🔴 این ویدئو تقدیم به معلمانی است که تاوان عدالتخواهیشان را با #اخراج از آموزش و پرورش دادند.

🔺#توماج_صالحی رپر زندانی محکوم به #اعدام با ترانه چوب معلم، معلم را بالاترین طبقه جامعه بر می شمارد، حمایت و پیوند خود را از اعتراضات معلمان به بهترین شکل در غالب هنر عرصه می کند، توماج با هنر اعتراضی خود نمونه های عینی از هم سرنوشتی هنرمند، معلم، کارگر و دانش آموز را نمایان و پیوندشان را عمیق تر کرد.

🚩 زنده با #اتحاد_معلم_و_کارگر

📍کلیپ توسط یکی از همراهان کانال چالش تهیه شده است

#معلمان_اخراجی
#رسول_بداقی
#محمد_حبیبی
#جعفر_ابراهیمی
#سارا_سیاهپور
#شیوا_عاملی‌راد
#محمود_ملاکی
#عزیز_قاسم‌زاده
#حسن_نظریان
#محمد_سعیدی_ابواسحقی
#عاتکه_رجبی
#سکینه_ملکی
#محمد_دارکش
#تحسین_مصطفی
#سمیه_اخترشمار
#روح‌الله_مردانی
#شهربانو_امانی
#حمید_جعفری
#سامان_کوشش

در سالروز روز جهانی کارگر، هنگامه چوبین، مادر آرتین رحمانی پیانی، نوجوان ۱۷ ساله‌ای که در اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ در ایذه کشته شد، با انتشار پستی در اینستاگرام یاد فرزندش را زنده کرد. او با انتشار تصویری از آرتین در حال تعمیر قطعات خودرو، با تبریک روز کارگر نوشت: «همیشه وقتی لباسای آرتین رو می‌بینم، لباسای روغنی که بوی شرافت می‌دن، حسرت می‌خورم که به آرزوش نرسید.»
آرتین شاگرد مکانیک بود و رویای داشتن مغازه تعمیر خودروهای خارجی را در سر داشت. به گفته مادرش، همیشه می‌پرسید: «به نظرت یه روز خودم مغازه می‌زنم؟ میشه یه روز بشم استادکار تعمیرات ماشینای خارجی؟» و او در پاسخ می‌گفت: «آره، معلومه که می‌شی پسرم.»
آرتین رحمانی پیانی در اول مرداد ۱۳۸۴ در دهستان پیان ایذه به دنیا آمد و در ۲۵ آبان ۱۴۰۱، با شلیک مستقیم مأموران جمهوری اسلامی جان باخت. او یکی از ده‌ها نوجوانی است که در جریان اعتراضات سراسری جان خود را از دست دادند.

روز کارگر در امپراتوری دروغ!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با فراخوان داده شده از سوی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان که با ابراز همبستگی از سوی کارگران و بازنشستگان روبرو شد، تجمع هایی در شهرهای کرمانشاه، اسلام آباد غرب، هرسین، تهران، رشت، قزوین، بوشهر، نورآباد ممسنی، شیراز، همدان، سقز برگزار شد. فرهنگیان در اکثر شهرها در مقابل اداره کل آموزش و پرورش تجمع کردند. هر چند که تلفن های تهدید آمیز و پیامک های هشدار دهنده برای فرهنگیان قزوین، کردستان، مازندران، گیلان، کرمانشاه، خراسان و همدان ارسال شده بود اما برای تهدیدکنندگان و هشدار دهندگان نتیجه ای در بر نداشت.
در قزوین کارگران و بازنشستگان در مقابل استانداری گردهم آمدند. در رشت نانوایان برای مشکلات بیمه ای و سهمیه و کیفیت آرد دست به اعتراض زدند.
در کرمانشاه بازنشستگان تامین اجتماعی، مخابرات، علوم پزشکی و شاغلین و بازنشستگان فرهنگی در مقابل اداره کل آموزش و پرورش تجمع کردند. در سقز متاسفانه محمود صالحی چهره معروف کارگری شهر مورد ضرب و شتم قرار گرفت. محمود صالحی بیمار و تحت درمان است. در تهران با وجود جو امنیتی شدید و آوردن نیرو‌های ضد شورش تاکنون دستگیری ۴ نفر به نام های مهدی فراهی شاندیز، احمد حیدری، میرزا سیدی، صادقی تایید شده است. در همدان رضا مسلمی مسوول کانون صنفی فرهنگیان همدان نیز دستگیر و به نقطه نامعلومی برده شده است.
در ایران دروغ، دزدی و سرکوب کارگران امری عادی شده است. این در حالی است که روز گذشته رییس دولت در یک برنامه نمایشی به همراه خانه کارگری ها و کانون های بی عرضه و دغلباز بازنشستگی، خودشان به خودشان مدال و تقدیر نامه دادند.
زبان حق گوی و عدالت خواه زحمتکشان و همه مزدبگیران باید بریده شود تا دزدان و بی عرضه ها در مسوولیت های ناحق نشسته خود، به آسودگی خرابکاری و خیانت بورزند.

