهند شد» و درست یک ماه به وزیر بازرگانی جدید فرصت داد تا قیمت‌ها را پایین بیاورد. تهدید کرد که در غیر این صورت برای کاهش قیمت‌ها، از ارتش استفاده خواهد کرد. در واقع، فرماندهان ارتش، به دستور شاه تدارک چنین عملیاتی را آغاز کرده بودند.

✅ @karkhone

وقتی اعتصاب کارگران خودروسازی برای ترامپ و بایدن مهم میشود

| حسین رجب‌پور

روی کار آمدن ترامپ در ایالات متحده یک نقطه عطف بود. اوباما بعد بحران 2008 با شعار تغییر سر کار آمد اما نتوانست تغییر اساسی ایجادی کند. به عبارت دقیق‌تر او وارث تبعات رونق ابتدای دهه 2000 بود که در عین تعمیق شکاف‌های درآمدی میان طبقات پایین و ثروتمند جامعه، با ابزارهای ایجاد رونق کاذب پیش می‌رفت. یعنی با رونق بازار مسکن و بدهی. پوشش مخارج با بدهی بجای افزایش دستمزدها، نهایتاً منجر به سقوط بازارهای مالی شد و اوباما با شعار «تغییر» به قدرت رسید اما نتوانست تغییر جدی ایجاد کند.

در مقابل، ترامپ، کانون استراتژی انتخاباتی خود را «جهانی شدن» و تاثیر آن بر «اشتغال‌زدایی» قرار داد. ترامپ پس از به قدرت رسیدن، از قرارداد نفتا که کارخانجات آمریکایی را به مکزیک انتقال داد، همچنین از شراکت ترنس- پاسیفیک که چین را به کارخانه جهان تبدیل کرد خارج شد. ایده ترامپ این بود، نابرابری و کنترل اجتماعی سرمایه را رها کنیم و به جای آن روی قراردادهایی که اشتغال را از میان برده تمرکز کنیم. مسئله محوری که ترامپ مطرح کرد، تغییراتی بود که اشتغال صنعتی را در آمریکا از بین برده بود و میلیونها کارگر آمریکایی را به صنایع خدماتی با شغل کم انتقال داده بود. وی با قراردادن اشتغال در کانون رویکرد سیاسی خود، خواهان رها کردن دغدغه‌های محیط زیستی (برای بازگرداندن مشاغل آلاینده نظیر معدن‌کاری و نفت شیل و ...) بود، همچنین خواهان سیاست‌های ضد مهاجرتی جدی‌تر بود. اینها همه رویکرد «ابتدا آمریکا»ی وی را می‌ساخت.

این روزها، اشتغال از منظری دیگر به بحران در آمریکا تبدیل شده است. مسائل شغلی برآمده از هوش مصنوعی و تحول فناورانه (صنایع سبز) اشتغال، و بویژه اشتغال صنعتی را در ایالات متحده تهدید می‌کند. درحالی که هفته پیش اعتصاب نویسندگان، بازیگران و صاحبان استودیو در ایالات متحده بر سر دستمزدهای بیشتر و حفظ شرایط کاری از رقابت هوش مصنوعی، با موفقیت و پذیرش برخی از مهم‌ترین درخواست‌های آنها خاتمه یافت، اکنون کارگران سه گروه تولیدی بزرگ خودروسازی ایالات متحده یعنی فورد، استلانتیس و جنرال موتورز در اعتصاب به سر می‌برند. آنها بر سر دستمزدهای بیشتر، روزهای کاری کمتر و سهم بیشتر از سود چانه‌زنی می‌کنند. این درحالی است که هم بایدن و هم ترامپ، با نگاه به انتخابات ریاست جمهوری آینده و بویژه نقش این کارگران در آراء ایالت‌های حساس مانند میشیگان که محل اصلی صنایع خودروسازی ایالات متحده است، دستورکاری برای حمایت از این کارگران اتخاذ کرده‌اند.

