🔴 محرومیت ۱۵ تن از بانوان بند زنان زندان اوین از تماس و ملاقات با خانواده

#پخشان_عزیزی #الهه_فولادی ، #پریوش_مسلمی ، #نسرین_خضری_جوادی ، #زهرا_صفایی ، #نرگس_محمدی ، #سمانه_اصغری ، #آنیشا_اسداللهی ، #محبوبه_رضایی ، #وریشه_مرادی ، #گلرخ_ایرایی ، #ریحانه_انصاری_نژاد ، #مریم_یحیوی ، #سارینا_جهانی و #ساناز_یکتا ، #زندانیان_سیاسی محبوس در #زندان_اوین ، از تاریخ شانزدهم مردادماه، به دستور کمیته انضباطی این زندان از برقراری تماس و ملاقات با خانواده محروم هستند.

در تاریخ شانزدهم مردادماه، زندانیان زن زندان اوین پس از اطلاع از اجرای حکم اعدام رضا رسایی، دست به اعتراض زدند که منجر به درگیری میان آنها و گارد زندان شد. همان روز حدود سی تن از این زندانیان به دستور کمیته زندان از برقراری تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم شدند. نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و برنده جایزه صلح نوبل از تاریخ یازدهم آذر ۱۴۰۲ تاکنون، پخشان عزیزی، وریشه مردای زندانی سیاسی محکوم به اعدام والهه فولادی از تاریخ شانزدهم تیرماه سال جاری از اواسط اردیبهشت ماه بدستور قاضی مرگ ابوالقاسم صلواتی، ازملاقات و امکان برقراری تماس تلفنی با خانواده محروم هستند

او به دلیل عفونتهای پی‌درپی پس از آزادی از زندان که حاصل جراحت و هم چنین ۹ ماه شکنجه در زندان جمهوری اسلامی بود، جان باخت.

گفته می‌شود پیکر او در سکوت خبری و با استقرار اشرار ضدامنیتی نظام ولایت فقیه به خاک سپرده شده است.

سارا دلدار، در گزارشی از زمان زندان و پس از آزادی و پیدا شدن علائیم بیماری مشکوک خود، در صفحه اینستاگرامی خود چنین نوشته است؛

«اول مرداد هزار و چهارصد و سه

فردا روزی که یک سال پیش از دادگاه مستقیم به #زندان_لاکان_رشت برده شدم، هیچ حس و درد و ترسی نداشتم، یا حتی نگفتم با خودم کاش این کارو نمی‌کردم، چون من کاری نکردم جز اینکه زخمی‌ها رو نجات دادم و جراحی کردیم و سکوت نکردم در برابر وجدانم و جز قلمی که جز راستی هیچ ننوشت...

روزها گذشت داخل زندان و تا حکمم اومد دو تا جرم یک سال و سه ماه و ۱۰ روز، و ۶ ماه و خورده‌ای موندم و آزادی مشروطم اومد. این مدت هر ثانیه چه چیزهایی گذشت و بگم بازم کمه، از بهداشت از دعواها از سرما از گرما از اینکه آرزوت باشه ماه و آسمونو ببینی...

ولی خوب همه این چیزا و صد برابرش برای وطن کمه، وقتی که اومدم به هیچکس نگفتم تا استقبالم نیان. تا هیچ گلی نیارم وقتی آزادی هیچ معنی نداشت.

روزها گذشت همش فکر و ذهنم زندان بود پیش دخترایی که کمکشون کردم ترک کردم، پیش اینکه وای دعوا نشه وای برف نیاد سردشون میشه، حتی غذاهایی که هوس کرده بودند برام درست می‌کردن نمی‌خوردم.

تا اینکه گفتم اینجوری نمیشه باید بلند شم مثل همیشه رفتم سر کار خودم از صبح تا شب درگیر کردم، تا برسم خونه بخوابم و فکری نکنم. همه رو محل کار خندوندم و انرژی دادم تا اینکه کم کم مریض شدم.

پیگیری کردم دکتر رفتم تا اینکه هر روز بدتر عفونت و هنوز از دومین ماه که زندان بودم پریود شدم دیگه نشدم، تا الان تو زندان فشار عصبی گرفتم و بعد مشکلات دیگه فتم شاید چون من کبدم مشکل داشت این عفونت‌ها رو گرفتم.

یک هفته بیمارستان خوابیدم، دیگه آدم قبل نبودم ضعیف ضعیف شدم کم خونی شدید و بزرگ شدن طحال و کلیه و تخمدان، بعد دیدم بچه‌هایی که از زندان اومدن خیلیاشون بیماری زمینه‌ای گرفتن.

ولی با تمام این رنج‌ها دردا ساچمه توی بدنم و سرم، هر لحظه ناخودآگاه می‌بینم خیابون پر از صدای تیر و خون، رژه میرن تو ذهنم و جز مشت کردن ناخن داخل گوشتم هیچ تسلی نیست.

ولی باز هم با تمام وجود به تمام شیرزنان سرزمینم افتخار می‌کنم روحم پیش خواهرای توی بندِ، که تمام رنج‌هاشونو دیدم و باهاشون زندگی کردم ...»

هیرکانی در همان ایام در ارتباط با محکومیت سارا دلدار نوشته بود:

سارا دلدار فعال مدنی اهل رشت به اتهام توهین به قاسم سلیمانی در صفحه اینستاگرامش به یک سال حبس محکوم شده و حدود شش ماه است که در زندان لاکان رشت در حال تحمل دوره محکومیت است.

#انقلاب_ایران
#مهسا_امینی