اعتراض و نگرانی کلاه‌زردها نسبت به تبعیض/ «فوق‌العاده خاص» به همه نیروهای توزیع برق تعلق بگیرد

https://t.me/sandughetesabkar

اعتراض و نگرانی کلاه‌زردها نسبت به تبعیض/ «فوق‌العاده خاص» به همه نیروهای توزیع برق تعلق بگیرد

یکی از اعضای شورای اپراتورهای پست‌های فشار قوی برق کشور گفت: فوق‌العاده خاص باید به اپراتورها تعلق بگیرد.

یکی از اعضای شورای اپراتورهای پست‌های فشار قوی برق کشور با انتقاد از تفسیر محدودکننده وزارت نیرو در خصوص «فوق‌العاده خاص» در گفتگو با ایلنا اعلام کرد: در بند (۱) قانون اصلاح نحوه پرداخت فوق‌العاده خاص مصوب مجلس شورای اسلامی، از واژه عام «کارکنان» استفاده شده که به‌طور طبیعی شامل تمامی شاغلان اعم از کارمندان و کارگران دستگاه‌های اجرایی است. بنابراین محدود کردن این مزایا صرفاً به کارمندان، با نص صریح قانون همخوانی ندارد.
وی افزود: علاوه بر این، در بند (۴) بخشنامه اجرایی دولت نیز برای «مشمولین سایر نظامات پرداخت» معادل ریالی این فوق‌العاده تعیین شده است؛ موضوعی که کارکنان تابع قانون کار در وزارت نیرو را نیز در بر می‌گیرد و محروم کردن آنان از این مزایا، مغایر مفاد بخشنامه محسوب می‌شود.
این عضو شورای اپراتورها با اشاره به نقش نیروهای عملیاتی صنعت برق گفت: کارکنان پست‌های فشار قوی در شرایط سخت کاری و در دوره‌هایی که زیرساخت‌های حیاتی کشور با تهدیدات جدی مواجه بوده، همواره در خط مقدم حفظ پایداری شبکه برق قرار داشته‌اند و اجازه نداده‌اند کوچک‌ترین اختلالی در خدمت‌رسانی به مردم ایجاد شود.
وی در پایان از وزیر نیرو و رئیس سازمان اداری و استخدامی کشور خواست با تفسیر دقیق قانون و بخشنامه‌های مربوطه، زمینه اجرای عادلانه این مزایا برای تمامی کارکنان، از جمله نیروهای تابع قانون کار در صنعت برق را فراهم کنند.

جلب رضایت و تامین امنیت شغلی، معیشتی، ایمنی، درمان، حقوق بیکاری و حق تشکل برای کارگران ضربه به متجاوزان و مزدورانشان است!

https://t.me/sandughetesabkar

روز یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، کارگران ابنیه فنی راه‌آهن دورود لرستان، که تحت مسئولیت شرکت «تراورس» مشغول کارند، چهارمین روز متوالی از اعتراض صنفی خود را برای وصول مطالبات معوقه و مشخص شدن وضعیت شغلی پشت سر گذاشتند.

https://t.me/sandughetesabkar

روز یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، کارگران ابنیه فنی راه‌آهن دورود لرستان، که تحت مسئولیت شرکت «تراورس» مشغول کارند، چهارمین روز متوالی از اعتراض صنفی خود را برای وصول مطالبات معوقه و مشخص شدن وضعیت شغلی پشت سر گذاشتند.

کارگران می‌گویند: همچنان منتظر پاسخگویی مدیرعامل شرکت و مسئولان کشوری و استانی برای وصول مطالبات‌مان هستیم. علیرغم حضور روز گذشته معاون مدیر عامل شرکت تراورس در جمع معترضان، هنوز به مطالبات‌مان پاسخ داده نشده و پرسنل باتوجه به ماهیت خصوصی شرکت، آینده شغلی و حقوقی خود را در خطر می‌بینند.

کارگران ابنیه فنی راه آهن دورود لرستان درخواست دارند مسئولان به صراحت بگویند چه برنامه‌ای برای آینده شرکت تراورس و کارگران این واحد ریلی دارند و چرا وضعیت بازگشت تراورس به دولت، بعد از گذشت ۵ سال و تبدیل وضعیت حدود ۷ هزار کارگر مشخص نمی‌شود!

