| لودویگ فون میزس

در یک اقتصاد سرمایه‌داری، ابزار‌های تولید و آنچه تولید می‌شود متعلق به افراد است و مالکیت آن با اشخاص است. سرمایه‌داری بر پایه آزادی مردمان است. مالکان از دستگاه‌های تولید، برای تولید آنچه مصرف‌کننده نیاز دارد استفاده می‌کند، نه آنچه دولتمردان نیاز دارند. افراد و انجمن‌هایی که با پول خود و پول‌های وام گرفته‌شده عمل تولید را انجام می‌دهند کار‌آفرین نامیده می‌شوند.
در ظاهر به نظر می‌رسد که کار آفرینان تصمیم می‌گیرند چه محصولی تولید کنند، اما نیاز‌های مصرف‌کنندگان است که باعث می‌شود کار‌آفرینان محصولاتی تولید کنند. هر کار‌آفرینی که بتواند نیاز‌های مصرف‌کنندگان را بهتر و با هزینه کمتر رفع کند موفق‌تر است. برای همین رقابت باعث شکوفایی اقتصاد می‌شود. هر چه رقابت بیشتر باشد، مصرف‌کننده زندگی راحت‌تری دارد. در اینجا می‌بینیم که موفقیت کارآفرین در گروی رضایتمندی مصرف کننده‌ است.


✅ @karkhone

رنج مالیاتی

| محسن جلال‌پور

هر فردی که فعالیت اقتصادی می‌کند، پرونده‌های متعددی در سازمان امور مالیاتی دارد. فرض کنید به هر دلیلی به نامه تسویه‌حساب مالیاتی نیاز پیدا می‌کنید. پس از مراجعه به مرجع مالیاتی، در اولین قدم شما را به بخش مالیات مشاغل یا شرکت‌ها ارجاع می‌دهند و آنجا با یکی از کارشناسان فرآیند تسویه‌حساب مالیاتی را آغاز می‌کنید.
کارشناس محترم به تمامی اطلاعات شما دسترسی دارد و با یک جست‌وجوی ساده به شرکت‌هایی که شما در آن عضویت دارید یا سهامدارشان هستید دسترسی پیدا می‌کند. به این ترتیب فهرستی از شرکت‌های مختلف شکل می‌گیرد که وجه مشترک همه آنها، وجود نام شما در هیات‌مدیره آنهاست. کارشناس امور مالیاتی با این فهرست اطلاع می‌دهد که مالیات همه بنگاه‌هایی که در آن عضویت دارید باید صاف شود و برای دریافت نامه تسویه‌حساب مالیاتی لازم است بدهی مالیاتی تمامی پرونده‌های دیگر را هم پرداخت کنم. مثلاً در 10 شرکت عضو هیات‌مدیره یا سهامدار هستم، پس موظف می‌شوم تمام و کمال تسویه را انجام دهم. پس حداقل یک هفته باید معطل بمانم تا همه این پرونده‌ها به‌وسیله ماموران بررسی شود. اگر مالیات غیرقطعی دارم تکلیفش باید مشخص شود.

حالا اگر مالیات قطعی دارم اما به آن معترض هستم باید برای مراجعه به کمیسیون، یا ودیعه بپردازم یا سند بگذارم تا ضمانت لازم ایجاد شود. تا زمانی که پاسخ کمیسیون آماده شود جزو بدهکاران قطعی هستم. در این مرحله چند راه دارم؛ یا باید مبلغ زیادی پول را ودیعه کنم، یا سند گرو بگذارم یا چک و سفته امضا کنم. پیش خودم می‌گویم اگر پول را به ودیعه بگذارم، گمان نمی‌کنم به این سادگی‌ها امکان پس گرفتن آن از سازمان امور مالیاتی وجود داشته باشد. تا الان هم نشنیدم و ندیدم که کسی بتواند پولی را به سادگی از سازمان امور مالیاتی پس بگیرد. اگر چک و سفته امضا کنم، این خطر وجود دارد که نتوانم سر موعد پرونده‌ام را در کمیسیون‌های مربوطه (بدوی،‌ تجدید نظر و ماده 251) پیش ببرم که در این صورت، چک و سفته من به اجرا گذاشته می‌شود.

پس چاره‌ای ندارم جز اینکه سند گرو بگذارم. در چنین حالتی من را به کارشناس رسمی دادگستری معرفی می‌کنند که بر سند ارائه‌شده، قیمت محاسبه کنند. کانون وکلا کارشناسی را معرفی می‌کند، باید با او قرار بگذارم، تا روزی را مشخص کند که برای ارزشگذاری به ملک مورد نظر مراجعه کند. این فرآیند حداقل یک هفته طول می‌کشد. تازه وقتی کارشناس می‌آید گاه آنقدر مدارک می‌خواهد که دچار سرگیجه می‌شوی. باید به عنوان مدیر فکر کنی آیا صلاح هست این مدارک را بدهی یا بهتر آن است که پول وثیقه بگذاری و... . فرض را بر آن می‌گذاریم که همه این مراحل را پشت سر می‌گذاریم، کارشناس ملک را قیمت می‌گذارد، اداره مالیاتی آن را تایید می‌کند، رئیس و معاون و کارشناس به آن مهر تایید زده و به دفترخانه نامه می‌زنند، دفترخانه هم آن سند را بازداشت می‌کند. حالا باید مدارک لازم دفترخانه را تهیه کنیم. این فرآیند هم از یک هفته تا یک ماه طول می‌کشد. مبلغ کلانی هم برای ضمانت گذاشتن سند باید بپردازیم.

پس از صرف این همه وقت و هزینه، خوشحال از اینکه همه این کارها انجام شده، به حوزه مالیاتی برمی‌گردم. اطلاع می‌دهم که همه این کارها را کرده‌ام، لطفاً نامه تسویه‌حساب مالیاتی من را بدهید. تازه اینجا می‌گویند برو پرونده املاک و مستغلاتت را هم ارائه کن. همین مراحل را تازه باید برای مالیات مستغلات طی کنم که مثنوی هفتاد‌من کاغذ است. این فرآیند هم یک ماه طول می‌کشد. می‌خواهی تسویه‌حساب بگیری، می‌گویند پرونده جدیدی در پرونده مالیات مشاغل یا حقوق یا ارث یا... باز شده است. دوباره همان چرخه زجرآور از اول تکرار می‌شود.

چند روز پیش خدمت رئیس اداره امور مالیاتی رسیدم و عرض کردم، پرداخت مالیات هیچ مشکلی ندارد اما چطور دولت برای فردی که قصد دارد به او پول پرداخت کند، این همه مانع می‌گذارد؟
به ایشان گفتم واقعاً ما مستاصل شدیم؛ برای ماده 186 گاه بیش از یک ماه رفت‌و‌آمد می‌کنیم. فکر نمی‌کنم هیچ کجای دنیا مدیر یک بنگاه اقتصادی تا این اندازه در مسائل مالیاتی‌اش مشکل داشته باشد. این ایام ما همیشه در دفاتر مالیاتی نماینده‌ای داریم که شرایطی را که اشاره کردم پیگیری کند. عمر، وقت و انرژی ما در این فرآیند نفس‌گیر و طولانی هدر می‌رود. البته از رنجی که از ناحیه سیاستگذار مالیاتی بر کارآفرینان این سرزمین می‌رود می‌شود داستان‌ها نوشت و این نوشته مشتی نمونه خروار است.

✅ @karkhone

آیا بمباران یا هدف‌قراردادن غیرنظامیان موثر است؟

در ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ ، ۳۴۸ هواپیمای بمب افکن آلمانی از کانال عبور کردند. هوای خوب بسیاری از لندنی‌ها را به خیابان کشانده بود. آن روز در ماه سپتامبر به نام شنبه سیاه در تاریخ ثبت شد و چیزی که به دنبال آن «حمله برق آسا» آمد. طی ۹ ماه آینده بیش از ۸۰ هزار بمب فقط روی شهر لندن ریخته شد. محله‌های پیرامون شهر از بین رفتند در پایتخت یک میلیون ساختمان آسیب دید یا تخریب شد و بیش از چهل هزار نفر در انگلستان جان خود را از دست دادند( اما چیزی که آلمان‌ها می‌خواستند محقق نشد)…

در ماههای پایانی چرچیل هم (مثل آلمانی‌ها)اظهار داشت که مطمئن‌ترین راه برای پیروزی در جنگ و برای تخریب روحیۀ ملی بمباران غیر‌نظامیان است. در ژانویهٔ ۱۹۴۴ در نیروی هوایی سلطنتی یادداشت مهم یکی از مقامات رده بالا با خرسندی این دیدگاه را تأیید کرد: «هر چه بیشتر بمباران کنیم اثرش رضایت‌بخش‌تر خواهد بود.» چرچیل با قلم قرمز معروف خود، زیر این کلمات خط کشید:آیا بمباران‌ها اثر موردنظر را داشته‌اند؟

…اندکی پس از تسلیم آلمان در ماه مه ۱۹۴۵ تیمی از اقتصاددانان کشورهای شکست خورده که از طرف وزارت دفاع ایالات‌متحده وظیفه بررسی اثرات بمباران را برعهده داشتند، از کشور مغلوب دیدن کردند امریکایی‌ها بیشتر از هر چیزی می‌خواستند بدانند که آیا این راهبرد روش خوبی برای پیروزی در جنگ‌هاست یا خیر.

یافته‌های دانشمندان واضح بود بمباران مناطق غیر‌نظامی شکستی مفتضحانه بود.
در حقیقت، به نظر می‌رسید آنها اقتصاد جنگی آلمان را تقویت کرده و به این ترتیب، جنگ را تداوم بخشیدند.
آنها دریافتند که بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ تولید تانک آلمان ۹ برابر و هواپیماهای جنگنده ۱۴ برابر شده بود.
تیمی از اقتصاددانان انگلیس نیز به همین نتیجه رسیدند تولید در ۲۱ شهر بمباران شده ای که آنها تحقیق کردند، سریع تر از ۱۴ شهر بمباران نشده افزایش یافته بود.