بازنشستگان متحد تهرانی


ارتباط با ادمین@Sfelezkaran :

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)

#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران

🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸

 

۸۱ سال پایداری، ۸۱ سال مبارزه!

اول ماه مه ۱۳۲۳ یادآور بنیانگذاری «اتحادیه کارگران مکانیک اتومبیل» پدر سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران است.
آنچه سندیکای کارگران فلزکار مکانیک را همچنان قدرتمند و در میان کارگران دارای جایگاه کرده است ادامه دادن راه رهبران سندیکای فلزکار، ارتباط مستمر با کارگران و هم نفس شدن با آنان است. اجرای اعتصاب های کارگران پروژه ای در سال ۹۷ در چهارراه عسلویه و اعتصاب های هرساله از ۹۹ تاکنون و افزایش دستمزدها با نظر سندیکا، افزایش روزهای استراحت از ۴ روز به ۱۰ روز، انتشار بی وقفه ماهنامه پیام سندیکا طی ۱۴ سال و بردن آن به میان کارگران، آموزش مستمر کارگران در تلگرام و واتساپ، ایجاد گروههای تلگرامی و واتساپی در جهت ارتقا آگاهی و شعور اجتماعی کارگران و گذاشتن اگهی کار برای کارگران بیکار طی ۷ سال بخشی از کارهای روزمره سندیکاست.

مازیار گیلانی نژاد ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۴

متن کامل در آدرس زیر:

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)

#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران

🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸

 

تخریب سنگ مزار جاویدنام #کیان_پیرفلک توسط ماموران خامنه‌ای_قاتل

تخریب سنگ مزار کیان پیرفلک
سپیده به دار می‌کشند
رفتگران شهر هر روز ستاره‌های سوخته جمع می‌کنند
بی‌پناه مانده‌اند جنازه‌های قدغن
در پایتخت نوحه و کفن
لعن و نفرینش کنید
سنگ مزارش بشکنید
نام او در ما تکثیر شده است! در انسان.

روز جمعه دوازدهم اردیبهشت ۱۴۰۴، ماه‌منیر مولایی‌راد، مادر دادخواه زنده‌یاد کیان پیرفلک، از تخریب سنگ مزار پسرش و همچنین مزار مادر خود خبر داد.

او این اقدام را نشانه‌ای از بی‌رحمی حاکمیت دانست و گفت: «حکومت نه به کودک رحم می‌کند، نه به سنگ قبرش. امروز نوبت من بود، فردا نوبت دیگران.»

این تخریب پس از حضور ماه‌منیر در یک مرکز انتقال خون در بندرعباس رخ داد، جایی که او با خانواده‌های قربانیان فاجعه بندر رجایی ابراز همدردی کرد.

به گفته او، این اقدام غیرانسانی پاسخی به همبستگی او با مردم داغدار و تلاش برای بازتاب صدای مظلومان بود.

تخریب مزار کیان و مزار مادربزرگ ماه‌منیر، به‌عنوان نشانه‌ای از هراس حاکمیت از یادآوری حقیقت و مقاومت وهراس از جاویدنامان #انقلاب_زن_زندگی_آزادی ایست .