کارگران ابنیه فنی تراورس لرستان با اشاره به گذشته پرشکوه این واحد ریلی، خواستار احیای این واحد هستند و می‌گویند: اگر بی‌تدبیری‌ها در تراورس خاتمه نیابد، با سرنوشت هفت هزار کارگر از دامنه‌های برفگیر سبلان گرفته تا بیابان‌های پر از شن ریزه و گرد و غبار زاهدان، که وظیفه مراقبت و نگهداری از خطوط ریلی راه آهن را بر عهده دارند بازی شده است.

حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ کارگر در ناحیه دورود لرستان شاغل هستند که مشکلات آن‌ها جدا از بحث مشخص شدن ماهیت دولتی یا خصوصی شرکت تراورس، کوتاهی در پرداخت اضافه کاری‌ها و تعطیل کاری‌ها و عدم پرداخت سایر مطالبات عرفی و مناسبتی است که غالبا کارفرما نسبت به این موضوعات بی‌توجه است.

برچیدن پبمانکاری، مطالبه تمام کارگران است!
تامین امنیت شغلی، معیشتی، ایمنی، درمان، حقوق بیکاری و حق تشکل برای کارگران ضربه به متجاوزان و مزدورانشان است!

https://t.me/sandughetesabkar

عکس از آرشیو

نزدیک به ۱۵۰ کارگر فاز دوم پالایشگاه گاز ایلام که از مهر ماه سال گذشته با تصمیم کارفرما اخراج و بیکار شده‌اند، همچنان خواستار بازگشت به کار خود هستند.


https://t.me/sandughetesabkar

نزدیک به ۱۵۰ کارگر فاز دوم پالایشگاه گاز ایلام که از مهر ماه سال گذشته با تصمیم کارفرما اخراج و بیکار شده‌اند، همچنان خواستار بازگشت به کار خود هستند.

به گفته کارگران: برخی کارگران بیکار شده هنوز بخشی از دستمزد اسفند سال قبلِ خود را دریافت نکرده و تسویه حساب نشده‌اند؛ در عین حال با چندین سال سابقه کار، به ما گفته شد مشمول دریافت بیمه بیکاری هم نمی‌شویم و اداره کار شهرستان چوار پیگیری نمی‌کند.

یکی از کارگران تعدیلی فاز دوم پالایشگاه گاز ایلام با بیان اینکه هنوز بازگشت به کار نشده‌ایم، گفت: ۱۵۰ کارگر تحت مسئولیت شرکت پیمانکاری «جهانپارس» در فاز دوم پالایشگاه گاز ایلام و بومی منطقه هستیم که از مهر ماه در سه مرحله (مهرماه سال گذشته ۵۸ کارگر، پایان اسفند۵۲ کارگر و فروردین سال جاری ۴۲ کارگر) از ورودمان به محل کارمان جلوگیری شده و بیکار شده‌ایم.
وضعیت پیش آمده در حالی ادامه دارد که با اطلاع‌رسانی رسانه‌ای برخی مسئولان، قرار شد کارگران تعدیلی را به کار بازگردانند اما تاکنون اقدامی نشده است.

از چهار تا ۵ سال پیش، به امید استخدام به عنوان کارگر در پالایشگاه گاز ایلام مشغول به کار بوده‌ایم اما متاسفانه وضعیت شغلی ما به یکباره تغییر کرد و بدون اطلاع اخراج و بیکار شدیم.

جلب رضایت و تامین امنیت شغلی، معیشتی، ایمنی، درمان، حقوق بیکاری و حق تشکل برای کارگران ضربه به متجاوزان و مزدورانشان است!

https://t.me/sandughetesabkar

کارگران کارخانه فولاد سیادن ابهر نسبت به «دو ماه حقوق معوقه (اسفند و فروردین) و تاخیر در پرداخت بیمه ها»معترضند و از مسئولان درخواست کردند پیگیر پرداخت دو ماه حقوق معوق آن‌ها باشند.

حدود ۲۸۰ کارگر در کارخانه فولاد سیادن ابهر مشغول کارند؛ که از فروردین ماه حدود ۳۰ نفر از آنها خود خواسته محل کار خود را ترک کرده اند. این کارگران به دلیل افزایش مشکلات کارخانه که از چند سال پیش اتفاق افتاده حقوق خود را با تاخیر می‌گیرند و این موضوع مشکلات زیادی را برای آن‌ها در زمینه معیشت، درمان و مسکن ایجاد کرده است.

