خبرگر

به همین دلیل سوشیانت ها کسانی بودند که برای رفاه حال همه انسانها در حد دانایی و اگاهی خود کوشش می کردند.( تیوری و پیشنهاداتی که می دادند در محدوده ی درک خودشان از وضغیت موجودی که داشتند بوده است. به همین دلیل کمتر اندیویدیوالیسم خودخواهانه جایی در بین گاتها، آموزه ها و نگرش فلسفی آنها برای نجات بخشی کلان های خود داشته است.) با توجه به سطح پیشرفت ابزار تولید و رشد مغزی و احساسی که نیاکان ما پیدا می کنند، و روند کلان ها( کمون های ما ) در روند های برده داری و استبدادی، به واسطه رشد ابزار شکار، تولید و جنگ تنیده می شوند و شفافیت خود را در جمع گرایی از دست می دهند، از این مرحله به بعد است که نبرد بین اندیودیوالیسم و سوسیالیزم در تاریخ زندگی انسانها پدیدار می شود. این روند در طول پیشرفت های تکنولوژیک بشریت و نبرد های درون گروه های انسانی ی سیستم های فیودالیزم و سپس کاپیتایسم شکل می گیرد. این دوران به ناچار با توجه به تضاد های پدید آمده بین نوع زندگی جدید برخی از جوامع بشری با آغاز انسان شدن انسانها، پیکاربین فرد گرایی خودخواهانه و خردمندی های جمع گرایانه برای نگهداری از همه انسانها شکل می گیرد، که اندیشه های ایرانی کهن که از زاگرس 50 هزار سال پیش ریشه می گیرد بتدریج تا ده هزار سال قبل سامان می یابد. ریشه های دیدگاه و آیین میترا ییسم و مهر گرایی که در نگهداری همه انسانها و مراقبت از هستی است، با توجه به نیاز انسانها به با هم بودن و استفاده از نیروی تمام اعضای کلان یا کمون و باتوجه به افزایش تعداد انسانها و گسترش جغرافیایی زندگی انسان ایرانی در فلات ایران بزرگ آن دوران، و توسعه کلان های انسانی در مناطق مختلف پس از گذر آدم ها از منطقه زاگرس، که از قدیمی ترین نشستگاه های انسانهای کرومانیون بوده است، به دریافت ریشه های مشترک واژه ها و نگرش به هستی در تمام آن انسانهایی که بسوی شرق و شمال و سپس شمال غربی زاگرس ادامه سفر تاریخی چند ده هزار ساله را داده اند، منجر می شود. زیرا که همه از زاگرس که قدیمی ترین نشستگاه نیاکان ما (هومو ساپینس ها) ست زبان و فرهنگ و شیوه زندگی وخردی را که در آنجا زاده شده است را می برند. این میراث با تمام واژه سازی ها و شیوه بیان و زنئگی و حمع گرایی (سوسیالیسم) و اندیشه ورزی های آن دوران تا کوه های هندو کوش و هیمالیا را در بر می گرفته است. به همین دلیل سوشیانت های سه هزار ساله برای ایرانیان کهن معنا پیدا می کند. که زمانی میترا و ناهید و خورشید و مهر و زمانی( زروان) پس از دوران میترای کهن بر خردمندی ایرانیان کهن استوار می شود. پس از سقوط آغازین اولین دوره جوامع کلان و کمون، و آغازسیستم کونات سازی ( قنات سازی ) حدود شش هزار سال پیش است که اندیشه زروانی بر خردمندی ایرانیان چیره می شود. نیاز به نیروی کار سیستماتیک، منسجم و منظم که به طور سازمان یاقته و دقیق، ده ها و گاه صدها کیلومتر چاه در زیر زمین بکند، سپس آنها را با تعیین دستور از بالا از روی زمین، در پایین در زیر زمین به هم متصل کند، نیاز به اندیشه واطاعتی دارد که پایین ناچار است برای ادامه کار وزندگی دستورات بالا را اجرا کند. چه بسا از همین جا برای اولین بار ظبقات بالا و پایین و بالایی ها و پایینی ها (UP AND DOWN) در واژگان انسانها وارد شده است. خردمندان آن دوران، برای آنکه پایینی ها بپذیرند که باید در همان پایین بمانند و کار کنند، تا آب به کلان هایشان وارد شود، ناچارند که آیین زروانی را بپذیرند که آنها را به اطاعت و پذیرش شرایط و ستم پذیری ذعوت می کند. دستوراتی با همان کلام میترایی و ایرانی، ولی در محتوا، پذیرش تسلیم و پذیرش پایین بودن در جامعه نوین طبقاتی که بعد ها به استبداد آسیایی توسط کارل مارکس دانشمند بزرگ دانش های علوم انسانی (انسان و جامعه شناسی) نامیده شد. پس از دوران سه هزار ساله کونات (قنات) ها و به اوج رسیدن ستمکاری و دردمندی پایینی هاست که سوشیانت یا آموزگار بزرک زرتشت پدیدار می شود. زرتشت که مدرن ترین خردمندی آن دوران را آبستن است، پس از جستجو و کندو کاو هایی که در زندگی و هستی می کند، با دریافت هایی که سینه به سینه از آیین باقی مانده میتراییسم می کند، پای در راه پیوستن به انسانها و کلان ها می گذارد و آیین داد و خرد گرایانه و جمعی گرای میترایی را دوباره با کلامی نوین و با خردی بی نظیر به صورت گات ها و نگاه فلسفی به شکل گیری زمین و هستی بعنوان آموزگار توده ها به آنها باز می گرداند.

209 viewsMansoor Osanloo, 15:16