یکی از اقتصاددانان امریکایی اعتراف کرده بود: «به تدریج متوجه شدیم با یکی از بزرگترین و شاید بزرگترین اشتباهات محاسباتی جنگ مواجه شده‌ایم.» آنچه بیشتر از همه این اتفاقات تأسف بار مرا به خود جذب میکند این است که بازیگران ،اصلی همه در دام افتاده‌اند.

هیتلر، چرچیل، روزولت و لیندمن … یقین داشتند که حملات هوایی باعث می‌شود این پوسته شکننده منفجر و قطعه قطعه شود. اما هر چه تعداد بمباران‌ها بیشتر شد بر ضخامت این پوسته افزوده می‌شد ظاهراً پوسته نه یک غشای نازک بلکه یک قشر ضخیم بود. شوربختانه کارشناسان نظامی در فهم این مسئله کُند بودند.

بیست‌و‌پنج سال بعد، نیروهای امریکایی با قدرت آتشی سه برابر بیشتر از جنگ جهانی دوم روی ویتنام بمب ریختند. این‌بار شکست‌شان بسیار ناگوارتر بود حتی وقتی شواهد درست مقابل چشمان ما قرار دارند، به نوعی همچنان سعی در انکار آنها داریم تا به امروز بسیاری بر این باورند که واکنشی که مردم انگلیس در دوران حملات برق‌آسا نشان دادند شاید موضوعی مختص انگلیس تصور شود.
اما این واکنش مختص انگلیس نیست بلکه خصلتی کاملاً انسانی است.

✅ @karkhone

کلاهی بر سر تراشیده‌ی ما!

تصورش را بکنید که فردا جمهوری اسلامی تراشیدن سر را برای تمام مردان اجباری کند! تصورش را بکنید که تعدادی افراد که از این حکم کاملاً مستبدانه ناراضی‌اند اعتراض کنند، و در اعتراض درگیری پیش آید، و در درگیری هزار نفر کشته شوند!

خواهید گفت که "لازم نیست که تصور کنیم! مگر مسئله‌ی حجاب به غیر از این بود؟!"

درست است، واقعاً هم متفاوت نبود! ولی باز هم همان سناریو را تصور کنید، و فرض کنید شخصیتی در میان مسئولین ج.ا. آنقدر عاقل باشد که قبل از کشتار به سران ج.ا. هشدار دهد که چنین حکمی نارضایتی ایجاد خواهد کرد و آنها را از این کار برحذر دارد. فرض کنید حکومت بعد از آن اعتراض و کشتار، شخص هشداردهنده را به عنوان مقصر و برانگیزاننده‌ی فتنه معرفی کند و او را اعدام کند! و فرض کنید همه‌ی اینها در زمان یکی از بهترین رئیس‌جمهورهای ج.ا. اتفاق افتد، و آن رئیس‌جمهور بخواهد از آن شخص هشدار دهنده شفاعت کند، ولی همین موجب برکناری خودش شود!

رضاشاه، روحت وات؟!
البته لازم‌ نیست سناریوی فوق را تخیل کنید، چون چیزی بسیار مشابه واقعاً اتفاق افتاده: در تابستان ۱۳۱۴، رضاشاه دستور داد که مردم هیچ کلاهی به غیر از شاپوی اروپایی نمی‌توانند بر سر بگذارند! یعنی کلاه‌هایی که قدمت‌شان بعضاً تا دوره‌ی مادها می‌رسید، به علاوه دستار (که تا آن زمان اصلاً مختص آخوندها و حتی مسلمانان نبود) یک‌شبه ممنوع شد! آیا این فرقی می‌کند با دستور تراشیدن سر در دنیای امروز؟!

اعتراضات پراکنده‌ای شد، و به خصوص در مشهد ابن اعتراضات شدیدتر بود. پس از تلاش‌هایی برای فرستادن نماینده‌ای به رضاشاه و گفتگو و مصالحه با او، و امتناع رضاشاه از دیدن آن نماینده، مردم در مسجد گوهرشاد بست نشستند. قوای نظامی برای پراکنده کردن آنها ارسال شدند، و حاصلش شد کشتار لااقل ۱۰۰ نفر از مردم. اگر به نسبت جمعیت در هر دوره‌ای حساب کنیم، این تعداد کشته با کشته‌های آبان ۹۸ یا زمستان ۱۴۰۱ متفاوت نیست! (خیر! واقعه‌ی مسجد گوهرشاد آن طور که بعد از انقلاب به دروغ به شما گفته‌اند به خاطر حجاب نبود! به خاطر حکم کلاه شاپو بود که به اندازه‌ی حکم تراشیدن سر در دنیای امروز احمقانه بود! حکم ممنوعیت حجاب شش ماه بعد صادر شد.)

محمدولی اسدی مقام دولتی بود که نسبت به اعمال زور هشدار داد، و بعد از جریان کشتار گوهرشاد، توسط رضاشاه اعدام شد. محمدعلی فروغی آن زمان نخست وزیر بود. او سیاستمداری و دیپلماتی بسیار لایق و قابل بود (علیرغم نظرگاه و فلسفه‌ی به زعم اینجانب اشتباهش در مورد حکومت). رضاشاه به خاطر شفاعت او از اسدی او را عزل و خانه‌نشین کرد، تا شش سال بعد که در جریان اشغال تهران توسط متفقین مجبور شد از او که شش سال خانه‌نشینش کرده بود کمک بجوید‌.

بسیاری از دردهای امروز ما از دوره‌ی رضاشاه شروع شد. یکی از آنها دولتی کردن اقتصاد بود. رضاشاه و وزرایش به شدت تحت تاثیر روسیه کمونیستی از یک سو و آلمان نازی از طرف دیگر بودند. در زمان رضاشاه عمده‌ی صادرات و تجارت خارجی و بسیاری از صنایع دولتی شدند. حکومت رضاشاهی و ج.ا. دو نمود از یک واقعیتند.

آنها که از ج.ا. و حماقت‌های آن می‌نالند و از طرف دیگر فریاد "رضاشاه، روحت شاد" می‌دهند یا تاریخ بلد نیستند یا آنکه دچار شکاف شخصیتی‌اند.

در تمام تاریخ یکصد و اندی سال گذشته، اصل حاکم اصل بقای ایده‌فروشی بوده که در لباس‌های مختلف درآمده است. در بازار ایده‌ها جنس عوض می‌شود (فاشیسم، ملی‌گرایی، سوسیالیسم، اسلامیسم، فمینیسم، لیبرالیسم …)، ولی ذات ایده‌فروشان و اصل ایده‌فروشی بر جا می‌ماند. ایده‌فروشی به معنای تقلید کلمات و واژه‌ها از سطحی‌ترین لایه‌های فرهنگ و جامعه‌ی غرب و فروختن آن در داخل به منظور برتری‌جویی بر سایرین.

✅ @karkhone

حاج محمد تقی برخوردار

«در زمان پیروزی انقلاب در انگلستان بود. با آمدن آیت‌الله خمینی و بازشدن فرودگاه‌ها به ایران بازگشت...
هنگامی که رهبر انقلاب به مدرسه‌ی رفاه آمد، حاج برخوردار، تلویزیون مداربسته‌ای به آنجا هدیه کرد...
او هرگز باور نمی‌کرد که دارایی‌هایش ملی شود، تا اینکه ظهر یکی از جمعه‌های گرم تابستان در اواسط تیر ۱۳۵۸ از رادیو شنید که شرکت‌هایش ملی شده است.»

مصادره‌ی اموال و دارایی‌های محمدتقی برخوردار بر اساس قانون حفاظت و توسعه‌ی صنایع صورت گرفت و سهام ۵۱ نفر مصادره شد.
محمدتقی برخوردار تلاش زیادی کرد تا کارخانه‌هایش را پس بگیرد.
چند تن از مقامات دولت انقلابی در دفاع از برخوردار نامه‌هایی نوشتند.
غلامرضا شافعی، وزیر صنایع بعد از انقلاب که از مدیران برخوردار بود، می‌گوید: «شهید مفتح نامه‌هایی در حمایت از برخوردار و مخالفت با ملی‌شدن و مصادره‌ی سهام او نوشت اما نتیجه‌ای از این فعالیت‌ها در فضای رادیکال نگرفت و اقدامات اعتراضی راه به جایی نبرد.»

حاجی برخوردار اهل کوتاه‌آمدن نبود. به حکم شورای انقلاب اعتراض کرد. او به‌همراه چند تن از صاحبان صنایع با برخی مقامات دولت موقت دیدار کرد.
همچنین به‌همراه اکبر لاجوردیان، مهندس رستگار، بنکدارپور و دکتر موتمنی با مهندس مهدی بازرگان، نخست‌وزیر دولت موقت، درباره‌ی مسئله‌ی ملی‌کردن کارخانه‌ها ملاقات کرد.
قبل از آن نیز با دکتر یدالله سحابی، وزیر مشاور در طرح‌های انقلاب، جلسه‌ای برگزار شد. به‌گفته‌ی اکبر لاجوردیان، پاسخ سحابی این بود:
«حق با شماست. در انقلاب چوب تر و خشک با هم می‌سوزند.»

این نشست‌ها بی‌نتیجه بود و قرار شد جلسه‌ی دیگری با حضور مهدی بازرگان، نخست‌‌وزیر، برگزار شود. در این جلسه رضا صدر، وزیر بازرگانی؛ محمود احمدزاده، وزیر صنایع؛ دکتر یدالله سحابی، مشاور نخست‌وزیر؛ علی‌اکبر معین‌فر، رئیس سازمان برنامه؛ و مهندس عزت‌الله سحابی، مشاور نخست‌وزیر، شرکت داشتند.
در این جلسه هر یک از صاحبان صنایع، گزارشی از فعالیت‌های خود ارائه کردند.