به گفته کارگران: در زمینه پرداخت حق بیمه نیز دچار مشکل هستیم؛ معمولاً حق بیمه‌ها با تاخیر پرداخت می‌شود و در دریافت خدمات درمانی مشکل داریم.

جلب رضایت و تامین امنیت شغلی، معیشتی، ایمنی، درمان، حقوق بیکاری و حق تشکل برای کارگران ضربه به متجاوزان و مزدورانشان است!

https://t.me/sandughetesabkar

هزار و ۲۰۰ کارگر قرق بان پیمانکاری جنگل‌های مازندران که به عنوان حافظان جنگل، تحت پوشش سازمان مراتع و جنگل‌بانی کشور مشغول به کارند، نسبت به «پایین بودن دستمزد و مزایا و نداشتن امنیت شغلی و وجود پیمانکاران» معترضند و خواستار «حذف پیمانکاران و عقد قرارداد مستقیم و دائمی و افزایش حقوق ها» هستند.

به گفته کارگران؛ کارگران قرق‌بانِ پیمانکاری جنگلهای مازندران با حدود ۱۰ تا ۲۷ سال سابقه کار، از همه مزایای قانونی و خدمات عرفی و رفاهی بی‌بهره‌اند و به رغم وعده‌های داده شده، هیچ اقدام عملی برای تبدیل وضعیت این نیروها تا امروز صورت نگرفته است.

کارگران می‌گویند؛ قرار بود برای نگهداری از جنگل‌ها به داد حافظان جنگل (قرق‌بانان) برسند و سال جدید، قرارداد مجریان یا همان پیمانکاران لغو شود اما هنوز اتفاق خاصی نیافتاده است.

برچیدن پبمانکاری، مطالبه تمام کارگران است!
جلب رضایت و تامین امنیت شغلی، معیشتی، ایمنی، درمان، حقوق بیکاری و حق تشکل برای کارگران ضربه به متجاوزان و مزدورانشان است!

https://t.me/sandughetesabkar

🌺🌹🌸❤️🌷🪷🌺🎇🌠🕯
همکاران ارجمند درود بر شما

روز معلم را به شما همکاران عزیز تبریک و تهنیت می گویم و از خدای مهربان سلامتی و بهروزی برایتان خواهانم. باشد تا با تلاش و کوشش ما و دیگر هموطنان عزیز این روزهای سخت به فرجامی خوش دست یابد.🌸🌺💐🌷🌹🪷🌿🌷🌺🌹🌸🌸🌺🌸🌸🪷🌺
https://t.me/Khaterate_khanom_moalem

کفتگوی کوروش پارسا با اسماعیل عبدی از چهره های مدنی سیاسی ایران در مورد

وضعیت جامعه‌ مدنی و شرایط سیاسی ایران پس از جنگ اسرائیل و امریکا با ایران


https://www.youtube.com/live/GqIOYsiK9YI?si=PNwsxtSljhqqaM11

تلویزیون جمهوری ایران عضو بلوک همگرایی جمهوری خواهان
https://t.me/hamgerayerInternetRepublic

‌کارزار جمع‌آوری امضاء برای برگزاری همه‌پرسی درباره استقلال استان آلبرتا از کانادا،‌ روز دوشنبه به طور رسمی ثبت شد.

بیش از سیصد هزار نفر با امضای این دادخواست خواستار برگزاری همه پرسی استقلال آلبرتا از کانادا شدند.

گروه «آلبرتا آزاد بمان» که طراح و مجری این طومار و کارزار است،‌ اعلام کرد که تعداد امضاکنندگان از تعداد امضاهای لازم برای برگزاری همه‌پرسی فراتر رفته است.

برگزارکنندگان این کارزار جمع‌آوری امضاء تا این ماه فرصت داشتند تا حداقل ۱۷۸ هزار امضا معادل ۱۰ درصد از رای دهندگان واجد شرایط را برای پیشبردن کارزار برگزاری همه‌پرسی استقلال جمع‌آوری کنند.

فعالان جنبش جدایی‌طلبی در آلبرتا بر این باور هستند که این استان از سوی تصمیم‌گیرندگان در اتاوا، پایتخت کانادا، نادیده گرفته می‌شوند.