به نوشته نیویورک تایمز، بایدن خود، فرزند یک کارگر آمریکایی است و خود را اتحادیه‌ای ترین رئیس جمهور ایالات متحده معرفی می‌کند. اما در حالی که کارگران در اعتصاب هستند، او می‌کوشد تا با حمایت از شعارهای این کارگران، این نکته را تذکر دهد که دولت باید یارانه‌هایی را به صنایع جدید اختصاص دهد، از جمله صنایع خودروبرقی تا در تحول بعدی فناوری و بویژه رقابت با چین در این حوزه عقب نیفتد. این درحالی است که تولیدکنندگان خودرو برقی نظیر تسلا، از کارگران اتحادیه‌ای استفاده نمی‌کنند و اساساً تغییر به سمت خودرو برقی با شعار کاهش تبعات تغییرات اقلیمی می‌تواند شغل کارگران صنایع سه خودروساز بزرگ را که در صنایع تولید خودروهای احتراقی (بنزینی) مشغولند به خطر اندازد.

در مقابل ترامپ هم می‌خواهد خود را مدافع کارگران صنعتی نشان دهد. در کانون بحث وی این پیام به اعتصاب‌کنندگان نهفته است که بایدن مثل همه دموکرات‌ها، اگرچه ادعای نمایندگی از حقوق کارگران را دارد، اما کاری برای شما نخواهد کرد. دلیلی ندارد بر خودروهای الکتریکی سرمایه‌گذاری کنیم که شرکت‌های چینی نظیر BYD در آن سریعاً بازار را در دست می‌گیرند. تغییرات اقلیمی را جدی نگیرید، این سرمایه‌گذاری روی آینده نیست، این از بین بردن وضعیت رفاهی امروز شما با وعده‌های پوچ است. ترامپ البته از رشد اتحادیه‌ها و لزوم اتحادیه‌ای شدن خودروسازان تولیدکننده خودروهای الکتریکی بحث نمی‌کند بلکه با بردن سطح بحث به رقابت چین، از امکان صرفنظر کردن از تغییرات اقلیمی بحث می‌کند. البته رهبران اتحادیه‌ها هم با چالش نگاه منفی ترامپ به اتحادیه‌ها و عدم تحقق برخی وعده‌های وی روبرو هستند و همین موضوع چالش جدی کارگران صنعتی در انتخابات بعدی را می‌سازد.

امروز نسبت میان رفاه عمومی و اقتضائات فناوری و تغییرات اقلیمی، چالشی جدی برای سیاستگذاری در اقتصادهای پیشرفته ایجاد کرده است. همچنین این ترسیم از تحولات آتی انتخاباتی در ایالات متحده نشان می‌دهد که چگونه فناوری و تغییرات سریع آن، در کانون مجادلات سیاسی قرار گرفته و اکنون انتخاب رویکرد مناسب برای آن چه درجه اهمیت بالایی در سطح سیاسی و سیاستی یافته است.

✅ @karkhone

نظریه‌پرداز برابری در نابرابری

| کلودیا گلدین؛ برنده نوبل اقتصاد 2023

«گلدین» از مشهورترین اقتصاددانان در شناخت اقتصادی انواع مسائل زنان، به ویژه در رابطه با بازار کار است و در این زمینه کارهای پیشگامانه‌ای انجام داده است. یکی از هسته‌های نظریه‌پردازی او طرح منحنی U شکل مشارکت زنان در بازار کار است. از نظر او نرخ مشارکت زنان متاهل در بازار کار طی فرایند توسعه، ابتدا رو به کاهش می‌گذارد و سپس هر چه کشورها توسعه‌یافته‌تر می‌شوند، نرخ مشارکت زنان بیشتر می‌شود و این حرکت U شکل را چه به لحاظ نظری و چه به شکل کمی در طول فرآیند توسعه و با استفاده از داده‌های ۱۰۰ کشور به اثبات می‌رساند (نمودار). اینکه چرا ابتدا سطح مشارکت زنان پایین می‌آید، به اعتقاد او، از یک طرف ناشی از اثر درآمدی قابل توجه‌ای است که ورود به بازارهای بزرگ‌تر با خود به همراه می‌آ‌ورد و از طرف دیگر در این مقطع زنان تحصیلات پایینی دارند و کار یدی برای آنها انگ اجتماعی دارد. لذا در ابتدای فرایند توسعه زنان هر چه بیشتر از نظام تولید سنتی در مقیاس پایین عموما خانگی و در مزارع کشاورزی فاصله می‌گیرند و به خانه‌‌ها بازمی‌گردند. اما اقتصادها که توسعه‌یافته‌تر می‌شوند، آن اثر درآمدی به تدریج تضعیف می‌شود و زنان که حداقل تحصیلات متوسطه پیدا کرده‌اند می‌توانند به محیط کاری یقه‌سفیدهایی وارد شوند که آن انگ اجتماعی را ندارد. لذا دوباره به بازار کار بازمی‌گردند.

