بعد از ۳۳ روز بی‌خبری از آقای #یاشار_تبریزی، امروز دوم دی‌ماه ایشان با خانواده تماس گرفته‌اند. در این تماس آقای تبریزی راوی شکنجه‌هایی بوده‌اند که در این یکماه بر ایشان گذشته است.

در اعتراض بر ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس و انواع فشارهای جسمی و روانی، اعتصاب غذای خشک داشته و لب‌هایش را با دستِ خود دوخته‌اند، با ادامه اعتصاب به بی‌حالی و نیمه بیهوشی می‌رسند که زندانبانان لب‌ها را باز کرده و با تزریق سرم تا حدی شرایط جسمانی را پایدار نگه می‌دارند. با اینحال جانِ‌شان در خطر است و حفظ سلامتی تماما با قوه قضائیه و سازمان زندان‌ها و ضابطین پرونده است.
با طرح اتهامات واهی و سناریوسازی‌های تکراری، آقای تبریزی را متهم به اقدام علیه امنیت ملی و ارتباط با دولت‌های بیگانه کرده‌اند و با همین دلایل تماس تلفنی را محدود به کوتاه‌ترین زمان ممکن کرده‌اند.
این ظلم و ستم باقی نمی‌ماند و دور نیست طلوعِ صبح آزادی و عدالت و سرافرازی همه فرزندان ایران در مبارزه با استبداد و دیکتاتوری. خانواده و دوستان خواستار آزادی بی‌قید و شرط آقای یاشار تبریزی هستند.

درخواست فوری برای رسیدگی به وضعیت #رزگار_بیگ‌زاده_بابامیری ، زندانی سیاسی، خطاب به:
خانم مای ساتو، گزارشگر ویژه وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران/ خانم سارا حسین، رئیس هیئت بین‌المللی حقیقت‌یاب مستقل درباره جمهوری اسلامی ایران

خانم ساتو و خانم حسین،
من، ژینو بیگ‌زاده بابامیری، دختر رزگار بیگ‌زاده بابامیری، زندانی سیاسی کُرد در ایران هستم. این نامه را برای توجه فوری شما به وضعیت بحرانی پدرم و نقض آشکار حقوق انسانی او می‌نویسم.

پدرم، کشاورزی ساده و شهروندی عادی از اهالی شهرستان بوکان در کردستان ایران، بنابر اتهاماتی کاملاً بی‌اساس در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» بازداشت شده است. وی صرفاً به دلیل کمک‌های انسان‌دوستانه به معترضان مجروح در جریان سرکوب خونین معترضین در شهرهای کردستان، تحت بازداشت، شکنجه و در خطر صدور حکم اعدام قرار دارد.

🔴 ربایش و بازداشت خودسرانه
در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی»، شهرهای کردستان آماج حملات و سرکوب خونین نیروهای حکومتی قرار گرفتند. نیروهای امنیتی حکومت به شدیدترین وجه ممکن اعتراضات مسالمت‌آمیز شهروندان را سرکوب کردند. در این راستا، معترضان مجروح به دلیل بیم از بازداشت توسط نیروهای امنیتی از مراجعه به بیمارستان‌ها خودداری می‌کردند. در چنین شرایط بحرانی حادث شده، شهروندان عادی نظیر پدرم برای حمایت از مجروحان و قربانیان، طی اقداماتی بشر‌دوستانه مبادرت به توزیع دارو و کمک‌های ضروری به مجروحان کردند. این اقدامات پدرم کاملاً داوطلبانه و صرفاً بر مبنای حس شفقت و کرامت ذاتی انسانی بوده است.

در این راستا و با تشدید ربودن و بازداشت‌های فله‌ای، در تاریخ ۲۷ فروردین ۱۴۰۲، پدرم توسط مأموران وزارت اطلاعات مورد ناپدیدی قهری قرار گرفت. بیش از چهار ماه، خانواده ما هیچ اطلاعی از محل نگهداری او نداشت. علیرغم تلاش‌های مکرر ما برای یافتن او از طریق مراجع قضایی و امنیتی، هیچ اطلاعاتی ارائه نشد. متعاقب چهار ماه ناپدیدی قهری مطلع شدیم که پدرم در یک بازداشتگاه مخفی-امنیتی وزارت اطلاعات در شهر ارومیه نگهداری می‌شود.

🔴 شکنجه و اعترافات اجباری
پدرم در دوران بازداشت تحت شدیدترین شکنجه‌های جسمانی و روانی قرار داشته تا بنابر خواست بازجویان امنیتی، تن به اعترافات اجباری بدهد. طی ایام بازجویی، بر اثر شکنجه قدرت شنوایی یکی از گوش‌های خود را از دست می‌دهد. در این راستا، پدرم ضمن شکایت از بازجویان وزارت اطلاعات به دلیل اعمال شکنجه در سازمان قضایی نیروهای مسلح ارومیه، تقاضای معاینه توسط پزشکی قانونی را داد که شکایت و درخواست وی رد شد. (شماره پرونده: 140335390007386765/29.09.1403)

🔴 اتهامات بی‌اساس و تحصیل ادله نامشروع توسط بازجویان
متعاقب ناپدیدی قهری و بازداشت غیرقانونی، در مرحله تحقیقات مقدماتی در دادسرای ارومیه، پدرم با اتهامات سنگینی از جمله «بغی»، «جاسوسی» و «قتل» مواجه شد. شایان ذکر است این اتهامات سنگین بر اساس قوانین جزایی جمهوری اسلامی ایران می‌تواند منجر به اعدام شود. قویاً اعلام می‌دارم این پرونده‌سازی بنابر رویه معمول مأموران امنیتی جمهوری اسلامی ایران است.

🔴 نقض دادرسی منصفانه و حقوق متهم
نقض اصل ۳۲ قانون اساسی ایران: پدرم بدون هرگونه الزامات اساسی در خصوص بازداشت یک متهم، ربوده و نه بازداشت شده است.

نقض اصل ۳۸ قانون اساسی ایران و مواد ۶۰ و ۱۹۵ قانون آیین دادرسی کیفری: تمامی اشکال شکنجه حتی بر اساس قوانین داخلی جمهوری اسلامی مشمول ممنوعیت صریح می‌باشد و هرگونه اعتراف تحت شکنجه غیرقابل استماع است.

نقض مواد ۳۵، ۴۸ و ۵۲ قانون آیین دادرسی کیفری: پدرم از بدو بازداشت از دسترسی به مشاوره حقوقی و وکیل انتخابی مستقل محروم بوده است. ایضاً، حق بر داشتن وکیل و حقوق متهم به هیچ عنوان به وی تفهیم نشده است.

نقض میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی: دولت جمهوری اسلامی ایران در قضیه اخیر به‌عنوان یکی از طرفین میثاق حقوق مدنی و سیاسی، ناقض تعهدات بین‌المللی خود در خصوص دادرسی منصفانه، رهایی از شکنجه و ممنوعیت بازداشت خودسرانه است.

با توجه به خطر قریب‌الوقوع صدور حکم اعدام برای پدرم، از شما درخواست می‌کنم به اقدامات زیر مبادرت ورزید: