ج.ا در کشتار مظلومان بی‌رقیب است.

امروز، او به سن ۲۲ سالگی می‌رسید… برای تو که لبخند کودکیت را به گلوله بستند
تولدت در آسمان‌ها مبارک پسر مظلوم ایران
#محسن_محمدپور ۲۷ مرداد، زاد روز #محسن_محمدپور متولد ۱۳۸۱، محسن جوانی زحمت کش بود که برای تأمین مخارج زندگی خانواده اش به کارگری مشغول بود، او هم بعد از گران شدن قیمت بنزین، در تجمع اعتراضی روز ۲۵ آبان ۱۳۹۸ در درگیری‌ های فلکه دروازه خرمشهر در خیابان حافظ، به دلیل ضرب و شتم شدید نیروهای امنیتی و ضربات شوکر و باتون به گردن و جمجمه‌اش به شدت زخمی شد و به کما رفت.

پس از ۴ روز در بیمارستان ولیعصر خرمشهر جان‌باخت، ویدئویی از لحظه‌ پس از ضرب و شتم او منتشر شد که با صورتی خونین به زمین افتاده بود ... 💔

خانواده محسن هنگام تحویل پیکر او متوجه شدند که جنازه او کالبد شکافی شده و برخی اعضای بدن تخلیه شده‌ است‼️مراسم خاکسپاری پیکر محسن با حضور نیروهای امنیتی و با تهدید خانواده‌ اش به سکوت و عدم اطلاع رسانی، انجام شد.

مزدوران حکومت سنگ مزار او را هم تغییر دادند ...💔

#آبان_خونین
#IRGCterrorists

ابراهیم مددی نشان ایستادگی سندیکایی!

خبر کوتاه بود، ابراهیم مددی پس از احضار به دادسرای اوین، در ۲۱ مرداد بازداشت و به زندان فرستاده شد.
ابراهیم مددی کارگر برقکار شرکت واحد اتوبوسرانی تهران از اعضای اولیه هیات موسس سندیکای شرکت واحد و از اعضای مهم و اصلی هیات موسسان سندیکاهای کارگری ایران بود. به همین دلیل به پاس زحماتش با انتخابات حماسی کارگران شرکت واحد عضو هیات مدیره و نایب رییس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران گردید. او در هجوم خانه کارگری ها به سندیکای نانوایان تهران در حسن آباد در سال ۸۵ به شدت مضروب شد. او به خاطر فعالیت های درخشان سندیکایی اش ۳ سال و نیم را در زندان بدون یک روز مرخصی گذارند و در سال ۹۰ آزادی را در آغوش کشید. با رهبری او سندیکای شرکت واحد چون ستاره ای درخشان در جنبش کارگری و سندیکایی درخشید.
او نمادی از یک شخصیت سندیکایی است. آموزگاری که با منش و انضباط کارگری چه در محل کار ، زندگی، زندان و چه در مبارزات سندیکایی و زندگی اتحادیه ای مظهر یک کارگر سندیکایی بوده و هست. ابراهیم مددی در لحظه لحظه زندگیش آموزگاری بی بدیل برای همه کوشندگان کارگری می باشد و این خطری است که به زعم سیاست گذاران نئولیبرال باید از صحنه زندگی سندیکایی حذف کرد.
ابراهیم مددی سالهاست به دلیل بیماری های گوناگون در فعالیت های سندیکایی شرکت واحد متاسفانه نقشی نداشته است اما حضور او برای مافیا در غیر زندان بسیار ناگوار می باشد. هر چند که ابراهیم مددی در هر جایی یک آموزش دهنده عالیست و برایش زندان و غیر زندان فرقی نمی کند.
سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران هم صدا با سندیکای برادر، سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه خواستار آزادی فوری این انسان گرانقدر و همه زندانیان دربند صنفی و مدنی است.

سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران
۲۳ مرداد ۱۴۰۳ 

ارتباط با ادمین@Sfelezkaran :

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)

#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران

🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸

 

سلام ابراهیم
یارِ دیرین!
رمق‌ات باد به جان
تا باز در زندان-
مددت فرماید؛
در همان است عزیز
پاشنه همان!
چرخ همان!
آشپز را عوض کرده‌اند...
اما باز!
کاسه همان
آشِ پخته‌ی آنان، همان!
نیک گفتارِ ما-
ابراهیم؛
خواسته.هامان هنوز
مَـددی-
می‌خواهد.

«فلزبان»

بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکار مکانیک:
https://t.me/Knowledge_N_Worker
🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺

کودتای ۲۸ مرداد از زبان یکی از سازماندهندگان آن!

مریم یحیوی: برای لغو حکم اعدام هم‌پیمان و هم‌قسم شده‌ایم

مریم یحیوی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین و از مخالفان حکم اعدام، در نامه‌ای که صفحه گلرخ ایرایی منتشر کرده، نوشت:

زیر سایه‌های تپه‌های اوین که سال‌ها ناظر و شاهد تیرباران و اعدام بهترین‌های این سرزمین بودند، هم‌پیمان و هم‌قسم شده‌ایم که تا لغو حکم اعدام مقاومت و ایستادگی کنیم.