برای آشنایی با وجوه نظریه‌پردازی‌های جدیدتر او نگاهی به آخرین کتاب او با عنوان «کار و خانواده: سفری طولانی به درازای یک قرن برای زنان به سوی برابری» در سال ۲۰۲۱، نشر دانشگاه پرینستون، می‌تواند راهگشا باشد (۱). «گلدین» در این کتاب به سیر تکامل نقش زنان آمریکایی در بازار کار و همزمان در خانواده، از جمله تاثیری که کووید-۱۹ بر این نقش داشته پرداخته است. او در ابتدای کتاب، به برخی از داده‌های مربوط به زنان در محیط کار اشاره می‌کند و به‌ویژه شکاف دستمزد و شکاف ارتقاء اداری زنان نسبت به مردان را مد نظر قرار داده است. گرچه بسیاری از این موارد امروز تحت عنوان « تبعیض جنسیتی» شناخته می‌شوند، اما تحلیل جالبی که او روی این اطلاعات می‌گذارد، انعکاسی از ذهن درخشان و قوه تحلیل متفاوت اوست.

«گلدین» هرگز نمی‌گوید که هیچ تبعیض و حتی آزار جنسی وجود ندارد، اما معتقد است که بخش عمده‌ای از این شکاف، به‌ویژه برای زنانی که متاهل هستند یا مسئولیت مراقبت از اعضای خانواده را دارند، به این دلیل بوده که آنها در بیشتر موارد عادت کرده‌اند که عقب‌نشینی ‌کنند و مرد زندگی خود را به جلو بفرستند. ساده‌تر، آنها عادت کرده‌اند یا دوست دارند در پشت مردان خود موضع بگیرند و ورود آنها به بازار کار بیشتر با هدف بهینه‌سازی درآمد خانواده بوده و نه اینکه مستقلا با شغل خود بتوانند تمامی هزینه‌ها را پوشش دهند.

یک زن و مرد که به هر نحو در کنار هم زندگی می‌کنند را در نظر بگیرید که وارد یک شرکت، مثلا یک شرکت آی.تی می‌شوند، شغلی مشابه‌ با حقوقی یکسان را شروع می‌کنند اما به تدریج جایگاه اداری و دستمزدهای آنها از هم متفاوت می‌شود. «گلدین» این مثال را کمی ملموس‌تر هم می‌کند. می‌گوید فرض کنید که این دو فرزندی هم دارند و برای تامین هزینه‌های زندگی در شکل ایده‌آل، تن به شغل‌های «حریصانه» یا «فزون‌خواهانه» (۲) می‌دهند و کاری را انتخاب می‌کنند که نیاز دارد ۲۴ ساعت روز در اختیار کارفرما باشند و هر زمان چه روزهای تعطیل، چه آخر هفته‌ها و چه حتی دور میز شام امکان دارد کارفرما با آنها تماس بگیرد. آنها پس از مدتی متوجه می‌شوند که این دسته از مشاغل که درآمد بیشتری دارد، برای هر دوی آنها مناسب نیست و یکی از آنها باید نقش مراقبتی و رتق و فتق امور خانه و کودک را هم برعهده بگیرد، گرچه که مانند دیگری که اداره را در اولویت قرار می‌دهد، کماکان همان ۲۴ ساعت در اختیار کارفرما است. عموم تجربه‌هایی که زوج‌های شاغل در جهان به ما نشان می‌دهند این است که زن نقش والدین شاغل اما با اولویت خانه را بازی خواهد کرد.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