با این حال تایید امضاها توسط یک دادگاه در آلبرتا متوقف شده است تا زمانی که درباره شکایت حقوقی مطرح شده از سوی گروهی از بومیان کانادا تصمیم‌گیری شود. آنها استدلال می‌کنند که تلاش برای جدایی از کانادا حقوق آنها را نقض می‌کند.

انتظار می‌رود تا آخر ماه میلادی جاری درباره این پرونده تصمیم‌گیری شود.

📷Reuters
@BBCPersian

عکس(فرتور ) فوق ، روزی است که از سوی دانشجویان دانشگاه تهران برای سخنرانی در آمدی تیاتر دانشکده فنی دعوت شده بودیم. من به همراه چند تن از اعضای هیات مدیره و اعضای کمیسیون های تبلیغات تشکیلات و روابط عمومی به دانشگاه تهران رفتیم. درهای دانشگاه را بسته بودند. با راهنمایی دانشجویان دست اندر کار به خیابان تاریخی ۱۶ آذر رفتیم . تا از در آنجا وارد شویم. متاسفانه عوامل حراست و بسیج دانشجویی و انجمن اسلامی دانشگاه آن در را هم بستند. به ناچار از همان پیاده روی ۱۶ آذر و از پشت میله های سبز رنگ تاریخی دانشگاه تهران، به یاد سه دانشجوی آذرخشی ی
۱۶ آذر ۱۳۳۲ مصطفا بزرگ نیا ، مهدی (آذر) شریعت رضوی
و احمد قندچی با دانشجویان عزیزتر از جانم گفتگو کردیم و بتدریج حضور ما و آنها در دو سوی میله های دانشگاه تهران ،
فضای شگفت انگیزی ایجاد کرد.
گروه زیادی از دانشجویان آن سو و ‌برخی این سوی میله ها کنار ما، به پرسش و پاسخ و آشنایی بیشتر با جنبش سندیکایی و احزاب کارگری ‌‌و تاریخ فدراسیون های کارگری پرداختیم.
عملا سخنرانی و پرسش و پاسخ برگزار شد و به پیوند عمیق تری بین سندیکالیستها و دانشجویان منجر شد. آن هم در حالتی میدانی و مبارزاتی و زیر فشار نیروهای ضد امنیتی و ساواکی و پلیس مخفی و اطلاعاتی در دو سوی میله ها ی سبز رنگ دانشگاه تهران ، که سر و کله پلیس های لباس دار و باتوم دار هم پیدا شد و فشار از حالت پنهانی به سرکوب علنی انجامید .
که در فرتور( عکس) هم که توسط دانشجویان در آن روز از داخل دانشگاه به سختی و از دور گرفته شده است، وضعیت غیر عادی و‌حضور پلیسهای رژیم را بیان میکند!
آخر کار از پشت میله ها با دانشجویان خداحافظی کردیم، و از ایشان خواهش کردیم که خشم خود را کنترل کنند و شعار ندهند. مبادا که هزینه ای بیهوده برای همه ما داشته باشد. با پلیس ها هم گفتگو کردیم. هرکدام از سندیکالیستها با یکی دو تا از سربازان و درجه دارها با همان زبان زیبای کارگری شان سخن میگفتند: آخه سرکار این چه کاریه؟ شما جای بچه های ما هستین! کجای قانون مملکت نوشته که آدم ها اگر با هم حرف بزنند، جرم کرده اند؟
هان؟ خودت بگو!
ما داریم با بچه های خودمان حرف میزنیم شما را برای چی فرستاده اند اینجا؟!
چه اتفاقی افتاده است؟
شما الان نیم ساعته نه بابا یکساعت ما اینجاییم!
همکارش، دوستش با خنده گفت از حق ماموریت ما کم نکنین جان مولا!
همگی مثل توپ از خنده ترکیدیم!
فاصله پلیس و سندیکالیست، دولت و شهروند به یکباره فرو ریخت!
شاید یکساعت ی هم با پلیس ها گفتگو کردیم که دانشجوها هم از آن طرف میله ها نظرشان را میدادند. و متلک می انداختند و با سرباز هم گرم گرفته بودند. وقتی درجه دارها دیدن. دختر های زیبای دانشجو هم به گفتگو ها اضافه شدند و به سرباز ها تیکه های خیلی مودبانه می انداختند، یواش یواش رفتند سر خوردند طرف نرده و طرف سخن شدن با دانشجویان!
دختری دلاور از بین دانشجویان رو سرباز ها و درجه داراها گفت: ببین جناب سروانان
ما از پدر و عموهای خود دعوت کرده ایم که به خانه ما بیایند تا کمی برای حرف بزنند. از تجربه هایشان بگویند. راه و چاه و غلط و درست زندگی را به ما یاد بدهند. آخه این جرمه؟؟؟ نه شما بگین جناب سروان!
درجه دار بلند قامت خندید و گفت والا من چی بگم.
پسر دانشجوی شوخ طبعی ادامه داد، شما مثلا میهمان دعوت میکنین، بعد یکی از اهل محل که چون زورش زیاده میاد و در خانه شما را می بنده، شما میمونی تو حیاط میهمانت میمونه تو کوچه!
تو این وضعیت چیکار میکنی؟ بیخود ‌ولی جهت جلوی مهمونت باید خجالت بکشی،
وجدانا جور این خجالت بی خودی را چطوری باید بکشی که فریادت بلند نشه؟ جان هرچی مرده. خودت بگو!
و با مردمک چشمان زیبای قهوه ای اش به همه پلیس ها نگاه سیاری می انداخت. انگار سایه نگاه معصومه روی چشمای همه ماموران پلیس برس شرم می کشید.
مأمورها یکدفعه خجالت زده شده بودند.
صورتشان سرخ شده بود.