روایت، روایت غریبی نیست. روایتِ یک “نه” بزرگ به حکم اعدام و لغو آن است. روایت سال‌ها ایستادگی و مقاومت و مبارزه‌ی آگاهانه با چرخه‌ی معیوب این حکم ضدانسانی است که هر چند صباحی بسته به اوضاع سیاسی مملکت سرعت بیشتری می‌گیرد.

روایت، روایت غریبی نیست. در صبحی که گرمای خورشید بیداد می‌کرد، خبر اعدام رضا رسایی یکی از “ما” رسید و ما که به تازگی حکم اعدام رفیق‌مان پخشان عزیزی را دریافت کرده بودیم و دو رفیق دیگرمان، وریشه مرادی و نسیم غلامی سیمیاری در خطر صدور حکم اعدام هستند، خشم گره‌خورده
در گلوی‌مان را فریاد زدیم.👇👇👇

طبق قانون، ما از حق اعتراض‌مان چه در سلول انفرادی، چه در زندان و چه در خیابان‌های شهر استفاده می‌کنیم و آن‌ها اولین و تنها راه‌شان سرکوب است. زورشان را در بازوهای‌شان جمع کردند و بر سر و جان ما نشاندند.

زدند و در فیک نیوزهای‌شان نوشتند و گفتند: زندانیانِ تحریک‌شده در شورشی پرسنل زندان و نیروهای گارد را مورد ضرب و شتم قرار دادند! ملاقات و تلفن که از حقوق اولیه هر زندانی‌ست را ممنوع کردند تا در کنار فشاری که بر ما وارد می‌کنند خانواده‌های ما را نیز تحت فشار روانی قرار دهند.

آن‌ها می‌گویند چه در داخل زندان و چه بیرون از زندان خفه شوید. کور و کر و لال باشید. به بی‌عدالتی و ستمِ اطراف‌تان بی‌تفاوت باشید تا شاید چند صباحی بگذاریم زندگی کنید. آنها با قصد فشار مضاعف بر ما و خانواده‌هایمان، با محرومیت‌های اعمال شده، با تهدید و ارعاب و پرونده‌سازی می‌خواهند ما را از راهی که در پیش گرفته‌ایم برحذر دارند.

آنها نمی‌دانند که ما در شبی که ماه از نیمه گذشته بود، دست در دست هم، زیر سایه‌های تپه‌های اوین که سال‌ها ناظر و شاهد تیرباران و اعدام بهترین‌های این سرزمین بودند، هم‌پیمان و هم‌قسم شده‌ایم که تا لغو حکم اعدام مقاومت و ایستادگی کنیم.

🔺🔻گلرخ ایرایی: اعدام و کشتار سنگ بنای جمهوری اسلامی است

گلرخ ایرایی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین در یادداشتی تحت عنوان "ضرورت مبارزه علیه اعدام" نوشته است که کشتار و اعدام سنگ بنای جمهوری اسلامی است و ما باید مقابل این حکم، بایستیم.

مخالفت با اعدام تحت هر شرایطی باید به عنوان یک مسیر و هدف مشترک عمومی، فارغ از دیدگاه سیاسی در نظر گرفته شود.

"اگر نتوانیم به مخالفت همه‌جانبه با کشتار سیستماتیک بایستیم، تنها بر طبل بیهودگی کوفته‌ایم و دستاوردی در میان نخواهد بود جز برای رژیم که از آن بهره می‌برد."

وی با اشاره به اینکه ما بر شیوه‌های مبارزه‌ی انقلابیِ تمام‌عیار با استبداد واقفیم، افزوده است که "مخالفت با اعدام نه‌تنها منافاتی با مبارزه با بنیانِ ستم ندارد، بلکه تلاش برای فروریختن یکی از ارکانی است که “قدرت” ، خود را بر آن سوار کرده و با آن اهدافِ خود را برآورده می‌کند."

"باید از هر جایگاهی که هستیم، به‌عنوان فعال سیاسی، منتقد یا مخالف و حتا شهروندی که خود را غیرسیاسی خطاب می‌کند، این حکم را از هر مکتبی که صادر شده باشد، محکوم کنیم."

مراسم بزرگداشت یاد رضا رسایی جان بخش راه آزادی مردمان ایران

🔸فاطمه داوند، یکی از صدها و ای بسا هزاران شهروندی است که به واسطه جنایت جمهوری اسلامی، زندگی‌اش دگرگون شد، تن به آورگی و تبعید داد و پس از قریب به ۳ سال حضور در ترکیه به همراه پسر نوجوانش امروز در شرایط بسیار بحرانی به سر می‌برد.

