هم‌زمان با نود و نهمین هفته از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، امروز جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام با برگزاری تجمع و انتشار ویدئویی، حمایت خود را از این حرکت اعلام کردند.

این خانواده‌ها با تأکید بر حق حیات و ضرورت توقف احکام اعدام، از افکار عمومی و نهادهای مسئول خواستند تا به وضعیت زندانیان سیاسی توجه کنند و مجازات اعدام را لغو کنند. انتشار این ویدئو، ادامه تلاش‌های مدنی خانواده‌ها برای رساندن صدای اعتراض خود به جامعه است.

#نه_به_اعدام #سه_شنبه_های_نه_به_اعدام

‍ #فوری

دکتر کمال جعفری یزدی به ۱۸ سال زندان محکوم شد!!

بر اساس اطلاعات رسیده از مشهد، امروز سوم دی ماه ۱۴۰۴ دادگاه شعبه دوم انقلاب مشهد به ریاست قاضی حسن وزیری در حکم بدوی و ظالمانه و بر اساس نظرات و اکاذیب و پرونده سازی‌های وزارت بدنام اطلاعات، این جانباز آزاده و برادر شهید و عضو بیانیه افتخارآمیز ۱۴ را که تاکنون حدود ۶ سال از عمر خود را در زندان گذرانده، مجددا به ۱۸ سال حبس به شرح ذیل محکوم نموده و به ایشان ابلاغ کرد:

۱ـ فعالیت تبلیغی علیه رژیم جمهوری اسلامی؛ یک سال زندان!
۲ـ توهین به علی خامنه‌ای؛ دو سال زندان!
۳ـ عضویت در گروه‌ها و دسته‌جات مرتد! و معاند (مشخصا جبهه ملی ایران، که وی از اعضای شاخص آن می‌باشد)؛ پنج سال زندان!
۴ـ تشکیل دسته و گروه (سه‌شنبه‌های دیدار) برای سرکشی و کمک به زندانیان ضدانقلاب (سیاسی) و خانواده‌های آنها با قصد برهم زدن امنیت ملی!؛ ده سال زندان!!

و مجموعاً وی را به ۱۸ سال زندان محکوم نموده است که (۱۰ سال، اشد آن) قابل اجرا می‌باشد و از این تاریخ به مدت ۲۰ روز فرصت تجدید نظرخواهی یا تسلیم به رای صادره دارد.

صدور حکم اعدام برای یعقوب کریم‌پور؛ شهروند دارای معلولیت پس از محاکمه‌ای ۱۵ دقیقه‌ای
چهارشنبه ۳ دی‌ماه ۱۴۰۴ - یعقوب کریم‌پور، شهروند دارای معلولیت و اهل میاندوآب، توسط شعبه اول دادگاه انقلاب ارومیه به اتهام «افساد فی‌الارض» از طریق «جاسوسی برای اسرائیل» به اعدام محکوم شد. این حکم پس از بازداشتی همراه با شکنجه، محرومیت از وکیل و برگزاری دادگاهی کوتاه صادر شده است. کریم‌پور متولد سال ۱۳۶۳ است و در حال حاضر در زندان مرکزی ارومیه نگهداری می‌شود. گفته می‌شود این حکم در حالی صادر شده که او در تمام مراحل بازجویی و دادرسی، اتهامات وارده را رد کرده و اعلام داشته اعترافات منتسب به وی تحت فشار و شکنجه اخذ شده‌اند. او هرگونه همکاری با اسرائیل یا ارسال اطلاعات را به‌طور کامل انکار کرده است‌.

پدر زندانی سیاسی وحید بنی عامریان، نخبه ریاضی زیر حکم اعدام

وحید بنی عامریان و دوست صمیمی‌اش پویا قبادی بخاطر مبارزه با استبداد ولایت فقیه و هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران زیر حکم اعدام هستند.

جوانان و نخبه‌های این مرز و بوم یا وادار به مهاجرت میشوند یا به زندان انداخته میشوند تا دیکتاتوری آخوندی همچنان به کار غارت مردم و ویرانی ایران ادامه بدهد. غافل از اینکه همین رزم و رنج مبارزان سرانجامی جز سرنگونی استبداد و آزادی ایران نخواهد داشت.

.
برادر ‎محراب عبدالله‌‌زاده، زندانی سیاسی محکوم به اعدام : «از تمام فعالان ‎حقوق بشر می‌خواهم تا قبل از اینکه دیر شود صدای محراب باشید.»

محراب عبدلله‌زاده، متولد ۱۳۷۶ است او در ‎انقلاب زن زندگی آزادی و توسط اطلاعات سپاه بازداشت شد.