امروز صادق خان زیبا کلام خود را نسبت به آنچه بر سر نیکا آمده ناباور می بیند و با وقاحت می پرسد: از دهه شصت به اینجا رسیده ایم!؟ یعنی اینکه دهه شصت دوران طلایی امامش و دوران میر حسینش خیلی خوب بوده و امروز نیکا تک نمونه است! اینهمه وقاحت و دریدگی را در کسی سراغ دارید؟ جز در همین دار و دسته رِژیم از هر جناحش که باشد. دهه شصت دهه رعب و وحشت بود. دهه جنایت و خون. چقدر مادر باردار بر سر دار رفتند. چقدر مادر باردار زیر شکنجه نطفه هایشان را انداختند. چقدر دختر جوان در سلول انفرادی قبل از اینکه اعدام شوند توسط پاسداران و بازجوها مورد تجاوز قرار گرفتند به این بهانه که باکره نباشند و به بهشت نروند. چه پدر و مادرهایی که وقتی پاسدار جنایتکار به درب خانه شان آمد تا مهریه خونین دخترشان را بدهد، سکته کردند و دیگر از جا برنخاستند. قاتلان با نسل ما چنین کردند و اینک خود را نسبت به شکنجه و تجاوز نیکا ناباور می بینند! چه کودکانی را در زندانهای جمهوری اسلامی زیر شکنجه کشتند و حتی جسدشان را تحویل ندادند. چه جوانانی را از شدت شکنجه روی برانکارد به میدان تیرباران بردند. امروز ببینید با توماج چه کرده اند. او فقط اندکی از شکنجه هایش را در مدت کوتاه آزادی بیان کرد. امروز او را به اعدام محکوم کرده اند تا سند جنایت را از بین ببرند. در مورد سامان یاسین چه کرده اند، شنیدن شکنجه های او سرسام آور است. بر سر نوید افکاری چه آوردند! ستار بهشتی را چگونه کشتند! از چه تعجب می کنید؟ این رژیم ماهیتش همین است. ماهیت جنایتکاران هرگز تغییر نمیکند. فقط با خشم مردم و با سرنگونی به پایان می رسند. اما اینهمه جنایت و خون در قلب ما حک شده و هرگز فراموش نمی شود. نه می توانیم ببخشیم و نه می توانیم فراموش کنیم. نیکای عزیز و شجاع ما را بخاطر اینکه فرماندهی اش را در صحنه اعتراضات دیدند، شمع آجین کردند. چقدر حقیر هستند که از یک دختر جوان غیر مسلح این چنین وحشت می کنند. وای به آن روزی که به دست این مردم خشمگین بیفتند. وای به آن روزی که این خونها بر سرشان آوار شود.
من از آنچه بر سر نیکای ما آورده اند، شوکه نشده ام بلکه خشمگینم!

عاطفه اقبال – 1 می 2024

- بعد از تحریر: از دهه شصت هر چه بگوییم کم گفته ایم. تمام نمیشود داستانهای واقعی این دهه، اما همیشه گفته ام که ما هرگز نخواهیم توانست عمق فاجعه را نشان دهیم چون بسیاری که این عمق را با پوست و گوشت و استخوان تجربه کردند زیر خاک نهفته اند و نمی توانند سخن بگویند. آنچه بر سر آنها آمد دفن شده. مگر می شد فهمید که بر سر نیکا چه آمده قبل از اینکه این قاتلان خودشان را لو دهند. مگر اینکه قاتلان آن زمان بیایند و اندکی از آنچه را که بر یاران ما، زیر شکنجه رفت را بیان کنند. تازه اینکه گفته اند مطمئنا همه ی ماجرا و آنچه بر سر نیکا و نیکاها آورده اند نیست. من هنوز بعد از گذشت بیش از چهل سال وقتی این کلمات را می نویسم، بغض میکنم. می گریم بر آنچه یارانم در آن روزها کشیدند. چه روزهای سختی بود.

#نیکا_شاکرمی

Atefeh Eghbal

از زخمهایمان خونابه چکه میکند/این ویدئو از صحبت‌های رانندگان تبریزی در مورد قتل‌عام جمهوری اسلامی در بندرعباس در فضای مجازی وایرال شده است.

مادران پارک لاله ایران: فریاد اعتراض‌مان را برای دادخواهی و ساختن دنیایی انسانی، در روز جهانی کارگر و روز معلم بلندتر کنیم!

سرکوب، اعدام، کشتار، جنایت، تبعیض، فقر، فساد، فریب، تورم، گرانی و هزاران بلای خانمان‌سوز دیگر زیر حاکمیت فاشیستی ارتجاعی اسلامی ایران نفس‌مان را بند آورده است و به نقطه‌ی انفجار رسیده‌ایم. در طی این ۴۶ سال روزی نبوده است که این حاکمیت دلمان را شاد کند و بتوانیم اندکی آرامش و آسایش داشته باشیم. روزی نبوده است که خبرها چون پتک بر سرمان خراب نشود و با فاجعه‌ی انسانی تازه‌ای روبرو نشویم.