‍ در ضرورت هماهنگی سیاست‌های صنعتی و تجاری
ده درس‌ سیاست‌گذاری امروز هند برای ایران

ممنوعیت واردات لپ‌تاپ در هند از امروز

هند از پنجشنبه ۱۲ مردادماه ۱۴۰۲ (۳ آگوست ۲۰۲۳) اعلام کرد که واردات تمام لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی به این کشور را متوقف خواهد کرد و هر نهاد و شرکت واردکننده‌ای که قصد دارد لپ‌تاپ و رایانه‌ای را برای فروش به هند بیاورد، باید برای «مجوز معتبر واردات محدود» (۱) درخواست دهد. این تصمیم ناگهانی به این معنی است که شرکت‌هایی مانند «اپل» برای فروش «مک‌بوک‌»، «مک‌مینی» و دیگر رایانه‌های خود در هند، باید واردات این اقلام را متوقف کنند. در خصوص شرکت‌های «لنوو»، «اچ‌.پی»، «ایسوس»، «ایسر»، «سامسونگ» و سایرین نیز وضع بر همین منوال خواهد بود و این شرکت‌ها دیگر قادر نخواهند بود لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی خود را برای فروش در هند وارد کنند.

امروز بیشتر لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های شخصی فروخته شده در هند، در کشور چین تولید یا مونتاژ می‌شوند و با این قانون جدید که صبح امروز پنج‌شنبه ۱۲ مرداد از سوی اداره کل بازرگانی خارجی هند صادر شده، دولت هند سعی دارد بخشی از این چرخه تولید و مونتاژ را از چین به هند منتقل کند، دقیقا همان سیاستی که پیش از این هند در خصوص گوشی‌های هوشمند اتخاذ کرده بود. در بخشنامه این اداره کل چنین آمده است: «واردات لپ‌تاپ، تبلت، رایانه‌های شخصی یک‌تکه، و رایانه‌ها و سرورهای بسیار کوچک ... ممنوع خواهد بود و واردات محدود آنها نیز صرفا منوط به اخذ مجوز معتبر می‌شود».

به یاد می‌آوریم که همین دو روز پیش (سه‌شنبه ۱۰ مردادماه) بزرگ‌ترین شرکت سهامی عام هند، یعنی شرکت چندملیتی و خوشه‌ای «ریلیانس اینداستریز» (۲) که جزء ۱۰۰ شرکت بزرگ جهان به شمار می‌آید و در حوزه‌های متنوعی از انرژی، پتروشیمی و گاز طبیعی گرفته تا فروشگاه‌های خرده‌فروشی، صنایع مخابراتی و نساجی فعالیت می‌کند و تقریبا ۷ درصد کل صادرات هند را در اختیار دارد، نسخه پیشرفته‌تر لپ‌تاپ خود به نام «جیوبوک» را رونمایی کرد و امروز امکان خرید آن در سایت «آمازون» فراهم شده است. مسلما چنین سیاستی به نفع «ریلیانس» و دیگر شرکت‌های مشابه هندی تمام خواهد شد که اگرچه لپ‌تاپ‌های برند خود را از چین وارد می‌کنند اما می‌توانند آسان‌تر از شرکت‌های رقیب خارجی مجوز واردات دریافت کنند. در حال حاضر ۶۵ درصد بازار ۸ میلیارد دلاری لپ‌تاپ و کامپیوتر هند در اختیار شرکت‌های واردکننده خارجی است و دولت هند با این سیاست در پی توسعه داخلی‌سازی و کاهش وابستگی به واردات برآمده است. در حال حاضر ۱۲ میلیون واحد صنفی در هند در عرصه فروش این محصولات فعال هستند و ممنوعیت‌های جدید می‌تواند اختلالات زیادی در کسب و کارها و فشاری در راستای افزایش قیمت به ویژه در برندهایی مانند «اپل»، «اچ.پی» و «لنوو»‌ ایجاد کند. آنچه مسلم است در کوتاه‌مدت، یا حداقل تا آن زمانی که شرکت‌های مذکور برای وارد کردن لپ‌تاپ‌های خود درخواست داده و مجوزهای مورد نظر را دریافت کنند، این محدودیت وارداتی قیمت لپ‌تاپ، رایانه، مک‌بوک و مک‌مینی را در بازار هند داغ می‌کند.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