در کتاب زندگی و کارنامه‌ی حاج محمدتقی برخوردار که علی‌اصغر سعیدی و فریدون شیرین‌کام نوشته‌اند، چنین آمده که در این جلسه، حاجی برخوردار با لهجه‌ی یزدی خود شروع به صحبت کرد و گفت:
«ما چه گناهی کرده‌ایم که صنایع ما را ملی کردید؟ ما کارخانه تأسیس کرده‌ایم و تعداد زیادی کارگر تعلیم داده و مشغول به کار کرده‌ایم.»
آنگاه پیشنهادی را مطرح کرد. او گفت: «شما ۱۰درصد از سرمایه‌ی ما را به ما پس دهید و هرچقدر ناظر خواستید بر ما بگذارید و همچنین ما را از پشت بخوابانید و صد ضربه شلاق بزنید.»
در اینجا مهندس بازرگان با تأکید پرسید: «شلاق چرا؟»
حاج برخوردار پاسخ داد: «برای اینکه دیگر از این غلط‌ها نکنیم و دیگر در ایران کارخانه احداث نکنیم.»

برخوردار به هر دری می‌زد تا بلکه مدیران انقلابی را متقاعد کند تا از مصادره‌ی اموالش صرف‌نظر کنند اما فضای انقلابی باعث شده بود که حتی بازاریان و تجار سنتی نیز که در حکومت انقلابی صاحب‌نفوذ بودند، به‌جای کمک، از فرصت پیش‌آمده در مصادره‌ی اموال صنعتگران استفاده کنند تا فاصله‌ای را پر کنند که در دو دهه پیش از انقلاب، بین آنها و همکاران تجاری سابق و صنعتگران امروز ایجاد شده بود.

اما حاج برخوردار دست‌بردار نبود و مدام به نهادهای دولتی و انقلابی مراجعه می‌کرد.
به او می‌گفتند: «حاجی وقتت را تلف نکن؛ سیاست انقلاب مبتنی بر کوچک‌سازی است.»

با ترور احمد لاجوردی، از مدیران گروه صنعتی بهشهر، و احکام دادگاه‌های انقلاب، نگرانی‌ها روز‌به‌روز بیشتر می‌شد و حاج برخوردار ناچار شد کشور را ترک کند.
 
زندگی تاجر صنعتگر

حاج محمدتقی برخوردار، مرد سخت‌کوش اهل کویر، در سال ۱۳۰۳ در یزد به دنیا آمد.
پدرش، حاج محمدحسین، تاجر بود و از هند چای، قند و رنگ نساجی وارد می‌کرد.

محمدتقی در دوره‌ی نوجوانی، در حالی که یازده سال بیشتر نداشت، «به‌همراه پدرش نزد بنیان‌گذار حوزه‌ی علمیه‌ی آیت‌الله شیخ عبدالکریم حائری یزدی به قم رفت و آیت‌الله برای وی دعا کرد.
حاج محمدتقی می‌گفت این دعا همیشه محافظش بوده است».
در سال ۱۳۲۱ در یزد دیپلم گرفت.
در همان سال همراه برادر بزرگش، حاج محمدعلی، از طریق کویت به حج رفت. پس از بازگشت از سفر حج، به‌بهانه‌ی تحصیل پزشکی به تهران آمد و تا سال ۱۳۲۳، یعنی حدود سه سال، در حجره‌ی مهدی حکیم‌زاده، تاجر یزدی در سرای حاج ملاعلی، کار می‌کرد.
پدرش با اقامت وی در تهران مخالف بود «زیرا می‌ترسید فضای سیاسی و اجتماعی پایتخت، در اعتقادات دینی پسرش اثر منفی بگذارد».

از ۲۲سالگی کالاهای زیادی مثل برنج، نخ، رنگ، چای، شکر، کاغذ، باتری، رادیو، ماشین‌حساب، پنکه، پارچه، لیوان و سم د.د.ت از شرکت‌های خارجی یا نمایندگان آنها می‌خرید و در بازار ایران توزیع می‌کرد.
در سال ۱۳۲۴ با اصرار، پدرش را راضی کرد تا کار مستقل را شروع کند.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

🔱 انجمن علمی اقتصاد
🆔 @anjoman_elmi_eqtesad


✅ آرشیو علم اقتصاد
🌎 مسائل روز اقتصادی ایران و جهان

🔴 در این کانال، علاوه بر بیان مسائل روز اقتصادی، به معرفی اقتصاد بازار نیز می‌پردازیم.
🔵 همچنین ایده‌های مهم اقتصاددانان طرفدار بازار آزاد، مقالات فدرالیست و ... معرفی می‌شوند.

🆔https://t.me/Anjoman_elmi_eqtesad

|‏ میلتون فریدمن

من باور ندارم که راه‌حل مشکلات ما این است که صرفاً آدم‌های درستی را انتخاب کنیم؛ نکته مهم ایجاد فضایی است که در آن منفعت افراد نادرست، در کار درست باشد. در غیر این صورت حتی افراد درست هم کار درست را انجام نمی‌دهند و یا اگر سعی کنند انجام دهند، سریعا از کار برکنار می‌شوند!

✅ @karkhone

همان زمان که ارتش آمریکا عازم عملیات نظامی برای سرنگونی صدام حسین بود و تحلیلگران ضد امپریالیست و پنجاه و هفت زده دراین‌باره که هدف اصلی آمریکا غارت نفت عراق است، هذیان سرایی می‌کردند، متخصصان و کمپانی‌های نفتی آمریکایی با تمام توان روی فن‌اوری‌های جدید برای استخراج نفت شیل که چند سال بعد انقلابی را در استخراج و تولید نفت رقم زد، کار می‌کردند. امروز این انقلاب فن‌آوری تولید نفت آمریکا را از پنج میلیون بشکه در روز در سال دو هزار و شش به نزدیک هجده میلیون بشکه در روز در سال گذشته رسانده و آمریکا را بافاصله زیاد به بزرگترین تولید کننده نفت تبدیل نموده‌است.

بخش بزرگی از مشکل غرب ستیزان، علاوه بر عقده و کینه کور، نشناختن مکانیزم واقعی پیشرفت و قدرت غرب است. آنهایی که سال گذشته از "زمستان سخت" و سقوط اروپا در نتیجه کمبود انرژی سخن می‌گفتند، نیز از همین مشکل رنج می‌برند‌. تا قدرت آزادی، خلاقیت، فردگرایی و احترام به منافع فردی را درک نکنیم، نمی‌توانیم رمز و راز قدرت غرب و به خصوص ایالات متحده را بشناسیم.

امروز مشخص شده است که یکی از مهمترین دلایل شکست شوروی در رقابت با غرب، انقلاب کامپیوتر یا اطلاعات در دهه هفتاد میلادی بوده‌است. بزرگترین مشکل شوروی‌ها این بود که نمی‌فهمیدند در سیستمی که تمام دستگاه‌های فتوکپی در اختیار کا گ ب است، دانشمندان نمی‌توانند حتی ابزار ساده‌ای نظیر ماشین حساب را در تملک شخصی داشته و با خود به خانه ببرند و نیز پروژه‌ها و اهداف دانشمندان و رشته تحصیلی دانشجویان را دولت تعیین می‌کند، نمی‌توان با انقلاب کامپیوتر که برخلاف انقلاب صنعتی بر خلاقیت و نوآوری گروه‌ها و واحدهای کوچک و آزاد و پراکنده تکیه دارد، همراه شد.

در سال هشتاد و پنج قرن بیستم مارشال اوگارکوف رئیس ستاد ارتش شوروی اعتراف کرد که این کشور دیگر قادر نیست به رقابت نظامی با غرب ادامه دهد. او اظهار داشت امروز قدرت نظامی بر فن‌آوری فوق پیشرفته تکیه دارد و فن‌آوری فوق پیشرفته بر کامپیوتر، در حالیکه ما در حتی در اکثر دفاتر اصلی وزارت دفاع کامپیوتر نداریم."

امروز در رابطه با چین هم همین مسئله مطرح است. البته وضع چینی‌ها از شوروی بهتر است و عناصری از ساز و کار سرمایه‌داری بازار را اخذ کرده‌اند اما باز هم در سطح و گونه دیگری همان شکاف خود را نشان می‌دهد. امروز خیلی‌ها به روندهایی مانند افزایش تعداد ناوهای نیروی دریایی چین و پیشی گرفتن آنها بر تعداد ناوهای ایالات متحده استناد کرده و درباره افول آمریکا داستان سرایی می‌کنند، در حالی که قلب پیروزی و برتری در جایی دیگر می‌تپد:
آنجا که پروژه‌های نظامی جدید آمریکا با فن‌آوری‌های نسل جدید که قابلیت‌های آنها از درک و تصور بیرون است، در حال تکمیلند. بمب افکن نسل ششم آمریکایی یعنی بی بیست و یک رایدر تا سه سال دیگر وارد یگانهای عملیاتی می‌شود و جنگنده نسل ششم آمریکایی هم میانه راه طراحی قرار دارد و این در حالی است که چینی‌ها عملا جنگنده نسل پنجم هم ندارند. آینده آنجایی ساخته می‌شود که هیچ دانشمند و مخترعی علاقه‌ای ندارد به چین برود، در کشوری که دختر بچه‌ها را به زور و عملا با شکنجه و روش‌های وحشیانه به قهرمانان المپیک تبدیل می‌کنند، چه جذابیتی برای محققان و دانشجویان مستعد خارجی دارد؟

✅ @karkhone

این روزها مشغول چه کارهایی هستیم؟

| محسن جلال‌پور

برای تمدید یک فقره تسهیلات بانکی حدود یک ماه پیش طبق روال در روز مقرر، اصل تسهیلات و سود مربوطه را به حساب بانک واریز کردیم و طبق رویه قرار بود این تسهیلات را برای یک دوره شش ماهه دوباره دریافت کنیم. بعد از انجام کارهای مقدماتی، زمانی که قرار بود بانک مربوطه تسهیلات را برای یک دوره شش ماهه به حساب ما واریز کند، متوجه شدیم حساب‌های ما مسدود شده و در فهرست بدحسابان بانک مرکزی قرار گرفته‌ایم.