https://gdb.rferl.org/4699850f-b056-42cb-bb4e-ed725fbef70a_w1023_r1_s.jpg [G,D جلوی دانشگاه تهران برای سخنرانی برای دانشجویان 16 آذر 1384 خورشیدی منصور اسانلو رئیس هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

عکس(فرتور ) فوق ، روزی است که از سوی دانشجویان دانشگاه تهران برای سخنرانی در آمدی تیاتر دانشکده فنی دعوت شده بودیم. من به همراه چند تن از اعضای هیات مدیره و اعضای کمیسیون های تبلیغات تشکیلات و روابط عمومی به دانشگاه تهران رفتیم. درهای دانشگاه را بسته بودند. با راهنمایی دانشجویان دست اندر کار به خیابان تاریخی ۱۶ آذر رفتیم . تا از در آنجا وارد شویم. متاسفانه عوامل حراست و بسیج دانشجویی و انجمن اسلامی دانشگاه آن در را هم بستند. به ناچار از همان پیاده روی ۱۶ آذر و از پشت میله های سبز رنگ تاریخی دانشگاه تهران، به یاد سه دانشجوی آذرخشی ی
۱۶ آذر ۱۳۳۲ مصطفا بزرگ نیا ، مهدی (آذر) شریعت رضوی
و احمد قندچی با دانشجویان عزیزتر از جانم گفتگو کردیم و بتدریج حضور ما و آنها در دو سوی میله های دانشگاه تهران ،
فضای شگفت انگیزی ایجاد کرد.
گروه زیادی از دانشجویان آن سو و ‌برخی این سوی میله ها کنار ما، به پرسش و پاسخ و آشنایی بیشتر با جنبش سندیکایی و احزاب کارگری ‌‌و تاریخ فدراسیون های کارگری پرداختیم.
عملا سخنرانی و پرسش و پاسخ برگزار شد و به پیوند عمیق تری بین سندیکالیستها و دانشجویان منجر شد. آن هم در حالتی میدانی و مبارزاتی و زیر فشار نیروهای ضد امنیتی و ساواکی و پلیس مخفی و اطلاعاتی در دو سوی میله ها ی سبز رنگ دانشگاه تهران ، که سر و کله پلیس های لباس دار و باتوم دار هم پیدا شد و فشار از حالت پنهانی به سرکوب علنی انجامید .
که در فرتور( عکس) هم که توسط دانشجویان در آن روز از داخل دانشگاه به سختی و از دور گرفته شده است، وضعیت غیر عادی و‌حضور پلیسهای رژیم را بیان میکند!
آخر کار از پشت میله ها با دانشجویان خداحافظی کردیم، و از ایشان خواهش کردیم که خشم خود را کنترل کنند و شعار ندهند. مبادا که هزینه ای بیهوده برای همه ما داشته باشد. با پلیس ها هم گفتگو کردیم. هرکدام از سندیکالیستها با یکی دو تا از سربازان و درجه دارها با همان زبان زیبای کارگری شان سخن میگفتند: آخه سرکار این چه کاریه؟ شما جای بچه های ما هستین! کجای قانون مملکت نوشته که آدم ها اگر با هم حرف بزنند، جرم کرده اند؟
هان؟ خودت بگو!
ما داریم با بچه های خودمان حرف میزنیم شما را برای چی فرستاده اند اینجا؟!
چه اتفاقی افتاده است؟
شما الان نیم ساعته نه بابا یکساعت ما اینجاییم!
همکارش، دوستش با خنده گفت از حق ماموریت ما کم نکنین جان مولا!
همگی مثل توپ از خنده ترکیدیم!
فاصله پلیس و سندیکالیست، دولت و شهروند به یکباره فرو ریخت!