ششم اردیبهشت انفجاری مهیب در اسکله‌ی رجایی بندرعباس رخ داد که نه چرایی، نه چگونگی و نه میزان خسارت وارد شده‌ی انسانی و نه عواقب آن بر مردم ایران هنوز روشن نیست. دردناک‌تر این‌که با حاکمیتی روبرو هستیم که همواره به مردم دروغ می‌گوید و با سانسور شدید و حتی با تهدید خبرنگاران، هیچ اطلاعات درستی در اختیار مردم قرار نمی‌دهد و برای پنهان کردن جنایت‌هایش باز هم بی‌شرمانه به مردم آسیب می‌زند. در آخرین خبرها به نقل از خبرگزاری‌های حکومتی گفته شده تاکنون ۷۰ تن کشته و بیش از هزار تن مجروح شده‌اند که قطعا تعداد آسیب دیدگان این فاجعه‌ی هولناک بیش از این‌هاست. پیکرهای سوخته و مچاله شده آن‌چنان خشمی را در وجود هر انسانی که بویی از شرافت برده، به‌وجود می‌آورد که ناگفتنی است. چگونه مسئولان یک کشور می‌توانند نسبت به سلامت جان مردم این‌چنین بی‌تفاوت و بی‌رحم باشند. آن‌هم در شرایطی که به دلیل بحران‌های شدید اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و اختلاف فاحش طبقاتی و افزایش فقر، فساد، فلاکت، تورم و گرانی، امکان زندگی روزمره‌ی انسانی را از اغلب مردم به‌ویژه آن‌هایی که زیر خط فقر هستند و با تبعیض مضاعف زندگی می‌کنند، سلب کرده است و کمرشان زیر بار این همه ستم، تبعیض، بی‌عدالتی و سرکوب خورد می‌شود.

هم‌اکنون در آستانه‌ی روز جهانی کارگر و روز معلم هستیم و شاهدیم که اغلب کارگران، معلمان و دیگر اقشار زحمتکش برای گذران حداقل‌های زندگی به شدت در تنگنا قرار دارند و هر روز صدای اعتراض‌شان را در شهرهای مختلف می‌شنویم. امید روز جهانی کارگر و روز معلم را گرامی بداریم و این اعتراض‌ها، به‌ویژه در اعتراض به کشتار انسان‌ها در اسکله‌ی رجایی بندرعباس که بیشتر کشته شدگان از کارگران بوده‌اند، با اعتصاب‌های سراسری به این حاکمیت ستمگر به شدت اعتراض کنیم و اجازه ندهیم که بیش از این با زندگی مردم بازی کنند.

در همین شرایط سرکوب‌ها نیز افزون شده و به شدت نگران سلامتی جان زندانیان در معرض خطر اعدام و زندانیان سیاسی و دیگر فعالان سیاسی هستیم که هر روز در خطر بازداشت و شکنجه‌ی خودشان و خانواده‌های‌شان هستند. همین هفته‌ی گذشته بود که حمید حسین نژاد حیدرانلو زندانی سیاسی ۴۰ ساله و پدر سه فرزند را بدون اطلاع خانواده و مخفیانه اعدام کردند و دخترش را نیز تهدید کردند که اگر ساکت نشود، امکان تحصیل ندارد. برای پژمان سلطانی نیز حکم اعدام صادر کرده‌اند و بیش از پنجاه زندانی سیاسی و سه زن مبارز به نام‌های پخشان عزیزی، وریشه مرادی و شریفه محمدی در خطر جدی اعدام هستند. امروز مادر محسن لنگرنشین نیز آخرین ملاقات را با پسرش داشته و خواسته است که صدایش باشیم و این نگرانی وجود دارد که فردا او را اعدام کنند. تعدادی از خانواده‌های زندانیان محکوم به اعدام نیز در جلوی زندان اوین تجمع کرده‌اند. امروز شصت و ششمین هفته‌ی اعتراضی کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» نیز هست که با پیوستن زندان سنندج، در چهل و یک زندان در سراسر ایران اعتصاب غذا کرده‌اند. ما نیز از این کارزار سراسری و شجاعانه حمایت می‌کنیم و هرچه در توان داریم برای جلوگیری از تکرار این جنایت‌ها و لغو کامل مجازات اعدام انجام می‌دهیم.