به بانک مراجعه کردیم و گفتیم هیچ سررسید معوقی نداریم و هیچ پرداخت عقب افتاده‌ای در حساب ها نیست، چطور حساب‌های ما مسدود شده است؟
گفتند از طریق بانک مرکزی بررسی می‌کنیم و نتیجه را اعلام می‌کنیم. بعد از این‌که بررسی کردند، گفتند شما در شرکت «گلشن آرای ارم» وام ارزی بدهکارید و باید اقساط معوقه را پرداخت کنید تا مشکل حل شود.
عجیب بود؛ در جریان بودم که اقساط تسهیلات ارزی شرکت گلشن‌آرا پرداخت شده؛ یکی را اول فرودین 1402 و دومی را هم اول ماه تیر پرداخت کردیم و حتی برای قسط سوم که اول مهر 1402 بود پیش‌بینی‌های لازم را کرده بودیم. آن روزها اوایل شهریور بود و هنوز یک ماه زمان داشتیم اما پیش‌بینی لازم را کرده بودیم.

در هر صورت به بانک گفتیم که اقساط ما سر موقع پرداخت شده و بدهی نداریم اما گفتند سیستم بانک مرکزی چنین چیزی را نشان نمی‌دهد. این‌بار به بانک عاملی كه تسهيلات ارزی را اخذ كرده بوديم، مراجعه کردیم. گفتند ما عین مبلغ ریالی واریز شده از طرف شما را به حساب بانک‌مرکزی واریز کردیم تا ارز مورد نظر را دریافت کنیم. بانک مرکزی هم معادل تسهیلات ارزی شما به ما ارز پرداخت کرده ولی برای سود بانک، ارز اختصاص نداده است.

هرچند ماجرا خیلی عجیب بود اما متوجه شديم چه اتفاقی رخ داده است.
زمانی که به بانک مراجعه کردیم و خواستیم اقساط تسهیلات ارزی را بپردازیم، این بحث پیش آمد که معادل ریالی سود تسهیلات هم مثل اقساط آن، به حساب بانک واریز شود. ما هم عينا واريز كرديم و چنین مسائلی در میان نبود. حتی بانک گفت؛ خوب است یک هفته زودتر واریز کنید که ما طی یک هفته بتوانیم معادل ارزی آن را از بانک مرکزی بگیریم و قسط شما را تسويه کنیم.

دقیقا همین کار را انجام دادیم. یعنی یک هفته زودتر بر اساس ارقامی که بانک مشخص کرده بود، واریز کردیم و در این تصور بودیم که کار بدون مشکل انجام شده و بانک معادل ارزی را به عنوان قسط واریز کرده است. اکنون بعد از گذشت شش ماه از قسط اول و سه ماه پس از واریز قسط دوم، بانک مرکزی حساب‌های ما را قفل کرده است. نه تنها من، که هرکس در شرکت گلشن‌آرای ارم نقشی دارد، حساب‌هایش مسدود شده است.

واضح است که بانک عامل(نام‌اش محفوظ) چنین مشکلی را ایجاد كرده و اکنون هم يك‌ماه است که هرروز
به این بانک مراجعه می‌کنیم و پاسخ درستی نمی‌شنويم.
می‌گویند معادل سود هر کدام از اقساط وام، باید به ما ارز تحویل دهید. این در حالی است که ما امکان انتقال ارز نداریم، چون تحریم هستیم.
این به کنار، ناراحتی ما از این است که اگر چنین مشکلی وجود داشته، چرا شش ماه پیش به ما اطلاع ندادند؟ شش ماه است بدون این‌که به ما اطلاع دهند، مبلغ ریالی واریزی ما در حساب این بانک مانده ويك ماه پيش هم متوجه شديم كه حساب‌های ما مسدود شده اما هیچ‌کس حتی به ما اطلاع نداده است.
به هر حال گفتیم کاری است که شده، الان چه کنیم؟
گفتند نامه بدهید تا ما پی‌گیری کنیم. گفتیم چرا از اول نامه‌نگاری نکردید؟
پاسخی ندادند و با وجود این همه زیانی که به ما تحمیل شد، هیچ نهادی پاسخ‌گو نیست.

به هر حال حساب‌های ما بسته شده و همه کارهای بانکی ما معطل مانده، نمی‌توانیم دسته چک بگیریم و انتقال پول به سختی صورت می گیرد و خلاصه این که در ابتدای یک فصل كاری، در وضعیت عجیبی به سر می‌بریم.

کاملا واضح است که بانک عامل و بانک مرکزی با هم اختلافاتی دارند و کارها پیچیده شده اما سوال این است که چرا بخش خصوصی باید جریمه‌اش را بپردازد؟
شما بفرمایید ما چه کنیم؟

✅ @karkhone

تفکرات اقتصادی یک رئیس‌جمهور


زاده 1312 در روستای باغچه همدان و فرزند آیت‌الله نصرالله بنی‌صدر از روحانیون بانفوذ همدان بود، خانواده بنی‌صدر از ملاکین بزرگ همدان بودند علی‌رغم تعلق او به خانواده‌ای متمول بعدها طرفدار سوسیالیسم و برابری اجتماعی و اقتصادی شد و حتی برخی به وی و دوستانش لقب «مائوئیست» دادند. ابوالحسن به خواست پدرش باید به جرگه روحانیون می‌پیوست اما او چنین قصدی نداشت در حدود سالهای 33-1331 در كنكور دانشگاه شركت كرد اما به علت آنكه به زبان انگلیسی تسلط نداشت در كنكور قبول نشد و وارد دانشكده معقول و منقول (الهیات) شد و از آنجا لیسانس گرفت. وی پس از فراگیری زبان فرانسه بار دیگر در كنكور دانشكده حقوق شركت كرد و در رشته اقتصاد دانشگاه تهران پذیرفته شد و این رشته را نیز به اتمام رساند. او از طریق فعالیت‌های علمی در مركز تحقیقات اجتماعی توانست مجوز تحصیل و تحقیق را در فرانسه به دست آورد. اما بنی‌صدر علی‌رغم برخی از ادعاها هیچ مدرک آکادمیک دیگری در رشته اقتصاد کسب نکرده است. جلال‌الدین فارسی در اینباره مدعی است: او اصلاً اسلام را نمی‌فهمید و خب عضو جبهه ملی هم بود خلاصه این كه از قرآن هیچ نمی‌فهمید. ... بنی‌صدر واقعاً آدم كم‌سوادی هم بود با حضور چندین ساله در فرانسه باز هم فرانسه را خوب یاد نگرفته بود. حتی فوق لیسانس را هم نگرفته بود اما بعد از آن كه رئیس جمهور شد یك دكترای قلابی برایش درست كردند.

تفکرات اقتصادی اولین رئیس جمهور ایران به دلیل سبقه اقتصادیش و ریشه دواندن تفکرش در اقتصاد ایران پس از انقلاب قابل تأمل است. با این حال پرداختن به سابقه او خالی از لطف نیست، بی‌شک بنی‌صدر از عناصر تأثیرگذار در پیروزی انقلاب و جلب حمایت عناصر خارجی بود، بنی‌صدر چه باسواد و چه بی‌سواد در آراستن پلیدی هنر غیرقابل کتمانی داشت.

بنی‌صدر چنانكه خود می‌گوید فعالیت‌های سیاسی خود را در سال‌های 31-1330 زمانی كه حدود 19 سال داشت با دعوت از دوستانش در منزل و بحث راجع به نهضت ملی شدن صنعت نفت آغاز كرد. و از همان سال بهترین روش حكومت را «جمهوری» می‌دانست و این مطلب را با دوستانش در میان گذاشته بود. او می‌گوید تحت تأثیر برادرش (فتح االله بنی‌ صدر) كه 8 سال از او بزرگتر بود با نهضت ملی آشنا شد. در اعتراضات دانشجویی جبهه ملی اول بهمن 1340 بنی صدر هنگامی كه 28سال سن داشت به رهبری تظاهرات انتخاب شد. وی به نمایندگی از سوی دانشجویان دانشگاه تهران در كمیته برگزاری راهپیمایی شركت كرد و به همراه نمایندگان دانشجویان دانشگاه‌های تهران در منزل كریم سنجانی رهبر جبهه ملی گرد هم آمدند و نمایندگان، وی را به عنوان رهبر تظاهرات انتخاب كردند. حسن پارسا و عباس شیبانی از اعضای این كمیته بودند. بنی‌صدر در همین تظاهرات مجروح شد. وی دو بار بین سال‌های 42-1339 به مدت كوتاه دستگیر و زندانی شد ولی به سرعت آزاد شد.

بنی‌صدر همراه با حسن حبیبی مدتی با احسان نراقی در ارتباط بودند احسان نراقی مدیر وقت موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، در مورد مدت همكاری بنی‌صدر با خود می‌‎‍‌‌گوید: بنی‌صدر و حبیبی چهارسال پیش من بودند و من خیلی تلاش كردم و برایشان بورس گرفتم و فرستادمشان فرانسه. نراقی با آنکه از خویشاوندان فرح دیبا بود مؤسسه مذکور را تبدیل به مرکز تعلیم جوانان و دانشجویان مخالف رژیم پهلوی کرده بود.