🔸خانم داوند چندی ‌پیش توسط پلیس ترکیه بازداشت شد. همه نگران دیپورت و رد مرز ایشان بودند. خوشبختانه او دیپورت نشد، اما شوربختانه، فرزند نوجوانش توسط دولت ترکیه به ایران بازگردانده شد. آریا یوسفی، فرزند ۱۸ ساله این مادر تبعیدی امروز در بازداشت اداره اطلاعات ماکو است. خانم داوند به درستی می‌گوید: «در هیچ جای دنیا فرزندی را به جای مادرش محاکمه نمی‌کنند». متاسفانه جمهوری اسلامی طی ۴ دهه جنایت، نقض حقوق‌بشر، پایمال کردن بدیهی‌ترین حقوق انسان‌ها، ثابت کرده که هیچ خط قرمزی برای بقای خود نمی‌شناسد.

🔸یکی از دلایل اجبار خانم داوند برای ترک وطن، حضور در دادگاه مردمی آبان بود. دادگاهی نمادین که با الهام از تلاش‌های راسل، سارتر و دوبووار، در محکومیت جنایات ایالات متحده در ویتنام شکل گرفت؛ محکمه‌ای که در خاک فرانسه، با حمایت مالی دولت ویتنام شمالی، برای محکوم کردن آمریکا صورت گرفت. دادگاه آبان تلاش کرد تا در خاک انگلستان، با کمک مخالفان و قربانیان جمهوری اسلامی، در خاک ایران، یکی از پیش‌بینی‌ناپذیرترین حکومت‌ها را در ارتکاب جنایت، محکوم کند.

🔸تلاش‌ها و زحمات برگزارکنندان، قضات و شاهدان ارزشمند بود. اما پرسش اینجاست برای برگزاری چنین محکمه‌ای، چه ساز و کاری برای محافظت از شاهدین تعریف شده بود؟ چه تعداد از شاهدان دادگاه آبان امروز شهادت در آن دادگاه مردمی را «موفقیت» می‌نامند؟ آیا برگزارکنندگان ساز و کاری پایدار و نظام‌مند برای خارج کردن شاهدان در صورت نیاز داشتند؟ اگر داشتند یک‌ نوجوان ۱۸ ساله امروز چرا باید به خاطر مادرش در اطلاعات ماکو و مادرش در خاک ترکیه، بی‌پناه باشد؟

🔸فراموش نکنیم، که تا همدیگر را سختگیرانه، و صد البته مشفقانه نقد نکنیم، محکوم به تکرار اشتباهات هستیم.

سکینه پروانه: صدور حکم اعدام برای زنان نشانه ضعف جمهوری است

سکینه پروانه، زندانی سیاسی کُرد محبوس در زندان اوین، در بیانیه‌ای صدور حکم اعدام برای زنان زندانی سیاسی از جمله پخشان عزیزی و شریفه محمدی را نشانه ضعف جمهوری اسلامی دانست.

طی سال‌های حبس در زندان‌های مختلف، تجربه زندگی با محکومین به مرگ بسیاری را داشته‌ام. محکومینی با جرائم قتل، مواد مخدر، و سرقت که از فقر و محرومیت و تحت‌فشار خانواده به چنین ناکجاآبادی رسیده بودند.

با برخی‌شان دوست و صمیمی بودم و روایتشان را می‌شنیدم که چطور برای تأمین مخارج خانواده، حفظ سرپناه و سیرکردن شکم فرزندانشان تن به کاری داده بود که مجازات آن چوبه‌ی دار بود.

دوستان محکوم به مرگ من و زنانی که پیش‌تر شاهد رنجشان بودم، قربانیان حکومتی بوده و هستند که حالا پخشان عزیزی و شریفه محمدی را به مرگ محکوم کرده است.

پخشان و شریفه‌ای که صدای رنج‌های همان زنان بی‌آینده‌ای شدند که دردهایشان بی‌شمار و حامیانشان انگشت‌شمارند.👇👇👇👇

برای حکومت تفاوتی ندارد ما در کدام نقطه ایستاده‌ایم. در زیر چرخ ستم در حال له‌شدن هستیم یا در برابر آن ایستاده‌ایم. چرخه‌ی مجازات حاکمان روزی ما را در خود می‌کشد، اگر ندانیم با تمام تفاوت‌هایمان هم رنجیم.

کافی است مدت کوتاهی با پخشان زندگی کنیم. دغدغه‌های پخشان برای ساختن زندگی بهتر برای مردمان محروم و رنج‌کشیده اثبات حقانیت اوست.

شریفه نیز سال‌ها برای بهبود وضعیت کارگران تلاش کرد و حالا با حکم اعدام مواجه شده است.

صدور حکم مرگ برای پخشان عزیزی و شریفه محمدی و تهدید نسیم غلامی سیمیاری و وریشه مرادی به احکام سنگین، نشانه ضعف حکومت در برابر قدرت زنانی است که بیش از گذشته به حق خود آگاه شده‌اند و هدفشان پاره کردن بند ستم است. در کنار هم ایستاده‌ایم. تا پایان دادن به صدور احکام مرگ.