شاید یکساعت ی هم با پلیس ها گفتگو کردیم که دانشجوها هم از آن طرف میله ها نظرشان را میدادند. و متلک می انداختند و با سرباز هم گرم گرفته بودند. وقتی درجه دارها دیدن. دختر های زیبای دانشجو هم به گفتگو ها اضافه شدند و به سرباز ها تیکه های خیلی مودبانه می انداختند، یواش یواش رفتند سر خوردند طرف نرده و طرف سخن شدن با دانشجویان!
دختری دلاور از بین دانشجویان رو سرباز ها و درجه داراها گفت: ببین جناب سروانان
ما از پدر و عموهای خود دعوت کرده ایم که به خانه ما بیایند تا کمی برای حرف بزنند. از تجربه هایشان بگویند. راه و چاه و غلط و درست زندگی را به ما یاد بدهند. آخه این جرمه؟؟؟ نه شما بگین جناب سروان!
درجه دار بلند قامت خندید و گفت والا من چی بگم.
پسر دانشجوی شوخ طبعی ادامه داد، شما مثلا میهمان دعوت میکنین، بعد یکی از اهل محل که چون زورش زیاده میاد و در خانه شما را می بنده، شما میمونی تو حیاط میهمانت میمونه تو کوچه!
تو این وضعیت چیکار میکنی؟ بیخود ‌ولی جهت جلوی مهمونت باید خجالت بکشی،
وجدانا جور این خجالت بی خودی را چطوری باید بکشی که فریادت بلند نشه؟ جان هرچی مرده. خودت بگو!
و با مردمک چشمان زیبای قهوه ای اش به همه پلیس ها نگاه سیاری می انداخت. انگار سایه نگاه معصومه روی چشمای همه ماموران پلیس برس شرم می کشید.
مأمورها یکدفعه خجالت زده شده بودند.
صورتشان سرخ شده بود. 16 آذر 1384 خورشیدی

https://youtu.be/NXKmFt4cxNg?si=03wpXWd063Rzg4ya

یکی از ویدیوهای itf در باره کوشش های ما
منتشر شده به زبان انگلیسی از سوی فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل

بر اساس گزارش‌ها، در فوریه سال ۲۰۰۵ (به‌ویژه در سال‌های اطراف آن)، فدراسیون جهانی کارگران حمل‌ونقل (ITF) فعالانه برای افزایش ایمنی خطوط راه‌آهن و حمایت از حقوق کارگران تلاش می‌کرد. [1]
نکات کلیدی پیرامون این موضوع در آن دوره:
روز همبستگی: در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸، فدراسیون جهانی کارگران حمل‌ونقل (ITF) با حمایت فدراسیون‌های کارگری، تلاش کرد روزهایی را در تقویم به عنوان روز همبستگی با فعالان کارگری راه‌آهن (از جمله منصور اسانلو) برگزار کند که شامل صدها هزار کارگر در بیش از ۶۰ کشور بود.
تمرکز بر ایمنی: برگزاری این مناسبت‌ها سالانه با هدف افزایش ضریب ایمنی خطوط راه‌آهن انجام می‌گرفت.
اعتصابات و اعتراضات کارگری: در ۱۵ فوریه ۲۰۰۵، اعتصابات و تجمعات کارگری در بخش‌های مختلف (مانند Bikur Holim در اسرائیل) در اعتراض به عدم پرداخت حقوق و مزایا رخ داد. [1, 2, 3]
توجه: روز جهانی «کارگران راه‌آهن» ممکن است در کشورهای مختلف متفاوت باشد، اما تلاش‌های بین‌المللی ITF بر حمایت از این صنف متمرکز بوده است.