طی سال‌های قبل از خروج از ایران بین سال‌های 41-1339 بنی صدر در كمیته دانشجویی جبهه ملی ایران به فعالیت پرداخت و در همین سال‌ها با سران اصلی جبهه ملی، چون الهیار صالح، غلامحسین صدیقی، مهدی بازرگان، شاهپور بختیار، كریم سنجانی، داریوش فروهر و دیگران آشنا شد. بنی‌صدر در خاطرات خود می‌نویسد همیشه جزو جناح تندرو و مخالف همیشگی محافظه‌كاران جبهه ملی بوده است. بعلاوه اینكه نسبت به بی‌عملی و احتیاط بیش از حد سران آن در مخالفت با حكومت شاه معترض بوده است.

در همین سال‌ها بنی‌صدر از حضور در دولت علی امینی كه چهره‌ای اصلاح‌طلب و منتقد شاه و متمایل به جبهه ملی بود خودداری می‌كند. او در آن سالها كمتر از 30 سال سن داشت و می‌توانست به سرعت در دولت مدارج ترقی را طی کند. بنی‌صدر در سال 1341 از ایران خارج شده و به عضویت کنفدراسیون دانشجویان خارج کشور که ماهیت چپ داشتند درآمد.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

جنگ جهانی نوآوری
به مناسبت فرجه برای کارخانه نوآوری آزادی

در بهار ۱۹۴۰، زمانی که چکمه‌های فاشیسم هیتلری فرانسه رو در هم کوبید، آمریکاییها نگران شدند که دیر یا زود باروتهای جنگ جهانی بر سر آمریکا هم فرود میاد. معاونت سابق مؤسسه‌ی فناوری ماساچوست (اِم‌آی‌تی) به نام «وِنِوار بوش»‌ با فرانکلین روزولت ملاقات می‌کنه تا ضعف فناوری نظامی آمریکا رو گوشزد کنه. ونوار بوش از روزولت یک سازمان مستقل می‌خواد تا بهترین دانشمندان سراسر کشور رو گرد هم بیاره و با سرمایه‌گذاری وسیع در پژوهش و توسعه‌ی فناوری، عقب‌ماندگی نظامی آمریکا رو جبران کنه.



این سازمان که به نام «اداره‌ی پژوهش و توسعه‌ی علمی» (مخففش OSRD) شناخته میشه، با همکاری دانشگاه‌های مطرح کشور و شرکتهای بزرگ خصوصی، در عرض چندسال فناوریهایی توسعه داد که نه تنها ورق جنگ رو به سود نیروهای متفقین برگردوند، بلکه این فناوریها به بخشهای تجاری/غیرنظامی اقتصاد هم «سرریز» (Spillover) کرد. مهم‌ترینِ این فناوریها شامل پنیسیلین، رادار، دانش درمان مالاریا، آفت‌کُش DDT، موتور جت، ریزموج (مایکروویو)، کامیون آبی-خاکی، کامپیوتر الکترونیکی و انرژی هسته‌ای هستن که کیفیت زندگی بشر رو تا به امروز دگرگون کردند.


سؤالی که پیش میاد اینه که چطور یک «چالش نظامی» مثل جنگ دوم جهانی به توسعه‌ی فناوریهایی می‌انجامه که محرّک بخشهای تجاری اقتصاد میشه؟


برای پاسخ به این سؤال، به زودی مقاله‌ای در یک جورنال معتبر اقتصادی منتشر میشه که به ادبیات اقتصادی جنگ دوم جهانی و آثار فناورانه‌اش می‌پردازه و با تکنیکهای پیچیده آماری، رابطه‌ای بین سرمایه‌گذاری اداره‌ی پژوهش و توسعه‌ی علمی آمریکا (OSRD) و رشد ثبت اختراع (پتنت) در مناطق مختلف جغرافیایی آمریکا تخمین میزنه.


اهمیت این مقاله در اینجاست که تونسته ادبیات اقتصادی جنگ جهانی رو از یک فرآیند دقیق و سخت‌گیر داوری در یک جورنال 'تاپ فایو' اقتصادی (AER) با موفقیت عبور بده و به همین خاطر ارزش و اعتبار دوچندانی به این ادبیات بخشیده؛ در واقع موضوعی که تا دیروز پژوهشگران غیراقتصاددان جسته گریخته درباره‌ش می‌نوشتن، حالا با استفاده از شواهد دقیق آماری به جریان اصلی اقتصاد راه پیدا کرده.



به عقیده مقاله، اون دسته از نواحی جغرافیایی آمریکا و اون شاخه‌هایی از فناوری که حمایت بیشتری از سمت اداره‌ی پژوهش و توسعه (OSRD) دریافت کردند، شاهد رشد پتنت و ثبت اختراع بیشتری نسبت به اون دسته از نواحی جغرافیایی و شاخه‌های فناوری‌ای بودند که حمایت کمتری دریافت کردند.



اولین نکته‌ی مطالعه اینه که در سالهای دهه‌ی ۳۰ میلادی تا حوالی سال ۱۹۴۰، روند رشد ثبت اختراع در مناطق جغرافیایی مورد مطالعه رشد راکدی داشته و در برخی از سالها هم رشدش منفی بوده. در اوایل دهه‌ی ۴۰، با شکلگیری اداره‌ی پژوهش و توسعه‌ی علمی، شاهد جهش در ثبت اختراع هستیم که نشون‌دهنده‌ی حمایت وسیع اداره‌ی پژوهش و توسعه از تولید فناوریهای نظامیه. با پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، نرخ ثبت اختراع افت میکنه و به روال قبل از جنگ برمی‌گرده تا اینکه در دهه‌های ۵۰، ۶۰ و ۷۰ میلادی دوباره شاهد یک رشد تصاعدی در نرخ ثبت اختراع هستیم.



مقاله با مقایسه‌ی شواهد آماری بین نواحی مختلف جغرافیایی، شاخه‌های مختلف فناوری و میزان حمایتهایی که اداره‌ی پژوهش و توسعه به این نواحی و فناوریها پرداخت کرده، پی میبره که نیروی محرک رشد تصاعدی پتنتها در سالهای پسا-جنگ جهانی، اون دسته از فناوریهایی (مثل الکترونیک) هستند که اداره‌ی پژوهش و توسعه در طول جنگ از اونها بیشترین حمایت رو کرده بود. در این بین، شهرستان «میدلسکس» که زادگاه بزرگترین پیمانکاران اداره‌ی پژوهش و توسعه‌ی آمریکا (دانشگاه ام‌آی‌تی و هاروارد) بوده، رشد چشمگیری در ثبت اختراع فناوری الکترونیک/الکتریکال تجربه می‌کنه که برخلاف روندی بوده که در دهه‌ی ۳۰ میلادی داشت.

همچنین، مقایسه‌ی ثبت اختراعات آمریکا با ثبت اختراعات فرانسه و بریتانیا نشون میده که اون شاخه‌های فناوری که اداره‌ی پژوهش و توسعه بیشترین حمایت رو در جنگ ازشون کرده بود، نرخ ثبت اختراع بیشتری نسبت به ثبت اختراعات بریتانیا و فرانسه داره.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

📢طراحی سایت اقساطی، فقط ماهی ۱میلیون تومان🔥
✨شروع اقساط بعد از تحویل✨

ثبت سفارش: 09106727900

| فرهاد نیلی

با تورمی که در بطن اقتصاد ایران قرار گرفته، هزینه درستکار بودن را برای مردم خیلی زیاد کردیم
مشکل ادبیات دینی سیاستگذاری اینجاست که همان‌ها که تورم را ایجاد کردند، مردم را تشویق به درستکاری می‌کنند!