او زیر شکنجه برای ‎اعتراف اجباری قرار داشت و در نهایت با اتهام افساد فی‌الارض به اعدام محکوم شد. برادر محراب در این ویدئو می‌گوید برادرش بی‌گناه است و از تمام دنیا می‌خواهند برای جلوگیری از اعدام محراب کمک کنند.»

اعدام مجازاتی بدوی و غیر انسانی‌ست. در کشورهایی مثل ایران که سیستم قضایی ابتدایی ترین حقوق متهم را رعایت نمی‌کند و بر اعتراف‌گیری با شکنجه و پرونده‌سازی متکی ست، اعدام «جنایت» است.

#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی
#محراب_عبدالله_زاده

⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ‌
روایت دردناک یک دادخواهی ناتمام ......عروسی نمادین برای #فرزاد_خوش‌برش
مادر و خواهرش می‌رقصند و شاباش می‌ریزند، برادرش کله‌قند می‌شکند،
و مجمه‌هایی با تور مشکی برای جوانی که جمهوری اسلامی زندگی‌ را از او گرفت⁩⁩.

فرزاد خوش‌برش ۲۱ آبان از سوی وزارت اطلاعات بازداشت شد. او در بازداشتگاه ناگهان دچار درد شدید و تهوع شد؛ پس از مصرف کیک و آب که در زندان بهشهر به او دادند حالش وخیم و سپس بی‌هوش شد.
به گفته منابع آگاه او در بیمارستان خاتم‌الانبیای بهشهر با دستبند و پابند به تخت بسته شد و ۲۴ ساعت پس از تزریق آنتی‌بیوتیک و رد درخواست انتقال به مرکز درمانی دیگر، جان باخت.
به گفته همین منابع، دستگاه‌های پزشکی بدون اطلاع خانواده از او جدا و پیکرش به سردخانه منتقل شد.
مراسم خاکسپاری خوش‌برش ۲۹ آبان تحت تدابیر شدید امنیتی در روستای قلعه‌سر نکا برگزار شد.⁩⁩⁩⁩

زندانی سیاسی وحید بنی عامریان کیست؟
وحید ، متولد ۷۱، از سنقر، فارغ التحصیل دانشگاه صنعتی خواجه نصیر تهران و فوق لیسانس مدیریت است. وحید بنی عامریان روز اول دی ۱۴۰۲ دستگیر و به بند ۲۰۹ اوین منتقل شد و تحت شکـ.نجه و با.زجویی قرار گرفت. او پس از ۴ ماه از بند ۲۰۹ به بند عمومی اوین منتقل گردید. او در بند ۲۰۹ زندان اوین به شدت شکنـ.جه شده بود. محاکمه و صدور حکم اعـ.دام دادگاه وی به همراه ۵ زندانی سیاسی دیگر سیدمحمد تقوی، بابک علیپور، پویا قبادی، شاهرخ دانشورکار و ابوالحسن منتظر در یک پرونده مشترک در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری در تاریخ ۱۵مهرماه ۱۴۰۳، برگزار شد.
به نظر شما، موثرترین راه برای نجات وحید بنی عامریان و پنج زندانی سیاسی دیگر
(پویا قبادی، بابک علیپور، سیدابوالحسن منتظر، سیدمحمد تقوی، علی اکبر دانشورکار) چیست؟
این ریلز را در استوریهایتان منتشر کنید و ۱۵ نفر از دوستانتان را زیر همین پست منشن کنید.
هر دانشجو می تواند با یک فعالیت به مناسبت روز دانشجو صدای اعتراض خود را بلند کند

#وحید_بنی_عامریان
#پویا_قبادی
#زندانی_سیاسی

🔴 ۱۰۳۸ امین روز اعتصاب فعالان سیاسی، مقابل وزارت خارجه بریتانیا.
#نه_جمهوری_اسلامی

زندگی همیشه پر از انتخاب است؛
آدم‌هایی که برای نان و شهرت، تن به هر شرایطی می‌دهند آن هم بدون اجبار! برای مردم ارزشی ندارند، هر چقدر هم مشهور باشند و پول داشته باشند. در مقابل هستند کسانی که توان نه گفتن دارند و مرعوب و سرسپرده کسی نمی‌شوند.

ترانه یادآوری کرد که هنوز می‌شود انتخاب کرد:
آزاد بود، حتی اگر تنها ماند
آزاد گفت، حتی اگر سانسور شد
و آزاد ایستاد، حتی اگر فراموش شد
آزادی همیشه پرهزینه است،
اما زیستن با ترس و خفت، هر چقدر هم مزایا داشته باشد، بی‌ارزش است.
#ترانه_علیدوستی
#زن_زندگی_آزادی

#بهرام_بیضایی، کارگردان سرشناس سینما و تئاتر در سن ۸۷ سالگی درگذشت.

بهرام بیضایی در عین حال یکی از چهره های تاثیر گذار  ضد سانسور ایران بود .