ما مادران پارک لاله ایران، به عنوان صدایی از جنبش دادخواهی مردم ایران؛ خواهان روشن شدن حقیقتِ چرایی و چگونی فاجعه‌ی هولناک انفجار اسکله‌ی رجایی بندر عباس و پاسخ‌گویی شفافِ مسئولانِ حاکمیت اسلامی، بدون پرده پوشی هستیم. ما معتقدیم حاکمیت جنایت‌کار اسلامی ایران صد در صد در بروز این فاجعه‌ی انسانی دخیل بوده است یا به عمد، یا به خاطر عدم رعایت اصول ایمنی و استانداردهای لازم برای حفظ سلامتی انسان‌ها و آن را به شدت محکوم می‌کنیم. ما به خانواده‌های آسیب دیده و داغدار این فاجعه‌ی انسانی از صمیم قلب تسلیت می‌گوییم و خودمان را شریک غم و رنج بی پایان‌شان می‌دانیم. ما از جنگ نیز بیزاریم و معتقدیم که آزادی مردم ایران باید به دست خودشان و با قدرتمندتر شدن و همبستگی جنبش‌های مستقل و مردمی به دست آید. فردا دیر است، امروز هرچه توان داریم به کار گیریم تا از این همه نکبت، کشتار، تبعیض، بی‌عدالتی، سرکوب، اعدام، جنگ و مُچاله شدن انسان‌ها رهایی یابیم و بتوانیم شاد و انسانی زندگی کنیم.

🔴 بیش از ۳۰۰ کارشناس سازمان ملل، برندگان جایزه نوبل، سفیران پیشین، قضات، حقوقدانان، کارشناسان حقوق بشر و سازمان‌های غیردولتی با امضای یک درخواست فوری، خواستار مداخله سازمان ملل برای توقف اعدام قریب‌الوقوع زندانیان سیاسی در ایران شدند.

این بیانیه کارزار فزاینده اعدام‌های سیاسی در جمهوری اسلامی را به‌شدت محکوم کرد و آن را اقدامی با انگیزه‌های سیاسی خواند.

سازمان حقوق بشر ایران: اعدام حدود ۱۱۰نفر در ماه گذشته میلادی

سازمان حقوق بشر ایران با انتشار گزارشی اعلام کرد که در ماه گذشته میلادی دست‌کم ۱۱۰ نفر شامل سه زن، ۴ شهروند افغان، ۳۵ شهروند بلوچ، ۶ شهروند کُرد و نیز یک شهروند عرب در زندان‌های مختلف ایران اعدام شده‌اند.
در ماه آوریل ۲۰۲۵ دست‌کم ۱۱۰ تن در زندان‌های مختلف ایران اعدام شده‌اند
سازمان حقوق بشر ایران اعلام کرد که در ماه آوریل ۲۰۲۵ دست‌کم ۱۱۰ تن در زندان‌های مختلف ایران اعدام شده‌اند دست‌کم ۱۱۰ نفر شامل سه زن، ۴ شهروند افغان، ۳۵ شهروند بلوچ، ۶ شهروند کُرد و یک شهروند عرب در ماه گذشته میلادی (آوریل ۲۰۲۵) در زندان‌های مختلف ایران اعدام شده‌اند.
از مجموع ۱۱۰ اعدام ثبت شده در ماه گذشته میلادی، تنها دو مورد از آن‌ها یعنی معادل کمتر از دو درصد، در رسانه‌های رسمی حکومت ایران بازتاب یافته‌اند.

سازمان حقوق بشر ایران همچنین یادآور می‌شود که تعداد موارد اعدام‌ در چهار ماه نخست سال جاری میلادی در مقایسه با دوره زمانی مشابه در سال گذشته میلادی که در آن ۱۹۵ نفر اعدام شده بودند، "افزایش چشمگیر ۷۵ درصدی را نشان می‌دهد."

ایرانیان مقیم هامبورگ آلمان:

ما آمده ايم با گل هايي از فرياد
ما آمده‌ایم نه برای تسلیت، كه برای قسم.
قسم به بندري كه نه فقط سازه ها ، كه دلها فروريختند.
اين خاك خانه‌ی ماست.
و هیچ حکومت پوسیده‌ای،
نمی‌تواند آن را از ما بگیرد.

محسن را کشتید،
نه با یک طناب،
بلكه با یک سیستم جنایت‌کار.
ما گل روی پرچم می‌ریزیم،
تا بگوییم:
دیگر نمی‌گذاریم خون رویش بریزيد