✅ @karkhone

| محمدجواد عاصمی ‌پور
مدیرعامل اسبق نیکو

اصل اختلاف بنده با میرکاظمی سر سوآپ بود، هر روز تقریبا هر ساعت با بنده تماس داشت که «به ویتول زنگ زدی؟ فکس زدی؟ گفتی که قرارداد باطل است؟».  بنده می‌گفتم سه ماه بیشتر از قرارداد سالانه ما با ویتول نمانده است؛ حداقل این مدت را مهلت بدهید که برای کشور بد نشود، این در حالی بود که بخش بین‌الملل شرکت نفت هم مخالف توقف سوآپ بود؛ اما وزیر زیر بار نمی‌رفت و روزی چند بار این قضیه را پیگیری می‌کرد. عاصمی پور با اشاره به اینکه در آن زمان  روزی ٥٠‌ هزار بشکه سوآپ می‌کردیم گفت: به شرکت نفت تکلیف شد که این میزان را به ١٥٠‌ هزار بشکه برساند، کاری که از زمان دولت آقای هاشمی دنبال شده بود و آن را هم انجام دادیم؛  ١٧٩‌ میلیون دلار برای این کار خط لوله کشیده بودیم، در پالایشگاه تهران و تبریز برای این نفت واحد گوگردزدایی راه‌اندازی کرده بودیم،API نفت وارداتی‌ ما از آسیای میانه ٣١ بود در‌صورتی‌که نفت تحویلی به آنها در جنوب ٣٤ بود و ما «سه‌ای‌پی‌آی» جلو بودیم که در بنزین تولیدی‌مان تأثیر خوبی می‌گذاشت. وی در خصوص دلیل اصرار بر اجرای سوآپ تصریح کرد: می‌خواستیم جلوی آمریکا و خط لوله باکو - جیحان دربیاییم و رقابت کنیم،می‌خواستیم به همسایگان شمالی‌مان بگوییم مسیر عبور نفت‌تان از ایران است نه مسیرهای دیگر، برای خودمان هم خوب بود.،ما نفت را از جنوب باید به شمال می‌فرستادیم تا مسئله سوخت شمال کشور را حل کنیم و این حمل‌ونقل صورت نمی‌گرفت، در چنین فضایی یک آدم ناآشنا و بیگانه با نفت، لحظه به لحظه به شما فشار وارد کند که قرارداد را لغو کن، قرارداد را لغو کن. وی همچنین گفت: هر چند به میرکاظمی گفتم این تصمیم دولت و شورای امنیت ملی است، شما صلاحیت چنین تصمیمی را ندارید؛ مصوبه را آنجا بگیرید، به من بدهید من اقدام می‌کنم یا شخص خودتان بنویسید که این تصمیم دولت است و فورس‌ماژور این کار را انجام دهید که وی دستوری نوشت و هم همین یادداشت وزیر را به ویتول دادم و گفتم وزیرمان این طور دستور داده است، همین یادداشت برای میرکاظمی دردسر شد، چون در دادگاه شرکت نیکو متهم نشد؛ بلکه شخص ایشان محکوم شد و باید پنج میلیون دلار خسارت بدهد، ما نگذاشتیم نیکو آسیب ببیند و اعتبارش از دست برود. وی در مورد دلایل میرکاظمی برای قطع سوآپ گفت: فکر می‌کرد دارد با رانت اقتصادی یک جماعتی برخورد می‌کند شاید میرکاظمی می‌خواست کارسوآپ را از یک باند بگیرد و به باند دیگر بسپارد.   مدیرعامل سابق شرکت ملی حفاری ایران اظهار داشت: ایشان یک تصمیم عجیب دیگری هم گرفت، ما به پشتوانه سوآپ و اعتبار آن، رفته بودیم با پایانه نفتی سومد مصر قرارداد بسته بودیم که به غیر از بندر روتردام نفت‌مان را از آنجا هم مارکت کنیم. جالب است بدانید که ٣٠ درصد این پایانه برای عربستان بود. عاصمی پور افزود: ما رفتیم قرارداد بستیم و جای پا در شمال آفریقا باز کردیم، در فضایی که رابطه با مصر قطع بود، این قرارداد می‌توانست پله خوبی برای ایجاد رابطه سیاسی باشد که باید چوب امدادی را وزارت خارجه از ما می‌گرفت، حالا فکر می‌کنید چه شد؟ میرکاظمی تا شنید ما این قرارداد را بستیم، گفت کنسل کنید. مجبور شدیم لغو کنیم. وی بیان داشت:  میرکاظمی با نفت  بی‌ربط بود،زمان ایشان خسارت‌های فراوانی به نفت وارد شد که باید دستگاه‌های نظارتی به این موضوع ورود می‌کردند؛ مثلا در پایین‌آمدن استانداردهای HSE در دوران ایشان کسی زیاد کنکاش نمی‌کند، ما در انفجارهای خطوط لوله، پالایشگاه‌ها حدود صد عزیز را در صنعت نفت از دست دادیم، کسی اینها را مثل کشته‌های پلاسکو شهید اعلام نکرد. کسی هم بازرسی و نظارت و پرسش نکرد که این همه کشته از کجا آمد، چرا آمد و چطور آمد... . اینها ثمره وزارت کسی است که هیچ شناختی از نفت نداشت و اصلا هم نمی‌خواست شناخت پیدا کند و بی‌شناخت و بدون تخصص تصمیم‌های بزرگ می‌گرفت

✅ @karkhone

اتحاد جماهیر سامانه‌ای

از دوستم که در یک شرکت با تولیدات خوراکی کار می‌کند (شرکتی با اندازه‌ی متوسط)، خواستم که سامانه‌های الکتربکی مختلف دولتی که در شرکت‌شان با آنها سروکار دارند را برایم لیست کند. آنهایی که یادش می‌آمد اینها بودند:
۱- سامانه جامع تجارت
۲- سامانه جامع انبارها
۳- سامانه پنجره‌ی واحد گمرکی
۴- سامانه معادلات فصلی
۵- سامانه مودیان مالیاتی
۶- سامانه ثبت اظهارنامه عملکرد
۷-سامانه ثبت مالیات بر ارزش افزوده
۸- سامانه حقوق و دستمزد
۹-سامانه جام (برای صورت مالی)
۱۰- سامانه بیمه تامین اجتماعی
۱۱- سامانه فراورده‌های نفتی (برای درخواست سوخت برای ژنراتور، چون برق صنایع دو روز در هفته در تابستان و زمستان قطع می‌شود!)
۱۲- سامانه درگاه ملی مجوزها
۱۳- سامانه بهین‌یاب
۱۴- سامانه یکپارچه کارت بازرگانی
۱۵- سامانه محیط زیست
۱۶- سامانه جامع مدیریت پس از ترخیص
۱۷- سامانه ایران‌کد
۱۸- سامانه جامع روابط کار
۱۹- سامانه سازمان غذا و دارو(TTAC)
۲۰- سامانه شبکه ملی آزمایشگاهی سازمان غذا و دارو (LIMS)
۲۱- سامانه پیشخوان سازمان غذا و دارو
۲۲- سامانه پیشخوان معاونت غذا و داروی استان مربوطه
۲۳- سامانه آموزش استاندارد
۲۴- سامانه سازمان ملی استاندارد(ISOM)
۲۵- سامانه ثبت شرکت‌ها
۲۶- سامانه ثبت علائم تجاری و مالکیت صنعتی

همه‌ی اینها برای شرکتی با سایز متوسط! ولی حتی اگر اندازه شرکت خیلی کوچک هم باشد، هنوز با اکثر این سامانه‌ها باید سروکله بزند.

هر فاکتور فروش را باید در چند سامانه مختلف ثبت کنند! حتی برای قسمت مالیات، یک فاکتور فروش باید در سامانه های ۴ و ۵ و ۶ و ۷ از لیست فوق به طور جداگانه ثبت گردد. حالا بگذریم از این داستان که ثبت فاکتور هم به این راحتی نیست که بروی وارد شوی و راحت ثبت کنی! قبلش و بعدش هزار داستان دارد. یا مثلاً برای بعضی اقلام خوراکی باید هم از سازمان غذا و دارو جواز داشته باشی و هم از استاندارد، و برای چنین چیزی لااقل با سه تا سامانه سروکار داری......

خلاصه که لذت ببرید از این اقتصاد لیبرالیستی!

✅ @karkhone

‌چرا زندگی خصوصی و سبک زندگی مردم در حکومت‌های تمامیت‌خواه خطرناک است؟


در روزهای نخست شکل‌گیری کمونیسم در شوروی، ایده‌‌ای مطرح شد درباره اینکه مردم باید در غذاخوری‌های عمومی، به اجبار غذا بخورند.
از دید استالین، آشپزخانه‌‌‌ها و اتاق‌های نشیمن و اتاق پذیرایی در خانه، تهدیدی بزرگ برای دولت محسوب می‌شدند، چون در این مکان‌‌ها، مردم حرف‌‌هایی می‌زدند، چیزهایی می‌شنیدند و خوراکی‌‌هایی می‌‌خوردند که برای رژیم خطرناک و مضر شناخته می‌شد.
آن روزها مسئولان بنابر چیزی معروف به «سیاست آشپزخانه»، طرح خانه‌های بدون آشپزخانه را بررسی کردند تا به گفته خودشان زن‌ها به جای وقت‌گذراندن در آشپزخانه برابر با مردها، کارگر دولت باشند و اساسا چنین جایی در خانه‌ها برای گردآمدن و بحث سیاسی وجود نداشته باشد، و در عوض غذا و گفت‌وگوی مردم در کافه‌تریاهای عمومی کنترل شود.
گرچه این ایده به نتیجه نرسید و امکان نداشت، به ده‌ها گروه قومی و مذهبی مختلف، فقط یک نوع کنسرو سوپ و یک‌جور خوراک خمیری بی‌مزه داده شود، اما در عمل مردم باید ساعت‌‌ها در صف می‌ایستادند تا فقط به یک محصول غذاییِ ناچیز و بی‌کیفیت دسترسی پیدا کنند؛ تلاشی روزمره برای به دست‌آوردن تکه‌ای پنیر یا مقداری شیر رو به انقضا، در کشوری که سران آن به خودکفایی می‌بالیدند و همزمان با کمبود غذا در کشور، مثل پادشاهان در «غذاخوری کرملین» خود را سیر می‌کردند و بی‌هیچ زحمتی از شبکه‌ فروشگاه‌های ویژه سران کشور، مواد غذایی درجه اول تهیه می‌کردند؛‌ از سوسیس، ماهی، پنیر، ودکا، شکلات و کیک‌های متنوع گرفته تا میوه‌ها و سبزی‌های تولید شده در مزارع دولتی که مردم برایشان تأمین کرده بودند. مردمی که اجازه نداشتند، محصولی آمریکایی را از نزدیک ببینند یا لباس غربی بپوشند اما مسئولان‌شان سیگارهای آمریکایی و ویسکی اسکاتلندی و داروهای خارجی تهیه می‌کردند.