بهرام بیضایی : «من دستم را می‌شکنم و اجازه نمی‌دهم مرا سانسورچی خودم کنید.»
شعری از استاد بهرام بیضایی که در جریان خیزش زن،‌ زندگی، آزادی سرود:

مردمِ خوشباورِ پنجاه و هفت
غرقه‌ى اميّد و گيج سهم نفت،

حقِّ نسلِ بعد رفت از يادشان
بشنويد اين روزها فريادشان:

باطل است آن رأى برنشناخته
كز خدا و دين چه دكّان ساخته!

رأى بر نيّاتِ پنهان داشته
بيرق خُودمحورى افراشته!

آنچه از فرداى آن دانسته شد
خودپرستى تا برون از سايه شد!

تلخ آمد آهِ نادانستگان
پا به زنجيرى گران‌تر بستگان!

خُدعه و تبعيض و غارت گشت دين
لال شد يكباره اَرحَمْ راحمين!

وين عبادت تا عبوديّت كشيد
بَرده جز زنجير خود چيزى نديد!

سهم ما شد داعش و القاعده
مُفتيان بردند صدها فايده!

بشنويد اكنون در اين آتشفشان
اى نمانَد از ستمكاران نشان!

باطل است آن رأىِ ناميمونِ زشت
نسل ما رأى دگر خواهد نوشت!

هَموطن برخيز و فريادى برآر
خون به خون جوشيده در اين كارزار!

مادرِ ايران زِ جا برخاسته
كشورش را از دَدان پس خواسته!

كشورِ اشغالىِ ايران‌زمين
كِى شود آزاد از اين آياتِ كين!

خُدعه بس، غارت بس و سيلِ دروغ
بس حراجِ كشورت با بانگ و بوق!

بشكند دستى كه دستى را شكست
بُگسلد بندى كه خواهد دست بست!

هان پدر جنگ تو با فرزند توست
يادگير از وى دُرُست از نادُرُست!

بَركن از گردن نشان بندگى
درشكن تاریک با تابندگى!

پيشْ‌بندِ كاوه روشن كرد راه
روسرىْ‌سوزانِ مَه، شد اين پگاه!

وين درختِ گيسوى جان‌دادگان
بيرق پيروزى آزادگان!

برده‌ى اين بى‌وطن‌ها نيستيم
روزِ فردا گفت خواهد كيستيم!

مُهر باطل بر نظام الظالمين
كَنده باد اين ريشه از روى زمين!

فائزه شِکر خورد، ترانه جواب داد🫰🏼

اوین هتل نیست،قتلگاست...
حقیقت قتلگاه #اوین رو نمیتونید سفیدشویی کنید ترانه علیدوستی در این مستند از خودش و از آنچه بر سرش رفت و از زنان و انقلاب زن زندگی آزادی می‌گوید. او می‌گوید دیگر تن به حجاب اجباری نخواهد داد و در هیچ شرایطی دیگر با حجاب بازی نخواهد کرد.

ترانه علیدوستی یکی از اولین زنان سینماگری بود که در جریان انقلاب زن زندگی آزادی کنار مردم ایستاد. او از منافع حضور در سینمای حکومتی چشم‌پوشی کرد تا کنار مردمش بماند و دیگر نماد استیلای آخوند را بر سر نگذارد.

شکوفه آذرماسوله زندانی سیاسی سابق و از دادخواهان دهه شصت خطاب به فائزه هاشمی : اوین هتل نیست؛ حافظهٔ خون و رنج است
اوین حافظهٔ زندهٔ شکنجه، اعدام و رنج زنان و مردان این سرزمین است
نامیدن زندان اوین به «هتل»، پاک‌کردن آگاهانهٔ حافظهٔ جمعی مردمی است که هنوز بوی خون و فریاد دههٔ شصت را فراموش نکرده‌اند. اوین جایی است که هزاران زندانی سیاسی در آن بازجویی، شکنجه، تحقیر و اعدام شدند؛ جایی که راهروهایش شاهد طناب دار، جوخه‌های مرگ و گورهای بی‌نام‌ونشان است. هیچ واژه‌ای نمی‌تواند این تاریخ را تطهیر کند.
در دههٔ شصت، نه محل «نگهداری»، که کارخانهٔ مرگ بود. بازجویانی که با شلاق، کابل، آویزان‌کردن، حبس انفرادی‌های طولانی، محرومیت از خواب و اعتراف‌گیری اجباری انسان‌ها را می‌شکستند. اعدام‌هایی که شبانه انجام می‌شد، بدون وکیل، بدون دادگاه عادلانه، بدون اطلاع خانواده‌ها. اوین یکی از نمادهای اصلی این جنایت سازمان‌یافته است.
اما رنج، برای زنان زندانی سیاسی، شکلی مضاعف و عریان‌تر داشت.
.