‍ ‍ | لودویگ فون میزس

این که کارگران با هدف چانه‌زنی با کارفرمایان به هم پیوسته و تشکل‌هایی ساخته‌اند، مسئله‌ای است که فی‌نفسه نمی‌تواند باعث بروز اختلالاتی در جریان پدیدارهای بازاری باشد. این نیز که کارگران با موفقیت این حق را برای خود قائلند که قراردادهای منعقد شده را به راحتی بشکنند و دست از کار بکشند، اختلالی در بازار کار ایجاد نمی‌کند. آنچه وضعیت جدیدی را در بازار کار ایجاد می‌کند، اجبار به اعتصاب و ائتلاف میان کارگران است که امروز در بیشتر کشورهای صنعتی اروپا وجود دارد. از آنجا که کارگران سازماندهی‌شده در اتحادیه‌ها از ورود کارگران سازماندهی‌نشده به کار جلوگیری می‌کنند و از آنجا که درصورت اعتصاب با توسل آشکار به زور از این‌که کارگرانی دیگر جایگزین کارگران اعتصاب‌کننده شوند، جلوگیری می‌شود، مطالبات دستمزدی این اتحادیه‌های کارگری دقیقا همان اثری را دارد که قانون دولتی حداقل دستمزدها می‌تواند داشته باشد، زیرا کارفرما برای جلوگیری از تعطیل‌شدن کل فعالیت‌ کاری مجبور است به مطالبات اتحادیه‌ها گردن نهد. او مجبور است دستمزدهایی بپردازد که ناگزیر باعث می‌شود حجم تولید محدود شود، زیرا محصول تولیدشده با هزینه‌های بالاتر نمی‌تواند به همان اندازه‌ای فروش داشته باشد که با هزینه‌های پایین‌تر محقق می‌کرد. به این ترتیب دستمزدهای بالاتری که به زور اتحادیه‌ها پرداخت شده است، به عامل بیکاری تبدیل‌ می‌شود.

✅ @karkhone

‍ قبیله علیه امپراتور
جنگجوی صحرا پروژه عظیم سینمایی به سفارش عربستان در حال تولید است

حدود یک سال‌ونیم پیش بود که خبری درباره تولید پروژه سینمایی بزرگ در عربستان منتشر شد. در آن خبر آمده بود: ام‌بی‌سی استودیوز که بازوی تهیه شرکت ام‌بی‌سی گروپ است با جرمی بولت، تهیه کننده آمریکایی «رزیدنت اویل» همراه شده تا یک فیلم تاریخی با بودجه‌ای عظیم بسازد، فیلمی که داستان آن در قرن هفتم به وقوع می‌پیوندد. کار پیش تولید پروژه از سپتامبر ۲۰۲۱ در شهرکی آغاز شد که در استان تبوک واقع در شمال غرب عربستان سعودی ساخته شد.