مسئولان شوروی از همان اول می‌‌خواستند «سبک زندگی» مردم را زیر نظر بگیرند درحالیکه خودشان غرق در همان نوع زندگی بودند که برای مردم ممنوع و غیرقانونی شده بود. می‌‌خواستند بگویند دیگر فاصله طبقاتی در کشور وجود ندارد،‌ پس ارائه و انتشار آمار درباره فقر را متوقف کردند. می‌‌خواستند بگویند مردم علاقه‌ای به فرهنگ غربی ندارند، پس فهرستی از گروه‌ها و موسیقی‌های غربی را به دیسکوها و استودیوهای موسیقی دادند و غیرمجازهایی را با «ترکیب‌های مضر و خطرناک ایدئولوژیکی» تعیین کردند و به مردم گفتند، کسی که امروز با موسیقی جَز (موسیقی غربی) برقصد، فردا وطنش را می‌فروشد. می‌خواستند مردم کالای خارجی نداشته باشند، پس از مردم خواستند هرچه مجسمه پری دریایی و عروسک خارجی دارند، در سطل‌های زباله بریزند و بیرون از خانه بگذارند.
اما آدم‌هایی هم بودند که راه‌هایی می‌یافتند رو به آزادی و فرار از این خفقان. کسانی که می‌گفتند، ممنوعیت‌ها در زندگی روزمره باعث شده افتخار کنند، موسیقی‌ را در خانه می‌شنوند و غذای سنتی و مذهبی و قومی را در آشپزخانه‌هایشان می‌پزند که سران را به وحشت می‌اندازد؛ مردمی که می‌‌دانستند هیچ‌کدام این بایدها و نبایدها دوامی ندارد، مثل سرانی که دوام نیاوردند.


تصاویر : پوستر تبلیغاتی دولتی از انتخاب‌های غذایی مردم شوروی در رستوران‌ها و فروشگاه‌ها، تصویرسازی و کارتون‌هایی از ممنوعیت‌های مذهبی و موسیقی و خوراک و زیرنظر بودن سبک زندگی شهروندان در دوران شوروی و زندگی داخل خانه و همینطور پوشش خارج از خانه که بعضی ترجیح می‌دادند... 
عکس‌ها: غذاخوری محقر کارخانه‌های شوروی، نان‌هایی که در مزرعه‌ها و نانوایی‌ها با گاری حمل غذای دام و زغال‌سنگ و چوب، بار زده می‌شد و مردم پس از انتظار در صف‌های طولانی تهیه می‌کردند.

✅ @karkhone

‍ به جای اردوغان و ایلان ماسک، نگاهی به نخست وزیر ژاپن و بیل گیتس! ‌‌

| محمدرضا اسلامی

روزهای پایانی شهریور هر سال به اخبار نیویورک و نشست سازمان ملل گره می خورد. اما در این سالهای اخیر، اخبار مختلفی درباره دیدارهای رجال سیاسی/رهبران با مدیران عرصه صنعت و فنآوری (در بخش خصوصی) به گوش می‌رسد.
دیدارهایی که همه بیانگر یک واقعیت جدید در دنیای مدرن است: «قدرتِ مدیران بنگاههای اقتصادی، شانه به شانه رهبران سیاسی می زند»

عملا رهبران سیاسی فهمیده اند که قدرت مدیران وادی صنعت و تجارت را باید جدی بگیرند.

در شرایطی که دیدار ایلان ماسک با اردوغان (و نتانیاهو) به شکل پررنگی در اخبار و رسانه ها دیده شد، ولی دیدار نخست وزیر ژاپن با آقا و خانم بیل و ملیندا گیتس انعکاس رسانه ای گسترده ای نداشت.

و البته باید هم چنین باشد! «رسانه» به دنبال اکستریم هاست، و آدمهای ساکت و آرام، جذابیتِ چندان خاصی برای اهل رسانه ندارند!

در دنیای مدرن، انسان آزادی انتخاب دارد و به تعبیر دکتر رنانی «همجنس/همفکر» ها، همدیگر را می یابند (همدیگر را پیدا می کنند). خلق و خوی اردوغان به مجالست و همنشینی با ایلان ماسک می‌خورد. جنس اینها، جنس «پریدن» است. جنسِ جهش و حرکاتِ جهشی. اما روحیه ‌و خلقیات ژاپنی، به روحیه آرام و متین آقای بیل گیتس می‌خورد. «ژاپنی» اهل کارهای تدریجی و غیرنمایشی است.

لذا اردوغان وقتی که پایش به نیویورک می رسد، به دنبال سوپرمنی می گردد که «امروز» در صنعت ترکیه جهش ایجاد کند، ولی آقای کیشیدا وقتی که پایش به نیویورک می رسد، به دنبال مردی می رود که آرام و بی صدا به آینده و «فردای انسان» فکر می کند.

درباره دیدار ایلان ماسک با اردوغان (و حتی با نتانیاهو) مطالب زیادی در رسانه ها بیان شد، اما نگاهی داشته باشیم به دیدار کیشیدا از ژاپن با مدیرعامل مایکروسافت:

1. آقای بیل گیتس و ملیندا، بنیادی را ثبت کرده اند که در قالب آن بنیاد بودجه های بزرگی را به امر «توسعه پایدار جوامع» اختصاص می دهند.

2. مفهوم توسعه وحشی با توسعه پایدار متفاوت است. توسعه وحشی یعنی اینکه مثلا به یکباره کارخانه های عظیم فولاد برپا کنی و صنایع قطعه سازی/خودرو سازی شکل بدهی و محور تمامِ فعالیتها یک چیز باشد: «تولید کالا».
اما توسعه پایدار به این مفهوم که در میانِ آن کارخانجات معظم فولاد به «مهدکودک» هم فکر کنی و در میان دغدغه کالا، گوشه چشمی و نگاهی جدی به مفهوم هنر و انسان هم داشته باشی.
غرب با تمام سعی و خطاهایش در امر توسعه، از یک جایی به بعد به این واقعیت رسید که علاوه بر «کالا» باید به «انسان» هم فکر کرد. اما انسان شرقی (چینی) هنوز حریصِ فروشِ کالاست. هنوز تنها دغدغه اصلی رهبران چینی «سرمایه» است و کشتی هایی که کانتینر بر آب حمل کنند.

3. حکایت ژاپن در شرق، اما قدری متفاوت است. ژاپنی ها پس از عبور از برخی قله های تولید، شروع کردند به فکر کردنِ جدی به مفاهیمی نظیر سرشت انسان، ارتباطات بین المللی، هنر، سینما، موسیقی و... .
ژاپن، یک سرزمین شرقی است که مفاهیمِ توسعه ی صنعت را از غرب گرفت، ولی هنوز می کوشد که «هویت ژاپنی» را تعریف کند. «توسعه» در ژاپن، با مفهوم «حرص (ولع) چینی» قدری متفاوت است.

4. مسئله اصلی در این ماجراها «ظرفیت وجودی انسان» است. بیل گیتس، یک جوان ترکِ تحصیل کرده (و دانشگاه تمام نکرده) طی سالیان، ثروتمند شده و از محل مایکروسافت میلیاردها دلار ثروت بهم زده.
ثروتی افسانه ای.
اما او «غرق» ثروت نشده به مفهوم اضعافاً مُّضاعفَةً.
اینکه بخواهد ثروت روی ثروت تلمبار کند.
او بخش مهمی از ساعات روزش را اختصاص به مسائلی همچون گرمایش جهانی، تغییرات اقلیمی، سلامت و... داده است.

مسیر حرکت افرادی مثل او با امثال ایلان ماسک یا ترامپ متفاوت است. ایلان ماسک از جهشی به جهشی دیگر در حرکت است. او از Zip2 به سمت تسلا جهیده. پس از موفقیت در تسلا رفته و اسپیس اکس را ساخته. هنوز از کار فضا و استارلینک فارغ نشده، توئیتر را خریده، سپس رفته و روی نرون مغز کار می کند و کاشت تراشه در مغز…
اما مسیر حرکت امثال بیل گیتس را ببینیم.

5. بازگردیم به بحث بنیاد بیل و ملیندا گیتس.
این بنیاد هر سال جوایزی را به افرادی که در بحث توسعه پایدار کار می کنند اهدا می کند.
(Goalkeepers Global Goals Award)
امسال این بنیاد جایزه اصلی را به آقای کیشیدا اهدا کرد. به گمانم سخنرانی چند روز پیش کیشیدا و بیل گیتس نمادی از یک جریان تعقل در مسیر حرکت انسان است. (سخنرانی را در اینجا و فهرست سایر جوایز را اینجا ملاحظه کنید)

6. اما سوال پایه ای این است که در این میانه «ما» کجائیم؟
دولتمردان ما چقدر با چهره هایی نظیر مدیرعامل مایکروسافت همنشین و همصحبت می شوند؟



✅ @karkhone

به روزنامه اطلاعات زمان شاه نگاه کنید، پائین سمت چپ کوکاکولا فوت آیت الله بروجردی را تسلیت گفته و بالای همون آگهی، القانیان،(یهودی) ضیافت جشنی را که در هتل ونک داشته به خاطر فوت آقا تعطیل و به آینده موکول کرده.  دربار اطلاعیه داده و سه روز عزای عمومی اعلام کرده. به روزنامه نگاه کنید، پائین سمت راست نوشته سوت پالایشگاه ها و ناقوس کلیسا ها به صدا در آمده!  آیت الله نجفی از شنیدن خبر بیهوش شده، و آیت الله حکیم فرمودند پارسال پسرم مرد آنقدر ناراحت نشدم که در فوت آقا ناراحت هستم.  بالای روزنامه سمت راست نوشته، مصیبت عظیم اسلامی
وقتی درست گام برداری جدا از مذهب و ملیت همه دوستت دارند.