روز جهانی راه آهن، «روز همبستگی با اسانلو» در جهان
روزبه بوالهری
۲۰/بهمن/۱۳۸۶

ارسال


نسخه چاپی

آقای اسانلو در تير ماه سال جاری بازداشت شد و به زندان اوين انتقال يافت.
آقای اسانلو در تير ماه سال جاری بازداشت شد و به زندان اوين انتقال يافت.
ديويد کاکرافت، دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، با ارسال نامه ای به تمام سازمان های عضو اين فدراسيون، از آنها خواست روز ششم ماه مارس، ۱۶ اسفند، روز جهانی راه آهن، را روز «اقدام جهانی در همبستگی با منصور اسانلو» اعلام کنند.


برگزاری ساليانه روز جهانی راه آهن، با هدف افزايش ضريب ايمنی خطوط راه آهن انجام می گيرد.


در نامه دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، از سازمان های عضو خواسته شده است با اقدامات گسترده خود در روز ششم مارس، ۱۶ اسفند، خواستار آزادی منصور اسانلو، رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، و سايرفعالان کارگر زندانی در ايران شوند.


فراخوان دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل برای اعلام روز جهانی راه آهن به روز همبستگی بين المللی با منصور اسانلو و ساير فعالان کارگری زندانی، با حمايت چند سازمان های بين المللی برخوردار شده است؛ کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های آزاد کارگری، سازمان عفو بين الملل و فدراسيون آموزش بين الملل از جمله سازمان هايی هستند که تاکنون از اين فعاليت تبليغاتی حمايت کرده اند.
آقای اسانلو در تير ماه سال جاری بازداشت شد و به زندان اوين انتقال يافت. اين مدافع حقوق کارگران به اتهام «اقدام عليه امنيت ملی» به پنج سال زندان محکوم شده است.


فراخوان دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل برای اعلام روز جهانی راه آهن به روز همبستگی بين المللی با منصور اسانلو و ساير فعالان کارگری زندانی، با حمايت چند سازمان های بين المللی برخوردار شده است؛ کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های آزاد کارگری، سازمان عفو بين الملل و فدراسيون آموزش بين الملل از جمله سازمان هايی هستند که تاکنون از اين فعاليت تبليغاتی حمايت کرده اند.




بر اساس بيانبه فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، قرار است مراسمی همزمان در بيش از ۶۰ کشور از سوی صدها هزار کارگر بخش راه آهن برگزارشود.


پيش از اين نيز سازمان ها يبين المللی کارگری، روزهای همبستگی بين المللی با آقای اسانلو و ساير فعالان کارگر زندانی مانند محمود صالحی برگزار کرده بودند.


رضا شهابی، عضو هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، معتقد است که برگزاری چنين مراسمی، تاثير مثبتی بر وضعيت کارگران زندانی و بهبود شرايط فعاليت سنديکايی در ايران دارد.


آقای شهابی در همين ارتباط به انتقال منصور اسانلو و محمود صالحی به بيمارستان برای مداوای بيماريشان و نيز آزادی چند فعال کارگری از زندان اشاره می کند.


رضا شهابی در مصاحبه با راديو فردا می گويد: «با انجام چنين اقداماتی، مقام های ايران درک خواهند کرد که تمام اتحاديه های کارگری درجهان با زندانی شدن منصور اسانلو و محمود صالحی مخالفند وخواستار به رسميت شناختن و آزادی فعاليت سنديکايی درايران هستند.»


آقای شهابی هچنين از اتحاديه های کارگری درخواست کرد که در روز ششم مارس، ۱۶ اسفند، به نمايندگی های جمهوری اسلامی ايران در خارج از کشور مراجعه کنند و در ملاقت های مستقيم، نظرات خود را به دولت ايران منتقل کنند.


اين عضو هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه در پاسخ به اين پرسش که آيا اين نهاد کارگری، مراسمی را در روز ۱۶ اسفند برگزار خواهد کرد، می گويد: «به دليل محدوديت ها و بگير و ببندهايی که در ايران وجود دارد، نمی توانيم تجمعی برگزار کنيم. اما برنامه هايی را به اشکال متفاوت انجام خواهيم داد.»