در آن دوره عربستان سعودی چهار سال بعد از رفع ممنوعیت پخش فیلم در سینماهای این کشور و مدتی بعد از ماجرای قتل جمال خاشقچی که افکار عمومی سراسر جهان را علیه دولت این کشور برانگیخت و باعث شد که عوامل هالیوود در انجام هر نوع همکاری با سعودی‌ها تردید و احتیاط کنند، تصمیم گرفت یک فیلم سینمایی در این کشور بسازد با نام «جنگجوی صحرا». البته ناگفته پیداست، کشوری که هیچ تخصص و صنعتی در هنر سینما ندارد این فیلم را سفارش داده و در تولید آن نقشی ندارد. عربستان در آن زمان ساخت فیلم «جنگجوی صحرا» را به این شکل خبری کرد که «کارگردان فیلم ظهور سیاره میمون‌ها در عربستان فیلم می‌سازد». رابرت وایت تقریباً فیلمی مهم در کارنامه خود ندارد و «قمار باز»، «ظهور سیاره میمون‌ها» و «ایالت اسیر» تنها آثار مهم او هستند، کارگردانی این فیلم را بر عهده گرفته و خب طبیعی است که عرب‌ها چاره‌ای جز معرفی او به عنوان کارگردان «سیاره میمون‌ها» نداشته باشند. داستان این فیلم که برای ساخت آن ۱۴۰ میلیون دلار در نظر گرفته شده است و بزرگ‌ترین پروژه سینمایی عربستان به شمار می‌رود، به نبردی تاریخی در سال ۶۰۲ تا ۶۰۸ پس از میلاد مسیح اشاره دارد. زمانی که خسرو پرویز ساسانی پادشاه ایران بود. در این جنگ که در منطقه آب‌گاه ذی‌قار در شهر حیره (کوفه کنونی در عراق امروزی) اتفاق می‌افتد، قبایل بكربن‌وائل موفق می‌شوند، سپاه ساسانی را شکست دهند. رسیدن این خبر به حاکمان آن زمان حجاز باعث می‌شود آنها برای حمله به ایران مصمم شوند. براساس اعلام تهیه کنندگان این فیلم، نبرد ذی‌قار یکی از برجسته‌ترین حماسه‌های قرن هفتم پس از میلاد است؛ زمانی که شبه‌جزیره عربستان در آن زمان شامل قبایل جداگانه‌ای بود که دائم با هم درگیر بودند و امپراتوری‌های بزرگ بر آنها مسلط می‌شدند.

این فیلم اکنون در منطقه نئوم و تبوک (شمال عربستان سعودی) در حال فیلمبرداری است و گروهی از بازیگران بین‌المللی و عرب از جمله «آنتونی مکی»، بازیگر فیلم شناخته شده «کاپیتان آمریکا»، بازیگر مشهور سوریه‌ای «غسان مسعود» در نقش ملک نعمان‌بن‌مندیر، «عایشه هارت»، بازیگر بریتانیایی - سعودی در نقش هند دختر نعمان و «بن کینگزلی»، بازیگر بریتانیایی هالیوود در نقش خسروپرویز، پادشاه ایران در این اثر حضور دارند. ساخت چنین پروژه تاریخی درباره ایران و عربستان به شانتاژهای خبر و حاشیه نیاز دارد تا بیشتر از آنچه که لازم است به چشم بیاید. در همین راستا بود که خبر بازی ویشکا آسایش در این فیلم همین چند روز پیش منتشر شد و خب این بازیگر بی‌خبر از همه جا با خبر بازی خودش آن هم مقابل بن کینگزلی مواجه که ناچار به تکذیب آن شد اما انتشار چنین خبری کار خود را کرده بود، ساخت «جنگجوی صحرا» به گوش بسیاری خورده بود و اهالی سینما و سیاست از ساخت آن باخبر شدند. نکته قابل توجه این است که این فیلم در منطقه الولا(در شمال غرب عربستان سعودی) ساخته می‌شود؛ جایی که هفته‌ها پیش از شروع ساخت این فیلم، اثر پرخرج دیگری با عنوان «قندهار» با بازی جرارد باتلر ساخته شده که داستان آن درباره یکی از ماموریت‌های اطلاعاتی ایالات متحده در افغانستان است.

مدیران سازمان سینمایی هیچ واکنشی نسبت به این خبر نشان نداده‌اند و در برابر آن سکوت کردند که البته این کار در شرایط فعلی طبیعی به نظر می‌رسد.وقتی فدراسیون فوتبال نمی‌تواند مقابل تیم عربستانی قد علم کند و حق خود را بگیرد از مدیران سینمایی سکوت این‌چنینی غیرطبیعی نخواهد بود. علاوه بر اینها، در نظر بگیرید که «جنگجوی صحرا» فیلمی درباره شکست پادشاهان ایرانی است و مدیران فعلی هم چندان بی‌میل نیستند که درباره عدم کفایت پادشاهان و سلسله‌های پادشاهی آثاری ساخته و وضعیت ایران پیش از اسلام متزلزل و نابه‌سامان به تصویر کشیده شود. بنابراین ساخت چنین پروژه‌ای با این پروپاگاندای رسانه‌ای چندان هم برای مدیران سینمای ایران گران تمام نخواهد شد و به نوعی در راستای تمایلات آنها خواهد بود.

✅ @karkhone