✅ @karkhone

عبدالمجید مجیدی وزیر مشاور و رئیس سازمان برنامه و بودجهٔ وقت روایت می‌کند که پهلوی دوم بدون مشورت و حتی اطلاع قبلی به آنها، دستور ایجاد اصول جدید در انقلاب سفید را می‌داد. بطوریکه ابتدا دستور می‌رسید و بعد قوانین تهیه می‌شد!حتی وزیر مربوطه نیز اطلاع حداقلی از این دستورات خلق‌الساعه نداشت! حتی روزنامه‌ها نمی‌دانستند چه باید بنویسند لاجرم برای چاپ خبر، «متن رسمی» به آنها داده میشد. بخشی از خاطرات مجیدی را از صفحه ۱۱۶ بخوانید:

من خوب یادم می‌آید یک جلسه‌ای بود که در حضور اعلیحضرت[پهلوی دوم] داشتیم که در آن جا مسائل کلی و شاید اقتصادی مطرح بود. در آن جلسه اعلیحضرت فرمودند، «من تصمیم گرفته‌ام که دو اصل دیگر به انقلاب اضافه بکنم!» شماره‌شان هم اصل هفدهم و اصل هیجدهم، نمیدانم چه بود. یکیش این بود که بایست تأمین اجتماعی به همه مردم تسری پیدا بکند - یعنی حتی کشاورزان را هم شامل بشود. یکی دیگرش هم راجع به تعمیم بیمه درمانی یا بهداشتی به سالخوردگان بی‌بضاعت بود. از در جلسه شورای عالی اقتصاد که می‌آمدیم بیرون، رئیس تشریفات‌شان به من گفت، اعلیحضرت فرمودند بروید آنجا شرفیاب بشوید. من رفتم. اعلیحضرت اطاق پهلویی ایستاده بودند به من فرمودند که «شما بروید و همین الان اعلام بکنید که این دو اصل به انقلاب شاه و مردم اضافه شده!» و من آمدم بیرون. دم در کاخ نیاوران مخبرین و مأمورین رادیو و تلویزیون ایستاده بودند چون آنها می‌دانستند که اعلیحضرت مرا نگه داشته‌اند لابد یک اوامر جدیدی می‌خواهند بدهند با من مصاحبه کردند. برایشان توضیح دادم که این دو اصل به انقلاب اضافه شده که یکی اصل تعمیم بازنشستگی به همه است و دومش هم در زمینه به حساب بیمه‌های اجتماعی و بیمه درمان. یک بهره‌گیری جدیدی است کمک‌های بیشتری است که سیستم حمایتی کامل‌تری برقرار بشود. این سیستم بازنشستگی عمومی خیلی خوب بود ولی می‌بایست یک حساب آماری خیلی دقیق قبلاً میشد که این چطور قابل اجرا خواهد بود، ولی تصمیمش را گرفتند و فرمودند! من هم اعلام کردم.

عبدالمجید مجیدی روایت دیگری هم از بلاهت عجیب مسئولان دولت پهلوی مطرح می‌کند که بسیار «انقلابی» است. او از آخرین جلسهٔ شورای اقتصاد یاد می‌کند که بعنوان وزیر دولت هویدا در آن شرکت کرد. دستور جلسه «ملی کردن زمین‌های اطراف شهر تهران» بود. در واقع شورای اقتصاد دولت پهلوی و نه شورای انقلاب سال ۱۳۵۷ تصمیم می‌گیرد که برای جلوگیری از «سفته‌بازی» زمین‌ها را «ملی» کند و مجدداً یک اصل از انقلاب سفید برایش بگذارند! براستی مضحکه‌ای است که نیاز به بازگویی دارد. مجیدی در صفحهٔ ۱۱۹ خاطرات خود می‌گوید:

مثل این که دو تا اصل بود؛ یکی جلوگیری از معاملات زمین بود - یعنی ملی شدن زمین‌های بایر یا نساخته خارج شهر. یکی هم مال آپارتمان‌ها بود که آپارتمان‌هایی که خالی است بایست به متقاضیان اجاره داده بشود! شهرداری‌ها بگیرند و اجاره بدهند برای این که نرخ اجاره خانه بیفتد پایین! عنوان این دو تا اصل یادم نیست چه بود ولی این دو تا بود که در جلسه شورای اقتصاد مطرح شد ـ که من خوب یادم هست-در آن جلسه من گفتم که اراضی را مشکل است[ملی کرد]. مصلحت شاید نباشد برای این که عدهٔ زیادی از مردم صرفه‌جویی‌شان توی این زمین‌هاست. یارو کارمند دولت است. فلان پیرزن مبلغی به او به نحوی رسیده است یک زمین پانصد متری خریده، یا یک زمین هزار متری خریده است. خارج از محدوده شهر هم ممکن است باشد و این صرفه‌جویی‌اش است. اگر این الان ملی بشود یک دفعه یک عده زیادی پس‌اندازشان را از دست می‌دهند. قرار شده بود که اگر اشتباه نکنم جلوی معاملاتش گرفته بشود و حتی مثل این که ملی بشود یک چنین چیزی بود! البته گفتند تا یک حدی. بعداً وقتی اعلام شد، مثل این که قرار شد تا پانصد متر پولش به آنها داده بشود ـ براساس قیمت یک تاریخ معینی و اضافه بر آن، نمی‌دانم چه جوری بشود. جزئیاتش را باید مطالعه کرد. من الان خاطرم نیست ولی آن چه مسلم است این است که معاملات این زمین‌ها منجمد شد، به حساب آن را فریز کردند. برای این که جلوی گسترش شهر تهران گرفته بشود و جلوی حدس و گمان گرفته بشود و از این قبیل چیزها، اراضی خارج از محدوده شهر را اعلام کردند که دیگر قابل فروش نیست!

✅ @karkhone

تخفیف‌های بلک‌فرایدی امسال مثل قدیم نبود، و این باعث شد مردم آمریکا، و بقیه کشورهایی که مصرف بالایی دارند، متعجب و دلخور بشن. عده‌ای، مخصوصا در شبکه‌های اجتماعی سعی داشتند به بقیه توضیح بدن که دلیلش اینترنته، چون وقتی میشه تخفیف‌های خوب رو آنلاین سفارش داد، دیگه معنی نداره مثل قدیم هجوم ببریم به فروشگاه‌ها.

اما دلیلش این نیست. هشت سال پیش هم اینترنت بود. دقیقا همون زمانی که با مشت و لگد جنس‌ها رو می‌بردند هم اینترنت و فروش آنلاین وجود داشت (اینکه در دخمه‌ای در خاورمیانه به ساکن ینگه توضیح بدم که کشورت داره چطور اداره میشه، به تفریحات سالمم تبدیل شده). دلیلش اینه که دیتاساینس در دسترس قرار گرفته. دیتاساینس هم هشت سال پیش وجود داشت، ولی الان برای شرکت‌های خیلی بیشتری در دسترسه.

تخفیف ۵۰ درصدی، که در گذشته متداول بود، برای مشتری جذاب بود، اما معنیش این بود که عده‌ای کارشون رو درست انجام نداده‌اند. چون معنیش این بود که درست محاسبه نشده که چه تعداد ازون کالا تولید بشه، درست محاسبه نشده که قیمت اوپتیمم باید چقدر تعیین بشه، و درست محاسبه نشده که ظرفیت بازار برای خرید چنین کالایی با چنین قیمتی در دوازده ماه آینده چطور خواهد بود. بنابراین تعداد زیادی ازش در انبارها باقی میموند، و تنها راه رد کردن‌شون ارائه تخفیف‌های بالا بود. و تخفیف بالا یعنی از دست دادن حاشیه سود. که سهامداران رو ناراحت می‌کرد.
وقتی شرکت‌هایی مثل آمازون و والمارت کشف کردند که چه چیزهایی میشه از انبوه دیتایی که در اختیار دارند استخراج کرد، تا جایی که امروز می‌تونند پیش‌بینی کنند در بیستمین روز ماه هشتم سال، در فلان شهرک بازنشستگان، شصت و پنج درصد احتمال دارد ایکس تعداد از کالای ایگرگ سفارش بگیریم، و انبار رو با این احتمالات مدیریت کنند، و در گزارش مالی‌شون معجزه خلق کنند؛ بقیه شرکت‌ها هم به قافله ملحق شدند. اگه دیگه خبری از تخفیف ۵۰ درصدی نیست، اگه خیلی از جنس‌ها اصلا تخفیف ندارند، یا تخفیف‌های ناچیز دارند، برای اینه که همه اون چیزهایی که قبلا درست محاسبه نمی‌شد، داره به طرز معجزه‌واری خوب محاسبه میشه. پشت تمام این قیمت‌ها، که به نظر میرسه یک رندسازی ساده هستند، دریایی از تحلیل داده خوابیده (و برای همینه که تخفیف‌های قابل توجه بیشتر خلاصه شده در خنزر پنزرهایی که توسط بنگاه‌هایی تولید یا توزیع میشن، که بضاعت و لجستیک کافی برای انجام این تحلیل‌ها رو ندارند).

میشه برآورد کرد که هوش مصنوعی هم مسیر مشابهی رو طی کنه. یعنی کاربردهای هالیوودی به حاشیه بره، و به خدمت صنایع دربیاد، بدون اینکه مردم‌ حسش کنند. زمانی که تازه بحث دیتاساینس داغ شده بود هم سناریوهای هالیوودی توجهات رو جلب کرده بود. مثلا می‌گفتند وقتی ریاضیدان‌ها بتونند بهترین معامله رو در بورس انجام بدن، ما دیگه چطور می‌تونیم رقابت کنیم؟ اما امروز وارن بافت همچنان به تجربه و حس ششم خودش اتکا داره، و شرکتش همچنان عملکردی بهتر از همه رقبا نشون میده. این دانش جدید، به شرکت وارن بافت هم کمک کرد، اما وارد پشت صحنه صنعت شد و نقش اصلی رو داره اونجا ایفا می‌کنه‌. اگه ابزار هدایت‌گری شرکت تولیدکننده در فروش جنسش در طول سال، در گذشته رو، به فرمان تراکتور تشبیه کنیم، الان فرمانی در حد فرمان ماشین فرمول یک در دستانشونه. در نتیجه می‌تونند میکرواَجاست‌های میلیمتری در طول سال انجام بدن.

و این دلخوری نداره. چون بالارفتن بازدهی بازار، در نهایت به نفع مصرف‌کننده‌ست.

✅ @karkhone