زنانی که هم‌زمان با شکنجهٔ جسمی، هدف تحقیر جنسیتی، تهدید جنسی، توهین، و خردکردن روانی قرار می‌گرفتند. زنانی که در بازجویی‌ها نه‌فقط به‌خاطر عقیده، که به‌خاطر زن‌بودن مجازات می‌شدند. زنانی که مادر بودند، باردار بودند، یا جوانانی که هنوز زندگی را شروع نکرده بودند و با بدن‌ها و روان‌هایی زخمی از زندان بیرون آمدند.
وقتی امروز، کسی از درون همان ساختار قدرت یا خانواده‌های برخوردار از آن، زندان اوین را «هتل» می‌نامد، این فقط یک جملهٔ نسنجیده نیست؛ توهین به استخوان‌های شکسته، بدن‌های شلاق‌خورده و صداهای خاموش‌شده است. این همان زبانی است که اصلاح‌طلبان سال‌هاست با آن، جنایت را عادی و سرکوب را قابل‌تحمل جلوه داده‌اند.
اصلاح‌طلبانی که هرگز از مرز ساختار عبور نکردند، که هیچ‌گاه دادخواه دههٔ شصت نشدند، که در برابر اعدام‌ها، شکنجه‌ها و سرکوب زنان سکوت کردند یا آن را به «اشتباهات گذشته» تقلیل دادند، امروز هم شریک این انکارند. دست‌هایی که جنایت را سفید می‌کنند، هرچند به خون آلوده نباشند، در ادامهٔ آن سهیم‌اند.
اوین هتل نیست.
اوین گورستان حافظهٔ ماست.
و هیچ آینده‌ای بدون اعتراف به این جنایت‌ها ساخته نخواهد شد.
اعتراض به «هتل‌نامیدن» اوین و همدستی اصلاح‌طلبان با سرکوب
نامیدن زندان اوین به «هتل»، نه یک لغزش زبانی ساده است و نه شوخی‌ای بی‌اهمیت؛ این عبارت توهین مستقیم به رنج هزاران انسانی است که در همین زندان شکنجه شده‌اند، تحقیر شده‌اند، جان داده‌اند یا با جسم و روانی ویران از آن بیرون آمده‌اند. وقتی فائزه هاشمی چنین تعبیری به‌کار می‌برد، در واقع نه‌فقط حقیقت زندان، که حقیقت سرکوب در جمهوری اسلامی را سفیدشویی می‌کند.
مسئله فقط یک جمله نیست؛ مسئله جریانی سیاسی است که سال‌هاست با نام «اصلاحات» نقش ضربه‌گیر حکومت را بازی کرده است. اصلاح‌طلبانی که در بزنگاه‌ها یا سکوت کرده‌اند، یا جنایت را عادی‌سازی کرده‌اند، یا با مقایسه‌های موهن، رنج زندانی سیاسی را کوچک شمرده‌اند. آن‌ها اگرچه گاه ژست انتقاد می‌گیرند، اما در عمل هرگز از ساختار سرکوب عبور نکرده‌اند.
وقتی زندانی که محل اعتراف‌گیری اجباری، حبس انفرادی، محرومیت از درمان و مرگ مشکوک زندانیان است «هتل» نامیده می‌شود، این دیگر فقط بی‌حسی یا بی‌خبری نیست؛ همدستی در انکار جنایت است. انکار، اولین گام در تداوم خشونت است.
اصلاح‌طلبانی که خود یا خانواده‌هایشان از رانت قدرت مصون مانده‌اند، حق ندارند از جایگاه امن خود، زندان را بزک کنند. آن‌ها اگر واقعاً در کنار مردم بودند، باید زبانشان زبان دادخواهی می‌بود، نه زبان تطهیر. تاریخ نشان داده است که استبداد فقط با باتوم و زندان زنده نمی‌ماند؛ با توجیه‌گران خوش‌بیان هم دوام می‌آورد.
اوین هتل نیست.
و کسانی که آن را چنین می‌نامند، چه آگاهانه چه ناآگاهانه، در کنار حقیقت نایستاده‌اند.
وقتی امروز، فائزه هاشمی یا جریان موسوم به اصلاح‌طلبی زندان اوین را عادی‌سازی می‌کنند، این فقط بی‌حسی یا بی‌دقتی نیست؛ همدستی در انکار جنایت است. اصلاح‌طلبانی که هرگز از ساختار سرکوب عبور نکردند و در برابر اعدام‌ها و شکنجه‌ها سکوت کردند، با چنین اظهاراتی نقش تطهیرکنندهٔ حکومت را ادامه می‌دهند.
اوین هتل نیست.
اوین حافظهٔ زندهٔ شکنجه، اعدام و رنج زنان و مردان این سرزمین است.
و انکار این حقیقت، ادامهٔ همان جنایت است