منصور اسانلو در عکسی بدون تاریخ که نشان می دهد او برای مداوا به بیمارستان منتقل شده است.
ديويد کاکرافت در نامه خود با اشاره به اعمال همين محدوديت ها بر فعاليت های سنديکايی در ايران نوشته است: «يک اقدام در سطح جهانی، پيش از انتخابات پارلمانی و سال نوی ايرانی، پيام محکمی را ارسال می کند و بر روی کسانی که مانع فعاليت های جنبش اصيل کارگری در ايران هستند، فشار وارد خواهد کرد.»


در اين ميان، روز همبستگی بين المللی با منصور اسانلو در شرايطی برگزار می شود که سازمان های کارگری و حقوق بشری در جهان، از وضعيت جسمانی او که از بيماری چشم و قلب رنج می برد، ابراز نگرانی می کنند.


رضا شهابی با اشاره به مشاهدات خانواده آقای اسانلو از آسيب های وارد آمده جسمی به اين فعال کارگر زندانی، درباره «فشارهای روحی» وارد آمده بر او می گويد:« دو سه روز پيش، به گفته خانواده ايشان مطلع شديم که در جريان انتقال مجدد منصور اسانلو به زندان اوين، به او گفته شده است که همکاری کند و در مقابل، آنها هم کاری با او نخواهند داشت.»

به نظر اين عضو هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، «معنای همکاری، می تواند آن باشد که آقای اسانلو در تلويزيون، فعاليت های سنديکايی خود را نفی کند. اما مطمئنا او به عنوان يک عضو جامعه کارگری و رهبر کارگری در ايران چنين اقدامی انجام نخواهد داد.»


به گفته رضا شهابی، در جريان ديداری که اعضای سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه با منصور اسانلو در بيمارستان و پس از دومين عمل جراحی چشم داشته اند، رييس اين نهاد کارگری «روحيه ای قوی» داشته و از آنها خواسته است که فعاليت های سنديکايی را در جهت دفاع از حقوق کارگران ادامه دهند.


همزمان فدراسيون اتحاديه کارگری هلند، جايزه ساليانه خود را به منصور اسانلو اعطا کرد.


اين جايزه، همه ساله به کسانی که در شرايط خطرناک و دشوار به حمايت از حقوق اتحاديه های کارگری بر می خيزند، اعطا می شود.



ارسال


نسخه چاپی

16x9 Image
روزبه بوالهری
روزبه بوالهری که فعالیت خود را به عنوان روزنامه‌نگار از سال ۱۳۶۸ آغاز کرده، از اسفند سال ۱۳۸۴ به تحریریه رادیو فردا پیوست.

او که پیش از پیوستن به رادیوفردا، در شماری از روزنامه‌های ایران نیز به عنوان دبیر سرویس بین‌الملل فعالیت کرده، در کنار تهیه خبر و گزارش، برنامه هفتگی کارنامه را تهیه می‌کند که به مسائل کارگران، معلمان و فعالان صنفی در ایران می‌پردازد.

در همین زمینه
شب یلدای خانواده های دانشجویان در برابر اوین
استقبال نهادهای بين المللی از آزادی دو فعال کارگری
دستاوردهای سفر نمايندگان پارلمان اروپا به ايران
سفر هیاتی از اروپا برای پیگیری وضعیت کارگران
ابراز نگرانی از وضعيت اسانلو
«اعتراضات علیه احکام اسانلو و مددی را سازماندهی می کنیم»
اسانلو و مددی به زندان محکوم شدند
تلاش جهانی برای ديدار با اسانلو و مددی
آمریکا خواهان آزادی باقی، اسانلو و صالحی شد
«خطر نابينايی، يک چشم اسانلو را تهديد می کند»
درخواست اتحاديه های کارگری اروپا برای آزادی اسانلو
حمايت از اسانلو در هفته«همبستگی با کارگران حمل ونقل جهان»
نمایندگان «ای تی اف» برای ملاقات با اسانلو وارد تهران شدند
شکايت دو سازمان بين المللی کارگری از ايران درباره اسانلو
وکلای مدافع اسانلو با او در اوين ديدار کردند
دیدگاه ها؛ کارگران و محدودیت های ایجاد تشکل کارگری
​
بیشتر بخوانید